NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew św. Michała Archanioła w Novej Sedlicy

Cerkiew św. Michała Archanioła w Novej Sedlicy – drewniana greckokatolicka cerkiew filialna zbudowana w 1764 w Novej Sedlicy, przeniesiona w 1974 do muzeum w Humenném. Historia Cerkiew postawiono w 1764 w miejscowości Nová Sedlica położonej w słowackich Bieszczadach. W 1974 przeniesiona do skansenu. Architektura i wyposażenie To budowla drewniana konstrukcji zrębowej, trójdzielna. Niewielkie prezbiterium zamknięte trójbocznie. Niski babiniec i nawa większa, kwadratowa. Wieża, o prostych ścianach, od frontu nadbudowana nad babińcem, zwieńczona podwójnym ełmem stożkowym. W wieży dzwon z 1811. Dachy kryte gontem, namiotowe, nad nawą namiotowy, łamany, w dolnej części czworoboczny, w górnej ośmioboczny, a nad prezbiterium wielopołaciowy, łączący się z okapem nawy i babińca. Zwieńczone cebulastymi hełmami. Nad babińcem dodatkowe pomieszczenie na pięterku. Wewnątrz strop płaski w babińcu wzmocniony zdobioną belką. W nawie wysokie przekrycie zrębowe. Portal w głównym wejściu o wykroju gotyckim, zdobiony rozetami. Wyposażenie wnętrza oryginalne przeniesione z Novej Sedlicy: barokowy ołtarz główny, w prezbiterium z XVIII w. z ikoną Koronacji Bogurodzicy, ikonostas z połowy XVIII w., ikona św. Michała Archanioła, ikona Golgoty z 1843. Kilka cennych ikon z tej cerkwi znajduje się w muzeach w Bratysławie i Svidniku. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Wyd. II, Pruszków 2011, s. 275 ISBN 978-83-62460-12-0
Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Mikulášovej

Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Mikulášovej – drewniana greckokatolicka cerkiew filialna zbudowana w 1730 w Mikulášovej, przeniesiona w 1931 do skansenu Bardejovské Kúpele. Historia Cerkiew postawiono w miejscowości Mikulášová w 1730. Rozbudowana w 1837. Po wybudowaniu murowanej świątyni, w 1931 przeniesiona do skansenu w Bardejowie-Zdroju. Gruntownie remontowana w latach 2003–06. Architektura i wyposażenie To budowla drewniana konstrukcji zrębowej, trójdzielna, obecnie nieorientowana, pozornie dwudzielna. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie. Wieża konstrukcji słupowej o wysokości 17 m z pozorną izbicą, nadbudowana nad babińcem, z malowanymi tarczami zegarowymi. Zwieńczona dachem namiotowym z drewnianym hełmem kopulastym ze ślepą latarnią i kopułką. Nad prezbiterium i nawą łamane dachy namiotowe kryte gontem, zwieńczone cebulastymi kopułkami ze ślepymi latarniami i żelaznymi krzyżami. W nawie bliźniacze okna, fryzowane do góry. Wewnątrz w babińcu belkowy strop płaski, w sanktuarium i nawie kopuły namiotowe. W sanktuarium znajduje się ikona Opieki Matki Boskiej z XVIII w. Pięciostrefowy ikonostas pochodzi z XVIII w. Część ikon jest oryginalna, część to ikony skopiowane w 2005 z oryginalnych mieszczących się w Muzeum Szaryskim w Bardejowie. Otoczenie Cerkiew otoczona ogrodzeniem drewnianym z daszkiem gontowym i bramką, zwieńczoną daszkiem namiotowym. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Wyd. II, Pruszków 2011, s. 273 ISBN 978-83-62460-12-0
Cerkiew św. Dymitra w Medvediach

Cerkiew św. Dymitra w Medvediach – drewniana greckokatolicka cerkiew filialna zbudowana w 1939 w Medvediach. Należy do parafii w Hunkovcach, dekanatu Svidník w archieparchii preszowskiej Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-słowackiego. Historia Cerkiew postawiona w 1939, wykończona po drugiej wojnie światowej. W czasie remontu w 2010 usunięto nietypowe metalowe oszalowania. Architektura i wyposażenie Ma nietypową konstrukcję. Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej, trójdzielna, orientowana. Prezbiterium krótkie od nawy, zamknięte prostokątnie. Szeroka wysoka nawa o dwóch kondygnacjach okien. Niewielki przedsionek pod wieżą. Od zachodu wieża słupowa, pod nią murowana piwniczka. Część środkowa nawy podwyższona, nakryta dachem namiotowym, niższa i prezbiterium dachami kalenicowymi. Dachy kryte blachą i zwieńczone kwadratowymi wieżyczkami i baniastymi hełmami. Wewnątrz w najwyższej części nawy kopuła namiotowa. Wszystkie ściany i stropy pokrywa lśniące plastikowo-metaliczne obicie. Ikonostas pochodzi z okresu budowy świątyni, o kręconych kolumienkach i rzeźbionym ornamencie. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Wyd. I, Pruszków 2003, s.275 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Europa, Słowacja MEDVEDIE (opis i zdjęcia cerkwi)
Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Kurimce

Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Kurimce – drewniana greckokatolicka cerkiew filialna zbudowana w 1923 w Kurimce. Historia Cerkiew postawiono w 1923 na miejscu starszej, zniszczonej podczas działań wojennych w 1915. Poświęcona w 1930. W latach 70. XX w. otynkowano ściany. Architektura i wyposażenie To budowla drewniana konstrukcji zrębowej, pozornie jednoprzestrzenna, orientowana. Od wschodu zamknięta trójbocznie. Wieża o prostych ścianach od zachodniej strony. Dach jednokalenicowy blaszany. Wewnątrz wyposażenie z okresu budowy cerkwi. Niski ażurowy ikonostas posiada tylko ikony namiestne. Ołtarz główny z baldachimem. Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Wyd. II, Pruszków 2011, s. 264,265 ISBN 978-83-62460-12-0
Sobór Świętych Cyryla i Metodego w Michalovcach

Sobór Świętych Równych Apostołom Cyryla i Metodego – prawosławny sobór katedralny i parafialny w Michalovcach. Główna świątynia eparchii michałowsko-koszyckiej Kościoła Prawosławnego Czech i Słowacji. Położenie Sobór znajduje się w pobliżu centrum miasta, przy skrzyżowaniu ulic Duklianskiej i Masarykovej . Historia Świątynię wzniesiono w latach 1993–1996, według projektu Jozefa Nemca . Poświęcenia obiektu dokonali 18 maja 1996 r. patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy II oraz metropolita ziem czeskich i Słowacji Doroteusz. Architektura Budowla orientowana, murowana (szkielet żelbetowy, wypełnienie ceglane). Od strony zachodniej przedsionek z nadbudowaną wieżą-dzwonnicą z 15 dzwonami (z których 12 zostało odlanych w Rosji). Część nawowa na planie ośmioboku, z dodatkowymi pomieszczeniami od południa i północy. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie (z obrazem od strony zewnętrznej, przedstawiającym patronów świątyni). Dachy soboru pokryte blaszanymi płytkami w kolorze niebieskim. Część nawową pokrywa ośmioboczny dach (wsparty na ośmiu kolumnach – po cztery w dwóch rzędach), zwieńczony położoną centralnie dużą kopułą oraz czterema wieżyczkami z kopułkami . Wewnątrz znajduje się dębowy ikonostas, wykonany w Rosji. Ściany wewnętrzne zdobią polichromie autorstwa rosyjskich i czeskich ikonografów. Przypisy Bibliografia Ing. arch. LadislavI.L. Bobčák Ing. arch. LadislavI.L., Súčasná sakrálna architektúra východného byzantského obradu na Východnom Slovensku. Spojenie tradície s novými výrazovými prostriedkami. Dizertačná práca., SLOVENSKÁ TECHNICKÁ UNIVERZITA V BRATISLAVE – Fakulta architektúry .
Rezerwat przyrody Vtáčnik

Rezerwat przyrody Vtáčnik (słow. Národná prírodná rezervácia Vtáčnik) – rezerwat przyrody położony w górach Ptacznik na Słowacji. Powierzchnia 245,62 ha. Położenie Rezerwat leży w centralnej części pasma Wysokiego Ptacznika. Obejmuje fragment głównego grzbietu Ptacznika od szczytu Ptacznik na południu po szczyt Malá Homôľka (1298 m) na północy oraz tereny leżące po obu jego stronach i opadające ku zamknięciu Hlbokéj doliny na wschodzie (do ok. 1030 m) i Gepňárovej doliny na zachodzie (do ok. 1120 m). Leży w granicach katastralnych wsi Kamenec pod Vtáčnikom, Lehota pod Vtáčnikom i Kľak w powiatach Prievidza i Žarnovica, odpowiednio w krajach trenczyńskim i bańskobystrzyckim. Historia Jeden ze starszych rezerwatów przyrody na Słowacji. Powstał już w 1950 r., a w 1966 r. jego powierzchnia została powiększona do 193,97 ha. Aktualny status i powierzchnię rezerwatu określa rozporządzenia Ministerstwa Środowiska Naturalnego (Ministerstva životného prostredia) Republiki Słowackiej nr 83/1993 z dnia 23 marca 1993 r. Charakterystyka flory Przeważającą część powierzchni rezerwatu porastają buczyny, rozwinięte na kwaśnym, andezytowym podłożu. W partiach przygrzbietowych buki, narażone na ekstremalne warunki atmosferyczne, przybierają formy karłowate lub krzaczaste. Na wysokości ok. 1330 m n.p.m. pod wierzchołkiem, w północno-zachodniej ekspozycji, występuje fragment naturalnej świerczyny górnoreglowej – jedyny taki w Ptaczniku i jedno z najbardziej na południe wysuniętych stanowisk górnoreglowego boru świerkowego w całych Karpatach Zachodnich. W jej runie występują m.in. borówka czarna, borówka brusznica, kosmatka olbrzymia i trzcinnik leśny. Na podszczytowej płaśni wśród krzaczastych buków rosną pojedyncze świerki, a w ich podszyciu znajdziemy szereg wysokich roślin zielnych, jak miłosna górska, szczaw górski, modrzyk górski, omieg górski, kosmatka olbrzymia, jaskier platanolistny, kokoryczka okółkowa i in. Aż po sam szczyt dochodzi turzyca orzęsiona, a na trawiastej płaśni szczytowej występuje też pępawa syberyjska. W drugiej połowie XX w. lasy Ptacznika, w tym i te w rezerwacie, doznały znacznych uszkodzeń na skutek kwaśnych deszczów, których przyczyną jest wielka elektrownia cieplna w pobliskich Novákach w Kotlinie Górnonitrzańskiej. Cel ochrony Celem powołania rezerwatu była ochrona i zachowanie pierwotnych fragmentów buczyn sięgających aż po naturalną górną granicę występowania wraz z wyspowym stanowiskiem świerczyny regla górnego. Bibliografia Králik Ivan, Školna Peter, Štrba Ján i in.: Kremnické vrchy. Vtáčnik. Turistický sprievodca ČSSR, wyd. Šport, slovenské telovýchovné vydavateľstvo, Bratislava 1989. Maršáková-Nĕmejcová Marie, Mihálik Štefan i in.: Národní parky, rezervace a jiná chránĕná území přírody v Československu, wyd. Academia, Praha 1977, s. 392–393. Vtáčnik. Horná Nitra. Turistická mapa 1:50 000, 4 wydanie, VKÚ Harmanec 2010, ISBN 978-80-8042-516-6. Informacje o rezerwacie na Enviroportalu
Cerkiew św. Bazylego Wielkiego w Krajnym Čiernie (prawosławna)

Cerkiew św. Bazylego Wielkiego – prawosławna cerkiew parafialna zbudowana w 1930 w Krajnym Čiernie. Parafia św. Bazylego Wielkiego w Krajnym Čiernie należy do archidekanatu dla powiatów: Stropkov i Svidník, w eparchii preszowskiej Kościoła Prawosławnego Czech i Słowacji. Architektura Budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, orientowana. Od frontu wieża konstrukcji słupowo-ramowej, z wejściem osłoniętym daszkiem. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie. Dachy cerkwi blaszane. Wieża zwieńczona dachem namiotowym z kopułką. Nad nawą dach dwukalenicowy, z wieżyczką zwieńczoną hełmem. Nad prezbiterium dach trójspadowy, również z wieżyczką zwieńczoną hełmem. Wewnątrz pozorne sklepienie kolebkowe. Wyposażenie świątyni pochodzi z lat 30. XX w. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 271–272 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Europa, Słowacja KRAJNE CIERNO II (opis i zdjęcia cerkwi)
Gare de Košice-Predmestie

La gare de Košice-Predmestie (Košice-Banlieue) est une petite gare de la ville de Košice située dans le quartier Juh (sud). Lignes desservies Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des gares de Slovaquie Liens externes Photos de la Gare de Košice-Predmestie (hu) http://www.vasutallomasok.hu/allomas.php?az=kase Portail du chemin de fer Portail de Košice
Kassa-Erzsébetváros megállóhely

Kassa-Erzsébetváros megállóhely Kassa egyik vasúti megállóhelye. A Železničná spoločnosť Slovensko a.s. üzemelteti. Az állomás a vonal áramosított részén helyezkedik el, melynek feszültsége 3 kV. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Zólyom–Kassa-vasútvonal Kassa–Hidasnémeti-vasútvonal Kassa–Csap-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Bárca megállóhely Kassa vasútállomás Forgalma Források "Vlaky.net". Železničné objekty (szlovák nyelven). Hozzáférés: 2017. december 29.. Kassa-Erzsébetváros megállóhely. Magyarország vasútállomásai és vasúti megállóhelyei. vasutallomasok.hu További információk http://www.slovakrail.sk
ГЕС-ГАЕС Добшина

ГАЕС Добшина — одна з гідроакумулюючих електростанцій Словаччини, розташована на сході в Кошицькому краї. Перша споруда цього типу в країні. Будівництво електростанції Добшина розпочалось у 1948 році, а введення в експлуатацію припало на 1953-й. Як верхній резервуар вона використовує водосховище Палцманська-Маша (словац. Palcmanská Maša) на річці Гни́лець. Звідси водогін прокладено до сусідньої долини Вовча (Vlčia), де на місцевому струмку (притока Слани (Шайо)) розташували машинний зал гідроелектростанції та невеликий нижній резервуар. Таке рішення викликане значним перепадом висот між сусідніми долинами, який сягає 330 метрів. Абсолютна більшість виробленої станцією електроенергії пов’язана з використанням природного припливу до водосховища Палцманська-Маша . Первісно потужність кожної із двох турбін типу Френсіс становила 10,88 МВт. Внаслідок проведеної наприкінці 1990-х років модернізації цей показник зріс до 12 МВт. Гідроагрегат складається із змонтованих на єдиній осі мотор-генератора (в центрі), турбіни та насоса високого тиску. В комплексі з ГАЕС діють малі ГЕС Добшина II та Добшина III сукупною потужністю біля 2 МВт. Видача електроенергії відбувається по ЛЕП 110 кВ. Примітки
ГЕС-ГАЕС Липтовська Мара

ГЕС-ГАЕС Липтовська Мара — гідроакумулююча електростанція Словаччини, розташована на півночі країни в Жилінському краї, на захід від Ліптовський Мікулаш. Працює на основі водосховища Ліптовська Мара, спорудження якого завершилось у 1975 році. Загальна встановлена потужність ГЕС 198 МВт, що забезпечується двома турбінами типу Каплан та двома діагональними оборотними турбінами типу Dériaz (всі виробництва компанії CKD Blankso). Останні надають можливість запасання води в періоди низького попиту на електроенергію (робота в режимі гідроакумуляції). При цьому як нижній резервуар використовується водосховище малої гідроелектростанції Бесенова (словац. Besenova) потужністю 4,6 МВт. На відміну від іншої великої ГАЕС Черні Ваг, спорудженої в тому ж річковому басейні, у виробленні електроенергії на електростанції Липтовська Мара до 2/3 продукції пов'язане з природним припливом води. У 2005 році турбіни Dériaz пройшли капітальний ремонт, виконаний компанією-виробником. Примітки
Veľké Leváre (kaštel)

Velké Leváry jsou barokní kaštel v jižní části stejnojmenné vesnice v okrese Malacky na Slovensku. Stojí v parku, ve kterém se nachází také kaple a mlýn z 18. století. Ve svých dějinách byl několikrát rekonstruován a během druhé poloviny 20. století v něm sídlil Ústav pro léčbu závislostí. Později byl ústav zrušen a zámek zůstal bez využití. Historie Kaštel dal v roce 1723 postavit vídeňský arcibiskup, kardinál Sigismund von Kollonitz, na starších gotických a renesančních základech. Později hrabě Štefan Wenckheim rozvinul na svém velkostatku velkou hospodářskou a podnikatelskou činnost. V roce 1931 hrabě Anton Wenckheim prodal zámeček i s parkem řeholním sestrám voršilkám z Bratislavy. V roce 1941 si zámeček odkoupilo Ministerstvo vnitra Slovenského štátu a uvedlo tam do provozu psychiatrický léčebný ústav. Během druhé světové války byla v kostele zřízena polní nemocnice německé armády, později po přechodu fronty lazaret rudé armády. Po skončení války se do zámku vrátil psychiatrický léčebný ústav. Popis Kaštel tvoří trojkřídlá budova s půdorysem ve tvaru U a s dvojitou střechou. Střední rizalit hlavního křídla má vyvýšenou střechu. Barokní dispozice se střední sálem výškově přesahujícím patro je architektonicky vyjádřena rizalitem. Okna zámku jsou půlkruhově ukončena. Ve střední části se nachází arkádová chodba. V hlavním křídle je vestibul, slavnostní schodiště a velký sál. Stropy mají štukové ornamenty. Do parku se vstupuje terasou se schodištěm se sloupkovou balustrádou. Ze zámku je výhled na čtrnáctihektarový park, vybudovaný ve francouzském stylu společně s hlavní budovou. V 19. století se park změnil na anglický a byl romanticky upraven. Také se v zde nacházely různé vzácné dřeviny a romantické pavilony. Zámek v kultuře V zámeckém areálu se natáčelo několik scén seriálu Rex, který v září 2017 uvedla TV Markíza. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kaštieľ vo Veľkých Levároch na slovenské Wikipedii. Související články Habánské muzeum Klášter Hubertinum
Havešová

Havešová je národní přírodní rezervace v katastrálních územích obcí Stakčínska Roztoka a Kalná Roztoka v okrese Snina v Prešovském kraji na Slovensku. Chráněné území bylo vyhlášeno v roce 1964 a jeho rozloha je 171,32 hektaru. Předmětem ochrany jsou zachovalé porosty pralesního charakteru s výjimečnými jedinci listnatých stromů (javor, jasan, jilm. Rezervace je součástí národního parku Poloniny Od 28. února 2007 je spolu s dalšími rezervacemi zapsána na Seznamu světového dědictví UNESCO pod názvem Původní bukové lesy Karpat a dalších oblastí Evropy. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Havešová na Wikimedia Commons
Havešová

Havešová ist ein nationales Naturreservat in der Slowakei, ein karpatischer Buchenurwald im Gebirgszug Bukovské vrchy (Gebirgsstock Nastaz), im Nationalpark Poloniny. Es befindet sich im äußersten Nordosten der Slowakei, im Quellbereich der Ublianka, an den südlichen und südwestlichen Hängen des Hauptkamms unweit des 740 m n.m. hohen Bergs Kalidlo und ist zwischen den Gemeinden Kalná Roztoka und Stakčínska Roztoka geteilt. Das nationale Naturreservat wurde 1964 eingerichtet und ist 171,32 ha groß. Grund für den Schutz unter der strengsten fünften Stufe ist die Anwesenheit ursprünglicher Buchenwälder und die Varietät innerhalb der Vegetationszonen von 440 bis 740 m n.m. Einzelne Buchen erreichen eine Höhe von bis zu 53 Meter. Vereinzelt kommen im Naturreservat Berg-Ahorne, Spitzahorne, Gemeine Eschen und Bergulmen vor. Seit 2007 ist Havešová mit anderen drei slowakischen und sechs ukrainischen Naturschutzgebieten Teil des UNESCO-Welterbe „Buchenurwälder in den Karpaten“ (heute Alte Buchenwälder und Buchenurwälder der Karpaten und anderer Regionen Europas). Weblinks Eintrag auf pralesy.sk (slowakisch) Einzelnachweise
Havešová

Havešová est une réserve naturelle nationale située dans le nord-est de la Slovaquie. Elle est couverte par une forêt primaire de Hêtres d'une superficie de 171 ha. Elle est inscrite au patrimoine naturel de l’UNESCO dans les Forêts primaires de hêtres des Carpates et forêts anciennes de hêtres d’Allemagne. Liens externes Ressources relatives à la géographie : Common Database on Designated Areas World Database on Protected Areas Portail de la Slovaquie Portail de la conservation de la nature Portail des Carpates
Oerbos Havešová

Het Oerbos Havešová is gelegen in het zuidwesten van het Slowaakse Nationaal Park Poloniny en maakt sinds 2007 deel uit van de werelderfgoedinschrijving Oude en voorhistorische beukenbossen van de Karpaten en andere regio's van Europa. Het Oerbos Havešová ligt op de bergrug Bukovské Vrchy en heeft een oppervlakte van 1,713 km². Algemene informatie Het Oerbos Havešová werd in 1964 tot natuurreservaat uitgeroepen. Het gebied varieert qua hoogte tussen de 442 en 741 meter boven zeeniveau en bestaat vrijwel geheel uit onaangeraakte beukenwouden. Er staan zeer oude beuken (Fagus sylvatica) die een geschatte leeftijd hebben tussen de 220 en 250 jaar en hoogten bereiken van circa 50 meter. De maximale hoogte die voor beuken werd gemeten is hier vastgesteld op 53 meter. Daarnaast staan er in het Oerbos Havešová zeer oude gewone esdoorns (Acer pseudoplatanus), Noorse esdoorns (Acer platanoides), essen (Fraxinus excelsior) en bergiepen (Ulmus glabra). Fotogalerij
Гавешова

Га́вешова (словац. Havešová) — национальный природный заповедник в национальном парке Поланины в Буковске-Врхи, Словакия. Описание Созданный в 1964 году заповедник занимает территорию в 1,713 км². Предметом охраны являются малозатронутые лесные массивы и уникальные сохранившиеся образцы деревьев (клён, ясень, бук), которые могут служить в качестве для научных исследований, культурных и образовательных целей. Примечания
Гавешова

Гавешова (словац. Havešová) — національний природний заповідник, що входить до складу національного парку Полонини (словац. Národný park Poloniny). Розташований у Буковських пагорбах (словац. Bukovské vrchy; синонім — Західні Бескиди) і внесений до Списку всесвітньої спадщини ЮНЕСКО. Праліс Гавешова знаходиться біля сіл Стащинська Розтока і Кальна Розтока. Резервація площею 1713 тисяч м² була заснована в 1964 році. Об'єктом захисту держави виступають прекрасно збережені первісні букові ліси, де зустрічаються і інші види листяних дерев (клен, ясен, в'яз). Цей заповідник був створений в науково-дослідних, культурних і освітніх цілях. Він розташований на висоті від 440 до 741 м над рівнем моря. Середня річна температура в лісі дорівнює 6-6,5 °C. Прогулянки по пралісу — це досить цікавий досвід. Вікові дерева майже не пропускають сонячного проміння. Тут і там видніються повалені стовбури, які лежать до тих пір, поки не будуть перероблені самою природою. Люди не втручаються в життя пралісу. Опинившись на території заповідника Гавашова, ви можете уявити, що перебуваєте на Землі, яка була до появи людини. Масивні буки займають майже весь простір заповідника. Інших дерев дуже мало — всього 5 % від загальної кількості рослин. Ця природна резервація є домом для багатьох видів птахів. Тут гніздяться клинтух (Columba oenas), дятел білоспинний (Dendrocopos leucotos), мухоловка мала (Ficedula parva), вільшанка (Erithacus rubecula), синиця чорна (Parus ater) і повзик звичайний (Sitta europaea). Через буковий праліс Гавешова не проходять туристичні стежки. Однак на деяких картах позначена стежка лісника, якою часто користуються мандрівники. Примітки Посилання Národní přírodní rezervace Havešová [Архівовано 5 березня 2016 у Wayback Machine.] Chránené územia [Архівовано 28 вересня 2015 у Wayback Machine.] Poloha na turistickej mape [Архівовано 5 квітня 2016 у Wayback Machine.] Poloha na turistickej / cykloturistickej mape [Архівовано 29 жовтня 2021 у Wayback Machine.]
ГАЕС Черні Ваг

ГАЕС Черні Ваг — одна з гідроакумулюючих електростанцій Словаччини, споруджена на півночі країни у Жилінському краї, на схід від Ліптовський Мікулаш. Для Словаччини, енергосистема якої включає атомні електростанції, важлива наявність регулюючих потужностей. Таку функцію може виконувати ГАЕС Черні Ваг, будівництво якої відбувалось у 1976—1983 роках. Як нижній резервуар використовується створене за допомогою греблі довжиною 375 метрів водосховище на річці Черні Ваг з об'ємом 5,1 млн м3, в тому числі 3,7 млн м3 придатні для використання в роботі ГАЕС. Коливання рівня води при цьому становить 7,45 метрів (відмітки 726—737,45 над рівнем моря). Верхнім резервуаром є штучна водойма із об'ємом 3,7 млн м3, створена на водрозділі між долинами річок Б'єлі та Черні Ваг (злиттям яких утворюється власне Ваг). Вона заповнюється дещо менше ніж за 8 годин та дозволяє запасти води для роботи протягом 5,7 години. Коливання рівня у верхньому резервуарі становить до 25 метрів. Від верхнього резервуару до машинного залу ведуть три водоводи, споруджені у підземному виконанні з діаметром 3,8 метра. Приміщення електростанції суміщене з дамбою нижнього водосховища, а шість оборотних гідроагрегатів згруповані попарно. Первісно їхню потужність визначили на рівні 111,6 МВт, проте у 1985 році після тестових випробувань підвищили до 122,4 МВт. Окрім насосного й турбінного режиму, агрегати можуть працювати в компенсаторному. Видача електроенергії відбувається на підстанцію 400 кВ Ліптовська Мара. Примітки
Kubínska hoľa

Kubínska hoľa est une petite station de ski située près de Oravský Podzámok et Dolný Kubín dans la Région de Žilina, dans le nord-ouest de la Slovaquie. Voir aussi Liste des stations de sports d'hiver en Slovaquie Liens externes (en) Site officiel (de + en) Informations sur le site HolidayInfo Notes et références Portail des sports d’hiver Portail de la Slovaquie