NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Университет имени Яноша Шейе

Университет им. Яноша Шейе (венг. Selye János Egyetem, словацк.: Univerzita J. Selyeho) — единственный университет в Словакии с венгерским языком преподавания. Учрежден в 2004 г. в г. Комарно (венгр.: (Rév)Komárom), состоит из трех факультетов. Назван в честь канадского эндокринолога австро-венгерского происхождения Яноша Шейе (в нашей литературе более известного в немецком варианте имени и фамилии — Ханс Селье). Факультеты Экономический факультет Гуманитарный факультет Богословский факультет Галерея Ссылки Интернет-страница университета
Університет імені Яноша Шеє

Університет ім. Яноша Шеє (угор. Selye János Egyetem, словац. Univerzita J. Selyeho) — єдиний у Словаччині університет з угорською мовою викладання. Заснований у 2004 р. в м. Комарно (угор.: (Rév)Komárom), складається із трьох факультетів. Названий на честь канадського ендокринологоа австро-угорського походження Яноша Шеє (в нашій літературі більше відомого в німецькому варіанті імені і прізвища — Ганс Сельє). Факультети Економічний факультет Гуманітарний факультет Богословський факультет Галерея Примітки Посилання Офіційна сторінка університету (словац.)
Gersters huis

Gersters huis (Slowaaks: Gersterov dom) is het geboortehuis van Vojtech Mikuláš Gerster (Hongaars: Béla Gerster). Het is een classicistisch gebouw, gelegen aan de Hlavnástraat 9 in de Slowaakse stad Košice (wijk: Staré Mesto). Geschiedenis Op 20 oktober 1850 werd Vojtech Gerster (†1923) in dit huis geboren. Vojtech Gerster was een belangrijke ingenieur en bouwondernemer. Hij was de ontwerper van het kanaal van Korinthe, was medeontwerper van het Panamakanaal en ontwierp eveneens de spoorlijn die van Košice naar Turňa nad Bodvou leidt. Aan zijn geboortehuis is te zijner gedachtenis sedert 21 april 1999 een gedenkplaat aangebracht. Daarop leest men een toelichting in drie talen. Het bord bevat ook miniatuurlandkaarten die het Kanaal van Korinthe en het Panamakanaal voorstellen. De woning werd gebouwd door Jozef Gerster, in casu Vojtech's grootvader. Deze man had aanvankelijk een eerste huis aangekocht in de Zvonárskástraat (een zijstraat van de Hlavnástraat). Hij liet deze eerste woning nadien vergroten door de bouw van een tweede aansluitende en nieuwe woning in de toentertijd uitbreidende Hlavnástraat. Deze tweede woning is thans gekend als Gersters huis. Het gebouw staat op een plaats waar ooit een deel van de stadswal van Košice lag. Die stadsmuur werd reeds in de tijd van de Árpáden gebouwd (van 1261 tot 1290), en in de jaren 1830 gesloopt. Gersters huis werd op 16 oktober 1963 geregistreerd als nationaal cultureel monument van de Slowaakse Republiek. Illustraties Zie ook Vojtech Gerster Košice (stad in Slowakije)
Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Miroli

Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Miroli – drewniana greckokatolicka cerkiew filialna zbudowana w 1770 w Miroli. Należy do parafii w Hunkovcach, dekanatu Svidník w archieparchii preszowskiej Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-słowackiego. Od 1968 posiada status Narodowego Zabytku Kultury (słow. Národná kultúrna pamiatka). Historia Cerkiew została wzniesiona w 1770 r. na miejscu starszej świątyni, pochodzącej z końca XVII w. Była remontowana po 1945 i w latach 90. XX w. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej, orientowana, dwudzielna. Zamknięte prostokątnie prezbiterium mniejsze od nawy. Wieża konstrukcji słupowo-ramowej o pochyłych ścianach, oszalowana (w dolnej części gontem, w górnej deskami), nakryta dachem hełmowym zwieńczonym banią z żelaznym krzyżem. nad nawą i prezbiterium dachy łamane, kryte gontem, zwieńczone baniastymi hełmami ze ślepymi latarniami i kutymi krzyżami. Ściany częściowo z półokrąglaków, szalowane od zewnątrz deskami. W południowej ścianie nawy bliźniacze okno ujęte w rzeźbione w rozety drewniane obramienie. Wewnątrz stropy w nawie i prezbiterium w postaci kopuł namiotowych. W prezbiterium ołtarz główny z obrazem Chrystusa upadającego pod krzyżem z XIX w. i ołtarzyk boczny z barokową płaskorzeźbą Ukrzyżowania. W nawie ikonostas późnobarokowy z końca XVIII w., z kilkoma starszymi ikonami z przedstawieniami postaci biblijnych w otoczeniu pasterzy i kobiet w strojach ludowych. Na ścianach wiele cennych ikon jak: Zaśnięcie Bogurodzicy, Podniesienie Krzyża Świętego, Matka Boża z Dzieciątkiem Jezus w typie Hodegetria i Narodzenie Bogurodzicy z XVII w., Michał Archanioł z XVIII w., św. Paraskewa, Mandylion oraz malowany na południowej ścianie nawy krzyż procesyjny. Otoczenie Wokół cerkwi drewniane ogrodzenie z bramą, przykryte gontowym daszkiem. Brama zbudowana na planie kwadratu i kryta ośmiobocznym, gontowym dachem namiotowym. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 272 ISBN 83-89188-08-2
Церква Покрови Пресвятої Богородиці (Мироля)

Пам'ятка народної культури Словацької республіки реєстраційний номер 183/63 від 7 березня 1968 року. Церква Покрова Пресвятої Богородиці (словац. Chrám Ochrany Bohorodičky, русин. Церьков Покровы Пресвятой Богородицї) — дерев'яна церква лемківського типу в селі Мироля в окрузі Свидника (Словаччина). Належить греко-католицькій громаді. Історичний огляд Тризрубна дерев'яна церква лемківського типу зведена 1770 року на місці давньої церкви кінця XVII століття. Під час Другої світової війни у листопаді 1944 року була пошкоджена, але наступного року відновлена мешканцями села. 1968 року внесена до реєстру пам'яток народної культури Словацької республіки. У 1970-роках реставрували іконостас. У ХХІ столітті поступово відновили ікони в наві. У 2005–2008 роках у рамках реалізації проекту «Пам'ятники» дерев'яну церкву повністю відновили. Архітектура Церква зведена у лемківському стилі південно-західного типу. У плані — тридільна: презбітерій (ризниця), нава й бабинець квадратної форми. Кожна частина покрита ґонтом й увінчана банями-маківками з металевими хрестами. Інтер'єр У бабинці є кілька рідкісних книг з кириличними записами, плащаниця, виявлена під час реставрації вівтаря, та деякі інші роботи місцевих майстрів. Усередині є чотирирядний іконостас доби будівництва церкви, розписаний насиченими кольорами. Перший ряд між царськими вратами і дияконськими дверима заповнений іконами святого Миколая, Богородиці Одигітрії, Ісуса Христа-Вседержителя (Пантократора) і Покрова Богородиці. У другому ряді посередині — ікона Тайної Вечері. У третьому розташовані образи всіх апостолів та ікона Вседержителя. Четвертий ряд складається із дванадцяти ікон. Серед них зображене Розп'яття з Богородицею та Євангелістом Іоанном. Окрім того у церкві є ікони XVII століття, які давніші за церкву. Серед них є ікона Успіння Богородиці. Див. також Лемківський храм Список лемківських храмів Примітки Джерела Drevené gréckokatolícke chrámy na východnom Slovensku. Svidník a okolie. Prešov : PETRA n.o., 2007, s. 84-93: «MIROĽA, Gréckokatolícky chrám Ochrany Presvätej Bohorodičky z roku 1770, NKP». ISBN 978-80-8099-010-7. Syrový B. Architektura, Oborové endyklopedie SNTL., SNTL, Praha 1973. Herout Jaroslav. Slabikář návštěvníků památek,Naše vojsko, 1980. Baleka Jan. Výtvarné umění malířství/sochařství/grafika. Výkladový slovník, Academia. Praha 1997. (ISBN 80-200-0609-5) Dudáš M. a kol. Drevené kostoly. Edícia Kultúrne Krásy Slovenska. Vyd. Dajama, Bratislava, 2007 (ISBN 80-89226-14-0) Dejiny ruského umenia, Bratislava, Pallas 1977, str. 83. Koch Wilfried. Malý lexikon architektúry , Tatran Bratislava 1975, str. 209. Miroľa, Gréckokatolícky drevený chrám Ochrany Presvätej Bohorodičky, 1770, NKP [Архівовано 3 січня 2014 у Wayback Machine.]
Palcmanská Maša (vodní nádrž)

Palcmanská Maša je slovenské vodní dílo. Jde o největší vodní nádrž na území Slovenského ráje. Byla vytvořena na horním toku řeky Hnilec, v kotlinovitém rozšíření údolí pod jižními skalnatými srázy Gerav. Na jejích březích se nachází ubytovací, sportovní a rekreační objekty. Na jezeře se také nacházejí zařízení určená pro rybochovné hospodářství. Na břehu této vodní nádrže vznikla v roce 1933 sloučením obcí Imrichovce a Štefanovce obec Dedinky. Elektrárna Vodní nádrž je také důležitou součástí slovenského energetického systému. Voda z ní je odváděna na jih tunelem pod Dobšinský kopec do Dobšiné. Plocha vodní nádrže dosahuje přibližně 85 hektarů. Přečerpávací vodní elektrárna Dobšiná se stala první větší přečerpávací vodní elektrárnou na Slovensku. V provozu je již od roku 1953. Po rekonstrukci v roce 2003 se její výkon zvýšil na 2 x 12 MW. Zajímavost Voda je zde převáděna z povodí řeky Hnilec do povodí řeky Slané. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Palcmanská Maša (vodná nádrž) na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Palcmanská Maša na Wikimedia Commons http://www.slovensky-raj.sk Archivováno 12. 10. 2008 na Wayback Machine.
Imrikfalvi-víztározó

Az Imrikfalvi-víztározó, Imrefalvi-víztározó (másként Palcmanhutai-tó, szlovákul Palcmanská Maša) a Káposztafalvi-karszt déli lábánál található fontos turisztikai centrum és vízügyi létesítmény. 1953-ban hozták létre a Gölnic folyó felduzzasztásával Imrikfalva (Dedinky) mellett. Vízerőmű A tó egy szivattyús-tározós vízerőmű része. A vizét egy föld alatti csatornán keresztül, 300 méteres eséssel vezetik át Dobsina előtt a Dobšinský kopec hegy alatt egy kisebb tározóba, onnan a Dobsina patakba, majd a Sajóba – miközben egy 2×12 MW-os vízerőművet hajt. A vizet vissza is lehet szivattyúzni, amikor áramtúltermelés van, a csúcsidőszakokban pedig leeresztik azt. Turizmus Imrikfalva hajdan bányászfalu volt, ma üdülőtelep. A tó partján szabadstrandok várják a fürdőzőket. Lehetőség van a horgászatra is. Innen indul a 70 km hosszú, piros jelzésű gölnici fő kerékpárút (Hnilecká cyklomagistrála), ami a Gölnic völgyében egészen Margitfalváig, az Óruzsini-víztározóig kanyarog. Kirándulás tehető a Holló-sziklára (Havrania skala), a Zejmár-szurdokon (Zejmarská roklina) keresztül vagy libegővel festői szépségű táj felett haladva juthatunk fel a Geravy-fennsíkra (planina Geravy). Az egyszerre 270 személy szállítására alkalmas libegő pályája mintegy 2 km hosszú és 221 m szintkülönbséget hidal át. Ma Szlovákiában csak itt üzemel ilyen típusú együléses libegő. Lásd még Szlovák Paradicsom Külső hivatkozások A Menedékkőtől a Holló-szikláig – Magyar Nemzet, 2009. május 25.
Palcmanská Maša (lago artificiale)

La Palcmanská Maša /'paltsmanskaː 'maʂa/ è un bacino e lago artificiale più grande nel territorio di Paradiso slovacco, formatosi sul corso superiore del fiume Hnilec, in un'estensione a forma di bacino della valle sottostante i pendii rocciosi meridionali dei Geravy. Sulle sue sponde sono sorte strutture ricettive, sportive e ricreative. Le strutture per la pesca si trovano direttamente sul lago. Sulle rive del bacino di Palcmanská Maša, nel 1933, è stato fondato il villaggio di Dedinky, nato dalla fusione dei villaggi di Imrichovce e Štefanovce. Lo scopo del bacino idrico è quello di accumulare acqua per garantire l'approvvigionamento della centrale idroelettrica di Dobšiná, per bilanciare il flusso del fiume Hnilca e per scopi ricreativi. Il bacino si trova nella valle del fiume Hnilec, a monte della parte locale del villaggio di Mlynky, nella provincia di Palcmanská Maša. È stato creato con la costruzione di una diga a gravità in cemento sull'Hnilec al km 71.350. Al raggiungimento del livello massimo di 786,10 m sul livello del mare, il bacino ha accumulato 11,063 milioni di m³ di acqua e ha allagato un'area di 86,5 ettari. La lunghezza della diga raggiunge i 3,9 km. Il bacino è una parte importante della centrale idroelettrica di pompaggio di Dobšiná, la prima centrale idroelettrica di pompaggio in Slovacchia. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palcmanská Maša Reservoir Collegamenti esterni http://www.slovensky-raj.sk Archiviato il 12 ottobre 2008 in Internet Archive. Vodné dielo Dobšiná, pubblicazione a scopo speciale di PBaH Košice, 1993 Dedinky - informazioni, percorsi, galleria fotografica
Palcmanská Maša

Palcmanská Maša (słow. vodná nádrž Palcmanská Maša) – sztuczny zbiornik wodny powstały na skutek spiętrzenia rzeki Hnilec w jej górnym biegu. Zalew znajduje się w Słowackim Raju (Slovenský raj) i ma powierzchnię 85 hektarów. Sztuczny zbiornik, którego budowę ukończono w roku 1956, stanowi element elektrowni szczytowo-pompowej. Woda ze zbiornika płynie na południe pod wzniesieniem Dobšinský kopec do miejscowości Vlčia dolina koło Dobszyny i napędza turbiny tamtejszej elektrowni. Jest to pierwsza większa elektrownia szczytowo-pompowa, jaka została zbudowana na terenie Słowacji. Po rekonstrukcji z 2003 roku posiada dwie turbiny odwracalne o mocy 12 MW każda. Godne uwagi jest to, że woda napędzająca turbiny pochodzi z dorzecza Hnilca, a odprowadzana jest do dorzecza Slanej. Na obu brzegach zalewu znajduje się kompleks wypoczynkowy z centrum w miejscowości Dedinky. Zbiornik wykorzystywany jest także do prowadzenia gospodarki rybnej oraz do uprawiania sportów wodnych. Przypisy
Chrám svatého Michala Archanděla (Inovce)

Chrám svatého Michala Archanděla v Inovci je dřevěný řeckokatolický chrám v obci Inovce v nejvýchodnější části Slovenska v okrese Sobrance. Je to jedna z nejmenších dřevěných cerkví na Slovensku. Byl postaven v první třetině 19. století (někdy se uvádí rok 1836) a svými rozměry postačil potřebám málo lidnaté obce. Součástí areálu je dřevěná zvonice s jednoduchou, v horní části otevřenou sloupkovou konstrukcí, na svahu za chrámem leží hřbitov a celý areál dotvářejí mohutné lípy. Z hlediska půdorysu jde o tříprostorový srubový objekt na nízké podezdívce s hrotitě ukončenou svatyní. Loď je postavena na čtvercovém půdorysu, podobně i babinec, nad kterým se vypíná západní věž situovaná do přečnívající střechy a podchycená dřevěnými krakorci. Srub je překrytý velkou valbovou střechou, která sestupuje tak nízko, že okénka na jižní straně musela být vsazena do hluboké niky. Na kovové konstrukci nad svatyní byla osazena menší střešní věžička. Obě věže jsou zakončeny cibulovitými báněmi s tříramennými kovanými kříži. Hlavní vstup vede přes babinec do chrámové lodi, kterou prosvětluje dvojice okének. Interiér svatyně prosvětlují také dvě okénka (na jižní a severovýchodní stěně). Z důvodu malé výšky i šířky východní stěny lodi, nebylo možné osadit ikonostas s plným ikonografických programem, který je díky tomu neúplný a asymetrický. Vyřezávaná konstrukce ikonostasu s bílo-zlatými carskými dveřmi s medailony Zvěstování a čtyř evangelistů pochází z období vzniku celého chrámu a vyznačuje se netradičním řešením řezbářské dekorace jeho sloupků, jakož i rámů hlavních ikon. Všechny ikony jsou poznamenány vlivem západní malby, podobný charakter má i prestol ve svatyni s ikonou Piety a výjev Ukřižování na stole žertveníku. Při obnově chrámu v 90. letech 20. století došlo k výměně narušených trámů srubu a šindelů valbové střechy. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chrám svätého Michala Archanjela (Inovce) na slovenské Wikipedii. Literatura Dudáš, M., Gojdič, I., Šukajlová, M.: Drevené kostoly, edícia Kultúrne Krásy Slovenska, vyd. DAJAMA Bratislava, 2007 Globus magazín, Drevené kostolíky na Slovensku III., str. 68, roč. 3., číslo 5-6, r. 2003 Drevené gréckokatolícke chrámy na východnom Slovensku. Humenné, okolie a iné. Prešov : PETRA n. o., 2008, s. 32-41: "INOVCE, Gréckokatolícky chrám sv. archanjela Michala z roku 1836, NKP". ISBN 978-80-8099-032-9 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chrám sv. Michala archanděla na Wikimedia Commons Inovce, Řeckokatolický dřevěný chrám svatého archanděla Michala, 1836, NKP
Cerkiew św. Michała Archanioła w Inovcach

Cerkiew św. Michała Archanioła w Inovcach – drewniana greckokatolicka cerkiew filialna parafii Podhoroď. Należy do dekanatu Sobrance w eparchii koszyckiej Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-słowackiego. Cerkiew powstała w unikatowym typie cerkwi karpackich charakterystycznym dla okolic Sniny, posiada status Narodowego Zabytku Kultury. Jest jedną z najmniejszych drewnianych cerkwi na Słowacji. Historia Cerkiew została wzniesiona na wzgórzu w północnej części wsi w 1836. W latach pięćdziesiątych XX wieku zamieniona na prawosławną, odzyskana przez grekokatolików w latach dziewęćdziesiątych. Remontowana częściowo w 1990. latach. Od 1998 nieużytkowana gdyż wybudowano nową murowaną świątynię. Architektura i wyposażenie Jest to bardzo mała cerkiew drewniana o konstrukcji zrębowej, posadowiona na kamiennych fundamentach. Budowla trójdzielna: do kwadratowej nawy przylega od strony wschodniej węższe zamknięte dwubocznie prezbiterium, a od zachodniej babiniec z posadowioną na jego zrębie niską wieżą słupową o prostych ścianach pokrytą namiotowym daszkiem zakończoną cebulastą banią z kutym trójramiennym krzyżem. Nad sanktuarium druga mniejsza podobna wieżyczka. Całość nakryta jednokalenicowym dachem gontowym z okapem wspartym na rysiach. Wewnątrz we wszystkich pomieszczeniach stropy płaskie. W sanktuarium ołtarz główny z ikoną Pietà z 1842 roku. Między nawą a prezbiterium niepełny ikonostas z połowy XIX wieku z wpływami malarstwa zachodniego, asymetryczny, bo ma tylko północne diakońskie wrota. Zachował się krzyż procesyjny oraz niewielki, stojący krzyżyk. Wokół cerkwi Obok cerkwi drewniana dzwonnica z dwoma dzwonami, konstrukcji słupowo-masztowj. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str.282-283 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Położenie na słowackiej mapie turystycznej Cerkiew w serwisie kosciolydrewniane.pl
Chrám svaté Paraskevy (Dobroslava)

Chrám svaté Paraskevy je řeckokatolická dřevěná cerkev nacházející se v obci Dobroslava v okrese Svidník v Prešovském kraji. Chrám pocházející z roku 1705 je tříprostorová stavba ve tvaru kříže s příčnou lodí stojící na vysoké kamenné podezdívce. K jejímu charakteristickému vzhledu patří tři nestejně vysoké věže zakončené báněmi. Prostor chrámu je ohrazen plotem. Uvnitř areálu se nachází hřbitov. Chrám byl stavebně upravován v roce 1880 a konečně v roce 1932, kdy byly k objektu připojeny dvě boční kaple, které mu daly současný vzhled. Nejvzácnější památkou vnitřního vybavení je restaurovaný ikonostas z 18. století, na kterém jsou zachyceny výjevy z Nového zákona. Chrám sv. Paraskevy je součástí souboru východoslovenských dřevěných chrámů zapsaných do seznamu národních kulturních památek SR. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chrám svätej Paraskevy (Dobroslava) na slovenské Wikipedii. Literatura "DOBROSLAVA, Gréckokatolícky chrám sv. Paraskevy z roku 1705, NKP." In: Drevené gréckokatolícke chrámy na východnom Slovensku : Svidník a okolie. Prešov : PETRA n.o., 2007, s. 20-31. ISBN 978-80-8099-010-7 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chrám svaté Paraskevy na Wikimedia Commons Dobroslava, Gréckokatolícky drevený chrám svätej Paraskevy, 1705, NKP
Cerkiew św. Paraskewy w Dobroslavie

Cerkiew św. Paraskewy w Dobroslavie – drewniana greckokatolicka cerkiew filialna zbudowana w 1705 w Dobroslavie. Należy do parafii Kapišová, dekanatu Svidník w archieparchii preszowskiej Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-słowackiego. Od 1968 posiada status Narodowego Zabytku Kultury. Historia Cerkiew powstała w 1705 (data na portalu do babińca), restaurowana w 1880. W 1932 znacznie przebudowana: do nawy dostawiono wtedy dwie boczne kaplice i wieżę. Odnawiana w 1946 i w 2002. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej, orientowana, na kamiennej podmurówce. Pierwotnie trójdzielna, po przebudowie w 1932 uzyskała centralny plan krzyża greckiego. Prezbiterium węższe od nawy, zamknięte prostokątnie. Nawa z dwoma bocznymi kaplicami po bokach. Przy babińcu niewielki przedsionek, a na jego zrębie słupowa wieża o prostych ścianach i dzwonem z 1790. Nad nawą, sanktuarium i kapliczkami bocznymi łamane dachy namiotowe zwieńczone wieżyczkami z baniastymi hełmami. Dach i ściany pokryte gontem. Wewnątrz w babińcu i kaplicach bocznych stropy płaskie, zrębowe kopuły w nawie i prezbiterium. Zachował się portal z datą budowy świątyni. W prezbiterium ołtarz główny z ikoną św. Trójcy z połowy XVIII w. W nawie kompletny ikonostas z XVIII w. W południowej kaplicy bocznej potężna ikona Sądu Ostatecznego z XVII w., a w północnej Matki Bożej z XVIII w. W babińcu na ścianie południowej ikona św. Paraskewy z XVII w., a na północnej Chrystusa Nauczającego oraz malowana szafa na sprzęty liturgiczne z 1806. W przedsionku znajduje się malowana skrzynia z XVIII w. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 271-272 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Europa, Słowacja Dobroslava
Chrám Ochrany Bohorodičky (Korejovce)

Chrám Ochrany Bohorodičky je cerkev východního ritu, nacházející se ve slovenské obci Korejovce. Historie Chrám byl postaven v roce 1761a od roku 1968 je národní kulturní památkou Slovenské republiky. Popis Chrám tvoří tříprostorová dřevěná stavba na mělkém kamenném základě. Věž chrámu vystupuje z hmoty sakrálního objektu a tvoří podvěží ve kterém je malá vstupní předsíň. Věž, stanová střecha nad lodí a sedlová střecha nad svatyní jsou zakončeny šindelovými cibulkami s kovanými železnými kříži. Objekt je v exteriéru chráněn před povětrnostními vlivy vertikálně kladenými smrkovými deskami s lištami. Střecha je pokryta šindelem. V interiéru je nekompletní ikonostas z něhož se zachovaly jen fragmenty. Pochází z druhé poloviny 18. století. Před objektem je dřevěná zvonice se třemi zvony. Na jednom zvonu z roku 1769 je nápis s reliéfem svaté Rodiny. Druhý zvon z roku 1771 má nápis a reliéf s dekorem kříže, pod ním Panna Marie Sedmibolestná a svatá Trojice. Třetí je z roku 1835 a je zdoben dekorem dubových listů a nápisem. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chrám Ochrany Bohorodičky (Korejovce) na slovenské Wikipedii. Literatura "KOREJOVCE, Gréckokatolícky chrám Ochrany Presvätej Bohorodičky z roku 1764, NKP." In: Drevené gréckokatolícke chrámy na východnom Slovensku : Svidník a okolie. Prešov : PETRA n.o., 2007, s. 40-49. ISBN 978-80-8099-010-7 Syrový, B.: Architektura. Oborové encyklopedie SNTL., SNTL, Praha 1973. Herout, Jaroslav: Slabikář návštěvníků památek, Naše vojsko, 1980. Baleka, Jan: Výtvarné umění malířství/sochařství/grafika. Výkladový slovník, Academia, Praha 1997. Dudáš M. a kol.: Drevené kostoly. Edícia Kultúrne Krásy Slovenska. Vyd. Dajama, Bratislava, 2007 (ISBN 80-89226-14-0) Dejiny ruského umenia, Bratislava, Pallas 1977, str. 83. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chrám Ochrany Bohorodičky na Wikimedia Commons Korejovce, Řeckokatolický dřevěný chrám Ochrany Přesvaté Bohorodičky, 1764, NKP