NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum Wsi Słowackiej

Muzeum Wsi Słowackiej (słow. Múzeum slovenskej dediny); nieoficjalnieː Skansen w Martinie (słow. Skanzen Martin) – największy skansen na Słowacji, w Jahodníckych hájoch – części miasta Martin. Podlega Muzeum Etnograficznemu w Martinie, które jest oddziałem Słowackiego Muzeum Narodowego. Historia 1930-1931 – pierwsze idee skansenuː wynik współpracy architekta Dušana Jurkoviča i dyrektora Słowackiego Muzeum Narodowego, Jana Geryka 1943 – przywiezienie pierwszego eksponatu (dzwonnica z Koštian nad Turcom) 1964 – 2.04 Narodowa Rada Słowacka podjęła uchwałę o wybudowaniu muzeum 1966 – sformułowano etnograficzną koncepcję (Andrej Polonec i Jozef Turzo) i sporządzono architektoniczne plany (D. Majzlik, J. Lichner, M. Bašo, I. Puškár) 1968 – 5.11 w Jahodníckych hájoch położono kamień węgielny pod nowe muzeum 1972 – 1974 – przewożenie pierwszych obiektów z regionu Orawa 1972 – 1985 – budowa sekcji regionu Kysuce – Podjavorníky (Jaworniki) 1974 – 1990 – budowa sekcji regionu Liptów 1979 – początek budowy sekcji regionu Turiec 1991 – początek regularnej sezonowej działalności 2004 – od 1.11 całoroczna działalność. Charakterystyka Muzeum typu skansenowskiego: na wolnym powietrzu prezentuje etnograficzną ekspozycję budownictwa i życia wiejskiego w północno-zachodniej Słowacji od poł. XIX wieku do poł. XX wieku. Na 15,5 hektara rozlokowane jest 150 budynków mieszkalnych, gospodarczych, sakralnych i innych z regionów: Przykładowe obiekty Orawaː dom rodziny Meško ze wsi Vyšný Kubín (1748) Liptówː dzwonnica z Trzciany (XVII wiek) Kysuceː dom z wioski Klokočov-Hlavice (1882) Turiecː kościół św. Stefana z Rudna (1792). Na terenie skansenu odbywają się wydarzenia kulturalno-społeczne. Galeria Przypisy
Музей словацкой деревни

Музей словацкой деревни (словац. Múzeum slovenskej dediny) - этнографический музей под открытым небом, который находится в окрестностях города Мартин в Словакии. В музее ежегодно проходят различные мероприятия, такие как воспроизведение традиционных профессий, ремесленничества, традиционных обрядов, обычаев и фольклора, например «Пасха в сельской местности», «Рождество в сельской местности», «День пожарных», «Детское воскресенье» или «Николаева ярмарка». История Идею создания музея под открытым небом 16 апреля 1931 подал Ян Герик, секретарь Словацкого национального музея в Мартине. Музей планировался по образцу скандинавских музеев под открытым небом и планировалось, что он будет населен семьями, которые бы там вели традиционный образ жизни. Наконец, музей был открыт в 1961 году под патронажем Словацкого национального музея в Мартине. В 1964-66 годах 218 объектов из 113 сел были выбраны чтобы представлять в музее сельские поселения из 13 регионов Словакии. 3 сентября 1968 года был заложен символический первый камень музея. Первая группа зданий из региона Орава была открыта для посетителей в 1972 году. Объекты Музей демонстрирует традиционную народную архитектуру северо-западной Словакии и типичный образ жизни традиционных сельских общин в Словакии с 19 до начала 20 века. На площади в 15.5 гектаров расположены 129 жилых, фермерских, технических, социальных и религиозных зданий. Кроме того там есть кабак, сельский магазин, садовый дом, пожарная станция, деревянная колокольня в стиле Ренессанса и начальная школа. В этом музее посетители могут наблюдать как выполняются такие процессы, как изготовление растительного масла, изготовление шерстяной пряжи и пошив одежды. Здания в музее представляют различные исторические регионы Словакии: Орава, Липтов, Турьец и Кисуце. 22 объекта (в основном здания сельскохозяйственного назначения) имеют внутри воспроизведенный традиционный интерьер и открыты для посетителей. Также в музее часто проходят сельскохозяйственные выставки, во время которых показываются традиционные методы выращивания овощей, лекарственных растений, деревьев и других растений. Одним из самых интересных объектов музея является католическая церковь из Рудно 1792 года с росписью и алтарём в стиле барокко со статуями святого Стефана, святого Николая и Девы Марии. Услуги для посетителей Туры с экскурсоводом Еда и напитки в кабаке из села Оравска Полгора Аренда территории для семейных или корпоративных праздников Свадебные церемонии в церкви из села Рудно Римско-католические или евангелистические мессы Магазин сувениров, литературы и изделий народного искусства Креативные кружки для начальных школ Галерея См. также Валашский музей под открытым небом Скансен Белорусский государственный музей народной архитектуры и быта Музей народной архитектуры и быта Украины Закарпатский музей народной архитектуры и быта Примечания
Музей словацького села

Музей словацького села (словац. Múzeum slovenskej dediny) — етнографічний музей просто неба, який знаходиться на околицях міста Мартін в Словаччині. В музеї щороку відбуваються різноманітні заходи такі як відтворення традиційних професій, ремісництва, традиційних обрядів, звичаїв та фольклору, наприклад «Пасха в сільській місцевості», «Різдво в сільській місцевості», «День вогнеборців», «Дитяча неділя» або «Миколаїв ярмарок». Історія Ідею створення музею просто неба 16 квітня 1931 подав Ян Герик, секретар Словацького національного музею в Мартіні. Музей планувався за зразком скандинавських музеїв просто неба і планувалося що він буде населений родинами, які би там вели традиційний спосіб життя. Врешті, музей був відкритий в 1961 році за патронажу Словацького національного музею в Мартіні. В 1964-66 роках 218 об'єктів зі 113 сіл були обрані щоб відобразити вигляд сільських поселень із 13 регіонів Словаччини. 3 вересня 1968 був закладений символічний перший камінь музею. Перша група будівель із регіону Орава була відкрита для відвідувачів в 1972 році. Об'єкти Музей демонструє традиційну народну архітектуру північно-західної Словаччини та типовий спосіб життя традиційних сільських спільнот в Словаччині з 19 до початку 20 сторіччя. На площі в 15.5 гектарів розташовані 129 житлових, фермерських, технічних, соціальних та релігійних будівель. Окрім того там є корчма, сільський магазин, садовий будинок, пожежна станція, дерев'яна дзвіниця в стилі Ренесансу та початкова школа. В цьому музеї відвідувачі можуть спостерігати як виконуються такі процеси, як виготовлення рослинної олії, виготовлення вовняної пряжі та ткання одягу. Будівлі в музеї представляють різні історичні регіони Словаччини: Орава, Ліптов, Тур'єць та Кісуце. 22 об'єкти (в основному будівлі сільськогосподарського призначення) мають всередині відтворений традиційний інтер'єр і є відкритими для відвідувачів. Також в музеї часто проходять сільськогосподарські виставки, під час яких показуються традиційні методи вирощування овочів, лікарських рослин, дерев та інших рослин. Одним з найцікавіших об'єктів музею є католицька церква з Рудно 1792 року із розписом та вівтарем в стилі бароко із статуями святого Степана, святого Миколая і Діви Марії. Послуги для відвідувачів Тури із екскурсоводом Їжа та напої в шинку із села Оравська Полгора Винаймання території для сімейних чи корпоративних святкувань Весільні церемонії в церкві з села Рудно Римо-католицькі або євангелістичні меси Крамниця сувенірів, літератури та виробів народного мистецтва Креативні воркшопи для початкових шкіл Галерея Див. також Валахський музей просто неба Національний музей народної архітектури та побуту України Примітки Посилання
Synagoga v Banské Štiavnici

Synagoga v Banské Štiavnici byla postavena v roce 1893. Nachází se na adrese Novozámocká 5 v Banské Štiavnici. Popis Samotnou synagogu tvoří předsíň a hlavní síň. Budova byla pravděpodobně vytvořena již v období gotiky a později byla přestavěna v renesančním stylu a až v 19. století se začala po úpravě využívat pro sakrální účely. Samotnou přestavbu financovala tamní židovská obec. V roce 1941 byla sakrální činnost v této stavbě pozastavena, a ačkoli byla roku 1949 prohlášena národní kulturní památkou, budova chátrala. Od 50. let 20. století v ní působila klempířská dílna a později i autoškola. V roce 2013 proběhla celková rekonstrukce synagogy, kterou realizovala místní rodina Radových, která objekt vlastní. Byl obnoven původní nápis zlatým písmem: V současnosti patří do městské rezervace Banské Štiavnice a je zapsána i do seznamu UNESCO i do seznamu národních kulturních památek. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Synagóga v Banskej Štiavnici na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Synagoga v Banské Štiavnici na Wikimedia Commons HAVRAN, Daniel. Štiavnická synagóga sa dočká opravy [online]. 14. december 2012 [cit. 2013-09-29]. Dostupné v archivu pořízeném dne 2014-02-01. (v slovenčine)
Synagoge (Banská Štiavnica)

Die Synagoge in Banská Štiavnica, einer slowakischen Stadt im gleichnamigen Bezirk, wurde 1893 auf einem dreieckigen Grundstück zwischen Silber- und Novozámokástraße errichtet. Die jüdische Kultusgemeinde hatte es 1890 mit Geld aus einer freiwilligen Sammlung gekauft. Das Haus im Stil des Klassizismus ist ein auf dem Grundriss zweier früherer Häuser errichteter zweigeschossiger Backsteinbau mit kleinem rechteckigen Anbau bzw. Pfeiler, in dem in einem Schrein die Torarollen aufbewahrt wurden. Die beiden Stockwerke haben je einen Zugang von außen, eine innere Treppe gibt es nicht. Bis zum Verbot 1941 wurde das Gebäude für den Gottesdienst genutzt und auch nach dem Krieg noch einmal von 1945 bis 1949. In den 1950er-Jahren zog ins Erdgeschoss des Gebäudes eine Klempnerei ein und in das Obergeschoss eine Fahrschule. Im Jahr 1989 ging das Anwesen in Privatbesitz mit wechselnden Eigentümern über und begann zu zerfallen, bis eine benachbarte Brauerei, die sich durch einstürzendes Mauerwerk bedroht fühlte, es übernahm und 2013/14 umfassend sanierte. In dem durch Pilaster geteilten Giebel sind wieder Marmortafeln mit den Zehn Geboten angebracht. Vorübergehend nutzte die Brauerei das Gebäude für ihren Betrieb. Fortan soll es jedoch in erster Linie kulturellen Zwecken dienen. Seit 1955 ist die profanierte Synagoge ein nationales Kulturdenkmal. Siehe auch Liste von Synagogen in der Slowakei Weblinks Beschreibung (englisch, abgerufen am 9. Dezember 2015) Einzelnachweise
Synagogue de Banská Štiavnica

La synagogue de Banská Štiavnica, une ville slovaque du district du même nom, a été construite en 1893 et utilisée pour le culte jusqu'en 1941. La synagogue laïque de style classique est un monument culturel protégé depuis 2012. Le bâtiment de la synagogue a été largement rénové ces dernières années. Voir également Liste des synagogues en Slovaquie Liens web Description (anglais, consulté le 9. décembre 2015) Portail du patrimoine mondial Portail de la Slovaquie Portail du judaïsme
Synagoga w Bańskiej Szczawnicy

Synagoga w Bańskiej Szczawnicy (słow. Synagóga v Banske Štiavnice) – dawna synagoga żydowska, znajdująca się w Bańskiej Szczawnicy na Słowacji. Obecnie własność prywatna, po rekonstrukcji z początku pierwszej dekady XXI w. jej pomieszczenia wykorzystuje miejscowy browar ERB. Położenie Budowla znajduje się w historycznym centrum miasta (adres: Novozámocká 5). Wznosi się na wąskiej, mocno nachylonej działce u zbiegu ulic Striebornej i Novozámockej, w obrębie miejskiego rezerwatu zabytkowego. Podlega ochronie jako narodowy zabytek kultury (słow. národná kultúrna pamiatka). Historia Prawie do końca XIX w. na działce zajmowanej dziś przez synagogę stał późnorenesansowy, murowany, trójtraktowy, dwukondygnacyjny dom mieszkalny, wzniesiony na planie nieforemnego trapezu na znacznie starszych (średniowiecznych) podstawach. Rozbudowany w połowie XIX w. został następnie wykupiony przez miejscową gminę żydowską i w l. 1891–1893 przebudowany jej staraniem na miejsce kultu. Rozpoczęcie eksterminacji ludności żydowskiej przez państwo słowackie spowodowało rozpad miejscowej żydowskiej gminy wyznaniowej. W 1941 r. budowla przestała pełnić rolę bożnicy, choć szczęśliwie nie została unicestwiona przez faszystów. Po wojnie w l. 50. XX w. umieszczono w niej warsztat blacharski, później mieściła się w niej siedziba ośrodka szkolenia kierowców. Wykupiony przez prywatnego inwestora budynek został pod nadzorem służb konserwatorskich w l. 2013–2014 gruntownie restaurowany, a jego wnętrza przeznaczono na pomieszczenia technologiczne, biurowe i laboratorium miejscowego browaru ERB. Architektura Wnętrze dawnej synagogi było dostępne dwoma niezależnymi wejściami od ulicy Novozámockej: niżej usytuowanym – główna, sklepiona sala, wyżej usytuowanym – empora obiegająca tę salę z trzech stron (południowej, zachodniej i północnej), przeznaczona dla kobiet. Budowla reprezentuje styl neoklasycystyczny. Trójosiowa, dwukondygnacyjna fasada zamknięta została wydatnym gzymsem i zwieńczona trójkątnym, łukowato zakończonym szczytem. Całość nakryta została dachem dwuspadowym. Całe wnętrze było pokryte malowidłami z motywami luster, ośmioramiennych gwiazd i wici roślinnych, które jednak wkrótce zostały ponownie przemalowane. W roku 1949 wnętrze przebudowano pod kątem nowego przeznaczenia budynku, m.in. przedzielono salę nowym stropem (na poziomie empor) na dwie kondygnacje, podzielono je drewnianymi ścianami na mniejsze pomieszczenia, wymieniono okna i drzwi. Podczas restauracji rozbudowano budynek, dostawiając „tylną” część w miejsce dawnego skrzydła i nakrywając ją dachem wspólnym z częścią frontową. Na fasadzie wyróżniają się trzy półokrągło zamknięte okna drugiej kondygnacji, a nad nimi wykonany złoconymi literami hebrajski cytat z Biblii. We wnętrzach wyeksponowane zostały zachowane elementy konstrukcyjne, jak bima, filary empor dla kobiet, oryginalny portal i in. Przypisy Bibliografia Informacja o rekonstrukcji synagogi na portalu archinfo [1]
Vršatecký hrad

Vršatecký hrad je zřícenina hradu na bradle Vršatec nad obcí Vršatské Podhradie v Bílých Karpatech. Historie Oblast byla obydlena již v pravěku lidmi z lužické a púchovské kultury, od 9. až 10. století i slovanskými kmeny.[zdroj?] I když některé nepodložené zdroje uvádí jako dobu založení hradu první polovinu třináctého století, byl hrad pravděpodobněji založen až později. První písemná zmínka pochází z roku 1316, kdy patřil Matúši Čákovi. V roce 1396 ho získal Stibor ze Stibořic. V patnáctém století prošel hrad rozsáhlou rekonstrukcí, roku 1439 se objevila i první písemná zmínka o Vršatském Podhradí, tehdy označovaném jako Podhradhye. Později hrad vystřídal několik majitelů, patřil např. královně Barboře, její dceři Alžbětě, či drobné šlechtě. V sedmnáctém století došlo k dalším úpravám hradu, který však postupně začal upadat, protože šlechta začala upřednostňovat níže položené sídla, hlavně zámeček v Pruském. Majitelům hradu kromě podhradí patřily i další obce: Bohunice, Červený Kameň, Pruské, Krivoklát, Tuchyňa, Výčapy a Mikušovce. Roku 1680 hrad vypálilo císařské vojsko. Po rekonstrukci však hrad vyhořel roku 1707, během Rákocziho povstání ho navíc císařská vojska záměrně zničila výbušninami. Majitelé k další rekonstrukci nepřistoupili. Dnes je ze zbytků hradu už jen zřícenina. Základ hradu tvořil horní hrad s vnitřní věží, která byla dominantním obranným zařízením celého komplexu. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Vršatecký hrad na slovenské Wikipedii. Související články Seznam hradů na Slovensku Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vršatecký hrad na Wikimedia Commons
Burg Löwenstein (Slowakei)

Die Burg Löwenstein (slowakisch Vršatský hrad, Vršatecký hrad oder einfach Vršatec) ist die Ruine einer Höhenburg oberhalb des Dorfes Vršatské Podhradie, Kreis Illau im Trentschiner Landschaftsverband, Slowakei. Geschichte Auf dem Burgberg sind Zeugnisse der Lausitzer und Puchauer Kultur nachweisbar. Die Burg wurde im 13. Jahrhundert nach dem Mongolensturm an der Nordwestgrenze Ungarns errichtet. Die Burg konnte durch ihre hervorragende Lage auf einem steilen Felskamm das Waagtal kontrollieren. Ende des 13. Jahrhunderts wurde die Burg Eigentum von Matthäus Csák, 1394 erwarb sie Stibor von Beckov. Im Jahr 1577 ging der Besitz der Burg an Franz Jakusitz über, dessen Linie aber in den Thököly-Unruhen starb, woraufhin die Krone Burg Löwenstein an die Grafen von Breuner verkaufte. Im Jahr 1680 wurde die Burg, auf die sich Aufständische zurückgezogen hatten, auf Befehl des deutschen Kaisers Leopold I. durch kaiserliche Truppen zerstört. Nach dem Wiederaufbau brannte die Burg jedoch im Jahr 1707 während des Aufstandes von Franz II. Rákóczi ab, möglicherweise zerstörten die kaiserlichen Truppen die Burg absichtlich durch Zünden des Pulverlagers. Lage Die Ruine liegt in der Felsenlandschaft Vršatské bradlá (Vršatsker Klippen) in den Weißen Karpaten. Die Kernburg liegt am höchsten Teil des Felskamms. Von der unteren Vorburg aus ist die obere Kernburg über einen Tunnel durch das Felsgestein zugänglich. Am Gebirgskamm entlang kann man weiterwandern bis zur Burg Lednitz (Lednica). Einzelnachweise Weblinks
Vršatec castle

Vršatec Castle (Slovak: Vršatec hrad) are the ruins of a castle located on the Vršatec ridge, above the village of Vršatské Podhradie in the White Carpathians. History The area was inhabited earlier by people from the Lusatian and Púchov cultures, and from the 9th to the 10th century by Slavic tribes. The construction of the castle, which belonged to the line defending the northwestern border of Hungary, began in the 13th century after the Mongol invasion. The castle's foundation consisted of an upper castle with an inner tower, which was the dominant defensive structure of the entire complex. At the end of the 13th century, the castle became part of the estate of Matthew III Csák. In 1396, it was acquired by Stibor of Stiboricz. In the 15th century, the castle underwent extensive reconstruction, and in 1439 the first written mention of Vršatské Podhradíe, then known as Podhradhye, appeared. Later, the castle changed hands several times, belonging to, Barbara of Cilli, her daughter Elizabeth of Luxembourg, or minor nobility. In the 17th century, further modifications were made to the castle, but it gradually began to decline, as the nobility began to prefer lower-lying residences, especially the manor house in Pruske. In 1680, the castle was burned down by the imperial army on the orders of the Emperor Leopold I. However, after reconstruction, the castle burned down in 1707, and during the Rákóczi Uprising, the imperial troops deliberately destroyed it with explosives. The owners did not proceed with further reconstruction. Nowadays, the castle is a ruin. Local volunteers are working to preserve and make it accessible. See also List of castles in Slovakia References External links Media related to Vršatec Castle at Wikimedia Commons
Katova bašta (Košice)

Katova bašta je zbytek Košického městského opevnění. Původně nešlo o baštu, ale o barbakán a její současné pojmenování pochází až z 19. století. Ve srovnání s jinými barbakany nápadně rozsáhlejší objekt byl vybudován ve dvou časově rozdílných fázích. Katovu baštu nechal vystavět po roce 1441 kapitán Košic Jan Jiskra z Brandýsa ve službách krále Ladislava Pohrobka, který se podielel i na zpevňování ostatních částí opevnění v souvislosti se zvýšeným nebezpečím obležení města přívrženci Vladislava Varnenčíka. Jiskra nechal Malovanou bránu chránit novým modernizačním prvkem středověké fortifikace- barbakánem. V první fázi šlo o jednoduchou polokruhovitou stavbu, stojící samostatně od lucemburské hradby. Druhá etapa výstavby Katovy bašty je datována zhruba do let 1461–1471. Barbakán byl radikálně přebudován na mohutné dělostřelecké těleso s deseti dělovými komorami. Svými parametry jako velikost a opěrný systém s hliněným valem, který měl tlumit dělostřelecké nálety, představuje Katova bašta unikátní typ fortifikačního útvaru, který je přechodem od rondelového systému ke bastionovému, běžně rozšířenému v Evropě až v 16. století. V současnosti je objekt využit pro areál Východoslovenského muzea s expozicí kovolijectví. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katova bašta na Wikimedia Commons Katova bašta na stránkách portálu Cassovia.sk Katova bašta na oficiálních stránkách městské část Staré Mesto Archivováno 3. 5. 2014 na Wayback Machine.
Bastion van de beul

Het bastion van de beul (slowaaks: katova bašta) is het grootste en best bewaarde monument van de middeleeuwse vestingswerken in de Slowaakse stad Košice. Het bouwwerk dateert van de 15e eeuw en werd opgetrokken in twee fasen. Geschiedenis Het bastion werd na 1441 verwezenlijkt door de kapitein van Košice, Ján Jiskra van Brandýs (°~1400 - †~1469). Deze was in dienst van koning Ladislaus Posthumus (°1440 - †1457) en nam deel aan de bouw van verscheidene vestingwerken ingevolge het toegenomen gevaar voor belegering door de aanhangers van Wladislaus van Varna (°1424 - †1444). Kapitein Jiskra liet de stadspoort van Košice beschermen door een toentertijd nieuw versterkingselement: de barbacane. In de eerste fase was dat een eenvoudig halfrond gebouw, dat los stond van de stadswallen. In de tweede fase, die dateert uit de jaren 1461-1471, werd de barbacane radicaal omgebouwd tot een enorme artillerieconstructie met tien kazematten. Door zijn grootte en door een ondersteuning met een kleiwal die de schokken van de artillerie moest temperen, werd het bastion een unieke versterking. Gebruik als museum In 1935 werden de eerste stappen ondernomen om het vestingswerk te benutten als museum. Nadien, in de jaren 1940-1943, werd vlakbij, op enkele meters afstand, een replica opgetrokken, van het huis waar Ferenc II Rákóczi (1676 - 1735) verbleef tijdens zijn ballingschap. Deze replica kreeg de naam Rodošto en werd gebouwd op de grond van een woning die toentertijd aan de noordkant van het bastion stond. Na de Tweede Wereldoorlog bleef de fortificatie in gebruik als museumopslagplaats en later als expositieruimte. Op de gelijkvloerse verdieping bevindt zich de zogenaamde Galéria bašta (vertaald: Bastiongalerij), waar regelmatig kunsttentoonstellingen worden gehouden. De vesting en zijn onmiddellijke omgeving werden in 2009 gerenoveerd. Deze werkzaamheden werden uitgevoerd met Europese subsidies. Voor de wederopbouw werd in totaal circa € 650.000 gereserveerd. Illustraties Zie ook Rodošto Košice (stad in Slowakije) Externe link (sk) Website van het museum.
Pustý hrad

Pustý hrad (wörtlich: wüste Burg) ist der Name einer Burgruine oberhalb der Stadt Zvolen (dt. Altsohl) in der Mittelslowakei, auf einem bewaldeten Hügel über der Mündung der Slatina in den Hron (Gran). Im Slowakischen wird er heute auch als Starý Zvolenský hrad oder Starý Zvolen bezeichnet, um ihn von dem später erbauten Schloss Altsohl (welche oft falsch Zvolenský hrad genannt wird) deutlich zu unterscheiden. Das 7,6 ha große Areal der Burg wurde schon in der Bronze- und Eisenzeit besiedelt und die ersten Fortifikationen stammen aus dieser Zeit. Des Weiteren wurden auch Artefakte der Lausitzer Kultur und Puchauer Kultur gefunden. Eine slawische Burg entstand im 9. Jahrhundert. Nach der Eroberung durch die Magyaren wurde das Gebiet Teil des Königreichs Ungarn und ein Zentrum des neuen Komitats Sohl. Zu den älteren Objekten gehört der steinerne Turm aus dem 12. Jahrhundert, als die Burg in königlichem Besitz war. Die dort ansässigen Vasallen wahren wahrscheinlich die Herren von Hontpázmány, ebenso möglicherweise auf der nahen Burg Čabraď. Die Burg unterteilte sich in die im 12. und 13. Jahrhundert erbaute obere Burg, die im 14. Jahrhundert entstandene untere Burg und einen mittleren Teil, der die beiden Burgen verband. In zeitgenössischen Quellen wird die Burg als Zolum sub Castro Polona (1246), Zoulum (1254) und castro de Zolyo (1323) erwähnt. Wegen ihrer abseitigen Lage und des ungünstigen Zugangs von den Handelswegen war die Burg seit dem Ende des 14. Jahrhunderts nicht mehr attraktiv. Mitte des 15. Jahrhunderts wurde sie bei einem Brand nahezu vollständig zerstört und nicht wieder aufgebaut. Eine archäologische Untersuchung begann im Jahr 1992 und dauert bis heute. Als Teil davon wurden einige Objekte wieder aufgebaut. Weblinks Eine Seite über der Burg und archäologischen Untersuchungen (slowakisch) Beschreibung der Burg (slowakisch) Kurze Beschreibung und Zugang (englisch)