NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Academia Real das Ciências da Suécia

A Academia Real das Ciências da Suécia (em sueco Kungliga Vetenskapsakademien) foi fundada durante o reinado de Frederico I, em 1739, pelo naturalista Carl Linnaeus, pelo industrial Jonas Alströmer, pelo engenheiro mecânico Mårten Triewald e pelo político Anders Johan von Höpken. Organização Organizada nos moldes da Royal Society de Londres e da Académie des Sciences de Paris, é uma sociedade científica independente que visa promover as ciências, especialmente as ciências naturais e as matemáticas. Seleção de premiações Comitês da Academia realizam a seleção e atribuição do prêmio Nobel de física, química e economia e mais os seguintes prêmios internacionais: Prêmio Crafoord de astronomia, matemática, geociências, biologia (com ênfase em ecologia e artrite reumatóide) Prêmio Rolf Schock de lógica e filosofia Prêmio Gregori Aminoff de cristalografia Medalha Oskar Klein Referências Ligação externa Academia Real das Ciências da Suécia Portal vídeo da Academia Real das Ciências da Suécia
Academia Regală Suedeză de Științe

Academia Regală Suedeză de Științe (original: Kungliga Vetenskapsakademien, „KVA”) este una dintre Academiile Regale din Suedia. Academia este o organizație științifică independentă, neguvernamentală care dorește să promoveze științele, în general științele naturale și matematica. Structura actuală a academiei a fost fixată în anul 1820 de savantul Jöns Jakob Berzelius. Academia a fost fondată pe 2 iunie 1739 de către următoarele persoane: Carl Linnaeus, Jonas Alströmer, Mårten Triewald, Sten Carl Bielke, Carl Wilhelm Cederhielm și Anders Johan von Höpken. Unul din primii membri străini ai academiei a fost astronomul iezuit Maximilian Hell, inițial profesor la Colegiul Academic din Cluj. Hell a devenit membru al Academiei Regale Suedeze de Științe în anul 1771, după ce a calculat distanța de la Pământ la Soare. Academia Regală Suedeză de Științe este cunoscută pentru decernarea Premiilor Nobel pentru fizică și chimie. Referințe Legături externe Academia Regală Suedeză de Științe, site oficial ETAI Arhivat în 16 aprilie 2015, la Wayback Machine..
Kraljeva švedska akademija znanosti

Kraljeva švedska akademija znanosti (švedsko Kungliga Vetenskapsakademien, okrajšano KVA) je nevladna akademska ustanova s sedežem v Stockholmu na Švedskem, usmerjena v spodbujanje napredka znanosti in zagotavljanja njene svobode. Člani so pretežno Švedi, ustanova svoje poslanstvo izpolnjuje z vzdrževanjem mednarodnih povezav in izdajanjem različnih publikacij. Ustanovljena je bila leta 1739 z izrazito utilitarističnim in domoljubnim ciljem koristiti državi z napredkom znanosti. Ustanovitelji so se zgledovali po obstoječih združenjih učenjakov, kot sta britanska Kraljeva družba in Francoska akademija znanosti. Med njimi je bil tudi slavni švedski prirodoslovec Carl Linnaeus. Linnaeus, gonilna sila, je prek nje uspešno lobiral za državne investicije v raziskave naravnih virov Švedske. Akademija je danes širše znana kot ustanova, ki imenuje prejemnike treh nagrad, ki se podeljujejo iz Nobelovega sklada: Nobelove nagrade za fiziko, Nobelove nagrade za kemijo in Nagrade banke Švedske za ekonomske vede v spomin Alfreda Nobela. Članstvo Od ustanovitve leta 1739 je bilo izvoljenih približno 1700 švedskih in 1200 tujih članov. Trenutno ima okoli 470 švedskih in 175 tujih članov, razdeljenih v deset razredov, ki odgovarjajo desetim področjem znanosti: matematika astronomija in vede o vesolju fizika kemija vede o Zemlji bioznanosti medicinske znanosti inženirstvo družboslovje humanistika in »za izjemen prispevek znanosti« Sklici Zunanje povezave Uradno spletno mesto
Шведска краљевска академија наука

Шведска краљевска академија наука (швед. Kungliga Vetenskapsakademien) је једна од краљевских академија Шведске. То је независна, невладина научна организација која преузима посебну одговорност за природне науке и математику, али настоји да промовише размену идеја између различитих дисциплина. Њена улога је: Att främja vetenskaperna och stärka deras inflytande i samhället (да промовише науку и ојачава њен утицај у друштву) Сваке године академија додјељује Нобелове награде за физику и хемију, Награду Шведске банке за економске науке у знак сећања на Алфреда Нобела, Крафорд награду, Сјоберг награду и неколико других награда. Историја Академију су 2. јуна 1739. године основали шведски природњак и научник Карл фон Лине, меркантилиста Јонас Алстремер, механички инжењер Мартен Тривалд, државни службеници Стен Карл Билке и Карл Вилхелм Цедерхајлм и државник и аутор Андре Јохан фон Хопкен. Сврха академије била је фокусирање на практично корисно знање и објављивање на шведском језику како би се широко раширила открића академије. Академија је имала за циљ да се разликује од Краљевског друштва наука у Упсали, које је основано 1719. године и објављивало на латинском језику. Академија је направљена по узору на Краљевско друштво Лондона и Краљевску академију наука у Паризу. Чланови Академија је изабрала око 1.700 шведских и 1.200 страних чланова од свог оснивања 1739. године. Данас академија има око 470 шведских и 175 страних чланова који су подељени у десет "класа", који представљају десет научних дисциплина: Математика Астрономија Физика Хемија Геонауке Биологија Медицина Инжењерска физика Друштвене науке Хуманистика Референце Спољашње везе Званична веб-страница
Шведська королівська академія наук

Шве́дська королі́вська акаде́мія нау́к (швед. Kungliga Vetenskapsakademien, KVA) — одна з королівських академій Швеції. Загальний опис Академія — незалежна, неурядова наукова організація, яка підтримує науку, передусім природничі науки та математику. 2 червня 1739 року її заснували натураліст Карл Лінней, комерсант Юнас Альстремер, інженер-механік Мортен Трівальд, державні службовці Стен Карл Більке та Карл Вільгельм Седер'єльм, а також політик Андерс Юган фон Гепкен. Призначенням академії було зосереджуватися на практично корисних знаннях та публікувати матеріали шведською мовою для ознайомлення широких мас із академічними відкриттями, на противагу заснованому в 1719 році Королівському науковому товариству в Упсалі (швед. Kungliga Vetenskaps-Societeten i Uppsala), що публікувало свої праці латиною. Шведську королівську академію наук також навмисне розмістили в центрі торговельної діяльності — Стокгольмі, у якому, на відміну від Упсали, тоді ще не було університету. Академію влаштовано на зразок Лондонського королівського товариства та Французької академії наук в Парижі — установ, знаних декому із співзасновників. Виносить рішення про присудження Нобелівських премій з 1901 р. з фізики, хімії та з економіки (з 1969 р.). Премії Комітети Академії присуджують такі міжнародні нагороди: Нобелівська премія з фізики, хімії та економіки (відома також як Нобелівська меморіальна премія з економіки) Премія Крафорда з астрономії та математики, наук про Землю, біологічних наук (насамперед екології) та дослідження поліартритів Премія Рольфа Шока з логіки та філософії Премія Грегорі Аміноффа з кристалографії Медаль Оскара Клейна. Академія присуджує також низку національних премій: Премія Горана Густафсона за дослідження в галузі хімії, математики, молекулярної біології, медицини та фізики Премія Сьодерберга за дослідження в галузі економіки, юриспруденції або медицини Премія Інгвара Ліндквіста для вчителів у галузях фізики, хімії, біології, математики та природничих наук Премія Таге Ерландера "за дослідження в галузі природничих наук та технології" у чотирьох областях (фізика, хімія, технології та біологія) Див. також Нобелівський комітет Шведська академія Список членів Шведської королівської академії наук Примітки Посилання The Royal Swedish Academy of Sciences [Архівовано 28 серпня 2009 у Wayback Machine.] Джерела Велика енциклопедія Кирила і Мефодія, www.km.ru (версія 2005 року CD 1-2) (рос.)
Räddningsstation Öregrund

Räddningsstation Öregrund är en av Sjöräddningssällskapets räddningsstationer. Räddningsstation Öregrund ligger i Öregrund. Den grundades 1930 och har 23 frivilliga sjöräddare. Räddningsfarkoster 12-12 Rescue Olof Wallenius II, ett 11,8 meter långt, täckt räddningsfartyg av Victoriaklass, byggd 2001 Rescue Sunnanö av Gunnel Larssonklass, byggd 2022 Rescue Singö, en 8 meter lång öppen Rupert 26 ribbåt, byggd 2005 Rescuerunner Peter Borg, tillverkad 2017 Miljöräddningssläp Öregrund Tidigare räddningsfarkoster 8-750 Rescue Rigoletto, en 7,7 meter lång, tidigare MOB-båt, byggd av Norsafe 2006 6-19 Rescue Isolde Wallenius, en tidigare MOB-båt, byggd 1999 Källor Räddningsstation Öregrunds webbplats Externa länkar Räddningsstation Öregrunds webbplats
Kerk van Hackvad

De kerk van Hackvad in de Zweedse gemeente Lekeberg is het derde exemplaar dat ter plaatse is gebouwd. De eerste, waarvan vandaag de dag alleen de westtoren nog over is, is vermoedelijk tijdens de tweede helft van de 12e eeuw gebouwd. Dit was een kleine kerk. Tegen het einde van de 18e eeuw was deze zo in vervallen staat, dat renoveren noch uitbouwen denkbaar was. Geestelijke Kämpe schreef in 1779 toen hij een collecte voor een nieuwe kerk wilde opstarten: „Het is de kleinste en belabberdste kerk die er is in deze plaats“. Een jaar later had men genoeg financiële middelen om met de bouw van een nieuwe kerk te beginnen. De bouw stond onder leiding van aannemer Daniel Moberg uit Mosås. Om de middeleeuwse muren werden nieuwe gebouwd, ook weer van zand- en kalksteen. De toren werd onberoerd gelaten. Het koor kreeg een driehoekige vorm. Op 29 september 1782 werd de kerk officieel geopend. In 1797 kwam er een orgel met negen stemmen in de kerk. Verwoestende brand De kerk die men met moeite en opoffering tussen 1780 en 1782 gebouwd had, werd slechts 120 jaar oud. Op 27 april 1902 verwoestte een brand de hele kerk. De brand brak tijdens de hoogmis uit. Het lukte slechts een paar inventarisstukken te redden. Het meeste werd verwoest, waaronder de twee klokken in de toren. De derde kerk De huidige kerk van Hackvad is de derde kerk die hier door de jaren heen heeft gestaan. Architect Magnus Dahlander uit Örebro besloot te bouwen op de fundering van de verwoeste kerk. Op de overgebleven stukken muur werd verder gebouwd met stenen. De nieuwe kerk kreeg dus dezelfde afmetingen als de afgebrande kerk. Als bouwstijl werd er voor de jugendstil gekozen, iets dat vooral is terug te zien in de ramen. Hout voor de bouw van de toren werd geschonken door het district. De bouw kostte 36.000 Zweedse kronen. Nieuwe klokken werden geschonken door landheer Carl Wetter van Bärsta. Het altaarstuk dat in de 18de-eeuwse kerk zat, werd vervangen door een beschilderd koorraam, met als motief de Goede Herder. In het zuidelijke deel van het koor werd in 1964 nog een beschilderd raam geplaatst. Dit raam was een geschenk van onderwijzeres Anna Lundin en gemaakt door kunstenaar Fredrik Henkelman. De Afbeelding stelt de Boom des Levens voor. Situering De kerk staat op een esker, waardoor deze nog duidelijker in het door akkers en weilanden gedomineerde landschap aanwezig is. Tevens bevinden er zich meerdere drumlins in de nabijheid van de kerk.
Hackvads kyrka

Hackvads kyrka är en kyrkobyggnad i Hackvads socken i Strängnäs stift. Den är församlingskyrka i Edsbergs församling i Strängnäs stift. Söder om kyrkan finns ett bårhus byggt 1962. Kyrkobyggnaden Ursprungliga kyrkan med torn uppfördes på 1100-talet. Vid slutet av 1700-talet var kyrkan så pass förfallen att man lät bygga en ny. Ett nytt bredare långhus med tresidigt kor byggdes utanför medeltidkyrkans murar. Ursprungliga kyrktornet behölls. Mikaelidagen 1782 invigdes den nybyggda kyrkan. 27 april 1902 ödelades kyrkan i en brand som började mitt under pågående gudstjänst. Ett fåtal inventarier hann räddas. Nuvarande kyrka uppfördes 1909–1910 efter ritningar av arkitekt Magnus Dahlander. Gamla kyrkans murar återanvändes och byggdes på med tegel. Ytterväggens nederdel har synliga kalkstenar, medan överdelen är putsad. Kyrkobyggnaden har ett säteritak med två takfall som skiljs åt av en smal fönsterrad. Torntaket med tornspira är belagt med kopparplåt. Orgel 1797 bygger Pehr Schiörlin, Linköping en orgel med 9 stämmor och en manual. Den nuvarande orgeln är byggd 1910 av Kaspar Thorsell, Göteborg. Orgeln är pneumatisk. Det är den enda bevarade orgeln av Kaspar Thorsell. Fasaden hör till kyrkans originalinredning, ritad av arkitekt Magnus Dahlander. Referenser Tryckta källor [1] Åke Axelsson: Kyrkorna i Lekeberg Dag Edholm, red (1990). Inventarium över svenska orglar: 1989:III, Strängnäs stift; Stockholms stift. Tostared: Förlag Svenska orglar. Libris 4108784 Webbkällor Bebyggelseregistrets byggnadspresentation Svenska kyrkan i Örebro
Karpuajärvi

Karpuajärvi is een in Zweden in de provincie Norrbottens län. Het meer in de gemeente Kiruna van ongeveer 1 km² ligt op zo’n 360 meter hoogte en watert gedeeltelijk af via de Lainiorivier. Het meer vormt samen met het Vuoksujärvi een natuurlijke barrière in de Europese weg 45 die hier met een scherpe bocht tussen de meren moet manoeuvreren. Aan het meer ligt de nederzetting Silkkimuotka, waarnaar de coördinaten verwijzen.
Karpuajärvi

Karpuajärvi är en sjö i Kiruna kommun i Lappland och ingår i Torne älvs huvudavrinningsområde. Sjön har en area på 0,417 kvadratkilometer och ligger 356,1 meter över havet. Karpuajärvi ligger i Torne och Kalix älvsystem Natura 2000-område. Sjön avvattnas av vattendraget Kesasjoki. Delavrinningsområde Karpuajärvi ingår i det delavrinningsområde (756239-174735) som SMHI kallar för Mynnar i Lainioälvens vattendragsyta. Medelhöjden är 372 meter över havet och ytan är 13,09 kvadratkilometer. Räknas de 2 avrinningsområdena uppströms in blir den ackumulerade arean 100,09 kvadratkilometer. Kesasjoki som avvattnar avrinningsområdet har biflödesordning 3, vilket innebär att vattnet flödar genom totalt 3 vattendrag innan det når havet efter 366 kilometer. Avrinningsområdet består mestadels av skog (49 procent) och sankmarker (42 procent). Avrinningsområdet har 0,9 kvadratkilometer vattenytor vilket ger det en sjöprocent på 6,8 procent. Se även Lista över insjöar i Kiruna kommun Källor SMHI: Sjöar, vattendrag och avrinningsområden Externa länkar Delavrinningsområden på SMHI Vattenwebb (S-HYPE) Ladda ner data från Svenskt Vattenarkiv Karpuajärvi på VISS
Kraftwerk Laxede

Das Kraftwerk Laxede ist ein Wasserkraftwerk in der Gemeinde Boden, Provinz Norrbottens län, Schweden, das am Lule älv etwa 28 km flussabwärts von der Mündung des Lilla Luleälven in den Lule älv liegt. Es wurde von 1958 bis 1962 errichtet. Das Kraftwerk ist im Besitz von Vattenfall und wird auch von Vattenfall betrieben. Absperrbauwerk Das Absperrbauwerk besteht aus einer Wehranlage mit drei Wehrfeldern und einer Höhe von 24 m auf der rechten Flussseite und einem Maschinenhaus auf der linken Flussseite. Über die Wehranlage können maximal 2800 m³/s abgeleitet werden; die maximale Hochwasserbelastung wurde mit 3200 m³/s berechnet. Auf beiden Seiten des Absperrbauwerks schließen sich Seitendämme entlang des Flussufers an; der Damm auf der linken Seite hat eine Länge von 460 m, die Länge des Damms auf der rechten Seite beträgt 580 m. Das Stauziel liegt bei 44,22 m über dem Meeresspiegel. Kraftwerk Mit dem Bau des Kraftwerks wurde 1958 begonnen; es ging 1962 in Betrieb. Das Kraftwerk verfügt mit drei Kaplan-Turbinen über eine installierte Leistung von 130 (bzw. 194 207 oder 222) MW. Die durchschnittliche Jahreserzeugung liegt bei 815 (bzw. 885) Mio. kWh. Die Fallhöhe beträgt 25 m. Der maximale Durchfluss liegt bei 570 m³/s. Das Kraftwerk ging zunächst mit zwei Turbinen in Betrieb, die jede 58 MW leisten; eine dritte Turbine mit einer Leistung von 91 MW wurde 1986 installiert. Im September 2011 erhielt Alstom den Auftrag, die Maschinen 1 und 2 zu erneuern; die neuen Maschinen werden jeweils 76 MW leisten. Siehe auch Liste von Wasserkraftwerken in Schweden Einzelnachweise
Laxede

Laxede Kraftverk is een waterkrachtcentrale in Noord Zweden. De centrale is gelegen in de middenloop van de Lule ter hoogte van Edefors. De centrale is gebouwd in 1962 en is in de zomer open voor publiek. In de winter is de centrale dicht, dan is de rivier bevroren. Externe links Officiële website (sv) Waterkrachtcentrale Laxede
Laxede

Laxede kraftverk är ett vattenkraftverk i Luleälven, som anlades 1959–1962. I och med kraftverksbygget försvann Edeforsen. Där fanns tidigare det betydelsefulla Edefors laxfiske med anor åtminstone från 1300-talet. När Laxede kraftverk byggdes, upphörde allt fiske i forsen. Kraftverket ägs av Vattenfall Vattenkraft AB. Källor Kuhlin, Leif. ”Laxede”. vattenkraft.info - Vattenkraften i Sverige. http://vattenkraft.info/?id=300. Läst 30 april 2015. Vattenfalls sida om Laxede vattenkraftverk
ГЕС Лакседе

ГЕС Лакседе (швед. Laxede) — гідроелектростанція на півночі Швеції. Знаходячись між ГЕС Порсі (вище по течії) та ГЕС Vittjärv, входить до складу каскаду на річці Лулеельвен, яка впадає в Ботнічну затоку Балтійського моря біля міста Лулео. У межах проекту річку перекрили греблею висотою 24 метри, по центру якої знаходиться бетонна гравітаційна частина, а ліворуч та праворуч від неї розташовані земляні ділянки довжиною 480 та 560 метрів відповідно. Ця споруда утримує водосховище з припустимим коливанням рівня поверхні в діапазоні 1,5 метра. Інтегрований у греблю машинний зал первісно обладнали двома турбінами типу Каплан потужністю по 58 МВт, введеними в експлуатацію у 1962—1963 роках. В 1986-му до них додали ще одну значно більшої одиничної потужності 91 МВт. Станом на середину 2010-х років загальна потужність станції становить 222 МВт. Її обладнання працює при напорі у 25 метрів та забезпечує виробництво майже 0,9 млрд кВт-год електроенергії на рік. Диспетчерський центр для управління всім каскадом компанії Vattenfall на Лулеельвен знаходиться у Vuollerim, де розташована згадана вище ГЕС Порсі. Також можливо відзначити, що на час спорудження станції Laxede по річці ще здійснювався лісосплав, тому комплекс було обладнано спеціальним водоводом довжиною 122 метри, здатним переправляти до 24 тисяч стовбурів на годину. Примітки
Torne-Furö

Torne-Furö is an island in the northeast of the Swedish sector of the Bothnian Bay, in the Haparanda archipelago. Location Torne-Furö lies in the Haparanda archipelago, the part of the Norrbotten archipelago that is included in the Haparanda Municipality. All of the islands in the Haparanda archipelago have emerged in the last 1,500 years or so, as the bed of the bay has risen due to post-glacial rebound following the last ice age. The island is about 8 kilometres (5.0 mi) from the port of Nikkala and 10 kilometres (6.2 mi) southwest of Haparanda. Description The north-eastern tip of the island is surrounded by beautiful beaches. Bathing from these beaches can be dangerous, since in places the sea suddenly becomes deep, and several drownings have occurred. The southern and eastern sides of the island are dominated by boulder beaches. The island is a popular destination for excursions to the islands of the region. There are fireplaces in the northern cape, and a year-round cabin provides shelter. The woodshed contains firewood. Visitors can camp and make fires in designated areas, hike and pick berries and mushrooms. They are not allowed to harm plant or animal life. Environment The Torne-Furö nature reserve consists of the island of Torne Furö and the small islet of Vassika. Torne-Furö is thinly wooded, mostly with pines, although vegetation is richer in the wetter southwest of the island. The forest is fringed with deciduous species such as alder, rowan, willow and birch. There are many birds including the common tern, tern, black woodpecker, Eurasian three-toed woodpecker, pygmy owl, boreal owl and black grouse. Torne-Furö is included in the European Union's Natura 2000 network of protected areas. The western cape forms a peninsula with lush and biologically diverse meadows and deciduous brushwood. References Sources
Torne-Furö

Torne-Furö (Fins: Tornion-Hurrei) is een Zweeds eiland behorend tot de Haparanda-archipel. Het eiland ligt 10 kilometer ten zuiden van de plaats Haparanda. Het eiland bestaat uit moreneachtig gesteente en zandvlaktes. Daarop groeien dan dennen en sparren. Het eiland en de omliggende wateren vormen het Torne-Furö Natuurreservaat van 2,21 km² groot. Op het eiland groeit de zeldzame Artemisia campestris susp. Bottnica. Het is een lievelingseiland van bewoners van Haparanda die zich willen ontspannen. Externe link Zweeds rapport met kaart[dode link]
Flughafen Vilhelmina

Der Flughafen Vilhelmina (IATA-Code: VHM, ICAO-Code: ESNV) ist ein Flughafen in der Provinz Västerbottens län im Norden Schwedens und liegt rund 5 Kilometer südöstlich von Vilhelmina. Betreiber des Flughafens ist die Gemeinde Vilhelmina. Der Flughafen besitzt eine 1502 Meter lange Start- und Landebahn mit der Ausrichtung 10/28 und wurde im Jahr 2016 von rund 15.000 Passagieren benutzt. Flugziele Die Fluggesellschaft Nextjet, die regelmäßig Flüge angeboten hatte, stellte am 16. Mai 2018 wegen Insolvenz des Unternehmens den Flugbetrieb ein. Siehe auch Liste der Flughäfen in Schweden Weblinks Webpräsenz des Flughafens Vilhelmina Luftfahrtkarte für Vilhelmina auf SkyVector.com Einzelnachweise
Vilhelmina Airport

South Lapland Airport (IATA: VHM, ICAO: ESNV) also known as Vilhelmina Airport or Vilhelmina Sagadal Airport is an airport in the village of Sagadal outside Vilhelmina, Sweden. History Vilhelmina Airport began regular flights in the early 1970s, initially offering two weekday services on the Vilhelmina–Strömsund–Sundsvall route. The airport has gradually expanded its facilities, adding capacity and routes over the years. In 2001, the Swedish government introduced public service obligations, mandating state-supported flights to ensure rural air access, including daily round-trip flights to Stockholm. In 2007, Vilhelmina Airport handled 16,293 passengers. Due to the 2010 closure of Storuman Airport, some passengers from Storuman now use Vilhelmina Airport. Renovations have modernised the terminal and upgraded runway surfaces. Plans have been proposed to extend the runway from 1,500 to 2,300 metres to accommodate larger jet aircraft. On 27 January 2012, Vilhelmina Airport was renamed South Lapland Airport as part of a collaboration between the municipalities of Vilhelmina, Åsele, Dorotea, and Strömsund, which established a joint company, South Lapland Eco Invest AB. This entity aims to extend the airport's runway, currently the shortest in Norrland, to attract larger planes from across Sweden and Europe. The four municipalities hold equal ownership in the new company. In June 2023, South Lapland Airport projected that it would require 35 million SEK over the next five years for infrastructure and operational improvements. Essential costs include upgrades to aging machinery, resurfacing the runway, and implementing a backup power system. The pandemic initially caused a reduction in traffic, but passenger numbers have recently risen to around 11,000, compared to a peak of 16,000 before 2020. However, ongoing financial shortfalls prompted the municipality to consider staff reductions, which proved challenging due to the specialised certifications required. Airlines and destinations The following airlines operate regular scheduled and charter flights at Vilhelmina Airport: Flights to Stockholm Arlanda Airport are contracted through the Swedish Transport Administration. Nextjet operated this route from 2008 until its 2018 bankruptcy, using BAe ATP and Saab 340 aircraft. Following Nextjet's collapse, PopulAir began service on 1 July 2018. Currently, the Stockholm service operates twice daily on weekdays and once on Sundays, with no flights on Saturdays. As of March 2020, daily weekday flights were reduced to one due to the COVID-19 pandemic in Sweden. Statistics See also List of the largest airports in the Nordic countries References
Aérodrome de Vilhelmina

L'aéroport de Vilhelmina est un aéroport desservant Vilhelmina, Suède (code IATA : VHM • code OACI : ESNV). En 2009 il a accueilli 13 306 passagers en 987 vols, majoritairement des vols intérieurs. Situation Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Compagnies aériennes et destinations Actualisé le 27/02/2023 Références Voir aussi Articles connexes Liste des aéroports de Suède Liens externes Site officiel Portail de l’aéronautique Portail de la Suède