NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Spreuerbrücke

La Spreuerbrücke (nome tedesco; in italiano letteralmente "Ponte della pula", in quanto da questo ponte veniva gettata nel fiume la pula separata dai grani dei cereali, macinati nei mulini che si trovavano lungo il ponte stesso) è un ponte pedonale coperto in legno di Lucerna, in Svizzera, costruito una prima volta tra il XIII secolo e il 1408. In seguito a un crollo dovuto a un'inondazione nel 1566 venne ricostruito entro il 1591. Nel 1803 la parte nord venne rinforzata con sostegni in pietra più consistenti . Si estende tra la Kasernenplatz e la Mühlenplatz e, con la sua andatura a zigzag, unisce le due sponde della Reuss. È caratterizzato da una straordinaria serie di dipinti ispirati alla predicazione seicentesca eseguiti da vari artisti sotto la direzione del pittore Kaspar Meglinger tra il 1616 e il 1637, aventi come tema una Danza macabra. Degli originari 71 dipinti su tavole triangolari di legno d'abete, collocate in sequenza continua al centro della sommità della carpenteria del tetto ne rimangono 45. Le gerarchie ecclesiastiche e temporali, a cominciare dal papa e dall'imperatore, passando per tutti i gradi della nobiltà e della Chiesa sono raffigurate all'inizio della serie, seguite dalle varie professioni, dalle età dell'uomo sono raffigurate una a una nel loro proprio ambiente e ciascuna minacciata dalla Morte, che non guarda in faccia a nessuno. Ad aprire il ciclo il peccato originale e la Cacciata dal Paradiso terrestre, antefatto biblico alla mortalità umana, mentre a chiudere il ciclo sono raffigurate la Fine dei Tempi, la Resurrezione dei morti e il Giudizio Universale . A metà del ponte sorge una piccola cappella anch'essa risalente al XVII secolo . Galleria d'immagini Note Bibliografia F. Glauser, H. Pantli, H. Horat, L. Wechsler, Die Spreuerbrücke in Luzern. Ein barocker Totentanz von europäischer Bedeutung, Raeber Verlag, Luzern 1996, ISBN 3-7239-0090-9. Voci correlate Kapellbrücke Museggmauer Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Spreuerbrücke Collegamenti esterni (DE, EN, FR) Spreuerbrücke, su structurae.net. URL consultato il 22 dicembre 2023.
Spreuerbrücke

De Spreuerbrücke vormt samen met de Kapellbrücke de belangrijkste toeristische attractie van de Zwitserse stad Luzern. De Spreuerbrücke is een houten overdekte brug uit 1408 die met een lengte van 81 meter iets jonger en heel wat korter is dan de beroemdere Kapellbrücke. De Kapelbrug bevindt zich op de plaats waar de rivier Reuss het Vierwoudstrekenmeer verlaat, de Spreuerbrücke overbrugt de Reuss iets verder stroomafwaarts. Een derde houten overdekte brug, langs de oever van het Vierwoudstrekenmeer, de Hofbrücke, werd afgebroken in de 19e eeuw. Een gedeelte van de Spreuerbrücke bestond reeds in de 13e eeuw. De brug verbond toen de Mühlenplatz op de rechteroever met de watermolens die in het midden van de rivier waren gebouwd. Een oudere naam van de brug is de Mühlenbrücke. De verbinding met de linkeroever werd afgewerkt in 1408. Omdat vanop de brug kaf (Duits: Spreu) en bladen in de rivier mochten gesmeten worden, die vanop deze laatste brug in de stad uit de stad weg dreven, kreeg de brug zijn tweede naam. De Spreuerbrücke werd vernietigd door overstromingen in 1566 maar nadien terug heropgebouwd. In de nok van de overdekte brug waren frontons. Deze van de Spreuerbrug bevatten schilderijen in driehoekige frames met als thema voor deze brug de danse macabre of Totentanz. De originele 67 schilderijen werden tussen 1616 en 1637 aangebracht onder leiding van de schilder Kaspar Meglinger. 45 schilderijen zijn bewaard gebleven. Meestal bevat het schilderij het wapen van de schenker in de linkerbenedenhoek en rechts het wapen van de vrouw van de schenker. De zwarte houten kozijnen waren dan voorzien van uitleg over het tafereel in versvorm en de namen van de donateurs. De schilderijen bevatten ook portretten van de donateurs en andere bekenden uit de Luzernse samenleving. De collectie benadrukt dat er geen plaats in de stad, in het land of op zee is, waar de dood niet aanwezig is. De brug is erkend als monument en opgenomen in de Zwitserse inventaris van cultureel erfgoed van nationaal belang.
Catedral de San Urso y San Víctor (Soleura)

La catedral de San Urso y San Víctor​ (en alemán: Kathedrale St. Urs und Viktor) o Catedral de Soleura es la catedral de la diócesis de Basilea en la ciudad de Soleura, Suiza. Es un sitio del patrimonio suizo de importancia nacional. Urso y Víctor fueron mártires y santos romanos del siglo III, que se asociaron muy temprano con la legión tebana y fueron, según la hagiografía de la legión, martirizados por negarse a adorar al emperador. La vida de Urso fue escrita por San Euquerio de Lyon en el siglo V; se relata que Urso fue torturado y decapitado en tiempos del emperador Maximiano y el gobernador Hyrtacus por negarse a adorar a los ídolos alrededor del año 286 d. C. Véase también Catedral de San Lorenzo (Lugano) Catedral de Santa María de la Asunción (Coira) Iglesia católica Referencias
Cathédrale Saint-Ours-et-Saint-Victor de Soleure

La cathédrale Saint-Ours-et-Saint-Victor est un édifice datant de 1762-1773 situé à Soleure en Suisse et dédiée à deux martyrs thébains, les saints Ours et Victor de Soleure. Histoire L'église est implantée sur le site d'un lieu de culte attesté dès 870 et alors déjà consacré à saint Ours. Une communauté de chanoines a pris en charge les pèlerins affluant au Moyen Âge. Dès le XIIIe siècle en tout cas, la collégiale revendique la reine Berthe comme sa fondatrice. Le culte des martyrs thébains y est vigoureusement promu à Soleure, et stimulé par la découverte de nouveaux ossements célébrés notamment en 1473 à l'occasion de la construction de la chapelle Saint-Pierre, et en 1519 lors de la reconstruction du maître-autel de Saint-Ours. L'ancienne église, édifice gothique bien attesté par les sources et par l'iconographie, est très délabrée au milieu du XVIIIe siècle. Elle est démolie en 1761-1768. L'église actuelle, datée 1769 en façade, est un chef-d’œuvre d'architecture classique élevé sur les plans de Gaetano Matteo Pisoni, et achevé sous la direction de son neveu Paolo Antonio Pisoni. Chaire monumentale en marbres multicolores réalisée en 1772 selon les dessins de ce dernier par le marbrier veveysan Jean-François Doret. L'église a été élevée au rang de cathédrale en 1828, lors de l'institution du nouvel évêché de Bâle. Bibliographie (de) Johann Strubin, « Die Modelle für die St. Ursen-Kathedrale in Solothurn », Art + Architecture en Suisse, no 4,‎ 2018, p. 22.31 (ISSN 1421-086X). (de) Johanna Strübin et Christine Zürcher, Die Stadt Solothurn III, Sakralbauten : Die Kunstdenkmäler des Kantons Solothurn, IV, vol. 134, Berne, Société d'histoire de l'art en Suisse, coll. « Die Kunstdenkmäler der Schweiz », 2017, 514 p. (ISBN 978-3-03797-289-2), p. 40-157. Notes et références Portail du baroque Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du néo-classicisme Portail de la culture suisse Portail de l’Espace Mittelland
Cattedrale di Soletta

La cattedrale di Sant'Orso e San Vittore, anche nota come cattedrale di Soletta (in tedesco St. Ursenkathedrale), sito riconosciuto dalla Svizzera come patrimonio nazionale, è la chiesa cattolica maggiore di Soletta e cattedrale della diocesi di Basilea dal 1828. Storia Costruita (tra il 1762 e 1783) dall'architetto di Ascona Gaetano Matteo Pisoni, poi sostituito dal nipote Paolo Antonio Pisoni in stile Tardobarocco sul sito di una prima chiesa collegiata (data imprecisata fra il VI - X secolo), poi sostituita da una chiesa gotica (1294), divenne cattedrale (1828) al momento della creazione della diocesi di Basilea. Danneggiata durante il terremoto del 1853, fu restaurata con qualche modifica importante e l'installazione di un impianto di riscaldamento nell'arco di quasi 60 anni: i lavori di ricostruzione finirono, infatti, nel 1917. Ancora danneggiata (2011) per un incendio doloso, rimase chiusa per due anni. Esterni Introdotta da una scenografica scalinata con statue di Mosè e Gedeone e una fontana in stile romano, la facciata ovest in stile neoclassico di pietra bianca del Giura, presenta la parte inferiore divisa in tre parti da colonne sormontate da pilastri e trabeazione e una parte superiore più piccola che continua la decorazione delle colonne, sormontata a sua volta da un frontone triangolare. Nella pietra spiccano le statue (1774-1775) scultore Johann Baptist Babel che raffigurano Santo Stefano, San Carlo Borromeo, San Maurizio, Santa Verena, San Vittore, Sant'Orso, Santa Regola, San Felice, San Beato e Niklaus von Flue e San Pietro che accetta le chiavi della chiesa. Sul lato nord del coro, si eleva il campanile con una cupola a cipolla. Delle 11 campane, 10 risalgono al periodo della costruzione della chiesa (1767-69), una dell'inizio del XX secolo (1901). Interni L'interno a tre navate su forti pilastri ed elegante cupola all'incrocio del transetto, presenta una decorazione sobria di stucchi di Francesco Pozzi e tele di Domenico Corvi. L'altare maggiore (2013) ha sostituito il precedente distrutto nell'incendio doloso del 2011. Il pulpito in marmi policromi (1772) fu realizzato seguendo i disegni del marmista di Vevey Jean-François Doret. La chiesa possiede due organi, il primo (1975) in controfacciata con le canne a vista (1942), il secondo (1973) nel coro, più piccolo, ricostruito da Metzler Orgelbau. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Soletta Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su kath-solothurn.ch. (IT, DE, FR) Cattedrale di Soletta, su hls-dhs-dss.ch, Dizionario storico della Svizzera. (EN) Cathedral of St. Ursus, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Cattedrale di Soletta, su Structurae.
Katedra św. Ursusa w Solurze

Katedra św. Ursusa w Solurze, niem. St. Ursenkathedrale, również Katedra św. Ursusa i Wiktora, fr. Cathédrale Saint-Ours et Saint-Victor – świątynia biskupia diecezji Bazylei z siedzibą w Solurze, wybudowana w stylu barokowym w latach 1762–1773 według projektu Gaetana Matttea Pisoniego. Godność katedry posiada od 1828. W katedrze znajdują się relikwie świętych patronów Ursusa i Wiktora. Linki zewnętrzne Bistum Basel. bistum-basel.ch. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-25)]. (niem.).
Золотурнский собор

Собор святых Урса и Виктора — кафедральный собор римско-католического епископства Базель в швейцарском городе Золотурн. Посвящённая мученикам Урсу и Виктору Золотурнским крестообразная базилика в раннеклассицистическом стиле была выстроена на участке, где уже в раннем Средневековье располагались культовые сооружения. Кафедральным собором церковь стала в 1828 году в связи с перенесением центра базельского епископства в Золотурн. Строительство было начато на фундаментах старой коллегиатской церкви святого Урса в 1762 году под руководством архитектора из Асконы Гаэтано Маттео Пизони (Gaetano Matteo Pisoni, 1713—1782), и было закончено его племянником Паоло Антонио Пизони (Paolo Antonio Pisoni, 1738—1804) в 1773 году. В оформлении внутреннего убранства принял участие знаменитый штукатур Франческо Поцци (Francesco Pozzi, 1704—1789). См. также Базельское епископство Базельский мюнстер Арлесхаймский собор Литература Georg Carlen: Schweizerische Kunstführer GSK. Band 528: Kathedrale St. Ursen Solothurn. Bern 1993, ISBN 3-85782-528-6.
Sankt Ursuskatedralen

Sankt Ursuskatedralen (tyska: St. Ursenkathedrale, även Kathedrale St. Urs und Viktor, franska: Cathédrale Saint-Ours et Saint-Victor) är en katedral i staden Solothurn i Schweiz. Den åt martyrerna Ursus och Viktor tillägnade tidigklassicistiska kyrkobyggnaden påbörjades 1762 av Gaetano Matteo Pisoni från Ascona och fullbordades 1773 av hans nevö Paolo Antonio Pisoni. Interiören är försedd med stuckaturer av Francesco Pozzi. På platsen där kyrkan uppfördes hade det redan sedan tidig medeltid stått två byggnader. Till katedralens många skatter hör bland annat det så kallade Hornbachsakramentariet, en praktfull Mariastaty och en handskrift, som tillkom år 983 på klostret i Reichenau. Vid vackert väder kan man från påsk till allhelgonahelgen stiga upp i det 66 meter höga lökkupoltornet, som länge beboddes av tornväktare. Tornet erbjuder en god utsikt över gamla staden och Aare. Det andra tornet blev inte byggt, då grunden sjönk ner. Det finns en teckning av Peter Thumb från år 1708, som visar att ett andra torn diskuterades, fastän det inte kom att förverkligas. Sankt Ursus och Viktors kyrka var sedan medeltiden münsterkyrka för korherrestiftet Sankt Ursus och blev i sin nuvarande form 1828 säte för det till Solothurn flyttade Basels stift. Bildgalleri Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, St. Ursenkathedrale, 11 mars 2011. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör S:t Ursuskatedralen. Infos zur Kathedrale auf der Homepage des Bistums Basel
Heidelberger Hut

The Heidelberger Hut (German: Heidelberger Hütte) is a mountain hut located in the Silvretta in the Swiss canton of Graubünden. It lies at an altitude of 2,264 metres above sea level in the Val Fenga. The hut was built between 1887 and 1889 by the Heidelberg division of the German Alpine Club (DAV), which has operated it since. Since 1910, the hut has been a popular destination for winter sports as well. Major expansions were finished in 1963 and again in 1979. Heidelberger hut is easily accessible from Ischgl, Austria, by a road through the Fimbatal, which south of the Austrian-Swiss border is named Val Fenga. On the other hand, the quickest routes from a Swiss settlement are about 5 hour hikes from either Ramosch via the 2,608 m Cuolemn de Fenga/Fimberpaß or from Samnaun via the 2539 m Zeblasjoch and 2752 m Fuorcla da Val Gronda. The hut is therefore supplied from Ischgl and staffed by Austrians. References Swisstopo maps External links Mountainbike Tour:Ischgl - Heidelberger Hut - Fimberpass - Sur En
Heidelberger Hütte

De Heidelberger Hütte is een berghut gelegen achter in het Fimbatal aan de voet van de Fluchthorn in het Silvrettagebergte. De hut ligt op 2264 meter boven de zeespiegel. Deze hut behoort toe aan de sectie Heidelberg van de Deutsche Alpenverein (DAV). Hoewel de bevoorrading van de hut vanuit het bergdorp Ischgl in het Oostenrijkse Tirol plaatsvindt, is de hut de enige van de DAV die op Zwitsers grondgebied gelegen is. De hut is gemakkelijk toegankelijk, zelfs in de winter, vanuit Ischgl.
Мунот

Мунот или Мюно (Munot) е кръгов замък от XVI век, намиращ се южно от град Шафхаузен, Швейцария. Обграден е от лозя и е смятан за символ на града. Днес е туристическа атракция и в нея се провеждат различни събития. Замъкът е построен по проект на художника Албрехт Дюрер. Външни препратки Снимки от Мунот Архив на оригинала от 2020-09-30 в Wayback Machine. Снимки с кратка история на френски
Munot

Munot je kruhová pevnost ze 16. století na jihu švýcarského města Schaffhausen. Je obklopena vinicemi a je uznávána jako symbol města. Je to, vedle Rýnských vodopádů a renesančního jádra města, největší turistická atrakce Schaffhausenu. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Munot na Wikimedia Commons
Munot

The Munot is a circular 16th-century fortification located on Emmersberg hill in the city of Schaffhausen, Switzerland, and serves as a symbol of the city. It is surrounded by vineyards, which have been cultivated since the early 20th century. The structure was built between 1564 and 1589, partly through compulsory labor (Frondienst), and formed part of the city’s defensive fortifications. The site had earlier fortifications, with references to a structure called Annot in 1376 and Unot in 1460. The Munot's circular design strongly reflects the fortress concepts of Albrecht Dürer. Its lower level consists of a hexagonal trench structure with caponiers (defensive turrets), above which are circular casemates and a battlement platform. A projecting tower on the city-facing side rises to a height of around 50 metres. History In 1905, a fallow deer colony was introduced into the Munot moat by the Verschönerungsverein Schaffhausen and was transferred to city ownership in 1927. As of 2015, the animals were under the care of Grün Schaffhausen, which commissioned an expert report confirming their good health. According to a 2019 Swissinfo article, the role of the Guardian of the Munot dates back to 1377, predating the current 16th-century structure. The guardian traditionally lived with their family in the tower and was responsible for monitoring the town, sounding an alarm in case of danger, and ringing the Munot bell each evening at 9 p.m. This bell marked the time for city gates to close and for taverns and shops to shut. The ritual has remained a daily tradition carried out by the resident guardian. Transport Munot can be reached on foot from the old town of Schaffhausen via several stairs. There are nearby bus stops (Künzleheim/Huus Emmersberg) served by line 4 of Verkehrsbetriebe Schaffhausen (VBSH). There is also a nearby parking lot to the north of Munot. Below the Munot, on the High Rhine, there is a landing stage of the Schweizerische Schifffahrtsgesellschaft Untersee und Rhein (URh), linking Schaffhausen with Stein am Rhein and Konstanz (Lake Constance). Gallery See also Circular fort List of castles and fortresses in Switzerland Schaffhausen References External links Images of the Munot Images, with short history in French
Munot

Munot je kružna utvrda iz 16. stoljeća u središtu švicarskog grada Schaffhausena. Okružena je vinogradima i predstavlja simbol grada. Ova tvrđava u obliku prstena sagrađena je u 16. stoljeću. Danas je turistička atrakcija i u njoj se održavaju razna događanja. Sadašnji kompleks sagrađen je između 1564. i 1589. pod vodstvom gradskog majstora Heinricha Schwarza (1526. – 1593.), vjerojatno prema poznavanju rada Albrechta Dürera o kružnoj fortifikaciji. Jedan je od rijetkih primjera prijelaza iz dvorca u modernu utvrdu. Munot je bio dio gradskih utvrda. Gradnja je koštala grad 47.528 guldena, što je odgovaralo troškovima izgradnje oko 800 gradskih kuća. Izvori Vanjske poveznice Slike Munota Arhivirana inačica izvorne stranice od 7. listopada 2022. (Wayback Machine) Slike, s kratkom poviješću na francuskom
Munot

Munot is een burcht in Schaffhausen. De burcht werd door gedeeltelijke slavenarbeid gebouwd tussen 1564 en 1589 als onderdeel van de stadsverdediging, maar was al snel verouderd. Het werd uiteindelijk slechts eenmaal gebruikt door militairen in 1799. Tegenwoordig is het een toeristische trekpleister. Referenties Externe link https://www.munot.ch/
Мунот

Крепость Мунот (нем. Festung Munot) — округлая по форме крепость, расположенная на высоком холме над центром швейцарского города Шаффхаузен в одноимённом кантоне. Возведённая в первой половине XVI века как часть городских укреплений, она является наиболее узнаваемым символом Шаффхаузена. Изначально, как минимум, начиная с 1098 года на месте крепости располагался замок городского фогта, известный как Annot или Unot (=нем. Ohne Not). В XVI веке замок был полностью перестроен на манер рондели Генрихом Шварцем, вероятно, знакомым с фортификационными работами Альбрехта Дюрера. В XVII веке ввиду длительных военных действий массивное цилиндрическое здание (рондель) диаметром около 50 метров должно было получить дополнительную защиту в виде бастионов и шанцев; заключение Вестфальского мира в 1648 году пресекло эти планы. Несмотря на свой грозный вид, крепость Мунот лишь единожды участвовала в военных действиях, когда в ходе так называемых Революционных войн занятый французами Шаффхаузен 13 апреля 1799 года подвергся бомбардировке со стороны австрийских сил под командованием Латура и Кинмайера. Получившая серьёзные повреждения крепость окончательно потеряла своё военное значение и с 1804 года служила в качестве городской каменоломни. В ходе национального пробуждения и, прежде всего, усилиями городского учителя рисования Иоганна Якоба Бека (нем. Johann Jacob Beck, 1786—1868) Мунот удалось уберечь от полнейшего разрушения, за чем вплоть до 1839 года последовала его реставрация и повторное освящение. В XXI веке крепость Мунот, находящаяся под управлением общественной организации нем. Munotverein, используется как культурно-концертная площадка. В летние месяцы по субботам здесь регулярно проходят танцевальные вечера, обязательной частью которых служит кадриль. Крепость открыта для свободного посещения и предлагает хороший вид на город и его окрестности. Попасть туда можно с главной площади Шаффхаузена, по лестнице или по дороге. Внутри крепости можно увидеть её модель; на крыше установлены пушки и флаг кантона. Литература Wipf, Hans Ulrich; Meyer, Werner: Der Munot in Schaffhausen (=Schweizerische Kunstführer, Nr. 946, Serie 95). — Bern, Gesellschaft für Schweizerische Kunstgeschichte GSK, 2014. — ISBN 978-3-03797-156-7
Iuliomagus (Schleitheim)

Iuliomagus (isto Juliomagus ili Iuliomago) je bio rimski grad blizu današnjeg mjesta Schleitheim u kantonu Schaffhausen, na granici Švicarske i Njemačke. Danas su još ostali samo ostaci terma koje su bile velika zajednička kupališta s uglavnom sličnim osnovnim rasporedom prostorija. Poveznice Thermenmuseum Iuliomagus
Iuliomagus (Schleitheim)

Iuliomagus (o Juliomagus) era una città romana nei pressi dell'attuale località di Schleitheim (Svizzera) nel cantone di Sciaffusa. Oggi ne rimangono accessibili solo gli scavi delle antiche terme. Collocazione geografica Del nome Iuliomagus c'è una sola testimonianza, la Tabula Peutingeriana. Questa carta stradale romana comprende l'intero mondo allora conosciuto, dalla Spagna fino alla Cina. Tutti i collegamenti e le città importanti dell'estensione del dominio romano vi sono tracciati e vi compare anche il nome di Iuliomagus. Sulla base di questa conoscenza, nel 1860 furono intrapresi i primi scavi sistematici che condussero alla scoperta dell'antica città. Questa si trova nella valle di Zwärenbach, dal lato del versante nord della punta Siblinger. Località sulla Carta Nazionale Svizzera Storia Allo stato attuale delle conoscenze la città romana racchiudeva una superficie di sei ettari. Vicino a numerose, piccole costruzioni in legno, si trovano un tempio, un laboratorio di vasaio, una villa ed un impianto termale. La città fu fondata nel I secolo a.C. quale avamposto per la guerra contro i Germani. Dopo le grandi avanzate degli Alemanni del 259 / 260 d.C. l'intera zona a nord del Reno fu abbandonata dai romani, il che ebbe come conseguenza la distruzione della città. Gli scavi oggi La zona di ricerca racchiude una superficie di circa 1.550 metri quadrati. Al di fuori dell'impianto termale tuttavia, tutte le costruzioni trovate sono state ricoperte. Le terme sono protette da una copertura e sono accessibili al pubblico. Gli scavi hanno gettato luce sulla cultura romana dei bagni e della loro tecnica costruttiva. I reperti asportabili sono esposti nel Museo nazionale di Schleitheim o nel Museo di Ognissanti in Sciaffusa. Voci correlate Iuliomagus Terme romane Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Juliomagus Collegamenti esterni Markus Höneisen, Iuliomagus, in Dizionario storico della Svizzera, 14 febbraio 2008. URL consultato il 4 novembre 2025. Thermenmuseum Iuliomagus (GIF), su randental.ch (archiviato dall'url originale il 27 settembre 2007).
Katedrála svatého Mikuláše (Fribourg)

Katedrála svatého Mikuláše ve Fribourgu je gotická katedrála ve Švýcarsku. Nachází se v centru města, na ostrohu nad řekou Sánou. Do roku 1924 šlo o farní kostel, od té doby spadá do diecéze lausannsko-ženevsko-fribourské. Výstavba hlavní lodi byla zahájena roku 1283 a dokončena roku 1430. Věž, která měří 76 metrů a obsahuje 11 zvonů, byla dokončena v roce 1490. Vitrážová okna, jež byla sestavena mezi roky 1896 a 1936 podle plánů polského malíře Jozefa Mehoffera, představují jednu z nejvýznamnějších kolekcí secesních náboženských vitráží. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Fribourg Cathedral na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katedrála svatého Mikuláše na Wikimedia Commons (francouzsky) Stránky fribourské katedrální kapituly (francouzsky) Stránky fribourské farnosti St. Nicolas/St. Paul