NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Port lotniczy Sztokholm-Arlanda

Port lotniczy Sztokholm-Arlanda, Stockholm-Arlanda Flygplats (kod IATA: ARN, kod ICAO: ESSA) – międzynarodowy port lotniczy położony w gminie Sigtuna, 42 km na północ od Sztokholmu, 28 km na południowy wschód od Uppsali. W 2019 był największym portem lotniczym Szwecji i 21. w Europie, a także jednym z trzech węzłów Scandinavian Airlines System (pozostałe dwa to Kopenhaga-Kastrup i Oslo-Gardermoen). W 2011 obsłużył ponad 19,1 mln pasażerów. W marcu 2026 roku lotnisko Arlanda w Sztokholmie obsłużyło prawie 1,9 mln pasażerów, co oznacza wzrost o około 5 proc. w porównaniu z analogicznym miesiącem rok wcześniej. Jak podała Swedavia, wzrost objął zarówno ruch międzynarodowy, jak i krajowy. W segmencie zagranicznym obsłużono nieco ponad 1,5 mln pasażerów, a w krajowym blisko 378 tys. osób. Według tych samych danych przez dziesięć lotnisk spółki przewinęło się w marcu około 2,6 mln pasażerów, co również oznacza wzrost o nieco ponad 5 proc. w ujęciu rocznym. Linie lotnicze i połączenia Przypisy
Aeroporto de Estocolmo-Arlanda

O Aeroporto de Estocolmo-Arlanda (em sueco: Stockholm-Arlanda flygplats; em inglês: Stockholm Arlanda Airport; código IATA: ARN, código ICAO: ESSA), ou simplesmente Aeroporto de Arlanda, é o aeroporto da cidade de Estocolmo, capital da Suécia. Fica no município de Sigtuna, a 42 km a norte de Estocolmo e a 31 a sul de Uppsala. É o principal hub da SAS. Foi utilizado pela primeira vez em 1959, mas somente para voos de treino de pilotos. Em 1960 abriu ao tráfego geral, e em 1962 foi inaugurado oficialmente. Tem quatro terminais: o 5 e o 2 para voos internacionais, e os 3 e 4 para voos nacionais. O novo edifício central, Arlanda Norte, aberto em final de 2003, conecta o terminal 5 com o recém-construído cais F. Todos os voos internacionais da SAS e seus parceiros da Star Alliance usam o edifício central. Entre os terminais 4 e 5 existe um centro comercial, Sky City, que conta com uma paragem do monocarril. Está ligado pelo comboio rápido (trem) Arlanda Express, com o centro de Estocolmo (Estação Central de Estocolmo). Com uma capacidade para cerca de 25 milhões de passageiros/ano, tem um movimento real da ordem dos 19 milhões. O nome do aeroporto, Arlanda, foi escolhido depois de um concurso anterior à abertura e deriva de Arland, antigo nome da paróquia Ärlinghundra (actualmente Husby-Ärlinghundra), onde se situa o aeroporto. O "a" final foi agregado em analogia com outros topónimos suecos que terminavam em "-landa", e também para fazer um trocadilho com o verbo sueco "landa", que significa "aterrar/aterrissar". Ver também Aeroporto de Estocolmo-Bromma Aeroporto de Estocolmo-Skavsta Lista de aeroportos da Suécia Referências
Аеродром Стокхолм

Међународни аеродром Стокхолм-Арланда (швед. Stockholm-Arlanda flygplats) је главни међународни аеродром шведске престонице Стокхолма, удаљен 37 километара северно од града. Стокхолм опслужују још два мања аеродрома Брома и Скавста. Поред Стокхолма, аеродром је релативно близу и Упсали, великом универзитетском граду - око 40 километара јужно. Арланда је најпрометнија ваздушна лука Шведске - 2018. године кроз аеродром је прошло преко 26 милиона путника. Аеродром је један од три главна аеродрома за „Скандинејвијан Ерлајнс” и авио-чвориште за „Норвиџан ер шатл”. Референце Спољашње везе Званична страница аеродрома (енг.)
Schiffssetzung bei Södra Ugglarp

Die Schiffssetzung bei Södra Ugglarp liegt auf dem Bauernhof Södra Ugglarp südöstlich von Dalby zwischen den Dörfern Björnstorp und Björnstorps Torg nordwestlich eines kleinen Sees im schwedischen Schonen. Die 1952 restaurierte Ost-West orientierte Schiffssetzung zählt mit 45 m Länge und 39 Steinen zu den größten Schwedens. Das Denkmal musste Mitte der 1800er Jahre erneuert werden. Zu dieser Zeit gab es hier noch vier Steinkreise. 1952 richtete der Steinmetz E. Johansson sieben Blöcke der südlichen Seite des Schiffes, die umgefallen waren, wieder auf. Auf der Katasterkarte von 1767 wird die Schiffssetzung „Giättagraven“ genannt. Bei ihrer archäologischen Untersuchung wurden verbrannte Knochen aus der späten Eisenzeit (500–1050 n. Chr.) gefunden. Literatur Mårten Stenberger: Nordische Vorzeit. Band 4: Vorgeschichte Schwedens. Wachholtz, Neumünster 1977, ISBN 3-529-01805-8, S. 198. Weblinks Schiffssetzung bei Södra Ugglarp – Eintrag in der Datenbank „Fornsök“ des Riksantikvarieämbetet (schwedisch) Beschreibung + Bild
Skeppssättningen i Södra Ugglarp

Skeppssättningen vid Södra Ugglarp i Bonderups socken i Lunds kommun är efter Ale stenar Skånes största bevarade av sin typ från den yngre järnåldern. Den mäter 39 meter i längd och är i sin största bredd ca 10 meter. Fornlämningen är uppbyggd av 39 resta stenar och den ligger orienterad i öster – väster. Fornlämningen ska ha renoverats vid mitten av 1800-talet. Vid denna tid fanns det ytterligare fyra stensättningar på gårdens ägor. 1952 lät stenhuggaren E. Johansson från Dalby resa sju av stenarna i skeppets södra långsida vilka hade fallit omkull. På lantmäterikarta från 1767 benämns skeppssättningen för ”Giättagraven”. Under sin skånska resa 1749 besökte Carl von Linné platsen. Han skrev: Källor Bonderup 6:1, Riksantikvarieämbetet. Skånes hembygdsförbunds årsbok 1953. Sidan 131. Carl Linne: Skånska resa 1749. 1975. Sidan 309.
Castillo de Ekenäs

El castillo de Ekenäs es un castillo de Suecia que se encuentra a las afueras de Linköping, en la municipalidad Linköping, en Östergötland. El castillo actual fue construido en el siglo XVII sobre la parte superior de los cimientos de una fortaleza medieval del siglo XIV. El lago que rodea la colina del castillo, creó una defensa natural. Sin embargo, este fue drenado en el siglo XIX para crear más tierras cultivables en la zona. Es, y siempre ha sido, un castillo de propiedad privada. Aunque los visitantes son bienvenidos todo el año, el castillo está abierto sólo durante el verano. Varios torneos de justas y el festival medieval se han celebrado aquí en los meses de mayo/junio de cada año desde 1993. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Ekenäs Castle. Official site Archivado el 31 de agosto de 2019 en Wayback Machine. The jousting tournament
Château d’Ekenäs

Le château d’Ekenäs (Ekenäs slott en suédois) est un château suédois du XVIIe siècle situé dans la commune de Linköping — hors de la ville — dans la région historique d’Östergötland (ou Ostrogothie). Il est l’un des châteaux d’architecture Renaissance les mieux préservés de Suède. Historique Le corps principal a été construit en 1562. Entre 1630 et 1644, le baron Peder Banér, chancelier du roi, lui donne sa forme actuelle en ajoutant les tours, dans un style Renaissance. Le château est principalement détenu par la famille Banér (sv), même s’il a été entre 1687 et 1727 la possession du comte Mauritz Vellingk. Dans les années 1880, le comte Philip Klingspor achète le château et les propriétés alentour ; il y développe une industrie forestière et agricole. Les 1 200 acres de terres motivent en 1939 le rachat par la famille Bergengren, qui se sépare pour cela de capitaux dans une industrie textile. Cette famille possède le château encore aujourd’hui. Le château est utilisé durant la Seconde Guerre mondiale de quartier général local ; laissé à l’abandon après 1945, son mobilier est pillé. Le bâtiment est reconnu « bien d’intérêt national » en 1974 par l’État suédois, ce qui en facilite la rénovation par ses propriétaires. La propriété est depuis restée privée ; l’eau courante et l’électricité n’ont jamais été installées. Architecture La construction actuelle a été bâtie XVIIe siècle sur les fondations existantes. Le château médiéval initial a été construit sur un rocher avec un objectif défensif. Le lac Teden (sv), à l’extrémité nord duquel il est implanté, servait de défense naturelle ; il a cependant été drainé au XIXe siècle, mettant les douves à sec, pour créer plus de terres arables alentour. D’un style Renaissance, le bâtiment actuel possède trois tours (deux aux angles sud, l’une au milieu de la façade nord). On accède à l’entrée, située dans la tour sud-est, par un pont de pierre qui a remplacé l’ancien pont-levis. Activités Une fête médiévale est organisée annuellement en mai–juin depuis 1993, avec des joutes équestres. Des visites guidées sont organisées, durant la période estivale ; le mobilier présenté date de différentes périodes. Il sert également à organiser des évènements corporatifs. Plusieurs légendes restent attachées au château. On dit ainsi qu’un membre du personnel a été emmuré dans le sous-sol (dans la Nisses håla). Également, il est annoncé qu’un grand malheur s’abattra sur le château si l'on brise les murs d'une pièce cachée dans la tour côté lac ; cela n'est en tout cas pas conseillé, car le mur en question sert de soutènement. Voir aussi Bibliographie Articles connexes Liste des châteaux suédois Liens externes Site officiel Ressource relative à l'architecture : Structurae Site des joutes équestres Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Ekenäs Castle » (voir la liste des auteurs). Historique sur le site officiel (anglais) Notes Portail des châteaux Portail de la Suède
Ekenäs slott

Ekenäs slott (kasteel Ekenäs) is een kasteel gelegen in de gemeente Linköping in het Zweedse landschap Östergötland. Het is gebouwd in de 16e eeuw op de fundering van een fort uit de 14e eeuw. Tussen 1630 en 1640 kreeg het slot, door rijksraad Peder Banér, zijn huidige uiterlijk in de renaissancestijl. Het slot werd gebouwd op een klip aan de noord oever van het meer Teden. Dit meer is later drooggelegd om meer landbouwgrond te krijgen. Dit is overigens niet gelukt, er is geen landbouwgrond maar een moeras ontstaan. Het slot is altijd privé-eigendom geweest. Het kasteel is tegenwoordig het hele jaar te bezoeken, hoewel men alleen in de zomer het kasteel binnen kan. Sinds 1993 worden er in mei en juni elk jaar een steekspeltoernooi en een middeleeuws festival gehouden. Historie Al rond 1200 zou er een dorpje gelegen hebben op de klip waar nu het kasteel staat. Dit dorpje werd in de 16e eeuw verplaatst ten gunste van de bouw van een groter stenen bouwwerk, in opdracht van Svante Sture jr. Het werd als verdedigingswerk gebouwd, met een ophaalbrug en muren van twee meter dik. De onderste verdiepingen van het huidige kasteel worden gevormd door dit 16e-eeuwse bouwwerk. Peder Banér (1588-1644) begon rond 1630 met de bouw van het kasteel zoals we dat nu kennen, naar een ontwerp van de Vlaming Hans Fleming, die het ontwerp van meerdere kastelen in de omgeving voor zijn rekening had genomen. Banér overleed echter voor het gebouw voltooid was. Zijn zoon Claes was verantwoordelijk voor de bouw van de twee torens. De kleinere vierkante bijgebouwen kwamen tot stand toen graaf Mauritz Vellingk eigenaar was, van 1687 tot 1727. In de 19e eeuw werd de ophaalbrug vervangen door de huidige stenen boogbrug. In 1897 kwam het kasteel in het bezit van de familie Klingspor, die er tot 1934 woonde. Zij waren de laatste bewoners. Sinds 1939 is de familie Bergengren eigenaar. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is het slot gebruikt als opslag voor militair materieel, gevolgd door een periode van verval. In 1974 werd het pand aangemerkt als zijnde van cultuurhistorisch belang en is nu een zogenoemd 'byggnadsminne'. Sindsdien is met renovaties zowel de buiten- als binnenkant van het pand behoed voor verdere ondergang. Spookslot Het kasteel heeft een reputatie als spookslot. Het bekendste verhaal is dat van staljongen Nisse, die geholpen zou hebben bij het verdonkeremanen van bezwarende documenten van graaf Mauritz Vellingk. Maar omdat hij nu getuige was van deze euveldaad zou Vellingk opdracht gegeven hebben de jongen in te metselen in een holle ruimte in de kelder van het kasteel. Sindsdien spookt zijn geest daar rond. Ook zijn er verhalen over waarnemingen van 'de witte dame', die voornamelijk opduikt als er iemand zwaar ziek is. Haar verschijning geldt als aankondiging van een ras naderende dood. Bezoekers horen ook soms een bons op een vloer van de bovenverdieping, terwijl daar niemand is. Dit is een manifestatie van de geest van het zieke meisje Hedda Banér, die dood op de vloer viel, en geen rust heeft kunnen vinden. Referenties Externe links (sv) Officiële website
Schloss Ericsberg

Schloss Ericsberg ist ein Schloss in der Nähe von Katrineholm in Schweden. Es liegt auf einer kleinen Anhöhe am Kårtorpssjön. Es handelt sich um einen vierflügeligen Barockbau von drei Stockwerken mit zentralem Mittelgebäude ohne Innenhof. Auf der südlichen Seite des Schlosses befindet sich eine Terrasse mit einer Fontäne. Geschichte Im Mittelalter war der Platz unter dem Namen Pintorp bekannt und gehörte Knut Nilsson aus Bosgård. 1508 ging das Schloss an das Geschlecht der Gyllenstierna. Erik Karlsson Gyllenstierna (1602–1657), schwedischer Reichsrat, begann 1650 mit dem Bau des nach ihm benannten Schlosses. Nach seinem Tod führten seine Frau Beata von Yxkull (1618–1667) und ihr Sohn Kristoffer Gyllenstierna (1639–1705) die Arbeiten fort. Eine Mitwirkung an der Vollendung des Baus wird Nicodemus Tessin d. Ä. zugeschrieben, obwohl dafür kein Dokument existiert. 1733 starb der hier ansässige Zweig der Gyllenstierna aus und das Anwesen wurde an Florentina Hildebrand verkauft. Im 18. Jahrhundert verfiel das Schloss allmählich. David Gotthard Hildebrand, Besitzer seit 1791, verkaufte das Anwesen an die Freiherren Bonde, die es ab 1812 wieder instand setzen und verschönern ließen und das Schloss sowie das 16 700 Hektar umfassende Gutsland bis heute besitzen. Um 1850 wurden Orangeriegebäude errichtet. Der Architekt Isak Gustaf Clason restaurierte 1896–97 den corps de logis. In der Zeit von 1895 bis 1905 wurde der Schlossgarten erweitert, unter anderem ein Irrgarten aus Lindenhecken angelegt. Heutiger Zustand Das Schloss, das seit 1965 als Byggnadsminne eingestuft ist, wird heute als Konferenz- und Reithotel genutzt. Der Schlosspark ist für die Allgemeinheit geöffnet. Das zum Anwesen gehörende Waldland umfasst mehr als 16000 Hektar. Es wird forstwirtschaftlich genutzt. Sammlungen Seit ca. 2005 wurden die kostbaren Sammlungen (Münzen, Bücher, Gemälde) der Familie in Antiquariaten und auf Auktionen verkauft. Literatur Oscar Andersson: Ericsbergs slott. In: Sörmlandsbygden. Södermanlands hembygds- och museiförbunds årsbok, Jg. 32, 1963, S. 33–48. Carl Forsstrand: Ericsberg. Stora Malms socken, oppunda härad, Södermanlands län. In: Albin Roosval (Hrsg.): Svenska slott och herresäten vid 1900-talets början. Stockholm 1908, S. 7–20. Gustaf Upmark: Eriksberg, ett Sörmländskt stormansslott. In: Svenska Turistföreningens årsskrift 1927. Stockholm 1927, S. 100–116. Schloss Ericsberg. In: Theodor Westrin (Hrsg.): Nordisk familjebok konversationslexikon och realencyklopedi. 2. Auflage. Band 7: Egyptologi–Feinschmecker. Nordisk familjeboks förlag, Stockholm 1907, Sp. 800 (schwedisch, runeberg.org). Weblinks Website des Hotelbetriebs Informationen der Touristeninformation Katrineholm Eintrag im bebyggelseregistret des Riksantikvarieämbetet (schwedisch) Einzelnachweise
Ericsberg Palace

Ericsberg Palace is a palace in Sweden. It is situated outside Katrineholm in Katrineholm Municipality, Södermanland County. History The estate were the current Ericsberg Palace is situated is mentioned under the name Pintorp or Pinnatorp in 1508, when the nobleman Knut Nilsson of Bosgård sold it to lady Anna Karlsdotter, widow of Erik Eriksson Gyllenstierna the Younger. Through Anna, the estate belonged to the Gyllenstierna family until 1733. In the 17th century, the current building was erected and the estate renamed Ericsberg by Beata von Yxkull after her spouse, Erik Karlsson Gyllenstierna. Beata von Yxkull managed the estate for many years during the absence and later the death of her spouse, and has been pointed out as one of the role models of the infamous Pintorpafrun. During the 18th century, Ericsberg was owned by David Henrik Hildebrand and his son David Gotthard Hildebrand, and from 1808, it has been owned by the Bonde family. The park is open to the public, and the grounds often used for horse training and riding sports and events. Building The current Ericsberg Palace was riksråd baron Erik Karlsson Gyllenstierna's (1602-1657) and was completed by his widow Beata von Yxkull (1618-1667). By order of their son Christopher Gyllenstierna, the palace extended with wings and exterior decoration by Nicodemus Tessin the Elder. The palace was repaired and restored during the 19th century, notably in 1897 by Isak Gustaf Clason. The palace has three levels except the basement and four wings with towers. Several of the rooms contain plafonds by David Klöcker Ehrenstrahl. The south-west wing contain a chapel. A fountain by Fredrik Wilhelm Scholander is placed outside the southern wall. Ericsbergs archive Ericsberg Palace is known for its notable archive. It is a private library founded by baron Carl Jedvard Bonde, who in 1843 acquired 3 500 volumes concerning the history of Sweden, topography and Nordic antiquities. The library was expanded for decades and eventually contained 50 000 volumes. See also List of castles in Sweden References Oscar Andersson: Ericsbergs slott. i Sörmlandsbygden. Södermanlands hembygds- och museiförbunds årsbok, Jg. 32, 1963, S. 33-48. Carl Forsstrand: Ericsberg. Stora Malms socken, oppunda härad, Södermanlands län. i Albin Roosval (Hrsg.): Svenska slott och herresäten vid 1900-talets början. Stockholm 1908, S. 7-20. Gustaf Upmark: Eriksberg, ett Sörmländskt stormansslott. i Svenska Turistföreningens årsskrift 1927. Stockholm 1927, S. 100-116.
Castillo de Ericsberg

El castillo de Ericsberg es un palacio de Suecia. Está situado a las afueras de Katrineholm en el municipio de Katrineholm, en el condado de Södermanland. Historia La finca donde se sitúa el actual palacio de Ericsberg es mencionado como Pintorp o Pinnatorp en 1508, cuando el noble Knut Nilsson de Bosgård la vendió a la señora Anna Karlsdotter, viuda de Erik Eriksson Gyllenstierna el Joven. A través de Anna, la finca perteneció a la familia Gyllenstierna hasta 1733. En el siglo XVII, fue erigido el actual edificio y la finca fue redenominada Ericsberg por Beata von Yxkull en honor a su esposo, Erik Karlsson Gyllenstierna. Beata von Yxkull administró la finca por muchos años durante la ausencia y después muerte de su esposo, y ha sido señalada como uno de los modelos del infame Pintorpafrun. Durante el siglo XVIII, Ericsberg fue propiedad de David Henrik Hildebrand y de su hijo David Gotthard Hildebrand, y desde 1808, ha sido propiedad de la familia Bonde. El parque es abierto al público, y los terrenos a menudo son utilizados para el entrenamiento de caballos y deportes y eventos hípicos. Edificio El actual Palacio de Ericsberg Palace fue propiedad de riksråd barón Erik Karlsson Gyllenstierna (1602-1657) y fue completado por su viuda Beata von Yxkull (1618-1667). Por orden de su hijo Christopher Gyllenstierna, el palacio fue ampliado con alas y decoración exterior por Nicodemus Tessin el Viejo. El palacio fue reparado y restaurado durante el siglo XIX, notablemente en 1897 por Isak Gustaf Clason. El palacio tiene tres niveles excepto el sótano y cuatro alas con torres. Varias de las salas tiene techos decorados por David Klöcker Ehrenstrahl. El ala sudoeste contiene una capilla. Una fuente de Fredrik Wilhelm Scholander se sitúa a las afueras de la muralla sur. Archivo de Ericsberg El Palacio de Ericsberg es conocido por su notable archivo. Es una biblioteca privada fundada por el barón Carl Jedvard Bonde, quien en 1843 adquirió 3500 volúmenes concernientes de la historia de Suecia, topografía y antigüedades nórdicas. La biblioteca fue ampliada durante décadas y eventualmente contiene 50.000 volúmenes. Referencias Oscar Andersson: Ericsbergs slott. i Sörmlandsbygden. Södermanlands hembygds- och museiförbunds årsbok, Jg. 32, 1963, S. 33-48. Carl Forsstrand: Ericsberg. Stora Malms socken, oppunda härad, Södermanlands län. i Albin Roosval (Hrsg.): Svenska slott och herresäten vid 1900-talets början. Stockholm 1908, S. 7-20. Gustaf Upmark: Eriksberg, ett Sörmländskt stormansslott. i Svenska Turistföreningens årsskrift 1927. Stockholm 1927, S. 100-116.
Schloss Fredrikshov

Schloss Fredrikshov ist ein ehemaliger Prachtbau im Stockholmer Stadtteil Östermalm, von dem heute nur noch ein Seitenflügel existiert. Der südliche Flügel entstand in den 1660er Jahren nach Plänen von Jean de la Vallée. 1731 wurde der Bau im Auftrag von Friedrich I. mit einem neuen Hauptgebäude nach Carl Hårlemans Entwürfen erweitert. Der König nutzte das Schloss bei seinen Jagdausflügen im Gebiet Djurgården. Später schenkte er das Gebäude der Reichsgräfin Hedvig Taube. Königin Luise Ulrike beauftragte den Architekten Carl Fredrik Adelcrantz mit dem Bau eines weiteren Flügels, der zwischen 1772 und 1774 entstand. Widerwillig war sie als Witwe nach Schloss Fredrikshov übergesiedelt. Nach Luise Ulrikes Tod 1782 waren die guten Zeiten für Fredrikshov vorbei, die königliche Inneneinrichtung wurde weggeschafft und das Hauptgebäude 1895 abgerissen, da Platz für neue Straßen und Wohnquartiere gebraucht wurde. Zwischenzeitlich wurde das Gebäude als Gefängnis und Waffenlager (1793–1802) genutzt. Es war auch Kaserne für die königliche Leibgarde (Svea Livgarde) und Militärschule. Seit 1993 ist im erhaltenen Gebäudeteil eine Freischule, die von der Stiftung Carpe Diem betrieben wird, untergebracht. 1999 wurde das Gebäude als Byggnadsminne unter staatlichen Schutz gestellt. Weblinks Eintrag im bebyggelseregistret des Riksantikvarieämbetet (schwedisch)
Slot Fredrikshov

Slot Frederikshov is een voormalig slot in de Zweedse hoofdstad Stockholm in het stadsdeel Östermalm, waarvan sinds het einde van de 19e eeuw alleen nog een zijvleugel bestaat. De eerste vleugel van het slot werd in de 17e eeuw gebouwd naar een ontwerp van de Frans-Zweedse architect Jean de la Vallée. In 1731 werd aan deze vleugel op last van koning Frederik I een hoofdgebouw toegevoegd, ontworpen door Carl Hårleman. De koning gebruikte het slot als jachtverblijf voor zijn jachtpartijen in Djurgården. Koningin Louisa Ulrika, die net weduwe geworden was van koning Adolf Frederik gaf de architect Carl Fredrik Adelcrantz in 1771 opdracht het slot uit te breiden met een extra vleugel. De koningin-weduwe zou zich metterwoon vestigen in het Slot. Na haar dood in 1782 waren de hoogtijdagen voor het Slot Frederikshov voorbij. Het meubilair werd verwijderd en verplaatst naar andere koninklijke verblijven. In 1895 moest een groot gedeelte van het inmiddels al meer dan een eeuw onbewoonde complex (het had alleen nog korte tijd dienstgedaan als gevangenis en kazerne) worden gesloopt om plaats te maken voor de aanleg van nieuwe straten en uitbreiding van de Stockholmse woningvoorraad. Tegenwoordig is in de resterende vleugel een particuliere school gevestigd.
Johannisborg

Johannisborg is the ruin of a fortification located in Norrköping Municipality, Östergötland County, Sweden. The foundations for Johannisborg dates to 1614. The fortifications were largely finished in 1618. The architect of the project was Flemish architect Hans Fleming (1545- 1623). When Russians invaded in 1719, Johannisborg was burned down. See also List of castles in Sweden References
Johannisborg

Johannisborg es una ruina de una fortificación en el municipio de Norrköping, condado de Östergötland, Suecia. Los fundamentos de Johannisborg datan de 1614. Las fortificaciones fueron mayormente finalizadas en 1618. El arquitecto del proyecto fue el arquitecto flamenco Hans Fleming (1545-1623). Cuando los rusos invadieron en 1719, Johannisborg fue incendiado.​ Referencias