NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château d'Oberhofen

Le château d'Oberhofen, situé sur les rives du lac de Thoune, se trouve à Oberhofen am Thunersee dans le canton de Berne en Suisse. Histoire Il appartient tout d'abord à Walter IV d'Eschenbach, seigneur dont les biens sont confisqués après l'assassinat d'Albert Ier de Habsbourg en 1308. Le donjon remonte au XIIe siècle, le logis et la chapelle sont plus récents et datent du XVe siècle. Au XIVe siècle, le château, en mains de la famille de Habsbourg, est investi par les Confédérés bernois après la bataille de Sempach. Le bourg et le domaine appartiennent à la famille de Scharnachtal puis d'Erlach jusqu'en 1651. Entre 1652 et 1798, le château est siège d'un bailli bernois. Les Bernois ajoutent des extensions baroques aux constructions déjà existantes. La forteresse devient une propriété privée en 1801. Acquise en 1801 par Johann Peter Knechtenhofer, elle passe en 1844 au comte neuchâtelois Albert de Pourtalès, chambellan du roi de Prusse et diplomate qui apporte d'importantes modifications d'esprit romantique au château. En 1868, sa fille Hélène de Pourtalès épouse le comte Ferdinand von Harrach. Possesseur de multiples grands domaines, il est un peintre de talent, formé à l'école des beaux-arts de Düsseldorf et de Weimar. Les Harrach apportent eux aussi des modifications au château, y faisant notamment construire, respectivement reconstruire, la tour d'angle sud-est et la tourelle du lac. Mais des difficultés financières obligent à vendre cette propriété en 1925-1926 à l'avocat américain William Paul Measy. Celui-ci entretient avec grand soin de domaine et accorde une attention particulière au parc, où il crée le parterre de fleurs orné de la croix suisse et fait planter une collection de conifères nains dans la partie arrière. En 1940, il crée la Fondation du château d'Oberhofen qui, dès 1952, est étroitement rattachée au Musée d'histoire de Berne. Le Canton, la Ville et la Bourgeoisie de Berne s'engagent dès 1953 à subvenir aux frais liés au château. Celui-ci devient alors une filiale du Musée d'histoire de Berne. Bibliographie Rosmarie Hess, Le château d’Oberhofen sur le lac de Thoune, vol. 56/558, Berne, Société d’histoire de l’art en Suisse, coll. « Guides des monuments suisses SHAS », 1994, 34 p. (ISBN 3-85782-558-8). Références Liens externes (fr) Musée historique de Berne, extension au château d'Oberhofen (fr) Photos et données historiques Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des châteaux Portail de la culture suisse Portail de l’Espace Mittelland
Kasteel van Oberhofen

Het kasteel van Oberhofen (Duits: Schloss Oberhofen) bevindt zich in Oberhofen am Thunersee, in het kanton Bern in Zwitserland. Het kasteel ligt aan de oevers van de Thunersee. Geschiedenis Het donjon van het kasteel dateert uit de 12e eeuw, terwijl andere delen van het kasteel, waaronder de kapel, stammen uit de 15e eeuw. Sinds de 19e eeuw zijn er in het kasteel tevens glasraamwerken van Ludwig Stantz te zien. Het meest herkenbare punt van dit kasteel is het kleine torentje dat in de Thunersee staat. Het kasteel behoorde oorspronkelijk toe aan Walter IV van Eschenbach. Zijn eigendommen werden echter geconfisqueerd na de moord op de Heilig Roomse keizer Albrecht I in 1308. Gedurende de 14e eeuw behoorde het kasteel toe aan de Habsburgers. Ten tijde van de Confederatie van de VIII kantons werd het kasteel bezet door Bernse Geconfedereerden, na hun overwinning in de Slag bij Sempach (1386). Vervolgens behoorde het kasteel toe aan de familie de Scharnachtal en de familie d'Erlach, tot in 1651. Vanaf dan tot aan de Franse inval in 1798 deed het kasteel dienst als zetel van de lokale baljuw. In deze periode werden er ook barokke elementen toegevoegd aan het kasteel. Ten tijde van de Helvetische Republiek, in 1801, kwam het kasteel in privéhanden terecht. Na de Eerste Wereldoorlog werd het kasteel eigendom van een Amerikaan. Sinds 1954 wordt er in het kasteel een deel van de collectie van het Bernisches Historisches Museum van Bern getoond. Galerij
Schloss Klingnau

Schloss Klingnau ist ein Schloss im aargauischen Städtchen Klingnau. Geschichte Die Anfänge von Schloss Klingnau liegen im 13. Jahrhundert. Über Ita von Tegerfelden kamen die Ländereien an ihren Ehemann Ulrich II. von Klingen (belegt 1227–1248). Die Eheleute gründeten am 26. Dezember 1239 den Ort Klingnau und liessen dort in den darauffolgenden Jahren einen Wohnturm errichten. Der Sohn Walther von Klingen, bekannt als Minnesänger, verkaufte Burg und Stadt 1269 an den Bischof von Konstanz. Im Laufe der Zeit erhielt es mehrere Anbauten. Es war Sitz der Landvögte des Hochstifts Konstanz, gelegentlich residierte auch der Bischof hier. Im 16. Jahrhundert war das Schloss – bis auf den Wohnturm – so baufällig, dass es im Jahre 1582 völlig neu errichtet wurde. Unterhalb des Schlosses befindet sich die Propstei Klingnau. Heutige Nutzung Im Schloss Klingnau sind heute die Ludothek und der Jugendtreff «Alfa» untergebracht. Ausserdem wird es vom Zivilstandsamt Leuggern als Traulokal verwendet. Der Rittersaal wurde in historischem Stil renoviert und kann für festliche Anlässe gemietet werden. Literatur Artikel Klingnau im Handbuch der historischen Stätten. Schweiz und Liechtenstein. Erik Beck: Die Burgen Klingnau und Wehr als Sitze des edelfreien Geschlechts derer von Klingen – Überlegungen zu ihrer Rolle für die Herrschaftsausübung. In: Burgen und Schlösser. 56. Jahrgang (2015), Heft 4, S. 249–258 Siehe auch Liste der Kulturgüter in Klingnau Weblinks Informationen zum Schloss auf der Homepage der Gemeinde Klingnau Burgenwelt: Schloss Klingnau Schloss Klingnau im Denkmalschutzinventar des Kantons Aargau Christoph Herzig: Klingnau (Gemeinde). In: Historisches Lexikon der Schweiz, abgerufen am 4. Juli 2022.
Klingnau Castle

Klingnau Castle (German: Schloss Klingnau) is a castle in the municipality of Klingnau in the Swiss canton of Aargau. History The construction of the castle, originally the seat of the Klingen family, was started in 1240. Until 1269 a manor house stood on the grounds. After 1331 the outer walls were added. In the second half of the 14th century the Bishop of Constance was often a resident in the castle. He ordered further improvements and expansions. In the late 16th century, the castle, which was the seat of the bailiff from Constance, in such bad condition that the Swiss Confederation demanded a renovation from the bishop. In 1804 the castle went to the newly formed Canton of Aargau, who auctioned it off in 1817. As a result it has been used by various industries, until the 20th century when it was taken over by a foundation. See also List of castles and fortresses in Switzerland References External links Information about the castle from the municipal home page Archived 2010-03-15 at the Wayback Machine
Kantonsschule Küsnacht

The Kantonsschule Küsnacht (KKN), is a secondary school in the municipality of Küsnacht, Canton Zurich. From summer 2026, the school will have 650 students in 26 classes, up from 25 classes in 2025. It was founded in 1832 and is the oldest school for teacher-education in the canton as well as a very selective school. In 2009, the school was visited by around 510 students. The current head teacher is Corinne Elsener. The school offers a musisches Profil, with a strong focus on music, and a neusprachliches Profil, with the focus being on modern languages, such as Italian and Spanish. The Kantonsschule Küsnacht offers a lot of extra curricular activities for their students. People can learn dance, parkour and take classes to prepare the numerus clausus. Next to that the student have the possibility to brew beer in their fifth year at the Kantonsschule. The high school is also famous for making their own wine. Behind the main building is a big field with a lot of grapes and the student cut the grapes that will later be made into a local wine. The school was formerly known as Seminar Küsnacht. Campus The campus of the Kantonsschule Küsnacht is quite big. There is a library, as well as two older buildings (one of them being the Johanniterhaus) and a canteen. Just next to the school there is a church, but they are not affiliated anymore. The school is also very close to lake Zurich, so students often go to spend lunch next to the shore and swim during the break. Selectivity The Kantonsschule Küsnacht - as well as all other Kantonsschulen in Zurich - is a very selective school. Only 18% of the Swiss youth gets accepted in this kind of high schools. To get accepted at the Kantonsschule, one has to go to an exam, called the "Gymi-prüfung", a very selective exam that examines the subjects German and math for the "Langzeitgymnasium" and the same subjects as well as French for the "Kurzzeitgymnasium". Once accepted at the school there is a testing time, called the Probezeit, in which only the best students have the chance to stay at the school (out of an average class of 26 people, about 3 get kicked out even after having a good grade on the exam). If a student is twice in a row almost failing, the student has to repeat the year. Does it happen again, the student has to leave the school. Academics The Kantonsschule Küsnacht is known to be an artistic school, by having profiles that mostly profiles on the arts. Students have to choose a major when joining the school. The major that kids can choose of are music, arts, English, Spanish as well as Italian. With all their differences, every student in every major has to attend English, German, French, History, Geography, Biology, Chemistry, Physics, Music, Arts, Economic and Law, Physical education and Math classes. References
Bibliothek von Genf

Die Bibliothek von Genf (BGE) (frz. Bibliothèque de Genève), bis 2006 unter dem Namen Öffentliche Universitätsbibliothek (Bibliothèque publique et universitaire BPU) bekannt, ist eine der ältesten Universalbibliotheken der Schweiz. Als Arbeitsinstrument der 1559 von Jean Calvin gegründeten Akademie wird sie zum ersten Mal 1561 erwähnt. Heute ist die Bibliothek von Genf gleichzeitig eine öffentliche Bibliothek mit patrimonialem Auftrag und die Zentralbibliothek der Genfer Universität. Ihr Auftrag ähnelt demjenigen einer Nationalbibliothek, da die Bibliothek von Genf versucht, die Genovensia möglichst erschöpfend zu erfassen. Bestand Die Abteilung der Inkunabeln und Manuskripte bildet den wichtigsten Teil der Sammlung. Darin befinden sich auch besonders wertvolle und seltene Dokumente, die das Interesse von Forschern der ganzen Welt hervorrufen. Andere, spezialisiertere Dokumenttypen vervollständigen den Bestand: Plakate, die Genfer Ikonografie, Karten und Pläne. Der Bestand an Druckschriften umfasst mehr als zwei Millionen Bände und deckt alle Wissensgebiete ab. Allerdings hat sich die Bibliothek seit dem 20. Jahrhundert wegen der zunehmenden Anzahl der veröffentlichten Bücher auf die Geistes- und Sozialwissenschaften konzentriert. Die Bibliothek erhält im Zusammenhang mit der in Genf gesetzlich festgelegten Pflichtabgabe alle Publikationen, die in Genf gedruckt oder verlegt werden (die sogenannten Genovensia), sofern es sich um Bücher, Zeitschriften oder Plakate handelt. Siehe auch Minuskel 75 Weblinks Webpräsenz der Bibliothek von Genf (französisch)
Abdij Kreuzlingen

De abdij Kreuzlingen was een tot het Heilige Roomse Rijk behorend abdijvorstendom, gelegen in het huidige Zwitserse kanton Thurgau. Omstreeks 940 stichtte bisschop Koenraad van Konstanz voor de poorten van de stad Konstanz een hospitaal, dat Crucelin genoemd werd omdat er als relikwie een stukje van het kruis vereerd werd. Tussen 1084 en 1110 werd het hospitaal verlegd naar Münsterlingen vanwege verwaarlozing van de eerste vestiging. Bisschop Ulrich I kreeg in 1125 toestemming van keizer en paus om het hospitaal te herstellen en er een augustijner koorherensticht met vrije abtskeuze te stichten. Kreuzlingen bezat al snel rijke bezittingen aan beide zijden van het Bodenmeer. Sinds de zestiende eeuw bezat het de proosdij Riedern in het Zwarte Woud. Ten tijde van het Concilie van Konstanz verleende de keizer de abt de waarde van rijksvorst. In 1652 werd van de bijbehorende rechten voor het laatst gebruikgemaakt. Tijdens de Reformatie vertoefden de meeste leden van het convent aan de andere zijde van het Bodenmeer en toen zij terugkeerden, was de bevolking vrijwel geheel gereformeerd. Tijdens de Dertigjarige Oorlog werd het klooster door Konstanz in 1633 afgebrand. In 1650 volgde een kilometer zuidwaarts de nieuwbouw. Een van de bezittingen van de abdij was de heerlijkheid Hirschlatt. Deze werd in paragraaf 10 van de Reichsdeputationshauptschluss van 25 februari 1803 toegekend aan het vorstendom Hohenzollern-Hechingen.
Dom Hut

The Dom Hut (German: Domhütte) is a mountain hut of the Swiss Alpine Club, located above Randa in the canton of Valais. The hut lies on the western slopes of the Dom, at a height of 2,940 m above sea level, near the bottom of the Festigletscher glacier in the Pennine Alps. The Dom Hut is mainly used as the starting point of the normal route of the Dom. A trail leads to the hut from Randa, crossing the Europaweg near the Europa Hut, and climbs further to the Festigletscher (3,200 m). References Swisstopo topographic maps External links Media related to Domhütte at Wikimedia Commons Official website (German)
Domhütte

La Domhütte (2.940 m s.l.m.) è un rifugio alpino situato nel Massiccio del Mischabel (Alpi Pennine) nel comune di Randa (Canton Vallese). Caratteristiche e informazioni Una prima capanna fu inaugurata nel 1890 e successivamente ampliata. Durante il 2012 il rifugio è rimasto chiuso per ristrutturazione e per ampliamento. Il rifugio appartiene alla sezione UTO di Zurigo del Club Alpino Svizzero. Accessi L'accesso avviene da Randa nella Mattertal in circa quattro ore e trenta. La prima parte di sentiero di accesso è in comune per l'Europahütte. Nella seconda parte si supera una bastionata rocciosa della Festiflüe dove sono presenti delle funi metalliche. Nel dettaglio il sentiero parte dal paese di Randa. Si passa in fianco alla chiesa e ci si innalza sui prati sovrastanti il paese. Un ponte permette di superare il torrente Dorfbach. Si continua lungo la pineta, oltrepassata la quale, si incontra il bivio che in pochi minuti conduce all'Europahütte. Poco dopo si affronta la bastionata rocciosa della Festiflüe; nei punti più delicati sono presenti delle funi metalliche, dei gradini artificiali ed un paio di scalette. Dopo la bastionata si arriva in breve al rifugio. Ascensioni Monte Dom - 4.545 m Täschhorn - 4.491 m Lenzspitze - 4.294 m Voci correlate Rifugi delle Alpi Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Domhütte Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su domhuette.ch.
Domhütte

Domhütte – sezonowe schronisko turystyczne w Szwajcarii w masywie Alp Pennińskich, na zachodnim stoku Domu, nad miejscowością Randa (kanton Valais), powyżej schroniska Europahütte. Charakterystyka Zimą 1883 pastor Josef Imboden z Randy wyszedł z inicjatywą budowy schroniska dla turystów podążających na Dom, pisząc o tej potrzebie do Monte Rosa Schweizer Alpen-Clubu. Inauguracja obiektu posadowionego na wysokości 2936 m n.p.m. odbyła się 28 lipca 1890. Koszt budowy wyniósł 3 555,70 franków szwajcarskich, natomiast prace wstępne pochłonęły 151,75 franków. Pierwszy remont wykonano w 1903, jednak już wówczas schronisko było zbyt ciasne. W 1919 nastąpiła rozbudowa i powiększenie bazy noclegowej do 24 łóżek i szesnastu ław przy stołach. Około 1950 konstrukcja była nadwątlona przez ekstremalne warunki atmosferyczne i ponownie za mała dla obsługiwanych potoków turystycznych. W tej sytuacji wzniesiono nowe schronisko zaprojektowane przez Jakoba Eschenmosera. Ośmiokątny budynek oddano do użytku w 1957 na wysokości 2940 m n.p.m. Został on rozbudowany w 1978. Z czasem i te budynki nie były w stanie obsłużyć rosnącego ruchu turystycznego. Darowizna Manfreda Hunzikera (członka sekcji Uto Schweizer Alpen-Clubu) przekonała zarząd klubu do powołania komisji budowlanej do spraw renowacji starego budynku. Przetarg na renowację wygrał projekt architektów Galli & Rudolf. Uroczystość wmurowania kamienia węgielnego odbyła się w maju 2012, a zakończenie budowy planowano w maju 2013. Oficjalne otwarcie odbyło się 6 i 7 lipca 2013 z udziałem miejscowego księdza Niklausa Brantschena. Schronisko jest zamknięte od połowy września do końca czerwca. Otoczenie W pobliżu znajduje się most Charles’a Kuonena (jeden z najdłuższych na świecie pieszych mostów wiszących) oraz schronisko Kinhütte i Europahütte. Galeria Przypisy
ETA SA

ETA SA Manufacture Horlogère Suisse je švýcarský výrobce hodinek se sídlem v Grenchen. Za vznik se označuje rok 1856, kdy byla založena společnost Eterna, Eterna v průběhu 20. století vytvořila dceřinou firmu ETA, která se měla zaměřovat na montáž hodinových strojků a hodinových základů (ébauche), čemuž se firma věnuje doposud, v 70. letech vedle mechanických strojků začala vyrábět i elektronické strojky, v 80. letech byla firma zakoupena Swatch Group. Jedná se jednoho z největších dodavatelů hodinových strojků (jak pro výrobce ve skupině, tak dalším výrobcům mimo), což vedlo i k několika vyšetřováním ve Švýcarsku ve věci monopolního postavení ETA. Výběr strojků firmy ETA Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku ETA SA na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu ETA SA na Wikimedia Commons eta.ch – oficiální stránky
ETA SA

ETA SA Manufacture Horlogère Suisse (ETA SA Swiss Watch Manufacturer) designer og fremstiller mekaniske urværker og quartz urværker. Almindeligvis omtales 'ETA SA' som ETA, selskabet har hovedkvarter i Grenchen, Schweiz og er et helejet datterselskab af Swatch Group. Eksterne henvisninger Den officielle hjemmeside for ETA SA Arkiveret 29. januar 2017 hos Wayback Machine. Referencer
ETA SA

ETA SA Manufacture Horlogère Suisse (ETA SA Swiss Watch Manufacturer), vanligen endast ETA, designar och tillverkar kvartsdrivna, uppdragna och automatiska mekaniska ébauche urverk. ETA har sitt huvudkontor i Grenchen i Schweiz och är ett helägt dotterbolag ingående i The Swatch Group. Historik ETA har bildats genom en konsolidering av ett stort antal sk. ébauche tillverkare (tillverkare av halvfabrikat och urverksdelar) som fått ekonomiska svårigheter som en följd av quartz krisen i början på -70 talet då billiga quartzurverk revolutionerade marknaden. Endast ett fåtal tillverkare överlevde, varav ETA idag är den totalt dominerande aktören. Ébauche Termen ébauche innebär tillverkning och försäljning av urverk som är delvis mekaniskt monterade, men med en generisk eller ingen grafisk design. Urverken genomgår därefter en grafisk utformning för det specifika varumärket. Ett vanligt exempel är en efterbehandling med perlage. ETA sålde tidigare urverk till ett stort antal tillverkare och urverken förekommer därför i ett mycket stort antal varumärken såsom Hublot, Omega, TAG Heuer, Breitling, Oris, Longines, Certina mfl. Detta har senare upphört och numera förser ETA endast de företag som ingår i The Swatch Group. Eftermarknad Flera av ETA:s tidigare patent har gått ut vilket medfört att flera av företagets mest framgångsrika produkter har kopierats av andra tillverkare, tex kinesiska Seagull och schweiziska Sellita. Bilder Referenser
Spreuer Bridge

The Spreuer Bridge (German: Spreuerbrücke, formerly also Mühlenbrücke) is one of two extant covered wooden footbridges in the city of Lucerne, Switzerland. Besides the other preserved bridge, the Kapellbrücke, a third bridge of this type – the Hofbrücke – existed in Lucerne, but was demolished in the 19th century. History The first bridge was constructed in the 13th century to connect the Mühlenplatz (Mill Place) on the right bank of the Reuss with the mills in the middle of the river. The extension of the bridge to the left bank was completed only in c. 1408. This was the only bridge in Lucerne where it was allowed to dump chaff (in German: Spreu, therefore the name Spreuerbrücke) and leaves into the river, as it was the bridge farthest downriver. The bridge was destroyed by a flood in 1566 and then rebuilt, together with a granary as the bridge head, called the Herrenkeller. Totentanz The pediments of the Spreuer Bridge contain paintings in the interior triangular frames, which is a feature unique to the wooden bridges of Lucerne. In the case of the Spreuer Bridge, the paintings form a Danse Macabre, known as Totentanz in German, which was created from 1616 to 1637 under the direction of painter Kaspar Meglinger. It is the largest known example of a Totentanz cycle. Of the 67 original paintings, 45 are still in existence. Most of the paintings contain the coat of arms of the donor in the lower left corner and to the right the coat of arms of the donor's wife. The black wooden frames bear explanations in verse and the names of the donors. The paintings also contain portraits of the donors and other exponents of Lucerne society. The painters of Lucerne knew the woodcuts by Hans Holbein the Younger but were more advanced in their painting technique. The images and texts of the Lucerne Danse Macabre are intended to highlight that there's no place in the city, in the country or at sea where death isn't present. References Further reading Josef Brülisauer et al.: Die Spreuerbrücke in Luzern. Ein barocker Totentanz von europäischer Bedeutung. Raeber, Luzern 1996. ISBN 3-7239-0090-9. Rolf Paul Dreier: Der Totentanz – ein Motiv der kirchlichen Kunst als Projektionsfläche für profane Botschaften (1425–1650). Leiden 2010. ISBN 978-90-902511-1-0. p. 179-216. Caspar Meglinger: Der Todtentanz. Gemälde auf der Mühlenbrücke in Luzern. Eglin, Luzern 1881. digitized edition at University and State Library Düsseldorf The dance of death on the Muhlenbruke at Lucerne. Eglin, Luzern 1893 digitized edition at University and State Library Düsseldorf External links Media related to Spreuerbrücke at Wikimedia Commons
Puente Spreuer

El puente Spreuer (en alemán: Spreuerbrücke, antiguamente Mühlenbrücke) es uno de los dos puentes cubiertos y peatonales de madera, junto con el célebre Kapellbrücke, de la ciudad de Lucerna, en Suiza. Existió un tercer puente, el Hofbrücke, que fue demolido durante el siglo XIX. Historia El primer puente fue construido en el siglo XIII para conectar la Mühlenplatz, la plaza del molino, en la orilla derecha del río Reuss con los molinos centrales del río. La ampliación del puente hacia la orilla izquierda fue realizada en torno al año 1408. Fue el único puente de Lucerna desde donde se permitía verter el salvado de los cereales (en alemán: spreu, de ahí el nombre del puente Spreuerbrücke) y hojas al río, ya que el puente estaba río abajo. Fue destruido debido a una inundación en 1566 y posteriormente fue reconstruido, al igual que un granero que servía de entrada al puente llamado Herrenkeller.​​ Pinturas El puente Spreuer alberga unos frontones triangulares en el interior con pinturas, una característica única de los puentes de madera de Lucerna. En el caso del puente Spreuer, las pinturas representan la danza de la muerte, conocida en alemán como Totentanz, que fueron realizadas por el pintor Kaspar Meglinger entre los años 1616 y 1637. Se trata de la representación de la danza macabra más extensa conocida, conservándose 45 de las 67 pinturas originales, e indican que no existe ningún lugar en el mundo en el que la muerte no esté presente. La mayoría de ellas albergan los escudos de armas de los donantes en la esquina inferior izquierda y el de sus esposas en la esquina inferior derecha. Los marcos de madera negros exhiben explicaciones en verso y los nombres de los donantes, mientras que las pinturas también albergan los retratos de los donantes y otras personalidades de la sociedad lucernense.​​ Referencias Enlaces externos
Spreuerbrücke

Le Spreuerbrücke est un pont couvert en bois de la ville de Lucerne (Suisse) datant de 1408. Il est nommé aussi « Pont de la Danse des Morts » par ses 67 panneaux de Kaspar Meglinger (1626-1635) qui en font partie intégrante. Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Voir aussi Pont couvert Kapellbrücke (« Pont de la Chapelle de Lucerne »), autre pont couvert en bois de la ville de Lucerne Portail des ponts Portail de la culture suisse Portail de la Suisse centrale