NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Floriana w Lublanie

Kościół św. Floriana (słoweń. cerkev sv. Florijana, Šentflorjanska cerkev) – kościół filialny, rzymskokatolicki znajdujący się w Lublanie. Historia Kościół wybudowany został jako wotum za ocalenie po pożarze Lublany w 1660. Budowę rozpoczęto w 1672, w cztery lata później była już ukończona nawa, w 1680 dzwonnica, a w 1696 kościół wzmiankowany jest jako poświęcony. Do świątyni dobudowano kaplice: w 1698 kaplicę Matki Bożej Bolesnej, w 1737 kaplicę Rany Ramienia Chrystusa. Kościół od 1693 jest miejscem pielgrzymkowym, ze względu na znajdujący się w nim obraz Matki Bożej Bolesnej, uważany za cudowny. W 1862 przy ścianie dzwonnicy wybudowano fontannę. Na początku XX wieku kościół został przekształcony przez architekta Jože Plečnika. Wówczas to wejście boczne przejęło funkcję wejścia głównego, a wejście główne zamieniono w niszę, w której umieszczono rzeźbę Francesca Robby z 1727, przedstawiającą św. Jana Nepomucena, która to rzeźba została tu przeniesiona z kaplicy przy moście Črnuška. Architektura i wyposażenie Kościół wybudowany jest w stylu barokowym, jednonawowy, z prostokątnymi kaplicami tworzącymi z nawą i prezbiterium plan krzyża łacińskiego. Portal (obecnie obramienie niszy z rzeźbą) pochodzi z drugiej ćwierci XVIII wieku. W fasadzie umieszczone są rzeźby św. Karola Boromeusza i cesarza Karola VI Habsburga z 1727 (powstała z okazji wizyty władcy w Lublanie). Nad bocznym wejściem znajduje się malowidło z przedstawieniem obrazu Matki Bożej Bolesnej, wykonane przez Janeza Potočnika. Ołtarze: ołtarz boczny, południowy Ecce homo (pierwotnie św. Volbenka) z końca XVII wieku, ufundowany przez mieszkańców Lublany, Andreja Revena i jego żony Anę. Ołtarz jest dziełem Mihaela Kuša. Rzeźba Ecce homo znajdująca się w ołtarzu, została przeniesiona w 1841 z Mostu Szewskiego, ołtarz boczny świętych Kosmy i Damiana z końca XVII stulecia, z obrazem przypisywanym Franzowi Antonowi Nierenbergerowi, ołtarz Matki Bożej Bolesnej (w kaplicy południowej) z 1704, z obrazem z 1639 pędzla Tomaža Kundiška, sztukatorski ołtarz Rany Ramienia Chrystusa (w kaplicy północnej) z lat 1737–1738, dzieło Niklasa Reißmayera; z obrazem Chrystusa z krzyżem i raną na ramieniu, ołtarz główny z lat 80. XVIII wieku, z obrazem namalowany przez Andreja Herrleina (1786). W kościele znajduje się też barokowa rzeźba przedstawiająca św. Antoniego Padewskiego, z pierwszej połowy XVIII wieku, przeniesiona w 1841 z Mostu Szewskiego. Przypisy
Cerkev sv. Florijana, Ljubljana

Cerkev sv. Florijana, tudi Šentflorjanska cerkev, je podružnična cerkev župnije sv. Jakob, ki stoji na Gornjem trgu v Ljubljani. Namera o izgradnji cerkve je bila uresničena po velikem ljubljanskem požaru septembra leta 1660, zato je bila posvečena svetemu Florijanu, zaščitniku gasilcev. Glej tudi Seznam cerkva v Ljubljani Sklici Zunanje povezave
Teatro Nazionale Sloveno di Nova Gorica

Il Teatro Nazionale Sloveno di Nova Gorica (in sloveno Slovensko narodno gledališče Nova Gorica) è un teatro della città omonima, sito nella centrale Piazza Edvard Kardelj. Storia La tradizione teatrale slovena a Gorizia ha inizio nei primi anni del '900 e viene arrestata con l'annessione della città all'Italia e l'avvento del fascismo: con la partizione della città le autorità jugoslave costruiscono un centro civico ove viene istituita una compagnia teatrale semiprofessionale denominata Teatro Civico. Il teatro viene professionalizzato nel 1969 e assume il nome di Teatro Drammatico del Litorale e si trasferisce nella sede attuale nel 1994, una sede di nuova costruzione costruita in stile postmodernista da Vojteh Ravnikar e incominciata nel 1987, poco prima della dissoluzione della Jugoslavia. Nel 2004 viene dichiarato teatro d'interesse nazionale e passa sotto il finanziamento integrale dello Stato, così assume l'attuale nome. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Teatro Nazionale Sloveno di Nova Gorica
Slovensko narodno gledališče Nova Gorica

Slovensko narodno gledališče Nova Gorica (krajše: SNG Nova Gorica) je slovensko nacionalno dramsko gledališče s sedežem na Trgu Edvarda Kardelja 5 v Novi Gorici. Zgodovina Leta 1955 se je z ustanovitvijo polprofesionalnega Goriškega gledališča začelo gledališko ustvarjanje. Kot prvo so predstavili igro Celjski grofi Bratka Krefta. Večina igralcev je bila amaterjev. Novembra 1957 so se preselili v dvorano preurejene prostore na Soški cesti v Solkanu in v njih delovali do leta 1994. Leta 1969 so se profesionalizirali in preimenovali v Primorsko dramsko gledališče. Med letoma 1972 in 1991 je gledališče organiziralo mednarodni festival Goriško srečanje malih odrov (kasneje Srečanje gledališč Alpe-Jadran) in s tem utrdilo pomen. V novo stavbo, ki jo je načrtoval Vojteh Ravnikar, so se preselili maja 1994. Za novo stavbo z moderno odrsko tehnologijo in dvorano s 371 sedeži so kot prvo predstavo uprizorili Smoletov Krst pri Savici. Leta 2003 je bil sprejet sklep o ustanovitvi Slovenskega narodnega gledališča Nova Gorica, ki je v veljavo stopil 10. januarja 2004. Ob tehnološko moderni in arhitekturno impresivni veliki dvorani stavba od leta 2011 razpolaga še z malo dvorano. Gledališče je od leta 2001 vključeno v Evropsko gledališko konvencijo (ETC). Ta je bila ustanovljena leta 1988 in je največja mreža javnih gledališč v Evropi. Ima 63 članov iz 31 držav, podpira pa ga program Ustvarjalna Evropa Evropske unije. Igralski ansambel Stalni igralski ansambel šteje 22 članov, ob njih pa pogosto nastopajo tudi gostujoči igralci. Dvorane Velika dvorana (371 sedežev) Mala dvorana (107 sedežev) Glej tudi Gledališče Koper Slovensko stalno gledališče Trst Seznam slovenskih gledališč Sklici Zunanje povezave Slovensko narodno gledališče Nova Gorica - spletna stran
Javor, Ljubljana

Javor je vas v Mestni občini Ljubljana, vzhodno od Ljubljane, v hribovitem svetu na višini 500-600 m. V njej stoji vaška cerkev sv. Ane in šola, ki je že pred nekaj leti nehala delovati. Skozi vas teče potok Javorska reka, nad njo je Lisičji hrib, ki je znan po lisicah. Posebnost vasi so vojaške jame, ki so jih zgradili vojaki ali ubežniki za skrivanje. Take jame so na dveh mestih v vasi. Sklici Glej tudi seznam naselij v Sloveniji Zunanje povezave Predstavnosti o temi Javor, Ljubljana v Wikimedijini zbirki
Јавор (Љубљана)

Јавор (словен. Javor) је насељено место у саставу градске општине Љубљана, Средњесловенска регија, Словенија. Историја До територијалне реорганизације у Словенији била је у саставу града Љубљане, односно старе општине Мосте-Поље. Територијална организација и припадност насеља Напомена: МНО је скраћеница за Месни народни одбор. Становништво У попису ставновништва из 2021. године, Јавор је имао 184 становника. Етнички, језички и верски састав Аустроугарска Језички и верски састав Напомена: Ознака н/п значи да нема података или да информација није наведена. ФНР/СФР Југославија Национални састав Галерија Референце Спољашње везе
АЕЦ „Кръшко“

АЕЦ „Кръшко“ е атомна елекрическа централа в град Кръшко, Словения. Централата започва работа на 15 януари 1983 г. Построена е по проект на Хърватия и Словения, които по онова време са съюзни републики в Югославия. Планираната дата за прекратяване на дейността на централата е 14 януари 2023 г. Активен е само 1 реактор на централата, който произвежда 730 MW енергия. Собственик на централата е смесената словенско-хърватска компания „Нуклеарна електрарна Кръшко“. Инцидент Европейската система за спешна информация за радиоактивност ECURIE получава на 4 юни 2008 г. в 15.38 ч. централноевропейско време предупредително съобщение от Словения след установяване на изтичане в охладителната система на централата. Информацията е предадена на всички страни членки. Централата е решила да изключи реактора, чиято мощност към 17.30 ч. централноевропейско време е била намалена с 22%. Инцидентът, заради който централата е спряна за няколко часа, всъщност представлява изтичане на вода. Хърватското ръководство на централата съобщава, че инцидентът не е тежък и няма никакво изтичане на радиация. Външни препратки Авария в ядрената централа ”Кръшко” Архив на оригинала от 2008-06-08 в Wayback Machine. – в dir.bg
Central nuclear de Krško

La Central nuclear de Krško es la única central nuclear eslovena. Está ubicada en Krško, localidad del Este de Eslovenia a orillas del río Sava. Estéa central nuclear se conectó a la red de energía eléctrica el 2 de octubre de 1981 y empezó su funcionamiento comercial el 15 de enero de 1983. Fue construida bajo un régimen de "joint venture" (empresa conjunta) de Eslovenia y Croacia las cuales entonces formaban parte de Yugoslavia. La planta tiene un reactor de agua presurizada de Westinghouse, con una capacidad nominal de 1.882 MW térmicos y 632 MW eléctricos. Funciona con uranio enriquecido (2,1-4,3 % en peso de U-235), una masa de combustible de 48,7 t, repartida en 121, y como moderador emplea agua desmineralizada y 33 haces de 20 barras de control, cada una compuestas de aleaciones de plata, indio y cadmio que regulan la energía. La compañía explotadora es la Nuklearna Elektrarna Krško (NEK), que es copropiedad de la compañía eslovena Eles-Gen, a su vez filial de la compañía pública Elektro Slovenija, y la compañía croata, asimismo pública, Hrvatska elektroprivreda. La planta proporciona entre una cuarta parte y una quinta parte de las necesidades en energía de dichos países. Los residuos nucleares de la planta actualmente están siendo almacenados en las proximidades. La fecha planificada para su retiro de servicio es el 14 de enero de 2023. Enlaces externos Nuklearna Elektrarna Krško (NEK)
Kerncentrale Krško

Kerncentrale Krško (Nuklearna Elektrarna Krško (NEK)) in Krško is de enige commerciële kernenergiecentrale van Slovenië. De centrale heeft één drukwaterreactor (PWR), die ongeveer één derde van de elektriciteit van het land levert. Maar de centrale levert ook aan Kroatië. Zie ook Lijst van kernreactoren Externe link (en) Officiële website
Elektrownia jądrowa Krško

Elektrownia jądrowa Krško (słoweń. Nuklearna Elektrarna Krško) – elektrownia jądrowa zlokalizowana w mieście Krško w Słowenii, ok. 20 km od granicy z Chorwacją. Historia W 1970 roku dwie republiki, Chorwacja i Słowenia, należące do będącej federacją Jugosławii, podpisały umowę, na mocy której w 1974 roku rozpoczęto budowę elektrowni atomowej w słoweńskiej miejscowości Krško. Amerykańska firma Westinghouse wygrała przetarg na budowę reaktora. W 1981 roku elektrownia została podłączona do sieci energetycznej, a oficjalnie uruchomiona w 1983 roku. Po rozpadzie Jugosławii w 1991 roku Słowenia i Chorwacja musiały uzgodnić zasady korzystania z elektrowni. Problemem było nie tylko określenie, w jaki sposób Chorwacja będzie płacić za prąd, ale również na jakich zasadach będzie uczestniczyć w kosztach modernizacji elektrowni, składowania odpadów jądrowych, składkach na fundusz wygaszania elektrowni. Problemem były również zasady zatrudniania w elektrowni pracowników mających chorwackie obywatelstwo. W wyniku sporów w 1998 roku Słowenia odcięła dostawy energii elektrycznej z elektrowni do Chorwacji. W 2001 roku podpisano nową umowę regulującą zasady korzystania z elektrowni przez oba kraje. Weszła ona w życie w 2003 roku. Ustalono w niej, że każdy kraj ma prawo do połowy produkowanej energii, odszkodowanie dla Chorwacji za poniesione straty, sposób zarządzania elektrownia i uczestniczenia w kosztach przez oba kraje. Elektrownią zarządza słoweńsko-chorwacka spółka Nuklearna Elektrarna Krško (NEK), w której mają udział dwie spółki: słoweńska GEN Energija l.l.c i chorwacka Hrvatska Elektropriveda p.l.c. Rozbudowa W 2006 roku przyjęto plan inwestycyjny na lata 2007–2023 zgodnie z którym planowano w 2017 roku rozpocząć budowę drugiego bloku o mocy 1000–1600 MW. W 2010 roku GEN Energija złożyła do Ministerstwa Gospodarki wniosek o zgodę na rozpoczęcie budowy, która miała być finansowana ze środków własnych firmy i kredytów. Kryzys gospodarczy, brak zgody na budowę i spadek zapotrzebowania na energię elektryczna spowodował opóźnienie w rozpoczęciu budowy. Dane techniczne Elektrownia pracuje na wzbogaconym uranie 235U. Posiada jeden reaktor wodny ciśnieniowy o mocy 730 MW, pokrywa ona czwartą część zapotrzebowania Słowenii na energię elektryczną i piątą część zapotrzebowania Chorwacji. Reaktor, którego budowę rozpoczęto w 1975 roku, planowano wyłączyć w 2023 roku, jednak rządy Słowenii i Chorwacji zgodziły się w 2016 roku na wydłużenie jej eksploatacji do 2043 roku. Awarie 4 czerwca 2008 roku o 16.35 w elektrowni doszło do awarii systemu chłodzenia, w wyniku czego podjęto decyzję o bezpiecznym tymczasowym wyłączeniu elektrowni – reaktor wyłączono o 16:50. Zdaniem Greenpeace ogłoszenie alarmu przez Unię Europejską nie jest typowym działaniem. Zwiedzanie Elektrownia znajduje się niedaleka Krška, w miejscowości Vrbina, na lewym brzegu rzeki Sawy. Elektrownia organizuje wycieczki z przewodnikiem po zakładzie. Rocznie korzysta z nich około 5000 osób. W większości są to uczniowie i studenci. Zobacz też Lista reaktorów jądrowych Przypisy
АЭС Кршко

АЭС Кршко (словен. Nuklearna elektrarna Krško) — АЭС в Кршко, Словения, построенная в качестве совместного предприятия Словенией и Хорватией, входивших на момент строительства в состав Югославии. В состав АЭС входит единственный блок с водо-водяным реактором (PWR), разработанным и построенным американской компанией Westinghouse. Станция обеспечивает около 25% потребности Словении и 15% потребности Хорватии в электроэнергии. История В начале 1970-х годов правительством Тито была признана необходимость развития дополнительных электрогенерирующих мощностей на северо-западе Югославии. Предложение на постройку АЭС было получено от Siemens (ФРГ) и Westinghouse (США). При согласии правительства США, компания Westinghouse выиграла конкурс на строительство. Решено было строить станцию на основании проекта АЭС Ангра имени адмирала Алваро Алберто, строящейся в тот момент в Бразилии. АЭС Кршко строилась с 30 марта 1975 года, подключена к энергосети с 2 октября 1981 года, с 15 января 1983 года запущена в эксплуатацию. Происшествия В октябре 2013 года при перегрузке топлива выявлено разрушение топливных стержней. Еврокомиссия сообщила, что 4 июня 2008 года на АЭС произошла утечка охлаждающей жидкости, после чего станция была закрыта для выяснения причин инцидента и выдала предупреждение странам Евросоюза о возможной радиационной опасности из-за инцидента на АЭС «Кршко» в Словении. В свою очередь представители министерства окружающей среды Словении утверждают, что инцидент на АЭС угрозы не представляет. Информация о энергоблоках Примечания
St.-Jakobs-Brücke

Die St.-Jakobs-Brücke (Šentjakobski most) ist eine Straßen- und Fußgängerbrücke über die Ljubljanica im Zentrum von Ljubljana (Laibach) in Slowenien. Sie verbindet am südlichen Ende der Innenstadt am Zois-Palais die Zois-Straße und die Uferstraße (Breg) am Westufer mit Karlovška cesta (Karlstraße) und Grudnova nabrežje (Gruden-Damm) am Ostufer. Die Brücke ist nach der nahe gelegenen St.-Jakobs-Kirche benannt. Geschichte Der Vorläufer der St.-Jakobs-Brücke aus Holz war 1824 gebaut worden. Anfang des 20. Jahrhunderts entschied man sich aufgrund der zunehmenden Belastung durch den Güterverkehr, sie durch eine Stahlbetonkonstruktion zu ersetzen. Aufgrund des schlecht tragfähigen Untergrunds und der Erfahrungen mit den Zerstörungen durch das Erdbeben von 1895 wurde – erstmals in Slowenien – die Kragarmbauweise für den Bau der Stahlbeton-Konsolenbrücke eingesetzt. Siehe auch Liste von Brücken in Slowenien Weblinks Einzelnachweise
St. James's Bridge

St. James's Bridge (Slovene: Šentjakobski most) in Ljubljana is a bridge that crosses the Ljubljanica River on the southern end of downtown Ljubljana, next to Zois Manor. It links Zois Street (Zoisova cesta) and Karlovac Street (Karlovška cesta). The most important city traffic artery across the Ljubljanica runs across it. Background A wooden bridge was constructed at this place in 1824, later than other bridges of the period, and for a long time it was therefore called the New Bridge (German: Neue Brücke). In 1915, it was replaced by a reinforced concrete corbel bridge by the engineer Alois Král and the architect Alfred Keller. It was described by the art historian Damjan Prelovšek as a "monumental neo-Biedermeier architectural language of late-Secession Vienna." Since 1954, there has been a plaque with an inscription on the bridge about a 15th-century town watermill, which caused damage to farmers and was destroyed in the 1515 peasant revolt. Four bronze relief plaques depicting scenes from The Water Man, a Ljubljana-related Romantic ballad by the poet France Prešeren, were intended to be put on the fence of the bridge. However, this has been never realised. The bridge was the backdrop of a famous scene in the 1996 documentary Predictions of Fire, in which Slavoj Žižek stood on it to make the sarcastic claim that the Ljubljanica was the "official geographical border between the Balkans and Central Europe": "Over there: horror! Oriental despotism! Women are beaten, and they like it." "On this side: Europe! Civilization! Women are beaten, and they don't like it." References External links Media related to St. James's Bridge at Wikimedia Commons
Ponte di San Giacomo (Lubiana)

Il ponte di San Giacomo (in sloveno: Šentjakobski most) è un ponte in cemento armato situato a Lubiana, la capitale della Slovenia. Il ponte attraversa il fiume Ljubljanica e collega strada Zois (Zoisova) con strada Karlo (Karlovška), è la strada più trafficata della città . Storia Il ponte, inizialmente costruito in legno nel 1824 era noto come ponte Nuovo. Successivamente nel 1915 fu ricostruito in cemento armato ad opera dell'ingegnere Alois Král e dall'architetto Alfred Keller. Lo storico dell'arte Damjan Prelovšek lo definì "un'espressione monumentale neo-biedermeier della tarda Secessione viennese" . Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ponte di San Giacomo
Šentjakobski most

Šentjakobski most je eden izmed mostov v Ljubljani, ki prečka Ljubljanico. Most povezuje Zoisovo cesto in Breg na zahodnem bregu ter Karlovško cesto in Grudnovo nabrežje na vzhodnem bregu. Zgodovina Prvotni most na tem mestu je bil postavljen leta 1824. Leseni most je nastal zato, da bi razbremenil prometa Stari trg in olajšal prehod preko Ljubljanice, ki so mu za potrebe pristana na Bregu pomagali tudi z brodom. Lesena konstrukcija, kot tudi plohi po katerih se je vozilo, so bili bolj provizorični. Šele v vojnem letu 1915 so most, potreben tudi za vojaške namene, dogradili kot prvi armirano-betonski most v obdonavski monarhiji. Sedanji most Zaradi vse večje obremenitve s tovornim prometom so se v prvem desetletju 20. stoletja odločili zamenjati ga z železobetonskim. Precejšnjo oviro novemu betonskemu mostu so predstavljala zelo slabo nosilna tla, zahteve v stroki po potresu leta 1895, po povečani potresni varnosti in pogoj plovnost na Ljubljanici. Tehnično inovativno rešitev za most je izdelal Alojz Král (adjunkt gradbenega oddelka deželne vlade), ki je prvič na Slovenskem uporabil konzolni način gradnje, med obrežni konzoli pa postavil 12 m dolg gredni nosilec in ga členkasto vpel v konzoli - tako imenovana okvirna gerberjeva konstrukcija. Svetla odprtina objekta znaša 25,50 m, širina vozišča je 9,55 m in obojestranska pločnika po 2,25 m. Oblikovno zasnovo je pripravil arhitekt Alfred Keller. Arhitekt Alfred Keller je oblikoval tudi betonsko korito s stopnišči, zamiki in koriti za zelenje ter hodniki v nivoju med ulico in reko. Novi most je bil odprt leta 1915. Most je zgradila firma Pittel & Brausewetter, 1994. leta pa obnovilo gradbeno podjetje Gradis. Dr. Damjan Prelovšek, umetnostni zgodovinar, je most označil kot "masivno neobidermajersko arhitektonsko govorico Dunaja ob koncu secesijskega obdobja." Šentjakobski most ima obojestranske pločnike, tri avtomobilske pasove, nima pa kolesarskih stez. Javni potniški promet Preko mostu potekajo trase mestnih avtobusnih linij št. 2, 3, N3, 3B, N3B, 11, 11B, N11, 27 in integrirana linija 3G. Sklici Glej tudi Seznam mostov na Ljubljanici in Gruberjevem kanalu
Assumption Cathedral, Koper

The Cathedral of the Assumption of the Blessed Virgin Mary (Slovene: Stolna cerkev Marijinega vnebovzetja) also called Koper Cathedral is the Catholic cathedral of the Diocese of Koper, in the city of Koper, Slovenia. The church was built in the second half of the twelfth century in Romanesque style, with three naves, each ending with an apse. Until 1392 the church underwent changes and additions, which also led to a change of style: the western facade is clearly Gothic. After an earthquake in 1460, the facade was redesigned in 1488, with the addition of Renaissance elements. The tower, which offers views of the city and the bay, is four stories, follows the style of an Italian bell tower and houses one of the oldest bells in Slovenia, dating back to 1333. Early 18th century, Koper was under Venetian influence, and was again an architectural transformation in the Baroque style. Under the direction of Giorgio Massari, additional landscaping elements were added to the church, including valuable paintings of Venetian painters Pietro Liberi, Celesti Andrea, Antonio Zanchi and Vittore Carpaccio. The most important painting is the Holy Conversation of Vittore Carpaccio, dating from 1516. The organs in the church are the biggest church organs in Slovenia. See also Roman Catholicism in Slovenia References
Catedral de la Asunción de la Virgen María (Koper)

La Catedral de la Asunción de la Virgen María​ o simplemente Catedral de Koper​ (en esloveno: Stolna cerkev Marijinega vnebovzetja) Es la catedral católica de la diócesis de Koper, en la ciudad de Koper,​ Eslovenia.​ La iglesia fue construida en la segunda mitad del siglo XII en estilo románico, de tres naves, cada una terminando con un ábside. Hasta 1392 la iglesia sufrió cambios y ampliaciones, que también dieron lugar a un cambio de estilo: la fachada occidental es claramente gótica. Después de un terremoto en 1460, la fachada fue rediseñada en 1488, con la adición de elementos renacentistas. La torre, que ofrece una vista espectacular de la ciudad y toda la bahía, es de cuatro pisos, sigue el estilo de una torre de campanario italiana y alberga una de las campanas más antiguas de Eslovenia, que se remonta a 1333. A principios del siglo XVIII, Koper estaba bajo la influencia veneciana, y tuvo de nuevo una transformación arquitectónica en el estilo barroco. Bajo la dirección de Giorgio Massari, se agregaron elementos de jardinería adicionales a la iglesia, incluyendo valiosos cuadros de pintores venecianos Pietro Liberi, Celesti Andrea, Antonio Zanchi y Vittore Carpaccio. El cuadro más importante es la Santa Conversación de Vittore Carpaccio, que data de 1516. El sarcófago de San Nazario data del siglo XIV y fue probablemente creado por Filippo de Sanctis. Véase también Iglesia católica Catedral de la Asunción Referencias