NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Санта-Крус (острови)

Санта-Крус (англ. Santa Cruz Islands) — група островів в західній частині Тихого океану. Адміністративно входять до складу провінції Темоту меланезійської держави Соломонові Острови. Географія Острови розташовані приблизно за 400 км на південний схід від архіпелагу Соломонові острови. Вік островів Санта-Крус, що утворилися в результаті зіткнення Австралійської і Тихоокеанської плит, перевищує 5 млн років. Геологічно острова складаються з вапняку і вулканічного туфу. Найвища точка групи розташована на острові Ванікоро (924 м). Загальна площа суші групи становить 747 км². Найбільшими островами є: Ванікоро (площа 173,2 км², чисельність населення - близько 800 осіб). Баніє Теану (Тева) Нендо (площа 505,5 км², найвища точка - 549 м, чисельність населення - близько 5000 чоловік). Утупуа (площа 69 км², найвища точка - 380 м, чисельність населення - близько 300 осіб). Мало Найбільше місто острів ів Санта-Крус - Лата , розташований на острові Нендо і є адміністративним центром провінції Темоту. Історія Острови були відкриті Альваро Менданья де Нейрою під час його другої тихоокеанської експедиції в 1595 році. Під час Другої світової війни, в 1942 році поблизу островів відбувся авіаційний бій між Японським імператорським флотом і флотом США.
Vonavona

Vonavona ist eine Insel des New-Georgia-Archipels in der Western-Provinz der Inselrepublik der Salomonen. Sie wird auch Parara-Island genannt und ist nahezu vollkommen bewaldet. Entlang der Küste liegen zahlreiche Dörfer, besonders im Nordwesten und im Südosten. Die Insel erreicht nahe der Nordküste eine Höhe von 106 Metern. Einzelnachweise
Vonavona

Vonavona es una isla de las Islas Salomón; está ubicado en la Provincia Occidental. Los nombres locales alternativos y la ortografía de la isla son Parara, Wanawana. La elevación estimada del terreno sobre el nivel del mar es de unos 21 metros.​ Vonavona limita con el Pasaje Ferguson al oeste, la Isla Arundel al este y la isla Kolombangara al norte.​ Referencias Enlaces externos
Vonavona

Vonavona é uma das ilhas das Ilhas Salomão, no sul do Oceano Pacífico. Pertence ao arquipélago das Ilhas da Nova Geórgia, na Província Ocidental. Tem 180 km 2 de área e 4494 habitantes (em 1999). Também é designada Parara pelos nativos e está quase completamente coberta de floresta. Há um assentamento na costa noroeste. Referências
Barakoma Airfield

Barakoma Airfield is a former World War II airfield on Vella Lavella in the Solomon Islands archipelago. History World War II The U.S. 35th Infantry Regiment landed on Vella Lavella on 15 August 1943 as part of the Solomon Islands campaign. The 58th Naval Construction Battalions landed with the Army and began building support facilities despite frequent Japanese air attacks. In August 1943 the Seebees surveyed and cleared a site for an airfield and began building a coral-surfaced 4,000 feet (1,200 m) by 200 feet (61 m) fighter runway. Airfield facilities such as a signal tower, operations room, aviation-gasoline tanks, and camp for operating personnel, were completed in September and the first landing was made on 24 September. By November 1943 an aviation-gasoline tank farm of six 1,000-barrel tanks, with a sea-loading line was operational. US Navy units based at Barakoma included: VF-40 operating F6Fs USMC units based at Barakoma included: VMF-212 operating F4Fs VMF-214 operating F4Us VMF-215 operating F4Us VMF-221 operating F4Us VMF-321 operating F4Us VMF(N)-531 operating PV-1 Venturas On 15 June 1944 the airfield was abandoned and all salvageable materials were dismantled and removed by 12 July 1944. Postwar The airfield is overgrown with vegetation. See also Munda Airport Ondonga Airfield Segi Point Airfield United States Army Air Forces in the South Pacific Area References
Vanikoro

Las islas Vanikoro (o Vanikolo), son un archipiélago que forma parte de las Islas Santa Cruz. Administrativamente se engloban en la provincia de Temotu, dentro del territorio de las Islas Salomón. La mayor isla es Banie. Las otras islas son Tevai, Manieve, Nomianu y Nanuga. Las islas tienen una población de 800 habitantes y una superficie cercana a los 173 km² Fuentes Vanikoro Island. Solomond island.com. Archivado desde el original el 20 de enero de 2008. Consultado el 20 de marzo de 2008.
Vanikoro

Vanikoro a csendes-óceáni Salamon-szigetek Temotu tartományához tartozó Santa Cruz-szigetcsoport egyik tagja. Valójában nem egy, hanem két sziget (a nagyobb Banie és a kisebb Teanu) és több kisebb sziklaszirt (Manieve, Nomianu és Nanunga) együttese, amelyet közös korallzátony fog körbe. Teljes területe 173 km², legmagasabb pontja a 923 magas Mbagne-hegy. Geológiája és élővilága Vanikoro szigetei (Nanunga kivételével) vulkanikus eredetűek, a pliocén és pleisztocén során keletkeztek. A sziget, akárcsak az Új-Hebridák és a többi környező sziget, az ausztrál és a csendes-óceániai tektonikus lemez határán fekszik, ez okozta a korábbi vulkanikus aktivitást. A kőzetlemezek mozgása miatt a sziget rohamosan süllyed. A különállóan fekvő sziget több endemikus fajnak is otthona, mint például a vanikorói pápaszemesmadár (Zosterops gibbsi) vagy a mára feltehetően már kihalt vanikorói repülőkutya (Pteropus tuberculatus). A szigetről kapta nevét a tengeri csigák egy családja, a Vanikoridae. Lakossága Az 1300 vanikorói lakos két, külön falvakban élő csoportra oszlik. A sziget eredeti lakói a mintegy 800 melanéz, míg a kisebbségben levők polinézek, akik hagyományaik szerint a 200 km-re keletre fekvő Tikopia szigetéről költöztek ide. A melanézek többségében az ausztronéz nyelvcsalád óceániai csoportjának teanu nyelvét beszélik. Két, gyakorlatilag kihalt nyelv is kötődik hozzájuk, a lovono, melyet mára csak négy, és a tanema, amelyet egyetlen ember (Lainol Nalo) beszél. A polinézek a tikopia nyelven kommunikálnak. Története Európaiak először 1595-ben pillantották meg a szigetet, a spanyol Álvaro de Mendaña rossz véget ért második expedícióján. Magát Vanikorót Mendaña sógora, Lorenzo Barreto fedezte fel, amikor a közeli Nendo szigetén települést próbáltak létrehozni és felderítő utakat tett a környéken. A francia felfedező, Jean-François de La Pérouse két hajója Vanikoro korallzátonyán szenvedett hajótörést 1788-ban. A helyi bennszülöttek megölték a túlélők egy részét, a többiek a hajók maradványaiból bárkát építettek és elhagyták a szigetet; további sorsuk ismeretlen. Legalább ketten Vanikorón maradtak, de a 38 évvel későbbi kutatóexpedíció már nem találta őket. Jules Verne 20 000 mérföld a tenger alatt című regényének XIX. fejezete erről az esetről szól. Gazdasága A szigeten jelentős a – sokszor illegális – fakitermelés. Ezenkívül halat, pálmaolajat, koprát és kakaót exportál. Források Salamon-szigeti népszámlálási adatok Archiválva 2011. december 16-i dátummal a Wayback Machine-ben Sharp, Andrew The discovery of the Pacific Islands Oxford, 1960, pp.52-55. Brand, Donald D. The Pacific Basin: A History of its Geographical Explorations The American Geographical Society, New York, 1967, p.136. Jules Verne: Nemo kapitány Loggers refuse to leave Vanikoro Solomon Star, 2013. október 31. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Vanikoro című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek Külső hivatkozások Vanikoro térképe
Vanikoro

Le isole Vanikoro (chiamate anche isole Vanikolo) sono un gruppo di isole, parte delle Isole di Santa Cruz, appartenenti a loro volta all'arcipelago di Salomone. L'isola maggiore è Banie, le altre isole sono Tevai, Manieve, Nomianu e Nanuga. Il punto più alto di queste isole è il monte Banie 923 m slm, sull'isola omonima. Storia Sulle sue scogliere coralline nel 1788 naufragò il navigatore Jean-François de La Pérouse, ma solo trent'anni dopo furono ritrovati i resti del naufragio. Emilio Salgari, nel terzo capitolo del romanzo d'avventura Un dramma nell'Oceano Pacifico, descrive l'isola come popolata dai più brutti e feroci abitanti delle isole Salomone e dediti all'antropofagia. Nel famoso romanzo dello scrittore francese Jules Verne, intitolato "Ventimila leghe sotto i mari", gli avvenimenti del naufragio di La Pérouse vengono narrati dal protagonista Pietro Aronnax al capitano Nemo, mentre quest'ultimo gli rivela la verità sull'enigmatica sorte di La Pérouse stesso. Tutto ciò viene raccontato nel XIX capitolo del romanzo, intitolato per l'appunto "Vanikoro". Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Vanikoro
Vanikoro

Vanikoro (ook wel Vanikolo) is een eiland in de Salomonseilanden. Het is 189 km² groot en het hoogste punt is 946 m. De enige zoogdieren die er voorkomen zijn de vleermuizen Pteropus tonganus (Tongavleerhond) en Pteropus tuberculatus. De ontdekkingsreiziger Jean-François de La Pérouse zou hier in 1788 om het leven zijn gekomen. Important Bird Area Het eiland is aangewezen als Important Bird Area door BirdLife International vanwege het belang voor significante populaties van de bonte havik, gevlekte triller, Greys jufferduif, kardinaaldwerghoningeter, palmlori, vanikorobrilvogel, vanikoromonarch en vanuatupurperspreeuw.
Vanikoro

Vanikoro – jedna z wysp w prowincji Temotu państwa Wyspy Salomona, należąca do archipelagu Wysp Santa Cruz. Nazwa Vanikoro zawsze używana jest jakby odnosiła się do pojedynczej wyspy, z powodu kulturalnej i geofizycznej jedności. W rzeczywistości jest to grupa kilku sąsiadujących ze sobą wysp otoczonych rafą koralową. Zamieszkane są wyłącznie dwie z nich: Banie i Teanu (lub Teavai). Pozostałe, niezamieszkane wyspy z grupy Vanikoro to Manieve, Nomianu and Nanunga. Linki zewnętrzne Mapy wyspy
Ваникоро

Ваникоро (англ. Vanicoro) — небольшой гористый остров и скопление островов в западной части Тихого океана. Относится к островной дуге Санта-Крус — Новые Гебриды. Административно входит в состав провинции Темоту государства Соломоновы Острова. Примерно в 40 км к северо-западу расположен остров Утупуа, в 140 км к юго-востоку — остров Тикопиа. География Площадь острова составляет около 173,2 км². Недалеко расположены маленькие острова Теану, Номиану, Нанунга и Маниеве. За исключением острова Нанунга все острова имеют вулканическое происхождение. Группу, покрытую густой растительностью, окружает коралловый риф. Высшая точка — гора Мбагне (923 м). Геология Ваникоро, как и близлежащие острова, образовались в эпохи плиоцена и плейстоцена. В строении острова преобладают базальтовые породы. Точный возраст вулканита не установлен. Остров Ваникоро, как и другие острова Санта-Крус, образовались в результате столкновения Австралийской и Тихоокеанской плит, что и послужило причиной вулканической активности в этом регионе в далёком прошлом. В настоящее время острова вулканически неактивны, а их поверхность с течением времени подверглась значительной эрозии. История Об острове европейцам стало известно в XVIII—XIX веках во время поисков экспедиции французского путешественника Жана Франсуа де Лаперуза. Оба французских корабля под командованием путешественника потерпели крушение на рифах у берега Ваникоро в 1788 году. Во время следующей экспедиции в 1828 году под командованием Жюля-Сезара Дюмон-Дюрвиля выживших из экспедиции Лаперуза найдено не было, однако, по свидетельствам туземцев, последние четыре матроса умерли в 1825 году. Остров Ваникоро упоминается в книге Жюля Верна «20 000 лье под водой». Население Острова заселены очень слабо. Численность населения составляет около 1293 жителей (2009), большинство из которых представлено меланезийцами. На острове также проживает около 200 полинезийцев, говорящих на языке тикопиа. Экономика Основные занятия местных жителей — рыболовство и земледелие. Есть паромное сообщение с другими островами страны. В 2015 году на Ваникоро начались широкомасштабные лесозаготовки, что представляет собой угрозу для местной флоры и фауны. См. также Список островов Соломоновых Островов Примечания Литература Острова Ваникоро упоминаются в 19 главе, Части I романа Жюля Верна "20000 лье под водой". Hackman, B.D., Dennis, R.A., Lai, J.B. (1977): Vanikolo geological map sheet 1:50,000, published by Geological Surveys Division of the Ministry of Natural Resources, Honiara, Solomon Islands. Jean-François de Lapérouse: Zu den Klippen von Vanikoro. Weltreise im Auftrag Ludwigs XVI. 1785—1788. Nach Lapérouses Tagebüchern aufgezeichnet von M.L.-A. Milet-Mureau, übersetzt, bearbeitet und herausgegeben von Klaus Fischer. Verlag Neues Leben, Berlin 1987, ISBN 3-355-00540-1
Vanikoro

Vanikoro (engelska Vanikoro island eller Vanikolo) är en ö i Santa Cruzöarna som tillhör Salomonöarna i västra Stilla havet. Geografi Vanikoro-ön är en del av Temotuprovinsen längst söderut i Salomonöarna och ligger sydöst om Santa Cruzöarna. Ön är av vulkaniskt ursprung, har en area om ca 173 km² och är egentligen delad på huvudön Banie och den mycket nära belägna ön Tevai (även Teanu). Vanikoro omges av ett korallrev och innanför detta ligger även småöarna Manieve, Nanunga, Nomianu och Te'Anu. Vanikoro har ca 800 invånare och högsta höjden är Mount Mbagne / Banie på ca 925 m ö.h. Historia Santa Cruzöarna upptäcktes av spanske kapten Alvaro de Mendaña den 18 april 1595 som även avled året efter på ön Nendo. 1788 förliste den franske sjöfararen Jean-François de La Pérouse fartyg "Astrolabe" under dennes världsomsegling troligen utanför ön. Delar av vraket hittades här 1828 av Jules Dumont d'Urville under hans världsomsegling. Vanikoro omnämns i kapitel 18 av Jules Vernes bok Vingt mille lieues sous les mers (En världsomsegling under havet). Externa länkar om Vanikoro
Kikuzuki (Schiff, 1926)

Die Kikuzuki (japanisch 菊月 September, wörtlich: „Chrysanthemenmond“) war ein Zerstörer der Mutsuki-Klasse der Kaiserlich Japanischen Marine, der in den 1920er Jahren gebaut wurde und im Zweiten Weltkrieg eingesetzt wurde. Geschichte Die spätere Kikuzuki wurde am 15. Juni 1925 auf der Marinewerft in Maizuru auf Kiel gelegt und lief am 15. Mai 1926 mit der Bezeichnung Dai-31-gō kuchikukan („Zerstörer Nr. 31“) vom Stapel. Die Indienststellung erfolgte am 20. November 1926 und zum 1. August 1928 wurde das Schiff in Kikuzuki umbenannt. Zum Ende des Jahres 1941 gehörte das Schiff, unter dem Kommando von Kaigun-shōsa (Korvettenkapitän) Mori Koukichi, zur 23. Zerstörerdivision, Teil der 2. Trägerdivision der Kidō Butai. Diese Zerstörerdivision sicherte vom 23. bis 27. November 1941 eine Verlegung von Truppen aus Sakaide in der Präfektur Kagawa auf die Insel Haha-jima. Mit Beginn des Pazifikkrieges unterstützte es die japanischen Landungen auf den Salomonen, Lae und den Admiralitätsinseln. Während der „Operation Mo“ (Invasion von Tulagi und Port Moresby) landeten japanische Truppen am 3. Mai 1942 auf der Insel Tulagi. Am 4. Mai wurden die japanischen Truppen aber von 58 Flugzeugen der Yorktown überraschend angegriffen. Dabei wurde die Kikuzuki durch einen Torpedo getroffen und sank, wobei 12 Besatzungsmitglieder ums Leben kamen und 22 weitere verletzt wurden. Das Schiff wurde auf den Strand der Insel Gatuvu gezogen, rutschte mit der nächsten Tide wieder ins Meer und sank bei . Die Kikuzuki wurde am 25. Mai 1942 aus der Flottenliste der Schiffe der Kaiserlichen Japanischen Marine gestrichen. Nach der Einnahme von Tulagi August 1942 durch amerikanische Truppen, wurde das Wrack durch das Werkstattschiff USS Prometheus in der Hoffnung auf militärische Erkenntnisse geborgen und untersucht. Literatur Michael J. Whitley: Zerstörer im Zweiten Weltkrieg. Motorbuch Verlag, Stuttgart 1997, ISBN 3-613-01426-2. Anthony J. Watts: Japanese Warships of the World War II. Ian Allan Publishing, Shepperton 1974, ISBN 0-7110-0215-0 (englisch). Hansgeorg Jentschura, Dieter Jung und Peter Mickel: Warships of the Imperial Japanese Navy 1869–1945. US Naval Institute Press, Annapolis 1977, ISBN 0-87021-893-X (englisch). Weblinks Lebenslauf der Kikuzuki. combinedfleet.com (englisch). Kikuzuki. Pacific Wrecks (englisch).
Kikuzuki (1926)

El Kikuzuki (菊月, septiembre?) fue un destructor de la Clase Mutsuki. Sirvió en la Armada Imperial Japonesa durante la segunda guerra sino-japonesa y la Segunda Guerra Mundial. Historia El primero de agosto de 1928 el Kikuzuki recibió su nombre, pues hasta ese momento los miembros de su clase tan solo habían sido numerados, siendo identificado el Kikuzuki con el numeral 23. Entre 1941 y 1942 experimentó modificaciones para ser convertido en un transporte rápido, perdiendo dos piezas de 120 mm, la mitad de su armamento principal. Asimismo incorporó 10 cañones antiaéreos de 25 mm, se incrementó su desplazamiento a 1590 toneladas (1883 en pruebas), y vio ligeramente reducida su velocidad, hasta los 34 nudos. Durante el inicio de la Segunda Guerra Mundial formó parte de las fuerzas de invasión de Guam, Kavieng, Gasmata, Lae y los archipiélagos de las Salomón (las norteñas) y el Almirantazgo. Realizando una misma misión similar durante la invasión de Tulagi, fue dañado por un ataque aéreo​ de aparatos provenientes del USS Yorktown. Dado que los daños en el Kikuzuki le impedían desplazarse por sí mismo, fue remolcado​ hasta la próxima isla de Gavatu, donde se le varó en la costa, aunque con la siguiente marea alta y con la popa inundada se deslizó hacia aguas más profundas, y puesto que no habían sido bloqueadas sus vías de agua, acabó hundiéndose parcialmente en la posición (9°7′N 160°12′E). Fue abandonado por los japoneses sin dinamitarlo y retirado de la lista. El lugar es hábitat de los cocodrilos de agua salina. En 1943, tras la campaña de Guadalcanal, el pecio del Kikuzuki fue redescubierto y fue objeto de un vivo interés por los norteamericanos, se trasladó maquinaria de apoyo y fue reflotado por el USS Prometheus, trasladado, nuevamente varado, y en labores de inteligencia fue estudiada su ingeniería durante cerca de un año, en especial la tecnología de los torpedos Long lance. Una vez terminados los estudios fue abandonado en aguas someras como chatarra y desguazado en el lugar. Sus restos retorcidos aún son visibles en marea baja.​ Véase también Anexo:Buques de la Armada Imperial Japonesa Otros buques de la Clase Mutsuki: Fumizuki Kisaragi Mikazuki Minazuki Mochizuki... Mutsuki Nagatsuki Satsuki Uzuki Yayoi Yūzuki Referencias Bibliografía Jentschura, Hansgeorg; Jung, Dieter; Mickel, Peter (1977). Warships of the Imperial Japanese Navy, 1869-1945 (en inglés). Naval Institute Press. p. 143. ISBN 0-87021-893-X. Chesneau, Roger, ed. (1980). All the World´s Fighting Ships 1922-1946 (en inglés). Conway Maritime Press Ltd. p. 192. ISBN 0-85177-1467. Dull, Paul S. (1978). «Battle of the Coral Sea». A Battle History of the Imperial Japanese Navy (1941–1945) (en inglés). Naval Institute Press. p. 121. ISBN 1-59114-219-9. Nevitt, Allyn D. (1998, 2009). «IJN Kikuzuki: Tabular Record of Movement». Combined Fleet (en inglés). Tully, Anthony P. (2003, 2009). «Located/Surveyed Shipwrecks of the Imperial Japanese Navy». MYSTERIES/UNTOLD SAGAS OF THE IMPERIAL JAPANESE NAVY (en inglés). Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Kikuzuki.
Maramasike

Maramasike, auch South Malaita oder Small Malaita, ist eine Insel in der Malaita-Provinz des Inselstaats der Salomonen. Die etwa 480 km² große Insel liegt unmittelbar südöstlich der Insel Malaita und von dieser getrennt durch die 14,6 km lange und meist nur wenige hundert Meter breite Maramasike Passage, deren Umgebung ein geschütztes Feuchtgebiet ist. Auf der Insel wird Sa'a gesprochen. Einzelnachweise Weblinks Geohive: Einwohnerzahlen nach wards Solomon Islands Provincial Governement Law 1996 (Abgrenzung der wards)
South Malaita Island

South Malaita Island is the island at the southern tip of the larger island of Malaita in the eastern part of Solomon Islands. It is also known as Small Malaita and Maramasike for Areare speakers and Malamweimwei for more than 80% of the islanders. The island is referred to as Iola Raha. It is called "small" to distinguish it from the much larger sibling. It is part of Malaita Province. South Malaita came under effective control of the colonial administration after the Solomon Islands was declared a British Protectorate in 1893. During the colonial days, the island was divided by the colonial government and missionary establishments into the Asimeuri, Asimae, and Raroisu'u districts. First settlers The history of Mwalamwaimwei began with early migrants who settled in the coastal zone and later moved to the highlands. A revolution in the highlands led residents to return to the coastal zone. Governance The ruling chiefs inherit the chiefly bloodline and govern each Iola. The Ououinemauri is the elected high chief chosen to govern and administer the Council of Chiefs. The Iola are subdivided according to the tribes and clans across the island. Some Iolas have 2,3 or 4 chiefs. Iolas Korutalau pwaine Kalapea Hoasiteimwane (Iola Raha) Lou aatowa Apuilalamoa Korutalaumwaimwei) Louatowa (Haitataemwane) Ueniusu (Ero ueniusu) Ououmatawa Uenisu Unu Roasi Aʼulutalau Iolairamo Hailadami Other Iola in South Malaita are located within and share the boundary with others, organized by settlers. Language South Malaita people follow 3 main languages: Saʼa is spoken by 75% of the population ꞌAreꞌare is spoken by 20% of the population. Lau is spoken by 5% of the people. Oroha Culture Mwalamwaimwei culture is based on the chiefly system. The island is subdivided according to kingdom (Iola). The division of each kingdom was done by the council of chiefs (Alahaouou) during the pre-colonial era and later during Ma'asina Ruru Movement. Residents identify with their extended families and with members of their clan and tribe. The people practise patrilineal descent. Women played a much lesser role in governance; however, they are equally respected in society. Dolphin hunting Dolphin are hunted in Malaita mainly for their meat and teeth, and also sometimes for live capture for dolphinaria. Dolphin hunting is practised by coastal communities around the world; the animals are herded with boats into a bay or onto a beach. A large-scale example is the Taiji dolphin drive hunt, made famous by the documentary film The Cove. The hunt on South Malaita Island is smaller in scale, and is almost exclusively practiced by the Walande and Fanelei peoples. The meat is shared equally between households. Dolphin teeth are used in jewelry and as currency. References
Malaita Sur

La isla de Malaita Sur, también conocida como Pequeña Malaita o Maramasike, es una pequeña isla en el extremo sur de la isla de Malaita, de la que está separada por el pequeño pasaje de Maramasike. La isla está en la provincia de Malaita, en la parte oriental de las Islas Salomón.​ Durante la época colonial el gobierno colonial y los misioneros dividiron la isla en tres distritos: Asimae, Asimeuri y Raroisu. Sin embargo, los nativos de la isla prefieren identificarse tan solo con sus clanes o familias, cuyos lazos de unión son muy fuertes. Dichos clanes gobiernan la isla dividida en regiones tradicionalmente demarcadas llamadas iolas. Los habitantes de la isla hablan un dialecto llamado lengua Sa'a. Esta lengua tiene variaciones de pronunciación, gramática y vocabulario de una iola a otra. La sociedad es patriarcal, en la que los hombres son los cabeza de familia, clan o tribu. Las mujeres juegan un papel menos importante en esta sociedad, aunque son igualmente respetadas.​ En la isla todavía se practica la pesca de delfines.​ Referencias
Maramasike

Maramasike, aussi appelée Malaita Sud, est une île des Salomon. Géographie Longue de 54 km sur 18 km de largeur, pour une superficie de 480 km2, Maramasike constitue la partie méridionale de l'île de Malaita, dont elle n'est séparée que par un étroit chenal, le passage de Maramasike. Son point culminant s'élève à 518 m d'altitude. Maramasike fait partie de la province de Malaita. Son agglomération principale est Sa'a. La population, qui s'élève à 12 967 habitants (2009), parle majoritairement la langue Sa'a. Références Portail des Îles Salomon Portail des îles