NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Waag (Paramaribo)

De Waag is een monumentaal pand uit de eerste helft van de negentiende eeuw dat diende als waaggebouw, gelegen aan de Waterkant 5 in Paramaribo (Suriname). Het pand is onderdeel van de historische binnenstad van Paramaribo, die in 2002 door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst is toegevoegd. Geschiedenis Paramaribo was de belangrijkste overslagplaats van Suriname, waar dan ook de goederen gewogen werden, zodat er accijns over kon worden geheven. De weegschalen bevonden zich in het pand; er was ook binnen een kraan, die in 1898 naar buiten werd verplaatst. Er werd gewogen met de Amsterdamse pond, die 494 gram woog, totdat in 1871 het metrieke stelsel werd ingevoerd. Gezien het economische belang van de Waag, werd dit gebouw ook als een van de eerste gebouwen weer opgebouwd na de stadsbrand van 1821. Voor de stadsbrand stond er een onooglijk houten gebouwtje; na de brand werd een architectuurwedstrijd uitgeschreven. Het winnende ontwerp was van Willem de Vroome; meestermetselaar en aannemer C. Paardekoper bouwde het pand samen met meestertimmerman I.P. Zeeman. Op 9 juli 1822 werd de eerste steen gelegd door gouverneur Abraham de Veer. Twee jaar later, in 1824, was de Waag gereed. De Waag stond in het centrum van de oude haven, aan de Waterkant, aan het uiteinde van de Keizerstraat. Er bevonden zich hier twee stenen pieren, die later werden vervangen door een groot goederenmagazijn en een steiger die verder de rivier instak. Rond 1965 werd de haven stroomopwaarts verplaatst. In 1865 werd de bovenverdieping ingericht als kantoor voor de recherche. Rond 1988 was het gebouw in ruïneuze staat. Op privé-initiatief werd de Waag in de periode 1995-2002 gerestaureerd. Daarna kwam er op de begane grond en het achterterrein een bar-restaurant en werd de bovenverdieping benut voor tentoonstellingen. De grote weegshaal in het restaurant is niet de originele weegschaal van dit waaggebouw. Bouw Het pand is vijf traveeën breed. De gevels zijn van baksteen en wit bepleisterd. Het pand heeft twee bouwlagen en de schildkap is met leien bedekt. De Waag werd gebouwd volgens de classicistische architectuur; de indeling van het gebouw is symmetrisch, de gevels zijn geleed door een kroonlijst en lisenen. De middelste travee heeft de hoofdtoegang met zware dubbele paneeldeuren en een halfrond bovenlicht met daarin het jaar 1824. Hierboven bevindt zich een balkon met een smeedijzeren hekje en getoogde dubbele deuren. Later werden drie dakhuizen toegevoegd. Het pand heeft geen verhoogde stoep zoals de meeste monumentale huizen van Paramaribo; dit omdat de goederen makkelijk verplaatst moesten kunnen worden. Op de begane grond wordt de hoge ruimte van 4,45 meter door vier zware Dorische zuilen geleed, die de onderslagbalken van de bovenverdieping dragen. Later is er inwendig veel gewijzigd. Afbeeldingen Zie ook Lijst van monumenten in Paramaribo
Santa Rosa Church, Paramaribo

The Santa Rosa Church (Dutch: Sint Rosakerk) is a Roman Catholic church located in Paramaribo, Suriname. The current church dates from 1911, and is the second largest church in Paramaribo. It is located in the centre of the city and part of the UNESCO World Heritage Site. History In the middle of the 19th century there was a large increase in the number of Catholics in Suriname. In 1861, the building of Loge Concordia of the freemasons was purchased, and turned into a church. The church was dedicated to Rose of Lima. In 1911, a larger church was built with two towers, and consecrated on 28 June 1911. It is a deep church with a small square in front. The building consists of a high central nave with a flat ceiling, and two side naves, and is painted in the same colour scheme as the Saint Peter and Paul Cathedral. The organ of the Rosa Church was built by Jos H. Vermeulen and dates from 1929. There are two bells in the left tower. In 1946, the Rosa Church was hit by lightning which caused a hole of several metres in the tower. In 2009, the Mary statue of the clergy house of the Anthony the Great Church in The Hague was donated to the Rosa Church and placed in an artificial cave in front of the church. In 2020, a restoration of the Rosa Church started, because the building suffered from leakage and barklice. In May 2021, during the restoration, both towers were struck by lightning and damaged. The clergy house is in use by the boy scouts, and the church is also used as a concert hall. Gallery See also Roman Catholicism in Suriname References
St. Rosakerk

De St. Rosakerk, ook Rosakerk genoemd, is een rooms-katholieke kerk uit 1911, gelegen aan de Prinsenstraat 10 te Paramaribo, Suriname. De patroonheilige van de kerk is de heilige Rosa van Lima. De kerk behoort tot het Bisdom Paramaribo. Het gebouw is onderdeel van de historische binnenstad van Paramaribo, die in 2002 door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst is toegevoegd. Geschiedenis Rond 1850 hadden de paters redemptoristen in Paramaribo enkel de Sint-Petrus-en-Pauluskerk en zij hadden behoefte aan een nieuwe kerk in het zuidelijk deel van de stad. Via een stroman betrokken zij een pand van de vrijmetselaars aan de Steenbakkersgracht. In het begin bevond de kerk zich op de bovenverdieping en woonden de paters beneden. Dit werd al vrij snel omgedraaid. De paters begonnen hier vervolgens de St. Rosaschool met hulp van de Franciscanessen van Roosendaal. In 1914 telde deze lagere school voor meisjes 245 leerlingen. In 1860 kreeg deze kerk een opvolger, die vanaf 1865 parochiekerk was. Het interieur daarvan werd in 1870 onder leiding van bouwfrater Frans Harmes verbouwd. In 1911 werd de huidige St. Rosakerk aan de Prinsenstraat gebouwd en in gebruik genomen. Achter de kerk werd een pastorie gebouwd, die tevens diende als klooster voor de redemptoristen. Deze locatie is na de Grote Pastorie aan de Henck Arronstraat het belangrijkste huis voor de paters redemptoristen in Suriname. De huisoverste van de St. Rosakerk werd net als die van de Grote Pastorie in Rome benoemd. Bouw De houten St. Rosakerk is driebeukig waarbij de middenbeuk hoger is dan de twee zijbeuken. De kerk heeft twee symmetrische torens met spitsdaken aan de voorgevelzijde. De zijbeuken en de lichtbeuk hebben gietijzeren spitsboogvensters met maaswerk. De drie toegangsdeuren aan de voorzijde hebben spitsvormige bovenlichten. Naar deze drie centraal geplaatste deuren loopt een stenen trap. Boven in de voorgevel bevindt zich een groot rond raam met maaswerk. De kerk is dezelfde geel-grijze kleuren geschilderd als de kathedraal. De kerk heeft in de drie beuken platte plafonds. De plafonds van het schip en het koor zijn voorzien van houten latten, die gewelfsribben moeten voorstellen. In de kerk bevinden zich beelden van Alfonsus van Liguori en Gerardus Majella. De zeven vensters van het koor zijn vernieuwd; deze nieuwe vensters kwamen uit Nederland. Voor de kerk bevindt zich een grot die in 2009 werd gebouwd. In de grot is een Mariabeeld geplaatst afkomstig van de parochie H. Antonius Abt in Den Haag . Afbeeldingen Zie ook Lijst van monumenten in Paramaribo Externe link City of Paramaribo, Rosakerk, Prinsenstraat.
Central Market (Paramaribo)

The Central Market is a marketplace on Waterkant in the centre of Paramaribo, Suriname. The building has two floors. The ground floor contains the food market where fruits, vegetables, meat and fish are sold. The top floor is a generic retail market where clothing, cigarettes, CDs and other consumer goods are sold. The market is located on the Suriname River, and is open Monday to Saturday. Overview In July 1959, the city council decided to create a central, permanent market in the city which could accommodate 950 stalls. The design was difficult, because the Suriname River has a large tidal range and a strong currents. The market was constructed with European Union subsidies. Even though Suriname is known for its timber reserves, the wood used was imported from the EU. The roof has a double arch allowing plenty of ventilation inside the building. The building was completed in 1969. The Central Market is one of the busiest part of the city. In the early morning, trucks and boats arrive supplying their goods to be sold at the market. The Central Market used to be known for illegal stalls outside the terrain, and the money changers which resulted in the nickname "Central Bank". In 2015, a renovation project started, and illegal stalls are no longer tolerated. During the COVID-19 pandemic the market was closed, and reopened in January 2021 with a one-way system with specific entrances, and exits. References Bibliography Nagel-de Groot, M.W. (2005). Achteraf bekeken: Architectuur in Suriname 1951 tot 1969: Bouwwerken ontworpen door ir. P.J. Nagel (1921-1997) (in Dutch). ISBN 9090192808.
Centrale Markt (Paramaribo)

De Centrale Markt van Paramaribo is gelegen aan de Waterkant vlak bij de Surinamerivier. Het is de grootste overdekte markt van het Caribische gebied. Ernaast staat de Vreedzaammarkt. De markt is van maandag tot en met zaterdag geopend. De markt bestaat uit een grote hal van twee verdiepingen, met aan de buitenzijde eveneens kraampjes met koopwaar. Behalve verse etenswaren zoals vlees, vis, groenten, fruit en kruiden, zijn er ook kleding, cosmetische producten, hobbyartikelen en verdere uiteenlopende spullen te koop. De "droge handelswaar" is met name op de eerste verdieping te vinden, terwijl etenswaren op de begane grond worden verkocht. Naast de handel staan er ook diverse eettentjes. En het is een belangrijk openbaar vervoersknooppunt: vertrekpunt van veel stadsbussen en aanmeerplaats voor boten over de Surinamerivier. Gebouw De markt bevond zich aan de Heiligenweg en werd in circa 1933 verplaatst naar de Waterkant, tegenover de Maarten Lutherkerk. De Centrale Markt werd op een technisch lastige plek gebouwd langs de Surinamerivier. Door de grote getijverschillen en stroomsnelheid van het water was er een groot kunstwerk nodig om de kade te versterken. Het ontwerp kwam van Peter Nagel, die al veel moderne gebouwen in Paramaribo had neergezet, hij ontving de opdracht in juli 1959. Het nieuwe overdekte marktgebouw verving een oudere markt, op de Kankantristraat werd een noodmarkt ingericht, Markt-Zuid, die tot op de dag van vandaag is blijven bestaan. Doordat ir. P.J. Nagel gedurende een groot deel van het project reeds in Nederland woonde, werd het project door bouwkundige Den Haring begeleid. Het marktgebouw bestaat uit twee verdiepingen waarin 950 standplaatsen zijn verwerkt. De hal bestaat uit een grote gebogen overkapping, met veel ventilatie. De gelijmde houten spanten werden vanwege de EU-subsidie, die het project ontving, geïmporteerd uit Nederland, ondanks het in Suriname ruim voorhanden zijnde hout. De gelijmde spanten hadden als voordeel dat ze de grotere overspanning konden maken, dan de andere op dat moment voorhanden zijnde technieken. Het gebouw werd uiteindelijk officieel geopend op 18 april 1970 Galerij Zie ook Lijst van markten in Paramaribo
Elisabeth Samson House

The Elisabeth Samson House is a residential building which used to be owned by Elisabeth Samson, the first Afro-Surinamese millionaire. It is located on Wagenwegstraat in the centre of Paramaribo, Suriname, and is a monument. After Samson's death, it was bought by the State, and in the early 21st century, it was in a neglected state. Cynthia McLeod wanted the building restored. On 19 January 2021, the building was bought by the Elisabeth Samson Foundation, and will be turned into a museum. History Elisabeth Samson (1715–1771) was born as a child of two freed slaves. She owned two coffee plantations, and started an affair with Carl Otto Creutz, a German coffee plantation owner. Around 1742, Samson and Creutz built a house on Wagenwegstraat. They owned 40 house slaves. Slaves were usually living in dwellings in the yard of house. Samson's slaves were housed in buildings next door and across the street. The Elisabeth Samson House was lavishly furnished. At Samson's death in 1771, the inventory of the house was 31 folios long, and her estate was valued at 1,138,000 guilders (In 2016: €9,415,447). Herman Zobre, her Caucasian husband, squandered the money, and the building became property of the government. Up to 2012, the Ministry of Labour was headquartered in the Elisabeth Samson House. Cynthia McLeod, a prominent Surinamese author, considered the dilapidated state of the building shameful, and established the Elisabeth Samson Foundation in order to restore the building to its original condition. In 2017, the Government of Suriname decided not to restore the building, and sell it to the highest bidder. The building is located 150 metres outside the perimeter of the Unesco World Heritage Site. Thanks to a donation of the Nationale Postcode Loterij, the building was bought by the Elisabeth Samson Foundation on 19 January 2021. It will be restored to its original shape. After the restoration, the building will be used to house the Elisabeth Samson Museum. Building The building is located at the corner of Wagenwegstraat with Malebatrumstraat. The property extends all the way to Herenstraat. The building has a brick cellar which at the time Samson lived there, contained a large wine cellar. The house measures five stories, three of which are in the attic. There are dormers on the side of the house. The building has two entrances. The main entrance has two quarter round stairs, and there is an additional entrance on the eastern side. References Bibliography McLeod, Cynthia (1998). "Celebrating the Extraordinary Life of Elisabeth Samson" (PDF). IDB Cultural Centre. : Cite magazine requires |magazine= (help) External links Elisabeth Samson Huis (in Dutch)
Huis van Elisabeth Samson

Het Huis van Elisabeth Samson is een monumentaal pand uit de achttiende eeuw, gelegen aan de Wagenwegstraat 22 in Paramaribo, Suriname. Het pand is onderdeel van de historische binnenstad van Paramaribo, die sinds 2002 door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst is toegevoegd. Sinds 2024 is het Elisabeth Samsonmuseum gevestigd op de eerste verdieping van het pand. Geschiedenis De familie Samson was een familie van zogenaamde 'vrije negers' in het midden van de 18e eeuw. De bekendste leden hiervan waren de halfzussen Nanette en Elisabeth Samson (1715-1771), die eigenaressen waren van een aantal koffieplantages en zeer rijk waren. Elisabeth had onder andere een huis op de hoek van de Wagenwegstraat en Malebatrumstraat. Het huis dat in de 21e eeuw te zien is aan de Wagenwegstraat 22 is groter en rianter dan het was in haar tijd. Het huis is vermoedelijk na haar dood herbouwd of uitgebreid. Rond 1800 werd het huis eigendom van de planter Pieter Heydoorn, die onder meer eigenaar was van Sophia's Lust, wiens initialen PH in de bovenlichten van de deuren staan. In 1815 werd het pand gekocht door het gouvernement. Het huis werd niet beschadigd tijdens de stadsbrand van 1821, terwijl de woningen aan de overkant van de straat geheel afbrandden, waaronder het huis van Nanette Samson. Het pand werd onder andere gebruikt als Hof van Civiele Justitie, stadhuis, school en hoofdkantoor voor het Ministerie van Arbeid. In januari 2021 werd de Stichting Elisabeth Samson eigenaar van het pand. In 2024 is het pand hersteld naar de originele staat, waarbij de eerste verdieping is opgezet als het Elisabeth Samsonmuseum, waarbij de stijlkamers zoveel mogelijk zijn ingericht conform de inventaris in de tweede helft van de achttiende eeuw. De overige verdiepingen worden verhuurd om inkomsten voor het onderhoud van het huis te genereren. De begane grond kan gehuurd worden voor lezingen, conecerten, vergaderingen enzovoort.; de kelder en een deel van de tuin worden als bistro uitgebaat en de overige verdiepingen worden verhuurd als kantoorruimte. Bouw Het huis is gelegen op de hoek van de Wagenwegstraat, de Malebatrumstraat en de Heerenstraat. De hoofdingang bevindt zich aan de kant van de Wagenwegstraat, maar er is ook een ingang aan de zijkant van het huis (geen straatzijde). Het huis is vijf traveeën breed en vijf traveeën diep. Het heeft twee woonlagen op een stenen onderkelder. Het huis heeft een steile kap waarin nog eens drie verdiepingen. De nok van het dak staat haaks op de Wagenwegstraat. Aan elke zijde van het dak staat een groot dakhuis met twee dakkapellen ernaast. De hoofdingang aan de Wagenwegstraat heeft een bovenlicht en een halfronde dubbele stenen trap met een gietijzeren hekwerk voor de voordeur. Eenzelfde voordeur, maar een simpelere stenen trap bevindt zich aan de zijkant van het huis naar het erf toe, rechts vanaf de straat gezien. Aan de drie straatzijden heeft het huis een stoep van twee treden hoog. Afbeeldingen Zie ook Lijst van monumenten in Paramaribo Externe link City of Paramaribo, Wagenwegstraat 22
Baba en Mai (Paramaribo)

Baba en Mai is de naam van het immigratiemonument dat staat aan de Kleine Combéweg in Paramaribo, Suriname. Baba en mai betekent vader en moeder. Het standbeeld werd opgericht ter herinnering aan de komst van de eerste Hindoestaanse immigranten naar Suriname. Het beeld is gegoten in 2500 kilo massief aluminium. De volgorde op het beeld is omgekeerd. De naam is Baba en Mai en van links naar rechts zijn Mai en Baba te zien. Op deze plaats stond in die tijd een koeliedepot. Het standbeeld werd ontworpen door de kunstenaar Krishnapersad Khedoe (1940-2017) en werd door Suralco-medewerkers in aluminium gegoten. Zij stellen een immigrantenechtpaar voor dat in 1873 uit Calcutta kwam. Als contractarbeiders (kantraki) hadden zij niet veel mee op reis, enkel wat kleding, een lota (beker) en een thali (een koperen eetschaal). Op 4 juni 1994 werd het standbeeld onthuld. Op het granieten voetstuk zit een plaquette met de tekst: Baba en Mai 5 juni 1873 Monument van de Hindostaanse immigratie 5 juni 1993 "waar het mij goed gaat, daar is mijn vaderland" onthuld op zaterdag 4 juni 1994 door de stichting Hindostaanse immigratie Het citaat is van Mahatma Gandhi. Bij het beeld is een bord geplaatst met daarop een lijst van namen van de schepen, datum van aankomst en contractnummers waarmee de Hindoestaanse immigranten in Suriname aankwamen in de periode 1873-1916. Een eerste versie van Baba van het kunstwerk werd begin 1993 door Khedoe in de auto geladen. Vrijwel meteen na vertrek viel het van de achterbank waarbij beide armen eraf braken. De oplevering liep daardoor maanden vertraging op. Khedoe bewaarde het beeld zonder armen op zijn voorerf. Het stond onder twee wilgen op een autovelg langs de trens. Sinds de opening van het Krishnapersad Khedoe Museum in zijn voormalige woning aan de Noordpolderdam staat het op een sokkel voor de ingang. Andere beelden Ook op andere plaatsen staan Baba en Mai monumenten. Het tweede staat in de Indiase stad Calcutta (2015), het derde op het Brasaplein in Nieuw-Nickerie (2017), het vierde in Nieuw-Amsterdam (2019) en het vijfde in Groningen. Zie ook Lijst van gedenktekens in Paramaribo
Grote Stadskerk

Grote Stadskerk (Sranan Tongo: Mamakerki) is a church of the Moravian Church. It is located on Steenbakkerijstraat in the historic centre of Paramaribo, Suriname. The building is a monument. The Grote Stadskerk is the first, and the largest church of the Moravian congregation in Suriname. History The Moravian Church was given permission by the Society of Suriname to embark on missionary activities among the slave population in Suriname. The first missionaries arrived on 7 August 1735. They were not supported by the government, and were initially not allowed to open a church. Building On 27 February 1767, an office for the mission was built on Steenbakkerijstraat. The attic was used as a church, but soon became too small for the congregation. On 31 May 1778, a first church was inaugurated on the site where the Grote Stadskerk now stands. By 1827, the decision was taken to build a completely new church to accommodate the growing numbers of church members. The foundation stone for this was laid on 21 July 1827. The consecration of the finished building took place on 21 July 1828. The building was enlarged several times during the 19th century, and reached its current size in 1847. The church is 30 metres (98 ft) long and 19 metres (62 ft) wide. The rear façade has very large shutters. On the inside, the nave is 11 metres (36 ft) tall, with two levels of galleries along the walls. The interior is predominantly white. On 27 May 1870, the organ was delivered. There is a separate church tower with bells on the site. The grounds surrounding the church also include a rectory, church offices, and a guest house. Initially, the church did not have its own cemetery. Between 1767 and 1776, fifteen missionaries and children were buried behind the church. In 1851, a memorial was placed at the site. The congregation of the church consisted mainly of slaves and freed slaves. On the day before the emancipation of slavery, 30 June 1863, the Grote Stadskerk was completely decorated in flowers and was at the heart of the celebrations. At the 2012 census, the Moravian Church was the second largest Protestant denomination with 60,420 members. References
Grote Stadskerk

De Grote Stadskerk is een kerk van de Evangelische Broedergemeente Suriname vaak afgekort als de EBGS, hernhutters of Moravische broeders, gelegen aan de Steenbakkerijstraat in Paramaribo, Suriname. De oudste delen van het gebouw dateren uit 1778. Geschiedenis De eerste broeders van de Evangelische Broedergemeente kwamen al in 1735 aan in Suriname, maar mochten toen nog geen openbare diensten houden. Op 27 februari 1767 werd een missie gebouwd aan de Steenbakkerijstraat en op 31 mei 1778 werd op de plek waar nu de Grote stadskerk staat een kerk gesticht. In 1827 werd besloten een volledig nieuwe kerk te bouwen. De eerste steen werd op 21 juli gelegd, en op 21 juli 1828 werd de kerk ingewijd. Door vele verbouwingen uit de 19e eeuw is het eerste gebouw flink veranderd. In 1847 kreeg de kerk de huidige omvang, en heeft een klokkentoren die zich verborgen achter op het terrein bevindt. De gemeenschap bestond voornamelijk uit slaven en vrijgemaakte slaven. Op 30 juni 1863, de dag voor de afschaffing van de slavernij werd de kerk volledig versierd met bloemen, en was er de volgende dag een groot feest. In 2012 was de Evangelische Broedergemeente het op een na grootste protestantse kerkgenootschap in Suriname. In de census werden 60.420 leden geteld. Gedenkteken Op het achtererf van de Grote Stadskerk in Paramaribo staat sinds 1957 monument voor 500 jaar Evangelische Broedergemeente op een gemetselde verhoging tussen twee rijen boompjes, ter herinnering aan 500 jaar Evangelische Broedergemeente. Galerij Zie ook Lijst van monumenten in Paramaribo Koloniale kerken in Suriname
Asraf Peerkhan Stadion

Asraf Peerkhan Stadion, formerly the Nickerie Voetbal Stadion, is a football stadium in Nieuw Nickerie, Nickerie, Suriname. The stadium has a capacity of 3,400 visitors. It is the home stadium of Nickerie Voetbal Bond (NVB), the football union for the Nickerie District. The stadium was constructed in 1933. It used to be called Nickerie Voetbal Stadion. On 17 December 2017, the members of the NVB voted to change the name to Asraf Peerkhan Stadion in honour of Asraf Peerkhan. Members of the NVB include S.V. Santos, S.V. Prakash, and PSV Nickerie. Staatsolie donated US$198,000 in 2014 for the renovation of the football stadium and the neighbouring cricket grounds. The old wooden stands were replaced by concrete stands. The football field is also used by the local schools. On 17 March 2019, the first international competition was played in the Asraf Peerkhan Stadion. The Suriname national football team beat the Guyana national football team 3–1. References