NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Henri Alwies Airstrip

Henri Alwies Airstrip (Dutch: Henri Alwies Vliegveld) (IATA: SMHA), also known as Henri Alwies Airfield or Henri Alwies Vliegveld, is in the Saramacca district of Suriname. This is one of the newest airports in Suriname, in use since April 5, 2012. It is the homebase of the crop dusting company ERK Farms, and was also heavily used by the Gliders Club Zweefvliegclub Akka. History On March 24, 2013, an Open Day was held at the new Henri Alwies Airfield with multiple planes from Zorg en Hoop Airport and a demonstration from Skydive Free 2 Fly Suriname jumping parachutes from a privately owned Britten-Norman BN-2 Islander (N26NB). Surinamese Minister Of Sport & Youth, Ismanto Adna, participated with a tandem parachute jump. A crop dusting demonstration was performed by pilot Martin Veldkamp with a Grumman G-164B Ag-Cat B (PZ-USB) from ERK Farms. Charters and destinations Charter airlines and cropdusters serving this airport are: See also Suriname portal Aviation portal List of airports in Suriname Transport in Suriname References External links OpenStreetMap - Alwies Airstrip
Henri Alwies Airstrip

Henri Alwies Airstrip is een landingsstrook bij Peperhol in Tijgerkreek in het district Saramacca in Suriname. Het is de thuisbasis voor sproeivliegtuigen. De ondergrond van de landingsbaan is deels van grind en deels van gras. De baan heeft een lengte van circa 600 meter. Het werd op 5 april 2012 in gebruik genomen. Er zijn rond de elf maatschappijen die het vliegveld aandoen. Er zijn lijnvluchten naar Zorg en Hoop Airport in Paramaribo. Het is de thuisbasis voor het bedrijf ERK Farms die vanaf hier vluchten uitvoert met sproeivliegtuigen. Daarnaast is het een startplaats voor luchtsport in Suriname met een vestiging van de Zweefvliegclub Akka 95; de club heeft hiernaast nog een basis op het internationale JAP Airport bij Zanderij. Op 24 maart 2013 werd een open dag gehouden en werden luchtshows gegeven met een Britten-Norman BN2 Islander en een Grumman G-164B Ag-Cat B. Zie ook Lijst van vliegvelden in Suriname Luchtsport in Suriname Externe link Xavier van Ravenswaay, landing en stijging op het vliegveld, 2012 (video)
Universidad Anton de Kom

La universidad Anton de Kom es la única que existe en Surinam. Se encuentra ubicada en la capital, Paramaribo y su nombre hace honor a Anton de Kom, activista anticolonial que murió de tuberculosis mientras estaba en el exilio en los Países Bajos. Historia Fundación La educación terciaria en Surinam se remonta en el tiempo más de lo que el común de la gente piensa. En 1882, cuando Herman Benjamins era responsable de la educación en Surinam, ya existía la educación terciaria que era impartida por la denominada 'Geneeskundige School'. Además de la 'Geneeskundige School' también existía un sistema organizado para educación jurídica Las escuelas de Leyes, que fueron fundadas a finales de la década de 1940. Además de existir otras disciplinas parauniversitarias, tales como la de agrimensor, dentista y farmacéutico. La organización que tuvo a su cargo organizar el festival que se realizó en 1966 para conmemorar el centenario del denominado Staten of Suriname, tomó la decisión de colaborar con el gobierno de Surinam para fundar la universidad. La 'persona jurídica Universiteit van Suriname' se estableció oficialmente el 25 de junio de 1966. La proclamación se realizó el 1 de noviembre de 1968 en el antiguo Teatro Star. Desde entonces el 1 de noviembre se celebra su aniversario. En orden cronológico, las facultades de esta universidad se fundaron de la siguiente manera: El 1 de noviembre de 1968 se inaugura la Facultad de Leyes. El 28 de septiembre de 1969 la Facultad de Estudio en Medicina. El 1 de noviembre de 1975 la Facultad de Estudios en Ciencias Sociales y Economía. El 1 de diciembre de 1976 la Facultad de Estudios Naturales. El 1 de diciembre de 1977 la Facultad de Estudios Técnicos. Facultades Actualmente la Universidad Anton de Kom de Surinam, posee las siguientes facultades: La Facultad de Ciencias Médicas Medicina y Fisioterapia La Facultad de Ciencias Sociales Leyes Economía, áreas principales Economía General y de Negocios Destión de la Educación y de Estudio de los Cambios Sociales en la Sociedad Administración Pública Sociología Gestión de Negocios La Facultad de Ciencias Tecnológicas. Producción Agrícola, áreas principales Ciencias de la Tierra, Forestación, Agricultura, Agronomía Producción Mineral, áreas principales Geología, Minería Ingeniería Eléctrica, áreas principales Técnicas de la Energía, Information Technique Infraestructura, áreas principales Edificios y Construcciones, Ingeniería Civil, Gestión de la Tierra y el Agua Ciencias del Medio Ambiente, áreas principales Gestión de los Recursos Acuáticos, Gestión de los Recursos del Medio Ambiente y Naturales Ingeniería Mecánica, áreas principales: Tecnología de la Producción, Ingeniería Mecánica y de Materiales, Procesos y Energía Referencias Enlaces externos Sitio web de la Universidad Anton de Kom
Université du Suriname Anton-de-Kom

L'Université Anton de Kom (en néerlandais : Anton de Kom Universiteit van Suriname) est la seule université du Suriname. Elle est située dans la capitale, Paramaribo, et porte le nom d'Anton de Kom, un militant anticolonialiste tué par les nazis alors qu'il était en exil aux Pays-Bas. Liens externes Sites officiels : adekus.uvs.edu et www.uvs.edu Notes et références Portail des universités Portail du Suriname
Università Anton de Kom

L’Università Anton de Kom è l'unica università del Suriname. Si trova nella capitale del Paese, Paramaribo. Storia Fondata nel 1968, prende nome da Anton de Kom, un attivista anticolonialista che fu catturato dai nazisti mentre si trovava nei Paesi Bassi. Struttura L'università, che è su base pubblica, si divide in 5 facoltà: Facoltà di Medicina Facoltà di Scienze Sociali (con i corsi di laurea in Diritto, Economia, Management, Pubblica Amministrazione, Sociologia, Business, Psicologia) Facoltà di Scienze Tecnologiche Facoltà di Scienze Umanistiche Facoltà di Matematica e Fisica (con i corsi di laurea in Matematica, Fisica e Chimica) Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Università Anton de Kom Collegamenti esterni Sito ufficiale, su adekus.uvs.edu. Sito ufficiale, su uvs.edu.
Universidade Anton de Kom

A Universidade Anton de Kom é a única instituição de ensino superior pública do Suriname. Está localizada na capital do país, Paramaribo, e foi nomeada em homenagem a Anton de Kom, um ativista anti-colonização que foi morto pelos nazistas enquanto esteve em exílio nos Países Baixos. Entre os requerimentos mínimos para estudantes estrangeiros está o domínio do neerlandês. Ligações externas «Página da Universidade Anton de Kom» (em neerlandês)
Centrumkerk

Centrumkerk is a church of the Dutch Reformed Church of Suriname. It is located on Kerkplein in the centre of Paramaribo. It was the state church until independence of Suriname in 1975. The Centrumkerk is a monument, and an UNESCO World Heritage Site. The building is octagonal without a church tower. History The first church built at the site was the Oranjetuin. It was shared with the Lutheran church, and was also used as Town Hall. In 1743, the government moved out, and the Lutheran congregation erected their own church in 1747. Around the church was a cemetery. The old church was torn down and replaced by a new octagonal shaped church in 1810. In 1821, the church burnt down in a fire. In 1833, construction started on a new church. The architect was C.A. Roman. The Centrumkerk was consecrated on 5 July 1835 with Prince Frederick Henry as honoured guest. however construction continued until 1837. In 1840, Carl Naber was commissioned to build an organ for the church, however the organ was lost at sea. In 1846, a new organ was delivered and installed. The organ has been restored in 1966. On 25 November 1975, the Centrumkerk was temporarily used as parliament building. The official transfer of sovereignty was signed in the church. Monuments In 1944, W.A. Leeuwin made a radio program about Johannes Nicolaas Helstone, a composer and pianist. The broadcast ended with the observation that there were no visible signs of his presence any more. In 1948, a monument was erected on the north-side of the church honouring Helstone. In 1955, a statue of Simón Bolívar was placed on the south-side. The statue was a gift from Venezuela. References
Centrumkerk (Paramaribo)

L'église centrale de Paramaribo (en néerlandais : Centrumkerk), est une église à plan centré de l'église réformée du Suriname construite en 1810 à Paramaribo au Suriname. C'était une église d'État jusqu'en 1975. Le bâtiment a servi de bâtiment du parlement lors de la proclamation de l'Indépendance du Suriname cette année-là. L'église est inscrite sur la liste du patrimoine mondial dans le cadre du patrimoine culturel surinamais. Le bâtiment de l'église était situé dans le centre ville entre les maisons, sur la Kerkplein, l'ancien jardin des orangers, et s'élevait bien au-dessus des maisons. La Centrumkerk est une église à coupole octogonale, construite à l'initiative du révérend van Esch. Le bâtiment de l'église a été consacré en 1814. Il a brûlé lors de l'incendie de 1821 (nl), après quoi des offices ont eu lieu dans l'église luthérienne, dans la Loge Concordia (nl) et plus tard également dans la Grande Eglise d'état (nl) (Grote Stadskerk). En 1833, une nouvelle église octogonale est conçue et construite par l'architecte de la ville Charles Roman (nl). L'église a été consacrée le 5 juillet 1835. Un orgue d'église fut commandé au facteur d'orgues Carl Friedrich August Naber (nl) de Deventer, mais il se perdit lors de son transport dans l'océan. Naber a construit un nouvel orgue, pour lequel le roi Guillaume II a payé. Celui-ci a survécu à la traversée et a été inauguré sur place en 1846. Le sol de l'église actuelle est constitué en grande partie de pierres tombales de la première moitié du XVIIIe siècle. Johanna Margarete van Striep (1706-1769), épouse de Salomon Du Plessis (1705-1785), y fut enterrée. Le bâtiment a une sous-structure en brique et un toit en ardoise avec deux tours de ventilation. Les fenêtres peuvent s'incliner et s'ouvrent pendant les offices. L'intérieur est simple mais joliment fini. Deux rangées de colonnes ioniques soutiennent une voûte en berceau en bois récemment restaurée. La chaire a été fabriquée au Suriname au début du XIXe siècle. Notes et références Voir aussi Articles connexes Paramaribo Église à plan centré Liens externes Portail des religions et des croyances Portail du Suriname Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Centrumkerk (Paramaribo)

De Centrumkerk in Paramaribo, een kerkgebouw van de Hervormde Kerk in Suriname, werd in 1810 gebouwd. Het was een zg. staatskerk tot 1975. Het gebouw diende als parlementsgebouw bij de afkondiging van de Onafhankelijkheid van Suriname in dat jaar. De Centrumkerk staat op de Werelderfgoedlijst als onderdeel van het Surinaams culturele erfgoed. Geschiedenis Cornelis van Aerssen van Sommelsdijck, oprichter van de Societeit van Suriname, liet in 1688 aan de zuidkant van het kerkplein een eerste kerk bouwen, samen met een gouvernementskantoor. In 1814 werd deze vervangen door een koepelkerk aan de noordzijde van hetzelfde plein, de voormalige Oranjetuin. In 1835 werd op deze plaats de nieuwe kerk, die er tot nu toe staat, in gebruik genomen. De achthoekige koepelkerk werd gebouwd op initiatief van dominee van Esch en door hem ingewijd in 1814. Het kerkgebouw stond centraal tussen de huizen en stak ruim boven de huizen uit. In 1821 echter brandde het af, waarna de diensten gehouden werden in de Lutherse kerk, in Loge Concordia en later ook in de Grote Stadskerk. In 1833 werd door stadsbouwmeester Charles Roman een nieuwe achthoekige kerk ontworpen en gebouwd. Deze kerk werd op 5 juli 1835 ingewijd. Interieur Voor de nieuwbouw werd een kerkorgel besteld bij orgelbouwer Carl Friedrich August Naber te Deventer, maar dat orgel is in de oceaan ten onder gegaan. Naber maakte een nieuw orgel, waarvoor koning Willem II betaalde. Dit overleefde de overtocht wel en werd in 1846 ingewijd. De preekstoel werd in het begin van de 19de eeuw in Suriname vervaardigd. De vloer van de huidige kerk bestaat voor een groot deel uit grafstenen uit de eerste helft van de 18de eeuw. Hier werd onder meer Johanna Margarete van Striep (1706-1769), huysvrouw van Salomon Du Plessis begraven. Het kerkgebouw heeft een bakstenen onderbouw en een leien dak met twee ventilatietorentjes. De ramen kunnen kantelen en worden tijdens de diensten geopend. Het interieur is simpel maar mooi afgewerkt. Twee rijen Ionische zuilen ondersteunen een houten tongewelf dat onlangs werd gerestaureerd. Aan de muur hangt ter herinnering aan Annetta Bos-Visser een gedenksteen voor haar. Zij was welzijnswerker en hiel armen, wezen en bejaarden.
Anaula

Anaula is een eiland in de Boven-Surinamerivier. Het is een natuurreservaat dat voor een klein deel is ingericht als resort. Het ligt in het Boven-Surinamegebied op ongeveer 170 km van Paramaribo en ongeveer een uur varen vanaf een vertrekpunt ten Zuiden van het Brokopondostuwmeer. Het ligt tegenover een aantal dorpen aan de rivier, waaronder Nieuw Aurora en Ladouanie. Dicht bij het eiland liggen de eilanden Tang Loekoe en Kninipaati, en de stroomversnelling Ferulasi. Het eiland is ongeveer 12 hectare groot, waarvan ongeveer 10 hectare tropisch regenwoud is. Het ligt in het gebied van de Saramaccaners, een marron-stam van Suriname. Een deel van hun woont in Aurora, een dorpje iets meer stroomopwaarts. Anaula Nature Resort Ongeveer 2 ha is bebouwd als resort. Er zijn meerdere 2-persoons gastenhuisjes met koud water en stroom tot 8 uur 's avonds. De bedden hebben klamboes, hoewel er al jarenlang geen malaria is geweest. Er kan in de rivier tussen enkele grote stenen gepoedeld worden, maar om te zwemmen is er te veel stroom. Er is een klein zwembad bij een van de hoofdgebouwen. Met korjaalboten kan men over de rivier excursies maken en onder meer andere dorpjes bezoeken. De bevolking mag niet gefotografeerd worden tenzij ze uitdrukkelijk toestemming geven. Bereikbaarheid Vanaf Paramaribo is het ongeveer 45 minuten vliegen naar Ladouanie, waar de dichtstbijzijnde airstrip is, vandaar duurt de reis nog tien minuten per korjaal. In Ladouanie is ook een school, een kerk en een medische post. Van Paramaribo naar Atjoni (Pokigron), dat iets ten Zuiden van het Brokopondostuwmeer ligt, is het enkele uur rijden over de geasfalteerde Avobakaweg tot Atjoni. Van hier uit is het nog een uur varen naar Anaula. Omdat de boten zo ondiep zijn, worden ze veel gebruikt op de rivieren in Suriname. Voorop zit iemand die zo nodig de weg aangeeft tussen de stenen door, af en toe moet hij ook de kano afhouden of bijsturen. Achterop is een buitenboordmotor. Als de bestuurder hoort dat de bodem van de boot tegen de bodem van de rivier aankomt, trekt hij snel de motor op. Vooral tegen het einde van de droge tijd staat het water laag en is het moeilijk tussen de stenen door te varen. Galerij Externe links Officiële website Drone-video van Aunala, 2023
Onafhankelijkheidsplein

The Onafhankelijkheidsplein (Dutch pronunciation: [ɔnɑfˈɦɑŋkələkɦɛitsˌplɛin]; Independence Square) is a town square in Paramaribo, the capital of Suriname. The square is situated in the historical inner city, near the Suriname River and the Presidential Palace of Suriname. Before the independence of Suriname from the Netherlands in 1975, it was also called the Oranjeplein (Orange Square) and the Gouvernementsplein (Government Square). Buiten-Sociëteit Het Park is located on the square. On 1 August 1996, the building which housed the National Assembly of Suriname burnt down. The National Assembly moved to the former park house. Other buildings on the square include the Ministry of Finance and the Congress Hall. References
Plaza de la Independencia (Paramaribo)

La plaza de la Independencia (en neerlandés: Onafhankelijkheidsplein) es el principal espacio urbano de la ciudad de Paramaribo, capital de Surinam. Se encuentra como área intermedia entre la zona verde de Palmentuin y el Palacio Presidencial de Surinam.​ La plaza durante el periodo de la Guayana Neerlandesa era denominado como plaza Naranja o plaza de Gobierno.​ Desde el 24 de febrero de 2012 la plaza ocupa toda las banderas de los integrantes de la Comunidad del Caribe por lo que también recibe el nombre de plaza de la Bandera.​ Descripción Por su ubicación selvática, la plaza es lugar de encuentro para aves durante las mañanas. Además del Palacio Presidencial, alrededor de la plaza también se encuentra, a la derecha, la sede del Ministerio de Finanzas y la residencial real Du Plessis; mientras que a la izquierda, la sede del Tribunal de Justicia Nacional.​ La plaza también se ubica cerca al río Surinam, en dicha orilla está la Asamblea Nacional Monumentos El sitio es lugar de estatuas en recuerdo a Johan Adolf Pengel y Jagernath Lachmon, también existe un pequeño memorial en honor a los soldados surinameses que participaron en la Segunda Guerra Mundial como parte de las Fuerzas Armadas de los Países Bajos.​ Galería Véase también Fuerte Zeelandia Referencias
Onafhankelijkheidsplein

O Onafhankelijkheidsplein ([ɔnɑfˈɦɑŋkələkhɛitsplɛin], Praça da Independência) é uma praça da cidade em Paramaribo, a capital do Suriname . A praça está situada no centro histórico da cidade, perto do Rio Suriname e do Palácio Presidencial do Suriname . Antes da independência do Suriname da Holanda em 1975, também era chamada de Oranjeplein (Praça Laranja) e o Gouvernementsplein (Praça do Governo). O Buiten-Sociëteit Het Parque está localizado na praça. Em 1º de agosto de 1996, o prédio que abrigava a Assembleia Nacional do Suriname foi incendiado. A Assembleia Nacional se mudou para a antiga casa do parque. Outros prédios na praça incluem o Ministério das Finanças e o Palácio do Congresso. Referências
Berlijn, Suriname

Berlijn (Sranan Tongo: Balen) is a village and former wood plantation in the resort of Zuid in the Para District in Suriname. It is located on the Para Creek, and about 4 kilometres (2.5 mi) from the Johan Adolf Pengel International Airport. Overview On 25 February 1763, Johan Godlieb van Borrius bought 1,000 Surinamese acres (about 430 hectares) of land, and founded the wood plantation Berlijn. The plantation was located near maroon territory, therefore, a military outpost was established in Berlijn. In the late 18th century, Berlijn became the largest supplier of wood in Suriname. In 1821, the plantation was bought by James Balfour who wanted to transport the slaves to his sugar plantation Waterloo. In Paramaribo, the slaves discovered their final destination, revolted, and escaped back to Berlijn. The government ruled that they could remain in Berlijn. In 1863, the slaves were emancipated, and the plantation closed. Many of the freed slaves, remained on the land. In 1912, the Lawa Railway opened with a station in Berlijn. The railway operated until 1996. In 1937, Berlijn was officially founded as a village. In 1957, a road was built from Berlijn to Zanderij near the Johan Adolf Pengel International Airport. The economy is mainly based on subsistence farming, and people who work at the airport and Cola Creek, a nearby tourist resort. Notable people Fred Derby (1940–2001), trade unionist, politician, and only survivor of the December murders References Bibliography Franke, Richard (1971). "Economic circuits in a Surinam village". New West Indian Guide / Nieuwe West-Indische Gids.
Berlijn

Berlijn es una localidad en Surinam, en el distrito de Para y en el ressort de Zuid-Para. En idioma sranan tongo el sitio se lo menciona con el nombre de «Balen», aunque a veces se refieren al mismo bajo el nombre de «Sabaku». La villa se encuentra asentada en lo que antiguamente era una plantación denominada 'Berlijn'. Antiguamente el aérea comprendía varias concesiones agrícolas tales como "Berlijn", "Drie Zwitsergrond" y "Oranje", las cuales han vencido. Los residentes de la localidad, en su mayoría de raíces africanas, pagan un alquiler conjunto de SF 50, - por un período de 75 años. Berlijn se encuentra al sur del aeropuerto internacional Johan Adolf Pengel International Airport, sobre la ruta que conecta Zanderij-Kraka. Es un área popular entre los habitantes de Paramaribo. En la zona existe una pequeña iglesia evangélica. Referencias
Berlijn (dorp)

Berlijn is een dorp aan de rivier Boven-Para in het district Para, Suriname. In het Sranan wordt de plaats Balen genoemd, soms ook Sabaku. Het dorp ligt op de plaats van de voormalige plantage Berlijn. Het omvat verschillende voormalige concessies, waaronder houtgrond 'Berlijn', de 'Drie Zwitsersgrond' en 'Oranje', die door verjaring vervallen zijn tot domeingrond. De omwonenden -voornamelijk Creolen- betalen daarvoor een gezamenlijke erfpacht van sf 50,-, voor een looptijd van 75 jaar. Berlijn ligt ten zuiden van de internationale luchthaven Johan Adolf Pengel International Airport, aan de verbindingsweg Zanderij-Kraka. Het is een populaire buitenplaats voor de inwoners van Paramaribo. Er staat een kleine kerk van de Evangelische Broedergemeente Suriname. In 2004 zijn door een brand vijf traditionele huisjes langs de kreek en een touristenverblijf verwoest. Over de kreek is een brug en aan de andere kant, in het bos, een begraafplaats. De Surinaamse politicus Fred Derby (1940-2001) is hier geboren. Zie ook Suriname kende ook nog een plantage genaamd Berlijn aan de Commewijne-rivier.
Präsidentenpalais Suriname

Das frühere Gouverneurs- und heutige Präsidentenpalais steht am Onafhankelijkheidsplein (Unabhängigkeitsplatz) in Paramaribo, Suriname. Hier residierten die Gouverneure der Sozietät von Suriname und ab 1795, bis zur Unabhängigkeit von Suriname am 25. November 1975, die durch die Kolonialmacht Niederlande berufenen Gouverneure. Gouverneurshaus Das erste Gouverneurshaus an dieser Stelle wurde wahrscheinlich am Ende des 17. Jahrhunderts aus Holz errichtet. Ein erster Grundriss wurde von Ingenieur Tourton im Jahre 1712 angefertigt. Hierauf ist das Gebäude mit langgestreckten Hintergebäuden eingezeichnet. Entsprechend dem angegebenen Maßstab hatte das Gouverneurshaus eine Größe von rund 14,20 × 14,20 Meter und bestand wahrscheinlich aus zwei Etagen. Rund 1730 ließ Gouverneur Carel Emilius Henry de Cheusses das Haus komplett auf einem Sockel aus Ziegelsteinen neu bauen und wahrscheinlich auf seine heutige Breite räumlich erweitern. Auf einem Gemälde von Frederik Jägerschiöld aus dem Jahre 1772 ist das Gebäude detailliert dargestellt. Es hatte mit seinem grauen Farbanstrich und den circa 10 kleinen Fenstern auf der ersten Etage noch nicht den Glanz einer Gouverneursresidenz. Rund 1787/88 wurde das Gebäude an der Vorderseite erweitert. Es wurde eine Bogengang bestehend aus zwei Baulagen angebaut. Der mittlere Teil erhielt als Krönung einen Dreiecksgiebel mit dem Wappen der Sozietät von Suriname. Im Jahre 1834 erfolgte erneut eine eingreifende innere und äußere Veränderung durch den Anbau einer offenen Galerie an der hinteren Gebäudeseite. Abgesehen von weiteren kleineren Veränderungen hatte es hiermit die heutige Form. An der Platzseite wurde dann 1911 auf der ersten Etage des Vorsprungs eine große Terrasse über den Eingangsbereich gebaut, wodurch auch eine Anfahrts-Überdachung entstand. Präsidentenpalais Bis zum Jahre 1987 haben hier alle Präsidenten der Republik Suriname residiert. Heute dient es dem Präsidenten zu repräsentativen Zwecken, Empfängen, Ehrungen und Festen. Das Wappen der Sozietät von Suriname im Giebeldreieck – siehe Foto – wurde entfernt. Am 1. Juli 2015, dem Feiertag zur Abschaffung der Sklaverei in Suriname am 1. Juli 1863, wurde das neue Wappen Surinames enthüllt. Siehe auch Liste der Gouverneure von Suriname Literatur C. Temminck-Groll und Arthur Tjin-A-Djie: De architectuur van Suriname 1667–1930, Walburg Pers, Zutphen 1973, ISBN 90-6011-451-5, S. 41 ff. Weblinks Einzelnachweise