NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Carrosserie Hess

Carrosserie Hess AG est un constructeur suisse d'autobus, de trolleybus, de bus à motorisation hybride ainsi que d'équipements spécialisés de transformation pour véhicules utilitaires et légers. Histoire L'entreprise, initialement spécialisée en menuiserie et en forge, est fondée en 1882. Cette entreprise est restée entre les mains de la famille durant 5 générations avant de devenir une Société Anonyme en 1948. Hess fabriquait autrefois également des carrosseries automobiles et équipe l'Armée suisse en véhicules utilitaires depuis des décennies. La navette COBUS développée par Hess est utilisée dans la plupart des aéroports dans le monde. Bus électriques En 2023, la société a remporté deux marchés pour ses bus électriques avec stations de recharges, le premier pour la livraison de 127 bus électriques articulés à la ville de Lyon et le deuxième pour les TPG à Genève, pour 121 véhicules électriques simples articulés et double articulés. Ces bus pourront circuler en partie sur des lignes sans caténaires, en mode batterie, les véhicules se rechargent via des stations de recharge rapide ainsi qu'aux terminus des lignes. Exploitation Hess en France Le réseau de Lyon possède 7 trolleybus de marque MAN/Kiepe/Hess (NMT 222) et le réseau de Limoges a commandé 4 exemplaires du Hess Swisstrolley 4 afin de poursuivre le renouvellement de son parc de trolleybus d'ici 2012-2013. En 2017, Nantes Métropole commande 20 exemplaires du E-Busway, véhicule de 24 mètres de long entièrement électrique remplaçant sa flotte de bus articulés Mercedes-Benz Citaro circulant une ligne 4 de Busway saturée. À la rentrée de 2019, le premier véhicule circule sur cette ligne. En décembre 2020, le réseau TCL de la Métropole de Lyon reçoit le 1er des 34 Hess LighTram 19 DC commandés. Les premiers véhicules sont mis en service commercial sur la ligne C13 dès le 26 avril 2021. Hess reçoit sa plus grande commande de trolleybus le 8 décembre 2022, avec 250 Hess LighTram 19 DC dont 120 fermes commandés par le SYTRAL pour le réseau de Lyon. Nancy a commandé 25 trolleybus Light Tram 25 IMC pour remplacer ses TVR, livrés à partir de mars 2024, et pour une mise en service au printemps 2025. En 2022, Clermont-Ferrand a commandé 40 Light tram 19 TOSA pour ses deux nouvelles lignes de BHNS dans le cadre du projet Inspire. En 2023, la ville de Lyon a signé un contrat pour l'achat de 127 bus articulés électriques en France. Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Hess Swisstrolley MAN-Kiepe-Hess NMT 222 Trolleybus de Lyon Trolleybus de Solingen Liens externes Site officiel Portail des entreprises Portail des transports en commun Portail des autobus Portail de l’Espace Mittelland
Carrosserie Hess

Carrosserie Hess AG è un'azienda svizzera, con sede a Bellach, nel canton Soletta, che realizza veicoli commerciali e di trasporto su strada. Storia Fondata da Heinrich Hess nel 1882, produceva inizialmente carrozzerie per auto. La società cominciò a realizzare autobus soltanto nel 1919 e più tardi, nel 1940, in collaborazione con altre società svizzere come la Saurer, costruì i primi filobus per le città di Basilea e Bienne. Dal 1961, avvalendosi della collaborazione con la Franz Brozincevic & Cie, Wetzikon, si specializzò nella produzione di veicoli articolati (autosnodati e filosnodati). Nel 1991 è cominciata la costruzione di mezzi di trasporto con pianale ribassato e nel 2003 ha realizzato il primo jumbofilobus (o filobus biarticolato), costituito da 3 elementi raccordati. Voci correlate Autobus Filobus Filosnodato Franz Brozincevic & Cie, Wetzikon Nutzfahrzeuggesellschaft Arbon & Wetzikon Saurer Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Carrosserie Hess AG. Collegamenti esterni Sito ufficiale, su hess-ag.ch.
Carrosserie Hess AG

Carrosserie Hess AG of HESS is een Zwitsers busfabrikant, wiens fabriek in Bellach staat. Hess maakt vooral trolleybussen, maar bouwt daarnaast ook dieselbussen, hybride bussen, aanhangwagens en bedrijfswagens. Bussen van Hess zijn onder andere te vinden in Zwitserland, Oostenrijk, Luxemburg en Nederland. Geschiedenis Carrosserie Hess werd in 1882 opgericht toen Heinrich Hess begon met op maat gemaakte carrosserieën te bouwen. De eerste fabriek stond toentertijd in Solothurn. In 1919 begon de fabriek met het bouwen van bussen en in 1933 werd er teruggevallen op aluminium producten. In 1940 werden de eerste trolleybussen geproduceerd voor de steden Bazel en Biel. In 1961 werd er begonnen met het bouwen van gelede bussen en in 1975 werden sommige exemplaren geleverd aan exploitanten in de Verenigde Staten en Canada. In 1957 begon het bedrijf met uitbreiden en werd een fabriek geopend in Portugal en in 1978 volgde Australië. In 1996 werd een fabriek gevestigd in de Verenigde Staten. In 1991 begon Hess met het bouwen van lage-vloers gelede bussen en in 2003 kwam de eerste dubbelgelede bus. Producten Bussen Hess O2632: een 9,5 m lagevloerbus Hess O2633: een 10,3 m lagevloerbus Hess O2635: een 12 m lagevloerbus. Is hetzelfde als de O2478, alleen dan met twee deuren. Hess O2478: een 12 m lagevloerbus. Is hetzelfde als de O2635, alleen dan met drie deuren. Hess O2812: een 13,2 m lagevloerbus. Hess SwissDiesel: een 12 m lagevloerbus. Hess SwissHybrid: een 18 m lagevloer gelede hybride bus. Hess LighTram: een 24,69 m lagevloer dubbelgelede bus, die beschikbaar is als hybride bus. Hess SwissAlpin: een 9,7 m, 10,1 m, 10,9 m, 12 m en 13,5 m low entry bus, speciaal ontwikkeld voor in de Alpen en ander heuvelachtig terrein. Hess BusZug7: een kleine lagevloermidibus met aanhanger voor passagiers. Hess SwissTosa: een 18,7 m lagevloer elektrische stadsbus. Trolleybussen Hess Eurotrolley: een 12 m trolleybus Hess Swisstrolley: een 18 m gelede trolleybus Hess LighTram: een 24,69 m dubbelgelede trolleybus Hess BusZug31: een 23,3 m lange treinbus. Deze treinbus bestaat uit een 12 m lange trolleybus met een aanhangwagen, waar passagiers in kunnen. Midi en minibussen Naast grote bussen bouwt en/of verbouwt Hess ook enkele midi- en minibussen voor onder andere openbaar vervoer of leerlingvervoer. Buskits Naast volledig gebouwde bussen, bouwt Hess ook speciale buskits, die op de plaats van bestemming worden opgebouwd, het zogeheten Coboltsysteem. Bedrijfswagens Naast bussen bouwt en verbouwt Hess ook bedrijfswagens en andere voertuigen voor commerciële doeleinden, zoals kiepwagens, aanhangwagens en bestelbussen. Externe link Website HESS
Carrosserie Hess

Carrosserie Hess AG – szwajcarskie przedsiębiorstwo z siedzibą w Bellach zajmujące się produkcją autobusów miejskich, mikrobusów, trolejbusów, zabudowami specjalnymi oraz serwisem samochodów osobowych, s. dostawczych i autobusów. Historia Przedsiębiorstwo zostało założone w 1882 roku przez Szwajcara Heinricha Hessa jako warsztat zajmujący się naprawą powozów. Po I wojnie światowej w 1919 roku Heinrich Hess przekazał swój warsztat synom Arnoldowi i Emilowi i od tego czasu w zakładzie zaczęły powstawać nadwozia pierwszych samochodów osobowych oparte na podwoziach i jednostkach napędowych innych producentów, a także dla większych pojazdów, takich jak autobusy. W 1933 roku zrezygnowano z produkcji karoserii samochodów, kontynuowano natomiast produkcję nadwozi autobusowych wykonanych z aluminium. W roku 1940 zamówione zostały pierwsze trolejbusy Hess dla Bazylei oraz Biel. W 1954 roku w zakładach Hess powstał pierwszy autobus z nadwoziem samonośnym, na trzy lata po opracowaniu pierwszej takiej konstrukcji przez zakłady Kässbohrer. W latach 60. XX w. rozpoczęto budowę pierwszych autobusów przegubowych o zwiększonej pojemności. W 1971 roku przedsiębiorstwo Hess uzyskało patent na konstrukcję pojazdu spawanego z aluminium o niewielkiej masie własnej. Konstrukcja ta miała jednak swoje wady, przez co zdecydowano się na opracowanie równoległego rozwiązania opierającego się na skręcaniu profili aluminiowych. W ten sposób opracowano rodzinę pojazdów Hess Co-Bolt. W 1977 roku we współpracy z przedsiębiorstwem Franz Brozincevic opracowano pierwszy autobus lotniskowy o nazwie Cobus. Rok później rozpoczęto budowę pierwszych autobusów na licencji Hess na rynek australijski i nowozelandzki, a od 1996 roku także na rynek amerykański. W 1987 roku przedsiębiorstwo zaprezentowało pierwszy autobus niskopodłogowy, a cztery lata później pierwszy na świecie niskopodłogowy trolejbus. W 2003 roku wprowadzono do ruchu pierwszy na świecie niskopodłogowy dwuprzegubowy trolejbus powstały z wydłużenia przegubowego trolejbusu Hess o jeden człon. Rozwiązanie to po raz pierwszy zastosowano w Genewie, gdzie zamówiono następnie 10 tego typu trolejbusów. W 2007 roku na tej podstawie Hess opracował pierwszy dwuprzegubowy autobus z napędem hybrydowym. W 2011 roku rozpoczęto produkcję przyczep autobusowych. Działalność Autobusy i trolejbusy Trolejbusy: lighTram 19 lighTram 25 Autobusy hybrydowe i elektryczne oparte na platformie Hess lighTram oraz Hess Co-Bolt Autobusy miejskie Hess Co-Bolt Autobus niskowejściowy Hess SwissAlpin Przyczepy autobusowe BusZug Zabudowy mikro- i minibusów Autobusy lotniskowe Cobus Zabudowy specjalne Oprócz budowy gotowych autobusów i trolejbusów, przedsiębiorstwo Hess zajmuje się zabudowami na bazie podwozi pojazdów dostawczych i ciężarowych z różnym przeznaczeniem. W ofercie znajdują się także zabudowy specjalistyczne, takie jak pojazdy do transportów specjalnych, wozy strażackie, czy pojazdy dla wojska. Przypisy
Carrosserie Hess

Carrosserie Hess AG — фирма из Швейцарии, выпускающая троллейбусы, автобусы и автобусные прицепы. Производство размещено недалеко от Золотурна в Швейцарии. Компания основана в 1882 году, но производить автобусы начала в 1916 году. Продукция Автобусы Продукция фирмы — дизельные одиночные и сочленённые городские модели . Автобусы для аэропортов COBUS. Электрические и гибридные автобусы. SwissAlpin®. Автобусы (собственные кузова) строятся на шасси сторонних производителей: Вольво и Скания. Длина самой малой модели - 9.7 метров (SwissAlpin®), самой большой — 18,8 метров (сочленённый). N UB 2-2: низкопольный двухдверный автобус. Выпускается в трёх вариантах: 10-метровый (на 82 пассажира), длиной 11,3 метра (на 86 пассажира) 12-метровый (на 95 пассажира) N UB 2-2-1: аналогичен N UB 2-2, но оснащён дополнительной дверью. N UA 2-2-2-2: низкопольный четырёхдверный автобус, длиной 18 метров, рассчитанный на 150 пассажиров. Троллейбусы Eurotrolley 3 — 12-метровый троллейбус на 80 пассажиров. Swisstrolley 3 — 18-метровый троллейбус на 140 пассажиров. lighTram 3 — троллейбус, длиной 24,7 метра, на 192 пассажиров. trolleyzug — троллейбус и трейлер, длиной 23,3 метра, на 180 пассажиров. Автобусные прицепы Hess предлагает широкую гамму автобусных прицепов, различной длины и количеством мест. Основная модель BusTrain - автопоезд (моторный автобус+прицеп) длиной 23,2 метра, с 79 сидячими местами, и 103 стоячими местами. Радиус поворота этого автопоезда за счёт сочленённого прицепа, несмотря на его длину, даже меньше, чем у обычного сочленённого автобуса. Мини автобусы Hess также производит мини-автобусы, приспособленные для перевозки школьников и инвалидов. Интересные факты Автобус Hess CO-BOLT 2 на шасси Scania, единственный пригнанный в Россию, работает в городе Муром Владимирской области на маршрутах 1, 1Б, 6, 6А, 12 и 113. В Беларуси на территории индустриального парка Великий Камень в октябре 2019 года была зарегистрирована дочерняя компания ООО «Хесс Грейт Стоун», где производилась модульная сборка кузовов троллейбусов и электробусов с батареями на крыше. В декабре 2024 года была запущена процедура ликвидации производства. Ссылки Официальный сайт
Carrosserie Hess

Carrosserie Hess AG компанія-виробник автобусів, тролейбусів та комерційного транспорту. Розташовано у м. Белах (біля Золотурну), Швейцарія. Компанія продає продукцію по усьому світу, включаючи США та Канаду. Історія Компанія була заснована у 1882 році Гайнріхом Гесом для створення індивідуальних корпусів для автомобілів. Перші автобуси були побудовані у 1919 році. Перші тролейбуси було побудовано у 1940 році для швейцарських міст Базель та Біль. З часом було розпочато виробництво комерційного автотранспорту (1961). Були відкриті філії у Португалії (1957), Австралії (1978), США (1996). Компанія розпочала виробництво низькопідлогових тролейбусів та автобусів у 1991 році та у 2003 збудували перший в історії подвійний з'єднаний тролейбус. Продукція Автобуси N UB 2-2: низькопідлоговий дводверний автобус. Можливі варіанти 10 м, 11.3 м та 12 м з пасажиромісткістю відповідно 82, 86 та 95 чоловік. N UB 2-2-1: ідентичний до N UB 2-2 з додатковими дверима в задній частині. N UA 2-2-2-2: низькопідлоговий, чотиридверний з'єднаний автобус, довжина 18 м, пасажиромісткість 150 чоловік.. Hess LighTram: подвійний з'єднаний автобус 24,69 м довжиною з дюралюмінію. Існують гібридні варіанти. Тролейбуси Eurotrolley 3: Напівнизькопідлоговий 9,7 метровий тролейбус з пасажиромісткістю 80 чоловік. Електрообладнання Lyon та Kiepe, тяговий електродвигун Skoda. Swisstrolley 3: 18-метровий з'єднаний тролейбус з пасажиромісткістю не менше 140 чоловік. Цей тролейбус та LighTram мають корпус з дюралюмінію. lighTram 3: 24,7-метровий подвійний з'єднаний тролейбус з пасажиромісткістю 192 чоловік. trolleyzug: 23.3-метровий тролейбус з трейлером з пасажиромісткістю 180 чоловік. Мінібуси Компанія будує маленькі автобуси для використання як шкільні та для перевезення людей з обмеженими можливостями. Комерційний транспорт Компанія також будує мінівени, навантажувачи та трейлери. Посилання Official website [Архівовано 1 квітня 2022 у Wayback Machine.]
Casino Barrière de Montreux

Casino Barrière de Montreux je kasino nacházející se ve švýcarském Montreux na břehu Ženevského jezera. V minulosti se zde pořádal Montreux Jazz Festival a po požáru v roce 1971, který připomíná píseň skupiny Deep Purple „Smoke on the Water“, bylo kasino přestavěno. Je majetkem společnosti Groupe Lucien Barrière. V kasinu se také nacházelo nahrávací studio Mountain Studios, které se později stalo muzeem Queen: The Studio Experience. Historie Kasino v Montreux bylo postaveno v roce 1881 a v roce 1903 bylo přestavěno. Během 20. století hostilo mnoho významných symfonických orchestrů a známých dirigentů. Na konci 60. let zde začali vystupovat umělci jazzové, bluesové a rockové scény. V roce 1967 se kasino stalo dějištěm Montreux Jazz Festivalu, který založil hudební promotér Claude Nobs. Třídenní festival se zde konal každoročně a vystupovali na něm umělci jako Keith Jarrett, Jack DeJohnette, Bill Evans, Nina Simone, Jan Garbarek, Etta James a Ella Fitzgerald. Původně se festival zaměřoval téměř výhradně na jazzové umělce, ale v 70. letech se do něj začali zapojovat i umělci z oblasti blues, soulu a rocku, jako například Black Sabbath, Pink Floyd nebo Deep Purple. Požár v roce 1971 4. prosince 1971 bylo kasino v Montreux zničeno požárem, který vypukl během koncertu skupiny Mothers of Invention poté, co jeden z fanoušků vystřelil světlici. Nahrávku okamžiku, kdy požár vypukl, a hlášení o požáru lze najít na bootlegovém albu Franka Zappy s názvem Swiss Cheese/Fire! Anglická rocková kapela Deep Purple, která zde měla v plánu nahrávat album Machine Head, tak byla nucena pro nahrávání zvolit jiné místo. O této události pak vznikla jejich píseň „Smoke on the Water“. Frank Zappa v klidu vyzval účastníky koncertu, aby opustili sál. Zpěvák skupiny Mothers Mark Volman vtipně dodal: „Hoří! Arthur Brown osobně.“ (odkaz na píseň Arthura Browna „Fire“). Zappa pokračoval: „Prosím, klidně se přesuňte k východu, dámy a pánové.“ Hasiči dorazili na místo za méně než pět minut. Oheň se sice rychle rozšířil a vymkl kontrole, ale díky spořádané evakuaci a rychlému zásahu hasičů při incidentu nikdo nezemřel. Kasino bylo znovu postaveno a až do jeho znovuotevření v roce 1975 se Montreux Jazz Festival konal v jiných prostorách v Montreux. Festival se zde konal až do roku 1993, kdy se přesunul do většího kongresového centra Montreux Convention Centre, které se nachází přibližně jeden kilometr od kasina. V letech 1995 až 2006 se festival konal jak v kongresovém centru, tak v kasinu. Počínaje 41. ročníkem festivalu v roce 2007 se večerní vystoupení hlavních hvězd opět přesunula hlavně do kongresového centra, ačkoliv kasino stále příležitostně hostí některá vystoupení. V nově vybudovaném kasinu se nacházelo nahrávací studio Mountain Studios, kde se nahrávaly živé vystoupení jazzového festivalu. V roce 2013 bylo studio nahrazeno výstavou Queen: The Studio Experience. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Montreux Casino na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Casino Barrière de Montreux na Wikimedia Commons
Casino de Montreux

El Casino de Montreux ​ (en francés: Casino Barrière de Montreux) es un casino situado en Montreux, Suiza, en la orilla del lago léman. Ha servido como sede para el Festival de Jazz de Montreux y fue reconstruido después de un incendio en 1971, conmemorado en la canción Smoke on the Water de Deep Purple. Es una propiedad del Grupo Lucien Barrière. El casino fue construido en 1881 y tuvo modificaciones realizadas en 1903. A lo largo del siglo XX, el sitio recibió a muchas grandes orquestas sinfónicas y directores de renombre. A finales de la década de 1960, artistas de jazz, blues y rock comenzaron a actuar allí. Véase también Casino de juego Juegos de azar Referencias
Casino de Montreux

Le Montreux Casino (ou Casino Barrière de Montreux) est un casino situé à Montreux, en Suisse, au bord du Léman. C'est lieu pour le Montreux Jazz Festival et reconstruit après un incendie de 1971 commémoré dans la chanson de Deep Purple Smoke on the Water. C'est une propriété du Groupe Lucien Barrière. Histoire Le Casino de Montreux est construit en 1881 et subit des modifications en 1903. Tout au long du XXe siècle, le site accueille de nombreux grands orchestres symphoniques et chefs d'orchestre renommés. À la fin des années 1960, des artistes de jazz, de blues et de rock s'y produisent. Dans les années 1960, le casino possède en outre un théâtre. On peut ainsi y voir représenter Les Cannibales de Jacques Aeschlimann en mai 1964 par la troupe des Baladins. Dès 1967, Montreux Jazz Festival prend place au casino, une idée originale du promoteur musical Claude Nobs. Le festival s'y tient chaque année et dure trois jours. Keith Jarrett, Jack DeJohnette, Bill Evans, Nina Simone, Jan Garbarek et Ella Fitzgerald s'y produisent. Présentant à l'origine presque exclusivement des artistes de jazz, dans les années 1970, le festival commence à élargir son champ d'action en incluant des artistes de blues, de soul et de rock. Parmi les groupes de rock notables qui se sont produits au casino de Montreux au cours de ces années se trouvent Led Zeppelin (bien qu'ils ne se soient jamais produits au festival lui-même), Black Sabbath, Pink Floyd et Deep Purple. Le 4 décembre 1971, le Casino de Montreux est victime d'un incendie lors d'un concert des Mothers of Invention après qu'un fan a mis le feu à la salle avec une fusée éclairante. Un enregistrement de l'annonce de l'épidémie et de l'incendie se trouve sur un album pirate de Frank Zappa intitulé Swiss Cheese/Fire!. La chanson Smoke on the Water du groupe de rock anglais Deep Purple, qui avait prévu d'enregistrer Machine Head au casino, s'inspire de cet évènement. Le Casino est ensuite reconstruit et, entre-temps, le Montreux Jazz Festival prend place dans d'autres auditoriums de Montreux, jusqu'à ce qu'il puisse revenir au Casino nouvellement rouvert en 1975. Le Festival continue à y être accueilli jusqu'en 1993, date à laquelle il déménage dans le Centre de Congrès de Montreux, plus grand, situé à environ un kilomètre du Casino. De 1995 à 2006, le Festival occupe à la fois le Palais des Congrès et le Casino. À partir de 2007, les concerts sont de nouveau déplacés principalement vers le Centre des congrès. À partir de 2024 et de la rénovation du centre des congrès, le Casino de Montreux accueille à nouveau une scène du Montreux Jazz Festival. Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail du jazz Portail du rock Portail de la culture suisse Portail du canton de Vaud
Iglesia de San Pedro (Zúrich)

La iglesia de San Pedro (en alemán: Peterskirche) es una de las cuatro principales iglesias del Zúrich antiguo. Las otras tres son el Grossmünster, la Fraumünster y la Predigerkirche. Está situada junto a Lindenhof, la antigua fortaleza romana en el mismo espacio donde antes se levantaba un templo dedicado a Júpiter. Los arqueólogos han encontrado vestigios de una pequeña iglesia de 10 por 7 metros de los siglos VIII o IX. Este primer edificio fue sustituido en torno al año 1000 por una iglesia de estilo románico temprano. En 1230 fue reemplazada por otra de estilo románico tardío, aunque todavía se conservan partes de la primera. La nave principal fue reconstruida en 1460 en estilo gótico. El primer alcalde de Zúrich, Rudolf Brunn, fue enterrado aquí en el año 1360. Aquí también trabajaron los famosos teólogos Johann Caspar Lavater y Leo Jud (1522-1542), un amigo íntimo de Ulrico Zuinglio; su sucesor fue Rudolf Gwalter, el yerno de Zwinglio y sucesor de Heinrich Bullinger como Antistes (Superior de la iglesia reformada de Zúrich).​ Uno de sus más afamados pastores en el siglo XX fue el teólogo Adolf Keller (1909-1923). San Pedro fue restaurada en profundidad entre 1970 y 1975. El reloj de la torre tiene un diámetro de 8,7 metros, por lo que es uno de los relojes murales mayores del mundo. Las campanas datan de 1880. Hasta 1911 el campanario, uno de los más altos de Zúrich, servía para la vigilancia contra incendios. Curiosamente, el campanario de la iglesia pertenece al ayuntamiento de Zúrich y el resto del templo a la Iglesia suiza reformada. Referencias Bibliografía Peter Ziegler: St. Peter in Zürich. Von den Ursprüngen bis zur heutigen Kirchgemeinde. Buchverlag NZZ, Zürich, 2006 Enlaces externos Historia de la iglesia (en alemán)
Église Saint-Pierre de Zurich

L'église Saint-Pierre, appelée en allemand St. Peter, est une église située au centre de la ville de Zurich, en Suisse. Histoire L'église actuelle, inaugurée en 1706 et de style baroque, fut la première église réformée construite dans la ville de Zurich, mais de loin pas le premier bâtiment religieux construit à cet emplacement : les fouilles archéologiques ont ainsi permis de mettre au jour les murs d'une église de 10 mètres sur 7 datant du VIIIe siècle ou du IXe siècle, mentionnée dans un document de 857. Cette première église a été remplacée vers l'an 1000 par un bâtiment pré-roman. Autour de 1230, il sera à son tour remplacé par un bâtiment de style roman tardif dans le chœur duquel, en 1360 le premier maire de Zurich Rodolphe Brun a été enterré. En juin 1705, la nef du bâtiment est démolie ; à Noël de la même année déjà, une nouvelle nef est inaugurée. L'intérieur ne sera terminé que année suivante. Pendant longtemps, l'église Saint-Pierre fut la seule église paroissiale de la ville, les autres grandes églises (dont en particulier la Grossmünster et la Fraumünster) étant en effet des propriétés de monastères. L'église a été restaurée de 1970 à 1975. Elle est inscrite comme bien culturel d'importance nationale. Une particularité du bâtiment réside dans le fait que la tour et la nef ont des propriétaires différents : la tour appartient à la ville de Zurich (qui l'utilisait comme tour de guet pour signaler les incendies), alors que la nef, le clocher et les cloches sont la propriété de la paroisse de Saint-Pierre. Une autre particularité réside dans le cadran de son horloge qui est, en 2015, le plus grand d'Europe. Bibliographie (de) Peter Ziegler, St. Peter in Zürich. Von den Ursprüngen bis zur heutigen Kirchgemeinde, Zurich, NZZ, 2006 (ISBN 978-3-03823-208-7) Références Sources (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « St. Peter (Zürich) » (voir la liste des auteurs). Portail du canton de Zurich Portail de l’architecture chrétienne Portail de la culture suisse