NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Talsperre Vanderkloof

Die Talsperre Vanderkloof (englisch Vanderkloof Dam bzw. P K le Roux Dam) ist ein Wasserkraftwerk am Oranje in Südafrika. Der Oranje bildet an dieser Stelle die Grenze zwischen den Provinzen Nordkap und Freistaat. Die Kleinstadt Petrusville befindet sich rund zehn Kilometer südwestlich der Talsperre. Ungefähr 130 Kilometer flussaufwärts liegt die Talsperre Gariep. Beide Talsperren sind im Besitz des Department of Water and Environmental Affairs (DWEA) und werden auch von DWEA betrieben. Bau Mit vorbereitenden Erschließungsmaßnahmen wie dem Bau von Zugangsstraßen wurde bereits im August 1961 begonnen. Diese Arbeiten waren 1968 abgeschlossen. Die eigentlichen Arbeiten an der Talsperre begannen im Juli 1971. Das Kraftwerk ging im Februar 1977 in Betrieb. Es ist im Besitz von Eskom und wird auch von Eskom betrieben. Die Talsperre dient neben der Stromerzeugung auch dem Hochwasserschutz und der Bewässerung. Sie wurde am 17. November 1977 durch den damaligen Ministerpräsidenten Balthazar Johannes Vorster offiziell eröffnet. Absperrbauwerk Das Absperrbauwerk besteht aus einer doppelt gekrümmten Bogenstaumauer aus Beton mit einer Höhe von 108 m über der Gründungssohle (100 m über dem Flussbett). Die Staumauer ist die höchste Südafrikas. Die Mauerkrone liegt auf einer Höhe von 1.180 m über dem Meeresspiegel. Die Länge der Mauerkrone beträgt 770 m. Das Volumen des Bauwerks beträgt 1,116 Mio. m³. Die Staumauer verfügt sowohl über mehrere Grundablässe als auch über zwei Hochwasserentlastungen. Über die Grundablässe können zusammen maximal 659 m³/s abgeleitet werden, über die Hochwasserentlastungen maximal 21.840 m³/s. Stausee Die Talsperre staut den Oranje zum zweitgrößten Stausee Südafrikas mit einer Fläche von 138,66 km² und einem Volumen von 3,255 Mrd. m³ auf. Das normale Stauziel liegt bei 1.170,5 m (maximal 1.179 m bei Hochwasser). Kraftwerk Das Kraftwerk Vanderkloof verfügt über eine installierte Leistung von 240 MW. Die durchschnittliche Jahreserzeugung schwankt mit der Wasserführung des Oranje: sie lag im Jahre 2004 bei 393 Mio. kWh und im Jahre 2002 bei 1,192 Mrd. kWh. Die erste Maschine ging am 22. Dezember 1976 in Betrieb, die zweite am 23. Februar 1977. Die beiden Francis-Turbinen wurden von Hitachi geliefert, die Generatoren von Toshiba. Sie befinden sich in einer unterirdischen Maschinenhalle auf der linken Flussseite. Die Abmessungen der Maschinenhalle sind: Länge 91,2 m, Breite 24 m, Länge 48 m. Die Turbinen leisten jede maximal 120 MW, während die zugehörigen Generatoren 133 MVA leisten. Die Nenndrehzahl der Turbinen liegt bei 125/min. Die Nennspannung der Generatoren beträgt 11 kV. In der Schaltanlage wird die Generatorspannung von 11 kV mittels Leistungstransformatoren auf 220 kV hochgespannt. Der Durchmesser eines Laufrades beträgt 5,462 (bzw. 5,30) m. Das Gewicht des Laufrades liegt bei 54 (bzw. 53,7) t und das der Welle bei 60 t. Der Durchmesser eines Rotors beträgt 9,5 m und sein Gewicht liegt bei 436 t. Die Fallhöhe beträgt 61 bzw. 65 m. Der maximale Durchfluss liegt bei 217 m³/s je Turbine. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Südafrika Liste von Talsperren Südafrikas Weblinks Einzelnachweise
Vanderkloof Dam

The Vanderkloof Dam (originally the P. K. Le Roux Dam) is situated approximately 130 km (81 mi) downstream from Gariep Dam and is fed by the Orange River, South Africa's largest river. Vanderkloof Dam is the second-largest dam in South Africa (in volume), having the highest dam wall in the country at 108 metres (354 ft). The dam was commissioned in 1977; it has a capacity of 3,187.557 million cubic metres (2,584,195 acre⋅ft) and a surface area of 133.43 square kilometres (51.52 sq mi) when full. Other rivers flowing into this dam are the Berg River, two unnamed streams coming in from the direction of Reebokrand, the Knapsak River, Paaiskloofspruit, Seekoei River, Kattegatspruit and the Hondeblaf River, in a clockwise direction. The Town of VanderKloof has been established on the left bank of the dam, with the main town road entrance just up the way from the dam wall, with holiday resorts and parks, such as Rolfontein Nature Reserve (Photos Wiki Commons) See also List of reservoirs and dams in South Africa Gallery References External links Vanderkloof Dam Vanderkloof Power Station on the Eskom-Website
Embalse de Vanderkloof

El embalse de Vanderkloof (originalmente presa de PK Le Roux ) está situado aproximadamente a 130 km aguas abajo de la presa de Gariep,, siguiendo el río Orange, el mayor de Sudáfrica. Ambos embalses están entre las provincias del Estado Libre y Cabo Septentrional El embalse de Vanderkloof es el segundo más grande de Sudáfrica en volumen y tiene el muro de presa más alto del país, con 108 m. La central hisdroeléctrica fue puesta en funcionamiento en 1977. El embalse tiene una capacidad de 3200 hm3 y una superficie de 133,4 km2 cuando está lleno. Otros ríos que desembocan en esta presa son el río Berg, dos arroyos sin nombre que vienen de la dirección de Reebokrand, y los ríos Knapsak, Paaiskloofspruit, Seekoei, Kattegatspruit y Hondeblaf, en el sentido de las agujas del reloj. La ciudad de VanderKloof se encuentra en la orilla izquierda de la presa, con la entrada principal a la ciudad justo al final del muro. Posee centros turísticos y parques, como la Reserva Natural de Rolfontein ( Fotos Wiki Commons ) Contexto Las presas de Gariep y Vanderkloof, operadas por el Departamento de Aguas de Sudáfrica, forman los dos embalses más grandes del país, y junto con las centrales hidroeléctricas de Eskom, son parte integral del Esquema de Aguas del Río Orange.​ Los embalses proveen agua para las ciudades, para regadío, recreación y para producir energía hidroeléctrica. La presa de Vanderkloof es de doble curvatura de concreto, con un volumen de 3326 m3 de hormigón. Tiene 2 turbinas de 120 y 240 MW, con una producción máxima de 360 MW. La turbina es una vertica Francis de 61 m, con un diámetro de 5,3 m.​ Galería Referencias Enlaces externos Peaking Power Stations, Eskom
Barrage de Vanderkloof

Le barrage de Vanderkloof (anciennement barrage P. K. Le Roux) est un barrage hydroélectrique situé sur le cours du fleuve Orange, à la frontière entre les provinces de Cap du Nord et de l'État-Libre. Il est situé environ à 130 km en aval du barrage de Gariep. Sa construction a commencé en avril 1971, et sa mise en service est intervenue en septembre 1977. Le barrage a d'abord porté le nom de P. K. Le Roux, un ancien ministre des Eaux qui, durant de nombreuses années, a fait campagne pour le développement du fleuve Orange. C'est un barrage-voûte d'une hauteur de 108 m, utilisé pour la production d'électricité et l'irrigation. Le rapport Longueur/Hauteur de 7,5 se traduit par une voûte très large en vallée. Ce barrage participe, avec celui de Gariep à la régulation du débit du fleuve. Ceci a eu des conséquences écologiques imprévues, comme la prolifération des insectes. Précédemment, les périodes prolongées de faibles débits ou d'arrêts de l'écoulement du cours d'eau limitaient la reproduction d’insectes, notamment les diptères, les plus nocifs pour l’élevage et l’agriculture. Pour arriver à un débit très faible de l’écoulement du fleuve pendant 24 heures, à Prieska, 350 km en aval, il faudrait, depuis la mise en place du barrage, arrêter la production d’électricité à Vanderkloof pendant 4 jours en plein hiver. Il est le théâtre principal du roman d'anticipation de Deon Meyer, L'Année du lion. Source de la traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Vanderkloof Dam » (voir la liste des auteurs). Références Portail des barrages Portail de l’Afrique du Sud Portail des énergies renouvelables Portail des lacs et cours d'eau
Vanderkloofdam

De Vanderkloofdam (voorheen de P.K. Le Rouxdam) is een Zuid-Afrikaanse stuwdam en een stuwmeer in de Oranjerivier en ligt naast het gelijknamige dorp Vanderkloof. Het woord dam betekent in het Afrikaans en Zuid-Afrikaans Engels zowel '(stuw)dam' als 'meer'. De Vanderkloofdam is het op een na grootste stuwmeer van Zuid-Afrika (in volume) en heeft de hoogste stuwdam van het land. De stuwdam heeft een hoogte van 108 meter en een lengte van 765 meter. De constructie van de stuwdam begon in april 1971 en werd in september 1977 voltooid. De stuwdam heeft een gravitatie-boogontwerp en bevat 1.1 miljoen kubieke meter beton. Vier zwaartekrachtsluizen aan de linkerkant van de stuwdam zorgen ervoor dat er 8500 kubieke meter water per seconde geloosd kan worden. De waterkrachtcentrale op de stuwdam heeft een vermogen van 240 MW en loost 400 kubieke meter water per seconde wanneer de centrale volledig in werking is. Het stuwmeer heeft een capaciteit van 3,1 miljoen kubieke meter. Als het stuwmeer vol is, omvat het een oppervlakte van 133,43 vierkante kilometer. Andere rivieren die de dam voeden, zijn (met de klok mee) de Bergrivier, twee rivieren zonder naam uit de richting van Reebokrand, de Knapsakrivier, de Paaiskloofspruit, Seekoeirivier, de Kattegatspruit en de Hondeblafrivier. De stuwdam en het stuwmeer zijn door het Ministerie van Waterwezen gebouwd. De bouw van de stuwdam en de aanleg van het stuwmeer is onderdeel van het Oranjerivierproject. Het doel van het Oranjerivierproject is om meer water beschikbaar te krijgen in delen van de huidige Noord-Kaap, Oost-Kaap en Vrijstaat. Rond de Vanderkloofdam liggen het Natuurreservaat Rolfontein (vooral rond Vanderkloof en de stuwdam) en het Natuurreservaat Doornkloof (bij de monding van de Oranjerivier in de Vanderkloofdam). Externe links Vanderkloof Toerisme Vanderkloof Waterkrachtcentrale op de website van Eskom
ГЕС Vanderkloof

ГЕС Vanderkloof – гідроелектростанція в центральній частині Південно-Африканської Республіки. Знаходячись після ГЕС Gariep, становить нижній ступінь в каскаді на річці Оранжевій. Станом на середину 2010-х друга за потужністю ГЕС в країні (без урахування гідроакумулюючих станцій). В межах проекту річку перекрили греблею P K le Roux, названою так на честь колишнього Міністра іригації, котрий доклав багато зусиль для реалізації проекту освоєння гідроресурсів Оранжевої. У лівобережній частині цієї бетонної комбінованої споруди знаходиться гравітаційна секція, яка в бік правобережжя продовжується аркою. Гребля має висоту 100 метрів, довжину 770 метрів та потребувала 1,1 млн м3 матеріалу. Вона утворила водосховище з площею поверхні 138 км2 та об’ємом 3,2 млрд м3. Розташований на лівому березі неподалік від греблі машинний зал споруджений у підземному виконанні та має розміри 91х24 метра при висоті 48 метрів (обсяг вибірки порід склав 97 тис м3). Через водоводи діаметром 7 метрів вода подається на встановлені у залі дві турбіни типу Френсіс потужністю по 120 МВт, які при напорі у 65 метрів забезпечують середньорічне виробництво на рівні біля 0,9 млрд кВт-год. Видача продукції відбувається по ЛЕП, що працює під напругою 400 кВ. Окрім виробництва електроенергії комплекс Vanderkloof за допомогою системи каналів виконує функцію іригації біля 1000 тис гектарів земель, переважно в розташованій на північ від Оранжевої долині річки Riet (ліва притока Ваалю, котрий в свою чергу є правою притокою Оранжевої). Примітки
Kouga Dam

The Kouga Dam is an arch dam on the Kouga River about 21 km (13 mi) west of Patensie in Kouga Local Municipality, South Africa. It supplies irrigation water to the Kouga and Gamtoos valleys as well as drinking water to the Port Elizabeth metropolitan area via the Loerie Balancing Dam. It was constructed between 1957 and 1969. The dam can be accessed by following the R330 and then the R331 from the N2 at Humansdorp. All but the last 8 kilometres (5.0 mi) is tarred road and there is a short tunnel just before the dam wall. It was named the Paul Sauer Dam after Paul Sauer, but was renamed in 1995. Kouga Dam Power Station There are three 1200 kVA hydroelectric turbines at the base of the dam, but they are currently not in use. See also List of reservoirs and dams in South Africa List of rivers of South Africa South African Department of Water Affairs and Forestry References External links South African Water Research Commission
St George’s Park (Südafrika)

Der St George’s Park ist ein Cricket-Stadion in der südafrikanischen Stadt Gqeberha. Das Stadion dient als Heimstätte des Warriors. Kapazität und Infrastruktur Das Stadion hat eine Sitzplatzkapazität von 19.000 Plätzen. Die beiden Ends heißen Duckpond End und Park Drive End. Nutzung Internationales Cricket wird in dem Stadion seit 1889 gespielt. Zwischen den Weltkriegen fanden hier keine Tests statt, begannen jedoch nach dem Zweiten Weltkrieg erneut. Mit der Suspendierung Südafrikas vom internationalen Cricket 1970 kam es zu einer weiteren Pause, die erst ab 1992 zu Ende ging. Beim Cricket World Cup 2003 fanden hier fünf Partien statt, inklusive eines Halbfinales. Beim Women’s T20 World Cup 2023 wurden hier mehrere Vorrundenpartien ausgetragen. Siehe auch Liste der Test-Cricket-Stadien Einzelnachweise
St George's Park Cricket Ground

St George's Park Cricket Ground (commonly known as St George's Park, Crusaders Ground or simply Crusaders) is a cricket ground in Gqeberha, (formerly known as Port Elizabeth), in South Africa. It is the home of the Port Elizabeth Cricket Club, one of the oldest cricket clubs in South Africa, the Eastern Province Club and Sunrisers Eastern Cape. It is also one of the venues at which Test matches and One Day Internationals are played in South Africa. It is older than Kingswood College in Grahamstown. The ground is notable for its brass band that plays during major matches, adding a unique flavour to its atmosphere. The ground hosted its first Test match in March 1889 when England defeated South Africa by 8 wickets. This was South Africa's first Test match. As of 2005, there have been 21 Test matches played at the ground of which South Africa has won 8 and their opponents 9 with 4 draws. The first One Day International played at the ground was in December 1992 when South Africa beat India by 6 wickets. It also hosted five games in the Cricket World Cup in 2003. Official name The ground's official name is acknowledging a commercial sponsorship arrangement. However South African and other cricket fans continue to call the ground by its historic name, just "St George’s Park". Its nickname is "The Dragon's Lair" based on the famous legend of St George. 2003 Cricket World Cup St George's Park was one of 15 venues in South Africa, Zimbabwe and Kenya selected to host matches during the world cup. It hosted 5 matches during the tournament, including 3 group games, 1 super six game and a semi-final. 2009 Indian Premier League When the 2009 IPL was moved to South Africa, St George's Park was chosen as one of eight venues in South Africa to host matches. The ground hosted seven matches, all of them group games. Warriors Cricket The stadium is one of the Warriors' 2 home grounds, the other being East London's Buffalo Park. The stadium hosts Warriors home matches in the Sunfoil Series, Momentum 1 Day Cup (previously the MTN Domestic Championship) and Ram Slam T20 Challenge. See also List of Test cricket grounds References External links Cricinfo ground profile St George's Park history website
St George's Park

Le St George’s Park Cricket Ground, aussi appelé le Sahara Oval, est le stade du club de cricket de Port Elizabeth, en Afrique du Sud, et du club de la province du Cap-Oriental. Ce terrain accueille également des tests-matchs et des ODI. Le premier test joué sur ce terrain se déroula en mars 1889 et vit la victoire de l'Angleterre sur l'Afrique du Sud, au cours du premier test de l'histoire de cette dernière. À ce jour, le St George’s Park Cricket Ground a accueilli 22 tests (8 victoires pour l'Afrique du Sud, 10 défaites, 4 draws. Le premier ODI à s'y jouer se déroule en décembre 1992. L'Afrique du Sud gagna contre l'Inde. Cinq matchs s'y déroulèrent lors de la Coupe du monde de cricket 2003. Nom officiel À la suite d'un partenariat commercial, le nom officiel de ce terrain est le Sahara Oval. Néanmoins il est encore communément appelé par son nom historique, St George’s Park. Voir aussi Liens externes (en) La fiche du stade sur Cricinfo (en) Un site consacré à l'histoire du club Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du cricket Portail de l’Afrique du Sud
Timbavati River

The Timbavati River is a river in Mpumalanga Province of South Africa. It flows mostly through the Kruger National Park after entering the Park adjacent to Maroela Caravan Camp 24°27′20″S 31°23′53″E near Orpen Rest Camp. It is a tributary of the Olifants River and the confluence is at 24°3′18″S 31°40′49″E. See also List of rivers in South Africa Timbavati Game Reserve References
Parc Nacional dels elefants d'Addo

Parc Nacional dels elefants d'Addo és un parc de conservació de vida silvestre diversa situat a prop de Port Elizabeth a Sud-àfrica i és un dels 19 parcs nacionals del país. Actualment, ocupa el tercer lloc en grandària després de Parc Nacional Kruger i el Parc Transfronterer de Kgalagadi. Història La secció original del parc va ser fundat el 1931, en part a causa dels esforços de Sydney Skaife, amb la finalitat de proporcionar un santuari per als onze elefants que quedaven a la zona. El parc ha demostrat ser un gran èxit i en l'actualitat acull a més de 600 elefants i un gran nombre d'altres mamífers. Expansió El parc original s'ha ampliat posteriorment per incloure la Reserva Natural de Cap de Woody que s'estén des de la desembocadura del riu Sundays cap a Alexandria i una reserva marina, que inclou l'illa de St. Croix i l'Illa dels Ocells, important hàbitat de reproducció pels mascarells i els pingüins, per no parlar d'una gran varietat d'altres espècies marines. L'Illa dels ocells hi viu la major colònia de cria al món de mascarells, amb prop de 120.000 aus, i també acull la segona major colònia de cria del Pingüí del Cap, la major colònia de cria de ser l'illa de St. Croix. Aquests actius marins formen part del pla d'expansió del Parc Nacional de l'Elefant d'Addo de 1.640 km² al Gran Parc Nacional d'elefants d'Addo de 3.600 km². L'expansió significarà no només que el parc compta amb cinc de les set principals zones de vegetació de Sud-àfrica (biomes), sinó que també que serà l'únic parc al món amb els "Big 7" (elefants, rinoceronts, lleons, Búfal africà, lleopard, balena i tauró blanc) en el seu hàbitat natural. Galeria Referències Enllaços externs Parc Nacional dels elefants d'Addo
Parque nacional de los Elefantes de Addo

El Parque nacional de los Elefantes de Addo (en afrikáans: Addo-Olifant Nasionale Park; en inglés: Addo Elephant National Park) es un parque de elefantes situado cerca de Port Elizabeth, en Sudáfrica que es reconocido como uno de los 19 parques nacionales del país. La sección original del parque fue establecida en 1931,​ en parte debido a los esfuerzos de Sydney Skaife,​ con el fin de proporcionar un santuario para los once elefantes que quedaban en la zona. El parque ha demostrado ser un gran éxito y actualmente alberga a más de 450 elefantes y un gran número de otros mamíferos. El parque original posteriormente fue ampliado para incluir el parque natural del Cabo de Woody que se extiende desde la desembocadura del Río Sundays hacia Alexandria y una reserva marina, que incluye la isla de St. Croix y la Isla de los Pájaros. Véase también Geografía de Sudáfrica Anexo:Patrimonio de la Humanidad en Sudáfrica Referencias
Nationaal park Addo Elephant

Het Nationaal Park Addo Elephant is een Zuid-Afrikaans wildpark nabij Port Elizabeth. Het park is een van Zuid-Afrika's twintig nationale parken. Het park ontvangt ongeveer 120.000 bezoekers per jaar. Ongeveer 54% zijn internationale bezoekers uit hoofdzakelijk Duitsland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk. Het oorspronkelijke gedeelte van het park is in 1931 gesticht om een veilige haven te bieden voor de overgebleven elf olifanten in de omgeving. Het park huisvest vandaag de dag meer dan 450 olifanten, 400 buffels, meer dan 48 bedreigde neushoorns, alsook een verscheidenheid aan antilopen, leeuwen en hyena's. Een unieke soort in dit gebied is de mestkever Circellium bacchus, die niet kan vliegen. Qua plantengroei staat het park bekend om zijn dichte spekboombegroeiing. Deze struik wordt ook wel olifantskos (olifantenvoer) genoemd. Het gebied behoort tot de ecoregio van het zuurveldstruikgewas. Het oorspronkelijke park is uitgebreid om het natuurreservaat Woody Cape, dat van de Sondagsrivier tot Alexandria strekt, in te sluiten, alsook een zeereservaat dat St. Croixeiland en Vogeleiland (Bird Island) in de Algoabaai omvat. Het gebied is een belangrijke broedgebied voor pinguïns en ander marine soorten. De uitbreiding is deel van het plan om het park van 1,480 km² uit te breiden tot 3,600 km², het Greater Addo Elephant National Park genoemd. De uitbreiding betekent dat het park vijf van Zuid-Afrika's zes biomen zal omvatten. Het park is ook waarschijnlijk de enige in de wereld met de zogenaamde "Big 7" in hun natuurlijke habitat (olifant, neushoorn, leeuw, buffel, luipaard, walvis en witte haai). Het park heeft vijf rustkampen alsook vier ander kampen die als concessies bedreven worden. De hoofdingang alsook twee ander ingangen in het park is geasfalteerd, terwijl andere paden zandpaden zijn. Het park kan ook vanaf de N2 snelweg nabij Colchester bezocht worden. Externe link (en) Website van Nationaal Park Addo Elephant
Park Narodowy Addo Elephant

Park Narodowy Addo Elephant (ang. Addo Elephant National Park) – park narodowy położony w Republice Południowej Afryki w Prowincji Przylądkowej Wschodniej. Historia Parku Na terenach dzisiejszej Wschodniej Prowincji Przylądkowej niegdyś żyło mnóstwo słoni. Większość została wybita przez farmerów i łowców kości słoniowej, Farmerzy najmowali zawodowych myśliwych, kiedy to nie dawało zamierzonych rezultatów, zatruwano nawet zbiorniki wodne. Dzięki wysiłkom Sydney Skaife i innych działaczy społecznych udało się przeforsować przeszkody prawne i w 1931 roku stado ostatnich jedenastu słoni zapędzono do nowo powstałego rezerwatu. Ogrodzono 2000 ha buszu, jednak elektryczny płot okazał się bardzo łatwą przeszkodą dla słoni. Mieszkający obok farmerzy domagali się ogromnych odszkodowań za wyrządzone na farmach zniszczenia. W celu zastopowania tych strat zarząd parku zaczął dożywiać słonie sianem, dyniami, ananasami i pomarańczami. Dopiero w roku 1954 ukończono budowę prawidłowego ogrodzenia, jednak dożywianie było dalej kontynuowane. W 1976 roku park zakupywał 30 ton pomarańczy miesięcznie. Dożywianie zakończono w roku 1976. Do 1968 roku liczba słoni w Addo wzrosła do 50 sztuk a dziesięć lat później przekroczyła sto. Dziś żyje ich tutaj ponad 450 i jest to najwyższe zagęszczenie słoni na kilometr kwadratowy w całej Afryce. Ekspansja Parku W 1997 roku państwowy zarząd parków SANParks zaproponował utworzenie Wielkiego Parku Narodowego Addo Elephant ciągnącego się od Karru do wybrzeża Oceanu Indyjskiego na wschód od Port Elizabeth. Dzięki temu powierzchnia parku wzrosła z 2000ha do 164000ha. Do Addo dołączony został Woody Cape Nature Reserve rozciągający się od ujścia rzeki Sundays do Alexandrii plus rezerwat morski z wyspami St. Croix i Bird, bardzo ważnymi z uwagi na istniejące tam kolonie pingwinów afrykańskich i głuptaków. Wyspa Ptaków (Birds Island) jest domem dla największej w świecie kolonii głuptaków. Liczbę tych ptaków szacuje się na 120 000. Dzięki ekspansji, Park Addo posiada aż pięć z siedmiu południowoafrykańskich biomów lądowych i jak żaden inny park, chlubi się Wielką Siódemką czyli lwem, lampartem, czarnym nosorożcem, bawołem, wspaniałym białym rekinem i południowym wielorybem w ich naturalnym środowisku. Fauna i flora Na terenie parku spotyka się nosorożca czarnego, przy czym pojedynczy osobnik zajmuje 1 km². Turystyka Addo Elephant Park odwiedzany jest przez 120 000 turystów rocznie, z czego 54% to turyści zagraniczni, głównie z Niemiec, Holandii i Anglii. Na terenie parku wybudowano kemping główny z basenem, restauracją, różnego typu zakwaterowaniem i wodopojem dla słoni oraz cztery dodatkowe kempy i cztery kempy prywatne. Dzięki asfaltowym szosom w kształcie pętli, Addo Elephant może być zwiedzany samodzielnie z samochodów osobowych. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona