NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rak Škocjan

Rak Škocjan (Slovene: Rakov Škocjan; pronounced [ˈɾaːkɔu̯ ʃkɔˈtsjaːn]) is a valley and a landscape park, part of Inner Carniola Regional Park in southwestern Slovenia. Administratively, it belongs to the settlement of Rakov Škocjan. Rak Škocjan has been protected since 1949 and is the oldest landscape park in Slovenia. Geography There are two natural bridges in Rak Škocjan, Little Natural Bridge (Slovene: Mali naravni most) and about 2.5 kilometres (1.6 mi) downstream, to the west, Big Natural Bridge (Slovene: Veliki naravni most). Rak Creek traverses the valley and enters the cave Weaver's Cave at its western side. It reappears again in Planina Cave. Above the valley, in the vicinity of Big Natural Bridge, stand the ruins of St. Cantianus's Church, built in the early 17th century in the late Gothic style. This area is also an Iron Age archaeological site. The valley itself is enclosed on all sides by sheer cliffs, which can reach as high as 300 m (980 ft). Name The name Rakov Škocjan literally means 'Škocjan on Rak Creek'. Like other places named Škocjan, the name is a contraction of *šent Kǫcьjanъ 'Saint Cantianus', referring to the patron saint of the local church. The name of the area is an artificial coinage; the name Rakovska kotlina 'Rak Basin' was initially suggested in 1949. The name Rakov Škocjan 'Rak Škocjan' first appeared in the mid-1960s, and it gradually took hold by the 1980s alongside other names for the area, including Rakova dolina 'Rak Valley' and Dolina Raka 'Rak Valley'. In Slovene, the valley shares its name with the settlement of Rakov Škocjan. Gallery See also Škocjan Caves Regional Park References
Rakov Škocjan (park)

Rakov Škocjan je slovenski regionalni park, koji se sastoji od doline u kršu kroz koju prolazi potok Rak. Leži između Cerknice i Planinskog polja u području jugoistočno od slovenske autoceste A1 između Postojne i Uneca. Dolina je dobila ime po sv. Kancijanu čije se relikvije nalaze u velikom prirodnom mostu, danas su vidljive samo ruševine mosta. Sam Rakov Škocjan je na inicijativu prirodoslovca Paula Kunavera i naporima slovenske botaničarke Angele Piskernik od 1949. zaštićen kao prirodna znamenitost, a danas kao regionalni park. Prirodne atrakcije u parku: Zelške špilje, 8 do 50 m dubine, kroz koje možemo promatrati protok zraka. Mali prirodni most, 42 m iznad potoka Raka. Veliki prirodni most je ostatak srušenog špiljskoga stropa. Ponor Kotel s jezerom koje fluktuira u skladu sa stanjem vode. Tkalca jama je 2845 m duga, ima dva ulaza. Ruševine crkve sv. Kancijana. Galerija
Valle del Rio dei Gamberi

La valle del Rio dei Gamberi (in sloveno Rakov Škocjan), detta anche valle di San Canziano (per la presenza di una chiesa dedicata al santo di cui rimangono ormai solo delle rovine), è una valle carsica lunga alcuni chilometri, che prende il nome dal rio dei Gamberi che vi scorre (in sloveno rak = gambero). Si trova nell'omonimo insediamento del comune sloveno di Circonio a sud-est dell'autostrada A1 Postumia-Unza. Tra il 1920 e il 1947 la valle faceva parte del Regno d'Italia e si trovava al confine con la Jugoslavia. Parco naturale La valle, un tempo di proprietà del principe di Windischgrätz, è stata protetta e inserita come parco naturale con decreto n. 595 del 29 agosto 1949, pubblicato sulla Gazzetta Ufficiale della Repubblica di Slovenia n. 27 del 6 settembre 1949. Origine della valle Il calcare presente nella valle giustifica il comportamento carsico del terreno, che in seguito all'azione corrosiva delle piogge viene lentamente disciolto. In profondità tunnel e anfratti si trovano lungo la direttrice del flusso d'acqua che, nelle fasi di piena, può erodere il tetto delle caverne che attraversa facendone alla fine crollare la volta sotto il loro stesso peso, come accadde in un tempo remoto anche nella valle del Rio dei Gamberi. Il rio dei Gamberi sgorga nelle grotte del Principe Ugo (Zelške jame) ad est della valle, ricevendo le acque dal lago intermittente di Circonio (Cerkniško jezero), mentre scompare in un sifone della grotta del Tessitore (Tkalca jama) e prosegue sottoterra verso la grotta di Planina dove, nella caverna denominata Confluenza, si incontra con le acque sotterranee del fiume Piuca dove nasce un nuovo fiume, l'Unza. Lungo la valle va ricordata la presenza di due notevoli fenomeni naturali, due volte rocciose chiamate il Piccolo ponte naturale (Mali naravni most), attiguo alle sorgenti del rio dei Gamberi, ed il Grande ponte naturale (Veliki naravni most), vicino al punto in cui il rio si inabissa nella grotta del Tessitore; infine la grotta di Kebe (Kebetova jama). Curiosità La grotta del Tessitore deve il suo nome a una leggenda già descritta dallo storico Valvasor nel Die Ehre des Herzogthums Krain (1689): "contadini ignoranti credono che le stalagmiti e le stalattiti della Grotta Skocjanske siano animali e uomini trasformati in pietra". La stalagmite al suo interno ricorda la figura di un tessitore accanto a un telaio. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Valle del Rio dei Gamberi Collegamenti esterni La valle del Rio dei Gamberi – GSSG.it, su gssg.it.
Раков Шкоцян (долина)

Раков Шкоцян (долина) (словен. «Rakov Škocjan» — долина та ландшафтний парк, частина регіонального парку Внутрішньої Карніоли на південному заході Словенії. В адміністративному відношенні він належить до селища Раков Шкоцян. Охороняється з 1949 року і є найстарішим ландшафтним парком у Словенії. Географія Є два природні мости в Раку Шкоцян, Малий природний міст (словен. Mali naravni most) та приблизно за 2,5 кілометри (1,6 милі) вниз за течією, на захід, Великий природний міст (словен. Veliki naravni most). Рак Крик обходить долину і заходить у печеру Вівер на її західній стороні. Він не з’являється знову, поки не дійшов до Італії, де його називають Тімаво. Над долиною, поблизу Великого природного мосту, стоять руїни церкви святого Кантіана, збудованої на початку 17 століття у стилі пізньої готики. Цей район також є археологічним пам'ятником залізної доби. Сама долина оточена з усіх боків суворими скелями, які можуть досягати 300 м (980 футів). Як і в інших місцях, названих Škocjan, назва є скороченням *šent Kǫcьjanъ 'Святий Кантіан', посилаючись на покровителя місцевої церкви. Долина поділяє свою назву поселенням Раков Шкоцян. Галерея Примітки
Zois Lodge at Kokra Saddle

The Zois Lodge at Kokra Saddle (Slovene: Cojzova koča na Kokrskem sedlu; 1,793 meters or 5,883 feet) is a mountain hostel that stands on Kokra Saddle (Kokrsko sedlo), part of the Kamnik–Savinja Alps. It is named after the brothers Karl Zois (1756–1799), and Sigmund Zois (1747–1819). The first lodge was built from wood in 1897 by the Austrian hiking club. After World War I it had to be rebuilt. In 1966, it was expanded and connected via a ropeway conveyor to Konec in the Kamnik Bistrica Valley. The lodge operates from the start of June through the middle of October. The lodge offers Slovenian drinks, such as Cockta, and traditional dishes such as bujta repa. Starting points 3½ h: from the Kamnik Bistrica Valley (601 m) (the cableway on the map is only for freight, not people) 2½ h: from the Suhadolnik Farm in the Kokra Valley (896 m) Neighbouring lodges 5 h: to the Czech Lodge at Spodnje Ravni (Češka koča na Spodnjih Ravneh; 1,542 m) via the Mlinar Saddle (Slovene: Mlinarsko sedlo) 5 h: to the Czech Lodge at Spodnje Ravni (Češka koča na Spodnjih Ravneh; 1,542 m) via the Dolci Notch Pass (Dolška škrbina) 5½ h: to the Frischauf Lodge at Okrešelj (Frischaufov dom na Okrešlju; 1,396 m) via Turski Žleb Ravine 6 h: to the Kamnik Saddle Lodge (Koča na Kamniškem sedlu; 1,864 m) via the Sleme Pass and Mount Turska (Turska gora) 5 h: to the Gospinec Lodge (Planinski dom na Gospincu; 1,491 m) via the Kalce Plateau (planota Kalce) 6 h: to the Gospinec Lodge (Planinski dom na Gospincu; 1,491 m) via the Kalce Ridge (Kalški greben) Neighbouring mountains 2 h: Grintovec (2,558 m) 1 h: Mount Kalce (Kalška gora, 2,047 m) 2½ h: Kalce Ridge (Kalški greben, 2,224 m) 3½ h: Kočna (2,540 m) 3½ h: Skuta (2,532 m) See also Slovenian Mountain Hiking Trail References Slovenska planinska pot, Planinski vodnik, PZS, 2012, Milenko Arnejšek - Prle, Andraž Poljanec ISBN 978-961-6870-04-7 Planinski vestnik, 1898/2 Fran Lapajne, Planinski vestnik 1921/1 Kamniško-Savinjske Alpe, vodnik, PZS 2004, ISBN 961-6156-52-7 External links Zois Lodge at Kokra Saddle: Description, Route, & Photos www.psz.si Zois Lodge at Kokra Saddle
Cojzova koča

La Cojzova koča est un refuge situé en Slovénie dans les Alpes kamniques, au col Kokrsko sedlo en versant sud-est du Grintovec. C'est le point de départ de la voie normale du Grintovec, qui est le sommet le plus élevé du massif, et de Skuta. Son accès se fait soit depuis la vallée de la Kokra (ouest) par Suhadolnik, soit depuis l'amont de la vallée Kamniška Bistrica (est) par Konec. Le Grintovec se trouve au nord du col, ainsi que Kočna plus à l'ouest. Au sud du col et juste au-dessus du refuge s'élève Kalška gora (2 058 mètres) suivi de Kalški greben (2 224 mètres) qui sont les sommets septentrionaux de l'ensemble du Krvavec. Le refuge Cojzova koča / Zoissova koča a été nommé d'après les frères Karel et Žiga Zois. Un premier refuge fut érigé en 1897, agrandi et rénové en 1988. Annexes Articles connexes Liste de refuges des Alpes Liens externes Ressource relative au tourisme : Association slovène d'alpinisme Notes et références Portail de la montagne Portail des Alpes Portail de la Slovénie
Cojzova koča na Kokrskem sedlu

A Cojzova koča na Kokrskem sedlu (magyarul: Zois háza a Kokrán) egy 1793 méter magasan levő hegyi pihenőhely. A Kokra hegyszoroson helyezkedik el, délen a Kalška gora sziklái határolják, északon pedig a Grintovec és a Kočna. Keletre lefelé vezető út van, mely Kamniki-Bistrica faluig vezet, nyugatra pedig a Kokra folyóvölgy terül el. A hegyi ház csak a nyári szezon alatt szokott nyitva lenni. A hegyi házat két testvér, Karl Zois botanikus és Sigmund Zois természettudós és mecénás után nevezték el. Az eredeti házat 1897-ben építette a Német-osztrák Hegymászó Egyesület. Miután renoválták és kibővítették, a házat újból megnyitották 1988. szeptember 18-án. A Kamniki Hegymászó Egyesület tartja rendben. Hozzáférés 3.30 h: Dom v Kamniški Bistrici (601 m) otthontól 2.30 h: a Suhadolnik tanyától (896 m) Átjárás 4 h: a Češka koča na Spodnjih Ravneh hegyi házig (1542 m), a Mlinarsko (Malom) szoroson át 5 h: a Češka koča na Spodnjih Ravneh (1542 m) hegyi házig, a Dolško škrbino (Alsó) szurdokon keresztül 5.30 h: a Frischaufov dom na Okrešlju hegyi házig (1396 m), a Turski žleb (Török) csatornán keresztül 6 h: a Koča na Kamniškem sedlu hegyi házig (1864 m), a Sleme falun és a Turska gora hegyen át 5 h: a Planinski dom na Gospincu hegyi házig (1491 m), a Kalce falun át 6 h: a Planinski dom na Gospincu hegyi házig (1491 m), a Kalška gora hegygerincén át Közeli hegycsúcsok 2 h: Grintovec (2558 m) 1 h: Kalška gora (2047 m) 2.30 h: Kalški greben (2224 m) 3.30 h: Kočna (2540 m) 3 h: Skuta (2532 m) Külső hivatkozások Hribi.net Részletes leirás az utakról föl a Grintovec-re Kamniki Hegyi Társaság Archiválva 2011. január 26-i dátummal a Wayback Machine-ben
Rifugio Zois

Il Rifugio Zois è un rifugio situato nel comune di Tržič in Slovenia, a 1.793 m s.l.m. Percorsi 3½ ore: dalla valle Kamnik Bistrica (601 m) 2½ ore: dalla fattoria Suhadolnik nella valle Kokra (896 m) Cime nelle vicinanze 3h: Stegovnik (1692 m), via Mount Javornik 3½h: Storžič (2132 m), via Psice Ridge 3½h: Storžič (2132 m), via Škar Crag 3h: Storžič (2132 m), via Žrelo Gorge Rifugi nelle vicinanze 5 ore: al Rifugio Ceco a Spodnje Ravni attraverso la sella Mlinar 5 ore: al Rifugio Ceco a Spodnje Ravni attraverso il passo Dolci Notch 5½ ore: al Rifugio Frischauf da Okrešlj attraverso la gola Turski Žleb 6 ore: al Rifugio passo di Kamnik attraverso il passo Sleme e il Turska gora 5 ore: al Rifugio Gospinec attraverso l'altopiano di Kalce 6 ore : al Rifugio Gospinec attraverso la cresta del Kalce Voci correlate Alpi di Kamnik e della Savinja Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Rifugio Zois
Flugplatz Lesce-Bled

Der Flugplatz Lesce-Bled (ICAO-Code: LJBL) ist ein Flugplatz unweit des Luftkurortes Bled im nordwestlichen Teil von Slowenien und liegt nur einige Luftkilometer von Österreich entfernt. Der Flugplatz verfügt über eine 1130 m lange Asphalt- und eine 600 m lange Graspiste, jeweils mit der Ausrichtung 14/32. Er darf nur nach vorheriger Genehmigung angeflogen werden (PPR-Regelung). Der Flugplatz verfügt auch über eine Segelflugschule und ein Restaurant. Für das Segelfliegen eignet sich besonders die nahegelegene Bergkette der Karawanken. Einzelnachweise Weblinks Alpski letalski center Lesce (Offizielle Seite, Slowenisch)
Aeropuerto Lesce-Bled

El Aeropuerto de Lesce-Bled (Código OACI: LJBL) (en esloveno: Letališče Lesce) está situado en Lesce,​ al noroeste de Eslovenia, cerca de varios aeropuertos en Eslovenia y Austria. Operado por la municipalidad de Radovljica, se remonta a la Primera Guerra Mundial, cuando fue utilizado como aeródromo auxiliar de la Fuerza Aérea Austro-Húngara en el frente del Isonzo. El aeropuerto tiene 2 pistas en dirección 14/32: una de asfalto de 1130 metros y una de césped de 600 metros. Se utiliza para vuelos deportivos y panorámicos, aprovechando que el área de Bled es un lugar turístico popular, en gran parte debido al pintoresco lago Bled.​ Para pilotos de planeadores experimentados, Lesce-Bled puede ser un punto de partida ideal para vuelos de larga distancia en dirección a Italia, Austria e incluso a Alemania, Francia y Suiza. Récords mundiales Es el único aeropuerto europeo con dos récords mundiales, conseguidos por Mihael Thaler y Boštjan Pristavec. Mihael Thaler batió el récord mundial de velocidad en la categoría FAI de 15 m cuando, el 6 de julio de 1999, voló el triángulo de 100 km con una velocidad media de 181,4 km/h.​ En 2004, Boštjan Pristavec batió el récord mundial en la categoría de planeadores ultraligeros. Su velocidad media volada con el planeador esloveno Apis fue de 118,44 km/h.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Aeropuerto Lesce-Bled.
Borovnica Viaduct

The Borovnica Viaduct (Slovene: Borovniški viadukt, German: Franzdorfer Viadukt) is a former railroad viaduct in Borovnica, Slovenia. History The viaduct was completed in 1856 and spanned the Borovnica Valley along the route from Vienna to Trieste vie Ljubljana. During its construction and for some decades afterward it was the largest stone bridge in Europe. It was 561 meters (1,841 ft) long and 38 meters (125 ft) high. The structure was planned by Carl Ritter von Ghega and construction began in 1850, lasting until August 1856, when the first train crossed it. It was a two-story structure; the first story consisted of 22 arches, and the second story had 25 arches. It was supported by 24 columns built of dressed stone that stood on wooden pilings driven into the loamy marsh soil. The arches were built of brick. The construction required one million cubic feet of broken stone, five million bricks, and one million cubic feet of stone blocks. The viaduct was in poor condition before the Second World War. Water had seeped into the viaduct for decades, weakening the bricks, and the oak pilings that supported it were beginning to rot, with the result that the entire structure was gradually settling. Trains crossing it had to slow down to 5 kilometers per hour (3.1 mph). At the beginning of the Second World War in Yugoslavia, the withdrawing Yugoslav Army blew up part of the bridge; Italian forces replaced the missing part of the viaduct with an iron structure. After the Italians withdrew, German forces built a bypass route past the viaduct because of the danger posed by increasingly frequent aerial attacks. After the last major Allied aerial attack in 1944, the partially destroyed viaduct was not repaired. The railroad was rerouted to the edge of the Borovnica Valley in 1947, which is where it also runs today. The remaining part of the viaduct was gradually dismantled by 1950. Today only a single column of the viaduct remains, standing in the middle of Borovnica. References External links Media related to Borovnica Viaduct at Wikimedia Commons
Viadotto di Borovnica

Il viadotto di Borovnica (in sloveno Borovniški viadukt, in tedesco Franzdorfer Viadukt) è un ex viadotto ferroviario a Borovnica, in Slovenia. Storia Il viadotto fu completato nel 1856 e attraversava la Valle Borovnica lungo il percorso da Vienna a Trieste via Lubiana. Durante la sua costruzione e per alcuni decenni successivi fu il più grande ponte in pietra d'Europa. Era lungo 561 metri e alto 38 metri. A poca distanza a nord ovest di esso si trovava il più piccolo Viadotto Dolinski, ancora esistente. La struttura fu progettata da Carlo Ghega e la sua costruzione iniziò nel 1850 e durò fino all'agosto 1856, quando il primo treno lo attraversò. Si trattava di una struttura a due piani; il primo piano era composto da 22 archi e il secondo da 25 archi. Era sostenuta da 24 colonne in pietra lavorata che poggiavano su pilastri di legno conficcati nel terreno argilloso della palude. Gli archi erano costruiti in mattoni. La costruzione richiese un milione di metri cubi di pietra frantumata, cinque milioni di mattoni e un milione di metri cubi di blocchi di pietra. Il viadotto era in cattive condizioni già prima della Seconda Guerra Mondiale. L'acqua si era infiltrata nel viadotto per decenni, indebolendo i mattoni, e i pilastri di quercia che lo sostenevano stavano iniziando a marcire, con il risultato che l'intera struttura si stava gradualmente indebolendo. I treni che lo attraversavano dovevano rallentare a 5 chilometri all'ora. All'inizio della Seconda guerra mondiale in Jugoslavia, l'esercito jugoslavo in ritirata fece saltare una parte del ponte; le forze italiane sostituirono la parte mancante del viadotto con una struttura in ferro. Dopo la ritirata degli italiani, le forze tedesche costruirono un percorso di aggiramento del viadotto a causa del pericolo rappresentato dai sempre più frequenti attacchi aerei. Dopo l'ultimo grande attacco aereo alleato del 1944, il viadotto parzialmente distrutto non fu riparato. Nel 1947 la ferrovia fu deviata verso il margine della Valle Borovnica, dove passa anche oggi. La parte rimanente del viadotto fu gradualmente smantellata entro il 1950. Oggi rimane solo un'unica colonna del viadotto, che si erge nel centro di Borovnica. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Viadotto di Borovnica
Borovniški viadukt

Borovniški viadukt je nekdanji železniški viadukt, ki se je od leta 1856 dvigal nad borovniško dolino na progi Dunaj - Ljubljana - Trst. Že v času gradnje in še nekaj desetletij kasneje je veljal za največji zidani premostitveni objekt v Evropi. Dolg je bil 561 metrov in visok 38 metrov. Dela na objektu, ki ga je načrtoval Carl von Ghega, so se pričela leta 1850, dokončana pa so bila avgusta 1856, ko je prvi vlak poskusno zapeljal čezenj. Zidan je bil v dveh nadstropjih; prvo je sestavljalo 22 obokov, drugo, zgornje pa 25 obokov. Objekt je slonel na 24 stebrih iz klesanega kamna, ki so stali na lesenih pilotih, zabitih v barjanska tla. Oboki so bili narejeni iz opeke. Borovniški viadukt je dokončal Giacomo Ceconi, ki je bil na čelu delavcev iz svoje rodne vasi (blizu mesta Pielungo, današnja severna Italija. Zgradil je tudi Bohinjski predor in predor Arlberg. Pri gradnji je bilo porabljenih 28.000 m³ lomljenega kamna, pet milijonov opek in 28.000 m³ kvadrov. Pred drugo svetovno vojno je bil viadukt že v slabem stanju. Voda, ki je desetletja pronicala v viadukt, je razrahljala opeke, hrastovi piloti, na katerih je slonel, so začeli trohneti, tako da se je ves objekt pričel počasi posedati. Vlaki so zato morali čezenj voziti z zmanjšano hitrostjo 5 km/h. Takoj na začetku vojne aprila 1941 je umikajoča se jugoslovanska vojska del mostu razstrelila, a so na manjkajočem delu viadukta italijanski okupatorji postavili železen premostitveni most. Po umiku Italijanov so Nemci zaradi nevarnosti vse večjega števila letalskih napadov preventivno zgradili obvozno progo mimo viadukta. Po zadnjem močnem letalskem zavezniškem bombardiranju leta 1944 deloma zrušenega viadukta niso več obnovili. Železniška proga je bila leta 1947 preusmerjena na obronke borovniške doline, ki jo proga danes obvozi. Preostali del viadukta so postopoma do leta 1950 porušili. Od mogočnega viadukta se je do danes ohranil le en steber, ki stoji sredi naselja. Galerija Glej tudi Železniška proga Ljubljana - Sežana d.m. Dolinski most Sklici Zunanje povezave in literatura Leopold Lenard: Borovniški most, Slovenec 1915. dLib Tomaž Brate: Borovniški viadukt. Borovnica: Zgodovinsko društvo, 2007.
Schronisko na Zelenicy

Schronisko na Zelenicy (słoweń. Planinski dom na Zelenici) – schronisko turystyczne, które leży na Przełęczy Zelenickiej (Zeleniško sedlo) między granicznym grzbietem Na Možeh na północy i ścianą Begunjščicy na południu. Obszar Zelenicy jest znany jako ośrodek sportów zimowych. Z przełęczą Ljubelj jest połączony wyciągiem krzesełkowym. Oprócz przygotowanych nartostrad oferuje też narciarstwo turowe z okolicznych szczytów. Schroniskiem zarządza PD (Towarzystwo Górskie) Tržič. Schronisko jest otwarte od piątku po południu do niedzieli wieczór i we wszystkie święta. W czasie pracy ośrodka narciarskiego Zelenica schronisko jest otwarte też w pozostałe dni. Dla grup także po umówieniu się. Łóżka w pokojach – 50 (1 pokój 2-osobowy, 1 pokój 3-osobowy, 1 pokój 4-osobowy, 3 pokoje 5-osobowe, 2 pokoje 8-osobowe, 1 pokój 10-osobowy ze wspólnym miejscami leżącymi). Dodatkowe miejsca awaryjne w przypadku zajęcia całego schroniska. Jadalnia na 70 miejsc, świetlica na 30 miejsc. Gościom schroniska jest do dyspozycji bezpłatny bezprzewodowy dostęp do internetu, który jest używany przede wszystkim do działalności Górskiego Centrum Naukowego. Historia Schronisko leży na małej równinie przełęczy Zelenickiej między północną ścianą Begunjščicy i południowym zboczem granicznego grzbietu Na Možeh. Pierwsze schronisko na Zelenicy w 1929 wybudowało pięciu przedsiębiorców, jednak nie chcieli jej wynająć Tržickiej filii Słoweńskiego Towarzystwa Górskiego (SPD); schronisko zostało spalone podczas okupacji. W 1950 zaczęli budować schronisko górskie pracownicy szkoły milicji, która znajdowała się wtedy w Begunjach; niedokończone schronisko 15 grudnia 1952 wynajęło PD Tržič, które je prowizorycznie urządziło i następnego roku też otwarło. Na mocy umowy między RSNZ (Republikańskim Sekretariatem Spraw Wewnętrznych), który był właścicielem budynku i PZS (Słoweńskim Związkiem Górskim), 24 lipca 1962 PD Tržič dostało obiekt na trwałą własność. Schronisko po przejęciu w pełni dokończono i urządzono oraz uroczyście otwarto 19 stycznia 1966. W 1992 nadbudowano przedsionek i w ten sposób urządzono izbę naukową. Schronisko w grudniu 1999 całkowicie spłonęło. Towarzystwo go odbudowało i jest od 2011 znów otwarte. Dostęp 1,30 h: z Ljubelja (1058 m, Tržič) 3 h: z doliny Završnicy (Žirovnica), koło Tinčkovej chaty 3.30 h: z Valvasorjevego domu pod Stolem (1181 m), koło Zabreškiej planiny Sąsiednie obiekty turystyczne 3 h: do Chaty Klagenfurckiej (słoweń. Celovška koča, niem. Klagenfurter Hütte, 1663 m) w austriackiej Karyntii, przez przełęcz Belščica 3,30 h: do Prešernovej kočy na Stolu (2174 m) 2 h: do Roblekovego doma na Begunjščicy (1657 m) 15 min: do schroniska przy źródle Završnicy (Dom pri izviru Završnice, 1425 m) 2.30 h: Begunjščica (2060 m) 3.30 h: Stol (2236 m) 2 h: Vrtača (2181 m) Zobacz też Słoweński Szlak Górski Bibliografia Dom na Zelenici - Hribi.net www.pzs.si Planinski dom na Zelenici