NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Музей Рат

Музей Рат (фр. Musée Rath) — художественный музей в Женеве. Расположен на Новой площади. Музей был основан сёстрами Генриеттой и Жанной-Франсуазой Рат на деньги, унаследованные ими от брата, швейцарца на русской военной службе Симона Рата (1768—1819). Строительство здания началось в 1824 г. по проекту Самюэля Воше, взявшего за образец античную храмовую архитектуру. Наряду с сёстрами Рат строительство частично финансировалось городской администрацией Женевы и завершилось в 1826 году. В 1851 г. музей полностью перешёл в собственность города. Первоначально постоянная экспозиция сочеталась в музее с временными выставками, однако к 1875 году собственная коллекция выросла настолько, что такое совмещение стало неудобным. В 1910 году, с открытием нового Женевского музея истории и искусства, постоянная коллекция была перемещена туда, а Музей Рат стал использоваться только для выставок. Между 1916 и 1919 годами музей был закрыт и служил штаб-квартирой Международного агентства по делам военнопленных, учрежденного Международным Комитетом Красного Креста. Примечания Ссылки Le Musée Rath, «temple des muses» In: Feuille d’Avis Officielle de la République et du Canton de Genève, 254th year, no. 92., 11 August 2006, p.1. Retrieved 22 August 2010. (фр.)
Stausee Gibidum

Stausee Gibidum (Gibidum reservoir or "Stausee Gebidem") is a reservoir in the canton of Valais, Switzerland. Its surface area is 0.21 km², shared by the municipalities of Naters and Riederalp. The construction of Gebidem dam was started in 1964 and completed by 1967. The arch dam has an elevation of 122 m and a crest length of 327 m. See also List of mountain lakes of Switzerland External links Swiss Dams: Gebidem
Barrage de Gebidem

Le barrage de Gebidem (Gibidum en allemand) est un barrage voûte dans le canton du Valais en Suisse. Il se situe dans les gorges de la Massa, au pied du glacier d'Aletsch. Sa superficie est de 0,21 km2, partagée par les municipalités de Naters et Riederalp. La construction du barrage de Gebidem a commencé en 1964 et il a été mis en service en 1967. Le barrage voûte mesure 122 mètres de hauteur et 327 mètres de longueur. Portail des énergies renouvelables Portail des lacs et cours d'eau Portail du canton du Valais Portail du bâtiment et des travaux publics Portail du Rhône
Diga di Gebidem

La diga di Gebidem è una diga ad arco situata in Svizzera, nel Canton Vallese, sul confine dei comuni di Naters e Riederalp. Descrizione Ha un'altezza di 122 metri e il coronamento è lungo 322 metri. Il volume della diga è di 228.000 metri cubi. Il lago creato dallo sbarramento, il Gebidemsee ha un volume massimo di 9,2 milioni di metri cubi, una lunghezza di 1,4 km e un'altitudine massima di 1437 m s.l.m. Le acque provengono in gran parte dal ghiacciaio dell'Aletsch. Lo sfioratore ha una capacità di 350 metri cubi al secondo. Quando l'acqua nel lago è troppa, esce in modo spettacolare (poco sotto il coronamento) dallo sfioratore. Le acque del lago vengono sfruttate dall'azienda Electra Massa SA di Naters. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su diga di Gebidem Collegamenti esterni La diga su swissdams.ch, su swissdams.ch (archiviato dall'url originale il 29 ottobre 2007).
Stausee Gibidum

De Stausee Gibidum is een stuwmeer gelegen in de vallei van de Massa gevoed door het smeltwater van de Aletschgletsjer in de zuidelijke Berner Alpen in het kanton Wallis in Zwitserland. De oppervlakte bedraagt 0,21 km² en doorheen het stuwmeer loopt de gemeentegrens tussen de gemeenten Naters en Riederalp. De sterke fluctuaties op het debiet van de Massa zorgden soms voor plaatselijke overstromingen in de Rhônevallei bij Naters. Om dit te bedwingen, en gegeven het potentieel aan waterkracht voor een elektriciteitscentrale werd in 1957 de vennootschap Electra-Massa SA opgericht om een stuwdam te bouwen en met de waterkracht van het stuwmeer een elektriciteitscentrale te voeden. De bouw van de Gibidumdam begon in 1964 en werd voltooid in 1967. De boogdam heeft een hoogte van 122 m en een toplengte van 327 m. De elektriciteitscentrale gebouwd in Bitsch in de Rhônevallei werd in 1969 in gebruik genomen. Aanvankelijk waren slechts twee peltonturbines, elk met een vermogen van 100 MW, geïnstalleerd, maar een derde turbineput was voorzien. De bouwkosten van de gehele centrale bedroegen 148 miljoen Zwitserse frank. Tijdens een verbouwing in 1980 werd een extra peltonturbine van 140 MW geïnstalleerd, waardoor de totale turbinecapaciteit van de centrale op 340 MW kwam. Gemiddeld heeft de centrale een jaarproductie van 564 GWh. Ongebruikelijk is dat de productiepiek van deze opslagcentrale zeer uitgesproken in de zomer ligt, wanneer het water van de smeltende sneeuw in het stroomgebied dagelijks moet worden verwerkt en 97% van de jaarlijkse productie wordt geleverd. In de winter wordt de centrale dan ook enkel ingeschakeld om piekbelastingen op te vangen. Maar toch heeft deze centrale in Bitsch relatief een zeer hoge jaarlijkse productie. Deze hoge productie in de zomer wordt voornamelijk gebruikt om vanuit de over meerdere valleien aanwezige aanvoerleidingen water in het Lac des Dix te pompen. Een ander specifiek kenmerk van het stuwmeer is dat 65% van het stroomgebied vergletsjerd is. Dit leidt tot een hoge bedbelasting, wat leidt tot ernstige slijtage aan de turbinewielen van de energiecentrale. Het reservoir moet daarom jaarlijks worden doorgespoeld, wat de productie van de centrale twee tot drie dagen onderbreekt en ongeveer 400.000 m³ water uit het reservoir vereist. Het puin wordt dan verwijderd onder meer door de onderste uitlaat van de damwand te openen.
Lago Stausee Gibidum

O Lago Stausee Gibidum É um lago de reservatório localizado no cantão de Valais, na Suíça. A sua superfície é de 0,21 km² e é compartilhada pelos municípios de Naters e Riederalp. A construção da Barragem de Gebidem foi iniciada em 1964 e concluída em 1967. Esta barragem de arco tem uma altitude de 122 metros e um comprimento de crista de 327 m. Este lago de reservatório não deve ser confundido com o lago natural de Gebidumsee. Ver também Lista de lagos da Suíça. Referências
Maison du Sport International

Das Maison du Sport International – deutsch Haus des internationalen Sports – ist ein Bürokomplex in der Stadt Lausanne in der Schweiz. Geschichte Die Stadt Lausanne haben besonders viele internationale Sportorganisationen für ihren Hauptsitz ausgewählt. Zu Beginn des 21. Jahrhunderts begannen sich die Stadt und der Kanton Waadt mit der Unterstützung durch die schweizerischen Bundesbehörden vermehrt um diese Körperschaften und um die Ansiedlung neuer Organisationen zu bemühen und für diese günstige Rahmenbedingungen zu schaffen. In der 2005 bis 2006 und 2011 errichteten Gebäudegruppe an der Avenue de Rhodanie 54 in der Nähe des Genfersees haben zahlreiche internationale Sportverbände, Vereine und sportnahe Unternehmen, die teilweise schon viele Jahre zuvor ihren Sitz in Lausanne hatten, in enger Nachbarschaft zueinander einen neuen Verwaltungsstandort erhalten. Das Sportdomizil entstand dank der Initiative der Stadt Lausanne und wurde in Zusammenarbeit der Stadt mit dem Kanton Waadt und dem Internationalen Olympischen Komitee, dessen Sitz seit 1915 in Lausanne ist, errichtet. In der Nähe der neuen Anlage liegen verschiedene Sportstätten, zum Beispiel das Juan-Antonio-Samaranch-Stadion und das Leichtathletikstadion Pierre-de-Coubertin, ein Tennisclub und der Sporthafen von Vidy. 2001 wurde ein Architekturwettbewerb für den Bau des Hauses des internationalen Sports im Quartier Montriond/Cour ausgeschrieben, bei welchem das Projekt «Liberté et discipline» des Planungsbüros matti ragaz hitz architekten ag in Liebefeld bei Bern auf den ersten Rang kam. 2006 fand die Eröffnung des Hauptteils und 2011 des Ergänzungsbaus statt. 2018 bezog die Sportinformatikfirma Genius Sports Büroräume in der Maison du Sport International. Sportverbände Association Internationale de Boxe Amateure Confédération Européenne de Billard Fédération Aéronautique Internationale Fédération Internationale d’Escrime Fédération Internationale de Sambo Fédération Internationale du Sport Universitaire International Bobsleigh & Skeleton Federation International Bowling Federation International Canoe Federation International Chess Federation International Federation of Sport Climbing International Golf Federation International Judo Federation International Padel Federation International Table Tennis Federation International Weightlifting Federation Union Européenne de Cyclisme World Archery Federation World Baseball Softball Confederation World Bridge Federation World DanceSport Federation World Rowing World Series of Boxing World Skate World Squash Federation World Taekwondo World Triathlon Andere Organisationen Europabüro der Antidopingagentur Global Association of International Sports Federations Fédération internationale de Médecine du Sport Sports Management School Lausanne International Academy of Sport Science and Technology International University Sports Federation Weblinks Website der Maison du Sport International Maison du Sport International auf der Website der Stadt Lausanne House of sports, Lausanne / Vaud, 2006, Thomas Jantscher, Architekturfotografie Einzelnachweise
Maison du Sport International

The Maison du Sport International (International House of Sport) is an office complex opened in 2006 in Lausanne, Switzerland, via a joint venture between the City of Lausanne, the Canton of Vaud and the International Olympic Committee (IOC). It was created to entice all the World's sports governing bodies (also known as International Federations or IF's) to bring their headquarters to Lausanne, in order to improve their proximity to the headquarters of the IOC, and thus improve communications between these bodies. However, many international federations have their offices elsewhere, often in a country where the specific sport traditionally has a regular following. With modern communications, the need for physical presence is also not as important anymore. International federations at Maison du Sport International Currently the tenants of the MSI, include these International Federations: FAI World Air Sports Federation FIAS International Federation of Amateur SAMBO FIDE International Chess Federation FIE International Fencing Federation IBA International Boxing Association IBSF International Bobsleigh and Skeleton Federation ICF International Canoe Federation ICSD International Committee of Sports for the Deaf IFMA International Federation of Muaythai Associations IFSC International Federation of Sport Climbing IGF International Golf Federation ITTF International Table Tennis Federation IWF International Weightlifting Federation TRI World Triathlon UMB World Billard Union WA World Archery Federation WBF World Bridge Federation WDSF World DanceSport Federation WRF World Rowing Federation WT World Taekwondo WSK World Skate European Confederations at Maison du Sport International Additionally, the tenants of the MSI include these European Confederations: CEB Confédération Européenne de Billard EBL European Bridge League UEC European Cycling Union Sports organizations at Maison du Sport International And, these Sports organizations: ARPT Association des Piscines Romandes et Tessinoises ARISF Association of IOC Recognised International Sports Federations ASOIF Association of Summer Olympic International Federations FIMS International Federation of Sports Medicine Global Observatory For Gender Equality & Sport GAISF Global Association of International Sports Federations IMGA International Masters Games Association WADA World Anti-Doping Agency European Office SportAccord (Formerly GAISF/AGFIS) ThinkSport Sports related firms at Maison du Sport International The MSI also houses these sports-related firms: Agence France Presse Bornan Sports Technology Carlson Wagonlit Travel H&A Media La Boutique Libra Law Ibarrola & Ramoni RBO Organisations SPORTFIVE SportsXpert Sports management School Lausanne TIMES Attorneys The Shift VIVA VOCE References External links Media related to Maison du Sport International at Wikimedia Commons Official website
Maison du sport international

La Maison du sport international est un bâtiment situé à Lausanne dans le canton de Vaud en Suisse. Ce bâtiment regroupe des fédérations sportives internationales, des organisations sportives internationales et des sociétés spécialisées dans le sport. Histoire En 2001, la Ville de Lausanne prend la décision de construire une Maison du sport international. Une société, Maison du Sport International SA, est créée à parts égales entre la Ville de Lausanne, le canton de Vaud et le Comité international olympique. Un concours d'architecte est organisé en 2001. Les travaux commencent au printemps 2005. Le bâtiment est inauguré le 23 juin 2006. Une quatrième aile est inaugurée le 26 mai 2011. Fédérations sportives Association internationale de boxe amateur Confédération internationale de baseball et softball Fédération aéronautique internationale Fédération internationale de judo Fédération internationale de sambo Fédération internationale de bobsleigh et de tobogganing Union Européenne de Cyclisme Fédération internationale d'escrime Fédération internationale des sociétés d'aviron Fédération internationale du sport universitaire World Archery Federation Fédération internationale de canoë International Golf Federation Fédération internationale de triathlon Fédération internationale d'haltérophilie Fédération mondiale de Bridge World series of boxing World Taekwondo Federation Fédération internationale de squash Portail du sport Portail de Lausanne
Jardín Botánico de la isla de Brissago

El Jardín Botánico de la isla de Brissago, o en italiano Parco Botanico isole de Brissago, es un jardín botánico que se encuentra en el cantón de Ticino en Suiza, próximo a la orilla septentrional del Lago Mayor, en la frontera con Italia. La superficie total de las dos islas es de 0.03 km² (3 hectares).​ Localización Las "Isole di Brissago" son un grupo de dos islas ubicadas en la parte suiza del Lago Maggiore, próximo a Ronco sopra Ascona y a Brissago, ambos en el "Distretto di Locarno" del Cantón Ticino. San Pancrazio (también conocida como "Grande Isola") es la mayor y donde se encuentra el jardín botánico. Historia En 1885, la baronesa Antoinette de Saint-Léger, esposa del banquero irlandésRichard Flemying, se instala en las islas para llevar una vida mundana y transforma las dos islas. Tras la muerte de su marido, el escritor James Joyce visitó la isla y se alojó en la casa. Acorralada por dificultades financieras, las islas se vendieron en 1927. El nuevo propietario, el comerciante hamburgués Max Emden, hizo construir el edificio actual, la dársena y el baño romano, donde al final de tarde lanzaba una moneda de oro en presencia de bellas mujeres y la sirena que la recogía compartía su intimidad. Mientras tuvo la propiedad de la finca reforzó el cultivo de plantas exóticas. Las islas pasaron a ser propiedad del cantón en 1949. Se fundó el jardín botánico. Colecciones Debido al suave microclima que hay alrededor del lago mayor, protegido por los Alpes, se pueden cultivar en estas islas plantas subtropicales al aire libre en perfectas condiciones. El jardín que tiene 2.5 hectáreas de extensión, alberga más de 1500 especies de plantas, que proceden de la región Mediterránea, África del Sur, Asia subtropical, América, y Oceanía. Junto a la colección de Rhododendron, Azaleas, Camellias hay diferentes especies de Palmeras y Bambús, cipreces calvos, eucaliptus centenarios (plantados por la baronesa de Saint-Léger), cistus de la cuenca mediterránea, y helechos arborescentes. Imágenes Referencias Enlaces externos Página del jardín botánico
Brissagoöarna

Brissagoöarna eller Isole di Brissago är en grupp av två öar, den 2.5 hektar stora San Pancrazio eller Isola grande och den mindre Sant'Apollinare i schweiziska delen av Lago Maggiore. Närmaste fastland är Porto Ronco, 1 kilometer åt nordväst. Ascona ligger 2,5 kilometer åt nordost. Öarna ingår i kommunen Brissago. Den botaniska trädgården på San Pancrazio Historia År 1885 köpte den irländske baronen Richard de Saint-Leger öarna. Hans ryskfödda hustru Antoinette gjorde San Pancrazio till en park med växter från hela världen dit hon bjöd in konstnärer och lärda personer. När hennes ekonomi försämrades såldes öarna 1927 till den tyske varuhusägaren Max Emden som byggde en palatsliknade villa men behöll trädgården oförändrad. Efter Emdens död köptes öarna av kantonen Ticino, kommuner och organisationer. Sedan 1950 visas den botaniska trädgården för allmänheten. Trädgården Trädgården är öppen för allmänheten vår, sommar och höst. Här växer 1 700 arter från medelhavsområdet liksom Asiens, Sydafrikas, Amerikas och Oceaniens subtropiska områden. Kommunikationer San Pancrazio angörs av båttrafiken på Lago Maggiore. Exempelvis från Ronco. Källor Brissagoöarnas hemsida, engelska
Острови Бріссаґо

Острови Бріссаґо (з іт. Isole di Brissago) — це група з двох островів, розташована в швейцарській частині озера Маджоре поблизу Ронко над Асконою Ronco sopra Ascona і Бріссаґо (Distretto di Locarno кантону Тічино). На острові Сан Панкраціо (також відомий як Grande Isola — з іт. «великий острів») є ботанічний сад, в колекції якого — австралійські види евкаліпта, Erica arborea, Smilax aspera, Pistacia vera L., Ceratonia siliqua, Cistus, розмарин, Arbutus unedo, Phillyrea, мигдаль, Albero del Padrenostro (з деревини якого виготовляють місцеві вервички), чебрець, Hyssopus (синій звіробій), меліса, лаванда, рута, шавлія та ін. Менший з островів відомий як Isolino, або Isola Piccola («маленький острів») або Isola di Sant'Apollinare. На обидвох островах м'який клімат забезпечує озеро Маджоре. Історія На Сан-Панкраціо були знайдені римські останки. Острови використовувалися як притулок ранніми християнами. У XIII столітті монахині ордену гуміліатів побудували на Сан-Панкраціо монастир, а місцева парафія приблизно в цей же час збудувала церкву Сан-Панкраціо. Після придушення ордену гуміліатів у 1571 році Папою Пієм V, майно ордену було передано лікарні в Локарно, а острови стали безлюдними. У XIX столітті вони були власністю англо-ірландця Річарда Флемінга з сім'ї St. Leger, який був одружений з росіянкою Антонієттою. Після смерті Флемінга письменник Джеймс Джойс відвідав острів та гостював в будинку. Примітки Посилання Ботанічний сад на острові Сан Панкраціо http://www.lago-maggiore-urlaub.de/
Château d'Aarbourg

Le château d'Aarbourg, appelé en allemand Festung Aarburg, est une forteresse située sur le territoire de la commune argovienne d'Aarburg, en Suisse. Histoire Si la date exacte de construction du château n'est pas connue, celui-ci a probablement été bâti aux alentours de 1200 par la famille de Büron ; il est mentionné pour la première fois au début du XIIIe siècle comme possession des comtes de Frohburg, comme centre d'un bailliage qui contrôlait la route nord-sud longeant l'Aar. En 1299, les Frohbourg vendent le château et la seigneurie aux Habsbourg qui le confient à leurs vassaux, la famille de Kriech après 1330. Le 20 avril 1415, le château est assiégé par les troupes bernoises qui s'en emparent après quelques jours. Dès 1416, c'est un bailli bernois qui réside au château d'où il gère l'entier de l'Argovie bernoise. Celle-ci sera par la suite découpée en plusieurs bailliages entre 1442 et 1732. Les bâtiments furent étendus à plusieurs reprises, dont la première en 1470. Des modifications ultérieures, conduites au XVIe siècle (1534 - 1535) et au XVIIe siècle (1621, puis 1659 – 1673) amenèrent à la création d'une imposante structure baroque assurant le lien entre les villes protestantes de Berne et Zurich. À partir de 1666, la forteresse est continuellement occupée par une garnison pour répondre aux attaques des provinces voisines, restées catholiques ; une partie du château est utilisée comme prison et accueille en particulier des prisonniers politiques, dont Jacques-Barthélemy Micheli du Crest. Le 10 mars 1798, le château se rend sans combattre à l'armée française. Il est donné au nouveau canton d'Argovie en 1804 ; celui-ci l'utilise tout d'abord comme arsenal et caserne jusqu'en 1826, puis comme prison jusqu'à son abandon en 1864. Le parlement cantonal décide, en 1891, d'y établir une « institution pour criminels et scélérats juvéniles » ; ouvert en 1893, cette institution sera la première du genre en Suisse. Tout d'abord principalement centré sur la discipline, l'ordre et les punitions, le système évolua depuis les années 1930 pour donner une part toujours plus grande à l'éducation. En 1972, puis en 1989, le nom de l'institution changea pour refléter cette évolution. L'ensemble du bâtiment est inscrit comme bien culturel d'importance nationale. Bibliographie (de) Annelies Hüssy, Christoph Reding, Jürg Andrea Bossardt, Manfred A. Frey, Hans Peter Neuenschwander, Die Burg und Festung Aarburg, vol. 819, Berne, Société d'histoire de l'art en Suisse, coll. « Les Monuments d'art et d'histoire de la Suisse », 2007 (ISBN 978-3-85782-819-5) Références Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Aarburg Castle » (voir la liste des auteurs). Portail des châteaux Portail de la culture suisse Portail de la Suisse du Nord-Ouest
Castello di Aarburg

Il castello di Aarburg (in tedesco Festung Aarburg) sorge ad Aarburg, comune svizzero nel distretto di Zofingen (Canton Argovia). Fu ostruito sulle rive del fiume Aar nell'XI secolo, a opera dei conti di Frohburg. All'inizio del XV secolo divenne feudo di Berna e venne fortificato; mantenne una funzione militare fino al XVII secolo. In seguito fu utilizzato come casa di cura e come prigione. Attualmente è uno dei beni culturali dell'intera Svizzera. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Aarburg Collegamenti esterni (EN) Castello di Aarburg, su Structurae.
Zamek Aarburg

Zamek Aarburg – kompleks fortyfikacji oraz budynków pałacowych znajdujący się w miejscowości Aarburg w Szwajcarii. Zamek został wybudowany w XII wieku przez baronów z Büronu. Historia Pierwsze wzmianki o istnieniu zamku Aarburg pojawiły się w źródle z 1123. W połowie XII wieku zamek znajdował się w posiadaniu baronów z Büronu, których uznaje się za fundatorów zamku. Pod koniec XII wieku zamek przejęła rodzina Frohburgów. W XIII wieku powstał pałac oraz główna wieża ufundowana przez Frohburgów. W 1299 zamek został sprzedany Habsburgom. 20 kwietnia 1415 miasto kompleks został zdobyty przez berneńczyków. W 1470 został przebudowany pałac, natomiast w latach 1534–1535 przeprowadzono remont dachu po uderzeniu pioruna. W 1557 w głównej wieży dodano renesansową attykę. W latach 1621–1627 wybudowano nowe budynki, w tym sześciokątną wieżę w południowo-zachodnim narożniku pałacu. Kolejną rozbudowę zamku rozpoczęto w 1659, a zakończono dopiero w 1798. Do 1673 pracami zarządzał Simon Erismann. W tamtym okresie powstały m.in. fortyfikacje wschodnie, arsenały, koszary, kaplica oraz dodatkowe budynki pałacu. W trakcie najazdu francuskiego na Szwajcarię w 1798 zamek skapitulował bez walki. Od 1804 fortecą dysponowały władze kantonu Argowia. Do 1826 kompleks pełnił funkcję arsenału oraz aresztu. W następnych latach zamek został przebudowany w celu stworzenia w nim ośrodka dla nieletnich przestępców. Pomiędzy 1946 i 1959 był kantonalną instytucją edukacyjną, a w latach 1984–1988 funkcjonowało w nim również schronisko młodzieżowe. Przypisy
Cetatea Aarburg

Cetatea Aarburg este o fortăreață puternică din punct de vedere strategic, ea este amplasată în sud-vestul cantonului Aargau, Elveția. Cetatea se află pe o stâncă cu pereți verticali, deasupra orășelului Aarburg. In evul mediu era rezidența autoritților orașului (Landvogt) și de aici se putea controla defileul îngust al văii. In prezent face parte din patrimoniul național al Elveției, fiind folosit ca și loc de detenție pentru tinerii infractori.