Politechnika Federalna w Lozannie

Politechnika Federalna w Lozannie (fr. École polytechnique fédérale de Lausanne) – uczelnia techniczna w Lozannie, będąca jedną z dwóch politechnik federalnych w Szwajcarii. EPFL, tak jak jej siostra, Politechnika Federalna w Zurychu – EPFZ (niem. ETHZ), ma trzy misje: naukę, badania i uznanie na najwyższym poziomie międzynarodowym. Połączone wieloma specjalistycznymi instytutami badawczymi, tworzą wspólnie „obszar ETH/EPF” podległy bezpośrednio Federalnemu Departamentowi Spraw Wewnętrznych (EDI/DFI). Oficjalne skróty nazwy w czterech językach narodowych: EPFL – École Polytechnique Fédérale de Lausanne (fr.) ETHL – Eidgenössische Technische Hochschule Lausanne (niem.) SPFL – Scuola Politecnica Federale di Losanna (wł.) SPFL – Scola Politecnica Federala da Losanna (retorom.) Historia Założona w 1853 z inicjatywy Louisa Riviera, Jeana Gay, Pierre’a-Josepha i Jules’a Margueta, jako szkoła prywatna pod nazwą Lozańska Szkoła Specjalna (École spéciale de Lausanne), inspirowaną przez Paryską Szkołę Centralną (École centrale Paris). W 1869 staje się wydziałem technicznym publicznej Akademii Lozańskiej (Académie de Lausanne), która w 1890 otrzymuje statut uniwersytetu, a jej wydział techniczny nazwę Szkoły inżynierskiej Uniwersytetu Lozańskiego (École d’ingénieurs de l’Université de Lausanne). W 1946 zmienia nazwę na Politechnika Uniwersytetu Lozańskiego (École polytechnique de l’Université de Lausanne – EPUL). W 1969 wyłączona z Uniwersytetu Lozańskiego zostaje instytucją federalną pod nazwą Politechnika Federalna w Lozannie. Obecnie (2007) jest jedną z 6 publicznych, autonomicznych instytucji federalnych tworzących „obszar EPF” (niem. ETH), podległy bezpośrednio rządowi federalnemu w odróżnieniu od pozostałych szwajcarskich szkół wyższych i uniwersytetów zarządzanych przez kantony. W 2010 roku uczelnia wzbogaciła się o centrum edukacyjne Rolex Learning Center. Struktura Ponad 70 jednostek organizacyjnych EPFL (sekcji, instytutów, centrów badawczych) zorganizowanych jest w 5 głównych Wydziałach i 2 Szkołach: SB – Wydział Nauk Podstawowych STI – Wydział Nauk Technicznych i Inżynieryjnych ENAC – Wydział Środowiska Naturalnego, Architektury i Budownictwa IC – Wydział Informatyki i Komunikacji SV – Wydział Nauk o Życiu CDM – Szkoła Zarządzania Technologią CDH – Szkoła Nauk Humanistycznych Znani ludzie Pracownicy Claude Nicollier, inżynier fizyki – profesor EPFL, astronauta, absolwent EPFL 1970 Jacques Neirynck, inżynier elektroniki – profesor EPFL, pisarz, poseł 1999-2003 Michael Grätzel, inżynier chemii – profesor EPFL, wynalazca komórki fotovoltaicznej Grätzel Vittorio Gregotti, architekt – profesor zaproszony EPFL 1978-1979 Luigi Snozzi, architekt – profesor EPFL 1985-1997, profesor zaproszony EPFL 1982-1984 Mario Botta, architekt – profesor EPFL od 1986, profesor zaproszony EPFL 1976-1977 Aurelio Galfetti, architekt – profesor zaproszony EPFL 1984-1995 Martin Vetterli, inżynier elektroniki – profesor i wiceprezydent EPFL Vincent Mangeat, architekt – profesor EPFL, absolwent EPFL 1969 David Chipperfield, architekt – profesor zaproszony EPFL 1992-1993 Antonio Cruz & Antonio Ortiz, architekci – profesorowie zaproszeni EPFL 1992-1993 Eduardo Souto de Moura, architekt – profesor zaproszony EPFL 1993-1994 Inès Lamunière, architekt – profesor EPFL Thomas Henzinger, inżynier fizyki – profesor EPFL Elia Zenghelis, architekt – profesor zaproszony EPFL 1997-1998 Miroslav Šik, architekt – profesor zaproszony EPFL 1997-1998 Mirko Zardini, architekt – profesor zaproszony EPFL 1997-1999 Giorgio Grassi, architekt – profesor zaproszony EPFL 1999-2000 Christine Binswanger, architekt – profesor zaproszony EPFL 2000-2001 Jacques Lucan, architekt – profesor EPFL Martin Odersky, inżynier oprogramowania – profesor EPFL, twórca języka programowania Scala Raphael Zuber, architekt – profesor zaproszony EPFL 2015-2016 Absolwenci Georges de Mestral, inżynier elektryki – absolwent EPFL, twórca materiału Velcro Jean-Daniel Nicoud, inżynier informatyki – absolwent EPFL 1963, współtwórca myszy i komputera Smaky Metin Arditi, inżynier genetyki – absolwent EPFL 1968, przedsiębiorca, założyciel Fundacji Arditi Daniel Borel, inżynier informatyki – absolwent EPFL 1973, założyciel Logitech Daniel Brélaz, inżynier matematyki – absolwent EPFL 1975, prezydent miasta Lozanna, poseł 1979-1989 Martin Velasco, inżynier elektroniki – absolwent EPFL 1978, przedsiębiorca, założyciel Fundacji Infantia Nelly Wenger, inżynier budownictwa – absolwent EPFL 1979, dyrektor generalny Nestlé Franck Riboud, inżynier – absolwent EPFL 1979, przemysłowiec, prezes grupy Danone Michel de Senarclens, ps. Sarclo, architekt – absolwent EPFL 1980, autor, kompozytor, piosenkarz Bertrand Cardis, inżynier mechaniki – absolwent EPFL 1981, założyciel Décision SA, konstruktor Alinghi Bronisław Żukowski, chemik. Prowadził laboratorium w Douai (ok. 1870) Polacy na EPFL Stefan Kudelski, architekt, inżynier fizyki – student EPFL 1948-1952, twórca magnetofonów Nagra, dr hc EPFL 1986 André Kudelski, inżynier fizyki – absolwent EPFL 1984, przemysłowiec, twórca kodowania cyfrowego dla Canal+ Zobacz też EPFZ – Politechnika Federalna w Zurychu (skr. niem. ETHZ) EPF – szwajcarski federalny obszar politechnik i instytutów technicznych (skr. niem. ETH) Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna EPFL (ETHL) Plan kampusu EPFL w Ecublens. plan.epfl.ch. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-06-28)]. Swiss Education Server. educa.ch. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-05-20)].