Kościół w Köpingsviku

Kościół w Köpingsviku – świątynia należąca do diecezji Växjö Kościoła Szwecji. Znajduje się w środkowej części Olandii, niedaleko zachodniego brzegu wyspy. Architektura Obecny kościół jest czwartą budowlą w tym miejscu. Pierwotna świątynia była drewniana. Prawdopodobnie był to kościół słupowy, zbudowany w XI wieku. W XII wieku został zastąpiony przez bardzo dużą budowlę z wapienia, o długości 42 metrów. Składał się z nawy z węższym prezbiterium i absydą od wschodu. Później, w XII wieku, dobudowano wieżę od zachodu, a w XIII wieku także wieżę od wschodu. W ten sposób kościół zyskał kształt siodłowy. W XIII wieku dobudowano zbrojownię od południa, a w XIV wieku zakrystię od północy. Dzwonnica znajdowała się w południowo-zachodnim narożniku cmentarza. Wnętrze kościoła było trójnawowe. Prezbiterium miało sklepienie kolebkowe, a absyda sklepienie hełmowe. W XVIII wieku pojawił się pomysł wzniesienia zupełnie nowego kościoła. Po kilku dyskusjach podjęto decyzję o budowie kościoła według rysunków wykonanych w 1799 roku przez Jacoba Wulffa. W 1805 roku stary kościół został zburzony. Kamień z niego wykorzystano jako materiał do postawienia nowej budowli. Zbudowano ją w latach 1805–1808. Pracami kierował mistrz murarski Johan Petersson z Kalmaru. Konsekracji dokonał w 1808 roku biskup Magnus Stagnelius. Nowy budynek kościoła składał się z przestronnej nawy z łamanym dachem, prezbiterium i zakrystii za nim od wschodu. Wieża zachodnia była wyposażona w ośmioboczną latarnię dla dzwonów kościelnych. Wnętrze było typu halowego z drewnianym sklepieniem kolebkowym. W poprzek wnętrza rozciągnięto żelazne kotwy. Stopniowo na murach pojawiały się pęknięcia z powodu zapadania się południowej ściany. Wzmocnienie fundamentów okazało się na dłuższą metę niemożliwe. Pomysł odbudowy południowej ściany został zastąpiony pomysłem budowy zupełnie nowego kościoła. Jesienią 1953 roku kościół został zburzony, z wyjątkiem wieży z 1805 roku. Rysunki obecnego kościoła zostały sporządzone po 1954–1955 roku przez Ärlanda Noreena. Budulcem stał się głównie czerwony wapień z dodatkami wapienia szarego. Wzdłuż dłuższego, północnego boku zachowały się części średniowiecznej ściany kościoła. Wszystkie zewnętrzne mury są nieotynkowane. Kościół składa się z nawy i praktycznie niewyodrębnionego prezbiterium od wschodu. Po stronie północnej znajduje się zakrystia, a pod nią krypta grobowa. Wieża od zachodu została zachowana. Kościół jest podzielony na trzy nawy pięcioma parami kolumn z szarego, rzeźbionego wapienia. Nad nawą główną rozpościera się sklepienie odlane z betonu o cechach sklepienia gwiaździstego. Nawy boczne przykryte są drewnianymi dachami. Wnętrze Do podstawowych elementów wyposażenia wnętrza kościoła należą: ołtarz wykonany z wapienia, z płytą z szarego, polerowanego wapienia, krzyż triumfalny znajdujący się niegdyś w łuku tęczowym średniowiecznego kościoła; rzeźba Chrystusa to dzieło północnoniemieckie datowane na XVI wiek, pochodzące z kręgu Bernta Notkego; sam krzyż został dodany później, ołtarz z przedstawieniem ustanowienia Eucharystii będący dziełem Svena Gustafa Lindbloma, a zarazem kopią ołtarza z katedry w Växjö, namalowanego przez Georga Engelharda Schrödera, starszy ołtarz z motywem Golgoty, namalowany na drewnie w XVII wieku przez Petera Bundiego, obraz Ivana Hoflunda z 1913 roku przy chrzcielnicy, wykorzystujący motyw z Ewangelii wg św. Mateusza 11, 28: Przyjdźcie do mnie wszyscy, obecna chrzcielnica wyrzeźbiona z szarego wapienia olandzkiego, fragmenty trzech średniowiecznych chrzcielnic, ambona zaprojektowana przez Ärlanda Noreena z czasów budowy kościoła, dębowa empora organowa, statek wotywny z XVIII wieku. W 1828 roku Sven Petter Pettersson z Bödy zbudował dla starego kościoła organy. Ich fasadę wykonał Jacob Wilhelm Gerss. W 1888 roku organy zostały odnowione przez Carla Johannesa Carlssona z Virestad. W 1958 roku firma Nordfors & Co wyprodukowała nowe organy. W latarni wiszą trzy dzwony. Według inskrypcji, duży dzwon pochodzi z 1622 roku, a został odlany przez Berenta Bodemana w Lubece. Środkowy dzwon dodano w 1969 roku. Mały dzwon nosi na sobie datę 1686. Przypisy