NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gran Olo hydroelectric power plant

The Gran Olo hydroelectric power plant is a mini hydro power plant under construction on the Tapanahony River in Suriname with a projected capacity of 300 kilowatts (400 hp), although initially only one turbine with a capacity of 150 kilowatts (200 hp) will be operated. The power plant will initially provide electricity to the villages of Puketi and Futupasi, but in the future extension of the grid to villages in the region is foreseen. History Between 1981 and 1987, a micro hydro power plant with a capacity of 50 kW operated in the village of Puketi. Although in 1995 efforts were made to rehabilitate this facility, the delegation of the Anton de Kom University of Suriname that visited the site under the leadership of professor Sieuwnath Naipal in 2003 and 2004 proposed to build a new and larger hydroelectric power plant at the Gran Olo rapids nearby. On the advice of reports by the university delegation, the Ministry of Regional Development announced the construction of the Gran Olo hydroelectric plant in October 2005, which was to have a designed capacity of 300 kW. Stichting Fonds Ontwikkeling Binnenland (SFOB) funded the construction with € 325.000. Construction Construction of the plant started in late 2005, but was severely hampered by the flooding that affected major parts of the interior in 2006. In 2007, a renewed effort was started, although progress was slow due to the remote location of the site and the inexperience of the contractor with building a hydro power plant. In 2011, the first turbine ordered from Germany arrived at the site, and by 2012, the plant itself was completed and successfully tested. Electricity could still not be provided to the villages, however, as the overhead power line to the villages was not completed. Work on the power line was eventually finished in November 2013, but as the transformer had not yet been delivered, the planned inauguration of the plant on 24 December 2013 had to be pushed back. When the transformer was eventually delivered in 2014, its capacity, which was designed for three working turbines, proved too high for the single turbine currently installed in the plant. By October 2014, a new and smaller transformer was about to be ordered, with the high-capacity transformator stored for later use when in the future all three turbines will be installed. In February 2017, the plant started operating with an initial capacity of 35 kW. Technical specifications The power plant is designed to operate on a hydraulic head of 3 metres (9.8 ft), with a minimum head of 2 metres (6 ft 7 in) and a maximum head of 6 metres (20 ft). The minimum flow rate is set at 15 cubic metres per second (530 cu ft/s) and the maximum flow rate at 50 cubic metres per second (1,800 cu ft/s). Notes References Van Els, Rudi (2012). "De Puketi micro-waterkrachtcentrale in het binnenland van Suriname: implementatie, rehabilitatie en ervaringen" (PDF). Academic Journal of Suriname. 2012 (3). Anton de Kom University of Suriname: 276–291. Archived from the original (PDF) on 12 May 2016. Retrieved 26 April 2016.
Waterkrachtcentrale van Gran Olo

De waterkrachtcentrale van Gran Olo is een kleine waterkrachtcentrale die in de stroomversnelling Gran Olo in de Tapanahonyrivier in Suriname is geplaatst. De geplande capaciteit van 300 kW kwam na oplevering uit op 35 kW. De elektriciteit wordt opgewekt ten behoeve van de dorpen Poeketi en Futupasi. De centrale is de opvolger van de waterkrachtcentrale van Poeketi, die van 1978 tot 1996 in gebruik was. Bouw De bouw van de centrale begon eind 2005, maar werd ernstig gehinderd door de overstromingen die in 2006 grote delen van het binnenland troffen. In 2007 werd een doorstart gemaakt en was er sprake van vertraging door de grote afstand met Paramaribo en de onervarenheid van de aannemer met het bouwen van een waterkrachtcentrale. In 2011 arriveerde de eerste in Duitsland bestelde turbine op de locatie en in 2012 was de centrale voltooid en met succes getest. Er kon echter nog steeds geen elektriciteit worden geleverd aan de dorpen omdat de bovengrondse hoogspanningslijn naar de dorpen niet was voltooid. Nadat dit rond was, moest de transformator nog opgeleverd worden. In 2014 bleek de capaciteit daarvan te hoog voor een enkele turbine, zodat voorlopig een andere, kleinere, transformator moest worden aangeschaft. Uiteindelijk zou de centrale in februari 2017 operationeel moeten worden met een capaciteit van slechts 35 kW. In 2020 levert de centrale nog steeds een fractie van de capaciteit die mogelijk is, waardoor een groot deel van de bewoners in deze regio onnodig geen stroom hebben. Zie ook Lijst van elektriciteitscentrales Suriname
Diakonessenhuis (Paramaribo)

Diakonessenhuis is a hospital in Paramaribo, Suriname. It was founded as the Protestant hospital of Paramaribo. History In 1946 a foundation was set up to start a Diakonessenhuis in Paramaribo, but only when the director of the Diakonessenhuis in Utrecht, dr. M.A. van Melle, took over the initiative in 1955 and contacted the Dutch public broadcaster NCRV did developments grow more seriously. In 1960 a fundraising show was broadcast on television which generated more than 2 million Dutch guilders. Together with a large donation from Suralco and a low interest loan of the same amount, there was enough money to build a hospital. In late 1961 construction was started, and the hospital eventually opened on 30 November 1962. See also Academic Hospital Paramaribo, a university hospital in Paramaribo; 's Lands Hospitaal, a general hospital in Paramaribo Sint Vincentius Hospital, a Catholic hospital in Paramaribo References External links Official site
Diakonessenhuis (Paramaribo)

Het Diakonessenhuis is een Surinaams ziekenhuis in Paramaribo. Het werd in 1962 geopend. Bouw Het Diakonessenhuis in Paramaribo is ontworpen door de architect Peter Nagel. De bouw startte in het najaar van 1960 en de opening volgde op 30 november 1962. Hospice Op het terrein bevindt zich sinds circa december 2016 het Hospice De Horizon waar palliatieve zorg wordt verleend aan mensen die in hun laatste levensfase zijn. Deze zorg werd in 2019 door Assuria opgenomen in de zorgverzekering. Externe link Website van het Diakonessenhuis
Clarence Seedorf Stadion

Clarence Seedorf Stadium is a football stadium in Oost, Suriname. The stadium holds 3,500 and is the Surinamese home of Suriprofs, as well as the home stadium of S.V. The Brothers competing in the SVB Eerste Klasse. The driving force behind the stadium is Surinamese-Dutch International footballer Clarence Seedorf whom the stadium was named after. History The stadium was built in Baka Para, on the property of the Seedorf family. It was built and intended as a gift to the society of Suriname. As one of the most modern stadiums in the country, Construction was completed in the Summer of 2001 at a production cost of roughly €4 million. The first match at the stadium was held on 30 June 2001 between S.V. Transvaal, national champions at the time, against Suriprofs. Inaugural game Junior league A Junior league of the Para District is also contested at the Seedorf Stadium, a youth league which is created, organized and sponsored by Clarence Seedorf involving youth teams from the region. Both the Suriprofs, an unofficial team of professional Surinamese expatriates in Europe, as well as local side S.V. The Brothers share the grounds as their home stadium. Location The Clarence Seedorf Stadion is situated on the Martin Luther Kingweg (known as the highway) in Oost, Para, approximately 23 km from the Capital Paramaribo. Miscellaneous The canteen of the stadium is decorated with match worn shirts of Seedorf, from Ajax, Sampdoria, Real Madrid, Inter Milan, AC Milan and the Netherlands national football team. References
Clarence Seedorf Stadion

Clarence Seedorf Stadion is een voetbalstadion in het district Para in Suriname. Drijvende kracht achter de bouw van dit stadion is de Surinaams-Nederlandse voetballer Clarence Seedorf, naar wie het stadion is vernoemd. Hij stak 4 miljoen gulden (1,8 miljoen euro) in het project. Het stadion heeft een capaciteit van 2.000 plaatsen en is een van de modernste stadions van Suriname. Historie Het stadion is gebouwd op Baka Para, de familiegrond van de familie Seedorf, en is bedoeld als geschenk aan de Surinaamse gemeenschap. Seedorf bekostigde rond de 1,8 miljoen euro aan de bouw ervan. Het stadion werd op 30 juni 2001 geopend met een wedstrijd tussen SV Transvaal, de toenmalige landskampioen van Suriname, en de Suriprofs. In het stadion wordt ook vaak een Para Junior League gehouden, een door Seedorf georganiseerde competitie waarin jeugdvoetballers uit Para tegen elkaar uitkomen. Ook de Suriprofs en SV The Brothers speelden vaak in dit stadion. Het concept was in de eerste jaren succesvol. Het stadion werd vanuit het hele district bezocht door mr dan. 600 jongeren, die daar niet alleen gratis trainingen kregen, maar ook voetbalschoenen, medische verzorging, een verzekering en eten en drinken. In 2008 wilde Seedorf nog eens drie miljoen euro schenken, waarbij hij in ruil zeggenschap wilde hebben. Hij had daarbij een plan geheel uitgewerkt om Suriname naar het WK te loodsen. De Surinaamse Voetbal Bond weigerde het geld, omdat het die inspraak niet wilde geven. Daarnaast bleef de omarming van het plaatselijke bedrijfsleven uit. In 2010 trok Henry Seedorf, de oom van Clarence die aan het hoofd van zijn stichting Future With Values stond, zijn handen van het sportcomplex af. Het beheer kwam in handen van On Champion onder leiding van Xaviera Jessurun. Het gebouw bleef in de jaren daarna onderhouden. Jonge spelers kwamen er echter niet meer omdat er geen donors en sponsors zijn, noch de SVB bereid is om financieel bij te dragen. Het stadion werd in april 2018 te koop gezet. Locatie Het Clarence Seedorf Stadion ligt aan de Martin Luther Kingweg (bekend als de Highway) in Oost-Para op 32 kilometer (een half uur rijden) van de hoofdstad Paramaribo. In de sportkantine treft men shirts aan van Ajax, Sampdoria, Real Madrid, Internazionale, AC Milan en Oranje, die allen gedragen zijn door Clarence Seedorf. Zie ook Lijst van voetbalstadions in Suriname
Ronnie Brunswijkstadion

Ronnie Brunswijkstadion (English: Ronnie Brunswick Stadium) is an association football stadium located in Moengo, Suriname. The stadium is owned and operated by the Surinamese politician Ronnie Brunswijk, and the main tenant is Inter Moengotapoe, a football club that competes in Suriname's top league, the Topklasse. The capacity is around 3,000. References External links Profile at World Stadiums
Estadio Ronnie Brunswijk

El Estadio Ronnie Brunswijk​ (en neerlandés: Ronnie Brunswijkstadion) es un estadio de fútbol ubicado en Moengo, una localidad de Surinam. El estadio es propiedad y está operado por el político surinamés Ronnie Brunswijk, y su inquilino principal es el Inter Moengotapoe, un club de fútbol de la Hoofdklasse (Primera división) de Surinam. Su capacidad es de alrededor de 3000 espectadores. Véase también Estadio Instalación deportiva Fútbol Referencias
Ronnie Brunswijkstadion

Ronnie Brunswijkstadion is een stadion in de stad Moengo (Suriname) en is genoemd naar de Surinaamse voetballer en voorzitter van Inter Moengotapoe, Ronnie Brunswijk. In 2002 liet Brunswijk dit stadion bouwen. Zie ook Lijst van voetbalstadions in Suriname
Ronnie Brunswijkstadion

Ronnie Brunswijkstadion - to stadion piłkarski w Surinamie w mieście Moengo. Rozgrywają się na nim mecze drużyny Inter Moengotapoe. Stadion mieści 3000 osób, a jego właścicielem jest surinamski polityk i piłkarz Ronnie Brunswijk. Linki zewnętrzne Informacje o stadionie
Arya Diwaker

Arya Diwaker​ (en hindi, वही आर्य देवकर) es un templo hindú ubicado en el centro de la ciudad de Paramaribo, en Surinam.​ Fue abierto al público en 2001 y representa uno de los mandires más concurridos del país y del noreste de América del Sur.​ El templo es propiedad del culto reformista hindú Arya Samaj que pertenece a la comunidad hindú surinamesa traída como semiesclavos desde las Indias Orientales Neerlandesas a la Guayana Neerlandesa entre 1710 y 1810;​ en el sitio del actual templo ya existía uno del mismo nombre que fue demolido en 1975. Se encuentra en el corazón del centro histórico de Paramaribo.​ Historia La comunidad hindú estacionada en la colonia de la Guayana Neerlandesa, actual Surinam.​ La rama de Arya Samaj en la Guayana neerlandesa fue fundada el 29 de septiembre de 1929 por iniciativa de Mehtā Jaimīnīdes, una exilidada del Raj Británico; en 1930 la religión fue reconocida como una de las principales de la colonia sudamericana por parte del gobierno del Imperio neerlandés.​ En 1936, la asociación construyó su primer mandir.​ Sin embargo, su inauguración se atrasó hasta 1947. La casa de culto construida en 1936 fue realizada según el patrón habitual de los templos hindúes del subcontinente indio.​ El viejo templo fue demolido en 1975 y ese mismo año se inició la construcción del templo actual, pero debido a la crisis financiera que azotó a la recién independizada República de Surinam entre 1980 y 1990,​ obligó que la construcción se paralice hasta los inicios del siglo XXI.​ El templo logró terminarse en la década del 2000 y fue inaugurado el 11 de febrero de 2001.​ Simbolismo El templo no contiene imágenes o estatuas pues para el culto Arya Samaj la adoración a las ídolos está prohibida.​ Por el contrario en su interior hay formas de esvásticas que para el hinduismo representa la salvación divina, también se encuentran frases del Gāyatrī y de las leyes de Manu escritas en idiomas del sánscrito e hindi.​ Literatura El escritor canadiense hace referencia al templo en su obra The Arya Dewaker Mandir en Paramaribo: Un templo hindú con un mensaje publicado en 2015.​ Galería Véase también Centro histórico de Paramaribo Referencias Enlaces externos Arya Diwaker Paramaribo., en YouTube. Publicado el 19 de febrero de 2018. Consultado el 13 de agosto de 2019.
Saint Peter and Paul Cathedral, Paramaribo

The Cathedral-Basilica of Saint Peter and Paul, also called Saint Peter and Paul Cathedral (Dutch: Sint-Petrus-en-Pauluskathedraal), is a wooden Roman Catholic cathedral located in the centre of the capital city of Paramaribo, Suriname. The Catholic congregation in the city originally used a church adapted in 1826 from a Dutch Jewish theatre built in 1809. As the years passed, the church became too small for the growing number of Catholics in the city. In 1882 the diocese decided to build the cathedral. It was consecrated in 1885, but the towers were not completed until 1901. A major restoration was completed in 2010 and the cathedral was re-opened. The cathedral was designated as a minor basilica by Pope Francis in 2014. History In 1826 the Roman Catholic Church in Paramaribo adapted De Verrezene Phoenix, a former Dutch Jewish theatre built in 1809, to use as a church. In 1858 it was designated as a cathedral when a diocese was established in Paramaribo and a bishop assigned. When the congregation outgrew the building, the diocese decided to build a new cathedral. It was designed by Frans Harmes. Construction of the cathedral began January 30, 1883, on the site of De Verrezene Phoenix. The cathedral interior is built of unpainted Surinamese cedar. Although it was consecrated in 1885, the towers were not completed until 1901. A poorly done restoration was completed in 1977, but the building began to fall into disrepair, encountering problems with tilting and termites. In 2002 an extensive renovation was completed and the cathedral was returned to usable condition. With help of European Union-funding, formal restoration of the cathedral began in 2007 and, after three years, the church was re-opened on November 13, 2010. In 2009 the gate to the cathedral turned 200 years old. Structure The Saint Peter and Paul Cathedral is the largest wooden structure in the Western Hemisphere. The cathedral has two confession rooms. The Dutch-Surinamese priest Peter Donders, who had attended to lepers in Batavia, is buried in here. Measurements 59.1 m (194 ft) long 14.6 m (48 ft) high in the main hall 16.5 m (54 ft) wide 44 m (144 ft) high in the tower up to the bronze cross This makes the cathedral the largest wooden structure in the Western Hemisphere. The cathedral has space for about 900 people and was initially built for freedmen and contract laborers. Bells The building has three bells in the west tower. The name of the smallest bell is Alfhonsus and it weighs 222 kg. The biggest bell is named John and it weighs 827 kg. The middle one is named Rosa, and it weighs 413 kg. Pipe organ The pipe organ was constructed in Germany and initially contained 1,550 pipes. Many of the pipes have been stolen over the years, leaving the organ with a value of 400 euros. After restoration, it is expected to have a value of around 10 million euros. See also Roman Catholic St Peter and St Paul Cathedral References Saint Peter & Paul Cathedral at Structurae External links
Catedral basílica de San Pedro y San Pablo (Paramaribo)

La Catedral-Basílica de San Pedro y San Pablo​ es el mayor templo cristiano de Surinam y se encuentra en el centro histórico de la ciudad de Paramaribo,​ que desde 2002 es considerado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​ Es la catedral de la diócesis de Paramaribo. El estilo arquitectónico es una mezcla entre neorrománico y neogótico.​ La catedral es una de las infraestructuras católicas de madera más grande de América del Sur.​ Descripción Es el principal símbolo religioso de la Iglesia católica en el país sudamericano,​ fue construida entre 1883 y 1885 con cedro sustraído de la selva amazónica por orden del gobierno colonial de la Guayana Neerlandesa.​ Aunque la construcción oficial acabó en 1885, las dos torres fueron finalizada en 1901.​ En el interior de la catedral se encuentra la tumba de Pedro Donders (1809-1887), misionero neerlandés que cuidaba a enfermos de lepra en el oeste de Paramaribo, punto de peregrinación para la comunidad católica del país.​ El 7 de abril de 2014 el papa Francisco, luego de una restauración que la Unión Europea realizó en la catedral desde 2010, aprobó un decreto que le daba la calificación de basílica,​ siendo la quinta catedral en recibir esa categoría en toda la región del Caribe.​ La representación de la Santa Sede en Surinam se pronunció ante ese suceso: Galería Véase también Centro histórico de Paramaribo Referencias Enlaces externos Kathedraal St.Petrus en Paulus Paramaribo - Suriname. Consulado el 6 de septiembre de 2019.
Katedrala sv. Petra i Pavla u Paramaribu

Katedrala sv. Petra i Pavla u Paramaribu je glavno svetište Katoličke Crkve u Surinamu. Katedrala se nalazi u samom središtu Paramariba, a sagrađena je između 1883. – 1885. prema projektu Nizozemca Fransa Harmesa. Zgrada je u cijelosti izrađena od drveta te je najveća drvena crkva u Južnoj Americi. Građena je po uzoru na crkvu redemptorista u Roosendaalu. Vanjska fasada obojana je žuto i sivo. Unutrašnjost je obložena cedrovinom. U katedrali je grob Petra Dondersa - nizozemskoga misionara u Gvajani. Sadašnja katedrala je sagrađena oko postojeće crkve, koja je djelomično uništena 1882. Na tom mjestu prethodno je bilo kazalište "De Verreezne Phoenix". Kamen temeljac nove crkve postavljen je 30. siječnja 1883. Ostatci prethodne crkve služili su za izradu skele, a u potpunosti je srušena pred posvetu novosagrađene katedrale. Od 1977. – 1979. je provedena sveobuhvatna obnova katedrale, jer je postojala opasnost od urušavanja. Godine 2002., Vatikan je izdvojio sredstva za obnovu katedrale, od napada termita, na drvo od kojega je građena. Potporu za obnovu, između ostalih, daje i Europski fond za razvoj.
Cattedrale dei Santi Pietro e Paolo (Paramaribo)

La cattedrale dei Santi Pietro e Paolo (olandese: Sint-Petrus-en-Pauluskathedraal) è la cattedrale cattolica di Paramaribo, Suriname. È la più grande struttura in legno nell'emisfero occidentale ed è sede della diocesi di Paramaribo. Sul sito sorgeva prima un teatro ebraico poi trasformato in chiesa nel 1826. Con il passare degli anni la chiesa divenne troppo piccola per il numero crescente di cattolici e quindi nel 1882 venne presa la decisione di costruire l'odierna cattedrale. Storia e descrizione La costruzione della cattedrale iniziò il 30 gennaio 1883 su progetto del redentorista francese Franciskus Joseph Leonard Harmes (1835-1894), già autore di altre chiese a Coronie, Buitenrust e Batavia. Venne scelto il sito di un ex teatro ebraico "De Verrezene Phoenix" (La fenice risorta), risalente al 1809 e già trasformato in chiesa nel 1826. La cattedrale venne costruita intorno alla vecchia chiesa, che venne demolita poco prima della consacrazione del Duomo, avvenuta il 10 luglio 1885, nonostante la costruzione dell'edificio sia proseguita fino al 1887, mentre le guglie neogotiche di legno delle torri, alte circa 44 metri, siano state completate solo nel 1901. Dopo un restauro mal riuscito nel 1977, l'edificio ha cominciato a cadere in rovina, incontrando problemi dovuti all'inclinazione ed alle termiti. Nell'ottobre del 1989 l'edificio è stato chiuso al culto ed eventi pubblici come concerti e solo nel 1995 ha avuto inizio un nuovo restauro. L'edificio è stato ampiamente restaurato e riportato alla piena fruibilità nel 2002. Con l'aiuto dei finanziamenti dell'Unione europea, il ripristino effettivo della cattedrale è iniziato nel 2007 e dopo tre anni la chiesa è stata riaperta il 13 novembre 2010. Esterno L'esterno della cattedrale si ispira alla chiesa redentorista a Roosendaal, nei Paesi Bassi, ed alla cattedrale di Boston, in particolare per quanto riguarda la facciata, ed è dipinto in giallo e grigio, in netto contrasto con il bianco degli altri edifici della città. Interno In contrasto con l'esterno, l'interno è completamente dipinto e realizzato in legno di cedro del Suriname. Vi è un forte richiamo alle cattedrali d'Europa nei colonnati, archi e volte, capitelli scolpiti e nelle scelte ornamentali. Le sculture sono su disegno di Borret. Il rosone della facciata è chiaramente ispirato al rosone del transetto di Notre Dame a Parigi. Il grande organo sopra l'ingresso proviene da maestranze di Utrecht. Galleria d'immagini Voci correlate Diocesi di Paramaribo Cattedrali nel mondo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla cattedrale dei Santi Pietro e Paolo Collegamenti esterni (NL) La cattedrale nel sito dei redentoristi del Suriname
Katedra św. Piotra i św. Pawła w Paramaribo

Katedra św. Piotra i św. Pawła w Paramaribo – katedra diecezji paramaribskiej i główna świątynia rzymskokatolicka w Surinamie. Dane ogólne Świątynia znajduje się w centrum Paramaribo, przy Henck Arronstraat (dawniej Gravenstraat) i została wybudowana pod koniec XIX w., w latach 1883–1885 według projektu holenderskiego redemptorysty Fransa Harmesa (1835–1894). Gmach w całości wykonany jest z drewna, będąc największym drewnianym kościołem w Ameryce Południowej. Świątynia była wzorowana na kościele redemptorystów w Roosendaal oraz bostońskiej katedrze. Elewacja zewnętrzna pomalowana jest na kolor żółty i szary. Wnętrze pokryte jest drewnem cedrowym. W katedrze znajduje się grób Piotra Dondersa, misjonarza w Gujanie Holenderskiej. Historia Obecna katedra została zbudowana wokół istniejącego kościoła, zaadaptowanego w 1826 r. ze zbudowanego w 1809 r. opuszczonego budynku teatru holenderskich Żydów Verreezene Phoenix (Zmartwychwstały Feniks). Kamień węgielny pod budowę nowej świątyni został położony 30 stycznia 1883 r. Pozostałości poprzedniego obiektu wykorzystywano jako rusztowania, a całkowicie wyburzono je tuż przed poświęceniem nowo wybudowanej katedry. Budowa drewnianych wież była kontynuowana do 1901 r. W latach 1977–1979 przeprowadzono gruntowny remont katedry, która zaczęła się przechylać, grożąc zawaleniem, przez co została na krótko zamknięta. W 2002 r. Watykan przeznaczył znaczne fundusze na kolejny remont, co wynikało z uszkodzenia ścian świątyni przez termity. Wsparcia udzielił również m.in. Europejski Fundusz Rozwoju przeznaczając na ten cel ok. 2,8 miliona euro. Po renowacji katedra użytkowana jest także jako centrum wielofunkcyjne, w którym organizowane są konferencje i koncerty. Przypisy