NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wyżni Rakitowy Stawek

Wyżni Rakitowy Stawek (słow. Vyšné Rakytovské pliesko) – stawek położony na wysokości 1311 m n.p.m. wchodzący w skład grupy Rakitowych Stawków w słowackich Tatrach Wysokich. Znajduje się ok. 2 km na zachód od Szczyrbskiego Jeziora, w południowo-zachodniej części tarasu zwanego Smrekowicą. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 1961–1967 wykazują, że ma powierzchnię 0,132 ha, wymiary 55 × 33 m i głębokość ok. 2,3 m. Zdarza się, że częściowo wysycha i dzieli się na dwa mniejsze stawki. Nieco na południowy wschód od niego znajduje się drugi, większy Rakitowy Stawek – Niżni Rakitowy Stawek. Leży nad lewym brzegiem Furkotnego Potoku, który przepływa nieco na północny zachód od niego. Po huraganie, który miał miejsce w 2004 r., jest dobrze widoczny np. ze Skrajnego Soliska. Niekiedy błędnie nazywany jest Smrekowickim Stawkiem II, nazwa ta odnosi się do Smrekowickich Stawków znajdujących się w pobliżu. Na wielu mapach zaznaczany jest jako Niżni Rakitowy Stawek (Nižné Rakytovské pliesko), a ten ostatni – jako Wyżni. Nazwa Rakitowych Stawków pochodzi od Rakitowego Wierchu, który znajduje się nieco na południe od Wyżniego Rakitowego Stawku. Szlaki turystyczne – ścieżka edukacyjna Rakytovské plieska z rozdroża Jambrichowo nad Wyżni Rakitowy Stawek i przez Furkotny Potok z powrotem do rozdroża. Czas przejścia: do stawku 45 min, cała pętla 2 h. Przypisy Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VIII. Młynicka Przełęcz – Krywań. Warszawa: Sport i Turystyka, 1956.
Vyšné Žeruchové pliesko

Vyšné Žeruchové pliesko je dvojité jezero ve Vyšné Žeruchové kotlince v horní části Doliny Bielych plies ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,1010 ha a je 49 m dlouhé a 44 m široké. Maximální hloubka je přibližně 2,2 m. Jeho objem činí 840 m³. Leží v nadmořské výšce 1845 m. Jmenuje podle řeřichy – řeřišnice hořké (slovensky žerucha – žerušnica horká), která v okolí plesa roste. Okolí Jihovýchodně se zvedá rameno vycházející na sever z Kozího štítu a na severu rameno vycházející na východ z Jahňačího štítu. Na severovýchod je krajina otevřená do Doliny Bielych plies a na jihozápadě terén stoupá do Žlté kotlinky. Vodní režim Úroveň hladiny plesa značně kolísá. Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Z větší části odtéká voda do té menší, kde vytváří druhou část plesa. V letech s malým množstvím vody menší část vysychá. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Přístup pěšky není možný. Reference Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Rzeżuchowy Stawek, Wyżni
Wyżni Rzeżuchowy Stawek

Wyżni Rzeżuchowy Stawek (słow. Vyšné Žeruchové pliesko) – staw położony na wysokości 1845 m, w Dolinie Białych Stawów (odnodze Doliny Kieżmarskiej), w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że ma on powierzchnię 0,1 ha, wymiary 49 × 44 m i głębokość ok. 2,5 m. Leży na dnie Wyżniej Rzeżuchowej Kotliny i charakteryzuje się dużymi wahaniami poziomu wody. Jest to jeden z kilku stawów w Dolinie Białych Stawów, pozostałe to: Stręgacznik, Małe Białe Stawy, Niżni Rzeżuchowy Stawek, Żółty Stawek i Wielki Biały Staw. Do stawu nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny. Nazwy Rzeżuchowych Stawków pochodzą od rzeżuchy gorzkiej, obficie nad nimi rosnącej. Przypisy
Wyżni Smrekowicki Stawek

Wyżni Smrekowicki Stawek (słow. Vyšné Smrekovické pliesko) – mały, zatorfiony stawek położony na wysokości ok. 1380 m n.p.m. w słowackiej części Tatr Wysokich. Znajduje się w północno-wschodniej części tarasu zwanego Smrekowicą, ok. 1,5 km na północny zachód od Szczyrbskiego Jeziora. Stawek nie jest dokładnie pomierzony, stale zmniejsza się pod wpływem zatorfienia. Grubość pokładów torfu w jego otoczeniu przekracza 5,5 m, a ich wiek szacuje się na 7500 lat. Nie prowadzą do niego żadne znakowane szlaki turystyczne. Wyżni Smrekowicki Stawek jest jednym z grupy Smrekowickich Stawków, ok. 200 m na północny zachód od niego położony jest drugi stawek tej grupy – Niżni Smrekowicki Stawek. Dawniej Wyżni Smrekowicki Stawek miał ok. 15 m średnicy, lecz obecnie wskutek postępującego zatorfienia tworzy go jedynie kilka małych oczek wodnych, a niekiedy wysycha całkowicie. Niegdyś otaczał go gęsty bór świerkowy, jednak został on prawie całkowicie wyłamany podczas huraganu, który nawiedził słowackie Tatry 19 listopada 2004 r. Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Čtvrté Roháčské pleso

Čtvrté Roháčské pleso nebo Horní Roháčské pleso (slovensky Štrvté Roháčske pleso nebo Horné Roháčske pleso) je horské ledovcové jezero na Slovensku. Patří do skupiny Roháčských ples, která se nacházejí v Roháčské dolině v Západních Tatrách. Má rozlohu 1,4400 ha. Je 214 m dlouhé a 104 m široké. Dosahuje hloubky 8,2 m a objemu 46 067 m³. Leží v nadmořské výšce 1719,2 m. Je nejhlubší a nejvýše položené ze čtyř Roháčských ples. Vodní režim Nemá žádný viditelný přítok ani odtok. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Okolí Břehy jsou porostlé kosodřevinou a pouze na jihu také kamenité. Přístup Kolem plesa vede naučná stezka, která je přístupná pěšky v období od 16. června do 31. října. po zelené turistické značce od bývalé Ťatliakové chaty. po modré a zelené turistické značce od parkoviště Adamcula. Reference Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Související články Roháčská plesa Velké Roháčské pleso Druhé Roháčské pleso Třetí Roháčské pleso Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Čtvrté Roháčské pleso na Wikimedia Commons (polsky) Rohacki Staw, Wyżni
Wyżni Staw Rohacki

Wyżni Staw Rohacki, Zadni Staw Rohacki (słow. Štvrté Roháčske pleso, Horné Roháčske pleso) – jeden z czterech Rohackich Stawów znajdujących się na trzech tarasach w górnej części Doliny Rohackiej w słowackich Tatrach Zachodnich. Położony jest na wysokości 1720 m n.p.m., na dnie zniszczonego przez erozję zbiornika firnowego. Jego wody odpływają w kierunku Doliny Spalonej. Znajduje się na wierzchowinie wzniesienia Przednie Zielone, od północnej strony opada do niego stroma ściana Zielonego Wierchu Rohackiego podsypana stożkami piargowymi i wielkimi głazami. Staw ma skaliste brzegi, znad których widoczny jest Wołowiec, Rakoń i jego północno-zachodnia grań. Często przebywają na jego wodach dożywiane przez turystów i niemal oswojone kaczki krzyżówki. Wzdłuż stawu prowadzi dobrze utrzymany szlak turystyczny i ścieżka dydaktyczna z tablicami informacyjnymi. Szlaki turystyczne – zielony od Bufetu Rohackiego dolną częścią Doliny Smutnej, obok Niżniego i Pośrednich Stawów do Wyżniego Stawu Rohackiego i dalej na Banikowską Przełęcz. Czas przejścia od bufetu do Wyżniego Stawu: 1:30 h, ↓ 1 h Czas przejścia znad Wyżniego Stawu na przełęcz: 2:05 h, ↓ 1:35 h – niebieski od skrzyżowania ze szlakiem zielonym przy Wyżnim Stawie Rohackim obok Rohackich Wodospadów do rozdroża szlaków na placu Adamcula przy szosie prowadzącej Doliną Rohacką. Odległość 7 km, różnica wzniesień 320 m. Czas przejścia: 1:10 h, ↑ 1:30 h Przypisy Bibliografia Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.
Vyšné Strelecké pleso

Vyšné Strelecké pleso je ledovcové jezero ve skupině Streleckých ples ve Velké Studené dolině ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,0500 ha. Dosahuje maximální hloubky 0,6 m a objemu 85 m³. Leží v nadmořské výšce 2013 m, což je paradoxně níže než Nižné Strelecké pleso. Vyšné je označované z toho důvodu, že leží dále od ústí doliny. Okolí Jihozápadně od plesa se zvedá Strelecká veža. Na severu stoupá Strelecká kotlina k Priečnemu sedlu. Na jihu se pod ním nachází skalní práh, pod kterým je nižší stupeň Velké Studené doliny. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Náleží k povodí Streleckého potoka, který se na povrchu objevuje až níže pod plesem. Přístup Pleso není veřejnosti přístupné. Ve vzdálenosti 300 m od něj prochází žlutá turistická značka z Téryho chaty na Zbojníckou chatu, která je přístupná každoročně v období od 16. června do 31. října. Odkazy Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vyšné Strelecké pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Strzelecki Staw, Wyżni
Wyżni Strzelecki Staw

Wyżni Strzelecki Staw (słow. Strelecké plesá, Nižné Strelecké plesá) – mały staw położony w Dolinie Staroleśnej w słowackiej części Tatr Wysokich. Nie jest dokładnie pomierzony. Leży w Strzeleckiej Kotlinie, w zwałowisku głazów u podnóża Strzeleckiej Turni. Jest jednym ze Strzeleckich Stawów, które wchodzą w skład 27 Staroleśnych Stawów. Nieco na wschód od niego znajduje się drugi staw z tejże grupy – Niżni Strzelecki Staw, który jest nieco większy. Do Wyżniego Strzeleckiego Stawu nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne, lecz można go zobaczyć z żółtego szlaku schodzącego z przełęczy Czerwona Ławka. Nazewnictwo Polska nazwa Wyżniego Strzeleckiego Stawu pochodzi od Strzeleckich Pól, która dawniej dotyczyła również Strzeleckiej Kotliny. Nazwy słowackie Strelecké plesá i Nižné Strelecké plesá dotyczą obydwu Strzeleckich Stawów, ponieważ w słowackim nazewnictwie nie ma wyodrębnionych nazw tych stawów. Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Wyżni Wołowy Stawek

Wyżni Wołowy Stawek (słow. Vyšné Volie pliesko) – niewielki stawek znajdujący się na wysokości ok. 1980 m n.p.m. na tarasie zwanym Zadnią Polaną Młynicką, w środkowej części Doliny Młynickiej, w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary Józefa Szaflarskiego z 1935 r. wykazują, że ma on 0,047 ha powierzchni, wymiary 42 × 22 m i głębokość ok. 0,7 m. Wyżni Wołowy Stawek jest jednym z Wołowych Stawków, drugim jest położony nieco niżej Niżni Wołowy Stawek. Leży w sąsiedztwie Kozich Stawów. Podczas suchych miesięcy zdarza się, że dzieli się na mniejsze oczka wodne lub całkowicie wysycha. Ok. 100 m na zachód od niego przechodzi żółto znakowana ścieżka biegnąca znad Szczyrbskiego Jeziora dnem Doliny Młynickiej na Bystrą Ławkę. Bibliografia Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VIII. Młynicka Przełęcz – Krywań. Warszawa: Sport i Turystyka, 1956.
Plaveč (hrad)

Plaveč je zřícenina hradu na mírném návrší nad obcí Plaveč v okrese Stará Ľubovňa v Prešovském kraji. Historie Hrad byl postaven před rokem 1294, ze kterého pochází první písemná zmínka, podle které král Ondřej III. hrad odňal dosavadním majitelům, kteří za něj jako náhradu obdrželi Švábovce. Na vlastní náklady ho dal vybudovat šlechtic Arnold, syn Ditricha ze Spiše. Od začátku byl vyzděný z kamene. Za své jméno vděčí pravděpodobně kmeni Polovců, které uherští králové v 11.–12. století za účelem obrany hranic zvali do pohraničních oblastí Uherska. Jako královský hrad ho Karel I. Robert z Anjou daroval v roce 1317 a po vymření rodu v roce 1366 ho král Zikmund Lucemburský dal do držby Bebekům, kteří kolem roku 1427 byli trvalými vlastníky plavečského panství. V druhé polovině 15. století během husitských bojů se hradu zmocnili bratříci v čele s vůdcem Petrem Aksamitem. Ten ho měl ve své moci až do své smrti roku 1458. Po něm hrad dostal nové majitele Zápolské, kteří ho dali nově opevnit. V roce 1505 se hrad koupí dostal do vlastnictví rodu Horváthů (podle maďarského jména obce Palocsa se začali psát Horváth-Palocsay). Během povstání Juraje I. Rákociho byl hrad na straně vzbouřenců. V 18. století, když ztratil vojenský význam, ho Palocsayové doplnili obytnými budovami a upravili na pohodlné bydlení natolik, že se v roce 1715 ve smyslu nařízení císaře Karla VI. o demolici hradů vyhnul demolici, protože byl uznán, že má charakter obytného objektu. Při adaptaci roku 1830 byla narušena statika, Palocsayové hrad opustili a přestěhovali se do zámečku, který si postavili v Plavči. V roce 1857 rod vymřel, ale ještě rok předtím hrad postihl ničivý požár. Od té doby hrad pustne. Exteriér Původně malý kamenný hrad postavený na místě strážní věže sestával pouze z obytné věže (9 × 8 m, tloušťka zdí 3 metry) postavené na nejvyšším místě vrchu. Vzhledem ke značné devastaci objektu není možno jasně určit etapy výstavby hradu. Podle popisu z roku 1644 měl hrad kromě věže palác (reprezentační křídlo, panský dům i kuchyni), kapli, starý palác, dvě bašty a zámečnický dům. Pod hradem byl majer. Po renesanční přestavbě hrad zobrazuje kresba Myskovszkého, ze které je vidět, že přestavba pohltila i donjon. Z hradu se zachovaly zbytky jihovýchodního zdiva s kruhovou baštou a další polokruhovou baštou na opačné straně, které flankovaly přístup do hradu. Další nákladná přestavba paradoxně urychlila konec hradu, protože výstavní palác s velkými okny neodolal počasí a znemožnil provoz hradu. Dnes se z kdysi přepychového sídla zachovaly pouze zbytky vysokých zdí obytného křídla a obranné dělové bašty na severní straně bývalého hradního areálu. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Plaveč (hrad) na slovenské Wikipedii. Literatura POLLA, Belo. Hrady a kaštiele na východnom Slovensku. Košice: Východoslovenské vydavateľstvo, 1980. (slovensky) PISOŇ, Štefan. Hrady, zámky a kaštiele na Slovensku. Martin: Osveta, 1977. (slovensky) Související články Seznam hradů na Slovensku Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Plaveč na Wikimedia Commons Plaveč na webu Slovenské hrady
Burg Plaveč

Die Burg Plaveč (slowakisch Hrad Plaveč oder Plavečský hrad, ungarisch Palocsai vár) ist die Ruine einer Höhenburg oberhalb des Ortes Plaveč in der nordöstlichen Slowakei. Name Der Name soll sich vom slawischen Namen der Kumanen (im heutigen Slowakischen Plavci) ableiten, die im 11. und 12. Jahrhundert von ungarischen Königen eingeladen wurden, um die Grenzen des entstehenden ungarischen Staates zu überwachen. Geschichte Die Burg wurde zum ersten Mal 1294 als Palocha schriftlich erwähnt und wurde von einem gewissen Ditrich (oder seinem Sohn Arnold) aus der Zips gebaut, um eine Furt auf dem Weg nach Polen zu sichern. Die Grenzburg wurde königliches Gut und von Karl I. im Jahr 1317 dem Geschlecht Drugeth geschenkt. Nach dem Aussterben der Drugeth erhielt 1366 das Geschlecht Bebek von König Sigismund von Luxemburg die Burg. Um 1427 besaßen die Bebeks das ganze Herrschaftsgebiet der Burg. Zwischen 1449 und 1458 beherrschten die von den Hussiten ausgegangenen böhmischen Brüder samt dem Anführer Petr Aksamit die Burg. Nachdem die Brüder vom Geschlecht Zápolya vertrieben wurden, behielten diese die Burg bis 1505, als die Witwe von Stephan Zápolya sie dem Geschlecht Horváth schenkte, das fortan als Horváth-Palocsay bekannt war. Dieses Geschlecht ließ die Burg im 16. Jahrhundert im Renaissance-Stil umbauen, ein weiterer aufwändiger Umbau folgte im 17. Jahrhundert, dessen Ergebnis eine Wohnburg wurde, die die mittelalterliche Festung ersetzte. Dadurch wurde sie von der Schleifung im Jahr 1715 verschont. Nach dem letzten Umbau im Jahr 1830 erhielt der Wohnteil das Aussehen eines klassizistischen Schlosses. Die ganze Anlage fiel 1856 einem Brand zum Opfer und ein Jahr danach starb das Geschlecht Palocsay aus. Die herrenlose Burg verfiel langsam, bis in den 1990er Jahren die Mauern des ehemaligen Palas einstürzten, sodass nur kleine Teile der Mauer des Wohnbereichs und einer Bastion erhalten blieben. Heutiger Zustand Seit 2014 wird die Burg saniert und teilweise wiederaufgebaut. Weblinks Beschreibung der Burg (slowakisch) Beschreibung der Burg mit Grundriss und Fotografien (slowakisch)
Plaveč Castle

The Plaveč castle (Hrad Plaveč (Slovak) or Plavečský hrad (Slovak), Palocsai vár (Hungarian)) is the ruins of a hilltop castle above the village of Plaveč in north-eastern Slovakia. Name The name is said to derive from the Slavic name of the Cumans (in today's Slovak Plavci), who were invited by Hungarian kings in the 11th and 12th centuries to monitor the borders of the nascent Hungarian state. History The castle was first mentioned in writing in 1294 as Palocha and was built by a certain Ditrich (or his son Arnold) from Spiš to secure a ford on the road to Poland. The border castle became royal property and was given to the Drugeth family by Charles I in 1317. After the Drugeth family died out, the Bebek family received the castle from King Sigismund of Luxembourg in 1366. Around 1427, the Bebeks owned the entire territory of the castle. Between 1449 and 1458, the castle was ruled by the Hussite Bohemian brothers and their leader Petr Aksamit. After the brothers were expelled by the Zápolya family, they kept the castle until 1505, when the widow of Stephan Zápolya gave it to the Horváth family, which was henceforth known as Horváth-Palocsay. This family had the castle rebuilt in the 16th century in the Renaissance style, followed by another extensive reconstruction in the 17th century, the result of which was a residential castle that replaced the medieval fortress. As a result, it was spared from being razed in 1715. After the last conversion in 1830, the residential part was given the appearance of a Classicist castle. The entire complex fell victim to a fire in 1856 and the Palocsay family died out a year later. The abandoned castle slowly fell into disrepair until the walls of the former palace collapsed in the 1990s, leaving only small parts of the wall of the residential area and a bastion. Current state Since 2014, the castle has been renovated and partially rebuilt. External links Description of the castle (Slovak) Description of the castle with ground plan and photographs (Slovak) References
Zamek Pławiec

Zamek Pławiec (słow. Hrad Plaveč) – zamek w miejscowości Pławiec na Słowacji. Znajduje się na wzgórzu 549 m n.p.m., nad prawym brzegiem Popradu. Pomiędzy Popradem a wzgórzem zamkowym biegnie droga krajowa nr 77. Jest wiele wersji na temat powstania zamku. Legenda ludowa podaje, że wybudował go węgierski król Koloman w 1100 roku jako warownię rodu Połowców i od tego pochodzić miałaby nazwa miejscowości Pławiec. Jednak jest to wersja nieprawdopodobna. Wówczas tereny te należały do Polski (do kasztelanii sądeckiej) i najprawdopodobniej dopiero około roku 1300 udało się Węgrom włączyć je do swojego państwa. Pierwszym znanym właścicielem warowni był rycerz Bohumir z Liptowa. W 1269 król Bela IV dał ją spiskiemu szlachcicowi Arnoldowi i to on wzniósł tutaj kamienny zamek mający strzec przejścia (brodu) na Popradzie. Jest też wersja legendy mówiąca, że zamek wybudował spiski rycerz Dietrich i osadził w nim ród Połowców. Na pewno natomiast z zachowanych dokumentów wiemy, że w latach 1301–1320 właścicielem zamku był biskup krakowski Jan Muskata (z nadania króla Wacława II). Później zamek należał do dużych węgierskich rodów; najpierw Drughetów, później Horvathów-Pálocsayów. Zamek przetrzymał wiele wojen. Wielokrotnie przechodził z rąk do rąk. W 1433 został zdobyty przez husytów, ale w 1453 odbity przez węgierskie wojska Macieja Korwina. W latach 1456–1460 ponowne władali nim husyci Aksamita, później znów odbili go Węgrzy. W czasie wielkiego powstania chłopskiego w latach 1631–1632 oblegali go chłopi, a w 1707 Austriacy podczas najazdu Rakoczego. Nie został jednak zdobyty. W 1715 cesarz Karol VI nakazał zniszczyć umocnienia starych zamków, lub nawet całe zamki. Zamek w Pławcu znalazł się na liście przeznaczonych do zburzenia, gdyż uznany został za „gniazdo buntowników”. Jednak ówczesny właściciel zamku z rodu Palcsayów dał radę przekonać rządową komisję, która zakwalifikowała go jako obiekt mieszkalny, nie obronny. W 1830 Palocsayowie przebudowali go, m.in. wybijając w murach duże otwory okienne. Jednak w 1856 zamek spalił się. Wygaśnięcie rodu Palocsayów przypieczętowało jego koniec Obecnie z zamku ostały się tylko ruiny. Można je zwiedzać. Od drogi nr 77 prowadzi do nich ścieżka. Obok ruin zamku znajduje się mauzoleum dawnych jego właścicieli z murowanym krzyżem, groby jednakże zostały splądrowane przez poszukiwaczy skarbów. Przypisy
Stratené pliesko

Stratené pliesko (polsky Zatracony Stawek) je menší ze dvou drobných ledovcových jezer v dolní části Suché doliny ve slovenské části Vysokých Tater. Jezero je zařazeno do komplexu Važecké doliny. Rozměry Nadmořská výška asi 1879 m n. m. Rozměry jsou 8x6 m. Má nepravidelný tvar. Ze všech stran je lemováno skalními bloky. Název Suchá dolina je chudá na vodu a nejsou v ní větší ani menší jezera. Stratené pliesko se ztrácí v labyrintu skalních bloků. Turistika Údolí i jezírko nejsou turisticky přístupné. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Stratené pliesko na slovenské Wikipedii.
Zatracony Stawek

Zatracony Stawek (słow. Stratené pliesko) – niewielkie jezioro polodowcowe w słowackich Tatrach Wysokich, w Dolinie Suchej Ważeckiej (Suchá dolina Važecká) – lewej gałęzi Doliny Ważeckiej (Važecká dolina). Znajduje się wśród wielkich głazów u podnóża Jamskiej Kopy (Jamská kopa, 2079 m), na wysokości około 1880 m n.p.m. Przy niskim stanie wody jego wymiary wynoszą ok. 8 × 6 m, głębokość ok. 3,5 m. Na zdjęciu satelitarnym z dnia 24 sierpnia 2004 r. jest wyraźnie większy – zajmuje ok. 0,006 ha przy długości ok. 16 m i szerokości ok. 8 m. Kształt stawku jest bardzo nieregularny, dostosowany do zagłębień między masywnymi głazami. Zatracony Stawek jest słabo widoczny z oddali wskutek niewielkich rozmiarów i położenia wśród rozległych pól złomów – stąd pochodzi jego nazwa. Do stawku nie doprowadza żaden szlak turystyczny, widać go natomiast z daleka z niebieskiego szlaku na Krywań. Tuż na wschód od Zatraconego Stawku znajduje się większy Skryty Stawek (Skryté pliesko). Przypisy Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.