NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Собор Святых Петра и Павла (Парамарибо)

Базилика Святых Петра и Павла (нид. Sint-Petrus-en-Pauluskathedraal) — деревянный кафедральный собор Римско-Католической церкви, расположенный в центральной части столицы Суринама Парамарибо. Представляет собой крупнейшее и высочайшее деревянное сооружение в Западном полушарии, богослужение в котором осуществляет сам епископ Парамарибо. История В 1809 году в столице был возведён театр нидерландских евреев «Де Верренце Феникс». В 1826 году местные католики приспособили его под церковные нужды. Спустя десятилетия количество католиков в городе значительно возросло и вместить их в церковь стало практически невозможным. В 1858 году в Парамарибо образовалась епархия и по заказу епископа архитектор Франс Хармес спроектировал здание будущего собора. В 1882 году епархия приняла решение о его возведении. Он был заложен 30 января 1883 года. Освящение собора состоялось в 1885 году. Строительство церковных башен было окончено лишь в 1901 году, ворот — в 1909 году. Первоначально культовое сооружение посещали лишь вольноотпущенники и законтрактованные рабочие. Первая реставрация в 1977 году была произведена настолько неудачно, что вскоре здание обветшало и накренилось, в соборе завелись термиты. После завершения обширной реставрации в 2002 году собор вновь был приведён в исправное состояние. В 2007 году, при финансовой поддержке Европейского союза, началась реставрация внешней части собора, и 13 ноября 2010 года собор продолжил функционирование. В 2014 году папа римский Франциск присвоил собору титул малой базилики, единственной в Суринаме. Убранство Внутреннее убранство выполнено из некрашеной древесины кедра. В соборе содержатся 2 комнаты для исповеди. В базилике похоронен провёдший в ней огромное количество богослужений нидерландский миссионер Петер Дондерс. Длина собора составляет 59, 1 м, высота помещения для молящихся — 14, 6 м, ширина — 16, 5 м, высота обеих башен до бронзовых крестов — 44 м. Вмещает в себя 900 человек. В западной башне находится 3 колокола. Вес наименьшего — «Альфонсо» составляет 222 кг, среднего — «Розы» — 413 кг, крупнейшего — «Джона» — 827 кг. Орган был изготовлен в Германии. Изначально количество его труб составляло 1550, однако со временем многие из них были украдены. Таким образом, стоимость органа составила 400 евро, однако после окончания реставрации собора поднялась до 10 млн евро. Ссылки Kathedraal St.Petrus en Paulus Paramaribo — Suriname (нид.). redemptoristen.nl. Province St. Clemens (апрель 1997). Дата обращения: 23 июня 2017.
Jaw Jaw

Jaw Jaw, also Yaw Yaw, is a village of Saamaka Maroons in the Boven Suriname resort of the Sipaliwini District of Suriname. The village is located on the Suriname River. Jaw Jaw is a transmigration village built for the inhabitants of Lombé which was flooded by the Brokopondo Reservoir after the construction of the Afobaka Dam. The village was built in 1964 on a site which had been previously used for coconut production. Some of the original inhabitants of Lombé founded Nieuw Lombé near Berg en Dal. Originally the village was home to 700 people, but in 1976, the population was estimated at several hundred, because many inhabitants had left for the city. The village has a school, a clinic, and a Roman Catholic church. There is an ecotourism resort on Isadou, an island in the Suriname River across from the village. References Bibliography Bijl, H. van der; Eerenstein, J.H.W. (1976). "DE TRADITIONELE LANDBOUW VAN DE BOSLANDCREOLEN IN HET DISTRICT BROKOPONDO". Wageningen University and Research (in Dutch). Kempen, Michiel van (2002). Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur. Deel 2 (in Dutch). Paramaribo: Okopipi. ISBN 9991464069. Retrieved 4 July 2020. : |website= ignored (help) Plan Bureau (2014). "Planning Office Suriname - Districts 2009-2013" (PDF). Planning Office Suriname (in Dutch).
Jaw Jaw

Jaw Jaw, también conocido como Yaw Yaw,​ es un pueblo en el centro turístico Boven Surinam del Distrito de Sipaliwini en Surinam. El pueblo está situado en el río Surinam.​ Jaw Jaw es un pueblo de transmigración construido para los habitantes de Lombé el cual fue inundado por el embalse de Brokopondo después de la construcción de la presa Afobaka.​​ El pueblo fue construido en 1964​ en un sitio que anteriormente había sido utilizado para la producción de coco.​ Algunos de los habitantes originales de Lombé fundaron Nieuw Lombé cerca de Berg en Dal.​ Originalmente, el pueblo albergaba a 700 personas,​ pero en 1976, la población se estimó en algunos cientos,​ porque muchos habitantes se habían ido a la ciudad.​ El pueblo tiene una escuela, una clínica y una iglesia católica.​ Hay un complejo de ecoturismo en Isadou, una isla en el río Surinam frente al pueblo.​​ Referencias Bibliografía Bijl, H. van der (1976). «DE TRADITIONELE LANDBOUW VAN DE BOSLANDCREOLEN IN HET DISTRICT BROKOPONDO». Wageningen University and Research (en neerlandés). Kempen, Michiel van (2002). Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur. Deel 2 (en neerlandés). Paramaribo: Okopipi. p. Digital Library for Dutch Literature. ISBN 9991464069. Consultado el 4 de julio de 2020. Plan Bureau (2014). «Planning Office Suriname - Districts 2009-2013». Planning Office Suriname (en neerlandés).
Jawjaw

Jawjaw (uitspraak: joujou) is een Surinaams dorp aan de Boven-Surinamerivier in het district Sipaliwini. Aan de rand van het dorp ligt het toeristenverblijf Djamaika en in de rivier tegenover het dorp ligt het vakantie-eiland Isadou. In het dorp bevinden zich winkels met een beperkt aanbod. In het marrondorp wonen ongeveer 350 mensen. De plaats is een transmigratiedorp. Het werd in de jaren 1960 gebouwd in verband met de aanleg van het Brokopondostuwmeer. De inwoners van dorpen langs de Surinamerivier werden hierdoor gedwongen te verhuizen. Een deel van de inwoners van de nederzetting Oud-Lombé vestigden zich toen stroomopwaarts bij een stroomversnelling genaamd Jawjaw. De meeste inwoners van het dorp zijn rooms-katholiek, iedere zondag wordt er een kerkdienst gehouden. De basisschool is genoemd naar pater Voorbraak. In oktober/november 2024 werkten de kinderen van de basisschool digitaal samen met kinderen van basisschool De Brink uit de Bijlmermeer in Amsterdam-Zuidoost. Ze deden samen creatieve projecten op 7600 kilometer afstand. Externe link Drone-video's van Jawjaw, nr. 1, nr. 2 (2020)
Bakhuis Airstrip

Bakhuis Airstrip is een vliegveld nabij het dorp Bakhuis en het Bakhuisgebergte in het district Sipaliwini in Suriname. Er zijn rond de zeven maatschappijen die het vliegveld aandoen. Er zijn lijnvluchten naar Zorg en Hoop Airport in Paramaribo. De ondergrond van de landingsbaan is van zand. De baan heeft een lengte van circa 660 meter en ligt op een hoogte van 94 meter. De baan stijgt in zuidelijke richting. Zie ook Lijst van vliegvelden in Suriname
Banc Central de Surinam

El Banc Central de Surinam (CBvS) (holandès: Centrale Bank van Suriname) és la màxima autoritat monetària de Surinam i l'òrgan rector del país en afers monetaris i econòmics. Les tasques del Banc Central van ser legislades en la Llei del Banc de 1956. Com altres bancs centrals, és la principal autoritat monetària del país. Altres tasques inclouen la promoció del valor i l'estabilitat de la moneda de Surinam, la provisió de la circulació d'efectiu i la salvaguarda de les activitats de la banca privada i de les cooperatives de crèdit, juntament amb un desenvolupament socioeconòmic equilibrat. El Banc Central està encapçalat per un governador i es divideix en tres direccions: Operacions Bancàries, Afers Monetaris i Econòmics, i Supervisió. Història Després de l'inici de l'autogovern polític de Surinam respecte als Països Baixos l'any 1954, es van impulsar canvis en el sistema monetari del país; l'1 d'abril de 1957 es va establir el Banc Central de Surinam a Paramaribo i es va fer càrrec de l'emissió de moneda. Fins al 1957, el De Surinaamsche Bank (DSB), que en aquell moment era una filial de la companyia neerlandesa Nederlandsche Handel-Maatschappij i el banc comercial més gran de Surinam, actuava com a emissor per defecte de la moneda. Governadors Rudolf Groenman, abril de 1957 – octubre de 1961 Victor Max de Miranda, juliol de 1963 – desembre de 1980 Jules Sedney, desembre de 1980 – gener de 1983 Henk Goedschalk, gener de 1985 – gener de 1994 André Telting, març de 1994 – desembre de 1996 Henk Goedschalk, gener de 1997 – agost de 2000 André Telting, setembre de 2000 – agost de 2010 Gillmore Hoefdraad, setembre de 2010 – agost de 2015 Glenn Gersie, febrer de 2016 – febrer de 2019 Robert-Gray van Trikt, març de 2019 – gener de 2020 Maurice Roemer, febrer de 2020 – Font: Vegeu també Dòlar de Surinam Florí de les Antilles Neerlandeses De Nederlandsche Bank Banc Central d'Aruba Economia de Curaçao Referències Enllaços externs Lloc oficial: Banc Central de Surinam
Central Bank of Suriname

Die Central bank of Suriname (CBvS; deutsch: Zentralbank von Suriname; niederländisch: Centrale Bank van Suriname) ist Surinames höchste Währungsbehörde und das geld- und wirtschaftspolitische Organ des Landes. Die Aufgaben der Zentralbank wurden im Bankgesetz von 1956 geregelt. Wie andere Zentralbanken ist sie die wichtigste Währungsbehörde des Landes. Zu ihren weiteren Aufgaben gehören die Förderung des Wertes und der Stabilität der surinamischen Währung, die Gewährleistung des Geldumlaufs, die Sicherung des Privatbank- und Kreditgenossenschaftsgeschäfts sowie eine ausgewogene sozioökonomische Entwicklung. Die Zentralbank wird von einem Gouverneur geleitet und ist in drei Direktionen unterteilt: Bankgeschäfte, Geld- und Wirtschaftsangelegenheiten sowie Aufsicht. Geschichte Nach der politischen Selbstverwaltung Surinames von den Niederlanden im Jahr 1954 wurden Änderungen am Währungssystem des Landes eingeleitet. Am 1. April 1957 wurde die Zentralbank von Surinam in Paramaribo gegründet und übernahm die Ausgabe von Bargeld. Bis 1957 fungierte die De Surinaamsche Bank (DSB), damals eine Tochtergesellschaft der niederländischen Nederlandsche Handel-Maatschappij und größte Geschäftsbank Surinames, als Standard-Emittent von Bargeld. Vor der Gründung der CBvS im Jahr 1957 war in Suriname bereits Bargeld im Umlauf. Die erste surinamische Münze wurde 1679 geprägt und hieß „Papageienmünze“. Die Münze zeigte einen Papagei auf einem Ast mit einem, zwei oder vier Blättern. Ein Blatt entsprach einem Pfund Zucker, was damals zehn Cent entsprach. Zucker war in dieser Zeit (1667–1761) gesetzliches Zahlungsmittel. Als Zucker seine Rolle als Zahlungsmittel verlor, begann die Zeit des Kartengeldes (1761–1827). Spielkarten erhielten einen Nennwert, wurden von einem oder zwei autorisierten Beamten gestempelt und unterschrieben und als gesetzliches Zahlungsmittel ausgegeben. Auf die Zeit des Kartengeldes folgte die Zeit der Anbindung an das niederländische Währungssystem (1827–1940). Niederländische Münzen und Banknoten wurden zunächst als gesetzliches Zahlungsmittel verwendet. Aufgrund von Geldmangel wurde 1829 in Paramaribo die Particuliere West-Indische Bank gegründet, die befugt war, Banknoten in Umlauf zu bringen. Aufgrund des Mangels an Münzen gab die Bank auch Banknoten im Wert von 10, 15, 25 und 50 Cent aus. Aufgrund schlechten Managements geriet die Bank jedoch bald in Zahlungsschwierigkeiten. Ihre Banknoten wurden eingezogen und gegen niederländische Münzen eingetauscht. Anschließend wurde die Bank 1948 liquidiert. Siehe auch Liste der Zentralbanken Suriname-Dollar Weblinks Webseite Einzelnachweise
Central Bank of Suriname

The Central Bank of Suriname (CBvS) (Dutch: Centrale Bank van Suriname) is Suriname’s highest monetary authority and the country’s governing body in monetary and economic affairs. The Central Bank’s tasks were legislated in the Bank Act of 1956. Like other central banks, it is the principal monetary authority of the country. Other tasks include the promotion of the value and stability of the currency of Suriname, the provision of money circulation, the safeguarding of private banking and credit union activities, together with balanced socio-economic development. The Central Bank is headed by a Governor and divided into three directorates: Banking Operations, Monetary and Economic Affairs and Supervision. History After the start of Suriname’s political self-government from the Netherlands in 1954, changes were instigated to the country’s monetary system; on 1 April 1957, the Central bank of Suriname was established in Paramaribo and took over the issuing of currency. Until 1957, De Surinaamsche Bank (DSB), which at that time was a subsidiary of the Dutch Nederlandsche Handel-Maatschappij and the largest commercial bank in Suriname, acted as default issuer of currency. Governors Rudolf Groenman, April 1957 – October 1961 Victor Max de Miranda, July 1963 – December 1980 Jules Sedney, December 1980 – January 1983 Henk Goedschalk, January 1985 – January 1994 André Telting, March 1994 – December 1996 Henk Goedschalk, January 1997 – August 2000 André Telting, September 2000 – August 2010 Gillmore Hoefdraad, September 2010 – August 2015 Glenn Gersie, February 2016 – February 2019 Robert-Gray van Trikt, March 2019 – January 2020 Maurice Roemer, February 2020 – Source: See also Surinamese dollar Economy of the Caribbean Economy of South America Economy of the Netherlands Antilles Netherlands Antillean gulden De Nederlandsche Bank Central Bank of Aruba Economy of Curaçao Dutch Caribbean Securities Exchange Central banks and currencies of the Caribbean List of central banks List of financial supervisory authorities by country References External links Official site: Central Bank of Suriname
Banco Central de Surinam

El Banco Central de Surinam (en neerlandés: Centrale Bank van Suriname) es la máxima autoridad monetaria y el consejo de administración en asuntos monetaria y económicos del país. Las tareas del banco central fueron legislados en la Ley del Banco de 1956. Como otros bancos centrales, es la principal autoridad monetaria del país. Otras tareas incluyen la promoción del valor y la estabilidad de la moneda de Surinam, la prestación de dinero circulante, la supervisión de la banca privada y la unión de crédito de las actividades, junto con el equilibrado desarrollo socioeconómico. El banco central está encabezada por un Gobernador y dividido en tres direcciones: Operaciones Bancarias, Asuntos Monetarios y Económicos y Supervisión. Historia Después del inicio de autogobierno político de Surinam de los Países Bajos en el año 1954, se impulsaron cambios en el sistema monetario del país; el 1 de abril de 1957, el Banco Central de Suriname fue establecido en Paramaribo y se hizo cargo de la emisión de moneda. Hasta 1957, De Surinaamsche Banco (OSD), que en ese momento era una filial del Nederlandsche Handel-Maatschappij y el banco comercial más grande en Surinam, actuó como emisor de moneda por defecto.​ Gobernadores Rudolf Groenman, abril de 1957 - octubre de 1961 Víctor Max de Miranda, julio 1963 – diciembre 1980 Jules Sedney, diciembre de 1980 - enero de 1983 Henk Goedschalk, enero de 1985 - enero de 1994 André Telting, marzo 1994 – diciembre 1996 Henk Goedschalk, enero de 1997 – agosto de 2000​ André Telting, septiembre de 2000 – agosto de 2010 Gillmore Hoefdraad, septiembre de 2010 - agosto de 2015 Glenn Gersie, febrero de 2016 – febrero de 2019 Robert-Gray van Trikt, marzo de 2019 – enero de 2020 Maurice Roemer, febrero de 2020 – Fuente:​ Véase también Dólar de Surinam Economía de Surinam Referencias Enlaces externos Sitio oficial: Banco Central de Surinam
Banque centrale du Suriname

La Banque centrale du Suriname (en néerlandais : Centrale Bank van Suriname) est la plus haute institution monétaire du Suriname chargée de l'émission du dollar du Suriname (SRD). Son siège est situé à Paramaribo. Elle est créée en 1957. Histoire La Banque centrale du Suriname est créée le 1er avril 1957 afin d'émettre et de gérer la monnaie de la Guyane néerlandaise, le florin. Elle a succédé à la banque privée De Surinaamsche Bank chargée jusqu'à cette date de l'émission de la monnaie. En 1983, durant la guerre civile, le gouverneur de la banque centrale du Suriname, Jules Sedney, doit se réfugier aux Pays-Bas après avoir refusé d’opérer un dépôt de 50 millions en provenance du cartel de Medellín. En janvier 2004, elle assure la création de la nouvelle monnaie, le dollar du Suriname, ainsi que le fixing de la parité. Gouvernance La Banque centrale du Suriname est dirigée par un gouverneur et est organisée en trois départements : Banque et affaires bancaires (Bankbedrijf & Bancaire Zaken) ; Affaires monétaires et économiques (Monetaire Zaken & Economische Aangelegenheden) ; Supervision de crédit (Toezicht Kredietwezen). Missions D'après la loi bancaire de 1956 (modifiée en 2010), les missions de la Banque centrale du Suriname sont les suivantes : garantir une valeur stable à la monnaie du Suriname ; aider la circulation de la devise nationale sous forme de billets de banque et développer les paiements scripturaux en monnaie nationale ; promouvoir le développement du secteur bancaire au Suriname ; superviser le secteur bancaire, le secteur du crédit, le secteur de la retraite et de l'assurance, les opérations de change, et de transferts d'argent en provenance et à destination d'autres pays, le tout sur la base des dispositions légales applicables, incluant la supervision de l'ensemble des institutions actives dans ces secteurs et sous-secteurs ; promouvoir et de faciliter les transactions financières entre le Suriname et les autres pays ; promouvoir un développement socio-économique équilibré du Suriname. Liste de gouverneurs Références Liens externes Site officiel Ressource relative aux beaux-arts : British Museum Portail du Suriname Portail de la finance Portail de l’économie
Центральный банк Суринама

Центральный банк Суринама (нид. Centrale Bank van Suriname) — центральный банк Республики Суринам. История Банкноты для Нидерландской Гвианы (затем — Суринама) в 1829—1837 годах выпускал Вест—Индский банк, в 1865—1957 годах — Суринамский банк. Правительство колонии выпускало банкноты мелких номиналов. В 1956 году основан Центральный банк Суринама. Банк начал операции 1 апреля 1957 года, выпуск банкнот — в 1963 году. Примечания Литература Бутаков Д.Д., Золотаренко Е.Д., Рыбалко Г.П. Валюты стран мира: Справочник / Под ред. С. М. Борисова, Г. П. Рыбалко, О. В. Можайскова. — 5-е изд., перераб. и доп. — М.: Финансы и статистика, 1987. — 383 с. Ссылки cbvs.sr (нид.) — официальный сайт Центрального банка Суринама (англ.)
Kami Kami Airstrip

Kami Kami Airstrip (ICAO: SMKM) is an airstrip serving the small gold mining camp of Kami Kami in the Sipaliwini District of Suriname. See also Suriname portal Aviation portal Transport in Suriname List of airports in Suriname References External links Bing Maps - Kami Kami Airstrip Google Maps - Kami Kami
Kami Kami Airstrip

Kami Kami Airstrip is een landingsstrook in het ressort Tapanahony in het oosten van het district Sipaliwini in Suriname. Het bedient vooral het mijnbouwgebied dat hier ligt, in het midden van het Nassaugebergte in het noorden, het Lelygebergte in het zuiden, het Brokopondostuwmeer in het westen en de Marowijnerivier in het oosten. Er zijn lijnvluchten naar Zorg en Hoop Airport in Paramaribo. De ondergrond van de landingsbaan is van gras. De baan heeft een lengte van circa 540 meter. Zie ook Lijst van vliegvelden in Suriname
Corneliskondre

Corneliskondre is a village in Suriname, located in the Boven Coppename resort of Sipaliwini District. It has a population of 70 as of 2020, and is inhabited by Indigenous people of the Kalina tribe. Corneliskondre has been named after Cornelis Tapopi, the chief who founded the village. Catholic missionaries first visited the village in 1883. The village has a school, and a holiday resort near the Wayambo River. The clinic in the village is operated by the Mungra Medical Centre in Nieuw-Nickerie. References External links Media related to Corneliskondre at Wikimedia Commons
Corneliskondre

Corneliskondre, también escrito Cornelius Kondre, Cornelis-kondre o Corneles Kondre es una población indígena de Surinam ubicada en el ressort Boven Coppename dentro del distrito de Sipaliwini, en la zona central norte del país, a una elevación de a 12 metros sobre el nivel de mar​ y cuenta con 140 habitantes. La población se encuentra a orillas del río Wayombo donde se han reportado casos de ataque de pirañas a personas.​ Referencias
Corneliskondre

Corneliskondre is een plaats in het bestuursressort Boven-Coppename in het district Sipaliwini, Suriname. De inwoners zijn inheemsen van het volk Karaïben (Kari’na). De kapitein van het dorp is Jules April (stand 2020). Het dorpshoofd is aangesloten bij de Vereniging Inheemse Dorpshoofden Suriname (VIDS) Het dorp heeft onder meer een school, een gezondheidscentrum van de Medische Zending, en een vakantieresort aan de Wajamborivier. In Corneliskondre bevindt zich een kliniek. Het beheer was in handen van de Medische Zending die het op 1 november 2017 overdroeg aan het Mungra Medisch Centrum uit Nieuw-Nickerie.
Bioscoop Tower

Bioscoop Tower was een bioscoop aan Heerenstraat 50 in Paramaribo (Suriname) die bestond tussen 1948 en 1998. Het gebouw was geïnspireerd op de Amerikaanse art deco. Met een lengte van 45 meter en een breedte van 13,5 meter bood het plaats aan 760 bezoekers. Voor de luchtverversing waren er twee blowers geïnstalleerd, die in verbinding stonden met een speciale inrichting tussen dak en plafond. De bioscoop had één zaal die zich bevond op de eerste verdieping. Geschiedenis Het bioscooptheater Tower werd in juni 1948 geopend. Het werd gebouwd in opdracht van de familie De la Fuente. Op de plaats waar het pand verrees, stond eerder het redactiekantoor van De West. Het ontwerp van de Nederlandsche Maatschappij voor Havenwerken werd uitgevoerd door H. Welles, waarbij het technisch toezicht werd gedaan door Wilem Eduard Sniphout (1890-1972). Het gebouw werd geheel opgetrokken uit gewapend beton. De Tower was niet de eerste plek waar in Suriname films vertoond werden. In 1898 werden er al films getoond in een huis op de hoek van de Watermolenstraat en de Heerenstraat. In 1899 werden er ook films vertoond in theater Thalia. In 1912 kwamen er nog eens drie plekken bij: Theater Sheurlen, de Cinema Pathé Frères (die in 1913 verhuisde naar de Domineestraat en daar Bioscoop Bellevue zou heten) en de Hollands-Amerikaanse Bioscoop. In 1937 werd Luxor geopend ter vervanging van de eerdere bioscoop Cinema Elisa. Op 1 januari 1974 werd de Bioscoop Tower, samen met onder meer Bioscoop Bellevue, verkocht aan een buitenlandse maatschappij genaamd National Films, Trinidad Ltd. In 1978 bleek de Tower in slechte staat, had last van ongedierte en draaide films die vaak in slechte staat verkeerden door veelvuldig gebruik. In 1998 sloot de bioscoop zijn deuren. De verzekeringsmaatschappij die zetelde in het gebouw ernaast, kocht het pand als uitbreiding van zijn kantoorruimte. De oorspronkelijke voorgevel werd hierbij aangepast. Externe link De verdwenen bioscopen van Paramaribo - Tower, De filmkijker
Moengo Airstrip

Moengo Airstrip is een vliegveld bij Moengo in het district Marowijne in Suriname. Er zijn rond de zeven maatschappijen die het vliegveld aandoen. Er zijn lijnvluchten naar Zorg en Hoop Airport in Paramaribo. De ondergrond van de landingsbaan is van gras. De baan heeft een lengte van circa 500 meter. Zie ook Lijst van vliegvelden in Suriname