NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jumbo Hostel

Jumbo Stay var ett vandrarhem på Arlanda 2009–2025. Vandrarhemmet var inhyst i ett ombyggt passagerarflygplan av typen Boeing 747-212B som står parkerat utanför Arlandas terminaler tills vidare. Grundare och ägare var Oscar Diös och hans företag. Vandrarhemmet hade 33 rum, med totalt 80 bäddar. Rummen var ca 6 m² stora, med en takhöjd på 3 meter. Flygplanets förarkabin byggdes om till en bröllopssvit med rumsnummer 747. Rummet hade dubbelsäng samt egen toalett och dusch. I de tidigare motorerna gjordes dubbelrum med ingång framifrån. I de före detta hjulhusen gjordes också fyra stycken enkelrum, alla med privat wc. Även ett soldäck byggdes till. En del originalinredning behölls, såsom bagagelådor. Historia Flygplanet byggdes 1976 för Singapore Airlines, men har även flugits av bland andra Pan Am och svenska Transjet som ägde planet till 2002, då det togs ur trafik och hamnade på Arlanda. Att skrota flygplanet ansågs då vara för kostsamt, så det blev stående tills Oscar Diös flera år senare fick vetskap om det och köpte det. År 2007–2008 påbörjade Diös ombyggnaden av flygplanet. Den gamla inredningen togs ur, och hela planet byggdes om för att möta standardkraven på isolering och klimatanpassning. Den 27 augusti 2008 bogserades flygplanet till sin position vid infarten till Arlanda för att vila på ett betongfundament, och landställen placerades i två stålvaggor. I början av 2009 öppnade vandrarhemmet för allmänheten. Det var då världens enda allmänna boende av den flygplanstypen. Efter tre års verksamhet började vandrarhemmet att gå med vinst. Nedläggning och efterspel Företaget som drev vandrahemmet inledde en konkurs den 30 januari 2025. Den 21 mars 2025 stängde Jumbo Stay. Framtiden för flygplanet var då fortfarande oviss. Efter konkursen har konkursförvaltaren Daniel Svensson försökt att sälja planet i sin helhet eller delar av inredningen, men utan framgång. Enligt ett avtal med Swedavia skulle planet ha transporterats bort från området senast i slutet av mars 2025. Det visade sig vara ekonomiskt ogenomförbart. Att flytta planet på allmän väg till ett museum eller en ny ägare har också ansetts vara omöjligt på grund av storleken. En möjlighet är att såga ner det i mindre bitar och sälja bitarna som aluminium. Något som med dagspriset på aluminium beräknas kunna ge runt en miljon kronor. Ett beredningsarbete har inletts med dialog mellan Arlanda flygplats, Sigtuna kommun och länsstyrelsen i Stockholm. Bristen på underhåll har med tiden blivit allt tydligare. I början av 2026 täcker smuts flygplanskroppen och färgen har börjat flagna. Källor Externa länkar Jumbo Stays webbplats Wikimedia Commons har media som rör Jumbo Hostel.
Inre Mjoögrunden

Inre Mjoögrunden consists of 10 Swedish islands belonging to the Piteå archipelago. The small archipelago lies north of Mjoön. The islands do not have a connection to the mainland. There are small houses on the biggest island. Geography Inre Mjoögrunden comprises ten small islands surrounding a larger island. The largest island is seasonally inhabited and features several small cottages . The islands are characterized by their natural beauty, with dense coniferous forests and rocky shores . Flora and Fauna Due to their location in northern Sweden, Inre Mjoögrunden hosts a unique ecosystem. The islands provide a habitat for numerous bird species, including terns and gulls, as well as mammals such as foxes and hares . The flora includes typical northern coniferous forests and a variety of heathland plants . History Historically, the islands have been used as a summer retreat by residents of the Norrbotten region. This tradition continues today, with many of the small cottages on the largest island used as summer homes . Tourism Inre Mjoögrunden attracts tourists seeking peaceful nature experiences due to its isolation and pristine environment . Popular activities include water sports such as kayaking, as well as fishing and hiking . The absence of a permanent connection to the mainland requires visitors to access the islands by boat . References Piteå Kommun. "Nature and Recreation in Piteå." Piteå.se Accessed August 8, 2024. Visit Piteå. "Explore Piteå's Archipelago." VisitPitea.se Accessed August 8, 2024. Swedish Environmental Protection Agency. "Conservation of Nature in Norrbotten." Naturvardsverket.se Accessed August 8, 2024. References
Schloss Bjärka-Säby

Schloss Bjärka-Säby liegt in der schwedischen Gemeinde Linköping in Östergötland, etwa 18 km südlich der Stadt Linköping. Das Rittergut wurde im 14. Jahrhundert von Bo Jonsson gegründet. Die damals errichtete Burg Bjärkaholm existiert heute nur noch als Ruine. Das Schloss, das am See Stora Rängen liegt, wurde zwischen 1791 und 1800 im Auftrag von Graf Germund Ludvig Cederhielm nach Plänen des Architekten Fredrik Magnus Piper erbaut. Sein heutiger Barockstil stammt von einem Umbau etwa 100 Jahre später, den Agi Lindegren leitete. In der Nähe des Schlosses liegen zwei ältere Schlossanlagen. 1,5 km nördlich befinden sich die Ruinen des ursprünglichen Schlosses Bjärkaholm aus dem 14. Jahrhundert. Die zweite Anlage, das sogenannte Alte Schloss, ist aus der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts und wurde am Beginn des 18. Jahrhunderts mit zwei Flügelgebäuden im karolinischen Stil ergänzt. Das Schloss gehörte seit 1872 der Unternehmerfamilie Ekman. Sie schenkte es 1980 einer Pfingstgemeinde in Linköping, die dort ein Studien- und Retraite-Zentrum unterhält. Auch eine ökumenische Kommunität ist dort beheimatet. Weblinks Informationen auf der Website der Pingstkyrkan Linköping Eintrag im bebyggelseregistret des Riksantikvarieämbetet (schwedisch) Einzelnachweise
Château de Bjärka-Säby

Le château de Bjärka-Säby (Bjärka-Säby slott) est situé dans la province suédoise d’Östergötland, dans la commune de Linköping à environ 18 kilomètres au sud de son chef-lieu. Historique Anciens édifices Un premier château a été édifié sur le domaine au XIVe siècle par Bo Jonsson Grip, sénéchal suédois et important propriétaire terrien, à 1,5 kilomètre au nord du château actuel. Il existe encore à l’état de ruines. Un second château, appelé le « vieux château », est également visible. Sa construction a débuté dans la première moitié du XVIIe siècle et s’est achevée au début du XVIIIe. D’un style carolingien, il possède deux ailes de bâti. Édifice actuel Le manoir actuel, situé sur les rives du lac Stora Rängen, a été construit par l’architecte Fredrik Magnus Piper (de) entre 1791 et 1800. Il a acquis un siècle plus tard son style néobaroque actuel. Le château est acheté en 1872 par le consul Oscar Ekman (1812 † 1907). La famille construit sur le domaine une maison de retraite, une école, des bâtiments pour les ouvriers agricoles, etc. L’intérieur du château est restauré en 1920–1921. La famille Ekman fait don du château en 1980 à la communauté protestante pentecôtiste de Sion de Linköping (Sionförsamlingen i Linköping), fondée en 1924. Elle y organise en particulier des sessions de formation biblique. Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Schloss Bjärka-Säby » (voir la liste des auteurs). Notes et références Voir aussi Bibliographie Articles connexes Liste des châteaux suédois Liens externes Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail des châteaux Portail de la Suède
Замок Бьерка-Себю

Новый замок Бьерка-Себю (швед. Nya slottet Bjärka-Säby) — замок в стиле барокко, расположенный к югу от Линчёпинга, лен Эстергётланд, Швеция. Всего в Бьерка-Себю два замка: старый и новый. Старое здание датируется 1632 годом. Новое здание принадлежит местной общине Пятидесятнической церкви. История Новый замок Бьерка-Себю был построен для шведского дворянина и дипломата Йермунда Людвига Седерйельма по проекту известного шведского архитектора Фредрика Магнуса Пипера. Строительство началось в 1791 году и завершилось незадолго до 1800 года. Прилегающая территория была оформлена в стиле традиционного английского парка. В 1894—1898 годах здание подверглось реконструкции по проекту архитектора Аугуста (Аги) Линдегрена (1858—1927). Линдегрен отступил от решений Пипера, ориентируясь на стиль барокко. В 1920—1921 годах по инициативе секретаря Шведского совета по национальному наследию Сигурда Курмана и архитектора Северного музея Эрика Фанта были воссозданы интерьеры конца XVIII века. Экстерьер, напротив, сохранил вид, соответствующий реконструкции Аги Линдегрена. С 1980 года замок принадлежит Пятидесятнической церкви Линчёпинга. В замке висят портреты Хедвиг Экман, Густава Аулена, Натана Сёдерблума и икона Бригитты Шведской, а также иконы русской православной, греко-православной, коптской православной традиций и иконы, написанные членами общины. Кроме того, в замке есть библиотека святоотеческой литературы и боковая часовня, построенная в XVIII веке по инициативе набожной пиетистки Хедвиг Экман. См. также Список замков и дворцов Швеции Готемская церковь Примечания Ссылки NYA SLOTTET BJÄRKA-SÄBYs HISTORIA Bjärka Säby НЕ ТАКАЯ СВЕТСКАЯ ШВЕЦИЯ
Villa Villekulla

Villa Villekulla kaldes en villa, som er i Astrid Lindgrens bøger om Pippi Langstrømpe samt i filmatiseringen af disse bøger. Pippi Langstrømpe bor i Villa Villekulla, hvor hun sover med fødderne på hovedpuden, bager peberkager på gulvet og finder skatte på loftet. I huset bor også aben Herr Nilsson og hesten Lilla gubben. Karakteristisk for huset er, at det er farverigt og hælder. I haven står et udhulet træ, fra hvilket man kan plukke sockerdricka. I nabohuset bor Pippis venner Tommy og Annika, der plejer at besøge Villa Villekulla næsten dagligt. Huset der blev anvendt i filmatiseringerne ligger ved Kneippbyn på Gotland, i Sverige. Frem til 1970'erne stod huset i en have ved Gotlands regemente syd for Visby og var regimentets gamle forvalterbolig. Senere blev villaen flyttet til Kneippbyns sommarland, tre kilometer væk. Man placerede den på en stor slæde og slæbte den via Toftavägen, til Kneippbyn, hvor den står den dag i dag. Kildehenvisninger Eksterne henvisninger Kneippbyn (svensk)
Villa Villekulla

Villa Villekulla is a fictional house that is the home of Pippi Longstocking, a character in a series of books by Swedish author Astrid Lindgren. She lives there with her horse, Lilla Gubben, and monkey, Mr. Nilsson. Outside stands a tree that grows Sockerdricka, a soft drink sold in Sweden. 1969 series and 1970 feature films Until 1970, the physical house used during the TV series and some films starring Inger Nilsson was located in a garden belonging to the Gotland Infantry Regiment (I 18) in Visborgsslätt, Visby, on the Swedish island of Gotland. Built as early as 1902, before being used as a movie set it served as a steward's residence, as a private house, and later as an ammunition and underpants store. After being purchased by SVT, it was renovated and repainted in flamboyant colors for its new purpose. The garden where the so-called Villa Villekulla stood in that period can still be seen. After the 1969 filming, the house was purchased by director Einar Nyberg for 53,000 kronor. In December 1969, the house was moved a few kilometers away to Kneippbyn, a theme park in the locality of Vibble. The house was moved on specially built metal rails that functioned as a sled. The films Pippi in the South Seas and Pippi on the Run were shot there and where the building remains to this day, open for visits. Gallery References
Villa Villacolle

Villa Villacolle (in svedese Villa Villekulla) è nella finzione narrativa la casa in cui abita il personaggio di Pippi Calzelunghe, protagonista delle omonime opere di Astrid Lindgren. Descrizione La casa utilizzata per la serie televisiva e per i film si trovava nei pressi di un poligono di tiro del reggimento di Gotland a sud di Visby, e fungeva da abitazione per il gestore, mentre gli interni vennero girati in studio. La casa venne in seguito spostata nel parco tematico di Kneippbyn a Vibble, dove divenne meta turistica. Ambientazione Nell'abitazione vivono la protagonista Pippi con i suoi animali – ossia il cavallo Zietto e il Signor Nilsson, la scimmietta; molti altri personaggi la visiteranno nel corso delle storie. Dispone di un grande giardino, una veranda, dove spesso va Zietto, una cucina con una grande tavola, un salotto, un letto dove dorme Pippi ed anche una grande soffitta. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Villa Villacolle
Villa Kakelbont

Villa Kakelbont (Zweeds: Villa Villekulla) is het huis van Pippi Langkous, de hoofdpersoon van de jeugdboeken van Astrid Lindgren. Fictie In de villa wonen behalve Pippi ook het aapje Meneer Nilsson en het paard Witje. Van de locatie weten we niet meer dan dat het aan de buitenrand van een klein stadje ligt. Kenmerkend voor de villa is dat deze aan de buitenkant kleurrijk is. Haar vriendjes, Tommy en Annika die vlakbij wonen, komen regelmatig spelen in de villa. In de tuin van Villa Kakelbont staat een 'limonadeboom' waaruit sockerdricka (suikerdrank) kan worden getapt. De inspiratie voor deze limonadeboom vond schrijfster Lindgren in haar eigen tuin waarin zij opgroeide in Näs, nabij Vimmerby, waar een grote boom met een brede en knoestige stam staat. Villa Kakelbont in de verfilming van Olle Hellbom In de zoektocht naar een geschikte locatie voor de verfilming van de boekenserie over Pippi Langkous in 1969 kwamen schrijfster Lindgren en regisseur Olle Hellbom uit bij een voormalige woning, vermoedelijk uit 1902. Voor deze zoektocht werd zelfs een advertentie geplaatst in Expressen. De oorspronkelijke woning stond op het terrein van het Gotland Regiment aan de Kung Oscars Väg, net buiten Visby. Na toestemming van het Zweedse leger werd het huis op details aangepast en geschilderd in diverse bonte kleuren. Voor zowel de films en de daaruit volgende beroemde televisieserie met Inger Nilsson werd alleen de buitenkant van het gebouw gebruikt. De interieur opnames werden gemaakt in een filmstudio met behulp van nagemaakte decors. Het huis, dat tijdens de opnames al in een grote staat van verval stond, trok al snel veel toeristen naar Gotland. Het was de oorspronkelijke intentie om het pand te slopen. Maar na een oproep tot het behoud van Villa Kakelbont en een veiling werd het het huis verkocht aan Gotlander Einar Nyberg. Enige voorwaarde bij de verkoop was dat het huis verplaats diende te worden aangezien het militaire terrein onvoldoende geschikt was voor de toestroom van toeristen. Met behulp van een metalen frame werd de constructie in zijn geheel verplaatst naar het pretpark Kneippbyn dat enkele kilometers verderop lag. Inmiddels is het huis enkele keren gerenoveerd en zijn de gebruikte interieur decors uit de studio zo nauwkeurig mogelijk in de villa nagebouwd. Als onderdeel van het pretpark is het huis toegankelijk voor het publiek. De locatie aan de Kung Oscars Väg waar het huis oorspronkelijk (en in het eerste seizoen) stond is sindsdien niet meer bewoond geweest; de rij grote bomen aan de straatzijde is echter blijven staan. Villa Kakelbont in Astrid Lindgrens Värld In de zomer van 2009 werd er een nieuwe Villa Kakelbont geopend in Astrid Lindgrens Värld. Deze villa is geïnspireerd op de illustraties van Ingrid Vang Nyman bij de oorspronkelijke uitgave van de Pippi Langkous boeken in 1945. De villa is onderdeel van een themapark rondom de diverse jeugdboeken van Lindgren in haar voormalige geboorteplaats Vimmerby.
Вилла «Курица»

Вилла «Курица» (швед. Villa Villekulla), в некоторых переводах Вилла «Вверхтормашками» — вымышленный дом, в котором жила Пеппи Длинныйчулок — главная героиня нескольких детских произведений шведской писательницы Астрид Линдгрен. Описание В книге «Пеппи поселяется на вилле „Курица“» Астрид Линдгрен описывает дом так: …Почерневший от времени ветхий дом… Этот старый дом, окружённый запущенным садом, отец [Пеппи] купил много лет назад. Он собирался поселиться здесь с Пеппи, когда состарится и уже не сможет водить корабли. Но после того, как папа исчез в море, Пеппи отправилась прямехонько в свою виллу «Курица», чтобы там дожидаться его возвращения. Вилла «Курица» — так назывался этот старый дом. В комнатах стояла мебель, в кухне висела утварь — казалось, всё специально приготовили, чтобы Пеппи могла здесь поселиться. На террасе виллы живёт лошадь Пеппи, соседний дом — вилла, в которой живут лучшие друзья Пеппи, Томми и Анника. Позднее Линдгрен описала дом так: За калиткой он [солидный господин] увидел большой запущенный сад — старые деревья, поросшие мхом, лужайки с неподстриженным газоном и много-много цветов, которые росли не на клумбах, а там, где им заблагорассудится. В глубине сада виднелся дом. Но боже, что это был за дом! Он выглядел так, словно развалится вот-вот на глазах. В конце 1960-х годов в Швеции решили в очередной раз экранизировать приключения Пеппи, для чего построили виллу «Курицу», сделав её новенькой, чистой и ухоженной, в отличие от оригинального описания. Строение находилось в городке Виббле (англ. Vibble), на острове Готланд. После окончания съёмок строение переместили на окраину соседнего города Висбю, но затем вернули почти на бывшее место. Поныне вилла стоит в трёх километрах от места, где проходили съёмки, и является туристической достопримечательностью. Примечания Ссылки Вилла «Курица» (швед.) (англ.) (фин.) на сайте kneippbyn.se Nya Villa Villekulla-miljön i Astrid Lindgrens Värld förhandsvisades idag för pressen (недоступная ссылка) (швед.) на сайте mynewsdesk.com Вилла «Курица» и её обитатели (рус.) на сайте strokin.ru
Villa Villekulla

Villa Villekulla är en fiktiv villa som förekommer i Astrid Lindgrens böcker om Pippi Långstrump. Där bor Pippi Långstrump tillsammans med apan Herr Nilsson och hästen Lilla gubben. Karaktäristiskt för huset är att det är färgstarkt och lutar. I trädgården finns ett ihåligt träd, ur vilket man kan plocka sockerdricka. I grannhuset bor Pippis vänner, barnen Tommy och Annika Settergren som brukar besöka Villa Villekulla och leka med Pippi. Skildringar Huset i TV-serien och de två spelfilmerna av Olle Hellbom Huset som användes i filmatiseringarna byggdes antagligen 1902 och fungerade först som förvaltarbostad och sedan förråd vid dåvarande Gotlands regemente (P 18). Det pyntades med grälla färger och andra detaljer för att passa in på beskrivningen av Villa Villekulla i böckerna. Efter inspelningarna av TV-serien (inspelning under 1968) och Pippi Långstrump på de sju haven (inspelning under 1969) räddades huset från rivning. Det placerades på en stor släde och flyttades några kilometer bort till platsen, som 1976 skulle bli nöjesparken i Kneippbyn. På rymmen med Pippi Långstrump (inspelning under 1970) är den enda av filmerna som spelades in där huset står på nuvarande plats. Interiörscenerna i Villa Villekulla byggdes upp och spelades in i en filmstudio nära Skå-Edeby på Ekerö. Man har försökt återskapa dessa interiörer så exakt som möjligt inne i huset som står i Kneippbyn. Den övergivna tomten återfinns på Kung Oscars väg i Visby, bakom en syrenhäck i skogsbrynet ca 150 m sydöst om minnesstenen Oscarsstenen. Några äppelträd finns kvar på tomten men inte grinden, staketet, sockerdricksträdet eller den lada som stod bredvid huset. Huset i Astrid Lindgrens värld Sommaren 2009 hade Astrid Lindgrens Värld i Vimmerby premiär för en ny Villa Villekulla som är inspirerad av illustrationerna av Ingrid Vang Nyman i Pippi-böckerna. Miljön omfattar även en anlagd sjö där Pippi Långstrumps far Efraim Långstrump seglar fartyget Hoppetossa. Förutom det visuella så är miljön anpassad för lek och det finns plats för cirka 1 500 åskådare vid teaterföreställningar. Referenser Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Villa Villekulla. Kneippbyn Gotlands Militärhistoria
Gare centrale d'Uppsala

La gare centrale d'Uppsala (suédois: Uppsala centralstation) est une gare ferroviaire suédoise à Uppsala. Situation ferroviaire Histoire La partie centrale de cette gare a été érigée en 1866 d'après les dessins d’Adolf W Edelsvärds. En 1889, le bâtiment a été agrandi sur les deux extrémités. En 1918, une autre extension a été faite dans le cadre de changements majeurs au rez-de-chaussée de l'immeuble. Les années 1934-1935 verront une nouvelle rénovation radicale du rez-de-chaussée. Le bâtiment de la gare a été - avec l'appareillage - désigné monument historique en 1986. La gare d'Uppsala compte un grand nombre de passagers. Sur la base du nombre de passagers, cette gare est la deuxième la plus utilisée de la Suède après Stockholm. La gare s'utilise par de nombreux navetteurs qui se déplacent vers des emplois à Stockholm. Service des voyageurs Accueil Desserte Intermodalité Service des marchandises Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Suède Transport ferroviaire en Suède Lien externe Portail du chemin de fer Portail de la Suède
Stazione di Uppsala

La stazione di Uppsala (in svedese Uppsala centralstation) è la stazione principale della città di Uppsala in Svezia. L'edificio venne inaugurato nel 1866, in occasione dell'apertura del servizio ferroviario tra Uppsala e Stoccolma. La stazione si collega molto bene a Stoccolma, ma è altresì utile per raggiungere Gävle e Sundsvall. Inoltre c'è un servizio navetta che porta direttamente all'aeroporto di Stoccolma-Arlanda. Storia La stazione centrale fu inaugurata da re Carlo XV di Svezia il 19 settembre 1866 e il giorno dopo fu inaugurata la ferrovia tra Uppsala e Stoccolma. Le due città erano collegate all'epoca da tre treni al giorno in entrambe le direzioni e il viaggio durava circa due ore e mezza. Nel 1870 furono aggiunte le linee Uppsala-Heby, Uppsala-Gävle e la ferrovia a scartamento ridotto Uppsala-Länna. Qualche anno dopo fu creato anche il parco ferroviario, che in seguito servì come base durante la prima guerra mondiale. Nel 1906 fu inaugurata la rete tranviaria di Uppsala, con una linea che partiva dalla stazione e arrivava fino a Sysslomansgatan. I tram funzionarono fino a metà dell'estate 1945, quando un incendio nel deposito dei tram causò gravi danni ai veicoli, tanto che il percorso tra la stazione ed il centro fu sostituito da autobus. Già nel 1908, l'intera linea ferroviaria per Stoccolma era a doppio binario, ma si dovette aspettare fino al 1934 per l'elettrificazione. La zona della stazione è stata riprogettata negli anni 2005-2011, con la costruzione di un nuovo centro passeggeri. La vecchia stazione L'edificio della stazione originale è del 1866, progettato dall'architetto-capo delle ferrovie statali svedesi Adolf Wilhelm Edelsvärd ed è stato utilizzato fino al 2010, quando venne inaugurata la nuova stazione. Il vecchio edificio della stazione è un edificio di interesse storico dal 1986. Di fronte all'edificio si trova la scultura "Näckens polska" di Bror Hjorth. La nuova stazione Tra gli anni 2005 e 2011 la zona della stazione è stato oggetto di una vasta ristrutturazione, con la creazione di un "centro viaggiatori". Il progetto è stato gestito congiuntamente da Amministrazione dei Trasporti Svedese, Jernhusen e dal comune di Uppsala. Sono stati realizzati 10 binari. I binari 1 e 2 sono usati per il traffico in direzione nordmentre i binari 7 e 8 per quello in direzione sud. I binari intermedi sono utilizzati per i treni locali che hanno inizio e fine a Uppsala. Solitamente il binario 3 è riservato al treno SL, il binario 4 per i treni pendolari di Uppsala e i binari 5 e 6 per i treni per Upptåget. Infine,i binari 9 e 10 sono a scartamento ridotto e appartengono alla ferrovia Uppsala-Lenna. Movimento passeggeri e ferroviario Il movimento passeggeri è buono in tutte le ore del giorno. Servizi La stazione dispone di: Biglietteria Servizi igienici Sottopassaggio Voci correlate Uppsala (comune) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Uppsala Collegamenti esterni (SV) Sito ufficiale, su dinstation.se.