NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Teatro estatal de Košice

El Teatro estatal de Košice​ (en eslovaco: Národné divadlo Košice) está situado en el centro de Košice, Eslovaquia. El edificio representativo del Teatro del Estado fue construido en un estilo neo-barroco de acuerdo con los proyectos de Adolf Lang durante los años 1879-1899. El interior del teatro está ricamente decorado con adornos de escayola. El escenario está dispuesto en forma de lira. El techo del edificio está decorado con escenas de las tragedias de William Shakespeare Otelo, Romeo y Julieta, El rey Lear y El sueño de una noche de verano. Véase también Teatro Teatro de ópera Ópera Referencias
Théâtre national Košice

Le Théâtre national Košice (slovaque : Národné divadlo Košice) est situé dans le centre historique de Košice (Slovaquie), rue Hlavná. Ce monument a été construit dans le style néo-baroque d'après les plans d'Adolf Lang au cours des années 1879-1899 sur le lieu de l'ancien théâtre de 1788. La cérémonie d'ouverture eut lieu le 28 septembre 1899. À l'origine les pièces se jouaient en hongrois. L'intérieur du bâtiment est richement décoré avec des ornements de plâtre. La scène est en forme de lyre. Le plafond est décoré de scènes de tragédies de Shakespeare : Othello, Roméo et Juliette, Le Roi Lear et Le Songe d'une nuit d'été. En 1999, il devient le "Théâtre d'État Košice", avant de retrouver son ancien nom le 1er mai 2023. Références Portail du théâtre Portail de la danse Portail de l’opéra Portail de Košice
Teatro di Stato di Košice

Il Teatro di Stato di Košice (in slovacco Národné divadlo Košice) è situato al centro della città di Košice, nel tratto centrale di Hlavná ulica. Storia L'edificio è stato costruito in stile neobarocco, su progetto dell'architetto Adolf Lang, tra il 1879 e il 1899. L'inaugurazione avvenne il 28 settembre 1899 alla presenza delle più alte cariche dello Stato e delle più autorevoli figure culturali del Paese. L'interno All'interno della sala, il soffitto è decorato con delle scene tratte da alcune opere di William Shakespeare: Otello, Romeo e Giulietta, Re Lear e sogno di una notte di mezza estate. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Teatro di Stato di Košice Collegamenti esterni (SK) Sito ufficiale, su sdke.sk.
Кошицкий государственный театр

Кошицкий государственный театр (словац. Národné divadlo Košice) — оперный театр в центре города Кошице, Словакия. Здание было построено в стиле необарокко по проектам Адольфа Ланга в 1879—1899 гг. на месте старого здания. Церемония открытия состоялась 28 сентября 1899 года. Фасад театра украшают скульптурные изображения из театральных постановок, купол венчает фигура Утренней зари с факелом. Перед зданием Кошицкого театра находится поющий фонтан. В театре имеется основная сцена и две малых, они расположены в других здания по улице Главна. В Кошицком государственном театре показывают драматические спектакли, комедии, балет и оперы. Интерьер театра богато украшен орнаментами штукатурки. Этап лира-образную форму. Потолок здания украшают сцены из трагедий Уильяма Шекспира «Отелло», «Ромео и Джульетта», «Король Лир» и «Сон в летнюю ночь». Галерея Примечания Ссылки Официальный сайт театра (словац.)
Državno gledališče Košice

Državno gledališče Košice (slovaško Národne divadlo Košice) se nahaja v središču Košic na Slovaškem. Zgradba Državnega gledališča je bila zgrajena v letih 1879–1899 v neobaročnem slogu po projektih Adolfa Langa. Notranjost gledališča je bogato okrašena z mavčnimi okraski. Oder je v obliki lire. Strop stavbe krasijo prizori iz iger Williama Shakespeara Othello, Romeo in Julija, Kralj Lear in Sen kresne noči. Sklici Zunanje povezave Uradna spletna stran Državnega gledališča Košice
Кошицький державний театр

Кошицький державний театр (словац. Národné divadlo Košice) — оперний театр в центрі міста Кошицях, Словаччина. Будівля була побудована в стилі необароко за проектом Адольфа Ланга у 1879—1899 рр. на місці старої будівлі. Церемонія відкриття відбулась 28 вересня 1899 року. Фасад театру прикрашають скульптурні зображення з театральних постановок, баню увінчує фігура Ранкової зорі з смолоскипом. Перед будівлею Кошицького театру розташований співаючий фонтан. У театрі є основна сцена та дві малих, вони розташовані в інших будівлях на вулиці Главна. В Кошицькому державному театрі показують драматичні спектаклі, комедії, балет та опери. Інтер'єр театру прикрашений орнаментами штукатурки. Стелю будівлі прикрашають сцени з трагедій Вільяма Шекспіра «Отелло», «Ромео та Джульєтта», «Король Лір» та «Сон літньої ночі». Галерея Посилання Офіційний сайт театру [Архівовано 15 квітня 2021 у Wayback Machine.] (словац.)
Ľupčanský hrad

Ľupčanský hrad (slovensky Lupčiansky hrad) je hrad v obci Slovenská Ľupča v okrese Banská Bystrica v Banskobystrickém kraji na Slovensku, v regionu Horní Pohroní. Je chráněn jako národní kulturní památka. Poloha Hrad stojí se v údolí Hronu nad obcí Slovenská Ľupča, deset kilometrů východně od Banské Bystrice. Je postaven na jihovýchodním okraji Starohorských vrchů v nadmořské výšce okolo 440 metrů. Historie Hrad s názvem Liptza se písemně vzpomíná v roce 1250 a vznikl na místě staršího hradiště po vpádu Mongolů v roce 1241. Významná poloha na přístupové cestě k středoslovenským hornickým městům udělala z hradu časté sídlo panovníků. V červnu 1443 zasáhlo Uhersko silné zemětřesení, které hrad velmi poškodilo. Následovaly rozsáhlé opravy, další následovaly po roce 1572, kdy nový správce Pavel Rubigall realizoval jeho přestavbu. V neklidném období na přelomu 17. a 18. století hrad často měnil majitele a byl opakovaně vyrabován. Postupně ztratil funkci správního centra a jeho osud zpečetil požár, po kterém byly prováděny pouze nezbytné opravy. Panovníci využívali nově postavené kaštely a v opuštěném areálu hradu vznikl sirotčinec. Později přibyla škola a výchovný ústav pro mladistvé. Po druhé světové válce areál sloužil jako učiliště, prostory charity, ale i pro potřeby Socialistického svazu mládeže. Během devadesátých let 20. století hrad spravoval Krajský památkový ústav v Banské Bystrici, od kterého jej v roce 2002 převzaly Železárny Podbrezová. Nový vlastník na hradě provedl rozsáhlé rekonstrukční práce. Zajímavosti Na horním hradě se nachází do skalního bradla vysekaná studna s hloubkou 62 metrů, ze které vede úniková chodba mimo hradby. Na horním nádvoří se nacházejí dva bohatě zdobené kamenné portály V horním podlaží hradu se nachází hradní kaple s freskovou výzdobou a sakristie s bohatě malovaným dřevěným stropem Na dolním nádvoří se nachází tzv. Korvínova lípa s odhadovaným věkem přes 700 let, čímž patří mezi nejstarší lípy ve střední Evropě Nacházejí se zde originály soch z roku 1725, pocházející z morového sloupu z náměstí v Slovenské Lupči Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ľupčiansky hrad na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ľupčianský hrad na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Kasteel Lupčiansky

Kasteel Lupčiansky (Slowaaks: Ľupčiansky hrad) is een kasteel in Midden-Slowakije en is een nationaal cultureel monument. Het kasteel is gelegen in de Hron-vallei, direct boven de Slowaaks gemeente Slovenská Ľupča. Het is gebouwd aan de zuidoostelijke rand van de Starohorské-heuvels op een hoogte van 440 meter boven de zeespiegel. Het is toegankelijk voor publiek, vanuit het dorp. Geschiedenis Het kasteel genaamd Liptza werd in 1250 schriftelijk genoemd en werd gebouwd op de plaats van een ouder heuvelfort na de invasie van de Mongolen (1241). De locatie was belangrijk, zat op de toegangsweg naar de mijnsteden van Midden-Slowakije en dat maakte het kasteel een frequente zetel van vorsten. In juni 1443 trof een zware aardbeving Hongarije, die het kasteel ernstig beschadigde. Uitgebreide reparaties volgden, anderen volgden na 1572, toen de nieuwe beheerder Pavol Rubigall zijn reconstructie realiseerde. In de turbulente periode aan het begin van de 17e en 18e eeuw, veranderde het kasteel vaak van eigenaar en werd het herhaaldelijk geplunderd. Kasteel Lupčiansky verloor geleidelijk de functie als administratief centrum en zijn lot werd verzegeld door een brand, waarna alleen de nodige reparaties werden uitgevoerd. De heersers gebruikten de nieuw gebouwde landhuizen en een weeshuis die werden gecreëerd op het verlaten kasteelterrein. Later werden er een school en een jeugdinstituut toegevoegd. Na de Tweede Wereldoorlog diende de campus als een vakschool, een liefdadigheidsinstelling, maar ook voor de behoeften van de Socialistische Jeugdunie. In de jaren negentig werd het kasteel beheerd door het Regionaal Erfgoedinstituut in Banská Bystrica, waarvan het in 2002 werd overgenomen door Železiarne Podbrezová. De nieuwe eigenaar voerde uitgebreide reconstructiewerkzaamheden uit op het kasteel van Lupčiansky, waardoor het hele gebied veel aantrekkelijker werd. Bron www.hradlupca.sk
Sportovní hala v Žilině

Sportovní hala v Žilině je víceúčelová hala zaměřená především na sportovní události. Základní informace Generální projektant: Športprojekt Bratislava, ateliér 22, Žilina Autor: Ing. arch. Ľudovít Kupkovič, Ing. Andrej Basista, CSc. Výstavba: 1980–1986 Lokalita: Vysokoškoláků 6, Žilina Urbanistické řešení Urbanistické řešení objektu respektuje trasování hlavních městských komunikací. Umístěna je v blízkosti kulturně-společenského a administrativního centra města s minimálními pěšími vzdálenostmi se sídlišti, s centrem města, historickým jádrem i s rekreační zónou se sportovním areálem města. Území má nepravidelný půdorys, který je ohraničen výraznou dopravní komunikací, městským parkem a lesoparkem. Architektonické řešení Autoři si zvolili pro koncepci haly neobvyklý tvar, kterým však vyřešili otázku opláštění a zastřešení. Stavba má kruhový půdorys o průměru 105 metrů, nad nímž se do výšky 18,5 metru vypíná kulový vrchlík budovy. Jeho základní nosnou konstrukci tvoří 44 dřevěných lepených plnostěnných obloukových vazníků šířky 23 cm s proměnlivou výškou od 80 do 180 cm. Střešní plášť tvoří atypické sendvičové dřevěné panely a krytina je tvořena měděným plechem. Stavba působí uceleně, elegantně a měkce. Přispívá k tomu i přiznání nosných elementů vybíhajících do exteriéru. Prstenec oken, vložených vyrovnaně po celém obvodu, rozptyluje denní světlo a nedovoluje přímé oslnění hrací plochy. V kontrastu s nenápadnou vnější formou je vnitřní prostor překvapivě rozsáhlý a působivý. V interiéru nechali architekti plně vyznít dřevěnou konstrukci, čímž dosahují účinný výtvarný efekt. V roce 2009 se ale začalo s demolicí haly, která předchází její komplexní rekonstrukci, včetně okolí objektu. Kapacity haly Základní divácké kapacity jsou dány stabilními sedadly pro 2000 diváků a vstupními tribunami pro 1200 diváků. Volnými sedadly na hrací ploše je možné zvýšit celkovou kapacitu na 6000 sedících návštěvníků. Ocenění Cena Dušana Jurkoviče za rok 1986 při ocenění se vyzdvihla především vysoká kvalita a účelnost haly, její neobvyklé, efektní a efektivní zastřešení. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Športová hala v Žiline na slovenské Wikipedii. Literatura Časopis Projekt, 1/293/86, strana 4-7 Časopis Projekt, 2-3 / 314-315 / 88, strana 27 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Sportovní hala v Žilině na Wikimedia Commons
Aksamitka

Aksamitka je jeskyně chráněná jako národní přírodní památka v katastrálním území obce Haligovce v okrese Stará Ľubovňa v Prešovském kraji na Slovensku. Chráněné území bylo vyhlášeno v roce 1979. Předmětem ochrany je jeskyně v masivu Haligovských skal, na východním svahu Tupého vrchu. Kromě přírodních hodnot je jeskyně také archeologickou lokalitou. Jeskyně je součástí Pieninského národního parku a není přístupná veřejnosti. Krápníková výzdoba jeskyně je poškozená. V jeskyni žijí různé druhy netopýrů. Jeskyně je veřejnosti nepřístupná. Odkazy Reference Externí odkazy Encyklopedické heslo Aksamitka v Ottově slovníku naučném ve Wikizdrojích
Aksamitka (jaskinia)

Aksamitka, czyli Mleczna Dziura (słow. Aksamitka, Mlečna diera, Mlečna džura) – największa jaskinia w całych Pieninach. Znajduje się w słowackich Pieninach, w Haligowskich Skałach w miejscowości Haligowce. Jej wlot znajduje się pod Czerwoną Skałą, na wysokości 756 m n.p.m. Jest to jaskinia krasowa o mniej więcej poziomych korytarzach łącznej długości 335 m i deniwelacji 18 m. W rozszerzeniach mają one szerokość do 20 m i wysokość do 8 m. Skromną szatę naciekową tworzą polewy i drobne, cienkie („makaronowe”) stalaktyty mlecznobiałej barwy (stąd „Mleczna”). Miejscowej ludności jaskinia znana była od dawna. Prawdopodobnie z tej jaskini pochodził szkielet „młodego smoka”, który Johann Paterson Hain w latach 60. XVII w. dostarczył Rakoczemu. Dzisiaj wiemy, że był to szkielet niedźwiedzia jaskiniowego. Znajdywane czasami w jaskiniach kości tego prehistorycznego, wymarłego gatunku były w owych czasach bardzo cenione przez ówczesnych czarowników i guślarzy. Od miejscowej ludności dowiedziała się o tej jaskini z „kościami smoków” w 1751 r. wiedeńska ekspedycja naukowa, prowadzona przez Jakoba Buchholtza. Z końcem XIX w. rozpoczęto naukowe badania tej jaskini. W 1874 r. prowadził je Mathias Badányi (ich opis w czasopiśmie Archaeologiai Értesito był pierwszą naukową publikacją z badań jaskiń na Słowacji), a w 1879 r. Samuel Roth. Odkryto w niej wówczas pozostałości dawnych obozowisk sprzed 35 tysięcy lat z górnego paleolitu, a także pierwsze na terenie Słowacji paleolityczne kościane narzędzia. Kolejne badania potwierdziły okresowe zamieszkanie jaskini przez człowieka już w czasach nowożytnych, tj. w XIV i XV wieku. Obecność ludzi w jaskini w XV w. stwierdzona badaniami odpowiada miejscowej tradycji, według której mieli się w niej ukrywać taboryci Piotra Aksamita. Jaskinia była badana również przez Józefa Madeja, polskiego specjalistę od jaskiń. Nadał on różnym jej częściom nazwy, np. Organ, Pomnik Dietla i in. Z czasem jaskinia stała się sławna i często odwiedzana była przez kuracjuszy uzdrowiska w Szczawnicy. Polska poetka Jadwiga Łuszczewska w 1860 pisała: ściany są tak białe, jakby wyłożone runem nowotarskich owiec, a woda, co się z nich ukropla spada jak mleko biała, i kamieniejąc z wiekiem tworzy kolumny.... Bogate dawniej nacieki zostały jednak zniszczone przez zwiedzających. Nie występuje też w jaskini dawniej dość liczny nietoperz podkasaniec wąskoskrzydły, nadal zimują tutaj jeszcze inne ich gatunki: podkowiec mały i nocki (w 1994 naliczono ich tutaj 170 sztuk). Ochrona jaskini W przeszłości istniał szlak turystyczny prowadzący do jaskini, jednak zwiedzający Aksamitkę nadmiernie niszczyli jej szatę naciekową i niepokoili przebywające w niej nietoperze. W 1976 r. jaskinia została objęta ochroną jako chránený prírodný výtvor, po czym szlak zlikwidowano. W 1996 roku została uznana za narodowy pomnik przyrody (národná prírodná pamiatka). Obecnie cały obszar Haligowskich Skał jest obszarem ochrony ścisłej w granicach PIENAP-u. Wejście do jaskini zostało zabetonowane i zamknięte stalowymi drzwiami. Przypisy
Amfiteáter (obytný komplex)

Amfiteátr je rezidenční komplex v žilinské čtvrti Bôrik navržený architektem Amirem Mannem. Tvoří jej dvě 8podlažní a jedna 25podlažní budova, která je s výškou 77,8 metru nejvyšší budovou ve městě a jednou z nejvyšších obytných budov na Slovensku. Nejvyšší obytná budova na Slovensku je polyfunkční dům Glória. Komplex dostal své jméno po bývalém letním kině se stejnojmenným názvem, které se nacházelo na stejném místě. Jeho součástí je 198 bytů od dvoupokojových až po pětipokojové mezonety (obytné plochy od 53 do 224 m²). Celý objekt je střežen, včetně podzemního parkoviště a je vybaven službami pro obyvatele. Výstavba komplexu vyvolala protesty místních obyvatel, zejména pro jeho mohutnost v porovnání s okolní nízkou, rodinnou zástavbou. Dnes je dominantou Žiliny. Zajímavostí budovy je, že na hranách má osvětlovací diody, které večer svítí a vytvářejí světelný rám budovy. Stavba byla dokončena v roce 2010. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Amfiteáter (obytný komplex) na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Amfiteáter na Wikimedia Commons Fotografie ze stavby amfiteátry
Andezitové kamenné moře

Andezitové kamenné moře (slovensky Andezitové kamenné more) je národní přírodní památka v katastrálním území obce Malá Lehota v okrese Žarnovica v Banskobystrickém kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1975 a jeho rozloha je 1,43 hektaru. Předmětem ochrany je lávový proud tvořený tmavým andezitem se zachovanou čelní částí. Reference
Šútovská dolina

Šútovská dolina je údolí v Malé Fatře na Slovensku, jehož severní část je chráněna jako stejnojmenná národní přírodní rezervace. Rezervace leží v katastrálních územích obcí obcí Kraľovany, Párnica v okrese Dolný Kubín a Šútovo v okrese Martin na SLovensku. Vyhlášena byla v roce 1967 a její rozloha je 526,65 hektaru. Předmětem ochrany jsou lesní komplexy typického karpatského horského a vysokohorského charakteru. Rezervace je součástí národního parku Malá Fatra. Údolí má tři části Přední Šutovka, Zadní Šutovka a Skalnitá. Táhne se v severo-jižním směru od vrcholu Stoh až po ústí Váhu. Protéká jím Šútovský potok, který na konci údolí ústí do Váhu. V polovině údolí se na jednom z bočních přítoků potoka nachází 38 metrů vysoký Šútovský vodopád. Údolím vede modře značená turistická trasa z obce Šútovo na Chatu pod Chlebom. V údolí se nachází několik vápencových kamenolomů. Ten největší je zatopen. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Šútovská dolina na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Šútovská dolina na Wikimedia Commons
Šútovská dolina

Šútovská dolina (pol. Dolina Szutowska) – jedna z większych dolin w Krywańskiej części Małej Fatry na Słowacji. Opada spod przełęczy Stohové sedlo do Wagu w miejscowości Šútovo. Orograficznie prawe obramowanie doliny tworzą: Poludňový grúň (1460 m), Steny (1572 m), Hromove (1636 m) z Úplazem (1450 m) i południowy grzbiet Chleba (1646 m), lewe Stoh (1608 m), Žobrák (1308 m), Suchý vrch (1268 m). Dnem doliny spływa Šútovský potok. Na wysokości 767 m znajduje się na nim Wodospad Szutowski. Dolina Szutowska ma jedno, orograficznie prawe odgałęzienie – dolinę Úplazovego potoku. Wylot doliny znajduje się na wysokości około 500 m, najwyższy szczyt wznoszący się nad doliną to Chleb (1646 m), różnica wysokości między najniższym i najwyższym punktem doliny wynosi więc około 1150 m. Z Šútova dolną częścią doliny prowadzi asfaltowa szosa, wyżej droga gruntowa, w najwyższej części doliny przechodząca w ścieżkę. Drogami tymi i ścieżką poprowadzono znakowany szlak turystyczny. Jest on dość uczęszczany, szczególnie na odcinku od Šútova do Wodospadu Szutowskiego. Jest to najwyższy wodospad w całej Małej Fatrze. Znajduje się on nieco powyżej szlaku i prowadzi do niego krótka ścieżka (ok. 100 m). Od rozdroża do wodospadu łagodnie wznosząca się droga zamienia się w strome podejście. Trasa jest na większej części swojej długości pozbawiona widoków, gdyż cały czas prowadzi przez las. Widokowa jest dopiero jej najwyższa część pod główną granią Krywańskiej Fatry. Są tutaj dawne hale pasterskie. Dobry widok na południowe zbocza Stoha. Przy szlaku, już w obrębie tych hal, na wysokości około 1180 m znajdują się duże źródła Mojžišove pramene (po polsku Mojżeszowe źródła). Środkową część doliny objęto ochroną ścisłą. Jest to utworzony w 1967 rezerwat przyrody Šútovská dolina. Szlak turystyczny Šútovo – Šútovský vodopád – Mojžišove pramene – rozdroże Kopiská – Chata pod Chlebom (4.05 h) Przypisy
Dévénytó megállóhely

Dévénytó megállóhely Dévényújfalun, a Pozsonyi IV. járásban van, melyet a Železničná spoločnosť Slovensko a.s. üzemeltet. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Pozsony–Břeclav-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Zohor vasútállomás Dévényújfalu vasútállomás Forgalma Források "Vlaky.net". Železničné objekty (szlovák nyelven). Hozzáférés: 2017. december 29.. Dévénytó megállóhely. Magyarország vasútállomásai és vasúti megállóhelyei. vasutallomasok.hu További információk http://www.slovakrail.sk
Devínske Jazero (przystanek kolejowy)

Devínske Jazero – przystanek kolejowy znajdujący się w północno-zachodniej części Bratysławy, na Słowacji. Znajduje się na linii Bratysława – Kúty. W latach 1979–2008 przystanek należał administracyjnie do miasta Stupava. W pobliżu przystanku nie znajdują się żadne zabudowania mieszkalne a jedynie altany ogrodowe oraz przedwojenne bunkry. Przystanek nie jest włączony w system transportu miejskiego Bratysławy. Linie kolejowe 110 Devínska Nová Ves–Skalica Przypisy
Bazilika Povýšení svatého Kříže (Kežmarok)

Bazilika Povýšení svatého Kříže v Kežmarku je římskokatolická bazilika minor. Dnešní podoba chrámu pochází z přestavby v letech 1444–1498. Nejvzácnější součástí kostela je obraz ukřižovaného Krista na hlavním oltáři. Na Basilicu minor byl kostel povýšen 29. července 1998. Jde o první baziliku na Slovensku, která není mariánská. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Bazilika Povýšenia svätého Kríža na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bazilika Povýšení svatého Kříže na Wikimedia Commons
Basílica da Santa Cruz (Kežmarok)

A Basílica da Santa Cruz ( em eslovaco: Bazilika Povýšenia sv. Kríža Kríža ) é uma igreja católica romana em Kežmarok (Käsmark) no leste da Eslováquia. A Igreja Gótica da Cruz Sagrada do final da década de 15 Century pertence à diocese de Zips e leva o título de basílica menor . História A igreja fica no local de uma capela presumivelmente românica. O desenvolvimento do crescimento da cidade e da população desencadeou a necessidade de uma nova igreja, que foi construída na primeira metade do século XIV. Century foi construído. Esta igreja foi seriamente danificada pelas guerras hussitas, terremotos e incêndios em 1443 e foi substituída por um novo edifício em 1444. Entre outras coisas, a subestrutura da torre da igreja no extremo oeste foi usada. A nova igreja foi concluída em 1498. Durante a Reforma, a população predominantemente alemã convertida ao protestantismo e a igreja foi usada de 1531 a 1673, novamente de 1678 a 1687 e de 1705 a 1709 pela paróquia protestante, o mobiliário gótico com 14 altares foi preservado com mudanças, os afrescos foram pintados. Os altares eram apenas cinco no dia 18 Século de distância. Em 1981 a igreja foi listada. O papa João Paulo II elevou a igreja à Basílica Menor em 1998. Arquitetura A igreja do salão de três naves tem 51 metros de comprimento e 22 metros de largura, a nave principal tem quase 16 metros de altura. O coro tem 11,5 metros de largura e o corredor do meio tem 23,5 metros de comprimento. O teto da nave central é projetado como uma abóbada em estrela, na nave sul há uma abóbada com nervuras, na nave norte há uma abóbada simples. Após a construção da nova torre sineira autônoma no estilo do Renascimento (1589-1591) ao sul, a torre da igreja foi adaptada com um novo capô. Mobiliário O Jesus crucificado no altar principal é um dos objetos de arte mais valiosos do mobiliário da igreja . Na virada dos dias 15 e 16 Século atribuído à oficina do Mestre Veit Stoss. Algumas das esculturas nos outros quatro altares são atribuídas aos alunos da oficina do Mestre Paul von Leutschau. O pequeno órgão lateral de 1651 é o órgão ainda mais jogável do gênero na Eslováquia, o órgão principal fica em uma galeria acima da área de entrada. No final do dia 19 No século 19, partes do mobiliário da igreja dos períodos barroco e renascentista foram substituídas por peças neogóticas, e partes das figuras foram recentemente policromadas. Referências Ligações externas Site da paróquia (eslovaco)
Belanský tajch

Beliansky tajch je tajch ve Štiavnických vrších, u obce Banská Belá v okrese Banská Štiavnica. Tajch vznikl před rokem 1747. V druhé polovině 18. století i v 19. století sloužil tajch, společně s Halčianským tajchem k pohonu stoup v Kozelnické dolině. Hráz Základní rozměry: Výška hráze 19 m Šířka hráze 9.00 m Délka hráze 130.00 m Kóta koruny hráze 556.75 m Objem vodní nádrže – 146000 m³ Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Beliansky tajch na slovenské Wikipedii.