NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bergkirchli

Das Bergkirchli ist die älteste Kirche im Bündner Kurort Arosa und gleichzeitig dessen ältestes noch erhaltenes Bauwerk. Es liegt in Innerarosa am Weg zwischen dem Schanfigger Heimatmuseum und dem Tschuggen, unmittelbar bei der Talstation der Sesselbahn Carmenna auf 1900 m ü. M. Geschichte und Ausstattung Das Bergkirchli wurde nach Plänen von Baumeister Steffan Klain 1493 fertiggestellt und erhielt das Patrozinium St. Jodokus und St. Barbara. Nach Annahme der Reformation in Arosa ab 1530 diente es der reformierten Kirchgemeinde als Predigtkirche. Heute finden darin in der Sommer- und Wintersaison Kurkonzerte statt. Im religiösen Gebrauch steht die Kirche für Beerdigungen und Hochzeitsfeiern, zudem für Kurzgottesdienste an hohen Feiertagen. Die Sonntagsgottesdienste finden seit 1909 vornehmlich in der Dorfkirche statt. Zwischen 1762 und 1776 wurde im Kirchli eine bemalte Hausorgel mit Klappläden zum Verschliessen des Prospekts aufgestellt, deren Erbauer nicht bekannt ist und die auf 1730 oder auch 1750 datiert werden kann. Sie umfasst die vier Register Gedackt 8′, Flöte 4′, Prinzipal 2′ und Mixtur II 1′. Für den Orgelwind steht kein Motor zur Verfügung, die Druckluft für die Tonerzeugung muss mit einem Fusshebel für den Balg durch den Orgelspieler erzeugt werden. Das Instrument steht am Chorbogen, an dessen anderer Seite sich die Kanzel befindet. 1971 wurde das Instrument durch Hubert Sandtner, Dillingen restauriert, 1999 erfolgte eine Renovation durch Claudio Galli, Schönenwerd. Seit 1974 steht die Orgel und das ganze Gebäude unter kantonalem Denkmalschutz. Im gedrungenen Turm mit spitzen Pyramidenhelm hängen zwei Kirchenglocken, die zur Bauzeit der Kirche von Ulrich Fend gegossen wurden. Kirchliche Organisation Arosa bildet mit dem Bergkirchli als einer Predigtstätte eine eigenständige Kirchgemeinde innerhalb der evangelisch-reformierten Landeskirche Graubünden. Varia Ein Modell des Bergkirchli im Massstab 1:25 steht bei Swissminiatur in Melide (Ausstellungsnummer 13). Auf der Lenzerheide gibt es eine evangelische Kirche, die im Volksmund bisweilen auch Bergkirchli genannt wird. An der Fassade des Kirchli ist auf einer Steinplatte ein Gedicht von Heinrich Pestalozzi (1878–1940), Komponist und zeitweiliger Pfarrer von Arosa (nicht der Pädagoge und Sozialreformer), zu lesen, das sich auf den Friedhof beim Kirchli bezieht. Galerie Literatur Johann Balthasar Casty: Arosa – Aus der Heimatkunde des weltbekannten Kurortes, Verlag Kur- und Verkehrsverein Arosa, Arosa 1959/60, S. 89–93. Beat Fischer: 500 Jahre Bergkirchli Arosa (mit vielen Hinweisen zur Ortsgeschichte), Eigenverlag Beat Fischer, Chur 1992. Reinhard Kramm (Hrsg.): Mein Bergkirchli – 500 Jahre Kirche Innerarosa, Arosa 1993. Robert Just: Die Gemeinde Arosa, Arosa 1908. Fritz Maron: Vom Bergbauerndorf zum Weltkurort Arosa, Verlag F. Schuler, Chur 1934, S. 260 ff. Weblinks Evangelische-Reformierte Kirchgemeinde Arosa Bergkirchli Arosa (Foto) auf graubuenden.ch Einzelnachweise
Berglihütte

Die Berglihütte ist eine Berghütte der Sektion Grindelwald des Schweizer Alpen-Clubs (SAC). Sie befindet sich auf dem Berglifelsen, am westlichen Rand des Eismeeres (Unterer Grindelwaldgletscher), woher der Beiname Schwalbennest entstammt, auf 3299 m ü. M. Erbaut wurde die Schutzhütte als achte Hütte des SAC im Jahr 1869. Wegen des erschwerten Zugangs über den Gletscher und des Baus des Berghauses auf dem Jungfraujoch im Jahr 1924 sowie der Mönchsjochhütte im Jahr 1979 hat die Berglihütte an alpinistischer Bedeutung verloren. Dadurch blieb auch ihre Form unverändert; die früher angegebenen 30 Plätze im Strohlager sind heute 20 "Betten". Baugeschichte Zunächst wurde die Hütte im Sommer 1869 in Grindelwald gezimmert. Im Herbst desselben Jahres wurde sie dann an ihren Standort auf dem Berglifelsen verbracht. Vollendet wurde die Hütte im Juli 1870. Für den Transport berechneten die Bergführer von Grindelwald 400 Schweizer Franken, und insgesamt beliefen sich die Baukosten auf 900 Franken. 1883 ersetzte eine trockenere Hütte den ersten Bau. 1903 wurde sie wiederum erneuert. Seit den 1930er-Jahren hat sich kaum mehr was verändert, verschwunden ist äusserlich kaum mehr als das Fenster in der Südfassade. Alpinismus Zugang Mit der Jungfraubahn auf das Jungfraujoch und von dort über oberes und unteres Mönchsjoch, Dauer: 2,5 Stunden – auch als Skitour bis zum Punkt 3'380 des Berglifelsens Mit der Luftseilbahn Grindelwald–Pfingstegg über Challifirn, Stieregg und Fieschergletscher, Dauer: 8–9 Stunden Gipfel Eiger (3967 m ü. M.) Fiescherhörner: Gross Fiescherhorn (4049 m ü. M.), Hinter Fiescherhorn (4025 m ü. M.), Klein Fiescherhorn (3895 m ü. M.) Jungfrau (4158 m ü. M.) Mönch (4110 m ü. M.) Trugberg (3932 m ü. M.) Walcherhorn (3692 m ü. M.) Literatur Marco Bomio: Schwalbennest – Von der Eigerhöhle zur Eiger-Ostegghütte. In: Daniel Anker (Hrsg.): Eiger – Die vertikale Arena. 4. überarb. Auflage. AS Verlag, Zürich 2008 (S. 82ff) Weblinks Berglihütte der Sektion Grindelwald Hütte auf der SAC-Website, Stichwort: "Berglihütte" Berglihütte auf vs-wallis.ch Einzelnachweise
Bergli Hut

The Bergli Hut (German: Berglihütte or Bärglihütte) is a mountain hut of the Swiss Alpine Club, located south of Grindelwald in the canton of Bern. It lies at a height of 3,299 metres above sea level on a rocky outcrop of the Eismeer, the glacier at the eastern foot of the Eiger and the Mönch. The border with the canton of Valais runs 500 metres south of the hut. The hut is set in a remote area and is accessible only to mountaineers as all accesses involve glacier crossing. The shortest access is from the Jungfraujoch train station. See also List of buildings and structures above 3000 m in Switzerland References Swisstopo topographic maps External links Official website (German)
Beringer Randenturm

Der Beringer Randenturm (650 m ü. M.) ist ein 1998 erbauter Aussichtsturm in Stahlfachwerkbauweise oberhalb von Beringen auf dem Randen im Kanton Schaffhausen. Er ist 26 Meter hoch und bietet einen weiten Blick auf den Klettgau und die Alpen. Die Aussichtsplattform erreicht man über 137 Treppenstufen und sechs Zwischenpodeste. Zuoberst gibt es Sitzgelegenheiten und vier Panoramatafeln. Neben dem Turm befindet sich ein Restaurant, ein Picknickplatz und ein Spielplatz. Geschichte Vor dem Bau dieses neuen Turmes stand an der gleichen Stelle ein 18 Meter hoher Turm, der 1884 erbaut worden war. Bilder Weblinks
Бессьер (мост)

Мост Бессье́р — арочный мост через долину реки Флон в швейцарском городе Лозанне. Соединяет холм Ситэ с проспектом Мон-Репо. Первый проект моста на этом месте датируется 1839 годом. Реализация плана началась с пожертвования 500 тысяч швейцарских франков банкиром Шарлем Бессьером. В 1899 году был объявлен конкурс, в котором победил местный архитектор Эжен Йост. Мост построен из литой стали в 1910 году. Имеет длину 120 м, высоту 23 м. Назван в честь банкира мецената Шарля Бессьера. По сторонам моста установлены декоративные пилоны высотою 11 метров. Общая длина моста составляет 160 м, расстояние между опорами — 81 м. Ширина — 15 м, включая 9 м проезжей части и 6 м тротуара по сторонам. В 2007 году в опоры моста был встроен нижний метромост линии М2 Сен-Мартин. Примечания
Parc Nacional Suís

El Parc Nacional Suís (romanx: Parc Naziunal Svizzer; alemany: Schweizerischer Nationalpark; italià: Parco Nazionale Svizzero; francès: Parc National Suisse) se situa als Alps Rètics Occidentals, a l'est de Suïssa. Es troba dins del cantó dels Grisons, entre Zernez, S-chanf, Scuol, i el Pas de Fuorn a la vall d'Engiadina, a la frontera amb Itàlia. Descripció Va ser fundat l'1 d'agost de 1914, la diada nacional de Suïssa. Va ser un dels primers parcs nacionals d'Europa. És l'únic Parc Nacional a Suïssa, tot i que hi ha projectes per a crear-ne més. Al parc, està prohibit deixar nous camins marcats, fer foc, perjudicar la flora i la fauna i emportar-se qualsevol cosa del parc. No hi poden entrar gossos, encara que vagin lligats; i no es pot dormir fora de la Chamanna Cluozza (el refugi de muntanya del parc) o de l'Hotel Parc Naziunal Il Fuorn. Gràcies a aquestes normes tan estrictes, el Parc Nacional Suís és l'únic parc dels Alps que ha estat categoritzat per la Unió Internacional per a la Conservació de la Natura (UICN) com a reserva natural estricta, el màxim nivell de protecció. A Zernez hi ha un centre d'informació per als visitants. La carretera que travessa el parc passa pel pas de Fuorn (o Ofenpass) cap al Tirol del Sud, a Itàlia. Cims notables Piz Pisoc, 3173 m. Piz Quattervals, 3165 m. Piz da l'Acqua, 3126 m. Piz Chaschauna, 3071 m. Galeria Referències
Schweiziske nationalpark

Den Schweiziske nationalpark (tysk: Schweizerischer Nationalpark, fransk: Parc National Suisse, italiensk: Parco Nazionale Svizzero, rætoromansk: Parc Naziunal Svizzer) ligger i kantonen Graubünden i den østlige del af Schweiz mellem Zernez, S-chanf, Scuol og Fuornpasset , dvs. i Engadindalen nær grænsen til Italien. I 2011 er den den eneste nationalpark i Schweiz, men der er planer om at skabe flere andre. Den har et areal på 174.2 km², og den er det største, beskyttede område i landet. Parken blev grundlagt på den schweiziske nationaldag, den 1. August 1914. Det gør den til én af de tidligste nationalparker i Europa. Det er ikke tilladt at forlade vejene i parken, eller at lave åben ild og heller ikke at overnatte derinde, bortset fra ophold i vandrerhytten Chamanna Cluozza midt i området. Ligeledes er det forbudt at forstyrre dyr og planter og at tage noget som helst med sig ud af parken. Hunde har ikke adgang, end ikke hvis de er i snor. I Zernez findes et besøgscenter. Vejen gennem parken fører over Fuornpasset (tysk: Ofenpass) til Sydtyrol i Italien. Vigtige bjergtoppe Piz da l'Acqua Piz Chaschauna Billedserie Alle fotos af Hansueli Krapf Se også Nationalpark Eksterne links Nationalparkens officielle hjemmeside – her på (tysk), men der findes også versioner på fransk, italiensk, rhæto-romansk og engelsk.
Svájci Nemzeti Park

A Svájci Nemzeti Park (németül: der Schweizerische Nationalpark, olaszul Parco Nazionale Svizzero, franciául Parc National Suisse) Svájc egyetlen nemzeti parkja. Fekvése Graubünden kantonban található. Leírása A Svájci Nemzeti Park (Schweizerische Nationalpark) területe 172 km², a legnagyobb természetvédelmi terület és egyúttal az egyetlen nemzeti park Svájcban. A terület 1979 óta az UNESCO Bioszféra Rezervátuma. A terület 1400-3200 méter tengerszint feletti magasságban fekszik és szinte érintetlen természeti táj. A Nemzeti Park 1914-ben mérföldkő volt a természetvédelmi történetében, mivel az Alpok és Közép-Európa első nemzeti parkja volt. A nemzeti park nagy rész szubalpin zónában fekszik, körülbelül egyharmadát borítják erdőségek, 20%-át az Alpok alpesi rétjei, a maradékot növényzet nélküli területek: kavics, hó, jég és víz alkotják. A hegység növényzetének uralkodó faja 90%-ban a havasi törpefenyő. Bár az ide látogató kirándulók nem térhetnek le a kijelölt ösvényekről, mégis káprázatos élővilágban gyönyörködhetnek. Alpesi kőszáli kecske, gímszarvas, zerge és mormota is megfigyelhető itt. Területének majdnem 100 kilométernyi túraútvonalán és tanösvényén gazdag alpesi flóra és fauna ismerhető meg. Galéria Hivatkozások Források Svájc legnagyobb kantonja Graubünden [1] Utazás, úticélok [2]
Zwitsers Nationaal Park

Het Zwitsers Nationaal Park (Duits: Schweizerischer Nationalpark; Frans: Parc National Suisse; Italiaans: Parco Nazionale Svizzero; Reto-Romaans: Parc Naziunal Svizzer) ligt in het kanton Graubünden in het oosten van Zwitserland tussen Zernez, S-chanf, Scuol en de Fuornpas in de Engadin-vallei bij de grens met Italië. Het is het enige Nationale Park in Zwitserland. Het heeft een oppervlakte van 174,2 km² en is het grootste beschermde gebied van het land. Ontstaan Het park is opgericht op 1 augustus 1914 en was daarmee een van de eerste nationale parken in Europa en het eerste park in de Alpen. Een van de initiatiefnemers van het park was Paul Sarasin. Vanwege de nauwe contacten die deze had met de Belg Jean-Marie Derscheid en de Nederlander Pieter van Tienhoven in het Centre international de documentation et de correlation pour la protection de la nature, de latere IUCN, is dit nationale park van grote invloed geweest op de gedachtenontwikkeling over natuurbescherming in België en Nederland. Natuur Het park bevat bergtoppen van 1400 tot 3174 m. Een derde van het park is met bos bedekt, 20% bestaat uit weide en de rest onder meer ijs, water en sneeuw. Dennensoorten zijn dominant. Het park is regenarm en droog. De gemiddelde temperatuur ligt op 0 °C, de jaarlijks neerslag op 1140 mm, het aantal uren zonneschijn op 1900 per jaar. In het park komen vele duizenden planten en dieren voor, waaronder de gems, alpenmarmot, ree, bruine beer, steenbok en de lammergier. Een groot deel van het park heeft een kalkrijke bodem en derhalve een kalkminnende vegetatie. Bescherming Het park maakt deel uit van het netwerk van UNESCO Biosfeer Reservaten en heeft een strikt beschermingsregime. In het park is het bijvoorbeeld niet toegestaan om de wegen te verlaten, vuur te maken of te overnachten. Verstoring van dieren en planten is eveneens verboden. Honden mogen het park niet in. Faciliteiten Er is een bezoekerscentrum, het Nationalparkhaus, met informatie over de flora en fauna in het Zwitsers Nationaal Park in Zernez. De weg door het park leidt over de Fuorn Pas (of Ofenpas) naar Zuid-Tirol in Italië. Externe links Der Schweizerischer Nationalpark im Engadin
Szwajcarski Park Narodowy

Szwajcarski Park Narodowy (rom. Parc Naziunal Svizzer, niem. Schweizerischer Nationalpark, wł. Parco Nazionale Svizzero, fr. Parc National Suisse) – największy rezerwat przyrody w Szwajcarii i jedyny park narodowy tego kraju. Jest najstarszym tego typu obszarem chronionym istniejącym w Alpach i drugim powołanym na ich obszarze po Parku Narodowym Bérarde we Francji, powstałym w 1913 r. (obecnie Park Narodowy Écrins)). Leży w kantonie Gryzonii i graniczy z powołanym w 1935 r. włoskim Parkiem Narodowym Stelvio. Wysoki rygor ochronny powoduje, że Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody klasyfikuje go w ramach najwyższej kategorii I – wyższej niż typowe parki narodowe, mające kategorię II. Położenie i przyroda parku Park narodowy jest położony w granicach Engadyny, długiej na 100 km doliny położonej w szwajcarskich Alpach Wschodnich. Niemal wszystkie lasy na terenie parku składają się z gatunków drzew iglastych. Większa część parku znajduje się w obszarze wysokogórskim powyżej górnej granicy lasu na wysokościach od 1400 do 3173 m n.p.m. (Piz Pisoc). Fauna parku jest bogata i jednocześnie typowa dla obszaru alpejskiego. Spotkać tu można m.in.: jelenia szlachetnego, kozicę, koziorożca alpejskiego, lisa rudego, świstaka, nornika śnieżnego, zająca bielaka, pardwę górską, orła przedniego, orłosępa, orzechówkę zwyczajną, żmiję zygzakowatą, wilka, niedźwiedzia brunatnego, czy rysia. Cechą charakterystyczną przyrody parku jest jeden z największych w Alpach zespołów naturalnych borów sosnowych. Ponadto lasy omawianego obszaru charakteryzują gatunki takie jak jodła wspaniała, sosna limba, modrzew europejski, kosodrzewina. W piętrze hal alpejskich na wysokościach między 2100 a 2500 m n.p.m. obserwuje się takie rośliny jak lepnicę, naradkę, jaskry, astra alpejskiego i in. Powyżej, ponad połowę obszaru parku narodowego zajmuje piętro turniowe. Funkcjonowanie Park narodowy ma trzy podstawowe cele funkcjonowania: Całkowita ochrona przyrody; Badania naukowe; Informacja w zakresie ekologii. Początki parku narodowego wiążą się z powołanym w 1909 r. stowarzyszeniem „Liga Szwajcarska dla Ochrony Przyrody” (nazywającym się od 1997 r. „Pro Natura”). Jego działacze doprowadzili do powołania tej formy ochrony przyrody po pięciu latach starań, 1 sierpnia 1914 r. W 1968 r. otwarto „dom parku narodowego” w miejscowości Zernez, w 2008 r. przebudowanego i otwartego jako „centrum parku narodowego”. W 1979 r. park uzyskał status rezerwatu biosfery UNESCO, poszerzonego w 2010 r. o Dolinę Müstair. W 2000 r. park nieznacznie powiększono o równinę jezior Macun. Na terenie parku narodowego wyznaczono 80 km szlaków turystycznych. Odwiedzający mogą przebywać w jego granicach tylko w wyznaczonych godzinach i wyłącznie latem. Po parku można poruszać się jedynie pieszo, nie wolno też zabierać ze sobą psów. Co więcej, nie wolno schodzić z wyznaczonych szlaków, niszczyć przyrody, hałasować ani nocować oprócz dwóch wyznaczonych miejsc – także przy drodze dojazdowej do parku i przełęczy Ofen. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona parku
Parque Nacional Suíço

O Parque Nacional Suíço (em romanche, Parc Naziunal Svizzer; em alemão, Schweizerischer Nationalpark; em francês, Parc National Suisse; italiano, Parco Nazionale Svizzero) encontra-se no Cantão dos Grisões, no leste da Suíça, entre Zernez, S-chanf, Scuol e o desfiladeiro de Fuorn (ou Ofenpass), na Engadina, próximo à fronteira com a Itália. É o único parque nacional da Suíça, apesar de que haja planos para criar outros. Tem uma área de 174 km² e é a maior área protegida do país. Foi criado em 01 de agosto de 1914. Foi uma dos primeiros parques nacionais da Europa. No parque, não é permitido sair da estrada, atear fogo ou dormir fora da Chamanna Cluozza, um refúgio de montanha localizado no parque. Também está proibido perturbar os animais ou desmatar, ou levar para a casa qualquer coisa que se encontre no parque. Os cães não são permitidos. Há um centro de visitantes localizado em Zernez. Picos importantes Piz da l'Acqua Piz Chaschauna Galeria Ligações externas Site oficial: Parc Naziunal Svizzer. Martin Bundi: Parco nazionale svizzero no Dicionário Histórico da Suíça (em alemão, francês e italiano)
Швейцарский национальный парк

Швейцарский национальный парк (нем. Schweizerischer Nationalpark, фр. Parc National Suisse, итал. Parco Nazionale Svizzero, романш. Parc Naziunal Svizzer) — находится на востоке Швейцарии в районе долины Энгадин (нем. Engadin, романш. Engiadina). На настоящий момент это единственный национальный парк в Швейцарии. Основан 1 августа 1914 года на территории размером 172,4 км², парк включает в себя территорию Альп на высотах между 1 400 и 3 174 метров над уровнем моря. Территория, на которой он находится, была полностью освоена человеком к 1909 году: проводилась повальная вырубка лесов, нещадно использовались небогатые природные ресурсы. К 1914 году было принято решение полностью запретить хозяйственную деятельность человека на данной территории и проследить способность природы к самовосстановлению. 1 августа 2000 года к территории парка было присоединено озёрное плато Макун (романш. Lais da Macun, нем. Macun Seenplatte). Никаких природовосстановительных мероприятий на территории парка не проводилось. В настоящее время порядка 150 тысяч человек в год посещают парк. Факты Дата основания: 1 августа 1914 года. Площадь: 172,4 км² Высоты: 1 400 — 3 174 м Территориальная структура парка: 28 % хвойные леса 21 % альпийские луга 51 % скалы без растительности (осыпи, камни, т. п.) Туристические тропы: 21 тропа длиной 80 км. (Оставаться на ночёвку на территории парка запрещено, за исключением отеля Иль Фуорн (романш. Il Fuorn) и хижины Чаманна Клуоцца (романш. Chamanna Cluozza).) Центральный информационный офис Швейцарского национального парка находится в Цернеце. Примечания Литература Klaus Robin. A guide to walks in the Swiss National Park. — 2. — Zernez: Federal National Park Commissions NPFC., 2009. — 160 с. — ISBN 978-3-9520876-3-3. Ширяев Н. В. Швейцарский Национальный парк. — 8. — Blurb, Inc., 2015. — 154 с. — ISBN 978-1-32-047941-7. Ссылки Официальный сайт Национального парка Швейцарии (англ.) (нем.) (итал.) (фр.) (ромш.) Parc Naziunal Svizzer - Швейцарский Национальный парк 2002 (рус.)
Schweiz nationalpark

Schweiz nationalpark (italienska: Parco Nazionale Svizzero, tyska: Schweizerischer Nationalpark, rätoromanska: Parc Naziunal Svizzer, franska: Parc National Suisse) ligger i kanton Graubünden i östra delen av Schweiz och är landets enda nationalpark. Den sträcker sig över stora delar av dalgången Engadin. Parken grundades 1914 vilket gör den till Alpernas äldsta nationalpark. Sedan 1979 är området som har en yta på 170,3 km² även biosfärområde enligt Unescos kriterier. Ungefär en tredjedel av parken är täckt av skog, 20 procent utgörs av ängar och resten saknar vegetation (berg, klippor, insjöar, grusytor). Skogen domineras till 90 procent av arten Pinus mugo som tillhör tallsläktet. I nationalparken lämnas naturen åt sig själv. Det är inte tillåtet att klippa gräs, fälla träd eller lämna de markerade vandringslederna. Dessutom är det förbjudet att tända en brasa, jaga djur eller plocka växter. Det är tänkt att naturen ska få samma utseende som den hade före människans ankomst för 5000 år sedan. Det finns bara en enda större väg i parken och vandringslederna når inte till alla dalgångar. I nationalparken lever flera tusen olika djur- och växtarter, från småkryp till brunbjörn. Brunbjörnen saknades i över 90 år men 2005 iakttogs den åter i regionen. Dessutom lever här olika getdjur, hjortdjur, murmeldjur, vargar, lodjur, skogsharar, ödlor, ormar och insekter. Sedan 1991 finns ett projekt att återinföra lammgamen i nationalparken. Nationalparkens utveckling dokumenteras kontinuerligt. Fram till idag har omkring 90 publikationer angående parken utkommit. Ett informationscentrum finns i orten Zernez. Olika problem försämrar den naturliga processen. På grund av det ökande antalet besökare blev flera djur nattaktiva. För vissa ytor som tidigare användes för jordbruk, gruvdrift eller skogsbruk tar det länge att återhämta sig. Flera skogsbränder förstörde delar av parken. Medan gemsernas antal har förblivit i princip konstant, har antalet rådjur och andra hjortdjur tydligt ökat. Den stora mängden vilt lockar ibland tjuvskyttar som hoppas att de inte ska bli upptäckta när de börjar sin jakt från gränsen till Österrike eller Italien. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Schweizerischer Nationalpark, 11 juli 2009. Willi Dolder: Der Schweizerische Nationalpark. Zürich: Silva, 1977 Robert Schloeth: Die Einmaligkeit eines Ameisenhaufens. Tagebuch aus dem Schweizerischen Nationalpark. Bern: Zytglogge, 1989 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Schweiz nationalpark. Nationalparkens webbplats