NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Frischauf Lodge at Okrešelj

The Frischauf Lodge at Okrešelj (Slovene: Frischaufov dom na Okrešlju; 1,378 meters or 4,521 feet) is a mountain lodge that stands above the Logar Valley in northern Slovenia. It is surrounded by the following peaks: Cold Mountain (Mrzla gora), Styria Mount Rinka (Štajerska Rinka), Carinthia Mount Rinka (Koroška Rinka), and Mount Turska (Turska gora). Nearby is 80-meter (260 ft) Rinka Falls. The lodge is named after Johannes Frischauf, and the first lodge was built in 1876 by an Austro-German hiking club. In 1907 it was destroyed by an avalanche and rebuilt again in 1908. In 1991 it was expanded and modernized. Starting points 1 h: from the Logar Valley Hikers' Lodge (Dom planincev v Logarski dolini; 837 m or 2,746 ft) Neighbouring lodges 1½ h : to the Kamnik Saddle Lodge (Koča na Kamniškem sedlu; 1,864 m or 6,115 ft) 5½ h : to the Zois Lodge at Kokra Saddle (Cojzova koča na Kokrskem sedlu; 1,793 m or 5,883 ft), via Turski Žleb Ravine and the Sleme Pass 4 h: to the Kranj Lodge at Ledine (Kranjska koča na Ledinah; 1,700 m or 5,600 ft), via Savinja Saddle (Savinjsko sedlo) Neighbouring peaks 2½ h: Brana (2,252 m or 7,388 ft) 3½ h: Carniola Mount Rinka (Kranjska Rinka; 2,453 m or 8,048 ft) 3½ h: Cross (Križ; 2,433 m or 7,982 ft) 3½ h: Cold Mountain (Mrzla gora, 2,203 m or 7,228 ft) 4 h: Skuta (2,532 m or 8,307 ft) 3½ h: Styria Mount Rinka (Štajerska Rinka; 2,289 m or 7,510 ft) 2 h: Mount Turska (2,251 m or 7,385 ft) See also Slovenian Mountain Hiking Trail References Slovenska planinska pot, Planinski vodnik, PZS, 2012, Milenko Arnejšek - Prle, Andraž Poljanec ISBN 978-961-6870-04-7 External links Routes, Description & Photos on PZS.s
Frischaufov dom

Le Frischaufov dom (Frischaufov dom na Okrešlju) est un refuge situé en Slovénie dans les Alpes kamniques, en bordure de la haute terrasse Okrešelj. C'est le point de départ des voies normales des Rinke, de la Turska gora et de la Mrzla gora. Son accès se fait depuis la vallée de Logarska dolina, en passant par la chute d'eau slap Rinka et la source de la Savinja. Les parois nord de Brana, la Turska gora, Mala Rinka (2 289 mètres), Štajerska Rinka (2 374 mètres), Koroška Rinka, ainsi que la face sud de la Mrzla gora se dressent à proximité immédiate du refuge. Le refuge a été nommé d'après Johannes Frischauf, l'un des pionniers de l'exploration touristique du massif. Un premier refuge qu'emporta une avalanche fut érigé en 1876. En 1908 un refuge fut reconstruit, agrandi et rénové en 1991. Annexes Articles connexes Liste de refuges des Alpes Liens externes Ressource relative au tourisme : Association slovène d'alpinisme Site du refuge par le Club alpin slovène, section Celje Notes et références Portail de la montagne Portail des Alpes Portail de la Slovénie
Rifugio Frischauf

Il Rifugio Frischauf (in sloveno: Frischaufov dom na Okrešlju) è un rifugio situato nel comune di Solčava in Slovenia, a 1.378 m s.l.m.. Storia Situato nella Valle di Logar, il rifugio è intitolato a Johannes Frischauf, alpinista austriaco. Eretto per la prima volta nel 1876, fu distrutto da una valanga nel 1907 e ricostruito l'anno successivo. Fu ammodernizzato nel 1991. Percorsi 03h 30: dal Rifugio passo di Kamnik Voci correlate Valle di Logar Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Rifugio Frischauf Collegamenti esterni su Hribi.net, su hiking-trail.net.
Frischaufov dom na Okrešlju

Frischaufov dom na Okrešlju – schronisko turystyczne, które leży na skraju kotliny Okrešelj nad Logarską doliną. Otoczony jest szczytami Mrzlej gory, Štajerskiej Rinki, Križa i Turskiej gory. W pobliżu znajduje się 80-metrowej wysokości wodospad Rinka. Nosi imię dra Johannesa Frischaufa, badacza Alp Kamnickich. Pierwotne schronisko, które w 1876 wybudowało Niemiecko-austriackie Towarzystwo Górskie (niem. Deutscher und Österreichischer Alpenverein), w 1907 zniosła lawina. 2. sierpnia 1908 zostało wybudowane nowe. 21. września 1991 otwarto nowe, powiększone i odnowione schronisko. Zarządza nim PD (Towarzystwo Górskie) Celje Matica. Znajduje się na starej trasie Słoweńskiego Szlaku Górskiego. Dostęp 1 h: z Domu turystów w Logarskiej dolinie (837 m) Sąsiednie obiekty turystyczne 1,30 h: do Schroniska na Kamniškiej Przełęczy (1864 m) 5,30 h: do Cojzovego schroniska na Kokrskiej Przełęczy (1793 m), przez Turski żleb i Sleme 4 h: do Kranjskiego schroniska na Ledinach (1700 m), przez Savinjską Przełęcz 2,30 h: Brana (2252 m) 3,30 h: Kranjska Rinka (2453 m) 3,30 h: Križ (2433 m) 3,30 h: Mrzla gora (2203 m) 4 h: Skuta (2532 m) 3,30 h: Štajerska Rinka (2289 m) 2 h: Turska gora (2251 m) Zobacz też Słoweński Szlak Górski Linki zewnętrzne Słoweński Związek Górski Frischaufov dom na Okrešlju - Hribi.net
Frischaufov dom na Okrešlju

Frischaufov dom na Okrešlju (1396 m) je planinska postojanka, ki leži na robu krnice Okrešelj nad Logarsko dolino. Obdan je z vrhovi Mrzle gore, Štajerske Rinke, Križa in Turske gore. V bližini se nahaja 80 metrov visok slap Rinka. Imenovan je po Johannesu Frischaufu, raziskovalcu Kamniških Alp. Prvotno kočo, ki jo je leta 1876 zgradilo Nemško-avstrijsko planinsko društvo, je leta 1907 odnesel plaz. 2. avgusta 1908 je bila zgrajena nova. 21. septembra 1991 so odprli nov povečan in obnovljen dom. Upravlja ga PD Celje Matica. Novembra 2019 ga je uničil požar zaradi napake na električni napeljavi. Namesto koče je bila za zasilno oskrbo odprta brunarica. Cena je bila ocenjena na 1,1 milijona evrov, za izgradnjo koče so pridobili tudi na razpisu Ministrstva za gospodarski razvoj in tehnologijo. Izgradnja naj bi bila končana leta 2022. Nov planinski dom Novi Frischaufov dom na Okrešlju bo moderna, sodobna in ekološko varčna koča, ki bo zadostila vsem novodobnim smernicam in trendom gradnje koč v Alpah. Koča bo zgrajena iz kamna in lesa. V novi koči bo 48 ležišč. V mansardi bosta dve sobi namenjeni skupnim ležiščem. V jedilnici bo prostora za 60 ljudi, prav toliko tudi na letni terasi. V koči bo tudi večnamenski prostor, namenjen različnim dejavnostim. Dostop 1 h: od Doma planincev v Logarski dolini (837 m) Prehodi 1.30 h: do Koče na Kamniškem sedlu (1864 m) 5.30 h: do Zoissove koče na Kokrskem sedlu (1793 m), skozi Turski žleb in Sleme 4 h: do Kranjske koče na Ledinah (1700 m), čez Savinjsko sedlo Vzponi na vrhove 2.30 h: Brana (2252 m) 3.30 h: Kranjska Rinka (2453 m) 3.30 h: Križ (2433 m) 3.30 h: Mrzla gora (2203 m) 4 h: Skuta (2532 m) 3.30 h: Štajerska Rinka (2289 m) 2 h: Turska gora (2251 m) Glej tudi Slovenska planinska pot Razširjena Slovenska planinska pot Seznam slovenskih planinskih postojank Sklici Zunanje povezave Planinska zveza Slovenije Frischaufov dom na Okrešlju - Hribi.net
Divje jezero

Divje jezero je krasové jezero ve Slovinsku. Jde o vyvěračku. Nachází se v nadmořské výšce 340 m. Dosahuje maximální hloubky 160 m. Rozloha činí 0,49 ha. Poloha Nachází se 2 km jižně od města Idrija v kamenném kotli pod 100 m vysokými srázovými stěnami, které spadají ze severního okraje Črnovrské planiny. Vodní režim Voda do jezera přitéká z prudce klesajícího jeskynního tunelu, který byl dosud prozkoumán do hloubky 160 m. Přestože je hladina jezera obvykle klidná, po vydatných deštích se může přítok vody činit až 60 m³/s. Z jezera odtéká řeka Jezernica, což je nejkratší povrchově tekoucí řeka ve Slovinsku s délkou 55 m a je přítokem Idrijce. Vlastnosti vody Teplota vody v jezeře se po celý rok pohybuje pouze mezi 7 a 10 °C. Ochrana přírody Jezero bylo chráněno jako přírodní památka v roce 1967 a od roku 1972 je pro návštěvníky upraveno jako přírodní muzeum. Od roku 1993 je součástí Krajinného parku Zgornja Idrijca Fauna V jezeře žije pstruh obecný, v jeskynní části mnoho drobných podzemních živočichů a také macarát jeskynní. Flóra V bezprostředním okolí roste mnoho rostlin včetně vysokohorských, které i po době ledové dokázaly přežít na chladnějších, stinných místech. Ve skalních štěrbinách a na malých policích nad jezerem roste prvosenka kraňská, slovinský endemit, jejíž fialové květy se otevírají v druhé polovině dubna. Roste zde také pablen kraňský a hvězdnatec zubatý. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Divje jezero na slovinské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Divje jezero na Wikimedia Commons
Wild Lake

Wild Lake (Slovene: Divje jezero) is a lake near Idrija in western Slovenia and a karst spring of the Vauclusian type. The lake is the source of the Jezernica River, a tributary of the Idrijca and, at 55 metres (180 ft) long, the shortest river in Slovenia. Water flows from the submerged cave in the southern shore of the lake, out of a steeply inclined tunnel, explored to a depth of 160 metres (520 ft) and length of 415 metres (1,362 ft). The discharge occasionally surpasses 60 cubic metres per second (2,100 cu ft/s). However, when the water level is low, there is no outflow from the lake. In 1967, the lake was protected as a natural monument. In 1972, it was arranged to be the first Slovenian natural museum. See also List of deepest Dinaric caves List of karst springs List of longest Dinaric caves References External links Wild Lake - Museum in Nature Archived 2018-10-04 at the Wayback Machine. Idrija Tourism. Divje jezero Archived 2009-12-28 at the Wayback Machine. Virtual panoramas. Slovenia Landmarks. Boštjan Burger.
Lac Sauvage (Slovénie)

Le lac Sauvage (en slovène : Divje jezero) est un lac situé en Slovénie à proximité de la municipalité d'Idrija. Le lac est relié au sous-sol par effets karstiques. L'eau, qui remplit le lac, provient en grande partie des profondeurs du sous-sol. Des plongeurs sont parvenus à atteindre une profondeur de 160 mètres. Le lac est la source de la rivière Jezernica, un affluent de l'Idrijca. La Jezernica est avec ses 55 mètres la plus petite rivière de Slovénie. En 1967, le lac fut protégé en tant que monument naturel. Dans les profondeurs du lac vit le protée anguillard. La température de l'eau reste toute l'année comprise entre 7 °C et 10 °C. La flore à proximité du lac est riche de 150 espèces différentes. Notes et références Voir aussi Liens externes (en) Divje jezero, panorama. Portail des lacs et cours d'eau Portail de la Slovénie
Divlje jezero (Slovenija)

Divlje jezero (slo.: Divje jezero) je jezero i kraški izvor u blizini Idrije u zapadnoj Sloveniji. Jezero je izvor rijeke Jezernice, pritoke Idrijce, ujedno i najkraće rijeke u Sloveniji (dužine samo 55 metara). Voda teče ispod zemlje kroz strmo nagnuti tunel koji je istražen do dubine od 160 metara. Za obilnih kiša protok povremeno prelazi 60 kubičnih metara u sekundi, međutim za niskog vodostaja nema istjecanja vode iz jezera. Godine 1967. jezero je zaštićeno kao spomenik prirode, a 1972. uređeno je kao prvi slovenski prirodoslovni muzej. Izvori Vanjske poveznice Divje jezero - skrivnostne globine jezera brez dna, pristupljeno 2. rujna 2024.
Divje jezero

A Divje jezero (magyarul Vad tó) tó Szlovéniában, Idrija település közelében, az ország nyugati részén található. A tó úgynevezett szifon-tó, egy több, mint 160 méteres mélységben eredő karsztforrás táplálja. A tó a forrása a Jezernica-pataknak, amely mindössze 55 méter hosszú, mivel ezután beletorkollik az Idrijca-folyóba. Ez Szlovénia legrövidebb patakja. A tavat tápláló karsztforrás vízhozama 60 köbméter másodpercenként. Ugyanakkor, ha a vízszint alacsonyabb a kőzetrétegekben, akkor előfordulhat, hogy a tónak nincs lefolyása száraz időszakokban. 1967-ben természetvédelmi területté nyilvánították a tavat és környékét. A tó 340 méteres tengerszint feletti magasságban található. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Wild Lake című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Források
Divje jezero

Divje jezero – niewielkie jezioro, położone w gminie Idrija w masywie Trnovskiego Gozdu (Góry Dynarskie) w Słowenii, zasilane przez podziemne krasowe źródło. Wypływa z niego najkrótsza rzeka Słowenii – Jezernica. Jezioro leży ok. 2 km na południe od miasta Idrija, na wysokości 340 m n.p.m. W 1967 roku zostało objęte ochroną jako pomnik przyrody (słoweń.: narodny spomenik); powierzchnia obszaru chronionego wynosi 4,44 ha. Jezioro jest ogromnym wywierzyskiem, źródłem typu wokluzyjskiego, zasilanym z podziemnego syfonu (jaskini). Wydajność źródła waha się w zależności od ilości opadów – w najsuchszych porach roku może „zamrzeć” i jezioro nie oddaje wody. W czasie intensywnych opadów, wydajność może sięgnąć kilkadziesiąt m³/s. Strumień wypływający z jaskini jest wówczas na tyle silny, by powodować gwałtowne burzenie się wody – stąd nazwa: „dzikie jezioro”. Wody zasilające wywierzysko pochodzą z mającej ok. 125 km² zlewni, obejmującej m.in. obszar krasowego Płaskowyżu Črnovrškiego (słoweń.: Črnovrška planota), na skraju którego jezioro się znajduje. Temperatura wody waha się od 7° do 10°, jedynie w okresach nieaktywności źródła warstwa powierzchniowa może nagrzać się do 20°. Jaskinia była badana przez nurków-speleologów (pierwsze nurkowania w 1957), którzy od tego czasu zbadali 426 m korytarzy, osiągając maksymalną głębokość 160 m w lecie 2001 roku. W jaskini występują liczne gatunki zwierząt jaskiniowych, wśród nich odmieniec jaskiniowy (Proteus anguinus). Okolice jeziora charakteryzują się bardzo bogatą florą (ponad 150 gatunków roślin nasiennych i paprotników). Jednym z nich jest słoweński endemit, pierwiosnka Primula carniolica, opisana przez pracującego w Idriji Giovanniego Antonia Scopoliego w jego dziele Flora Carniolica. Innymi interesującymi roślinami, w których nazwach uwiecznione są nazwiska badaczy lokalnej flory, Scopoliego i Baltazara Hacqueta, są lulecznica kraińska (Scopolia carniolica) i cieszynianka wiosenna (Hacquetia epipactis). Z jeziora wypływa najkrótsza rzeka Słowenii – Jezernica, kończąca swój bieg w potoku Idrijca, 55 m od źródła. Przypisy Linki zewnętrzne "Dzikie jezioro" w okresie wysokiej aktywności (film)
Lacul Sălbatic (Slovenia)

Lacul Sălbatic (în slovenă Divje jezero) este un lac mic, alimentat de un izvor carstic subteran, situat în masivul Trnovsky Gozd (Munții Alpii Dinarici), pe teritoriul comunei Idrija din vestul Sloveniei. Cel mai scurt râu din Slovenia, Jezernica, curge din el. Localizare Lacul este situat la aproximativ 2 km sud de orașul Idrija, la o altitudine de 340 m deasupra nivelului mării. În 1967 a fost plasat sub protecție ca monument al naturii (în slovenă narodny spomenik); suprafața zonei protejate este de 4,44 ha. În 1972 el a fost amenajat pentru a deveni primul muzeu de istorie naturală din Slovenia. Geografie Lacul este un izbuc enorm, un izvor carstic de tip vauclusian, alimentat dintr-un sifon subteran (peșteră). Apa curge de sub pământ și printr-un tunel înclinat abrupt, explorat la o adâncime de 160 de metri. Debitul izvorului variază în funcție de cantitatea de precipitații: în timpul ploilor abundente debitul poate depăși ocazional 60 m³/s, în timp ce în sezonul cel mai uscat al anului izvorul poate seca și nu mai alimentează lacul. Pârâul care curge din peșteră este apoi suficient de puternic pentru a provoca o furtună violentă de apă - de unde și numele „lacul sălbatic”. Apele care alimentează izvorul provin din bazinul hidrografic de aproximativ 125 km², care include, printre altele, zona platoului carstic Črnovrška (în slovenă Črnovrška planota), pe marginea căruia se află un lac Temperatura apei variază de la 7° la 10° și numai în perioadele de inactivitate a izvorului stratul de apă de la suprafață se poate încălzi până la 20°. Peștera a fost explorată de scafandri-speologi (primele scufundări au avut loc în 1957), care au explorat de atunci 426 m de coridoare, ajungând la o adâncime maximă de 160 m în vara anului 2001. Cel mai scurt râu din Slovenia, Jezernica, curge din lac și se varsă în pârâul Idrijca, la 55 m de izvor. Flora și fauna Există numeroase specii de animale de cavernă în peșteră, inclusiv proteul de peșteră (Proteus anguinus). Zona lacului este caracterizată de o floră foarte bogată (peste 150 de specii de plante sporifere și ferigi). Una dintre ele este planta endemică slovenă Primula carniolica, descrisă de Giovanni Antonio Scopoli, care a efectuat cercetări în Idrija, în lucrarea sa Flora Carniolica. Alte plante interesante care poartă numele unor cercetători ai florei locale, Scopoli și Belsazar Hacquet, sunt Scopoli carniolica (mutulica) și Hacquetia epipactis. Note Legături externe „Lacul sălbatic” într-o perioadă de mare activitate (film)
Дивье

Дивье (словен. Divje jezero) — небольшое озеро карстового происхождения, расположенное на территории общины Идрия в горном массиве Идрийско-Хрибовье (Динарские горы) на западе Словении. Озеро находится примерно в 2 км к югу от города Идрия, на высоте 340 м над уровнем моря. В 1967 году оно было объявлено памятником природы (словен. narodny spomenik), площадь заповедной зоны — 4,44 га. В 1972 году озеро стало первым словенским музеем на природе. Озеро представляет собой огромный карстовый источник. Вода течёт из подземной пещеры через наклонный туннель. Пещеру изучали водолазы-спелеологи с 1957 года, которые с тех пор осмотрели 426 м коридоров, достигнув максимальной глубины 160 м летом 2001 года. В самый засушливый сезон года уровень воды падает и сток из озера отсутствует. Во время сильных осадков мощность источника может достигать нескольких десятков м³/с. В это время поток, вытекающий из пещеры, достаточно силён для того, чтобы вызвать быструю турбулентность воды — отсюда происходит и название озера (словен. divje — «дикое»). Температура воды колеблется от 7 °C до 10 °C, только в периоды неактивности источника поверхностный слой может нагреваться до 20 °C. В пещере есть многочисленные виды пещерных животных, в том числе европейский протей (Proteus anguinus). Окружающая среда озера характеризуется очень богатой флорой (более 150 видов семенных растений и папоротников). Один из них — словенский эндемик, примула карниольская (Primula carniolica), описанная итальянско-австрийским натуралистом Джованни Антонио Скополи в работе Flora Carniolica. Другими интересными растениями, в названиях которых увековечены имена исследователей местной флоры, Скополи и Балтазара Хакета, являются скополия карниолийская (Scopolia carniolica) и хакетия эпипактис (Hacquetia epipactis). Из озера вытекает самая короткая река Словении — Езерница, которая затем впадает в реку Идрийца в 55 м от истока. Примечания Литература Batič, J. (ur.). Divje jezero pri Idriji. Ljubljana, 1996. Casati, L., Morel, S. Divje jezero — raziskave 2001. Naše jame 43, 37-47. Ljubljana, 2001.
Divje jezero

Divje jezero je kraško sifonsko jezero (vokliški izvir), ki se nahaja približno 2 km južno od Idrije. Jezero leži v kamnitem kotlu pod stometrskimi prepadnimi stenami, ki obrobljajo ta severni rob Črnovrške planote. Divje jezero je tudi kraški izvir, saj priteka voda v jezero iz strmo spuščajočega se rova, ki je bil do sedaj raziskan do globine 160 m. Čeprav je jezerska gladina običajno spokojna, pa lahko po močnem deževju pride do močnih izbruhov vode, tudi do 60 m³/s. Iz Divjega jezera odteka reka Jezernica, ki je najkrajša površinsko tekoča reka v Sloveniji in se po 55 metrih zliva v reko Idrijco. Temperatura vode v jezeru skozi leto niha le med 7 in 10 °C. Jezero je bilo leta 1967 zavarovano kot naravni spomenik in od leta 1972 urejeno za obisk kot prvi slovenski muzej v naravi. Naravni spomenik Jezero z okolišem se ponaša z izjemnim bogastvom favne in flore. Spada med bisere slovenske naravne dediščine. Leta 1967 je bilo zavarovano kot naravni spomenik, od leta 1972 pa je urejeno za obisk javnosti kot prvi slovenski muzej v naravi. Od leta 1993 je del krajinskega parka Zgornja Idrijca. Živalstvo V jezeru živijo potočne postrvi, v jamskem delu pa številne drobne podzemeljske živali in celo slovita človeška ribica (Proteus anguinus). Rastlinstvo Življenjski pogoji v neposredni okolici omogočajo rast mnogih, tudi alpskih rastlin, ki so se na hladnejših senčnih mestih lahko ohranile še po ledeni dobi. V skalnih razpokah ali na majhnih policah nad jezerom uspeva kranjski jeglič (Primula carniolica), slovenski endemit, ki nosi svoje ime že več kot 200 let, njegovi vijoličasti cvetovi pa se odpirajo v drugi polovici aprila. Kranjska bunika - volčič je svoje latinsko ime Scopolia Carniolica dobila po slovečem Giovanniu. A. Scopoliju, botaniku in prvem idrijskem zdravniku. Omembe vredno je še tevje (Hacquetia epipactis), imenovano po idrijskem kirurgu Balthasarju Hacquetu. Raziskovalci so ugotovili, da se nahaja na območju Divjega jezera kakih 150 vrst praprotnic in semenk. Sklici Viri Skoberne, Peter Sto naravnih znamenitosti Slovenije, Ljubljana, Prešernova družba, 1988, (COBISS) Glej tudi Seznam zavarovanih parkov v Sloveniji Seznam jezer v Sloveniji Zunanje povezave Divje jezero - skrivnostne globine jezera brez dna
Дике озеро

Дике озеро (словен. Divje jezero) — невелике озеро, розташоване в муніципалітеті Ідрія в масиві Трновських Гоздів (Динарські гори) в Словенії, що живиться підземним карстовим джерелом. З нього витікає найкоротша річка Словенії — Єзерниця. Озеро лежить приблизно за 2 км на південь від міста Ідрія, на висоті 340 м над рівнем моря. У 1967 році йому було надано статус пам'ятки природи, площа заповідної зони 4,44 га. Продуктивність джерела змінюється залежно від кількості опадів — у найсухіший сезон року воно може «замерзнути», а озеро не виділяє воду. Під час сильних опадів потужність може досягати декількох десятків м³/с. Потік, що витікає з печери, тоді достатньо сильний, щоб викликати швидку турбулентність води — звідси і назва: «дике озеро». Температура води коливається від 7 ° до 10 °, лише в періоди бездіяльності джерела поверхневий шар може нагріватися до 20 °. Печеру вивчали водолази-спелеологи (перші занурення в 1957 р.), які з тих пір оглянули 426 м коридорів, досягнувши максимальної глибини 160 м влітку 2001 року. У печері є численні види печерних тварин, серед них європейський протей (Proteus anguinus). Навколишнє середовище озера характеризується дуже багатою флорою (понад 150 видів насінних рослин і папоротей). Один з них — словенський ендемік, первоцвіт Primula carniolica, описаний Джованні Антоніо Скополі, що працює в Ідрії у своїй праці Flora Carniolica. Інші цікаві рослини, у назвах яких ввічнені імена дослідників місцевої флори, Скополі та Балтазар Хакет, є ландшафтна ферма (Scopolia carniolica) та жимолості європейської весни (Hacquetia epipactis). Найкоротша річка Словенії — Єзерниця витікає з озера, закінчуючи свій перебіг у течії Ідрійця, за 55 м від витоку.. Примітки Посилання «Дике озеро» в період високої активності (фільм) [Архівовано 7 травня 2021 у Wayback Machine.]
Cerkev sv. Mohorja in Fortunata, Koreno nad Horjulom

Cerkev svetega Mohorja in Fortunata, Koreno nad Horjulom, podružnična cerkev, kulturni spomenik lokalnega pomena. Cerkev, ki stoji na slemenu na višini 725 m, je v virih prvič omenjena leta 1389. K pravokotni romanski ladji je bil ob koncu 15. ali na začetku 16. stoletja na vzhodu prizidan poznogotski prezbiterij. K zahodni (vhodni) fasadi je bil prizidan baročni zvonik, ki ima štiri zvonove. Cerkev je bila obdana s kamnitim obzidjem, znotraj katerega je danes pokopališče. V notranjosti ladje in na slavoloku se pod béleži kažeta dve plasti poslikave; pod poznogotskimi freskami je starejša plast stenskih slikarij s kozmatsko borduro, ki razodeva furlanskega mojstra iz leta okrog 1400. Poznogotske freske iz začetka 16. stoletja prekrivajo tudi mrežasto obokan prezbiterij. V cerkvi so trije leseni baročni oltarji. Glavni oltar iz srede 18. stoletja se zgleduje po oltarjih Facijeve delavnice. Stranska oltarja domačega podobarja Jerneja Trnovca, sta klasicistično delo prve polovice 19. stoletja. Na južni fasadi je ikonografsko zanimiv prizor Kristusa med mučilnimi orodji ter ostanki fresk Križanja in sv. Krištofa. Freske so leta 2017 že skoraj povsem obledele. Pred cerkvijo stoji ostarela, še vedno živa lipa. Sklici Viri Uradni list RS, št 2/2006 z dne 6. 1. 2006. Koreno nad Horjulom – Cerkev sv. Mohorja in Fortunata. RS, Ministrstvo za kulturo, Register nepremičnine kulturne dediščine, ev. št. enote 2129. Župnija Horjul.