NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
ABBA The Museum

ABBA The Museum is een Zweeds museum gewijd aan de popgroep ABBA in het stadsdeel Djurgården van Stockholm. Het museum toont onder meer de kleding, gouden platen en andere originele memorabilia van de artiesten. Het opende in mei 2013. Geschiedenis Het plan voor de oprichting van dit museum werd opgesteld door Ewa Wigenheim-Westman en Ulf Westman en aangekondigd in november 2006. Het was geïnspireerd op het Beatles-museum in Liverpool. Het museum zou in het oorspronkelijke plan in 2008 opengaan op een nog nader te bepalen locatie, maar na jarenlange problemen rond de financiering werd het project in 2009 stopgezet. Van 2009 tot 2011 werd met een ABBA-collectie een tour gemaakt door Europa en Australië. In oktober 2012 werd het idee voor een museum opnieuw opgepakt en uiteindelijk werd het tegelijk met het Swedish Music Hall of Fame opgericht en in hetzelfde pand ondergebracht. Wat is er te zien De jonge jaren van de vier ABBA-leden, en hoe ze elkaar ontmoetten De rode telefoon (Ring Ring) waarmee je als je veel geluk hebt een ABBA-lid aan de lijn krijgt Het Eurovisiesongfestival 1974, dat door ABBA werd gewonnen Een reconstructie van de Polar Studios waar de latere albums van ABBA werden opgenomen en gemixt Het kantoor van Polar Music International, het domein van manager Stig Anderson Backstage (de kleedkamer) De kledingmakers De kleding die door de ABBA-leden werd gedragen De videoclips Het verhaal achter Slipping Through My Fingers Heel veel gouden platen Wat de ABBA-leden na het uit elkaar gaan van de groep deden Fotogalerij Trivia De Nederlandstalige audiotoer is ingesproken door Kees Tol. Zie ook Lijst van muziekmusea Lijst van musea in Zweden Externe link (meertalig) Officiële website
ABBA The Museum

ABBA The Museum – muzeum poświęcone szwedzkiemu zespołowi muzyki pop ABBA, otwarte dla publiczności 7 maja 2013. Znajduje się na wyspie Djurgården i będzie częścią muzeum muzyki pop Swedish Music Hall of Fame. W muzeum znajduje się wszystko, co dotyczy zespołu: jego historia, muzyka i stroje członków. Zwiedzający mają możliwość odbycia wirtualnej podróży przez te wszystkie miejsca, w których zespół występował, poczynając od Konkursu Piosenki Eurowizji w Brighton w 1974, gdzie zdobył I miejsce aż do kuchni Agnethy Fältskog i Björna Ulvaeusa i legendarnego Polarstudio. Zwiedzający mają też możliwość wirtualnego występu wraz z członkami zespołu w zaawansowanym show holograficznym. Pomysł uhonorowania członków zespołu zrodził się kilka lat wcześniej, ale jego realizację opóźniły problemy finansowe. Multimedialny ośrodek miał powstać już w 2009. Po znalezieniu odpowiedniej lokalizacji w centrum Sztokholmu rozpoczęto jego budowę. W 2011, z powodu braku środków, obiekt został przejęty na inne cele i powstanie muzeum ABBY stanęło pod znakiem zapytania. Ostatecznie jednak projekt udało się zrealizować. Galeria Przypisy
Museu do ABBA

O Museu do ABBA – em sueco Abbamuseet, e em inglês ABBA The Museum – é uma exposição interativa dedicada ao grupo musical sueco ABBA. Está localizada em Djurgården, na parte central da cidade de Estocolmo e foi inaugurada em 7 de maio de 2013.Apesar do nome, o Museu do ABBA não é, tecnicamente, um museu, pois não possui acervo, não conduz pesquisa e possui fins lucrativos. O Museu do ABBA não é um membro do International Council of Museums (ICOM - Comitê Internacional de Museus) ou da Riksförbundet Sveriges museer (Associação de Museus Suecos). História Os planos para uma exposição dedicada ao ABBA em Estocolmo, inspirada pela exposição permanente The Beatles Story, em Liverpool, foram anunciados pelos fundadores Ulf Westman e Ewa Wigenheim-Westman em 2006. A exposição estava prevista para inaugurar em 2008, e os organizadores estimavam que ela atrairia, anualmente, 500 mil visitantes. A exposição estaria localizada no antigo prédio da aduana, no porto de Estocolmo. Após vários anos de problemas financeiros, o projeto foi abandonado em 2009, e o prédio foi designado para abrigar um novo centro de exposição de fotografia contemporânea, chamado Fotografiska. Novos planos para uma exposição permanente do ABBA foram anunciados em 3 de outubro de 2012. A exposição "ABBA The Museum" é o lar permanente da exibição viajante ABBAWORLD, que passou pela Europa e Austrália entre os anos de 2009 e 2011, e conta com roupas de palco doadas pelos membros da banda, além de estações de áudio e vídeo que permitem aos visitantes tocar e cantar as músicas do ABBA. A exposição está localizada em um edifício perto do parque temático Gröna Lund, na ilha de Djurgården. Atrações O piano de Benny - Um piano conectado ao piano de Benny Andersson, em sua casa, que toca sozinho quando Benny o faz. Waterloo - Uma seção feita para se parecer com a cidade de Brighton durante o Festival Eurovisão da Canção de 1974, quando a música Waterloo (canção) foi a vencedora. Possui uma coleção com vários itens desse evento. The Polar Studio - Uma réplica do estúdio onde o ABBA gravou a maioria de suas canções. The Folkpark - Uma réplica do parque onde Benny Andersson e Björn Ulvaeus se conheceram. Audio Guides - Uma visita guiada por áudio, narrada por Catherine Johnson, autora do roteiro de Mamma Mia! (filme). Ring Ring - Um telefone especial, do qual apenas os quatro ex-membros do ABBA sabem o número. Galeria Ligações externas Página oficial do Museu dos Abba Referências Ver também Abba
Getapulien (naturreservat)

Getapulien är ett naturreservat i Lindesbergs kommun, som bildades av länsstyrelsen i Örebro län 2009. Namnet Getapulien alluderar på det magra landskapet i regionen Apulien i södra Italien. Naturreservatet är 995 hektar stort, med väglösa skogs- och myrmarker som ägs av Sveaskog. 557 hektar är produktiv skogsmark, 428 hektar våtmark, 2 hektar är vatten och 8 hektar övrig mark. Getapulien har äldre tallskogar som ligger runt myrarna Stormossen och Spelmossen. På myrarna växer skvattram, tranbär. sileshår och tuvsäv. I skogskanten till myrmarken finns fjärilar som svavelgul höfjäril, violett blåvinge och starrgräsfjäril. Av fåglar förekommer bland andra tjädrar, orrar. ljungpipare, grönbena och nattskärra. Skogen är 100-200 år gammal, med enstaka 300-åriga gammaltallar. Getapulien är ett Ramsarområde, det vill säga ett område som utsetts som värdefull våtmarkmiljö enligt Ramsarkonventionen. Källor Om Getapulien på Länssstyrelsens i Örebro län webbplats
Botaniska trädgården, Uppsala

Botaniska trädgården, vardagligt även Botan eller Botaniska, i Uppsala är en av Sveriges äldsta botaniska trädgårdar, och ligger direkt väster om Uppsala slott. Historia Trädgården anlades som slottsträdgård av Olof Rudbeck den äldre 1664 och stod färdig några år senare. Den ersatte då en äldre slottsträdgård öster om slottet, där kvartersnamnen Fågelsången och Trädgården påminner om slottsträdgårdens äldre plats. Carl von Linné gjorde botaniska trädgården till en av de mest berömda i Europa, och den främsta ur vetenskaplig synpunkt. Hit kom sändningar av frön och växter från jordens alla hörn. När Linnés lärjungar spriddes kring världen glömde de inte bort trädgården i Uppsala. Berömda vetenskapsmän i andra länder skickade gåvor och jordens mäktigaste potentater, både Rysslands kejsarinna och Frankrikes kung, skickade bidrag. De första exemplaren av den kända prydnadsväxten löjtnantshjärta kom till Sverige som en gåva från Katarina II till Linné, och även vildvinet blev acklimatiserat av Linné i Sverige. Om "blomsterkungens" kärlek till Botaniska trädgården vittnar många av hans yttranden. "Jag är", skrev Linné bland annat, "med både kropp och själ i akademiträdgården. Dagligen knoppas där och utveckla sig nya fröjder. Där beundrar jag själv och påvisar för andra den högste Skaparens vishet, som genom mångfaldiga medel lägges i dagen." Uppsala universitet fick barockträdgården i gåva år 1787 av Gustav III. I samband med detta drogs Stockholmsvägen fram mellan slottet och trädgården och avskiljde därmed slottets terrasser från den övriga trädgården. I 350 år har trädgården kombinerat botanik och hortikultur. Den kallas i dagligt tal "Botan" (med betoning på sista stavelsen). I fonden på den äldsta delen av trädgården, som tidigare var slottsträdgård, ligger orangeriet Linneanum, ritat av Olof Tempelman och Louis Jean Desprez. Framför Linneanum finns en av världens äldsta bevarade trädgårdar planerad i barockstil av Carl Hårleman. Denna trädgård bevarades eftersom Gustav III i sin donation begärde att utsikten från slottet inte skulle försämras. På andra sidan Norbyvägen, som leder mot Eriksberg och Norby, finns den nyare delen av Botaniska trädgården, där Tropiska växthuset ligger. I växthuset finns ett stort antal växter från varmare klimat, från både tropiska och arida miljöer. Linnéminnena Tillsammans med Linnéträdgården i stadsdelen Svartbäcken (universitetets ursprungliga botaniska trädgård) och Linnés Hammarby öster om staden, utgör Botan de botaniska Linnéminnena i Uppsala, vilka alla förvaltas av samma organisation. Bilder Referenser Noter Webbkällor Uppsala universitet: Botaniska trädgården Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Botaniska trädgården i Uppsala.﻿ Officiell webbplats
Ботанічний сад Уппсальського університету

Ботанічний сад Уппсальського університету (швед. Botaniska trädgården i Uppsala) — ботанічний сад у місті Уппсала (Швеція). Ботанічний сад має площу 13 га, де росте понад 9 тисяч видів рослин. Міжнародний ідентифікаційний код ботанічного саду UPS. Сад знаходиться біля замку Уппсали (к заходу від нього). Історія Перший сад був закладений шведським ботаніком і професором анатомії Улофом Рудбеком-старшим у 1665 році. У середині XVIII століття ботанічним садом керував Карл Лінней, відомий систематик рослин, який перебудував його згідно своїм ідеям, що було відображено в праці вченого Hortus Upsaliensis (1748). У 1787 році сади замку Упсали, які були створені у стилі бароко, були пожертвувані місцевому університету королем Густавом III для нового ботанічного саду. Ініціатором цього став Карл Петер Тунберг, який у той час був директором саду. У 1807 році з нагоди 100-річчя Ліннея практично всі рослини із старого саду були перенесені у новий. Зараз старий ботанічний сад має назву Сад Ліннея і, як і Садиба Ліннея «Hammarby», є підрозділом ботанічного саду університету Уппсали. Галерея Посилання Офіційний сайт ботанічного саду (англ.) Uppsala University - Botanical Garden - History (англ.) BGCI - University of Uppsala Botanic Garden [Архівовано 7 грудня 2014 у Wayback Machine.] (англ.)
Chiesa di San Pietro (Malmö)

La chiesa di San Pietro di Malmö (in svedese Sankt Petri kyrka) è una grande chiesa luterana situata a Malmö. La sua costruzione iniziò nel 1319. È costruita in stile gotico ed ha una torre alta 105 metri. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Pietro di Malmö Collegamenti esterni (SV) Sito ufficiale, su svenskakyrkan.se.
Kościół św. Piotra w Malmö

Kościół św. Piotra w Malmö (szw. Sankt Petri kyrka, Malmö) – kościół parafialny szwedzkiego Kościoła ewangelicko-luterańskiego (Svenska kyrkan), należący do parafii Malmö Sankt Petri församling w Malmö. Kościół położony jest w centrum miasta przy ul. Göran Olsgatan. Kościół ma status zabytku sakralnego według rozdz. 4 Kulturminneslagen (pol. Prawo o pamiątkach kultury) ponieważ został wzniesiony do końca 1939 (3 §). Historia Poprzednikiem obecnego kościoła św. Piotra był kościół romański, wymieniony w 1269. Znajdował się on prawdopodobnie w tym samym miejscu co obecny kościół. Obecnie istniejący kościół św. Piotra został wzniesiony ok. 1300 jako trzynawowa, gotycka bazylika z transeptem i obejściem oraz systemem przypór i łęków przyporowych. Wzorem architektonicznym był tu ceglany kościół Mariacki w Lubece. Budowa kościoła przebiegała etapami. Najwcześniej powstało prezbiterium z obejściem i wieńcem kaplic oraz dwa przęsła korpusu kościoła. Stary kościół romański stał cały czas; Rozbiórkę jego rozpoczęto w momencie wznoszenia południowego ramienia transeptu nowego kościoła. Nowy kościół został po raz pierwszy wymieniony w dokumentach pisanych w 1346, gdy był już konsekrowany jako świątynia. Ołtarz główny został konsekrowany według tradycji w 1319. Kościół otrzymał wezwanie św. Apostołów Piotra i Pawła. W latach 1840–1850 kościół przeszedł pod kierunkiem prof. Carla Georga Bruniusa z Lund drastyczną renowację, w trakcie której zniszczono niemal całe średniowieczne, drewniane wyposażenie. W 1852 wyburzono znajdującą się po południowej stronie zakrystię. W 1853 wyburzono biegnący wokół kościoła mur oraz znajdujące się w jego sąsiedztwie budynki. W 1891 dobudowano do kościoła obecną, wysoką wieżę, również wzorowaną na kościołach Lubeki; wieża ta zastąpiła wcześniejszą, wzniesioną ok. 1770. W czasie kolejnej renowacji w latach 1904–1906 architekt kościelny Theodor Wåhlin usiłował przywrócić to wyposażenie, które uniknęło zniszczeń w czasie restauracji pół wieku wcześniej. Przypisy Bibliografia Tyke Tykesson, Björn Magnusson Staaf, Cecilia Hansson, Anders Reisnert, Klas Brunnberg: Guide till Malmös arkitektur. Stockholm: Arkitektur Förlag AB, 2001. ISBN 91-86050-540. (szw.). Rasmus Wærn, Claes Caldenby, Olof Hultin, Gunilia Linde Bjur, Johan Mårtelius: Guide till Sveriges arkitektur: [byggnadskonst under 1000 år]. Stockholm: Arkitektur Förlag AB, 2001. ISBN 91-86050-559. (szw.). Ann Catherine Bonnier, Göran Hägg, Ingrid Sjöström: Svenska kyrkor: En historisk reseguide. Sztokholm: Medströms Bokförlag, 2008. ISBN 978-91-7329-015-9. (szw.). Linki zewnętrzne Strona kościoła i parafii św. Piotra
Igreja de São Pedro (Malmo)

A Igreja de São Pedro (em sueco: Sankt Petri kyrka) é uma igreja luterana localizada no centro da cidade de Malmo, na Suécia. Pertence à Diocese de Lund da Igreja da Suécia. Esta igreja foi inaugurada no século XIV, tendo inicialmente sido construída como uma basílica com três naves em estilo gótico. Este templo cristão foi consagrado a São Pedro e São Paulo. O edifício é construído em tijolo e é considerado o principal monumento religioso gótico da Escânia. Foi um centro espiritual durante a Reforma, e uma das poucas igrejas da então Dinamarca medieval a sofrer danos devido à iconoclasia que resultou da Reforma. A igreja de São Pedro contém frescos medievais de alta importância e qualidade, e várias peças de mobiliário invulgar. O altar, de 1611, é um dos maiores da Escandinávia. O exterior O edifício tem um exterior sóbrio, com contrafortes. O revestimento de tijolo é feito de modo a criar padrões com várias cores e formas. Há uma série de estatuária de santos, em pedra. O estilo foi designado como gótico de tijolos franco-báltico, com janelas altas e arcos em ogiva. Tem forma de cruz e uma torre com 98 metros de altura, que termina numa agulha colocada em 1890. O interior O interior tem traços visíveis de cada século desde a construção. O visitante que entrasse na igreja na Idade Média chegava a um espaço diferente do espaço desde a Reforma. A basílica tem três naves, uma grande central e duas laterais, além de um coro com abside. Entre a nave maior e o coro há uma nave transversal, e várias capelas foram depois adicionadas. As abóbadas têm 25 metros de altura. O altar, de 15 metros, é renascentista, construído com madeira de carvalho envelhecido, pintado e dourado, tendo sido terminado no dia de São Miguel, em 1611. Tem quatro pisos e neles estão quadros a óleo do pintor de Malmo, Pieter Hartman. Representam a Última Ceia, a Crucificação, a Ascensão, e o Nome de Deus, com letras hebraicas. No espaço do templo há muitas lápides e epitáfios, mas depois da renovação do chão na década de 1850 poucas são as que estão nos locais originais. Referências Ligações externas «Malmö S:t Petri kyrka» (em sueco). Igreja da Suécia. Consultado em 7 de dezembro de 2014. Arquivado do original em 20 de dezembro de 2014
Церковь Святого Петра (Мальмё)

Евангелическо-лютеранская церковь Святого Петра XIV века — самая старая церковь и самое древнее сохранившееся кирпичное здание города Мальмё (Королевство Швеция). Наиболее значительный памятник средневековой кирпичной готики в Скании, яркая достопримечательность древнего ганзейского города. Церковь, посвящённая Святому Петру и Святому Павлу, построена в 1319—1380 годах на месте более старой романской постройки по образцу церкви Святой Марии в Любеке. Она была единственным приходским храмом Мальмё. В начале XVI века церковь стала духовным центром Реформации в Дании, здесь в 1529—1541 годах служил Клаус Мортенсен, первый переводчик лютеранских гимнов на датский язык. Церковь Святого Петра стала, таким образом, одной из немногих в Северной Европе пострадавших от иконоборчества — из шестидесяти старых алтарей сохранился лишь один, а настенную роспись закрасили побелкой. Церковь представляет собой трёхнефную базилику, центральный неф высотой 25 метров намного выше и шире боковых, он хорошо освещён боковыми окнами, вытянутыми по вертикали. Колокольня храма высотой 98 метров, квадратная в плане, несколько раз перестраивалась, свой нынешний вид со шпилем она получила лишь в 1890 году. Три боковых капеллы были пристроены в конце XV — начале XVI века. Капелла Святого Георгия, называемая также Капеллой торговцев, построена торговцами тканями Мальмё. Это единственное место, где сохранились дореформационные фрески на религиозные и светские темы, полностью покрывающие как стены, так и сводчатый потолок капеллы, а также гербы средневековых купеческих гильдий. Четырёхъярусный ренессансный алтарь высотой 15 метров из состаренного дуба с позолотой — один из крупнейших в Скандинавии — был завершён к 1611 году. На алтаре картины местного художника Питера Хартмана — Тайная вечеря, Распятие и Вознесение Христово. Кафедра 1599 года из черного известняка и светлого песчаника сделана по образу кафедры Лундского собора. На полу и стенах церкви Святого Петра множество надгробий разной степени сохранности, по большей части относящихся к XVII—XVIII векам. Литература Dahlberg, Markus; Sjöström, Ingrid, eds. (2015). Skåne. Landskapets kyrkor (швед.). Stockholm: Swedish National Heritage Board. ISBN 978-91-7209-710-0. Wahlöö, Claes (2014). Skånes kyrkor 1050—1949 (швед.). Kävlinge: Domus Propria. ISBN 978-91-637-5874-4. Примечания
Isfallsglaciären

Isfältsglaciären är den mellersta av de tre sammanhängande glaciärerna på Kebnekaises östra sida. Isfältsglaciären sitter i ackumulationsområdet ihop med Kebnepakteglaciären och Storglaciären. Glaciären går ner mot Tarfaladalen söder om Tarfalasjön. Glaciären är omkring 2 kilometer lång och 1,42 kvadratkilometer stor. Den stupar brant från 1 775 meters höjd till 1 185 meters höjd och har ett isfall i den mellersta delen. Källor Kebnekaises glaciärer
Naturum Laponia

Naturum Laponia är ett naturum för det svenska världsarvet Laponia, som ligger på Viedásnjárgga (Viedasudden) i sjön Langas i Stora Sjöfallets/Stour Mourkke nationalpark och invigdes 2014. Det runda, men inte cirkulära, besöks- och informationscentrum i en våning ritades av Gert Wingårdhs arkitektkontor efter en arkitekttävling. Huset ägs av Naturvårdsverket och förvaltas av föreningen Laponiatjuottjudus. I Laponiatjuottjudus styrelse finns representanter från samebyarna i Laponia, Naturvårdsverket, Länsstyrelsen i Norrbottens län och Jokkmokk och Gällivare kommuner. Från byggnaden går det träspänger ut på udden. I anläggningen ingår också årudahka ett sameviste med en torvkåta, en låvdagoah bågstångskåta och en luovve (förrådsställning). Husets fasad är klädd med obehandlade träbalkar som monteras med distans till de tekniska ytterväggarna. Inomhusväggarna är gråa. Bjälklaget bärs upp av plintar i två ringar, där plintarna i den inre har dubbats till berget och övriga gjutits in i berget. Bjälklaget består av limträbalkar, på vilket ligger ett golv av massivt trä. Stommen består av limträbalkar. Taket är ett falsat brädtak av kärnfuru. Källor www.laponia.nu Förslaget "Snöfällan" på Sveriges Arkitekters webbplats Externa länkar Naturum Laponias webbplats
Schloss Sturehov

Das schwedische Schloss Sturehov entstand als steuerbefreiter Gutshof und liegt in der Gemeinde Botkyrka am See Mälaren. Sturehov ist heute eine Konferenzstätte mit angeschlossenem Café. Das zweigeschossige Hauptgebäude ist ein typisches Beispiel für den gustavianischen Stil, obwohl die etwa 100 Jahre früher entstandenen eingeschossigen Seitenflügel einen anderen Charakter aufweisen. Das Schloss wurde in den 1780er Jahren nach Plänen des Architekten Carl Fredrik Adelcrantz erbaut. An der Stelle des heutigen Schlosses lag im Mittelalter ein Dorf namens Afrehulta mit vier Gehöften. Diese wurden vom Reichsmarschall Svante Sture d. J., der später auf Befehl von König Erik XIV. ermordet wurde, zu einem Gut vereinigt. In den 1580er Jahren erhielt das Gut den Status einer Säteri (steuerfreies Gut aufgrund erbrachter Kriegsdienste) und Svante Stures Sohn Mauritz Sture gab ihm den Namen Sturehov. Als dieser und dessen Frau 1654 gestorben waren, ging Sturehov per Testament an den Reichsmarschall Johan Axelsson Oxenstierna. Ab 1661 reihten sich andere Adelsgeschlechter wie Wrangel, Banér, Vellingk, von Höpken, Liljencrantz, Wahrendorff, Piper, Hermelin und Reuterskiöld in die Besitzerliste ein. Im Jahr 1900 kaufte die Stadt Stockholm das Schloss. Seit 1982 steht es als Byggnadsminne unter Denkmalschutz. Bilder Literatur Schloss Sturehov. In: Theodor Westrin, Ruben Gustafsson Berg, Eugen Fahlstedt (Hrsg.): Nordisk familjebok konversationslexikon och realencyklopedi. 2. Auflage. Band 27: Stockholm-Nynäs järnväg–Syrsor. Nordisk familjeboks förlag, Stockholm 1918, Sp. 514 (schwedisch, runeberg.org). Weblinks Schloss Sturehov (schwedisch, englisch) Eintrag im bebyggelseregistret des Riksantikvarieämbetet (schwedisch)
Saab 340

Saab 340 er et tomotoret turbopropfly der blev udviklet og produceret af den svenske koncern Saab og amerikanske Fairchild. Flyet blev introduceret i 1983 og produktionen stoppede i 1999. Der blev i alt produceret 459 eksemplarer af typen i syv forskellige versioner. Flyet kan have op til 37 passagersæder (normalt 33-35) og betjenes af 2 piloter. I december 2011 var langt over 300 eksemplarer af Saab 340 stadigvæk i drift hos flyselskaber i det meste af verden. Eksterne henvisninger The Saab 340 på airliners.net (engelsk) saab340.com – Side for entusiaster af Saab 340 (engelsk)
Saab SF-340

De Saab SF-340 is een klein laagdekker turboprop passagiersvliegtuig voor de korte en middellange afstand. Het toestel werd in samenwerking met Fairchild ontwikkeld. Doordat Fairchild samenwerkte met de NASA, werd er een moderne vleugel ontwikkeld voor dit vliegtuig. Hierdoor heeft de SF-340 een relatief hoge snelheid en groot vliegbereik. Historie Nadat het vliegtuig in 1983 haar eerste vlucht had gemaakt, werd al na zes maanden begonnen met de serieproductie. Toen Fairchild zich in 1985, nadat er 40 toestellen geproduceerd waren, terugtrok uit de vliegtuigbouw, nam Saab zelf de productie van de tot dan door Fairchild geproduceerde vleugels en staartvlakken ter hand. Tijdens de bouw werd weinig veranderd totdat Saab in 1988 de SF-340B introduceerde. Dit vliegtuig had sterkere en zuinigere motoren die het vliegtuig betere prestaties gaven. Uit de SF-340 werd de grotere SF-2000 ontwikkeld. De laatste SF-340 werd in 1998 geproduceerd en de laatste SF-2000 in 1999, waarna Saab zich terugtrok uit de civiele vliegtuigbouw. Saab produceert sinds 2000 alleen nog militaire toestellen. KLM Cityhopper KLM Cityhopper heeft van 1991 tot 1998 dertien Saab 340-toestellen in gebruik gehad. Op 4 april 1994 crashte een KLM Cityhopper Saab 340 vlak naast de Kaagbaan tijdens een mislukte doorstart. Het toestel keerde na opstijgen van luchthaven Schiphol terug naar de luchthaven vanwege een vermeend defect aan één motor. De instrumentatie gaf aan dat de rechtermotor te lage oliedruk had, maar de motor was in werkelijkheid nog in orde. De bemanning reageerde onjuist op de ontstane situatie, hetgeen leidde tot het noodlottige ongeval. Onder de 24 mensen aan boord waren drie doden te betreuren, waaronder gezagvoerder Gerrit Lievaart.