NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Osservatorio di Lomnický Štit

L'Osservatorio di Lomnický Štit è un osservatorio astronomico situato in alta quota sul monte Lomnický Štit, una delle vette più alte appartenenti alla catena montuosa degli Alti Tatra, in Slovacchia. La struttura appartiene all'Istituto Astronomico dell'Accademia delle Scienze Slovacca ed è stato istituito come filiale dell'osservatorio astronomico di Skalnaté Pleso, che iniziò le proprie attività nel 1943. La nascita dell'osservatorio astronomico segue la fondazione, nel 1940, di una stazione meteorologica a Lomnický Štit ad un'altitudine di 2632 m s.l.m.: in concomitanza con l'istituzione dell'Anno geofisico internazionale, 1957, fu avviata la creazione di una stazione osservativa per lo studio della corona solare nel medesimo sito dove aveva sede la stazione meteorologica. La costruzione ha richiesto cinque anni, dal 1957 al 1962. Nel 1964 fu installato un coronografo, il primo ad essere collocato in alta quota, il quale ha permesso di effettuare osservazioni continue degli spettri di emissione della corona solare. Nel 1970 la stazione fu dotata di un telescopio per l'osservazione del sole in luce H-alpha installato parallelamente al coronografo per osservare le protuberanze solari. Dal 1981 è ininterrottamente attivo un programma di monitoraggio dei raggi cosmici, facente capo all'istituto di fisica sperimentale dell'accademia di Košice. Nel 2011 è stato installato un nuovo strumento su uno dei coronografi: un polarimetro multicanale coronale (CoMP-S) e uno strumento per lo studio della cromosfera, il Solar Chromospheric Detector (SCD). L'asteroide 3168 Lomnický Štít è intitolato alla stazione osservativa. Strumentazione Coronografo (D = 20 cm, F = 4 m, 1964) e spettrografo Telescopio H-alpha per lo studio delle protuberanze solari (1970) Rilevatore di raggi cosmici (1981) Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Osservatorio di Lomnický Štit Collegamenti esterni Sito ufficiale, su ta3.sk.
Obserwatorium na Łomnicy

Obserwatorium na Łomnicy (słow. Observatórium na Lomnickom štíte, observatórium Lomnický štít) – obserwatorium astronomiczne na szczycie Łomnicy, położone na wysokości 2632 m n.p.m. Jest to najwyżej położone miejsce na Słowacji, w którym stale pracują ludzie. Wierzchołek Łomnicy w Tatrach Wysokich jest idealnym miejscem do meteorologicznych oraz astronomicznych badań i pomiarów. Na szczycie góry znajduje się również Monitor Neutronów Wydziału Fizyki Kosmicznej Instytutu Fizyki Doświadczalnej w Koszycach. Instrument ten jest nieustannie w użyciu od grudnia 1981 r., gdy zastąpił starszy. Historia Budynek placówki został wzniesiony w latach 1936–1940 razem z doprowadzoną na szczyt góry koleją linową jako obserwatorium meteorologiczne. Regularne obserwacje odbywają się w nim od 1 października 1940 r. z przerwą od stycznia 1945 r. do końca 1946 r. W latach 1956–1962 na szczycie została utworzona placówka astronomiczna z laboratorium fizyki promieniowania kosmicznego i stacją główną Astronomicznego Instytutu Słowackiej Akademii Nauk. Obecnie prowadzone są tu m.in. regularne, ciągłe obserwacje korony słonecznej – jest to jedno z trzech takich miejsc na świecie. Obserwatorium powstało jako filia obserwatorium astronomicznego nad Łomnickim Stawem, które rozpoczęło działalność w 1943 r. Przypisy Linki zewnętrzne Strona obserwatorium Lomnický štít – Astronomiczny Instytut Słowackiej Akademii Nauk (ang.)
Обсерватория Ломницки-Штит

Обсерватория Ломницки-Штит — высокогорная астрономическая обсерватория, располагающаяся на горе Ломницки-Штит, в горах Высокие Татры, Словакия. Принадлежит Астрономическому Институту Словацкой Академии Наук. В 1940 году была основана метеорологическая станция на Ломницки-Штите на высоте 2632 метров над уровнем моря. В связи с объявлением 1957 года Международным геофизическим годом было инициировано создание солнечной корональной станции Ломницки-Штит в здании метеостанции. Строительство велось пять лет, с 1957 по 1962 год. В 1964 году впервые был установлен высокогорный коронограф, что позволило впервые начать постоянные наблюдения эмиссионных линий солнечной короны. В 1970 году на ранее установленную монтировку, параллельно коронографу был установлен H-альфа телескоп для наблюдения протуберанцев. С 1981 года на базе обсерватории осуществляется нейтронный мониторинг. В данный момент в мире всего четыре обсерватории систематически наблюдают спектральные линии солнечной короны — обсерватория Ломницки-Штит одна из них. Инструменты обсерватории Коронограф (D = 20 см, F = 4 м, 1964) и спектрограф H-альфа телескоп для протуберанцев (1970) Детектор нейтронов (1981) Ссылки Подробное описание обсерватории Описание обсерватории Публикации наблюдений в Центре малых планет: Астрометрические наблюдения малых планет
Обсерваторія Ломницький Штит

Обсерваторія Ломницький Штит (словац. Observatórium Lomnický štít) — астрономічна обсерваторія у Високих Татрах на території Словаччини, що розташована на вершині гори Ломницький Штит висотою 2632 метри над рівнем моря. Належить до Астрономічного інституту Словацької академії наук. Історія Будинок обсерваторії було споруджено у 1936–1940 роках разом з канатною дорогою Татранська Ломніца – Ломницький Штит. В 1940 році на Ломницкому Штиті було засновано меторологічну станцію. З нагоди оголошення 1957 року Міжнародним геофізичним роком було ініційовано створення у будинку метеостанції сонячної корональної станції Ломницький Штит. Переоснащення велось протягом п'яти років: 1957—1962. У 1964 році там вперше було встановлено високогірний коронограф, що дозволило розпочати постійні спостереження емісійного спектру сонячної корони. В 1970 році на попередньо встановлений фундамент, паралельно до коронографа було змонтовано H-альфа телескоп для спостереження протуберанців. З 1981 на базі обсерваторії здійснюється нейтронний моніторинг. Обсерваторія Ломницький штит є однією з чотирьох обсерваторій світу, що систематично спостерігають за спектром сонячної корони. На честь обсерваторії названо астероїд 3168 Ломницький Штит, відкритий 1980 року. Інструменти обсерваторії Коронограф (D = 20 см, F = 4 м, 1964) і спектрограф. H-альфа телескоп для спостереження протуберанців (1970). Детектор нейтронів відділення космічної фізики Інституту експериментальної фізики. Безперервно працює з грудня 1981 року, коли він замінив старіший пристрій подібного типу. Примітки Посилання Офіційна сторінка обсерваторії [Архівовано 12 жовтня 2012 у Wayback Machine.] J. Rybák, R. Mačura, P. Gömöry, A. Kučera, O. Bochníček, V. Horecká, Observatórium Lomnický Štít: meteorológia a slnečná astrofyzika Prezidenti na Lomnickom štíte
Cerkiew św. Bazylego Wielkiego w Hrabovej Roztoce

Cerkiew św. Bazylego Wielkiego w Hrabovej Roztoce – drewniana greckokatolicka cerkiew (nieczynna) parafii Šmigovec. Należy do dekanatu Snina w archieparchii preszowskiej Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-słowackiego. Cerkiew powstała w unikatowym typie cerkwi karpackich charakterystycznym dla okolic Sniny, posiada status Narodowego Zabytku Kultury. Historia Cerkiew została wzniesiona w 1750 na wzgórzu ponad miejscowością. W latach pięćdziesiątych XX wieku została zamieniona na prawosławną, by w latach dziewięćdziesiątych powrócić do grekokatolików, lecz z powodu braku wiernych nie jest użytkowana. W 2000 remontowana zewnątrz. W 2003 okradziona z pięcu ikon. Architektura i wyposażenie Jest to cerkiew drewniana o konstrukcji zrębowej, orientowana na kamiennej podmurówce. Budowla trójdzielna: prezbiterium zamknięte prostokątnie, szersza nawa i babiniec z posadowioną na jego zrębie niską słupową wieżą, z namiotowym daszkiem, zakończoną cebulastą banią, z metalowym krzyżem. W wieży trzy dzwony. Nad prezbiterium druga mała wieżyczka. Całość nakryta jednokalenicowym dachem gontowym z szerokim okapem wokół. Wewnątrz w prezbiterium niepełna zrębowa kopuła uzupełniona stropem płaskim, który także w pozostałych pomieszczeniach. Ściany obite pionowymi deskami pomalowanymi na biało i zielono. Zachował się czteropiętrowy kompletny ikonostas z 1794. Carskie wrota z dziesięcioma medalionami. Na ścianach nawy dwa malowane krzyże procesyjne z końca XVIII stulecia. W sanktuarium barokowy ołtarz główny o bogato rzeźbionej nastawie i również rzeźbione tabernakulum. Na wyposażeniu barokowa skrzynia. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Wyd. II, Pruszków 2011, s. 264 ISBN 978-83-62460-12-0 Linki zewnętrzne Położenie na słowackiej mapie turystycznej
Cerkev svatého Jiří (Jalová)

Cerkev svatého Jiří v Jalové je dřevěná řeckokatolická filiální cerkev v Jalové, součásti farnosti Stakčín. Patří do sninského dekanátu v prešovské archiparchii Slovenské řeckokatolické církve. Cerkev, která byla postavena v unikátním typu karpatských kostelů charakteristickém pro sninský region je chráněna jako národní kulturní památka Slovenské republiky. Historie Cerkev byla postavena v roce 1792. V roce 1831 byla důkladně opravena a v roce 2001 byla kvůli svému velmi špatnému stavu zcela rozebrána a od základu přestavěna jako věrná kopie originálu. Dříve byla cerkev kryta plechovou střechou a stěny byly obloženy hlínou a natřeny na bílo. Architektura a vybavení Jedná se o malý dřevěný kostelík srubové konstrukce, orientovaný, založený na kamenných základech. Jedná se o trojbokou stavbu v oblasti neobvyklé konstrukce. Na čtvercovou loď navazuje na východní straně presbytář nepravidelného čtyřbokého půdorysu s mírně se zužujícími stěnami. Na druhé straně je o něco užší kněžiště s malou věžičkou na podstavci se stanovou střechou zakončenou cibulovitou bání s kovovým křížem. Ve věži jsou dva zvony, jeden z roku 1908 a druhý z roku 2001. Nad východní částí svatyně se nachází druhá malá věžička. Celek zastřešuje jednoplášťová šindelová střecha. Uvnitř je vzhledem k malým rozměrům svatyně na bočních stěnách lodi uspořádán také pětistupňový kompletní ikonostas z 18. století. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Cerkiew św. Jerzego w Jalovej na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chrám sv. velkomučeníka Jiří (Jalová) na Wikimedia Commons Literatura Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str.283-284 ISBN 83-89188-08-2
Cerkiew św. Jerzego w Jalovej

Cerkiew św. Jerzego w Jalovej – drewniana greckokatolicka cerkiew filialna parafii Stakčín. Należy do dekanatu Snina w archieparchii preszowskiej Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-słowackiego. Cerkiew powstała w unikatowym typie cerkwi karpackich charakterystycznym dla okolic Sniny posiada status Narodowego Zabytku Kultury. Historia Cerkiew została wzniesiona w 1792. Gruntownie remontowana w 1831. W 2001 ze względu na bardzo zły stan całkowicie rozebrana i od nowa odbudowana jako wierna kopia oryginału. Poprzednio cerkiew pokryta była dachem blaszanym a ściany obłożone gliną i pomalowane na biało. Architektura i wyposażenie Jest to mała cerkiew drewniana o konstrukcji zrębowej, orientowana posadowiona na kamiennych fundamentach. Budowla trójdzielna o niespotykanej w okolicy konstrukcji. Do kwadratowej nawy przylega od strony wschodniej prezbiterium na rzucie nieregularnego czworoboku, ze zwężającymi się lekko ścianami. Z drugiej strony nieco węższy babiniec z posadowioną na jego zrębie niewielką wieżą z namiotowym daszkiem zakończoną cebulastą banią z metalowym krzyżem. W wieży dwa dzwony, jeden z 1908, drugi 2001. Nad wschodnią częścią sanktuarium druga malutka wieżyczka. Całość nakryta jednokalenicowym dachem gontowym. W środku pięciopiętrowy kompletny ikonostas z XVIII wieku rozmieszczony także na ścianach bocznych nawy ze względu na mały rozmiar świątyni. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str.283-284 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Położenie na słowackiej mapie turystycznej Cerkiew w serwisie kosciolydrewniane.pl
Cerkev Ochrany Matky Boží (Jedlinka)

Cerkev Ochrany Matky Boží v Jedlince je dřevěná řeckokatolická filiální cerkev postavená v roce 1763 v Jedlince v okrese Bardejov. Patří do farnosti Mikulášová, bardejovský dekanát v prešovské archieparchii Slovenské řeckokatolické církve. Od roku 1968 je chráněna jako národní kulturní památka Slovenské republiky. Historie Cerkev byla postavena v roce 1763 (dle datumu na rámu okna). Podle tradice byla zakoupena v Polsku a přenesena na současné místo. Po roce 1945 byla renovována. Architektura a vybavení Jedná se o dřevěnou stavbu srubové konstrukce, orientovanou na východ. Je dvoudílná, s lodí na půdorysu protáhlého obdélníku a vnitřně odděleným babincem, v jehož prodloužení je sloupová předsíň. Kněžiště je menší než loď, uzavřené na půdorysu obdélníku. Věž posazená na terénu s mírně skloněnými stěnami je zakončená stanovou střechou s cibulovitou bání. Stanové střechy nad lodí a kněžištěm jsou lomené, kryté šindelem. Zachováno je původní kování, mříže dveří a okna. Vnitřní prostory kostela jsou v babinci plochostropé, v lodi a kněžišti jsou klenuté. Střecha lodi je zpevněna tříramenným vazným trámem, zdobeným vyřezávanými rozetami. V presbytáři je rokokový hlavní oltář s ikonou Narození Bohorodičky z počátku 20. století a malý oltář s ikonou Bohorodice ochranitelky z 18. století. Na stěnách lodi je několik ikon ze starších ikonostasů: Panna Maria Hodegetria z roku 1741, Deesis z roku 1715, svatý Mikuláš, Matka Boží pečující, Kristus Pantokrator z roku 1744. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Jedlince na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Cerkev Ochrany Matky Boží na Wikimedia Commons Literatura Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 261-262 ISBN 83-89188-08-2
Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Jedlince

Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Jedlince – drewniana greckokatolicka cerkiew filialna zbudowana w 1763 w Jedlince. Należy do parafii w Mikulášovej, dekanatu Bardejów w archieparchii preszowskiej Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-słowackiego. Od 1968 posiada status Narodowego Zabytku Kultury. Historia Świątynia została wzniesiona w 1763 (data na obramowaniu okiennym). Według tradycji została zakupiona w Polsce i przeniesiona w obecne miejsce. Remontowana po 1945. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej, orientowana. Dwudzielna, z nawą na rzucie wydłużonego prostokąta i wyodrębnionym wewnętrznie babińcem, w przedłużeniu którego przedsionek słupowy. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie. Wieża posadowiona na ziemi o nieznacznie pochylonych ścianach zwieńczona dachem namiotowym z cebulastą kopułką. Dachy nad nawą i prezbiterium namiotowe, łamane, kryte gontem. Zachowane oryginalne okucia, kraty drzwi i okien. Wewnątrz w babińcu strop płaski a nawie i prezbiterium zrębowe kopuły namiotowe. Przekrycie nawy wzmocnione ściągiem trójramiennym, zdobionym rzeźbionymi rozetami. W prezbiterium ołtarz główny rokokowy z ikoną Narodzenia Bogurodzicy z początku XX w. i mały ołtarzyk z ikoną Opieki Bogurodzicy z XVIII w. Rokokowy ikonostas z niezwykle bogato zdobioną ramą pochodzi z końca XVIII w. Na ścianach nawy kilka ikon pochodzących ze starszych ikonostasów: Matka Boża Hodegetria z 1741, Deesis z 1715, św. Mikołaj, Opieka Bogurodzicy, Chrystus Pantokrator z 1744. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 261-262 ISBN 83-89188-08-2
Cerkiew św. Łukasza w Krivém

Cerkiew św. Łukasza – drewniana greckokatolicka cerkiew filialna, zbudowana w 1826 w miejscowości Krivé w historycznym regionie Szarysz w północno-wschodniej Słowacji. Charakterystyka Architektura Usytuowana na wzgórzu pośrodku wsi, otoczona cmentarzem. Została wzniesiona za czasów ks. Jána Halíka. Drewniana, na kamiennej podmurówce. Budowana w konstrukcji zrębowej, składa się z trzech części: prezbiterium, nawy i przedsionka, nad którym wznosi się, wpuszczona w jego strukturę, budowana na słup wieża, zwężająca się ku górze. Dachy kryte gontem. Zewnętrzne ściany nawy i prezbiterium szalowane gontem, wieża i przedsionek szalowana pionowymi deskami. Przebudowa z lat 1968-1970 zupełnie zmieniła pierwotną formę dachu, który obecnie nakrywa nawę i prezbiterium jednolitą połacią. Wieżę wieńczy barokowy hełm ze ślepą latarnią. W wieży dwa dzwony. W roku 2003 wykonano remont podmurówki cerkwi, w roku 2006 była restaurowana wieża. W latach 2010–2011 cerkiew była ponownie remontowana, wymieniono m.in. gonty i deskowania. Nad prezbiterium strop drewniany z belek, nad nawą – z desek. Przedsionek nie nakryty stropem, umożliwia wgląd w konstrukcję wieży. W prezbiterium podłoga drewniana, w nawie posadzka z płyt kamiennych na podsypce piaskowej, w przedsionku posadzka betonowa, wykonana w 1977 r. Ściany nawy nagie, bez polichromii. Wyposażenie Ikonostas trójrzędowy, pochodzi z początków XVIII w., z jakiejś starszej i znacznie mniejszej cerkwi – zapewne z poprzedniczki obecnej świątyni. Ikony w ikonostasie pochodzą z początków XVIII w. Renowacja ikonostasu miała miejsce w 1992 r., wtedy też powstał nowy ołtarz główny z obrazem Świętej Rodziny. W świątyni znajdziemy też szereg cennych ikon z XVII, a być może nawet XVI w., m.in. Chrzest Pana, Pantokrator, św. Mikołaj, Hodegetria w otoczeniu postaci Proroków oraz ikony z rzędu Deesis, łącznie 13 sztuk, pochodzące z dawnego ikonostasu, które znajdują się na parapecie chóru. Część ikon była wystawiana na wystawach sztuki cerkiewnej, m.in. w Osace i Montrealu. Ochrona Od 1968 cerkiew posiada status Narodowego Zabytku Kultury (słow. Národná kultúrna pamiatka). Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 263,264 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Europa, Słowacja KRIVE
Cerkev svatého Kosmy a Damiána (Lukov)

Cerkev svatého Kosmy a Damiána v Lukově je řeckokatolická cerkev ve slovenské obci Lukov v okrese Bardejov na Slovensku. Historie a popis Cerkev je postavena v západní části obce. Podle tradice byla postavena v letech 1708–1709 a v roce 1740 opravena, podle jiného zdroje byla v roce 1740 teprve postavena. V pozdějších letech byla přestavěna (zakrytí presbytáře, posunutí věže směrem na západ). Patří ke starší variantě severozápadního typu dřevěných lemkovských pravoslavných chrámů. Cerkev byla postavena na kopci nad obcí, na poměrně strmém svahu vyžadujícím vysokou kamennou podezdívku plnící funkci suterénu. Cerkev je orientovaná (kněžiště na východní straně), dřevěné roubené konstrukce, krytá šindelem. Loď je obdélníkového půdorysu, s vnitřně odděleným babincem, jehož horní část je nižší než loď; v prodloužení lodi se nalézá věž kůlové konstrukce se šikmými stěnami krytými šindelem, s kněžištěm zakončeným štíhlou osmibokou stanovou kopulí. Nad lodí je stanová kopule, prolomená v bocích, zakončená střechou podobnou té na věži. Zbývající místnosti jsou zastřešeny sedlovými střechami, z nichž na hřebeni nad kněžištěm vyčnívá malá věžička se štíhlou cibulovou bání. Všechny tři střechy jsou zakončeny kovanými železnými kříži. Přízemí věže, otevřené na jižní straně, přechází v úzkou kruchtu, která probíhá podél jižních stěn kněžiště a lodi pod okapy střech. Na západní a severní straně je přízemí věže, stejně jako kněžiště a komora věže, svisle bedněno. Místnost ve věži (kruchta) je v horní části otevřená, krytá pouze prkennou podlahou komory. Stropy nad kněžištěm a babincem jsou trámové. Uvnitř cerkvi se nalézá ikonostas z 18. století a cenné ikony ze 16. a 17. století. Ikony ikonostasu napsal v roce 1736 Andrej Gajecký. Zvony pocházejí z let 1755 a 1886. Těsně pod chrámem se nachází kamenná brána krytá šindelovou střechou – pravděpodobně pozůstatek někdejšího ohrazení objektu. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Cerkiew św. św. Kosmy i Damiana w Lukovie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Cerkev svatého Kosmy a Damiána na Wikimedia Commons Literatura Brykowski Ryszard: Łemkowska drewniana architektura cerkiewna w Polsce, na Słowacji i Rusi Zakarpackiej, Zakład narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław 1986, ISBN 83-04-01989-2; Kordováner Juraj, Cihovičová Eva, Šír Zdeněk (red.): Čergov. Turistická mapa. 1:50.000, 2. vydanie, VKÚ a.s., Harmanec 2002, ISBN 80-8042-233-8; Kovačovičová-Puškárova Blanka, Puškár Imrich: Drevené kostoly východného ritu na Slovensku, Prešov 1971.
Cerkiew św. św. Kosmy i Damiana w Lukovie

Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Lukovie – cerkiew greckokatolicka we wsi Lukov w powiecie Bardejów na Słowacji. Wzniesiona w zachodniej części wsi zwanej Venécia. Według tradycji zbudowana w latach 1708-09, remontowana w 1740 r. lub też dopiero zbudowana w 1740 r. W późniejszych latach przebudowana (przykrycie prezbiterium, przesunięcie wieży ku zachodowi). Zaliczana do starszego wariantu północno-zachodniego typu drewnianych cerkwi łemkowskich. Wzniesiona na wzgórzu nad wsią, na dość stromym stoku wymagającym wysokiej kamiennej podmurówki pełniącej rolę podpiwniczenia. Orientowana (prezbiterium po stronie odstokowej). Drewniana, konstrukcji zrębowej, kryta gontem. Dwudzielna: nawa na rzucie prostokąta, z wyodrębnionym wewnętrznie babińcem, którego zrąb jest niższy od zrębu nawy; na jego przedłużeniu wieża konstrukcji słupowo-ramowej o pochyłych ścianach obitych gontem, z izbicą zwieńczoną wysmukłym, ośmiopolowym hełmem namiotowym. Nad nawą kopuła namiotowa, łamana uskokowo, zwieńczona daszkiem analogicznym jak na wieży. Pozostałe pomieszczenia kryte dachami dwuspadowymi, z nich na kalenicy nad prezbiterium niewielka wieżyczka z wysmukłym cebulastym hełmem. Szczyty wszystkich trzech daszków zwieńczone kutymi krzyżami kowalskiej roboty. Przyziemie wieży otwarte od strony południowej, przechodzi w wąski ganek biegnący wzdłuż południowych ścian babińca i nawy pod okapami dachów. Od strony zachodniej i północnej przyziemie wieży, podobnie jak prezbiterium i izbica wieży, szalowane pionowo deskami. Pomieszczenie w wieży (kruchta) otwarte od góry, przekryte dopiero deskowaną podłogą izbicy. Nad prezbiterium i babińcem stropy na belkach. Wewnątrz ikonostas z XVIII w. i cenne ikony z XVI i XVII w. Ikony namiestne ikonostasu napisał w 1736 r. Andrej Gajecký. Dzwony pochodzą z lat 1755 i 1886. Tuż poniżej cerkwi murowana z kamieni bramka, kryta gontowym daszkiem – prawdopodobnie pozostałość po dawnym ogrodzeniu obiektu. Przypisy Bibliografia Brykowski Ryszard: Łemkowska drewniana architektura cerkiewna w Polsce, na Słowacji i Rusi Zakarpackiej, Zakład narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo, Wrocław 1986, ISBN 83-04-01989-2; Kordováner Juraj, Cihovičová Eva, Šír Zdeněk (red.): Čergov. Turistická mapa. 1:50.000, 2. vydanie, VKÚ a.s., Harmanec 2002, ISBN 80-8042-233-8; Kovačovičová-Puškárova Blanka, Puškár Imrich: Drevené kostoly východného ritu na Slovensku, Prešov 1971.