NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Elektrownia Duvha

Elektrownia Duvha – węglowa elektrownia cieplna zlokalizowana około 15 km na wschód od Witbank w Mpumalanga Historia Budowa elektrowni rozpoczęła się w listopadzie 1975 roku. Pierwszy blok został uruchomiony 18 sierpnia 1980 roku, drugi blok – 1 października 1980 roku, 3 blok – 16 września 1981 roku, 4 blok – 1 lipca 1982 roku, 5 blok – 31 marca 1983 roku i 6 blok – 22 lutego 1984 roku. Łączna moc produkcyjna sześciu bloków wynosi 3 600 MW. Obok elektrowni została w 1976 roku uruchomiona kopalnia odkrywkowa Duvha. Dwa kominy elektrowni mają 300 metrów każdy, a trzy chłodnie kominowe mają po 149 m wysokości. Zatrudnienie Około 900 osób. Właściciel Właścicielem jest Eskom Enterprises, spółka należąca do Eskom Holdings, która wytwarza około 95% energii elektrycznej zużywanej w Republice Południowej Afryki i około 45% energii elektrycznej zużywanej w Afryce. Przypisy Bibliografia Sikora R., Nowakowski R., Gieras J.F. Elektroenergetyka Republiki Południowej Afryki. Przegląd Elektrotechniczny 1993 nr 4, s. 85–86 [dostęp 10.11.2017].
ТЕС Дувга

ТЕС Духва — теплова електростанція на північному сході Південно-Африканської Республіки. Знаходиться за 100 км на схід від Преторії в провінції Мпумаланга (варто відзначити, що в останній розташована абсолютна більшість станцій країни, призначених для роботи в базовому режимі). Будівельні роботи на майданчику станції розпочались у 1975-му, а шість її енергоблоків ввійшли в експлуатацію з 1980 по 1984 роки. ТЕС належить до конденсаційних станцій та обладнана паровими турбінами потужністю по 600 МВт (втім, в мережу загального користування кожен блок видає лише 575 МВт, тоді як 25 МВт використовується допоміжним обладнанням). Видалення продуктів згоряння відбувається за допомогою двох димарів висотою по 300 метрів. Шість градирень станції мають висоту по 149 метрів та діаметр по основі 114 метрів. Воду для використання в технологічному процесі отримують з річок Коматі, Усуту, Оліфантс та Вааль. Станція використовує в роботі вугілля, що подається через конвеєрний транспортер довжиною 4,5 км із розташованої поруч копальні Духва, розрахованої на видобуток майже 10 млн тонн на рік. Втім, для продовження первісно запроектованого терміну експлуатації, котрий обчислювався у 30 років, здійснюють додаткові постачання палива з шахт Douglas, Middelburg та Wolwekrans. Вугілля надходить на два склади загальним об'ємом 155 тисяч тонн, крім того, в бункерах котлів може розміститись 24 тисячі тонн, чого вистачає на 12 годин роботи при повному навантаженні. Також існує резервне сховище з об'ємом зберігання 500 тисяч тонн. Видача продукції відбувається по ЛЕП, що працює під напругою 400 кВ. Паливна ефективність станції становить 37,6 %. У березні 2014 року через надмірне підвищення тиску дістав серйозні пошкодження котел блоку № 3, що призвело до тривалого — близько 2 років — ремонту. Примітки
East London Golf Club

De East London Golf Club is een van de oudste golfclubs in Zuid-Afrika, die gelegen is in Oost-Londen. De golfclub heeft een 18-holes golfbaan met een par van 73 gebouwd in 1923. Baan Doordat de baan dicht bij zee ligt, is de baan deels een linksbaan en deels een bosbaan, hetgeen veel afwisseling geeft. In 2007 werden de greens en bunkers gerenoveerd. Toernooien South African Amateur Strokeplay Championship: 1972, 1982, 1986 & 2000 Afrika Open: 2009-heden Vodacom Series: 2000 Externe link (en) Officiële website
Athlone Power Station

Athlone Power Station was a coal-fired power station in Athlone, Cape Town, South Africa. The site stopped generating power in 2003 and was decommissioned. However, in 2021 plans were announced to re-use the site. Athlone Power Station was situated on the N2 freeway into the city, consisted of a large brick generation building, two 99m brick chimneys, and two cooling towers, fed by reclaimed water from a nearby sewage plant. It was commissioned in 1962 with 6 turbines with a nominal capacity of 180 megawatts, and operated by the City of Cape Town. Between 1985 and 1994 the station was held on standby, but it resumed generating in 1995 with a reduced capacity of 120 MW. Between 1995 and 2003 it was used to generate power during peak demand periods or power failures of the national grid. By 2003, significant investment was required due to the age of the power station, so generation ended. Decommissioning Athlone was the last coal-fired power station operating in Cape Town; the others, in the city centre and Salt River, were demolished in the 1980s and 1990s. The cost of transport means that coal costs three to five times more in Cape Town than it does near the mines inland, making it more economical to transmit power from there to Cape Town than to generate power in Cape Town from transported coal. The lifespan of the station's two cooling towers had been extended in 1993 through the addition of reinforcing bands, but on 14 February 2010, the bands on one tower collapsed, leading the city to announce that the towers would be demolished by the end of April 2010 to prevent their collapse; the demolition was postponed to 22 August 2010 when they were finally demolished. The power station building and two 99m high chimneys are still standing while the city decides on the future of the site. See also List of power stations in South Africa References
Central eléctrica de Athlone

La Central eléctrica de Athlone (en inglés: Athlone Power Station) fue una central eléctrica de carbón ubicada en la Ciudad del Cabo, Sudáfrica. El lugar dejó de generar energía en 2003 y finalmente fue demolida en 2010.​ Tenía un gran edificio de generación de ladrillos, dos chimeneas de ladrillo de 99 metros y dos torres de refrigeración, alimentadas por agua recuperada de una planta de alcantarillado cercana. Historia Inicios Fue comisionado en 1962 con 6 turbinas con una capacidad nominal de 180 vatios, operado por el municipio metropolitano de Ciudad del Cabo. Entre 1985 y 1994 la estación se mantuvo en espera, pero se reanudó la generación en 1995 con una capacidad reducida de 120 MW. Entre 1995 y 2003 se utilizó principalmente para generar energía en los períodos de demanda máxima y durante las fallas eléctricas de la red nacional.​ Sin embargo en 2003, se requirió una inversión significativa debido a la edad de la central eléctrica, y la generación se detuvo. Demolición El 14 de febrero de 2010, las bandas en una torre se derrumbaron, lo que llevó a la ciudad del cabo a anunciar que las torres serían demolidas a finales de abril de 2010 para evitar su colapso; la demolición fue pospuesta para el 22 de agosto de 2010.​ Finalmente fueron demolidos.​ El edificio de la central eléctrica y dos chimeneas de 99 metros de altura siguen disponibles mientras que la ciudad decidirá sobre el futuro del sitio. Véase también Central eléctrica de carbón Torres de refrigeración Referencias
Elektrownia Athlone

Elektrownia Athlone – elektrownia węglowa znajdująca się w Kapsztadzie w Afryce Południowej. Historia Elektrownia węglowa została otwarta w 1962 roku i działała do 1985 roku. Produkowała 180 MW. Była utrzymywana w stanie gotowości w latach 1986-1994, a następnie przywrócona do pracy i działała do 2003 roku, gdy ją zamknięto. Elektrownia Athlone zasilała głównie miasto Kapsztad. Likwidacja W 2010 roku zostały wyburzone dwie wieże chłodnicze. Budynek elektrowni wraz z dwoma kominami pozostawiono. Miasto w 2016 roku ogłosiło przetarg przebudowy elektrowni Athlone na wielofunkcyjne centrum mieszkaniowe ze sklepami i obiektami użyteczności publicznej. Przypisy
Athlone Power Station

Athlone Power Station foi uma usina termoelétrica localizada na Cidade do Cabo, África do Sul. O local parou de gerar energia em 2003 e foi finalmente demoliçao em agosto de 2010. História Ele tinha um grande edifício de geração de tijolos, duas chaminés de tijolos e duas torres de resfriamento, alimentadas por água recuperada de uma estação de esgoto próxima. Foi comissionado em 1962 com 6 turbinas com capacidade nominal de 180 watts, operadas pelo município metropolitano da Cidade do Cabo. Entre 1985 e 1994 a estação foi mantida em standby, mas a geração foi retomada em 1995 com uma capacidade reduzida de 120 MW. Entre 1995 e 2003 foi utilizado principalmente para gerar energia em períodos de demanda máxima e durante falhas elétricas na rede nacional. No entanto, em 2003, um investimento significativo foi necessário devido à idade da usina, e a geração parou. Em 14 de fevereiro de 2010, as gangues em uma torre desabaram, levando a Cidade do Cabo a anunciar que as torres seriam demolidas no final de abril de 2010 para evitar o colapso; a demolição foi adiada para 22 de agosto de 2010. Eles foram finalmente demolidos. Referências Ver também Usina termoelétrica Demoliçao
ТЭС Атлон

ТЭС Атлон (англ. Athlone Power Station) — выведенная из эксплуатации угольная электростанция в пригороде Атлон, Кейптаун, Южная Африка. История Введена в эксплуатацию в 1962 году. На станции было установлено 6 энергоустановок с номинальной мощностью 180 МВт для снабжения города Кейптаун. Между 1985 и 1994 годами станция находилась в резерве, возобновив работу лишь в 1995 году на сниженной мощности в 120 МВт. В период 1995—2003 в основном использовалась для генерации энергии в периоды пикового потребления и продолжительных аварий в национальной электросети. В 2003 в связи с возрастом электростанции потребовалось вложение значительных инвестиций и производство энергии было остановлено. Территория на которой расположена станция, переводится в резерв. Атлон — последняя электростанция Кейптауна, работающая на каменном угле; другие аналогичные, расположенные в центре города и на Солт Ривер, были уничтожены в 80-е — 90е. Стоимость угля в Кейптауне из-за транспортных расходов была в три-пять раз выше, чем вблизи месторождений, из-за чего оказалось выгоднее передавать электроэнергию в город, чем производить её непосредственно в Кейптауне из привозного сырья. Две градирни электростанции являются ориентиром на трассе N2 при въезде в город, и питаются оборотной водой с ближайших очистительных сооружений. Срок службы градирен был продлен в 1993-м году путём установки усилительных обручей, но 14 февраля 2010 года обручи на одной из градирен начали разрушаться, вследствие чего городские власти объявили о том, что градирни будут снесены до конца апреля 2010, чтобы предотвратить их аварийное разрушение; процедура была отложена до 22 августа 2010, когда они были окончательно снесены. Кирпичное здание электростанции и две 99-метровых дымовых трубы не сносились. Галерея Примечания
Oberstes Berufungsgericht (Südafrika)

Das Oberste Berufungsgericht (englisch Supreme Court of Appeal, SCA; afrikaans Hoogste Hof van Appèl, HHA; zulu iNkantolo enkulu yokwedluliswa kwamacala; xhosa iNkundla Ephakamileyo yeZibheno; pedi Kgorokgolo ya Tsheko ya Boipiletšo) ist seit 1997 das höchste ordentliche Gericht in der Republik Südafrika. Es hat verfassungsmäßige Zuständigkeiten, ersetzt aber nicht das Verfassungsgericht der Republik Südafrika, dessen Rechtsprechung auch für den SCA bindend ist. Das Gericht, das seinen Sitz in Bloemfontein hat, verfügt über 22 Richter, von denen sich, je nach Lage eines Falls, drei bzw. fünf Richter zu den Sitzungen zusammenfinden. Präsidentin ist seit 2017 Mandisa Maya. Geschichte Das Supreme Court of Appeal fand seine Anfänge mit der Gründung der Appellate Division of the Supreme Court of South Africa (afrikaans Appèlafdeling van die Hooggeregshof van Suid-Afrika) im Jahre 1910, als aus den vier britischen Kolonien Cape, Natal, Orange Free State und Transvaal die Südafrikanische Union gebildet wurde. Mit der Verabschiedung einer neuen Verfassung im Mai 1996 wurde die Appellate Division in Supreme Court of Appeal umbenannt. Chief Justices of South Africa: 1910–1914 John de Villiers 1914–1927 James Rose Innes 1927–1929 William Henry Solomon 1929–1932 Jacob de Villiers 1932–1936 John Wessels 1936–1938 John Stephen Curlewis 1938–1939 James Stratford 1939–1943 Nicolaas Jacobus de Wet 1943–1950 Ernest Frederick Watermeyer 1950–1957 Albert van der Sandt Centlivres 1957–1959 Henry Allan Fagan 1959–1971 Lucas Cornelius Steyn 1971–1974 Newton Ogilvie Thompson 1974–1982 Frans Lourens Herman Rumpff 1982–1989 Pieter Jacobus Rabie 1989–1996 Michael Corbett 1997–2000 Ismail Mahomed 200000000 Hendrik van Heerden (geschäftsführend) 200100000 Joos Hefer (geschäftsführend) (Chief Justice ist seit 2001 der Präsident des Verfassungsgerichts) Presidents of the Supreme Court of Appeal: 200200000 Joos Hefer (geschäftsführend) 2003–2008 Craig Howie 2008–2016 Lex Mpati 2016–0000 Mandisa Maya Weblinks Offizielle Internetpräsenz (englisch) Rechtsprechung via SAFLII Einzelnachweise
Greenside High School

Greenside High School is a public co-educational high school in Johannesburg, Gauteng, South Africa. Greenside High School (voted Best Public High School in Joburg) is situated in the suburb of Greenside. Facilities Greenside High School increased the size of its swimming pool in 2013/14. The main sport field is used for cricket, rugby, touch rugby, soccer, and athletics. Their hockey fields, which run adjacent to Parkview Golf Club, are mainly used for hockey, but have also been used for cricket, soccer and rugby. Greenside has four basketball courts which also double up as netball courts. There are eight tennis courts. Extra-curricular activities The school competes in RAPS, FEDA, EADS, and (as of 2017) GRADS. In 2013, students launched a production of Fame. In 2017, students from the Greenside High School robotics team traveled to Costa Rica to take part in the WRO Global Robotics Tournament. Greenside High School was the only public school from South Africa to represent the country in this tournament. Notable alumni Jani Allan, columnist Matthew Buckland, Internet entrepreneur Alistair Cragg, international track and field athlete Candîce Hillebrand, actress and singer-songwriter Claire Johnston, lead singer of Mango Groove Bonnie Mbuli, television host and actress Nefisa Mkhabela, actress and Influencer Mmabatho Montsho, actress Lesego Semenya, celebrity chef James Small, rugby Jonathan Wacks, director See also List of high schools in South Africa References External links Official website
St. Patrick's Cathedral, Kokstad

St. Patrick's Cathedral, also known simply as Kokstad Cathedral, is a parish of the Roman Catholic Church in Kokstad, KwaZulu-Natal, South Africa and the cathedral of the Diocese of Kokstad. The cathedral church is located at 107 Hope Street. History Fr. John Nicholas Meyer of the Missionary Oblates of Mary Immaculate was assigned as the first parish priest in Kokstad in 1884. In September of that year, soldiers of the Cape Mounted Riflemen built a small chapel, which served as the first church. The Sisters of the Holy Cross Menzingen arrived four years later and staffed a parochial school, St. Patrick's School, for the next 107 years. A succession of OMI priests served Kokstad and the surrounding region for the next four decades. In September 1921, the Apostolic Vicariate of Marianhill was erected from the Apostolic Vicariate of Natal, and the Missionary Order of Mariannhill formed to take over missionary activities in the region. The town had grown considerably by then, and it was decide to build a new church. The Holy Cross sisters led the fundraising effort, with gifts coming from the local community as well as from Europe. The cornerstone was laid on 27 February 1924 by Adalbero Fleischer, then Apostolic Vicar of Mariannhill, and construction completed later that year. In 1935, the Mariannhill Fathers were in turn succeeded by Franciscans, who staffed the church until 2000. In 1951, Pope Pius XII issued the bull Suprema Nobis erecting the Diocese of Kokstad (Dioecesis Kokstadensis), and St. Patrick's was named the seat of the bishop. See also List of cathedrals in South Africa#Roman Catholic Catholic Church in South Africa References
Catedral de San Patricio (Kokstad)

La Catedral de San Patricio​ o simplemente Catedral de Kokstad (en inglés: St. Patrick’s Cathedral) es el nombre que recibe un edificio religioso de la iglesia católica que se encuentra ubicado en la calle 107 Hope de la localidad de Kokstad​ en la provincia de Kwazulu-Natal en Sudáfrica. Esta bajo la responsabilidad pastoral del obispo Zolile Peter Mpambani. El templo sigue el rito romano o latino​ y funciona como la sede de la diócesis de Kokstad (Dioecesis Kokstadensis) que fue creada en 1951 con la bula Suprema Nobis del papa Pío XII. Su historia se remonta a septiembre de 1884 cuando la primera iglesia católica fue construida en ese lugar gracias al trabajo de los soldados de la Cape Mounted Rifles. 4 años más tarde se incorporó una escuela. En 1924 las monjas de la Santa Cruz impulsaron la construcción de la actual catedral.​ Véase también Iglesia católica Catedral de San Patricio Referencias
Emmanuel Cathedral

The Emmanuel Cathedral or simply Cathedral of Durban, is the name given to the Catholic Church which is located at 48 Cathedral Road in the heart of the city of Durban in KwaZulu-Natal in South Africa. It is a religious building that follows the Roman or Latin rite and functions as the headquarters of the Metropolitan Archdiocese of Durban (Archidioecesis Durbaniana) which was created in 1951 with the bull "Suprema Nobis" of Pope Pius XII. It was built to replace an old church dedicated to Saint Joseph who had been in use since 1881. The first stone was laid by Bishop Charles Jolivet in January 1902 and the temple was officially dedicated in November 1904. Some parts of the old church were joined to the Emmanuel Cathedral. Beside the cathedral is the Juma Masjid Mosque. Across the road from the cathedral is the Victoria Street Market. See also Roman Catholicism in South Africa Roman Catholic Archdiocese of Durban References
Catedral Emmanuel (Durban)

La Catedral Emmanuel​ o simplemente Catedral de Durban (en inglés: Emmanuel Cathedral)​ es el nombre que recibe un templo de la Iglesia católica que se localiza en el 48 Cathedral Road en pleno centro de la ciudad de Durban​ en la provincia de KwaZulu-Natal en Sudáfrica.​ Se trata de un edificio religioso que sigue el rito romano o latino y funciona como la sede de la arquidiócesis de Durban (Archidioecesis Durbaniana) que fue creada en 1951 con la bula «Suprema Nobis» del papa Pío XII. Se construyó para reemplazar un antigua iglesia dedicada a San José que había estado en uso desde 1881. La primera piedra fue colocada por el obispo Charles Jolivet en enero de 1902​ y el templo fue dedicado oficialmente en noviembre de 1904. Algunas partes de la antigua iglesia se incorporaron a la Catedral Emmanuel. Al lado de la Catedral esta la Mezquita Juma Masjid y el mercado de la calle Victoria que está al otro lado de la vía. Véase también Iglesia católica Catedral de Santa María (Ciudad del Cabo) Referencias
Technische Universität Vaal

Die Technische Universität Vaal (englisch Vaal University of Technology), kurz VUT, ist eine technische Universität in Vanderbijlpark in der südafrikanischen Provinz Gauteng. Die VUT wurde 1966 als College of Advanced Technical Education gegründet und begann den Studienbetrieb mit 189 Studierenden und 15 Lehrenden. 1979 wurde sie umbenannt in Vaal Triangle Technikon, zu der Zeit waren etwa 3.000 Studierende immatrikuliert und 137 Dozenten beschäftigt. Seit 2004 trägt sie ihren aktuellen Namen. Benannt ist sie nach dem Fluss Vaal. Organisation Die MUT wird von einer Vizekanzlerin und Prinzipalin geleitet, zum Management gehören im Weiteren drei stellvertretende Vizekanzler. Der Kanzler hat repräsentative und symbolische Aufgaben. Die Leitung ist dem Universitätsrat verantwortlich. Die Universität besteht aus vier Fakultäten, die sich auf vier Campusbereichen befinden: Fakultät für Angewandte Wissenschaft und Informatik Fakultät für Verwaltungswissenschaften Fakultät für Ingenieurwissenschaften und Technologie Fakultät für Geisteswissenschaften. Weblinks Webpräsenz der Universität. auf www.vut.ac.za (englisch) Einzelnachweise
Vaal University of Technology

Vaal University of Technology (VUT) is a higher education institution in South Africa. It attracts students from all over the country. It is one of the largest residential universities of technology, with about 20 000 students, 40 programs, all primarily taught in English. The campus and facilities are conducive to learning, research, recreation and sport, art and culture, and community service. The campuses have lecture halls, laboratories, a number of auditoriums and office space situated on 46,000 m2 (500,000 sq ft). History The forerunner to the Vaal University of Technology was named the Vaal Triangle College for Advanced Technical Education. Situated in Vanderbijlpark in South Africa's industrial heartland, it opened to 189 students (taught by 15 members of staff ) in 1966. Growth was rapid. In 1975, new buildings – including a library, gymnasium, laboratories and lecture halls – enabled growth to continue, so that by 1978 student enrolments reached 3,000 and the staff complement 137. The following year, the Advanced Technical Education Amendment Act brought a name change – the Vaal Triangle Technikon – and the opportunity for the new category of higher education institutions to offer and award National Certificates, National Diplomas, National Higher Diplomas and National Masters Diplomas. By 1987, as new facilities continued to be added to the core institution, student numbers reached 6 000, and nearly 15,000 twelve years later. In 2004, the Vaal University of Technology came into being – and incorporated the old Vista University campus in Sebokeng township which was promptly renamed 'Educity'. Academics The 325 academic and research staff are spread across the university's four faculties: Applied and Computer Science Engineering and Technology Humanities Management Science Notable staff members include Prof Peter Dzvimbo the university's current deputy vice chancellor: academic and research. Student enrollment The Vaal University of Technology (VUT) is a contact institution. There were 16,146 contact students enrolled in 2007. Of the student body, 14,693 were full-time students and 1,453 part-time. Of these, 14,781 were South African citizens while 909 were from other SADC countries and 456 from non-SADC countries. Ranking Notable alumni Lilian Imuetinyan Salami, academic and current Vice-Chancellor, University of Benin References
Université de technologie de Vaal

L'université de technologie de Vaal (en anglais : Vaal University of Technology) est une université de technologie située à Vanderbijlpark en Afrique du Sud. Elle est créée en 2004 par la fusion de institutions. Elle accueille environ 16 000 étudiants. Lien externe (en) Site officiel Portail des universités Portail de l’Afrique du Sud
Technische Universiteit Vaal

De Technische Universiteit Vaal is een Zuid-Afrikaanse technische universiteit met de hoofdvestiging in Vanderbijlpark in de provincie Gauteng en daarnaast nog vier vestigingen in noordelijk Zuid-Afrika. Achtergrond De universiteit werd in 1966 opgericht als College of Advanced Technical Education en kreeg vanaf 1979 de benaming Vaal Triangle Technikon. In 2003 werd de naam veranderd in Vaal University of Technology (Vaal Universiteit van Tegnologie). De universiteit dank haar naam aan de stedelijke regio Vaaldriehoek en de Vaalrivier die door het gebied stroomt. De universiteit kent rond 2010 ongeveer 21.000 studenten. Naast de vestiging in Vanderbijlpark dat gebouwd is op een oppervlakte van 4,6 hectare zijn er campussen in Secunda, Kemptonpark, Klerksdorp en Upington. De universiteit is gebouwd in een regio met belangrijke petrochemische, technische, staal- en productiebedrijven. Externe link (en) Geschiedenis