NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Poesoegroenoe Airstrip

Poesoegroenoe Airstrip (ICAO: SMPG) serves the village of Poesoegroenoe, in the Sipaliwini District of Suriname. Charters and destinations Charter airlines serving this airport are: Accidents or incidents On 21 August 2008 an Overeem Air Service Cessna 207 Skywagon ran off the runway at Poesoegroenoe Airstrip (ICAO: SMPG) during take-off when engine failure occurred. Luckily of the six people on board everyone survived, with only two people minorly injured. See also Suriname portal Aviation portal List of airports in Suriname Transport in Suriname References External links Poesoegroenoe Airstrip OurAirports - Poesoegroenoe
Poesoegroenoe Airstrip

Poesoegroenoe Airstrip is een landingsstrook bij het dorp Poesoegroenoe in het district Sipaliwini in Suriname. Er zijn rond de vijf maatschappijen die het vliegveld aandoen. Er zijn lijnvluchten naar Zorg en Hoop Airport in Paramaribo. De ondergrond van de landingsbaan is van grind. De baan heeft een lengte van circa 750 meter. Zie ook Lijst van vliegvelden in Suriname
Sarakreek Airstrip

Sarakreek Airstrip (ICAO: SMSK) is an airstrip serving the gold mining community of Sarakreek, in the Brokopondo District of Suriname. Charters and destinations Charter airlines serving this airport are: See also Suriname portal Aviation portal List of airports in Suriname Transport in Suriname References External links Gum Air landing in Sarakreek YouTube
Sarakreek Airstrip

Sarakreek Airstrip is een landingsstrook in het goudmijngebied van het ressort Sarakreek in het district in het district Brokopondo in Suriname. Er zijn rond de vijf maatschappijen die het vliegveld aandoen. Er zijn lijnvluchten naar Zorg en Hoop Airport in Paramaribo. De ondergrond van de landingsbaan is van gras. De baan heeft een lengte van circa 560 meter. Zie ook Lijst van vliegvelden in Suriname
Totness Airstrip

Totness Airstrip (IATA: TOT, ICAO: SMCO) is an airport serving Totness, a town in and capital of the Coronie District in Suriname. This is one of the oldest airports in Suriname. The marked runway is 500 metres (1,600 ft). Including overruns extends it to 700 metres (2,300 ft). Charters and destinations Charter services for this airport are: See also Suriname portal Aviation portal List of airports in Suriname Transport in Suriname References External links OpenStreetMap - Totness Airport Totness Airport OurAirports - Totness
Totness Airstrip

Totness Airstrip is een landingsstrook bij Totness in het district Coronie in Suriname. Het werd in september 1953 in gebruik genomen. Er zijn rond de elf maatschappijen die het vliegveld aandoen. Er zijn lijnvluchten naar Zorg en Hoop Airport in Paramaribo. De ondergrond van de landingsbaan is van gras. De baan heeft een gemarkeerde lengte van circa 500 meter en is bij elkaar 700 meter lang. De raketlanceringen in Coronie vonden vanaf dit vliegveld plaats op 18, 21, 24 en 27 september 1965, met het doel om zwaartekrachtmetingen en windstromen in de hoogste luchtlagen te onderzoeken. Zie ook Lijst van vliegvelden in Suriname
Wageningen Airstrip

Wageningen Airstrip (IATA: AGI, ICAO: SMWA) is 8 kilometres (5.0 mi) north of Wageningen, in the Nickerie District of Suriname. Heavily used for cropdusting agriculture flights in this rice region of the country. Homebase of the Surinam Sky Farmers Airlines and destinations Airlines, Charter & Crop dusting companies serving this airport are: See also Suriname portal Aviation portal List of airports in Suriname Transport in Suriname References External links OpenStreetMap - Wageningen Google Maps - Wageningen
Wageningen Airstrip

Wageningen Airstrip is een landingsstrook bij Wageningen in het district Nickerie in Suriname. Er zijn rond de tien maatschappijen die het vliegveld aandoen. Er zijn lijnvluchten naar Zorg en Hoop Airport in Paramaribo. De ondergrond van de landingsbaan is voor een deel van asfalt en van gras. De baan heeft een lengte van circa 950 meter. Zie ook Lijst van vliegvelden in Suriname
Port lotniczy Wageningen

Port lotniczy Wageningen (IATA: AGI, ICAO: SMWA) – port lotniczy położony w mieście Wageningen w Surinamie. Linie lotnicze i połączenia Blue Wing Airlines (Port lotniczy Paramaribo-Zorg en Hoop) Caribbean Commuter Airways (Port lotniczy Paramaribo-Zorg en Hoop) Gumair (Port lotniczy Paramaribo-Zorg en Hoop)
Langa Hoekoe

Langa Hoekoe, ook wel Oposei Langa Uku is een Aukaans dorp in het ressort Wanhatti in het Surinaamse district Marowijne. Het op ligt aan de Cotticarivier, op acht uur per korjaal stroomopwaarts vanaf Moengo, in afstand gerekend 22,75 kilometer. Stroomafwaarts ligt het dorp Bilo, ook wel Bilo Langa Hoekoe. In de namen verwijst Opo(sei) naar stroomopwaarts en Bilo naar stroomafwaarts. Om hun rijst te pellen of stampen moesten de bewoners tot 2000 naar Moengo. De Pater Ahlbrinck Stichting bekostigde dat jaar een rijstpelmolen waardoor de dorpelingen transportkosten en lange reistijden besparen. De vrouwen bedienen die molen en het onderhoud wordt door een ervaren dorpeling uitgevoerd. Het vrijkomende zetmeel wordt aan pluimveetelers verkocht. In 2024 werd een Nigeriaans initiatief gepresenteerd om in de omgeving 20.000 hectare opnieuw te bebossen.
Eduard Alexander Gummels Airport

Der Eduard Alexander Gummels Airport, kurz EAG Airport (IATA-Code: EAX, ICAO-Code: SMEG) ist ein kleiner Flugplatz in Suriname. Er ist der erste privat betriebene Flughafen und befindet sich in der Hauptstadt Paramaribo, im nördlich gelegenen Stadtteil Kwatta am Gummelsweg. Geschichte Die Geschichte des Flughafens begann 2015 als Gummels Heliport Paramaribo (ICAO: SMHP), einem Hubschrauberlandeplatz der mit der Eröffnung im März 2025 zu einem internationalen Flughafen erweitert wurde. Er ist in Privatbesitz und wird von der Familie Gummels betrieben, der auch die Fluggesellschaft Gum Air und der Pflanzenschutzdienst Surinam Sky Farmers gehören. Er positioniert sich nun als wichtiger Knotenpunkt für Offshore-Logistik, Tourismus und private Geschäftsreisen in der Region. Siehe auch Liste der Flugplätze in Suriname Einzelnachweise
Eduard Alexander Gummels Airport

Eduard Alexander Gummels International Airport (IATA: EAX, ICAO: SMEG) is an airport at the north of Paramaribo in Suriname. The official opening as an international airport took place in March 2025. The airport started as Gummels Heliport Paramaribo (ICAO: SMHP) and was later renamed to Eduard Alexander Gummels International Airport (SMEG). It has been the first dedicated Heliport built in Suriname in 2015 at the Gummelsweg in the neighborhood of Kwatta near the city of Paramaribo, Suriname. Privately owned and used by the Gummels family who also own the Gum Air airline and the crop dust service Surinam Sky Farmers. The heliport is mainly used for helicopter charters and primarily for offshore development activities. At the opening of the heliport in 2015 one hangar was built, but this was soon expanded by a second hangar at the heliport in 2017. By 2022 due to the expanding operations the addition of two more hangars was accomplished. With the increasing number of flights, reaching a peak of approximately 20 heli flights in a single day with 5 helicopters, limitations on the existing space were encountered at the heliport. During this period the idea of developing an airport from the small gravel crop dusters airstrip at Kwatta took root. The Gummels family, in a public-private partnership with the Government of Suriname, has constructed a new 1,200 meter runway at this Gummels Heliport Paramaribo that was completed in 2025. The new airport has officially been opened as of the 24th of March 2025. EAG Airport Management is the operator of both the Heliport Paramaribo and the new Eduard Alexander Gummels Airport. EAG Airport Management is a sister Company of Surinam Sky Farmers N.V. and Gum Air N.V. and mainly facilitates offshore helicopter operations serving the hydrocarbon industry. The Gum Air airline plans to utilize their DHC6 Twin Otters, and their new Beechcraft 1900D for flights between Paramaribo, Georgetown, Port of Spain, and Cayenne. The new airport will mainly support the hydrocarbon and cargo sectors with charter flights from 2024 on. Currently approximately 800 helicopter flights are carried out annually from this heliport in Suriname, this is including training, evacuation, search and rescue, medical and passenger flights. The hopes the government of Suriname has for the airport is that it will help Suriname achieve its Sustainable Development Goals (SDGs) by increasing tourism and easing local trade. Charters Major charter airlines and others serving this airport are: Bristow Helicopters Era Helicopters Gum Air Trans Guyana Airways Transportes Aereos Pegaso Armée de l'air et de l'Espace - French Air Force See also Suriname portal Aviation portal List of airports in Suriname Transport in Suriname References
Aeropuerto Eduard Alexander Gummels

El Eduard Alexander Gummels Airport (EAG Airport), anteriormente Gummels Airport y Gummels Helipuerto de Paramaribo (ICAO: SMHP), es el primer helipuerto privado construido en Surinam. Está situado en 2015 en el barrio de Kwatta, cerca de la ciudad de Paramaribo, capital de Surinam. De propiedad privada y utilizado por la familia Gummels, que también es propietaria de la aerolínea Gum Air y del servicio de fumigación Surinam Sky Farmers. El helipuerto se utiliza principalmente para alquiler de helicópteros y principalmente para actividades de desarrollo en alta mar.​ Gum Air está construyendo actualmente una nueva pista de aterrizaje de 1400 metros en este Helipuerto Gummels. La aerolínea planea utilizar un nuevo Cessna 408 SkyCourier que tiene encargado para vuelos entre Paramaribo, Georgetown, Puerto España y Cayena. El nuevo aeropuerto apoyará principalmente a los sectores de petróleo, gas y carga con vuelos chárter a partir de 2023.​​ Referencias
Paramaribo Zoo

The Paramaribo Zoo is the only zoo in Paramaribo, Suriname. The zoo opened in May 1972, and was an initiative of prime-minister Jopie Pengel. It is located adjacent to the Cultuurtuin in Rainville, Paramaribo. History Prime-minister Pengel privately kept many animals in his garden. When he added lions to his collection in 1966, he thought it would be better to share the animals in a zoo. In May 1972, the Paramaribo Zoo opened next to the Cultuurtuin. Unlike most zoos, about 75% of the animals are local wild animals who had been either confiscated or were former pets. Except for the tigers, all the animals are native to Suriname. In the 1980s, during the military dictatorship of Bouterse, a large part of the collection was lost. In 2003, the Paramaribo received support from Diergaarde Blijdorp in Rotterdam. In 2004, a benefit evening was organised by Blijdorp and Natura Artis Magistra in Amsterdam. The zoo was renovated and was reopened on 28 May 2006 by president Venetiaan. Two monkey islands were constructed. Up to then, there were no births of spider monkeys, and as of 2020, six monkeys have been born. In March 2020, a reconstruction program started to mimic the native conditions for the animals. In April 2020, a water park for children was constructed in the park, and then the COVID-19 pandemic started. In February 2021, the zoo reopened, but is in serious financial problems. The collection of the zoo includes several species of monkeys, caymans, a jaguar, snakes, vultures, a tiger, and scarlet ibisses. Gallery References External links Official site (in Dutch) Media related to Paramaribo Zoo at Wikimedia Commons
Zoológico de Paramaribo

El Zoológico de Paramaribo (en neerlandés: Paramaribo Zoo)​​ es el único zoológico en el país sudamericano de Surinam. Él se encuentra como su nombre lo indica en Paramaribo la capital nacional, frente al Jardín de la Cultura, siendo abierto en el año 1972. El zoológico fue iniciado por el primer ministro Johan Adolf Pengel. El 28 de mayo de 1966 se fundó la Fundación Zoológica y hasta la apertura del parque zoológico fue preparando todo en torno a su patio trasero. Durante los años ochenta, una gran parte de los animales se perdieron y especialmente en la década de los noventa, el número de visitantes cayó bruscamente. Desde 2003 el Zoológico de Paramaribo recibe apoyo del Zooloógico de Róterdam. Durante la celebración del cuadragésimo aniversario el 28 de mayo de 2006 la esposa del presidente Ronald Venetiaan puso la primera piedra para la renovación del lugar. Los animales que se pueden ver en el parque zoológico de Paramaribo incluyen diferentes especies de monos locales, caimanes, jaguares, serpientes como la boa constrictor y la anaconda y aves como el buitre rey y la ibis escarlata. Véase también Jardín zoológico Anexo:Jardines zoológicos Referencias Enlaces externos Vista del zoológico
Paramaribo Zoo

De Paramaribo Zoo is de enige algemene dierentuin van Suriname. Sinds 2020 maakt de dierentuin een transformatie door naar een flora- en faunacentrum dat zich richt op de bewustmaking van het belang van een schoon, gezond milieu. Een belangrijke taak is het opvangen van in beslag genomen dieren. De dierentuin is gevestigd in Paramaribo, ligt tegen de Cultuurtuin en werd in 1972 geopend. De dierentuin was een initiatief van premier Pengel. Op 28 mei 1966 richtte hij de Stichting Dierentuin op en tot de opening van de dierentuin liep de levende have jarenlang op zijn achtererf rond. Tijdens de jaren tachtig ging een groot deel van de dieren verloren en vooral in de jaren negentig liep het aantal bezoekers sterk terug. Vanaf 2003 krijgt Paramaribo Zoo steun van de Rotterdamse dierentuin Diergaarde Blijdorp, en in 2004 organiseerden zowel Blijdorp als Artis een benefietavond. Tijdens de viering van het veertigjarig bestaan op 28 mei 2006 legde de echtgenote van president Ronald Venetiaan, Liesbeth Venetiaan, de eerste steen voor de zogeheten jubileumrenovatie. Dieren die de Paramaribo Zoo bevolken zijn onder meer verschillende Surinaamse apensoorten, de kaaiman, jaguar, slangen als de boa constrictor en de anaconda en vogelsoorten als de koningsgier en rode ibis. In mei 2020 werd het Werephai Miniwaterpark onthuld in Paramaribo Zoo. Dit is tot stand gekomen met financiële steun van Marokko. Afbeeldingen Zie ook Neotropical Butterfly Park Toerisme in Suriname Externe links Officiele website Drone-video van Paramaribo Zoo, 2020
Sint-Alfonsuskerk (Paramaribo)

De Sint-Alfonsuskerk, ook wel Sint Alfonskerk, is een rooms-katholiek kerkgebouw uit 1928, gelegen aan de Verlengde Keizerstraat 65 in Paramaribo, Suriname. Dit gebouw bevindt zich in de historische binnenstad van Paramaribo. Geschiedenis In 1928 werd de Sint-Alfonsuskerk door de Creoolse timmer- en bouwmeester Louis Wittenberg gebouwd. Deze kerk verving een eerdere kerk op deze locatie, die ontworpen was door frater Frans Harmes en op 18 april 1892 ingewijd was. De kerk is vernoemd naar Alfonsus van Liguori. Aan het begin van de 21e eeuw werden de zijbeuken vergroot, omdat de regengevels verrot waren bij gebrek aan dakoverstekken. Om dit in het vervolg tegen te gaan, zijn open houten galerijen gerealiseerd aan weerszijden van de kerk. Bouw De Sint-Alfonsuskerk is een kruiskerk met toren. De kerk is niet georiënteerd aangezien de lange as van de kerk zuidoost-noordwest loopt. De toren bevindt zich op het schip aan de noordwestelijke zijde. De zijbeuken zijn voorzien van galerijen van groen- en bruinhart. Het interieur is op initiatief van de toenmalige pastoor en latere bisschop Wim de Bekker verrijkt met een schilderij van de kruisiging door Leo Wong Loi Sing, polychrome lampen door Jules Brand-Flu en de zuilen bij het altaar zijn versierd met bosnegerhoutsnijwerk uit Pikin Slee. Galerij
Donderskamp

Donderskamp (Kalina: Konomerume) is an Indigenous village of Kalina Amerindians in the resort of Boven Coppename in the Sipaliwini District in Suriname. The village is located on the Wayambo River. History The origin of the name is unclear. It may refer to Peter Donders who, in 1868, was the first missionary active among the Wayambo-indians, or it may simply refer to "thunder". The village has a school, a clinic, and is home to a holiday resort. The main source of income for the village is growing arrowleaf elephant ear for pom, a popular dish in Suriname. The Kalina language used to be spoken by the tribe, however as of 2014, it is only spoken by the elderly, and Sranan Tongo and Dutch have become the main languages. Transport The village can be reached by boat from the Wayambo River, or by plane via the Donderskamp Airstrip. References Bibliography Yamada, Racquel-María (2014). Mobilities into (and out of) Konomerume (Donderskamp). Caribbean Series. Vol. 34. ISBN 978-90-04-28012-0. Planning Office (2014). "Planning Office Suriname - Districts" (PDF). Planning Office Suriname (in Dutch).
Donderskamp

Donderskamp, ook wel Konomerume, is een dorp op de grens van de districten Sipaliwini en Coronie. De herkomst van de naam Donderskamp is onzeker. Volgens een lezing is het een vernoeming naar de priester Petrus Donders die aan het eind van de 19e eeuw in Suriname werkte. Volgens een andere lezing verwijzen zowel 'konomerume' (in de taal van het inheemse volk Karaïben) als 'donder' beide naar 'donder(slag)'. Het dorpshoofd, Robertho Joghie, (stand 2020) is aangesloten bij de Vereniging Inheemse Dorpshoofden Suriname. In het gebied zijn rond de 24 agrariërs en hun families afhankelijk van de verbouw van de pomtayer dat aan de basis ligt van het Surinaamse gerecht pom. De agrariërs zijn verenigd in de landbouwcoöperatie Donderskamp. Het dorp heeft verbinding met de regio via de rivier Wajambo. Daarnaast heeft het aansluiting op Zorg en Hoop Airport in Paramaribo via de Donderskamp Airstrip. In Donderskamp bevindt zich een kliniek. Het beheer was in handen van de Medische Zending die het op 1 november 2017 overdroeg aan het Mungra Medisch Centrum uit Nieuw-Nickerie. Bij Donderskamp bevindt zich de Arawarasluis die het irrigatiewater voor de rijstvelden van Wageningen reguleert.
Ambassade van Nederland in Suriname

De ambassade van Nederland in Suriname staat aan de Van Roseveltkade 5 in het centrum van Paramaribo. Op 26 november 1975, de eerste dag na de onafhankelijkheid van Suriname, werd de nieuwe diplomatieke verhoudingen tussen Suriname en enkele andere landen formeel, toen de nieuwe ambassadeurs hun geloofsbrieven overhandigden. Voor Nederland werd Hendricus Leopold de eerste ambassadeur. Hij was eerder dat jaar ook al betrokken bij de voorbereidingen en de instelling van een pré-ambassade. De bouw van de ambassade stuitte op kritiek van de Algemene Rekenkamer omdat die te duur was geweest. Ambassadeur De huidige ambassadeur van Nederland in Suriname is Walter Oostelbos (stand 2023). Zie ook Diaspora Instituut Suriname
Elsje Finck-Sanichar College COVAB

Het Elsje Finck-Sanichar College COVAB (EFS College COVAB) is een Surinaamse opleiding voor verpleegkundigen en aanverwante beroepen. Het staat aan de Flustraat in Paramaribo. Het valt onder het ministerie van Volksgezondheid. De opleiding werd op 1 september 1982 opgericht en heette aanvankelijk de Centrale Opleiding Verpleegkundigen en Aanverwante Beroepen (COVAB). Het college biedt sinds de oprichting opleidingsprogramma's op middelbaar beroepsonderwijs-niveau. Om in te stromen moet minimaal het mulo zijn afgerond. Sinds juni 2016 biedt het ook verpleegkundige opleidingen op hoger beroepsonderwijs-niveau. Het college werd in 2018 geaccrediteerd door het Nationaal Orgaan voor Accreditatie (Nova). De opleiding kende in 2017 een instroom van 1100 nieuwe leerlingen. In november 2018 stroomden de eerste verpleegkundigen met een bachelor-graad uit. Naamgeefster Elsje Finck-Sanichar was verpleegster en klom op tot directrice van de Opleiding Ziekenverzorging in Suriname, vermoedelijk een voorganger uit de jaren zestig en zeventig van de 20e eeuw van het college. In oktober 2024 kreeg het instituut een donatie van medische apparatuur voor de praktijklessen met een waarden van ruim 186.000 US$ van Zuid-Korea. Zie ook Lijst van hogeronderwijsinstellingen in Suriname
Tapoeripa (Brokopondo)

Tapoeripa is een dorp in het district Brokopondo in Suriname. Het ligt in het bestuursressort Centrum Brokopondo. In het dorp bevindt zich de Frans Jozef Pryor School van de Evangelische Broedergemeente Suriname, die bestaat uit een kleuter- en basisschool. Ook heeft het dorp een voetbalteam. Het dorp is via een transmissielijn aangesloten op elektriciteit die via een generator wordt opgewekt. Sinds 2017 is het dorp aangesloten op het mobiele telefoonnet van Telesur. In het gebied rond het dorp wordt naar goud gezocht. Hier was het in 2018 onrustig na de ontdekking van een goudmijn. In 2015 kwam het dorp in het nieuws toen een politieagent werd aangevallen door meerdere mannen, waarbij hij uit zelfverdediging een schot loste. De politieagent moest behandeld worden in het ziekenhuis. In 2018 haalde het dorp het nieuws, toen 18 personen werden opgepakt in verband met verdenking op mensenhandel. Het dorp raakte maanden lang geheel geïsoleerd tijdens de overstromingen van 2022.