NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ministerstvo životního prostředí Slovenské republiky

Ministerstvo životního prostředí Slovenské republiky (slovensky Ministerstvo životného prostredia Slovenskej republiky) je ústředním orgánem státní správy Slovenska pro tvorbu a ochranu životního prostředí. Ministerstvo bylo zřízeno zákonem č. 96/1990 Sbírky zákonů pod původním názvem Slovenská komise pro životní prostředí. Zákonem č. 453/1992 Sbírky zákonů bylo přejmenováno na současný název. Působnost ministerstva Ochrana přírody a krajiny, Vodní hospodářství, ochrana před povodněmi, ochrana jakosti a množství vod a jejich racionální využívání a rybářství s výjimkou akvakultury a mořského rybolovu, Ochrana ovzduší, ozónové vrstvy a klimatického systému Země, Ekologické aspekty územního plánování, Odpadové hospodářství, Posuzování vlivů na životní prostředí, Zajišťování jednotného informačního systému o životním prostředí a plošného monitoringu, Geologický výzkum a průzkum, Ochrana a regulace obchodu s ohroženými druhy volně žijících živočichů a planě rostoucích rostlin, Geneticky modifikované organismy. Ministr životního prostředí Ministerstvo životního prostředí řídí a za jeho činnost odpovídá ministr životního prostředí, kterého jmenuje prezident Slovenska na návrh předsedy vlády Slovenska. Současným ministrem životního prostředí Slovenské republiky je od 25. října 2023 Tomáš Taraba. Státní tajemník ministerstva životního prostředí Ministra životního prostředí v době jeho nepřítomnosti zastupuje v rozsahu jeho práv a povinností státní tajemník. Ministr jej může pověřit i v jiných případech, aby ho zastupoval v rozsahu jeho práv a povinností. Státní tajemník má při zastupování ministra na jednání vlády poradní hlas. Státního tajemníka jmenuje a odvolává vláda na návrh ministra životního prostředí. Historie Ministerstvo životního prostředí bylo k 1. červenci 2010 zrušeno zákonem č. 37/2010 Zbierky zákonov, kterým se mění zákon č. 575/2001 Zbierky zákonov o organizaci činnosti vlády a organizaci ústřední státní správy, ve znění pozdějších předpisů. Agenda ministerstva byla přesunuta pod Ministerstvo zemědělství, životního prostředí a regionálního rozvoje Slovenské republiky, kterého název byl při této příležitosti změněn. Ke zrušení resp. spojení ministerstva mělo dojít v důsledku šetření státních výdajů, které plánovala vláda Roberta Fica. Vláda Ivety Radičové rozhodla 21. července 2010 o jeho obnovení. Ministerstvo životního prostředí Slovenské republiky bylo znovu zřízeno k 1. listopadu 2010 zákonem č. 372/2010 Zbierky zákonov. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ministerstvo životného prostredia Slovenskej republiky na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Oficiální stránka MŽP
Ministerstwo Środowiska Republiki Słowackiej

Ministerstwo Środowiska (słow. Ministerstvo životného prostredia, MZP) – słowackie ministerstwo ds. ochrony środowiska. Siedziba ministerstwa znajduje się w Bratysławie w Pałacu Lanfranconiego, przy placu námestie Ľudovíta Štúra 1. Struktura organizacyjna Ministerstwo nadzoruje następujące obszary administracji i gospodarki: ochrona przyrody i krajobrazu, gospodarka odpadami, ochrona zasobów wodnych oraz jakość wód powierzchniowych i podziemnych, rybactwo i leśnictwo na obszarze parków narodowych, ocena oddziaływania inwestycji na środowisko, ochrona powietrza, prace geologiczne, organizmy zmodyfikowany genetycznie, polityka środowiskowa państwa, jednolity system monitoringu środowiska i terenu. W ministerstwie w 2020 oprócz departamentów administracyjnych funkcjonowały sekcje merytoryczne do spraw: polityki środowiskowej, w tym spraw międzynarodowych zmian klimatu i ochrony powietrza ochrony wód geologii i zasobów naturalnych programów i projektów środowiskowych ochrony przyrody, różnorodności biologicznej i krajobrazu oceny stanu środowiska i gospodarki odpadami. Ministerstwu podlegają następujące instytucje: Słowacka Agencja Środowiska (Slovenská agentúra životného prostredia) Państwowy Instytut Geologiczny im. Dionýza Štúra (Štátny geologický ústav Dionýza Štúra) Instytut Badawczy Gospodarki Wodnej (Výskumný ústav vodného hospodárstva) Słowacki Instytut Hydrometeorologiczny (Slovenský hydrometeorologický ústav) Państwowa Ochrona Przyrody Republiki Słowackiej (Štátna ochrana prírody Slovenskej republiky) Słowackie Muzeum Ochrony Przyrody oraz Speleologii (Slovenské múzeum ochrany prírody a jaskyniarstva) Słowackie Muzeum Górnicze (Slovenské banské múzeum) Narodowy Ogród Zoologiczny Bojnice (Národná zoologická záhrada Bojnice) Słowacka Inspekcja Środowiska (Slovenská inšpekcia životného prostredia) Fundusz Ochrony Środowiska (Environmentálny fond) Słowackie Przedsiębiorstwo Gospodarki Wodnej (Slovenský vodohospodársky podnik) Przedsiębiorstwo Wodociągów (Vodohospodárska výstavba) Moldavský recyklačný podnik Historia Centralny słowacki urząd ochrony środowiska powołano 30 marca 1990 pod nazwą Slovenská komisia pre životné prostredie. W jego kompetencjach wówczas znalazła się ochrona przyrody, ochrona i nadzór nad racjonalnym korzystaniem z wód, ochrona powietrza, planowanie przestrzenne i gospodarka odpadami. Urząd przemianowano w 1992, nadając nazwę Ministerstvo životného prostredia Slovenskej republiky. Wtedy w jego kompetencjach znalazł się nadzór geologiczny, gdyż przejęło ono zadania centralnych urzędów górniczego i geologicznego. W 2010 połączono je z ministerstwami rolnictwa i rozwoju regionalnego (Ministerstvo pôdohospodárstva, životného prostredia a regionálneho rozvoja Slovenskej republiky), ale jeszcze w tym samym roku je reaktywowano, w związku z tym początek swojej współczesnej osobowości ministerstwo datuje na 2 listopada 2010. Przypisy
Министерство охраны окружающей среды Словацкой Республики

Министерство охраны окружающей среды Словацкой Республики (словацк. Ministerstvo životného prostredia Slovenskej republiky) - центральный орган государственного управления Словакии в вопросах развития и охраны окружающей среды. Размещается в здании Дворца Лафранкони на углу Площади Людовита Штура и Набережной Ваянского (Братислава). Министерство было учреждено законом №96/1990 Свода законов и изначально называлось Словацкая комиссия по охране окружающей среды. Согласно закону №453/1992 Свода законов получило своё нынешнее название. Сфера деятельности Министерства охрана природы и ландшафта, управление водными ресурсами, защита от паводков, защита качества и количества водных ресурсов и их рациональное использование, рыболовство за исключением аквакультуры и морской рыбалки, охрана атмосферного воздуха, озонового слоя и климатической системы Земли, экологические аспекты территориального планирования управление отходами, анализ воздействий на окружающую среду, обеспечение единой информационной системы окружающей среды и мониторинга, геологические изыскания и исследования, защита и регулирование торговли исчезающих видов свободно живущих животных и дикорастущих растений, генетически модифицированные организмы. Министр окружающей среды Министерством охраны окружающей среды управляет и несёт ответственность за его деятельность министр окружающей среды, назначаемый президентом Словацкой Республики по ходатайству Председателя Правительства Словакии. С 25 октября 2023 года пост министра охраны окружающей среды занимает Томаш Тараба. Государственный секретарь Министерства окружающей среды Министра окружающей среды во время его отсутствия замещает (в рамках его прав и обязанностей) государственный секретарь. Министр может и в других случаях разрешить госсекретарю представлять себя в рамках своих прав и обязанностей. При представлении министра на заседаниях правительства госсекретарь имеет совещательный голос. Государственного секретаря назначает и освобождает от обязанностей правительство по ходатайству министра окружающей среды. Нынешний государственный секретарь Министерства охраны окружающей среды Словакии: Бранислав Цимерман. История Министерство охраны окружающей среды было к 1 июля 2010 года реорганизовано согласно закону №37/2010 Свода законов, о внесении изменений и дополнений в закон №575/2001 Свода законов об организации деятельности правительства и организации центрального государственного управления в более поздней редакции. Полномочия Министерства были переданы Министерству сельского хозяйства, окружающей среды и регионального развития Словацкой Республики, название которого при этом было изменено. Реорганизация/слияние Министерства должны были произойти в результате экономии государственных расходов правительством Роберта Фицо. Правительство Иветы Радичовой 21 июля 2010 года приняло решение о возобновлении деятельности Министерства. Министерство охраны окружающей среды Словацкой Республики было заново учреждено 1 ноября 2010 года согласно закону №372/2010 Свода законов. Внешние ресурсы Официальный сайт Министерства охраны окружающей среды
Miroľská slatina

Miroľská slatina je přírodní rezervace v katastrálním území obce Miroľa v okrese Svidník v Prešovském kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1980 a jeho rozloha je 0,97 hektaru. Předmětem ochrany jsou slatinná a luční společenstva. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Miroľská slatina na Wikimedia Commons
Mokřady Turce

Mokřady Turce jsou chráněna Ramsarská lokalita s plochou více než 750 ha (včetně ochranného pásma), sestávající z několika menších celků – národních přírodních rezervací (Turiec, Kláštorské lúky, Rakšianske rašelinisko) a chráněných areálů (Jazernické jazierko, Ivančinské močiare, Diviacke kruhy, Žarnovica). Mokřady byly 17. února 1998 zařazeny mezi tzv. Ramsarské lokality – tedy do seznamu mezinárodně významných mokřadů. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Mokrade Turca na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mokřady Turce na Wikimedia Commons Mokřady turca[nedostupný zdroj] – Turiecfoto.sk SZOP - Martin Slovenský Ramsarská výbor Článek na portálu infoglobe.cz
Mužliansky potok

Mužlianský potok je přírodní památka v katastrálním území obce Mužla v okrese Nové Zámky v Nitranském kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1990 a jeho rozloha je 30,95 hektaru. Předmětem ochrany je potok s přilehlými mokřady. Reference
Мужлянський потік

Мужлянський потік (словац. Mužliansky potok) — річка в Словаччині, ліва притока Обідського каналу, протікає в окрузі Нові Замки. Довжина приблизно 14.3-14.6 км. Витік знаходиться в масиві Подунайські пагорби (геоморфологічна підодиниця Гронські пагорби); на висоті близько 130 метрів. Протікає територією сіл Гбельце; Мужла та Обід. Впадає в Обідський канал на висоті приблизно 105—106 метрів. Примітки Посилання Vodny tok 2020
Múzeum včelárstva na Slovensku

Múzeum včelárstva na Slovensku (česky Muzeum včelařství na Slovensku) je muzeum včelařství v obci Kráľová pri Senci. Iniciátorem jeho založení byl Rudolf Mičieta, autor prvního díla o dějinách včelařství na Slovensku. Muzeum začalo shromažďovat své sbírky v roce 1975. Muzeum shromažďuje materiál a dokumenty o vývoji včelařství a jeho využívání v různých oblastech života člověka. V expozici nacházející se v areálu Včelárské paseky, založené roku 1930, jsou vystaveny unikátní sbírky úlů, používaných již v sedmnáctém století, bedýnkové úly rozličného typu z osmnáctého století. V budově velkého včelína jsou umístěny medomety, lisy na mezistěny, včelařské pomůcky a potřeby z různých období vývoje slovenského včelařství. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Múzeum včelárstva na Slovensku na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Www.vcelarskapaseka.sk
Muzeum lidové architektury v Bardejovských Kúpelích

Muzeum lidové architektury v Bardejovských Kúpelích je skanzen, který se nachází ve vsi Bardejovské Kúpele. Byl zpřístupněn v roce 1965 a je nejstarším zařízením svého druhu na Slovensku. Je organizačně začleněn do Šarišského muzea v Bardejově. Zpřístupňuje lidovou architekturu slovenského a rusínského etnika z období 19. a 20. století. Mezi nejvýznamnější stavby v expozic patří: Cerkev sv. Mikuláše, dřevěný chrám ze Zboje z roku 1775, Dřevěný chrám z Mikulášové, Unikátní vrtné zařízení z 18. století, které se používalo na výrobu dřevěných vodovodních trubek Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Múzeum ľudovej architektúry v Bardejovských Kúpeľoch na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Muzeum lidové architektury v Bardejovských Kúpelích na Wikimedia Commons Muzeum lidové architektury, Národopisná expozice Bardejovské kúpele www.muzeum.sk
Muzeum Architektury Ludowej w Bardejowie-Zdroju

Muzeum Architektury Ludowej w Bardejowie-Zdroju (słow. Múzeum ľudovej architektúry v Bardejovských Kúpeľoch lub Múzeum ľudovej architektúry horného Šariša) – muzeum na wolnym powietrzu typu skansen, znajdujące się w Bardejowie, w historycznym regionie Szarysz w północno-wschodniej Słowacji. Opis Muzeum leży na skraju wielkiego parku uzdrowiskowego w Bardejowie-Zdroju, ok. 5 km na północ od centrum miasta Bardejowa. Zostało utworzone w 1965 r. i jest najstarszym tego typu obiektem na terenie Słowacji. Organizacyjnie stanowi część Muzeum Szaryskiego w Bardejowie (słow. Šarišské múzeum v Bardejove). Na obszarze ok. 1,5 ha gromadzi zabytki budownictwa ludowego, głównie drewnianego (łącznie 24 obiekty), oraz inne elementy kultury materialnej związane z Rusinami karpackimi i góralami słowackimi z górnego Szarysza i północnego Zemplina. Charakterystyka obiektów W muzeum reprezentowane są 4 grupy obiektów: Drewniane chałupy mieszkalne konstrukcji zrębowej: chałupa łemkowska biednego rolnika ze wsi Frička z 1887 r.; zrębowa, wylepiona gliną i kryta strzechą chałupa biednego rolnika z rusińskiej wsi Hrabova Roztoka z 1896 r.; dom mieszkalny na podmurówce średniozamożnego rolnika ze wsi Petrová z 1896 r.; zrębowa, kryta strzechą chałupa drobnego rolnika ze wsi Malcov z 1899 r.; zrębowa, wylepiona gliną i kryta słomą chałupa rolnika z miejscowości Kračúnovce z końca XIX wieku. Różne budowle gospodarskie: spichlerzyki (słow. sýpky lub sypance) drewniane, zrębowe, na podmurówkach z miejscowości: Petrova, Kračúnovce, Malcov i Andrejova; stodoły zrębowe z miejscowości Hankovce (wieloboczna) i Tarbaj; chlew ze wsi Veľkrop; suszarnia owoców z miejscowości Buclovany; pasieka z drewnianymi ulami (wśród nich najstarszy datowany ul na Słowacji z 1691 r.); studnia. Obiekty techniczne: unikatowy warsztat z oprzyrządowaniem do wiercenia drewnianych rur wodociągowych, pochodzący z Bardejowa, częściowo z XVIII w., częściowo z 1932 r. (rekonstruowane w 1963 r.); folusz ze wsi Livov do domowego wyrobu sukna z 1888 r., częściowo rekonstruowany w 1948 r.; kuźnia wiejska ze wsi Abrahámovce z lat 30. XX wieku. Budowle sakralne: drewniana cerkiew obrządku greckokatolickiego typu bojkowskiego ze wsi Zboj (powiat Humenné) z 1706 r., przewieziona do skansenu w 1967; dzwonnica z bramką ze wsi Nižný Orlík z 1763 r.; dzwonnica z miejscowości Nemcovce; kaplica pod wezwaniem św. Jana Nepomucena z drugiej połowy XVIII w.; greckokatolicka cerkiew ze wsi Mikulášová z 1730 r., rozbudowana w 1837, przewieziona do bardejowskiego uzdrowiska w 1931, zrekonstruowana na terenie skansenu w 2005 roku. Wszystkie budowle są wyposażone w umeblowanie, sprzęty gospodarskie i narzędzia odpowiednie dla rodzaju i czasu powstania (eksploatowania) obiektu. Przypisy
Бардейовський скансен

Барде́йовський ска́нсен — музей народної архітектури в словацькому місті Бардейові, експонатами якого є лемківські пам'ятки дерев'яного будівництва. Створений у 1961 році на території Байдеровського курорту, відкритий для відвідування у 1965 році. Є осередком дослідницької роботи в галузі етнографії та мистецтва українців-русинів у Словаччині. Експозиція Першим експонатом музею стала лемківська дерев'яна церква XVIII століття з села Микулашової, яку за ініціативи лікаря Атласа перевезено і відтворено тут ще у 1927 році. Нині на території музею нараховується близько 50 архітектурних споруд великої форми. Література І. Д. Красовський. Бардейовський скансен // Мистецтво України: Енциклопедія в 5 томах. / А. В. Кудрицький, відповідальний редактор. — К.: «Українська енциклопедія» ім. М. П. Бажана, 1995. — Т. 1 : А—В. — С. 147. — ISBN 5-88500-027-1
Štefan Kukura Hospital in Michalovce

The Štefan Kukura Hospital and Polyclinic in Michalovce (Slovak: Nemocnica s poliklinikou Štefana Kukuru, abbreviated to NsP-SKM) is a Slovak private hospital located in the Michalovce municipality, in the Kosice Region, in the far east, close to the border with Ukraine. The current director of the hospital is Ing.Marián Haviernik. The hospital is operated by PentaHospitals SK. History The predecessor of the Michalovce hospital was established in 1773 by Anton Count Sztáray de Nagy-Mihaly. In 1863 he established the foundation for the establishment of new Hospital. The foundation created a commission to address the practical issues of new training hospital. In 1875, these conditions were created, including cash resources to establish the groundwork of the hospital and request approval for the creation of the hospital. The Michalovce Hospital with twenty beds was opened on 1 January 1876. In 1890 it was put into operation with another pavilion with 16 beds. In 1900 the hospital was renamed the General Public County Hospital. In 1902 the third pavilion was constructed. In 1911, the hospital had 120 beds and part of the surgical, internal medicine and infectious departments. In 1947 it was established children's department with 50 beds and a year later urology department with 45 beds. Ophthalmology department was opened in 1951. Until 1953 the hospital had already 9 separate departments, 509 beds and 29 doctors. Since 1956, the hospital began to implement the polyclinic system and a network of regional and district health facilities. In 1975 it had 712 hospital beds. On 13.9.1996 the hospital was renamed Štefan Kukura Hospital in Michalovce. Specialties Directors Peter Rovder (2013) See also Michalovce Kosice Region List of hospitals in Slovakia External links Hospital Website References
Hospital y policlínica Štefan Kukura

El hospital y policlínica Štefan Kukura (en eslovaco: Nemocnica s poliklinikou Štefana Kukuru) es un hospital público ubicado en la localidad de Michalovce, en la región de Kosice, de Eslovaquia,​​ en el extremo este, cerca de la frontera con Ucrania. El predecesor del hospital de Michalovce fue establecido en 1773 por el conde Anton Sztáray de Nagy-Mihaly. En 1863 se estableció la base para la creación del nuevo hospital. La fundación creó una comisión para abordar las cuestiones prácticas de la nueva instalación. En 1875, se crearon estas condiciones, incluidos los recursos en efectivo para establecer las bases del hospital y solicitar la aprobación para la creación del mismo. El hospital de Michalovce fue inaugurado el 1 de enero de 1876 con veinte camas. Véase también Hospital Uyapar Hospital Victoria Hospital Waitakere Hospital West End Referencias
Neologe Synagoge (Žilina)

Die Neologe Synagoge in Žilina, einer slowakischen Stadt im Bezirk Žilina, wurde von 1928 bis 1931 errichtet. Die profanierte Synagoge an der Kuzmányho-Straße 1 ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Geschichte Die Synagoge wurde nach Plänen des Architekten Peter Behrens errichtet, nachdem er den Architektenwettbewerb gewonnen hatte, an dem sich auch Lipót Baumhorn und Josef Hoffmann beteiligten. Das Gebäude wurde nur zehn Jahre lang als Synagoge genutzt. Nach dem Krieg wurde es zunächst als Theater und Konzerthalle und dann als Auditorium der Universität zweckentfremdet. Bis 2010 war es als Kino genutzt. Die Umbauten führten zur vollständigen Veränderung des Inneren. Seit 2011 versucht eine Bürgerinitiative, die das Gebäude von der jüdischen Gemeinde gemietet hat, die Baugeschichte zu erforschen und danach möglichst den ursprünglichen Bauzustand wiederherzustellen. Das Synagogengebäude soll ein Haus für Kulturveranstaltungen werden. Siehe auch Liste von Synagogen in der Slowakei Literatur Revitalisierung von Peter Behrens’ Neuer Synagoge. In: Bauwelt, Heft 1/2, 2013. Weblinks Maroš Borský: Synagogue Architecture in Slovakia Towards Creating a Memorial Landscape of Lost Community Dissertation an der Hochschule für Jüdische Studien Heidelberg 2005, S. 160 (abgerufen am 11. Dezember 2015) Beschreibung bei Jewish Heritage Europe, mit Foto aus dem Jahr 1931 (englisch, abgerufen am 11. Dezember 2015) www.nextroom.at (mit Literaturangaben)
New Synagogue (Žilina)

The New Synagogue (Slovak: Nová Synagóga), sometimes referred to as the Neological Synagogue (Slovak: Neologická synagóga) or Neolog Synagogue (Slovak: Synagóga Neológov), is a former Neolog Jewish congregation and synagogue, located in Žilina, Slovakia. Completed in 1931 to the designs of the German Modernist architect Peter Behrens, it was completed eight years before World War II, which almost obliterated the Jewish population of Slovakia, and it has been called "the last Slovak synagogue". Having been used for other purposes after World War II, it was restored between 2011 and 2017 to become an arts center. History The town of Žilina had been resistant to Jewish settlers and by the middle of the nineteenth century, only two Jewish families lived there. An early synagogue of c. 1860 was replaced by a new one in 1880. The Jewish community in Žilina continued to grow, reaching about 3,000 in the early 1930s. During the 1920s an international competition was launched for a modern synagogue for the Reform Judaism congregation; competitors included Lipót Baumhorn and Josef Hoffmann. The competition was won by Behrens and the synagogue was constructed between 1928 and 1931. In 1934 Behrens joined the Nazi Party and later worked on Hitler's plans for redesigning Berlin. After World War II, from which only 600 Jews returned to the city, the building was taken over by the town for cultural purposes, including an assembly hall for Žilina University and a cinema. Since 2012 the synagogue has been under restoration for use as an art gallery and cultural centre. From 2014, the work has carried out by the NGO Truc sphérique, with the aid of an EEA grant from Norway, Liechtenstein and Iceland and with the support of the town of Žilina and the town's remaining Jewish community. Work included restoration of wall surfaces in the interior and the façade of the building. The synagogue building opened for events in August 2016 and the restoration was completed in July 2017. Design The synagogue was built to accommodate 450 men in the prayer hall with 350 women in the galleries. The hall features high, narrow windows. The dome over the hall has a diameter of 16 metres (52 ft) and a height of 17.6 metres (58 ft). The low front entrance is accessed by a flight of steps from street level. The front façade was considerably altered in the period 1945-1980. The congregational hall retained its domed structure, but the women's galleries which lined the upper storey were removed. The 2017 restorations reinstated many of the original interior and design features. Gallery See also History of the Jews in Slovakia List of synagogues in Slovakia Notes References External links Official website (in English) Baumhorn, Lipót (1920). "Plans: Žilina Synagóga" (images) (in Slovak).