NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Peter und Paul (Bern)

Die Kathedralkirche St. Peter und Paul ist ein christkatholisches (altkatholisches) Kirchengebäude an der Rathausgasse 2 in Bern. Sie ist Pfarrkirche der christkatholischen Kirchgemeinde Bern und dient gleichzeitig dem christkatholischen Bischof der Schweiz als Bischofskirche. Zu den Namen der bisherigen Bischöfe siehe Liste der Schweizer christkatholischen Bischöfe. Geschichte Die Kirche Sankt Peter und Paul wurde 1858 bis 1864 als erste katholische Kirche der Stadt Bern in unmittelbarer Nachbarschaft zum Berner Rathaus errichtet. Die Kirche ist das Resultat eines internationalen Wettbewerbs; die Pläne stammten aus Frankreich (u. a. von Pierre Joseph Edouard Deperthes, dem Architekten des Rathauses von Paris) und der historisierende Stil ahmt die Formensprache der Romanik und Frühgotik nach. Der erste Gottesdienst fand am 13. November 1864 statt. 1875 wurde die Kirche im Zuge des Kulturkampfes christkatholisch. Aus der Jugendstilzeit stammen die Deckenmalereien und die farbigen Fenster; der Chorraum wurde 1998 neu gestaltet. Das Glockengeläut besteht aus drei Glocken der Glockengiesserei Rüetschi mit den Schlagtönen d1, f1 und a1. Orgel Die Orgel wurde 1885 von dem Orgelbauer Friedrich Goll (Luzern) erbaut. 1948 wurde das Instrument umgebaut, wobei auch die Disposition verändert wurde. 2011 wurde das Instrument saniert und auf ihren Originalzustand zurückgeführt. Das Kegelladen-Instrument hat 28 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch. Im Chorraum der Kirche befindet sich seit 1990 ein Positiv aus dem Jahr 1986 des Orgelbauer Thomas Itten (Sulz/Aargau) mit 4 Registern und angehängtem Pedal, welches zur Chorbegleitung angekauft wurde. Die Orgel der Krypta ist ein Werk des Orgelbauers Wälti und wurde im italienischen Stil im Jahr 1993 erbaut. Koppeln: II/I, I/P, II/P Literatur Jan Straub: Die christkatholische Kirche St. Peter und Paul in Bern. (Schweizerische Kunstführer, Nr. 904, Serie 91). Hrsg. Gesellschaft für Schweizerische Kunstgeschichte GSK. Bern 2012, ISBN 978-3-03797-045-4. Siehe auch Liste der Kulturgüter in Bern im Stadtteil I, Innere Stadt – Östlicher Teil Weblinks Kirche St. Peter und Paul auf christkath-bern.ch Beschrieb der Goll-Orgel auf dem Orgel-Verzeichnis Anmerkungen Einzelnachweise
Church of St. Peter and Paul, Bern

The Church of St. Peter and Paul is a Christian Catholic church in Bern, Switzerland. It is designated as a Cultural Property of National Significance History During the Protestant Reformation in the early 16th century, the city of Bern adopted the new Protestant faith and the city's churches converted, leaving the remaining Catholics in Bern without a church. Over the following centuries, they remained without a church in the city. Following the French invasion of Switzerland in 1798 and the political reforms of the Helvetic Republic, the catholic community of Bern held mass in the choir of the Bern Minster until 1803. Beginning in 1804 they moved to the French Church on Zeughausgasse. The Church of St. Peter and Paul was begun in 1858 as the first Catholic church built in Bern since the Reformation. It was built next to the Town Hall of Bern, on the site of the St. Johannsen granary (which had been built over the ruins of a mint which burnt to the ground in 1787). The church was designed by H Marchal and Pierre-Joseph Edmond Deperthes in the style of the Romanesque and French cathedral Gothic. Construction began in 1858 under the supervision of Emmanuel Müller and was completed in 1864. The first mass was celebrated in the church on 13 November 1864. Following the First Vatican Council (1869-1870) some Catholics in Switzerland were dissatisfied with the Council and split away from the church to form the Christian Catholic Church of Switzerland. In 1875, the Church of St. Peter and Paul became the parish church of the Old Catholic congregation in Bern. In 1965-67 the bell tower and south facade were renovated, followed by several additional renovations. References External links Media related to Kirche St. Peter und Paul (Bern) at Wikimedia Commons
Église Saint-Pierre-et-Paul de Berne

L'église Saint-Pierre-et-Paul est une église située dans la ville de Berne, en Suisse. Elle est le siège épiscopal de l'Église catholique-chrétienne de Suisse. Histoire L'église, premier édifice catholique de la ville, est construite entre 1858 et 1864 immédiatement à côté de l'hôtel de ville de Berne. Elle est le résultat d'un concours international auquel ont participé plusieurs architectes, dont le français Édouard Deperthes. Le premier service religieux y a été célébré le 13 novembre 1864. En 1875, à la suite du Kulturkampf, elle passe entre les mains de l'Église catholique-chrétienne qui en fait son siège pour la Suisse et l'élève au rang de cathédrale. Le bâtiment, inscrit comme bien culturel suisse d'importance nationale, a été rénové à plusieurs reprises au cours du temps. En particulier, le chœur a été entièrement reconstruit en 1998. Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « St. Peter und Paul (Bern) » (voir la liste des auteurs). Liens externes (de) Site officiel Église Saint-Pierre-et-Paul de Berne sur Structurae. Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’Espace Mittelland Portail de la culture suisse
Cattedrale dei Santi Pietro e Paolo (Berna)

La cattedrale dei Santi Pietro e Paolo è la cattedrale della Chiesa cattolica cristiana svizzera, situata a Berna. Fu costruita tra il 1858 e il 1864 per essere la prima chiesa cattolica della città di Berna, nelle immediate vicinanze del Municipio. La chiesa è il risultato di un concorso internazionale; i piani provenivano dalla Francia (tra gli altri partecipò Pierre Joseph Edouard Deperthes, l'architetto del Municipio di Parigi) e lo stile imita il linguaggio visivo del romanico e del protogotico. La prima celebrazione si tenne il 13 novembre 1864. Nel 1875 la chiesa divenne cattolico-cristiana, sulla scia del Kulturkampf. Il soffitto dipinti e finestre colorate sono del periodo dell'Art Nouveau, mentre il coro è stato ridisegnato nel 1998. Voci correlate Chiesa vetero cattolica Cattedrali in Svizzera Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale dei Santi Pietro e Paolo Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su christkath-bern.ch. (EN) Cattedrale dei Santi Pietro e Paolo, su Structurae.
Katedra św. Piotra i Pawła w Bernie

Katedra św. Piotra i Pawła w Bernie - główna świątynia Kościoła Chrześcijańskokatolickiego w Szwajcarii, znajdująca się przy ul. Rathausgasse 2 w Bernie. Pochodząca z XIX wieku katedra, została wybudowana w latach 1858–1864 i była pierwszym katolickim kościołem w Bernie, w bezpośrednim sąsiedztwie ratusza. Architektura kościoła była przedmiotem międzynarodowego konkursu, w którym udział wzięli czołowi architekci sakralni - ostatecznie zwyciężyła koncepcja mieszanej świątyni o charakterze romańskim, z elementami gotyckimi. Pierwszą rzymskokatolicką mszę św. celebrowano 13 listopada 1864 roku. Od 1875 roku świątynia jest katedrą Kościoła Chrześcijańskokatolickiego w Szwajcarii, będąc kościołem macierzystym zwierzchnika szwajcarskich starokatolików. Tutaj w dniu 9 maja 2002 r. podczas uroczystego nabożeństwa ks. Fritz René Müller otrzymał święcenia biskupie z rąk Arcybiskupa Utrechtu, dra Jorisa Vercammena; współkonsekratorami byli: biskup prof. Wiktor Wysoczański z Polski i biskup Joachim Vobbe z Niemiec. Katedra należy do parafii starokatolickiej pod tym samym wezwaniem, którą tworzy ok. 700 starokatolików z samego Berna, a także odległych miejscowości. W kantonie Berno Kościół Chrześcijańskokatolicki uznany jest za jeden z trzech głównych Kościołów krajowych, podlegający szczególnej ochronie prawnej. Msze św. odbywają się w środę o 18:30 i niedzielę o 9:30. Od 29 stycznia 2006 roku proboszczem parafii jest ks. Christopher Schuler.
Церковь Святого Петра и Павла (Берн)

Церковь Святого Петра и Павла — первая после реформации католическая церковь в столице Швейцарской Конфедерации городе Берне. Церковь была заложена в 1858 году на Ратушной улице, в непосредственной близости от Бернской ратуши, её строительство продолжалось до 1864 года. Проект первой католической церкви Берна был выставлен на международный конкурс. Победителем стал французский архитектор Пьер Жозеф Эдуард Деперт, автор знаменитой Парижской ратуши. Церковь построена в стиле историзма, имитируя постройку на стыке романской архитектуры и ранней готики. См. также Церковь Святого Павла в Берне
Synagogue d'Endingen

La Synagogue d'Endingen est une synagogue située dans la commune argovienne d'Endingen, en Suisse. Histoire Jusqu'au milieu du XIXe siècle Lengnau et Endingen situés à 4 kilomètres l'un de l'autre, sont les seuls villages en Suisse où les Juifs ont l'autorisation de s'installer. Des juifs commencent à s'établir à Lengnau à partir de 1622 et à Endingen à partir de 1678. L'acquisition de la terre leur étant interdite, ceux-ci sont surtout des commerçants, des colporteurs ou des négociants en bétail. En 1850 on dénombre 1515 Juifs qui vivent dans les deux villages. Dès la moitié du XIXe siècle, ce nombre va rapidement diminuer. Ils ne sont plus que 263 en 1920, et en 1980 il n'y a plus que trois familles juives. Dès l'autorisation de s'installer dans les grandes villes, la majorité des familles ont quitté ces deux villages. La première synagogue d'Endingen date de l'année 1764 mais elle se révèle rapidement trop petite. Une synagogue plus grande est donc construite entre 1850 et 1852. Sa façade en trois parties est surmontée d'un pignon en escalier. Au-dessus de l'entrée se trouve une horloge, ce qui n'est pas traditionnel pour une synagogue. La raison de cette horloge est l'absence d'église avec clocher dans le village. La synagogue est l'unique lieu de prière d'Endingen. Actuellement elle est fermée et uniquement utilisée à l'occasion de fêtes ou de mariages. Pour la visiter, s'adresser par avance à la communauté juive de l'Argovie. Références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Synagoge (Endingen) » (voir la liste des auteurs). de: Eduard Guggenheim: Die Restauration der Synagogen Endingen und Lengnau. Bd. I und III, Zürich 1976 Lien interne Synagogue de Lengnau Liens externes (de) Alemannia-judaica Synagogue d'Endingen (en) jewishencyclopedia Communauté juive de l'Argovie Portail du judaïsme Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la culture suisse Portail de la Suisse du Nord-Ouest Portail du XIXe siècle
Synagoga w Endingen

Synagoga w Endingen – synagoga znajdująca się w Endingen, w szwajcarskim kantonie Argowia, przy Buckstrasse 2. Synagoga została zbudowana w latach 1850–1852, według projektu Josepha Caspara Jeucha. Koszt jej budowy wyniósł 46 000 franków szwajcarskich. Jest obecnie jedynym centrum religijnym oraz kulturalnym gminy żydowskiej w Endingen. Murowany budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta w stylu neoklasycystycznym. Wewnątrz znajduje się obszerna główna sala modlitewna, którą z trzech stron otaczają galerie dla kobiet. W zachodniej części znajduje się niewielki przedsionek. Przy ścianie wschodniej znajduje się półokrągła apsyda, w której mieści się aron ha-kodesz. Całość jest nakryta dachem dwuspadowym.
Synagogue de Lengnau

La synagogue de Lengnau est une synagogue située dans la commune argovienne de Lengnau, en Suisse. Histoire Jusqu'au milieu du XIXe siècle, Lengnau et Endingen, située à 4 kilomètres de Lengnau, sont les seuls villages en Suisse où les Juifs ont l'autorisation de s'installer. Des juifs commencent à s'établir à Lengnau à partir de 1622. L'acquisition de la terre leur étant interdite, ceux-ci sont surtout des commerçants, des colporteurs ou des négociants en bétail. En 1850, on dénombre 1 515 Juifs qui vivent dans les deux villages. Mais dès la moitié du XIXe siècle, ce nombre va rapidement diminuer. Ils ne sont plus que 263 en 1920, et en 1980 il n'y a plus que trois familles juives. Dès l'autorisation de s'installer dans les grandes villes, la majorité des familles ont quitté ces deux villages. La première synagogue de Lengnau est construite en 1750 et se révèle rapidement trop petite. Aussi est-elle remplacée par un nouveau bâtiment construit entre 1846 et 1849 par l'architecte suisse Ferdinand Stadler. Bâtiment Au-dessus du portail est gravée une citation du livre d'Isaïe en hébreu et en allemand, issue du chapitre 56, verset 7, atnaḥ b, zaqef β : ביתי בית תפלה יקרא לכל העמים Mein Haus wird ein Bethaus genannt für alle Völker (Car ma maison sera appelée : « Maison de prière pour tous les peuples ») La synagogue est construite en styles néo-roman et néoclassique. Située au milieu du village, elle est construite sur une plateforme légèrement en hauteur. Actuellement, elle est fermée et uniquement utilisée à l'occasion de fêtes ou de mariages. Références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Synagoge (Lengnau) » (voir la liste des auteurs). de: Eduard Guggenheim: Die Restauration der Synagogen Endingen und Lengnau. Bd. I und III, Zürich 1976 Lien interne Synagogue d'Endingen Liens externes (de) Alemannia-judaica Synagogue de Lengnau (en) Jewishencyclopedia Communauté juive de l'Argovie Portail du judaïsme Portail de la culture suisse Portail de la Suisse du Nord-Ouest Portail du XVIIIe siècle Portail du XIXe siècle
Synagoga w Lengnau

Synagoga w Lengnau – synagoga znajdująca się w Lengnau, w szwajcarskim kantonie Argowia. Synagoga została zbudowana w XIX wieku, w mieszanym neoromańskim i neoklasycystycznym stylu według projektu Ferdinanda Stadlera. Jest obecnie jedynym centrum religijnym oraz kulturalnym gminy żydowskiej w Lengnau.
Katedrála v Churu

Katedrála v Churu, plným názvem Katedrála nanebevzetí Panny Marie v Churu, německy Kathedrale St. Mariä Himmelfahrt, je kostel ve švýcarském městě Chur. Ke katedrále těsně přiléhá biskupský palác, v němž sídlí churský biskup, a z nějž vede do katedrály tajná chodba. Katedrála uchovává ostatky svatého z 2. století, Lucia z Británie (zvaného též Lucius z Churu). Kostel je katolický a v době reformace ve Švýcarsku byli dokonce katoličtí obyvatelé sestěhování do ghetta přiléhajícího k tomuto kostelu. Stavební historie místa sahá až do 5. století (v roce 1921 objevili archeologové zbytky malé apsidy z tohoto prvního kostela pod současnou budovou). Z 8. století se dochovaly některé rytiny. Románské základy současného chrámu však vznikly především v letech 1154 až 1270. Vysvěcen byl chrám roku 1178. Architektonicky nejcennější a románsky nejčistší je západní fasáda s oknem neobvykle velkým v románských stavbách. V době vzniku šlo o největší okno v celém kantonu. V roce 1492 vznikl pozdně gotický oltář z dílny Jakoba Russe. V roce 1811 požár zničil věže a střechu katedrály. V roce 1852 byla udělána mramorová podlaha. Velké rekonstrukce proběhly v letech 1921–1926 a 2001–2007. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katedrála v Churu na Wikimedia Commons Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chur Cathedral na anglické Wikipedii.
Catedral de Santa María de la Asunción (Coira)

La Catedral de Santa María de la Asunción​ (en alemán: Kathedrale St. Mariä Himmelfahrt) es la catedral católica de la diócesis de Coira (Chur en alemán) en Suiza. El palacio episcopal del obispo de Coira​ está al lado de la iglesia. La catedral afirma poseer las reliquias de San Lucio de Gran Bretaña, que según la tradición fue martirizado cerca de finales del siglo II d. C. Durante la Reforma protestante en Suiza, la población católica de la ciudad fue confinada a un gueto cerrado en torno a la sede del obispo junto a la catedral. Véase también Catedral de San Lorenzo (Lugano) Iglesia católica Referencias
Cattedrale di Coira

La cattedrale di Santa Maria Assunta o cattedrale di Coira (in tedesco Kathedrale St. Mariä Himmelfahrt) è la chiesa cattolica maggiore di Coira e cattedrale della diocesi di Coira. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla cattedrale di Coira Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su bistum-chur.ch. (EN) Cattedrale di Coira, in GCatholic.org. Cattedrale di Coira, su archINFORM.
Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chur

Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chur (niem. Kathedrale St. Maria Himmelfahrt (Chur)) – główna świątynia diecezji Chur w Szwajcarii. Została wybudowana w stylu romańsko-gotyckim. Jest to bazylika filarowa wzniesiona w latach 1171–1282. Wcześniejsze fragmenty pochodzą z VI i IX wieku. Posiada bogate wyposażenie wnętrza. Bibliografia Informacje o katedrze. bistum-chur.ch. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-05)].
Собор Вознесения Девы Марии (Кур)

Собор Вознесения Девы Марии (нем. Kathedrale St. Mariä Himmelfahrt zu Chur) — кафедральный собор римско-католического епископства Кур, расположенный в одноимённом городе в швейцарском кантоне Граубюнден. Существующая ныне церковь была возведена по инициативе епископа Адальготта (нем. Adalgott, 1151—1160) в период между 1150 и 1272 годами на месте предшествовавшего ей здания собора епископа Телло (нем. Tello) VIII века, который, в свою очередь, сменил здесь церковь середины V века, выстроенную на фундаментах римского каструма. С архитектурной точки зрения собор представляет собой сдержанную по исполнению позднероманскую трёхнефную базилику, строительство которой — согласно археологическим данным — продвигалось в несколько этапов, начавшись с восточной части здания; тем самым, существующая постройка постепенно сменила собой церковь VIII века. С южной стороны к церкви примыкает часовня св. Лаврентия и двухэтажная ризница. Особенностью собора является явное смещение хора на север по отношению к главному нефу, что может быть объяснено сложностями рельефа. В 1828/29 годах на фундаментах старой колокольни начала XVI века, пострадавшей при пожаре 1811 года, была выстроена новая башня с её типичным навершием, которая и по сей день определяет облик всего сооружения. Собор был кардинально отреставрирован в 1921—1926, и — повторно — в 2001—2007 годах. Внешнее убранство главного (западного) фасада определяет арочный портал 1250 года, обрамлённый двенадцатью тонкими колоннами. Тимпан украшен кованой решёткой 1730 года с изображением Девы Марии и обоих небесных патронов епископства Кур — святых Луция Курского и Флорина Ремюсского. Несколько выше располагается занимающее значительную часть фасада витражное окно. Во внутреннем убранстве выделяется высокий резной деревянный алтарь 1492 года работы Якоба Русса (нем. Jakob Ruß, либо Ruoss, или Ruess). Пространство под хором занято под двучленную крипту, в Средние века использовавшуюся как место захоронения членов влиятельных в княжестве-епископстве дворянских родов (министериалов). Значительную историко-культурную ценность представляют также мраморные надгробные плиты VIII века (вероятно, из предшествующего здания собора), считающиеся шедевром лангобардской пластики, позднеготическая дарохранительница 1484 года, а также фрагменты фресок так называемого Вальтенсбургского мастера 1330—1340 годов и потолочная роспись боковых нефов собора, созданная в XVII столетии. Оба соборных органа были построены в 2007 году. Примечания Литература Betz J., Peda G.: Kathedrale St. Mariä Himmelfahrt zu Chur: Diözese Chur, Kanton Graubünden. Passau, Kunstverlag Peda, 2009. ISBN 978-3-89643-738-9. Schlapp H.: Die Kathedrale von Chur: eine Einführung. Chur, Kathedralstiftung, 2009. ISBN 978-3-905342-39-0. Schlapp H.: Die Kathedrale von Chur — Festschrift zur Wiedereröffnung 2007. Chur 2007. ISBN 978-3-905342-39-0. Vasella G.: Die Kathedrale von Chur ( = Schnell-Kunstführer Nr. 600). München, Schnell & Steiner Verlag, 1994, S. 3
Villa Flora

Villa Flora (pełna nazwa: Villa Flora Winterthur Sammlung Hahnloser) – prywatna, szwajcarska galeria sztuki założona przez małżeństwo Hedy i Arthura Hahnloser-Bühler, znajdująca się w mieście Winterthur, posiadająca znaczącą kolekcję sztuki szwajcarskiej i francuskiej. Od 1995 zbiory galerii są dostępne publicznie. Historia Hedy Hahnloser-Bühler (1873–1952), córka fabrykanta tekstylnego Karla Bühlera-Blumera, wyszła w 1898 za okulistę Arthura Hahnlosera (1870–1936). Interesowała się sztuką francuską. W latach 1907–1930 wspólnie z mężem zgromadziła kolekcję sztuki szwajcarskiej i francuskiej o wyjątkowej jakości. Atutem ich zbiorów jest skoncentrowanie się na wybranych, najbardziej znaczących malarzach i rzeźbiarzach, tworzących na przełomie XIX i XX wieku. Punkt ciężkości spoczywa na okresie postimpresjonizmu, szczególnie na nabistach i fowistach. Nabiści, do których zaliczali się Pierre Bonnard, Maurice Denis, Félix Vallotton i Édouard Vuillard, uważali się za proroków nowego malarstwa. Ich wspólnym celem była odnowa sztuki rozumiana jako reakcja na uprawianą przez malarzy akademickich imitację natury. Przesłanie obrazów malowanych przez nabistów wyrażone było przy pomocy czysto malarskich środków – linii i barwnych plam. W roku 1905 wystąpiła publicznie grupa określająca się jako fowiści; należeli do niej między innymi Henri Matisse, Albert Marquet, Georges Rouault i Henri Manguin. Ich obrazy były malowane czystymi, żywymi i zmysłowymi kolorami, a o wrażeniu wywieranym przez obraz decydował porządek barwnych powierzchni. Hedy i Artur Hahnloser umieścili dzieła tych artystów w kontekście twórców poprzedniej generacji mając świadomość, iż dla nabistów i fowistów bogatą inspirację stanowili Paul Gauguin, Paul Cézanne, Vincent van Gogh i Odilon Redon. Budynek Villa Flora została zbudowana w 1846, a w 1858 stalą się własnością dziadków Hedy Hahnloser-Bühler. Hahnloserowie wprowadzili się do Villa Flora jako młode małżeństwo, a Arthur Hahnloser prowadził w willi praktykę lekarską jako okulista. Budynek w latach 1862–1927 był wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany. W 1908 Rittmeyer i Furrer, architekci z Winterthurer Museum, zbudowali w willi salon w stylu secesyjnym. W 1995, w związku z przebudową willi na muzeum, dobudowano do niej hol wejściowy. Architektura budynku, autentyczne, zachowane wnętrza w połączeniu ze znajdującymi się w nich zbiorami sztuki oraz umieszczonymi w ogrodzie rzeźbami Maillola tworzą atmosferę mieszczańskiej kultury mieszkaniowej z przełomu XIX i XX wieku. Zbiory Na kolekcję Hahnloserów składają się znaczące dzieła takich twórców jak: Pierre Bonnard, Paul Cézanne, Vincent van Gogh, Ferdinand Hodler, Aristide Maillol, Henri Manguin, Albert Marquet, Henri Matisse, Odilon Redon, Auguste Renoir, Auguste Rodin, Georges Rouault, Henri de Toulouse-Lautrec, Félix Vallotton i Édouard Vuillard. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna muzeum. villaflora.ch. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-29)]. (niem.)
Villa Flora, Winterthur

Villa Flora eller Kunst Museum Winterthur – Villa Flora är ett konstmuseum i Winterthur i kantonen Zürich i Schweiz. Det är en del av Kunst Museum Winterthur där också Kunst Museum Winterthur – Beim Stadthaus och Kunst Museum Winterthur – Reinhart am Stadtgarten ingår. Villa Flora uppfördes 1846 och förvärvades 1856 av familjen Bühler. År 1898 ärvdes Villa Flora av Hedy Hahnloser-Bühler(en) som tillsammans med sin man, läkaren Arthur Hahnloser (1870–1936), var stora samlare av fransk och schweizisk samtida konst. De lät 1908 de schweiziska arkitekterna Robert Rittmeyer(de) och Walter Furrer(de) renovera huset i jugendstil. Konstsamlingen, huset och trädgården var 1995–2014 ett privatmuseum. Efter en renovering återöppnades museet 2024 som en del av Kunst Museum Winterthur. Konstsamlingen har sin tyngdpunkt på postimpressionismen och bland representerade konstnärer återfinns Ferdinand Hodler, Giovanni Giacometti, Félix Vallotton, Pierre Bonnard, Edouard Manet, Paul Cézanne, Vincent van Gogh, Odilon Redon, Henri Matisse och Henri de Toulouse-Lautrec. Källor Officiell webbplats Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Villa Flora.﻿