NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Madulain

Madulain (tot 1943 officieel in het Duits Madulein; Italiaans (verouderd): Madulene) is een gemeente in het Zwitserse bergdal Oberengadin en behoort tot het kanton Graubünden. Het kleine dorp is gelegen op de linkeroever van de rivier de Inn. Ten noorden van Madulain opent zich het onbewoonde bergdal Val d'Escha waarin zich enkele watervallen bevinden. In het dorp wordt de Engadiner variant van het Retoromaans gesproken, het Putér. Madulain heeft een station aan de spoorlijn St. Moritz-Scuol. Boven Madulain ligt de ruïne van de burcht Guardaval, het het dorpscentrum beven zich enkele fraaie Engadiner boerderijen. Externe link Website van de gemeente Madulain
Madulain

Madulain (do 1943 Madulein) – miejscowość i gmina w południowo-wschodniej Szwajcarii, w kantonie Gryzonia, w regionie Maloja, ok. 15 km na północny wschód od Sankt Moritz. Leży na wysokości 1697 m n.p.m., nad rzeką Inn. Powierzchnia gminy wynosi 16,28 km². Jest najmniejszą gminą w regionie zarówno pod względem liczby mieszkańców jak i powierzchni. Demografia W Madulain mieszka 206 osób. W 2020 roku 22,3% populacji gminy stanowiły osoby urodzone poza Szwajcarią. Większość ludności posługuje się niemieckim (53,9%), poza tym językiem retoromańskim (22,2%) i włoskim (17,2%). Transport Przez teren gminy przebiega droga główna nr 27. Przypisy
Madulain

Madulain é uma comuna da Suíça, no Cantão Grisões, com cerca de 182 habitantes. Estende-se por uma área de 16,35 km², de densidade populacional de 11 hab/km². Confina com as seguintes comunas: Bever, La Punt-Chamues-ch, Pontresina, S-chanf, Zuoz. As línguas oficiais nesta comuna são o Romanche e o Alemão, sendo o italiano a terceira língua mais frequente (17,22 % dos habitantes). Referências
Мадулайн

Мадулайн (нем. Madulain) — коммуна в Швейцарии, в кантоне Граубюнден. Входит в состав округа Малоя. Население составляет 181 человек (на 31 декабря 2006 года). Официальный код — 3783. Ссылки Официальная страница
Madulain

Madulain (föråldrad tysk och tidigare officiell stavning Madulein) är en ort och kommun i regionen Maloja i kantonen Graubünden, Schweiz. Kommunen har 196 invånare (2024). Den ligger i nedre delen av dalgången Oberengadin (Engiadin'Ota), och har en station på Rhätische Bahn. Det traditionella språket är det rätoromanska idiomet puter. Så sent som mot slutet av 1800-talet hade nästan hela befolkningen detta språk som modersmål, men sedan började deras andel minska. Antalet rätoromanskspråkiga har inte förändrats särskilt mycket under det senaste seklet, däremot har deras andel av hela befolkningen sjunkit kraftigt, främst på grund av inflyttning av tysk- och italienskspråkiga. Vid folkräkningen 2000 hade drygt hälften tyska som förstaspråk, drygt var femte rätoromanska och knappt var femte italienska. Kommunen har ingen egen skola, utan eleverna går i skola i grannkommunen Zuoz, där undervisningen bedrivs på rätoromanska. Kyrkan i Madulain blev reformert 1554. Som en följd av den stora inflyttningen är dock uppemot hälften av befolkningen numera katolsk, och de söker kyrka i Zuoz. Källor Madulain på tyska, franska och italienska i webbaserade Schweiz historielexikon.
Мадулайн

Мадулайн (ромш. Madulain) — громада в Швейцарії в кантоні Граубюнден, регіон Малоя. Географія Громада розташована на відстані близько 195 км на схід від Берна, 45 км на південний схід від Кура. Мадулайн має площу 16,3 км², з яких на 2,6% дозволяється будівництво (житлове та будівництво доріг), 30,7% використовуються в сільськогосподарських цілях, 14,5% зайнято лісами, 52,2% не є продуктивними (річки, льодовики або гори). Демографія 2019 року в громаді мешкало 207 осіб (+6,7% порівняно з 2010 роком), іноземців було 26,1%. Густота населення становила 13 осіб/км². За віковим діапазоном населення розподілялося таким чином: 19,3% — особи молодші 20 років, 57,5% — особи у віці 20—64 років, 23,2% — особи у віці 65 років та старші. Було 92 помешкань (у середньому 2,3 особи в помешканні). Із загальної кількості 73 працюючих 24 було зайнятих в первинному секторі, 5 — в обробній промисловості, 44 — в галузі послуг. Примітки
Lago di Robièi

Der Lago di Robièi ist ein Ausgleichsbecken der Maggia Kraftwerke im Norden des Schweizer Kantons Tessins. Er hat einen Nutzinhalt von 6,5 Mio. bei einem Gesamtinhalt von 6,7 Mio. Kubikmetern und befindet sich auf 1940 m ü. M. Der in der Nähe liegende Lago del Zött ist mit einem Verbindungsstollen mit dem Lago di Robièi verbunden, sodass die beiden Seen nach dem Prinzip der kommunizierenden Gefässe miteinander verbunden sind. Der Stausee nimmt das Unterwasser der Zentrale Altstafel auf der Walliser Seite auf, das durch einen 13 km langen Freispiegelstollen in den See geleitet wird, bevor es der Zentrale Bavona zugeführt wird. Weiter kann die Zentrale Robièi sowohl verarbeitetes Wasser aus dem Lago dei Cavagnöö, dem Lago Sfundau und dem Lago del Narèt in den See abgeben oder aber Wasser aus dem Lago di Robièi in die vorgenannten Seen hoch pumpen. Weiter speichert der See das Wasser des Basòdinogletschers, das über den Lago del Zött in den See gelangt. Der Lago di Robièi liegt zuhinterst im Bavonatal, das zur Gemeinde Cevio gehört. Von der Ortschaft Bignasco im Maggiatal erreicht man über eine gut ausgebaute Nebenstrasse San Carlo, den hintersten Weiler im Tal, wo etwa hundert Meter oberhalb der Siedlung die Talstation der Luftseilbahn San Carlo–Robièi steht, welche zum 900 m höher gelegenen Stausee führt. Die Schwerlastseilbahn wurde 1972 für den Kraftwerksbau errichtet und dient während der Sommermonate auch dem Tourismus. Die Staumauer kann besichtigt werden. Literatur David Grassi: Diga di Robièi. In: Schweizerisches Talsperrenkomitee (Hrsg.): swissdams.ch. (swissdams.ch [PDF; 376 kB]). Weblinks Speicherseen der Schweiz. Bundesamt für Energie Lago di Robièi auf hikr.org Lago di Robiei auf schweizersee.ch Einzelnachweise
Lago di Robièi

Lago di Robièi is a lake in Ticino, Switzerland. The reservoir has a volume of 6,700,000 cubic metres (5,400 acre⋅ft) and a surface area of 24 ha (59 acres). It is located at an elevation of 1,940 metres (6,360 ft) near Lago dei Cavagnöö and Lago del Zött. The reservoir can be reached by following the road through the Maggia Valley to Bignasco and proceeding to San Carlo. From San Carlo, an aerial tramway leads to the dam 900 metres (3,000 ft) above. The dam was completed in 1967. Climate See also List of mountain lakes of Switzerland References
Lago di Robièi

Il lago di Robièi è un bacino artificiale alpino che si trova ai piedi del ghiacciaio del Basodino, in Ticino. È stato creato dall'omonima diga che si trova nelle immediate vicinanze della capanna Basòdino. Descrizione Sfruttato per produrre elettricità tramite turbine, può essere raggiunto seguendo la Vallemaggia fino a Bignasco e poi procedendo sino a San Carlo, da dove una teleferica conduce direttamente a Robièi. Voci correlate Laghi e dighe del Canton Ticino Diga di Robièi Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su lago di Robièi
Lago di Robièi

Lago di Robièi – sztuczny zbiornik wodny (retencyjny) w kantonie Ticino w Szwajcarii, w Alpach Lepontyńskich. Charakterystyka Zbiornik na rzece Robièi jest położony na wysokości 1940 m n.p.m., w dolinie Bavona (wł. Val Bavona). Ma pojemność użytkową 6,5 miliona m³ i całkowitą 6,7 miliona m³. Został zbudowany w 1965 roku przez przedsiębiorstwo Maggia Kraftwerke AG (Ofima), podobnie jak sąsiedni Lago del Zött. Turystyka Wewnątrz zapory znajduje się ścieżka edukacyjna, która wyjaśnia konstrukcję obiektu oraz kontrolę bezpieczeństwa, a także zagadnienia produkcji energii elektrycznej przez turbiny wodne. Nad akwen można dojechać koleją linową z San Carlo w dolinie Bavona. Okolice zbiornika są węzłem wysokogórskich szlaków pieszych, m.in. nad pobliskie Lago Bianco, a także do schroniska Capanna Cristallina na przełęczy Cristallina, skąd zdobyć można szczyt Pizzo Cristallina. Jezioro jest popularnym miejscem uprawiania wędkarstwa. Panorama Zobacz też Lago Sfundau Przypisy
Lago de Robièi

O Lago Robièi é um lago artificial localizado no cantão de Ticino, na Suíça. O reservatório deste lago tem uma capacidade de 6.700.000 m³ e ocupa uma área de 0,24 km². O lago localiza-se a uma altitude de 1940 m perto Lago de Cavagnöö e do Lago de Zott. O reservatório deste lago pode ser alcançado seguindo a estrada através do Vale Maggia para Bignasco e proceder para San Carlo. Da localidade de San Carlo, um teleférico leva à barragem de 900 m mais acima. A construção da barragem foi concluída em 1967. Ver também Lista de lagos da Suíça. Referências
Lago della Sella

Der Lago della Sella ist ein Stausee im Kanton Tessin in der Gemeinde Airolo. Lage Der Stausee ist über den Gotthardpass zu erreichen. Vom Ospizio führt eine kleine Bergstrasse über ca. 2,5 km zur Staumauer. Er befindet sich östlich am Fuss des Monte Prosa. Geschichte Die Staumauer wurde vom Schweizer Ingenieur Fritz Gigax geplant und von 1945 bis 1947 gebaut. Es handelt sich um eine Gewichtsstaumauer mit einer Höhe von 36 Metern und einer Kronenlänge von 334 Metern. Das Fassungsvermögen beträgt 9,2 Millionen Kubikmeter. Das Wasser vom Stausee wird zusammen mit demjenigen aus dem Lucendro-Stausee im Kraftwerk Airolo genutzt. Die Anlage wird heute vom Energiekonzern Alpiq betrieben. Weblinks Lago della Sella auf der Plattform ETHorama @1@2Vorlage:Toter Link/www.alpiq.chDas Wasserkraftwerk Lucendro (Seite nicht mehr abrufbar, festgestellt im Februar 2026. Suche im Internet Archive)(PDF; 420 kB) Fotos der Schweizer Luftwaffe. In: luftbilder-der-schweiz.ch (PDF; 1,9 MB) Lago della Sella Damm (italienisch) auf aloeus.it Einzelnachweise
Lago de Sella

O Lago de Sella é um lago artificial localizado perto do Passo de São Gotardo, no cantão de Ticino, na Suíça. A barragem de gravidade que deu origem a este lago apresenta uma altura de 36 m e foi concluída em 1947. A sua construção e planejamento esteve sob o controle do engenheiro suíço Fritz Gigax. Ver também Lista de lagos da Suíça. Referências
Catedral de Basilea

La catedral de Basilea (en alemany Basler Münster) és un dels edificis més representatius de la ciutat de Basilea, Suïssa. L'església es va construir en estil romànic tardà i va ser parcialment derruïda durant el terratrèmol de Basilea de 1356, essent posteriorment reconstruïda en estil gòtic per Johannes Gmünd, i ampliada el 1421 per l'arquitecte Ulrich von Ensingen. La torre sud es va acabar el 1500 per Hans von Nußdorf. L'edifici, reconstruït a finals del segle xiv després del terratrèmol, es caracteritza per les seves dues torres de la façana de pedra de gres: la torre nord o Georgsturm (torre de Sant Jordi) de 64,2 m i la torre sud o Martinsturm (torre de Sant Martí) de 62,7 m. Inicialment catòlica, avui és una església evangèlica des de la Reforma protestant que es va implantar a Basilea en 1529. En el seu interior es troben enterrats Erasme de Rotterdam i Jakob Bernoulli, entre d'altres. Història Es creu que el pujol on se situa la catedral ha estat edificat almenys des del segle I a. C., amb un petit temple que posteriorment va ser suplantat per un campament romà. A principis del s. XI el bisbe Adalbert II ordena la construcció d'una catedral de tres naus. La catedral es va acabar cap al 1225, en estil romànic tardà. Després del terratrèmol es van esfondrar cinc torres i diverses parts de l'edifici, que van ser reconstruïdes en el nou estil gòtic, i en 1363 es consagra l'altar principal de la nova catedral. En 1421 Ulrich von Ensingen —constructor de les torres Ulm i Estrasburg— inicia l'ampliació de la torre nord, finalitzada el 1429 i que es completa el 23 de juliol de 1500, a càrrec d'Hans von Nussdorf. Des de llavors s'han realitzat diverses reformes menors, incloent el tancament de la cripta i la seva reobertura en 1975. Referències
Catedral de Basilea

La Catedral de Santa María de Basilea (en alemán: Basler Münster o Mariendom Basel) es uno de los edificios más representativos de la ciudad de Basilea, Suiza. La iglesia se construyó en estilo tardorrománico y fue parcialmente derruida durante el terremoto de Basilea de 1356, siendo posteriormente reconstruida ya en estilo gótico por Johannes Gmünd, y ampliada en 1421 por el arquitecto Ulrich von Ensingen. La torre sur fue finalizada en 1500 por Hans von Nußdorf. El edificio se caracteriza por sus dos torres de fachada de piedra arenisca: la torre norte o Georgsturm (torre de San Jorge) de 64,2 m y la torre sur o Martinsturm (torre de San Martín) de 62,7 m. Inicialmente católica, hoy es una iglesia reformada desde la Reforma protestante que se implantó en Basilea en 1529.​ En su interior se encuentran enterrados Erasmo de Róterdam​ y Jakob Bernoulli, entre otros. Frente a la catedral se encuentra la Münsterplatz que lleva su nombre, así como el Gymnasium am Münsterplatz, el instituto de enseñanza secundaria más antiguo de la ciudad de Basilea. Historia Se cree que la colina en donde se ubica la catedral estuvo edificada al menos desde el siglo I a. C., con un pequeño templo que posteriormente fue suplantado por un campamento romano.​ A principios del s. XI el obispo Adalberto II ordena la construcción de una catedral de tres naves, la cual se terminó en torno a 1225, en estilo románico tardío. Tras el terremoto se derrumbaron cinco torres y varias partes del edificio, que fueron reconstruidos en el nuevo estilo gótico, y en 1363 se consagra el altar principal de la nueva catedral. En 1421 Ulrich von Ensingen —constructor de las torres de Ulm y Estrasburgo— inicia la ampliación de la torre norte, finalizada en 1429 y se completa el 23 de julio de 1500, a cargo de Hans von Nussdorf. Desde entonces se han realizado varias reformas menores, incluyendo el cierre de la cripta este y su reapertura en 1975. Modelos Tras la fachada posterior de la catedral, se puede encontrar un modelo de bronce de gran detalle, especialmente instalado para personas con discapacidad visual.​ Cruzando el Rin, justo en frente de la catedral y a los pies del callejón Reverenzgässlein, se puede encontrar un modelo en bronce de la catedral con su emplazamiento cercano. Está instalado para que turistas videntes y no videntes puedan palpar con sus propias manos el casco antiguo de la ciudad de Basilea y las dos torres de la catedral.​ En el Parque de Suiza en Miniatura de Melide en el cantón del Tesino, se encuentra un modelo de la catedral con gran nivel de detalle y color.[1]​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de Basilea.
Catedral de Ginebra

La Catedral de Sant Pere de Ginebra és una catedral ubicada a Ginebra, Suïssa, pertanyent a l'Església Reformada Suïssa. Va ser començada al segle xii, i inclou una eclèctica barreja d'estils. És coneguda sobretot per ésser l'església mare adoptada per Jean Cauvin, un dels líders de la Reforma Protestant. A l'interior de l'església s'hi conserva una cadira de fusta usada per Cauvin. La zona sota la catedral ha estat recentment excavada amb amplitud, i ha revelat la rica història del lloc, que data del temps dels romans. Des del segle viii al X, va ser una de les tres catedrals que van coexistir al lloc. L'edifici actual ha crescut des d'una catedral dedicada a l'ús eclesiàstic i un culte funerari cristià primerenc; les altres dues estructures, absorbides al segle xii pel creixement de l'edifici que queda, estaven aparentment dedicades a usos diferents, un per als sagraments públics i l'altra per als ensenyaments eclesiàstiques. Va ser declarada l'any 2007 com a Patrimoni europeu. Referències Enllaços externs Catedral de Ginebra - Lloc web oficial (francès) Imatge de la catedral des de l'aire El Dalai Lama a la catedral el 1999 Arxivat 2005-02-25 a Wayback Machine. Imatges: Vitrall Orgue de la catedral
Szent Péter-katedrális (Genf)

A Szent Péter-katedrális egy református templom Genfben, Svájcban. Kevert stíluselemeket tartalmaz, felismerhetőek rajta a gótika és a klasszicizmus jellegzetességei is. Ismertségét Kálvin Jánosnak köszönheti, akinek ez lett az új „otthona”, amikor Genfbe jött, itt prédikált legszívesebben. A templomban egy fából készült szék van kiállítva, amelyet ő használt. Története A katedrális területe alatt végzett ásatások eredményei gazdag történetről árulkodnak, ami a Római Birodalom idejére nyúlik vissza. A 8. és a 10. század között ez volt az egyik létező keresztény katedrális a három közül a környéken. A 16. században, Kálvin fellépése után lett a kálvinizmus központi szentélye. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a St. Pierre Cathedral című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Források A katedrális hivatalos honlapja (franciául)
Kathedraal van Genève

De kathedraal van Genève (Frans: Cathédrale Saint-Pierre of Sint-Pieterskathedraal) is de (voormalige) kathedraal van de (vroegere) bisschop van Genève. Thans is het de gereformeerde hoofdkerk van de stad. De bouw van deze Gotische kathedraal werd aangevat in 1160, maar al in de vierde eeuw was er op deze plaats sprake van een bisschopskerk. In 1535 ging Genève over op de Reformatie. De kathedraal, die de kerk van Calvijn was, werd het voornaamste protestantse kerkgebouw in Zwitserland. Het doet ook dienst als burgerlijke tempel bij de eedaflegging van de kantonregering, de Geneefse Conseil d'État. In 1629 werd in de kapel het gebalsemde lichaam van Emilia van Nassau bijgezet. In 1947 werd haar oudste dochter Maria Belgica von Croll bijgezet.
Katedra św. Piotra w Genewie

Katedra św. Piotra w Genewie (fr. Cathédrale Saint-Pierre) – główny kościół ewangelicko-reformowany w Genewie w Szwajcarii. Położenie Katedra znajduje się na nieznacznym wzniesieniu w centrum genewskiego starego miasta, przy placu zwanym Cour de Saint-Pierre. Nie jest orientowana w ścisłym tego słowa znaczeniu: jej apsyda i ołtarz główny skierowane są na południowy wschód. Historia Budowę trójnawowej bazyliki filarowej rozpoczęto około 1160 r. w stylu romańskim, zakończono sto lat później w stylu gotyckim i rozbudowano w XVIII wieku o klasycystyczny portyk kolumnowy przed główną fasadą. Była katedrą katolicką i siedzibą biskupa aż do 8 sierpnia 1535 r., kiedy po kazaniu Wilhelma Farela, który ogłosił zasady reformacji protestanckiej, tłum ogołocił katedrę z ołtarzy, posągów i ozdób, przekształcając świątynię w kościół kalwiński. Jan Kalwin był kaznodzieją w tym kościele przez 23 lata. Częścią katedry jest kaplica p.w. św. Piotra, zwana Kaplicą Machabeuszy (fr. Chapelle des Macchabées), zbudowana w latach 1400–1405 z inicjatywy kardynała de Brogny w stylu gotyku płomienistego. Po reformacji służyła jako magazyn, a od XVII do XIX wieku, podzielona stropami, jako trzykondygnacyjny budynek szkolny. Do 1888 r. została gruntownie odrestaurowana, przywrócono też częściowo dawne dekoracje malarskie. W sobotę 30 maja 2020 r. po prawie 485 latach miała zostać odprawiona w katedrze msza katolicka na znak otwarcia ekumenicznego. Z powodu pandemii COVID-19 termin mszy dwukrotnie przekładano, ostatecznie odbyła się ona 5 marca 2022 r.. Galeria Przypisy
Собор Сен-Пьер

Собор Сен-Пьер (фр. Cathédrale Saint-Pierre de Genève) — кафедральный собор в Женеве, одна из главных достопримечательностей города. Христианские храмы и баптистерий на месте собора существовали ещё с IV века. Строительство здания началось в 1160 году и продолжалось около 150 лет. Начатый в романском стиле, позже он приобрёл готические черты. В дальнейшем собор дополнялся новыми элементами. В 1406 году была достроена капелла Маккавеев, в 1441 году северная стена нефа была серьёзно повреждена и была отстроена лишь к 1449 году. В середине XVIII века был построен фасад в стиле классицизма. Современный собор сочетает большинство европейских архитектурных стилей. Собор Сен-Пьер — одна из кальвинистских церквей, с 1535 года он является реформатским, что отразилось в более строгой архитектуре новых элементов здания. Один из главных экспонатов собора — стул Кальвина. В расположенном рядом с собором Археологическом музее находятся камни из фундамента храма XI века, также сохранилась крипта. См. также Тампль-де-ла-Фюстери Примечания Ссылки (фр.)Официальный сайт Собора Сен-Пьер (фр.)Археологический сайт Собора Сен-Пьер в Женеве
Собор Святого Петра (Женева)

Собор Святого Петра (фр. Cathédrale Saint-Pierre de Genève) — кальвіністський кафедральний собор у швейцарському місті Женеві, одна з головних женевських історико-архітектурних пам'яток. З історії собору Християнські храми і баптистерій на місці сучасного собору існували ще з IV століття. Будівництво власне споруди собор розпочалося 1160 року й тривало приблизно півтора століття. Розпочатий у романському, пізніше храм придбав готичних рис. Надалі будівля та інтер'єри собору постійно доповнювався новими елементами. Так, у 1406 році була добудована каплиця Маккавеїв, у 1441 році — північна стінка нефу була серйозно пошкоджена, і лише до 1449 року її відбудували. У середині XVIII століття був зведений храмовий фасад — із греко-римськими колонами у неокласичному стилі. Таким чином сучасний собор Святого Петра поєднує у собі більшість європейських архітектурних стилів. Женевський собор Святого Петра є однією з перших церков кальвінізму, адже від 1535 року Собор Святого Петра був реформаторським, що в тому числі відбилося на суворішій архітектурі нових елементів будівлі. На тепер одним з головних експонатів собору є стілець Кальвіна. У розташованому поруч із собором Археологічному музеї зберігається й експонується каміння з храмового фундаменту XI століття, також крипта. Галерея Виноски Джерела та посилання Офіційний сайт Женевського Собору Святого Петра [Архівовано 26 листопада 2020 у Wayback Machine.] (фр.) Археологічний сайт Собору Святого Петра в Женеві [Архівовано 23 березня 2010 у Wayback Machine.] (фр.)
Cementiri de Fluntern

També conegut com a Friedhof Fluntern, el cementiri de Fluntern és un cementiri que es troba al districte de Zürichberg de Zúric. Enterraments notables Emil Abderhalden (1877–1950), bioquímic i fisiòleg suís Johann Ludwig Aberli (1723–1786), artista suís Anita Augspurg (1857–1943), advocada, actor, escriptora i feminista alemanya Nora Barnacle (1884–1951), esposa de James Joyce Elias Canetti (1905–1994), novel·lista modernista d'origen búlgar, dramaturg Therese Giehse (1898–1975), actriu alemanya Friedrich Hegar (1841–1927), compositor, director d'orquestra i violinista suís James Joyce (1882–1941), novel·lista i poeta irlandès Paul Karrer (1889–1971), químic orgànic suís, va guanyar el Premi Nobel de Química el 1937 Daniel Keel (1930-2011), editor suís, fundador de Diogenes Verlag Warja Lavater (1913–2007), artista i il·lustrador suís Albert Meyer (1870–1953), polític suís Karl Moser (1860–1936), arquitecte suís Wilhelm Oechsli (1851–1919), historiador suís Leopold Ružička (1887–1976), científic croat, guanyador del Premi Nobel de Química l'any 1939 Max Rychner (1897–1965), periodista i autor suís Paul Scherrer (1890–1969), físic suís Léopold Szondi (1893–1986), psiquiatre hongarès Péter Szondi (1929–1971), estudiós literari hongarès Sigmund Widmer (1919–2003), historiador, escriptor i polític suís Referències