NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Súľovské skály

Súľovské skály (slovensky Súľovské skaly) jsou národní přírodní rezervace na Slovensku, která se rozkládá na území jednoho ze tří geomorfologických podcelků Súľovských vrchů jižně od města Bytča v katastrálních územích obcí Predmier, Súľov-Hradná, Bytča, Jablonové v okrese Bytča a Paština Závada v okrese Žilina. Súľovské skály jsou součástí chráněné krajinné oblasti Strážovské vrchy. Súľovské skály jsou jediné skalní město na Slovensku, tvořené slepenci. Na relativně malém území přírodní rezervace se nacházejí nejrůznější geomorfologické tvary – skalní věže, skalní jehly, jeskyně, skalní okna a brány, skalní hřiby či další skály často bizarních tvarů. Mezi známé útvary patří například Gotická brána nebo puklinová jeskyně Šarkania diera. V Súľovských skalách se nachází také zřícenina Súľovského hradu. Předmět ochrany Předmětem ochrany je skalnatá soutěska s význačnými geomorfologickými tvary a výskytem vzácných druhů rostlin a živočichů. Skály jsou tvořené paleogenním slepencem, jehož vrstvy dosahují mocnosti až několik set metrů. Archeologická lokalita Z jeskyně Šarkania diera pocházejí nejstarší nálezy v této oblasti, a to z pozdní doby kamenné. Nálezy z okraje Súľova jsou z mladší doby bronzové (kultury popelnicových polí), v Súľovských skalách byly nalezeny také předměty z doby římské (púchovská kultura) a z doby hradištní. Archeologickou lokalitou jsou též pozůstatky hradu Súľov z 15. století. Horolezectví Súľovské skály jsou horolezeckou lokalitou. Lezecké cesty jsou v průměru dlouhé 15–40 metrů, jejich obtížnost se pohybuje v rozpětí od 4 až do 10 stupňů UIAA. Celoročně povolené věže jsou Tabuľa, Školská veža a Veža nad ohniskom. Sezónně povolené (od 1. července do 31. prosince) věže jsou Veterná, Sokolíky, Kozie diery, Podsvetie, Tisícročná. Přístup Rezervace a podél jejích hranic vede několik turisticky značených cest a naučná stezka se šestnácti zastávkami. Fotogalerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Súľovské skaly na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Národní přírodní rezervace Súľovské skály na Wikimedia Commons
Súľov Rocks

The Súľov Rocks (Slovak: Súľovské skaly) is a 5.43 km2 (2.10 mi2) national nature reserve situated within the Súľov Mountains region of Slovakia. It was declared in 1973 and is located in the Bytča District in Žilina Region. Rocky crags take the shape of towers, cones, needles, gates, and some rocks resemble figures or animals. The area is accessible by hiking, climbing and biking. References External links www.sulov.com
Kostolecká tiesňava

Kostolecká tiesňava je přírodní rezervace v katastrálních územích obcí Záskalie a Kostolec v okrese Považská Bystrica v Trenčínském kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1970 a jeho rozloha je 29,8 hektaru. Předmětem ochrany je soutěska, která se geomorfologicky výrazně odlišuje od ostatních částí pohoří. Svou atraktivitou umocňuje estetické a přírodní hodnoty oblasti Manín. Má také význam pro vědecký výzkum zvláštní formou zvětrávání skalních stěn a formování reliéfu. Rezervace je součástí chráněné krajinné oblasti Strážovské vrchy. Přírodní poměry Epigenetickým zařezáváním Maninského potoka do vápencového bradla zde vznikla zlomová soutěska lemovaná skalními stěnami. Pod nimi se vytvořila velká plocha trojúhelníkového tvaru vyplněná suťovým kuželem s velkým skalním převisem na vrcholu, jehož stěny jsou tvořené převrásněnými vápenci. V údolí se též vyskytuje řada chráněných rostlin a živočichů. Prochází jím naučná stezka. Soutěska leží v pohoří Súľovské vrchy, severně od Strážovských vrchů. Epigenetickým zařezáváním se Manínského potoka do vápencového bradla vznikla průlomová soutěska lemovaná skalními stěnami. Pod nimi se vytvořila velká plocha trojúhelníkového tvaru vyplněna suťovými kužely na vrcholu s velkým skalním převisem, jehož stěny jsou tvořeny zvrásněnými vápenci. Soutěska se prořezává napříč antiklinálou, její nejvyšší bod je zhruba nad středem soutěsky. Svahy vrásy tvoří horní i dolní ústí soutěsky. Bradlo tvořící levou stranu soutěsky se nazývá Kavčí skála, podle výskytu kavky obecné (Corvus monedula). Vrchol pravého svahu soutěsky se jmenuje Drieňovka, dutina zvětralého jádra antiklinály je nazývána i Střecha Slovenska. Dolů po toku Manínského potoka se o něco dále nachází Manínská tiesňava. Za soutěskou se na svahu nad obcí Kostolec nachází výrazný vápencové bradlo Bosmany. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kostolecká tiesňava na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostolecká tiesňava na Wikimedia Commons
Kostolecká tiesňava

Kostolecká tiesňava (też: Kostolská tiesňava) – przełomowy odcinek doliny Manińskiego Potoku w Manínskiej vrchovinie na Słowacji, pomiędzy wsiami Záskalie (na północnym zachodzie) a Kostolec (na południowym wschodzie). Leży na obszarze katastralnym obu wyżej wymienionych wsi. Epigenetyczny przełom długości ok. 500 m powstał na skutek wcięcia się Manińskiego Potoku w poprzek wydłużonej, wapiennej skały zwanej Drieňovka (stąd również dawna nazwa wąwozu: Drieňovská tiesňava), który podzielił jej masyw na dwie części: właściwą Drieňovkę (639 m n.p.m.) na południu i tzw. Kawczą Skałę (słow. Kavčia skala) na północy. Wąwóz charakteryzuje się imponującą skalną scenerią, w tym największą przewieszką skalną na Słowacji (i jedną z największych w całych Karpatach) oraz imponującym stożkiem piargowym pod nią. Skały Wąwozu Kościeleckiego są popularnym terenem wspinaczki skalnej. W 1974 r. odbyły się tu pierwsze międzynarodowe mistrzostwa Słowacji we wspinaczce skalnej. Wąwozem wiedzie asfaltowa droga do położonych w górze doliny Manińskiego Potoku wsi Kostolec i Vrchteplá. Z uwagi na wysoką wartość krajobrazowo-przyrodniczą cały wąwóz wraz z otaczającymi go masywami skalnymi jest objęty ochroną rezerwatową w rezerwacie przyrody Kostolecká tiesňava. Manínsky potok utworzył jeszcze drugi wąwóz o nazwie Manínska tiesňava. Na wąwozie tym i stokach otaczających go gór utworzono rezerwat przyrody Manínska tiesňava. Przypisy
Костолецька ущелина

Костолецька ущелина (Kostolecká tiesňava) — природний заповідник в Словаччині; розташовується в окрузі Поважська Бистриця — біля сіл Костолець і Заскалля. Охоронна територія заснована 1970 року; займає 30 га. Протікає Манінський потік. Примітки
Zádielska tiesňava

Zádielska tiesňava or Zádielska dolina, the Zadiel Canyon, is a mountain pass in the Slovak Karst in Slovakia. It is known as dolina v krase or valley in the karst. It was created by Chotárny stream. This stream creates small waterfalls. The Zádielska tiesňava was declared a national nature reserve in 1954 for its uniqueness. It is the deepest gorge in Slovakia and is oriented from north to south. At present, we know about 120 caves in the Zádielska tiesňava. The narrowest part of the gorge is a place only 10 m wide, which is called the Zádiel Gate. References External links
Kuní propast

Kuní propast (slovensky Kunia priepasť) je jeskyně a národní přírodní památka na jižním okraji Jasovské planiny, v katastrálním území obce Háj, severně od Turnianského Podhradí ve Slovenském krasu. Přírodní poměry Vznikla v druhohorních střednětriasových vápencích silického příkrovu. Dosahuje délky 813 metrů a hloubky 203 metrů. Hlavní spodní části propasti objevili jeskyňáři v roce 1986. Soustava stupňovitých propastí ústí na spodní horizontální úseky chodeb. Pod Velikonoční studnou se v hloubce 150 metrů objevuje podzemní vodní tok, vytvářející několik vodopádů a kaskád. Velkým vodopádem se voda řítí do hloubky 23 metrů. Voda z Kuní propasti proniká skrze neznámé prostory do jeskyně Skalistý potok a stejnojmenné vyvěračky na úpatí Jasovské planiny. Patří tak do systému Skalistého potoka. Z bohaté sintrové výplně Kuní propasti upoutají zejména brčka, stalagmity, záclony, kaskádové hráze a jezerní leknínové tvary. Chránění území Kunia priepasť je národní přírodní památka ve správě příspěvkové organizace Správa slovenských jeskyní. Území bylo vyhlášeno v roce 1996. Předmětem ochrany je krasová jeskyně s aktivním vodním tokem. Reference
Kunia priepasť

Kunia priepasť (pol. Kunia Przepaść) – jaskinia krasowa na terenie Krasu Słowacko-Węgierskiego, w Wewnętrznych Karpatach Zachodnich na Słowacji. Do czasu odkrycia i zbadania jaskini Skalistý potok najgłębsza jaskinia Krasu Słowackiego (–203 m). Położenie Jaskinia znajduje się na południowym skraju Płaskowyżu Jasowskiego (słow. Jasovská planina), ok. 3 km na północ od wsi Turňa nad Bodvou, na terenie katastralnym wsi Háj. Jej skrajnie ciasny otwór wylotowy znajduje się tuż ponad rozwidleniem piątego (licząc od wsi Háj) żlebu w zboczach płaskowyżu, na wysokości 405 m n.p.m. Geologia i morfologia Jaskinia jest częścią większego systemu jaskiniowego: podziemnym ciekiem połączona jest z jaskinią Skalistý potok, która znajduje się nieco dalej w kierunku południowo-wschodnim. Przepływające przez nią wody wypływają w wywierzysku Vinica i płyną dalej jako Skalný potok (prawobrzeżny dopływ potoku Drienovec). Jaskinia, która wypreparowana została w wapieniach typu wettersteinskiego, posiada rozwinięcie horyzontalno-wertykalne. Górna jej część ma charakter korozyjny, dolna natomiast fluwiokrasowy. W części wstępnej tworzy ją stosunkowo jednolita studnia, opadająca na tzw. "stare" dno. Za nią następuje seria krótszych studni. Na głębokości nieco ponad 100 m znajduje się głęboka na 40 m Veľkonočná studňa, pod nią na głębokości 150 m leży syfon, którym dopływa do jaskini obecny tok wodny. Tok ten aktywnym rzeczyskiem opada ku końcowemu syfonowi, którym kieruje się do jaskini Skalistý potok. Długość jaskini wynosi aktualnie (1 marca 2016 r.) 933 m, głębokość 203 m. We wnętrzu występuje urozmaicona szata naciekowa, w tym wysoki na 23 m naciekowy „wodospad”. Szczególnie godne uwagi są podziemne jeziorka. Historia poznania Kunią Przepaść odkryto w 1947 r. Jest ona jednak jedną z najpóźniej zbadanych jaskiń Krasu Słowackiego. Jej penetrację, zwieńczoną osiągnięciem końcowego syfonu na głębokości –203 m, przeprowadzono dopiero w roku 1986. Nie jest udostępniona do zwiedzania. Ochrona jaskini W 1995 r. Kunią Przepaść wpisano wraz z innymi jaskiniami i przepaściami Krasu Słowacko-Węgierskiego na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Od 1996 r. jaskinia jest chroniona jako narodowy pomnik przyrody (słow. Národná prírodná pamiatka Kunia priepasť). Znajduje się na terenie Parku Narodowego Kras Słowacki. Przypisy Linki zewnętrzne Strona o jaskini z galerią zdjęć. (słow.).
Baňur

Baňur je malé jezírko v okrese Stará Ľubovňa na severním Slovensku. Nachází se v Levočských vrších v katastru obce Jakubany na jihovýchodním svahu Repiska (1250 m). Postupně se zmenšuje díky nánosům kamenů a štěrku. Jeho původní rozloha byla 0,179 ha, z čehož přibližně 0,0744 ha ubraly nánosy. Je protáhlé ze severozápadu na jihovýchod v délce 112 m při maximální šířce 25 m. Největší naměřená hloubka je 3,5 m. Vzniklo zahrazením doliny potoka při sesuvu ve flyšovém pásmu. Jméno jezírka v místním nářečí znamená hlubší vodu v řece. Místní ho nazývají také Ozero. Vodní režim Jezírkem protéká potok Vošková, která je levým přítokem říčky Jakubianka v povodí Popradu. Při vtoku do jezírka vytváří malou deltu. Odtéká mělkým korytem přes val vzniklý sesuvem. Přístup Jezero je přístupné od obce Jakubany nejprve údolím říčky Jakubianka 3,5 km po asfaltové silnici a poté lesní cestou doprava asi 1 km podél potoka Vošková. Odkazy Poznámky Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Baňur na slovenské Wikipedii. Literatura Levočské vrchy, Edícia turistických máp, VKÚ Harmanec 2006, ISBN 80-8042-476-4 – pouze popis okolí a jméno potoka, přesná poloha jezírka není na mapě vyznačena Externí odkazy Obec Jakubany, Vodstvo a povodně (slovensky)
Baňur

Baňur is a small lake in the Stará Ľubovňa district in northern Slovakia. It is located in the Levočské vrchy in the cadastre of the municipality of Jakubany on the southeastern slope of Repiska (1250 m). It is gradually shrinking due to deposits of stones and gravel. Its original area was 0.179 ha, of which approximately 0.0744 ha were removed by deposits. It is elongated from northwest to southeast with a length of 112 m and a maximum width of 25 m. The greatest measured depth is 3.5 m. It was formed by damming the valley of a stream during a landslide in the flysch zone. The name of the lake in the local dialect means deeper water in the river. Locals also call it Ozero. History Baňur was formed by a natural process that dates back to ancient times. Water has accumulated here over the millennia, creating this picturesque body of water. In the past, the area around the lake was known for its rich biodiversity and was inhabited by various species of plants and animals. With the development of tourism, the lake has become a popular place for recreation and relaxation, which contributed to its protection within the Ponitrie Protected Landscape Area. See also List of lakes of Slovakia References
Lúčanské jezírko

Lúčanské jazierko je skoro bývalé krasové jezero ve Slovenském krasu, na planině Horný vrch na Slovensku. Nachází se v katastru obce Lúčka v okrese Rožňava. Mívalo rozlohu 0,17 ha a leží v nadmořské výšce 729 m. Vzniklo ucpáním ponoru v mělké propadlině. Vodní režim Je napájené svahovým krasovým pramenem asi 40 m severozápadně od jezera. Vodní hladina kolísala, v současnosti (jaro 2012) je jezero již zarostlé rostlinami. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Lúčanské jazierko na slovenské Wikipedii.
Lúčanské jazierko

Lúčanské jazierko – niewielkie jeziorko w końcowym stanie zaniku, znajdujące się na Płaskowyżu Górnego Wierchu (słow. Horný vrch) w Krasie Słowacko-Węgierskim na Słowacji. Powierzchnia (ok. 2000 r.): 0,17 ha. Leży na wysokości 729 m n.p.m. w centralnej części płaskowyżu, w katastrze wsi Lúčka w powiecie Rożniawa, ok. 1,7 km na południe od centrum wsi. Jego średnica wynosiła kiedyś ok. 35 m. Powstało przez zatkanie niewielkiego ponoru usytuowanego w płytkim zagłębieniu terenu u północnych podnóży jednego z najwyższych punktów Górnego Wierchu – bezimiennego wzniesienia o wysokości 817 m n.p.m. Było zasilane niewielkim stokowym źródłem, usytuowanym ok. 40 m na północny zachód od jego brzegu, obecnie zanikającym. Przez dziesiątki lat jeziorko było wodopojem dla bydła wypasanego na rozległych okolicznych pastwiskach. W ostatnich latach zarastało roślinnością wodną do tego stopnia, że w suche lata tafla wody praktycznie zanikała. W 2012 r. na jego miejscu jest już tylko niewielkie mokradło, które w następnych latach (2022) zmienia się latem w podmokłą łąkę. Skrajem jeziorka biegnie czerwono znakowany szlak turystyczny, przecinający cały płaskowyż ze wschodu na zachód. Przypisy Bibliografia Ďurček Jozef a kolektív: Slovenský kras. Turistický sprievodca ČSSR, č. 41, wyd. Šport, slovenské telovýchovné vydavateľstvo, Bratislava 1989, ISBN 80-7096-020-5. Slovenský kras. Domica. Turistická mapa 1:50 000, 3 wyd., wyd. VKÚ Harmanec 2007, ISBN 80-8042-413-6.
Jašteričie jazero

Jašteričie jazero je největší krasové jezero na Slovensku. Nachází se ve Slovenském krasu, na Silické planině v nadmořské výšce 587 m, v katastru obce Silica v okrese Rožňava. Má rozlohu 1,22 ha. Je dlouhé maximálně 200 m a široké 127 m. Vodní režim Jezero vzniklo ucpáním dna krasové jámy (závrtu). Na severozápadní straně jezera sa nachází činný ponor nad jeho hladinou. Vodu jím z jezera odtéká, když se hladina zvedne nad úroveň ponoru. Voda v jezeře je v současnosti značně znečistěná, bez vyšších forem života. Zarůstá řasami a vodním rostlinstvem.
Jašteričie jazero

Jašteričie jazero (też: Silické jazero, pol. Jezioro Jaszczurcze, Jezioro Silickie) – okresowe jeziorko krasowe w Krasie Słowacko-Węgierskim, największy tego typu zbiornik wodny na Słowacji. Znajduje się w zachodniej części Płaskowyżu Silickiego, w obszarze katastralnym wsi Silica, na wysokości 587 m n.p.m., u stóp wzniesienia zwanego Fabiánka (633 m n.p.m.). Misa jeziorna ma kształt dość regularnego owalu o wymiarach 200 × 127 m i powierzchnię 1,22 ha. Powstało jako wypełnienie niewielkiej ślepej doliny krasowej, której podkład i część zboczy stanowią niekrasowiejące łupki margliste i piaskowce Fabiánki, a pozostałą część zboczy – wapienie tzw. guttensteinskie, dzięki utkaniu szczelin w jego niecce drobnymi nierozpuszczalnymi osadami, zmywanymi ze stoków Fabiánki. W północno-zachodnim zboczu misy jeziorka znajduje się czynny ponor, który odprowadzał z niego nadmiar wody w okresie topnienia pokrywy śniegowej lub dłuższych opadów deszczu. Stanowi on wejście do ciągu Jaskini w ponorze Jeziora Jaszczurczego. Przy maksymalnych stanach wody zwiększało powierzchnię do 2 ha i osiągało głębokość blisko 3 m. Było wykorzystywane jako wodopój dla bydła wypasanego na łąkach płaskowyżu. Według wspomnień mieszkańców wsi Silica wody było w nim na tyle dużo, że chodzono się do niego kąpać, a jej poziom na tyle ustabilizowany, że żyły w nim ryby (karpie). Jeszcze w l. 70. ub. wieku utrzymywała się tu stała tafla wody. Z czasem woda w jeziorze została mocno zanieczyszczona chemicznie (spływ nawozów sztucznych i gnojowicy, używanych do nawożenia okolicznych łąk), bez wyższych form życia. Zawierała zwłaszcza znaczną ilość związków azotu (amoniak). W latach 90. XX w. nastąpił gwałtowny ubytek wody z jeziora - istnieją przypuszczenia, że mogło to być związane z prowadzoną w tym czasie eksploatacją wspomnianej wyżej jaskini. Stałe lustro wody ograniczyło się jedynie do południowego fragmentu dawnej misy jeziornej, która i tak zarasta rzęsą i roślinnością wodną. Pozostała część misy jeziornej zarosła roślinnością trawiastą i krzaczastą. Od roku 1993 dawna misa jeziorna jest już praktycznie bez wody. W 2014 r. wypełniała się ona w części wodą jedynie wiosną po stopnieniu śniegu lub po większych opadach, a i to na krótko. Była miejscem rozrodu ropuchy szarej, rzekotki drzewnej i kilku gatunków traszek. Latem 2018 r. wody w jeziorku zupełnie nie było, a jego misa była całkowicie zarośnięta. Woda była natomiast w znajdującej się obok jeziorka dużej studni, nad którą wznosi się być może już ostatni na płaskowyżu drewniany żuraw. Przypisy Bibliografia Ďurček Jozef a kolektív: Slovenský kras. Turistický sprievodca ČSSR, č. 41, wyd. Šport, slovenské telovýchovné vydavateľstvo, Bratislava 1989, ISBN 80-7096-020-5.
Stellantis Slovakia

Stellantis Slovakia (do ledna 2021: Groupe PSA Slovakia, do roku 2016: PSA Peugeot Citroën Slovakia) je interní a marktetingový název automobilového závodu v Trnavě na Slovensku, který patří do skupiny Stellantis. Do roku 2021 byl součástí francouzské Groupe PSA. Obchodní jméno příslušné společnosti zní od roku 2006 PCA Slovakia, s.r.o. (mezi roky 2003 a 2006 to bylo Peugeot Citroën Automobiles Slovakia, s.r.o.). Historie Tři roky po položení základního kamene se v červnu 2006 rozběhla sériová výroba modelu Peugeot 207. Už v prvním čtvrtletí 2009 přišla na trh novinka Citroën C3 Picasso (A58), která se vyrábí výhradně na Slovensku. Denní produkce ve dvou pracovních směnách je aktuálně 900 automobilů. V roce 2009 opustilo výrobní pásy téměř 205 000 vozidel a s tímto objemem produkce se trnavská automobilka stala největším výrobcem automobilů na Slovensku. PSA Peugeot Citroën Slovakia zaměstnává 3 300 lidí. Vyrábí v trojsměnném provozu. Závod získal certifikát ISO 9001 v lednu 2007, za kvalitu výroby a certifikát životního prostředí ISO 14001 v lednu 2008. Produkce Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku PSA Peugeot Citroën Slovakia na slovenské Wikipedii. Související články Kia Motors Slovakia Volkswagen Slovakia Externí odkazy Oficiální stránky Archivováno 14. 3. 2014 na Wayback Machine.
PCA Slovakia

PCA Slovakia, s.r.o., bis 2006 Peugeot Citroën Automobiles Slovakia, s.r.o., ist der Name eines Automobilwerks in Trnava in der Slowakei. Es ist auch bekannt als Stellantis Slovakia (bis 2021: Groupe PSA Slovakia, bis 2016: PSA Peugeot Citroën Slovakia). Es gehört zur niederländischen Stellantis-Gruppe, zuvor bis zum 15. Januar 2021 zur französischen PSA-Gruppe. Der Fabrikkomplex erstreckt sich über eine Fläche von 193 Hektar; mit dem Bau wurde 2003 begonnen. Geschichte Drei Jahre nach der Grundsteinlegung im Jahr 2003 begann im Juni 2006 die Serienproduktion des Peugeot 207. Bereits im ersten Quartal 2009 kam der neue Citroën C3 Picasso (A58) auf den Markt, der (bis 2017) ausschließlich in der Slowakei produziert wurde. Im Jahr 2019 liefen 370.000 Fahrzeuge vom Band. Das Werk erhielt im Januar 2007 das ISO-9001-Zertifikat für Produktionsqualität und im Januar 2008 das Umweltzertifikat ISO 14001. Im Jahr 2019 begann der Automobilhersteller in Trnava als erstes Werk der ehemaligen Groupe PSA mit der Produktion von Batterien für Elektroautos. Der Automobilhersteller schafft derzeit rund 3700 direkte Arbeitsplätze. Darüber hinaus beschäftigt er fast 20.000 Menschen über seine Zulieferer in der Slowakei. Das Unternehmen produziert derzeit im Dreischichtbetrieb. Siehe auch Liste der größten Unternehmen in der Slowakei Weblinks Website Einzelnachweise
Stabilimento Stellantis di Trnava

Lo stabilimento Stellantis di Trnava è una fabbrica automobilistica appartenente al gruppo Stellantis (ex PSA) situata a Trnava, in Slovacchia. Il sito di 193 ettari fu scelto nel 2003 per via della vicinanza ad altre fabbriche delle aziende concorrenti. La costruzione iniziò nel giugno dello stesso anno e l'impianto venne inaugurato nel 2006. Automobili prodotte Auto in produzione Auto fuori produzione Note Collegamenti esterni (SK) Sito ufficiale, su stellantis-slovakia.sk.
PSA Peugeot Citroën Slovakia

PSA Peugeot Citroën Slovakia — автомобільний завод компанії Пежо Сітроен в Словаччині, недалеко від міста Трнава. Заводський комплекс має площу 193 га, а його будівництво почалося у 2003 році. Історія За три роки після закладення наріжного каменя у червні 2006 розпочав серійне виробництво моделі Peugeot 207. Вже в першому кварталі 2009 почали випускати також нові Сітроен С3 Пікассо (А58), котрі виробляються виключно в Словаччині. Автоконцерн став найбільшим виробником автомобілів в Словаччині. На Peugeot Citroën Slovakia працює 3 300 осіб. Завод отримав міжнародний сертифікат ISO 9001 в січні 2007, сертифікацію ISO 14001 в січні 2008. Виробництво Галерея Примітки Посилання Домашня сторінка [Архівовано 2 червня 2016 у Wayback Machine.]