NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gene fornby

Gene fornby wird eine eisenzeitliche Siedlung in Genesmon, Gemeinde Örnsköldsvik, Schweden, genannt. Sie war der Wohnsitz eines Häuptlings und in den ersten sechs Jahrhunderten n. Chr. bewohnt. Anfang des ersten Jahrhunderts n. Chr. lag die Siedlung direkt am Meer und an der Mündung des Moälven, durch die Postglaziale Landhebung versandete jedoch die Meeresbucht und der Lauf des Moälven veränderte sich, heute liegt die Ausgrabungsstätte zirka vierhundert Meter vom Meer entfernt. Insgesamt wurden 15 Häuser ausgegraben, unter anderem mehrere Langhäuser und eine Schmiede. Die Siedlung wurde 1976 bei Wegarbeiten gefunden und zwischen 1977 und 1988 ausgegraben. Die älteste Bebauung stammt aus dem 1. die jüngste aus dem 6. Jahrhundert n. Chr. Die Siedlung wurde, einige hundert Meter von der ursprünglichen Lage entfernt, im Aussehen des 6. Jahrhunderts rekonstruiert und 1991 für die Öffentlichkeit geöffnet. Hier gab es eine Schmiede, in der wahrscheinlich während des 5. Jahrhunderts, laut Berechnungen anhand der Mengen von gefundener Asche und Schlacke, etwa 290 Kilogramm Eisen bearbeitet wurden. Das Roheisen wurde zu 171 Kilogramm fertigen Gegenständen, z. B. Haushaltsgeräten oder Waffen, geschmiedet. In den verschiedenen Essen wurden teilweise hohe Anteile von verbrannten Knochen gefunden, dies deutet darauf hin, dass der Schmied einen hohen Phosphoranteil im Eisen haben wollte, dieser rief im fertigen Gegenstand ein Damaszener-Muster hervor. Außer Eisen wurde auch Bronze verarbeitet, unter anderem wurden Nadeln, Ringe und Schnallen gegossen. Spuren von Gold in gefundenen Gussformen deuten darauf, dass manche der Gegenstände vergoldet wurden. In der Umgebung des Wohnplatzes wurden mehrere Bronzemünzen aus der Römerzeit gefunden, ein Beleg dafür, dass die Ansässigen Kontakt mit reisenden Händlern hatten. Literatur Per Hakan Ramqvist: Gene. On the origin, function and development af sedentary Iron Age settlement in Northern Sweden. Pp X + 220, 141 figs. Umeå universitet, Umeå 1983. ISBN 91-7174-145-3 Christer Westerdahl: Förhistoria nolaskogs : fornlämningar och fornfynd i Örnsköldsviks kommun : en populär bakgrund för 7000 år. CEWE-förlaget, Bjästa 1985. ISBN 91-7542-141-0 Lena Edblom. Leif Grundberg: Arkeologi nolaskogs : fornlämningar, fynd och forskning i norra Ångermanland. Örnsköldsviks museum, Örnsköldsvik 1992. ISBN 91-86138-27-8 Anna-Karin Lindqvist, Per Hakan Ramqvist: Gene : en stormansgård från äldre järnålder i mellannorrland. HB Prehistorica, Umeå 1993. ISBN 91-630-1803-9 Carl Leif Thunberg: The Ancient Village of Gene. In: EXARC Journal Digest 2013. ISSN 2212-523X. Weblinks Die Internetseite von Gene fornby (schwedisch) Einzelnachweise
Gene fornby

Gene Fornby is a reconstructed Iron Age settlement just outside Örnsköldsvik, in Västernorrland County, Sweden. History The earliest traces of human activity found in the area date back to the Nordic Bronze Age, but the settlement itself dated back to the Roman Iron Age, from around the years 400-600 AD. At the time of its occupation, the settlement was located at what was then the shoreline, but due to the post-glacial rebound in the area, the waterline is now about 500 metres (1,600 ft) away from the settlement. Excavation Historically it was known that there were burial mounds on top of Genesmon, but it was not until the 1960s that they were investigated for the first time by the archaeologist Evert Baudou. Graves believed to be those of chieftains from the years 100-600 AD have been found. Gene Fornby was laid bare during archaeological excavations conducted by the University of Umeå between 1977 and 1988. The excavation revealed various buildings including a forge, believed to have been one of the largest forges in prehistoric Scandinavia. Traces of iron production and processing were uncovered as well as bronze casting and a textile works. Reconstruction In 1991, work began on reconstructing the farm on Genesmon. A principal feature is the reconstructed longhouse. The facility opened in 1991 and became a popular tourist attraction during the summer months. All the houses are open to the public. The facility is operated by the Örnsköldsvik Museum & Art Gallery. References Other sources Baudou, Evert (1992) Norrlands forntid : ett historiskt perspektiv (Höganäs: CEWE-forlaget) ISBN 978-91-7119-239-4 Edblom, Lena (2004) Långhus i Gene (Institutionen för Arkeologi och Samiska Studier, Umeå universitet) ISBN 91-7305-646-4 Lindqvist Anna-Karin and Ramqvist, Per H. (1993) Gene – en stormansgård från äldre järnålder i mellannorrland (Umeå universitet) Ramqvist, Per H. (1983) On the origin, function and development of sedentary Iron Age settlement in Northern Sweden (Umeå universitet) ISBN 978-91-7174-145-5 Thunberg, Carl L. (2013) "Gene fornby: The Ancient Village of Gene", EXARC Journal Digest 2013 (Eindhoven: EXARC Journal) ISSN 2212-523X External links Gene Fornby Official website Archived 2008-12-11 at the Wayback Machine Carl L. Thunberg, EXARC Journal 2013/1 (Online issue), "Gene fornby: The Ancient Village of Gene"' Genesmon the Iron Age Örnsköldsvik Museum & Art Gallery Site Map Umeå universitet - Archaeology and Environment
Gensjösjön

Der Gensjösjön ist ein 0,967 km² großer See in der schwedischen Gemeinde Örnsköldsvik. Er liegt auf 64 m ö.h. und hat eine Länge von 2,8 km, bei einer maximalen Breite von 400 m. Geographie Der Gensjösjön ist der letzte See, den der Södra Anundsjöån durchfließt, bevor er bei Bredbyn in den Norra Anundsjöån mündet. Hier liegen die Ortschaften Västergensjö und Östergensjö. Weblink Einzelnachweise
Gensjösjön

Gensjösjön är en sjö i Örnsköldsviks kommun i Ångermanland som ingår i Moälvens huvudavrinningsområde. Sjön är 11 meter djup, har en yta på 0,91 kvadratkilometer och befinner sig 66 meter över havet. Gensjösjön ligger i Moälven Natura 2000-område. Sjön avvattnas av vattendraget Södra Anundsjöån (Skalmsjöån). Delavrinningsområde Gensjösjön ingår i delavrinningsområde (703989-161230) som SMHI kallar för Utloppet av Gensjösjön. Medelhöjden är 135 meter över havet och ytan är 8,55 kvadratkilometer. Räknas de 56 avrinningsområdena uppströms in blir den ackumulerade arean 536,32 kvadratkilometer. Södra Anundsjöån (Skalmsjöån) som avvattnar avrinningsområdet har biflödesordning 2, vilket innebär att vattnet flödar genom totalt 2 vattendrag innan det når havet efter 51 kilometer. Avrinningsområdet består mestadels av skog (65 procent) och jordbruk (11 procent). Avrinningsområdet har 0,91 kvadratkilometer vattenytor vilket ger det en sjöprocent på 10,6 procent. Galleri Se även Lista över insjöar i Örnsköldsviks kommun Källor SMHI: Sjöar, vattendrag och avrinningsområden Externa länkar Delavrinningsområden på SMHI Vattenwebb (S-HYPE) Ladda ner data från Svenskt Vattenarkiv Gensjösjön på VISS
Katedrála svatého Erika (Stockholm)

Katedrála svatého Erika je římskokatolická katedrála, nacházející se v hlavním městě Švédska Stockholmu. Švédsko je od dob reformace (16. století) protestantskou zemí. Římskokatolická církev zde byla pronásledována a k její legalizaci došlo až v druhé polovině 19. století. Dějiny Katedrála byla postavena v roce 1892, kdy byla ve Švédském království po dlouhých letech zákazu tolerována římskokatolická církev. Počet katolíků začal růst zejména po přistěhovalecké vlně z Polska a z jiných katolických zemí. Přibývá však i počet konvertitů švédského původu. Od roku 1953 má kostel statut katedrály. Kapacita původního kostela byla malá, proto byla v roce 1983 zrealizovaná velká rekonstrukce a kostel se výrazně rozšířil. Přizpůsobil se tak potřebám rychle rostoucí římskokatolické komunity v hlavním městě země. 8. června 1989 navštívil katedrálu papež Jan Pavel II. Katedrála je pojmenována po švédském králi z 12. století Eriku IX., který měl výrazný podíl na christianizaci skandinávských zemí. Římskokatolická církev ho za jeho zásluhy svatořečila. Architektura Jde o jednolodní baziliku se dvěma věžemi, které dosahují výšky 27 metrů. Neorománskou fasádu zdobí portál s rozetou. interiér chrámu je také novorománský s výraznými prvky moderny. V chrámu se nacházejí obrazy a sochy světců švédského původu a velmi zajímavá křížová cesta. Nejvýraznější rekonstrukce z roku 1983 kostel výrazně rozšířila a zmodernizovala. Byla financována z darů místních katolíků, hlavně německého původu. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katedrála svatého Erika na Wikimedia Commons Katedrála svatého Erika Religious flags in Sweden Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Katedrála svätého Erika (Štokholm) na slovenské Wikipedii.
St. Eric's Cathedral, Stockholm

Saint Eric's Cathedral is a Catholic cathedral in Stockholm, Sweden. It is located on Södermalm, the southern part of central Stockholm. It was built in 1892 and was raised to the status of a cathedral in 1953, when the Catholic Diocese of Stockholm was created (still the only one in Sweden). The substantial increase in the number of Catholics in Stockholm and Sweden, mostly as a result of immigration after World War II, made the old church insufficient, and an extension, designed by architects Hans Westman and Ylva Lenormand, was inaugurated in 1983, at the 200th anniversary of the re-establishment in 1783 of the Catholic Church in Lutheran Sweden. The block where the cathedral is located also contains other functions serving the Catholic Church in Sweden. The church takes its name from Saint Eric, the 12th-century king of Sweden who, having been slain by a Danish prince, came to be regarded as a martyr and the patron saint of Sweden and Stockholm, depicted in the seal and coat of arms of the city. See also List of churches in Stockholm References External links Katolska Domkyrkan (in Swedish) Religious flags in Sweden Media related to Stockholms katolska domkyrka at Wikimedia Commons
Catedral de San Erik (Estocolmo)

La Catedral de San Erik es la catedral de la diócesis católica de Estocolmo en Suecia.​ La catedral fue construida en 1892 y fue elevada al rango de catedral en 1953, cuando la diócesis católica de Estocolmo fue creada (siendo la única diócesis católica de Suecia). La catedral también contiene otras funciones al servicio de la Iglesia católica de Suecia.​ La catedral lleva el nombre de Erik el Santo, el rey de Suecia que, habiendo sido asesinado por un príncipe danés, llegó a ser considerado como un mártir y patrono de Estocolmo, representado en el sello y escudo de armas de la ciudad.​ Galería fotográfica Referencias Enlaces externos Catedral de San Erik, página web oficial
Cathédrale Saint-Éric de Stockholm

La cathédrale Saint-Éric de Stockholm (en suédois : Sankt Eriks katolska domkyrka) est le siège épiscopal du diocèse catholique de Stockholm. Située dans le quartier de Södermalm, elle fut édifiée en 1892. À l'origine simple église paroissiale, elle fut élevée au rang de cathédrale lorsque fut érigé le diocèse catholique de Stockholm par le pape Pie XII en 1953. Histoire Après l'établissement de l'Église d'État luthérienne suédoise au XVIe siècle, les autres communautés religieuses sont soumises à une interdiction stricte de pratiquer le culte, qui n'est assouplie que progressivement et par étapes. En 1781, les étrangers catholiques sont autorisés à pratiquer librement leur religion et à éduquer leurs enfants dans la religion catholique. En 1783, le Saint-Siège détache le territoire suédois du vicariat apostolique du Nord en tant que vicariat indépendant. Après différents débuts, dont le prédécesseur de l'actuelle église Saint-Eugènie (1837), l'église paroissiale Saint-Éric peut être consacrée en 1892, où siège également le vicaire apostolique (Albert Bitter de 1885 à 1923). Mais ce n'est qu'en 1953 que le diocèse de Stockholm est fondé et que l'église Saint-Éric est élevée au rang de cathédrale. Description D'un point de vue architectural, la cathédrale réunit influences néo-romanes et néo-byzantines. Si la façade, d'une grande sobriété, s'organise essentiellement autour d'un portail en plein cintre évoquant celui de la cathédrale Saint-Trophime d'Arles, l'intérieur est caractérisé par un décor polychrome dans le goût du XIXe siècle. Du fait de l'accroissement du nombre de fidèles catholiques dans les années d'après-guerre ainsi que du nouveau statut de cathédrale accordé à l'édifice, des travaux d'agrandissement ont été menés sous la conduite des architectes Hans Westman et Ylva Lenormand. Cette campagne de travaux a été achevée en 1983, année du bicentenaire de la réintroduction du culte catholique en Suède. La cathédrale est consacrée au roi Éric IX de Suède, considéré comme saint par l'Église catholique (Saint Éric, fêté le 18 mai). Notes et références Voir aussi Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à l'architecture : Structurae Articles connexes Liste d'églises de Stockholm Portail de l’architecture chrétienne Portail de Stockholm Portail du catholicisme
Cattedrale di Sant'Erik

La cattedrale di Sant'Erik (in svedese: Sankt Eriks katolska domkyrka) è il duomo cattolico di Stoccolma, in Svezia, e sede della diocesi di Stoccolma. Storia La chiesa è cattedrale cattolica fin dalla creazione della diocesi cattolica di Stoccolma, nel 1953. L'edificio sorge nel quartiere di Nattugglan, costruito nel 1892, ed è stata progettata dall'architetto Axel Gillberg, in stile neo-romanico con elementi neobizantini. Originariamente aveva una capienza di 117 persone, è stata ampliata nel 1983 dall'architetto Hans Westman. Descrizione La facciata principale è rivolta verso Folkungagatan, via centrale della città, è dominata da un grande rosone, coronata da una croce e fiancheggiata da due torri basse. Note Voci correlate Diocesi di Stoccolma (cattolica) Chiesa cattolica in Svezia Cattedrali in Svezia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Sant'Erik Collegamenti esterni Sito ufficiale, su katolskadomkyrkan.se. (EN) Cattedrale di Sant'Erik, in GCatholic.org. (EN) Cattedrale di Sant'Erik, su Structurae.
Domkerk Sint-Erik

De Domkerk Sint-Erik (Zweeds: Sankt Eriks katolska domkyrka) is de rooms-katholieke kathedraal van het bisdom Stockholm in het stadsdeel Södermalm van de Zweedse hoofdstad Stockholm. De kerk bestaat uit een neoromaanse bouw uit 1892 en een daaraan toegevoegde nieuwbouw uit 1983. De kerk draagt het patrocinium van sint Erik, de als heilige en martelaar vereerde koning die de kerstening van Zweden in de 12e eeuw voltooide. Geschiedenis Na de invoering van de lutherse staatsgodsdienst in Zweden in de 16e eeuw bestond er voor de katholieken een streng verbod op religieuze samenkomsten. Langzaam en stapsgewijs werden de regels verlicht en vanaf 1781 werd het eerst aan katholieke buitenlanders toegestaan hun religie uit te oefenen. Er woonden in die jaren slechts een paar duizend katholieken in de hoofdstad, meestal van Duitse maar ook van Franse en Italiaanse herkomst. Met de benoeming van de Franse abt Nicholas Oster door paus Pius VI als vicaris van Zweden op verzoek van de Zweedse koning kon er weer gewerkt worden aan het herstel van de katholieke structuren in Zweden. Het zou echter nog tot 1837 duren vooraleer de eerste rooms-katholieke kerk in Stockholm kon worden gebouwd: de Sint-Eugeniakerk. Na de inwijding van de Sint-Erikkerk in 1892 en de oprichting van het bisdom Stockholm in 1953 werd de Sint-Erikkerk tot kathedraal verheven. In de daaropvolgende decennia begon de katholieke gemeenschap van Zweden door immigratie snel te groeien. Ten slotte werd ook de bisschopskerk te klein voor het aantal gelovigen en in 1976 begon de ver- en uitbouw van het huis voor de zusters en geestelijken. De verkoop van een stuk land en steun uit o.a. Duitsland leverde ten slotte de financiële middelen op voor de vergroting van de kerk. De nieuwbouw werd door Hans Westman en Ylva Lenormand ontworpen en op 25 maart 1983 ingewijd. Architectuur Het 19e-eeuwse deel van de Sint-Erikkerk toont romaanse en byzantijnse stijlvormen van de late 19e eeuw. Het uiterlijk is bewust bescheiden, onopvallend en weinig onderscheidend uitgevoerd. De kerk kreeg geen grote klokkentoren en aan het portaal en slechts aan de flankerende torentjes, het roosventer en het kruis op de gevel was te zien dat het een kerkgebouw betreft. De neoromaanse inrichting is nog geheel oorspronkelijk en toont in kleur, decoratie en beelden de mode van die tijd. Het koor en de apsis werden bij de nieuwbouw in de jaren 1980 afgebroken, zodat het oude en nieuwe deel samen, maar ook afzonderlijk, kunnen worden gebruikt. Het moderne deel van de kathedraal werd geïntegreerd in een multifunctioneel diocesaan pastoraal centrum. De vierkante bouw met een plat dak draagt een 27 meter hoge klokkentoren van beton. Externe link (sv) Website van de katholieke domkerk Sint-Erik, Stockholm
Catedral de Santo Érico

A Catedral de Santo Érico (em sueco: Sankt Eriks katolska domkyrka) é uma catedral católica, localizada em Södermalm, no centro de Estocolmo, Suécia. Foi construída em 1892 e elevada a catedral em 1953, quando a única diocese católica da Suécia, a Diocese Católica de Estocolmo, foi criada. O aumento substancial do número de católicos em Estocolmo e em toda a Suécia, principalmente como resultado da imigração depois da Segunda Guerra Mundial, tornou a antiga igreja insuficiente, devido ao número de fiéis, e uma ampliação, projetada pelos arquitetos Hans Westman e Ylva Lenormand, foi inaugurada em 1983, no 200º aniversário do restabelecimento da Igreja Católica no país, ocorrido em 1783. O quarteirão onde a catedral está localizada também tem outras funções ao serviço da Igreja Católica sueca. A igreja leva o nome de Santo Érico, rei sueco do século XII que, tendo sido morto por um príncipe dinamarquês, chegou a ser considerado mártir, e padroeiro de Estocolmo, representado no sinete e no brasão da cidade. Fonte Domkyrkans historia Ligações externas Katolska Domkyrkan (em sueco) Religious flags in Sweden
Собор Святого Эрика (Стокгольм)

Собо́р Свято́го Э́рика (швед. St. Eriks katolska kyrka) — католическая церковь, находящийся в Стокгольме, Швеция. Церковь является собором римско-католической стокгольмской епархии. История Собор был построен в 1892 году и освящён епископом и апостольским викарием в Швеции Альбертом Биттером во имя Святого Эрика, покровителя Стокгольма. В 1982—1983 году он был перестроен и расширен по проекту архитектора Ханса Вестмана, так как был слишком мал для бурно растущей католической общины в Стокгольме, после чего 25 марта 1983 года открыт и вторично освящён. Затраты на перестройку собора составили 24 млн шведских крон, сумма была собрана в основном за счет пожертвований немецких католиков и местных фондов: пожертвования прихожан и приходские пожертвования со всей епархии. Во время перестройки снесли апсиду, построили пристройку к старому зданию собора, соединяющуюся через арку на месте бывшей апсиды, что позволило удлинить собор для дополнительных мест, таким образом собор делится на две части: новую и старую. После перестройки собора количество мест увеличилось с 350 до 600. 8 июня 1989 года собор посетил папа Иоанн Павел II. В 1998 году католическая епархия Стокгольма получила епископа, им стал Ларс Андерс Арборелиус — первый католический швед-епископ и второй скандинавский епископ в Швеции после Реформации. Архитектура Собор Святого Эрика является однонефной базиликой. Неороманский фасад с порталом и розой украшена двумя башнями 27 метров в высоту. Интерьер церкви украшен в неороманском стиле с элементами модернизма. Фотографии См. также Список кафедральных соборов Швеции Примечания Ссылки Katolska Domkyrkan (Official site) (швед.). Дата обращения: 21 ноября 2009. Архивировано 11 апреля 2012 года.
Собор Святого Еріка (Стокгольм)

Собор Святого Еріка (швед. St. Eriks katolska kyrka) — католицька церква, котра розташована у Стокгольмі, Швеція. Церква є собором римсько-католицької стокгольмської дієцезії. Історія Собор був побудований в 1892 році і освячений єпископом та апостольським вікарієм у Швеції Альбертом Біттером в ім'я Святого Еріка, покровителя Стокгольма. В 1982—1983 рр його перебудували і розширили за проектом архітектора Ганса Вестмана, оскільки був занадто малий для бурхливо зростаючої католицької громади у Стокгольмі, після чого 25 березня 1983 відкрито і вдруге освячено. Витрати на розбудову собору склали 24 млн шведських крон, сума була зібрана в основному за рахунок пожертв німецьких католиків та місцевих фондів: пожертвування парафіян та парафіяльні пожертвування з усієї єпархії. Під час перебудови знесли апсиду, збудували прибудову до старої будівлі собору, що з'єднується через арку на місці колишньої апсиди, що дозволило подовжити собор для додаткових місць, таким чином собор поділяється на дві частини: нову та стару. Після розбудови собору кількість місць збільшилась із 350 до 600. 8 червня 1989 собор відвідав папа Іван Павло II . В 1998 році католицька єпархія Стокгольма отримала єпископа, ним став Андерс Арбореліус — перший католицький єпископ-швед та другий скандинавський єпископ у Швеції після Реформації. Архітектура Собор Святого Еріка є однонавною базилікою. Неороманський фасад з порталом та трояндою прикрашена двома вежами 27 метрів заввишки. Інтер'єр церкви прикрашений у неороманському стилі з елементами модернізму. Примітки Посилання Katolska Domkyrkan (Official site) (швед.). Архів оригіналу за 11 квітня 2012. Процитовано 21 листопада 2009.
Hillängens IP

Hillängens IP (volledige naam: Hillängens Idrottsplats) is een voetbalstadion in de Zweedse stad Ludvika. Het is de thuishaven van de voetbalclubs Ludvika FK en IFK Ludvika. Van 1994 tot 1945 speelde ook de voetbalclub Ludvika FFI wedstrijden in het stadion, als onderdeel van de Allsvenskan.
Hillängens IP

Hillängens IP är en idrottsplats i Ludvika i Dalarnas län, som används för fotbollsspel och friidrott. Dåvarande Ludvika FFI spelade allsvenskt på arenan säsongen 1944/1945. Arenan är i dag hemmaplan för fotbollslagen Ludvika FK och IFK Ludvika. Arenans kanske förnämsta främmande är Liverpool FC, som mötte Ludvika FK i en träningsmatch på 1990-talet. Fotnot
Gustavianum

Das Gustavianum ist eines der älteren Gebäude der Universität Uppsala in Schweden. Es wurde 1622–1625 am Domplatz, direkt gegenüber der Kathedrale erbaut. Neben einem permanenten Museum und wechselnden Ausstellungen ist in der Kuppel der Anatomielehrsaal von Olof Rudbeck zu besichtigen. Geschichte Das Gebäude hat seinen Namen von Gustav II. Adolf, der es errichten ließ, als der bisherige Universitätssitz nicht mehr ausreichte, den wachsenden Bedarf an hochqualifizierten Menschen für die aufstrebende Großmacht Schweden zu decken. Zu Beginn fanden sich Lehrsäle, Essens- und Leseräume für Studenten und eine Buchdruckerei im Gustavianum. Später kam eine Bibliothek dazu. Die auffälligste Veränderung des Hauses fand 1662–63 statt, als der Anatomieprofessor und Universalgelehrte Olof Rudbeck eine Kuppel in der Mitte des Hauses errichten ließ, die eine Sonnenuhr krönt. In der Kuppel befindet sich das Theatrum anatomicum, ein runder Lehrsaal mit Seziertisch in der Mitte, der von steil aufragenden Reihen mit Stehplätzen umgeben ist, so dass 200 Menschen möglichst nah und mit freier Sicht das Geschehen verfolgen konnten. Während des Brandes in Uppsala vom 16. Mai 1702, bei dem Rudbeck viel seiner Arbeit verlor, soll er vom Dach des Gustavianums aus die Löscharbeiten dirigiert haben. Zwischen 1778, als das alte Hauptgebäude abgerissen wurde, und 1887, als das heutige errichtet wurde, war das Gustavianum Hauptsitz der Universität Uppsala. Die Bibliothek war schon Mitte des 19. Jahrhunderts in den Neubau Carolina Rediviva ausgelagert worden. 1935 wurde das Gustavianum als Byggnadsminne unter staatlichen Schutz gestellt. Noch bis 1997 wurde es von den universitären Institutionen für alte Geschichte genutzt, seitdem ist es ausschließlich das Museum Gustavianum. Heutige Verwendung Im Museum sind heute Sammlungen mit klassischen, ägyptischen und nordischen Antiquitäten sowie eine Dauerausstellung zur Geschichte der Universität Uppsala zu sehen. Eine Rekonstruktion des Rudbeckschen Lehrsaals aus den 1950er Jahren ist zugänglich und gehört zur ersten Riege der Sehenswürdigkeiten in Uppsala. Zusätzlich gibt es wechselnde Ausstellungen. Weblinks Offizielle Website Eintrag im bebyggelseregistret des Riksantikvarieämbetet (schwedisch)