NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
АЕС Богуниці

Ясловоськобогуницька АЕ́С — атомна електростанція у Західній частині Словаччини. Станція розташована поблизу селища Ясловскі Богуниці за 14 км на північ від Трнави. На території станції знаходиться енергоблок А1 з важководним реактором з газовим охолодженням спільного радянсько-чехословацького проєкту КС-150. КС — «котел селеновий», селеном у радянському атомному проєкті іменували торій, а котлами — реактори. Більшість радянських концепцій важководних реакторів того часу передбачали, як варіант, можливість роботи в торієвому циклі. Фізична частина проєкту реактора була розроблена під керівництвом Абрама Аліханова та Василя Володимирського в Інституті теоретичної та експериментальної фізики. Розробка тепловидільних елементів (ТВЕЛів) для КС-150 велася у Харківському фізико-технічному інституті Академії наук Української РСР. Реактор був виготовлений компанією Skoda та запущений у 1972 році, після 14 років будівництва. Дві черги (V-1 та V-2) складаються з двох енергоблоків із водно-водяними ядерними реакторами радянської моделі ВВЕР-440 кожна. При вступі Словаччини до Євросоюзу було підписано угоду про виведення з експлуатації двох енергоблоків V-1. Перший реактор був зупинений у 2006 році, другий у 2008 році. Таким чином, чинними є два енергоблоки ВВЕР-440 другої черги (V-2). Аварії 5 січня 1976 року після перевантаження палива стався серйозний інцидент на блоці А1. Автоматика помилково показала, що одна з нових паливних збірок щільно встала на посадкове місце, однак це було не так. Після подачі охолоджувального середовища почався витік теплоносія, вуглекислого газу, в реакторний зал. Два працівники, що своєчасно не дотримались аварійних інструкцій, задихнулися. Нещасний випадок не привів до опромінення персоналу та пошкодження обладнання, тож реактор незабаром був знову запущений. 22 лютого 1977 року на блоці А1 сталася аварія унаслідок помилки персоналу. Свіжу паливну збірку перед завантаженням в активну зону недостатньо якісно очистили від силікагелю, що використовувався як консерваційний захист від вологости у процесі транспортування та зберігання збірок. Невидалений силікагель перекрив просвіти у збірці, через котрі охолоджувалися паливні елементи. У результаті стався локальний перепал паливних оболонок і радіоактивні продукти ділення потрапили до першого та другого контурів реакторної установки. Після аварії, яка відповідала 4-му рівню за міжнародною шкалою ядерних подій (INES), було прийнято рішення припинити експлуатацію блоку А1, головним чином, через економічні причини. Інформація про енергоблоки Примітки
Kostel Božského Srdce Ježíšova (Košice)

Kostel Božského Srdce Ježíšova v Košicích (dříve Kaple Božského Srdce Ježíšova) je jezuitský kostel v Komenského ulici v košické městské části Staré Mesto. Původně byl postaven v letech 1936–1937 jako kaple, na kostel byl vysvěcen v roce 2009. Popis V kostele se nachází řada bronzových sochařských děl s rostlinnými motivy větví, listů a kůry. Stojan ambonu je ztvárněn jako bohatě zdobený kmen a podobně i svícen na pašijovou svíci a menší svícny jsou v podobě menších částí téhož kmene. Ambon odkazuje na Ježíše Krista, protože se u něj čte Boží slovo. Oltář ve tvaru kříže vykazuje drsnou strukturu kůry kmene a větví s listy. Bronzový reliéf na oltáři znázorňuje část kmene, na kterém jsou větve a listy. Oltář je zhotoven ze světlého mramoru. Autory tohoto liturgického vybavení jsou akademický sochař Otmar Oliva a kamenický mistr Peter Novák. Do bronzového reliéfu oltáře zakomponovali geografickou skutečnost prolínání křesťanů latinského a byzantského ritu v Košicích. Hlaholský a latinský nápis na reliéfu vyjadřuje první slova z Janova evangelia: „Na počátku bylo Slovo.“ Hlaholice připomíná misii svatých Cyrila a Metoděje a latinka pevné zakotvení na křesťanském Západě. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kostol Božského Srdca Ježišovho (Košice) na slovenské Wikipedii.
Goddelijk Hart van Jezuskerk (Košice)

De Goddelijk Hart van Jezuskerk (Slowaaks: Kostol Božského Srdca Ježišovho) (voorheen: Kapel van het Goddelijk Hart van Jezus), is een kloosterkerk van de jezuïeten in de stad Košice (Slowakije). Ligging Dit kleine rooms-katholieke bedehuis is gelegen in de oude binnenstad (Staré Mesto), in de Komenského-straat 14, ten noorden van de Hlávna ulica. Ze werd oorspronkelijk -in de jaren 1936-1937 - gebouwd als kapel. Pas in 2009 werd het gebouw als kerk gewijd. Inrichting In het kerkje ziet men een aantal typische bronzen sculpturen, die alle een stilleven ("nature morte") voorstellen: takken, schors en bladeren. Men treft er een amberkleurige standaard aan: een voetstuk met een rijk versierde stam waarop kleine kandelaars voorkomen, evenals een grote kandelaar voor de paaskaars. Op de ambo ziet men een verwijzing naar Jezus Christus omdat op die plek het evangelie wordt gelezen. Het kruisvormige tabernakel vertoont op de buitenkant een ruwe structuur die wederom takken met schors en bladeren symboliseert. Het altaar -vervaardigd uit witgrijze steen- is verfraaid met een bronzen reliëf en met een gelijkaardig stilleven als het overige meubilair. De hoger beschreven sculpturen zijn het oeuvre van beeldhouwer Otmar Oliva (° 19 februari 1952) en meester-steenhouwer Peter Novák. Deze kunstenaars verwerkten in het bronzen reliëf van het altaar de verstrengeling van de Byzantijnse - en Romeinse ritus, door zowel in het glagolitisch alfabet, als in het latijns schrift, de eerste woorden uit het evangelie volgens Johannes af te beelden: "In den beginne was het Woord." Deze glagolitische schrijfwijze drukt een eerbetoon uit, aan de gebroeders Cyrillus en Methodius (9e eeuw). Zie ook Košice (stad in Slowakije) Komenského ulica (Košice)
Slovenský plynárenský priemysel

Slovenský plynárenský priemysel, a. s. (zkráceně SPP; 1989–2001 Slovenský plynárenský priemysel, štátny podnik, 1977–1988 Naftový a plynárenský priemysel, koncern, 1972–1977 VHJ Slovenské plynárenské a naftové podniky, 1970–1972 VHJ Slovenské plynárenské závody) je energetická akciová společnost se sídlem v Bratislavě na Slovensku. SPP dodává plyn a elektřinu a s nimi spojené služby do všech krajů Slovenské republiky. Na českém trhu SPP působí od roku 2008 prostřednictvím své dceřiné společnosti SPP CZ, a.s.. Za toto období se mu podařilo získat pozici významného dodavatele plynu a elektřiny i na českém trhu. Současní akcionáři Akcionářem SPP je Slovenská republika prostřednictvím Ministerstva hospodářství SR. Dceřiné společnosti Významné dceřiné společnosti SPP: SPP CZ, a.s. – dodavatel zemního plynu a elektřiny v České republice. SPP CNG s. r. o. – dodavatel CNG a provozovatel sítě plnicích stanic CNG na Slovensku. SPP Infrastructure, a.s. – provozovatel, přepravce a skladování zemního plynu v podzemních zásobnících na Slovensku. Dobročinné aktivity Skupina SPP od roku 2002 prostřednictvím Nadácie SPP vykonává veřejně-prospěšné aktivity pro společnost. Podporovány jsou aktivity v oblastech kultura, ochrana zdraví, dobrovolnictví, regionální rozvoj, podpora znevýhodněných a vzdělávání. V roce 2017 bylo na dobročinné aktivity rozděleno více než 880 tis. EUR. Reference Literatura Ľ. Buláková a kol.: 150 rokov plynárenstva na Slovensku Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Slovenský plynárenský priemysel na Wikimedia Commons Slovenský plynárenský priemysel - dodavatel zemního plynu a elektřiny na Slovensku SPP CZ, a.s. - dodavatel zemního plynu a elektřiny v Česku NAFTA, a.s. - skladování a budování podzemních zásobníků zemního plynu SPP Infrastructure, a.s. - provozovatel, přepravce a skladování zemního plynu na Slovensku Nadácia SPP, n.o. - nadační fond SPP
Slovenský plynárenský priemysel

Slovenský Plynárenský Priemysel, a. s. (Abkürzung SPP; wörtlich: „Slowakische Gasindustrie“) ist der größte und wichtigste slowakische Energieversorger, seit 2012 betätigt sich SPP auch erfolgreich auf dem Elektrizitätsversorgungsmarkt. In allen Regionen der Slowakei garantiert SPP eine verlässliche, sichere und wettbewerbsfähige Versorgung mit Gas und Elektrizität sowie dazugehörenden Dienstleistungen. Das Unternehmen versorgt erfolgreich bis zu 1,33 Millionen Einspeisepunkte mit Erdgas oder Elektrizität. Zusätzlich zur Energieversorgung konzentriert sich SPP darauf, Dienstleistungen zu liefern, die mit der Energieversorgung zusammenhängen, sowie auf intelligente Stromlösungen und auf die Entwicklung von alternativen Kraftstoffen wie CNG, LNG oder Biomethan. Das Unternehmen trägt zum EkoFond n.f. und zur SPP-Stiftung bei. Seit 2014 hält die slowakische Republik 100 % der Unternehmensanteile und übt ihre Aktionärsrechte über das Wirtschaftsministerium der Slowakischen Republik aus. Bedeutende Tochtergesellschaften sind SPP CNG, s.r.o., SPP CZ, a. s. sowie SPP Infrastructure, a. s. Diese Gesellschaften sind verantwortlich für den Transport, die Verteilung und die Lagerung des Erdgases in unterirdischen Lagern in der Slowakei sowie für den Verkauf von komprimiertem Erdgas (Compressed Natural Gas; CNG) als ökologische Alternative zu den traditionellen Brennstoffen. Weblinks Offizielle Website
Slovenský plynárenský priemysel

Slovenský plynárenský priemysel, a.s. (abbr. SPP; Slovak: literally Slovak Gas Industry) is a state-owned energy supplier headquartered in Bratislava, Slovakia. The company follows on from over 150 years of gas industry in Slovakia. It is the biggest natural gas seller in Slovakia. In addition to natural gas, it sells CNG and LNG, and supplies electricity. On 1 July 2006, the company completed the legal unbundling, while according to the requirements of Slovak and European legislation, the companies SPP – preprava, a.s., nowadays Eustream, active in the area of international gas transmission, and SPP – distribúcia, a.s. in the area of natural gas distribution commence their activities. In 2014, the Government of Slovakia became a sole owner of the company. In 2019, the company was selected by the state as a single buyers of renewable power in Slovakia for 2020–2021. Slovakia uses 5 billion cubic meters of natural gas per year. In 2022, SPP ordered 32% of its supplies as pipe gas from Norway, and 34% as shipborne LNG via several countries. In 2024, SPP entered into a short-term pilot contract to buy natural gas from Azerbaijan to reduce the impact of the Ukrainian closure of the pipeline for Russian supplies in 2025. Transfer will be by the Trans-Balkan pipeline, or possibly via Russia and the TurkStream pipeline across the Black Sea, then Turkey, Bulgaria, Serbia and Hungary. The contract could be extended into a longer-term deal. References External links Company website (EN, SK)
Slovenský plynárenský priemysel

Slovenský plynárenský priemysel, a. s. (словац. Словацкая газовая промышленность, сокращённо SPP) — крупнейшая нефтегазодобывающая компания Словакии. Де-факто основана в 1970 году под именем VHJ Slovenské plynárenské závody, в 1972 году переименована в VHJ Slovenské plynárenské a naftové podniky, с 1977 по 1988 годы носила название Naftový a plynárenský priemysel, koncern, с 1989 утвердила своё современное название. Официально после реструктуризации учреждена как юридическое лицо 1 июля 2006 года. Занимается производством, переработкой и поставкой газа в Словакию, Чехию и Австрию. Штаб-квартира находится в Братиславе, в районе Ружинов. Экономическая деятельность В 2006 году на поставке газа (6,283 млн. м³) и сборе налогов SPP заработала 24 млрд. словацких крон (ок. 704 млн. евро) при 1461517 потребителях. Хотя компания является частной, все 100% её акций принадлежат Словацкой республике. Ранее 51% акций принадлежал Словацкому фонду национальной собственности (подчинявшемуся Правительству Словакии), 49% — Slovak Gas Holding B.V., консорциуму GDF Suez и E.ON. Урегулирование отношений акционеров легло на плечи Словацкой Республики вместе с компанией Energetický a průmyslový holding, a.s., бывшим собственником SPP, по итогам которого Словацкий фонд национальной собственности был признан единственным акционером. Примечания Литература Encyklopédia Slovenska, IV. zväzok, 1980 Obchodný register (január 2010) Ссылки Официальный сайт Компании (словац.) Nové trendy v mobilných telefónoch (словац.)
Slovenský plynárenský priemysel

Slovenský plynárenský priemysel, a.s. (скорочено SPP; дос. зі словацьк. Акціонерне товариство «Словацька газова промисловість») — словацька газова компанія зі штаб-квартирою в Братиславі. Займається виробництвом, переробленням та постачанням газу в Словаччину, Чехію та Австрію. Про компанію Де-факто заснована 1970 року як VHJ Slovenské plynárenské závody, в 1972 році перейменована в VHJ Slovenské plynárenské a naftové podniky, з 1977 по 1988 роки мала назву Naftový a plynárenský priemysel, koncern, а з 1989 року затвердила назву Slovenský plynárenský priemysel. 1 липня 2006 року компанія завершила реструктуризацію старих активів та заснована як юридична особа. 2006 року SPP заробила 704 млн євро (після оподаткування) та продала 6,283 млн м³ природного газу 1,461,517 клієнтам. 51% акцій компанії володіє Фонд словацької національної власності, а 49%, включаючи право управління — Slovak Gas Holding B.V., яка є консорціумом компаній Engie та E.ON. Дочірні підприємства Компанія має десятки дочірніх та пов'язаних компаній, з них найбільш відомі: SPP Infrastructure, a.s. — оператор інфраструктурних активів. Дочірні підприємства: Eustream, a.s. (раніше SPP – preprava, a.s.) — оператор газотранспортної системи у Словаччині, який забезпечує транспортування природного газу здебільшого з Росії через магістральні газопроводи Transgas в межах Словаччини та до сусідніх країн Центральної та Західної Європи через чеську та австрійську гілки. SPP – distribúcia, a.s. — оператор газорозподільних мереж у Словаччині, який забезпечує доставлення природного газу через локальні розподільчі мережі до кінцевих споживачів (домогосподарств, підприємств тощо). NAFTA, a.s. — оператор 16-ти сховищ природного газу в Словаччині (включаючи Лаб-3), який забезпечує зберігання вуглеводневої сировини в резервуара та розробку підземних споруд, а також розвідку та видобуток вуглеводнів. Pozagas, a.s. — оператор 4-го підземного сховища природного газу Лаб поблизу міста Малацьки. SPP Storage, a.s. — оператор підземних резервуарів природного газу у Нижньому Бояновіце (Чехія). SPP Česká republika, a.s. (раніше SPP CZ, a.s. — постачальник природного газу та електроенергії кінцевим споживачам в Чехії. SPP CNG, s.r.o. — постачальник природного газу в стисненому та зрідженому станах для автотранспортних засобів через АГНКС та АЗС. Ekofond SPP, n.o. — неприбуткова організація, яка надає фінансову підтримку через власні проекти, програми та гранти або партнерські проекти, спрямованих на поліпшення екологічної ситуації в Словаччині, зокрема в сфері енергетики, енергоефективності, використання відновлювальних джерел енергії тощо. ESCO Slovensko, a.s. — спеціалізується на енергетичному аудиті, розробці та впровадженні енергозберігаючих рішень для підприємств, організацій та державних установ. Див. також Газпром – російська нафтогазова компанія Посилання Офіційний вебсайт компанії [Архівовано 10 квітня 2013 у Wayback Machine.] Примітки
Chata pri Popradskom plese

Chata pri Popradskom plese (dříve Chata kapitána Morávky) je horská chata ve Vysokých Tatrách ležící v nadmořské výšce 1 494 metrů na břehu Popradského plesa. Historie Původní chata na břehu Popradského plesa nesla název Majláthova chata. Byla postavena v roce 1879 uherským Karpatským spolkem. Chata však vyhořela a tak byla v roce 1881 postavena nová, která však o několik let později vyhořela rovněž. V roce 1892 tak byla u Popradského plesa postavena další, která však kapacitně nevyhovovala a tak byla vybudována chata další – v pořadí čtvrtá. Tato vydržela téměř 60 let, dokud neshořela. V roce 1961 byla u Popradského plesa postavena nová (současná), mohutná chata, která dostala název Chata kapitána Morávky. Po roce 1989 se přejmenovala na Chatu pri Popradskom plese. Chata je postavena ve stylu socialistického realizmu s prvky lidové architektury. V roce 2010 byla znovu zprovozněna Majláthova chata. Přístup Chata se nachází na trase Tatranské magistrály, takže je pěšky přístupná po celý rok. K chatě vede asfaltová silnice, čili zde je za určitých podmínek možný i příjezd autem (pro ubytované nebo na zvláštní povolení), jinak je nutno parkovat na parkovišti u zastávky Popradské Pleso Tatranské elektrické železnice. Po modré turistické značce je možný výstup od zastávky Tatranských elektrických železnic Popradské Pleso a trvá asi 1 hod. Značka částečně kopíruje asfaltovou příjezdovou silnici. Po magistrále od Štrbského plesa (1 hodina letní cestou nebo 1:15 zimní cestou). Po magistrále od Sliezského domu kolem Batizovského plesa (3:30 hod) (pouze v létě). Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chata pri Popradskom plese na Wikimedia Commons Oficiální web
Chata pri Popradskom plese

Die Chata pri Popradskom plese (wörtlich Hütte am Poppersee; älter Horský hotel pri Popradskom plese) ist eine Berghütte und ein früheres Berghotel in der slowakischen Hohen Tatra. Sie befindet sich am Nordufer des Bergsees Popradské pleso (deutsch Poppersee) im Mittelteil des Tals Mengusovská dolina (deutsch Mengsdorfer Tal), auf einer Höhe von 1495 m n.m. Geschichte Historisch folgt die Hütte auf die frühere Majláthhütte (slowakisch Majláthova chata), die später Popperseehütte (slowakisch Popradská chata oder Chata pri Popradskom plese) genannt wurde. Die erste Hütte entstand 1879 und wurde dann schrittweise in drei Etappen bis 1964 stetig erweitert. Als sich der Bauzustand in den 1950er Jahren deutlicht verschlechterte, entschied sich der Betreiber, ein Berghotel nach Plänen der Architekten Ladislav Bauer und Ferdinand Čapka zu errichten. Der Bau begann 1958 und wurde in den frühen 1960er Jahren fertiggestellt. Das Berghotel hatte Platz für 110 Gäste und beherbergte ein Restaurant und eine Bar. Doch das Berghotel konnte zu wenige Gäste verbuchen, daher erhielt das Bauobjekt nach einem späteren Rückbau den Charakter einer Berghütte zurück. Touristische Erschließung Die Chata pri Popradskom plese befindet sich auf dem rot markierten Wanderweg Tatranská magistrála auf der Teilstrecke von Štrbské Pleso zum Berghotel Sliezsky dom. Unweit verläuft ein blau markierter Weg von der Haltestelle Popradské Pleso der Elektrischen Tatrabahn zum Bergsee Veľké Hincovo pleso und Sattel Vyšné Kôprovské sedlo, mit einem Abzweig zum Berg Rysy auf einem ebenfalls rot markierten Weg. Von Štrbské Pleso heraus führt ein grün markierter Wanderweg parallel zur Tatranská magistrála. Die Gegend ist auch über eine Asphaltstraße erreichbar, diese ist jedoch nur mit einer Genehmigung zu befahren. Literatur Ivan Bohuš: Od A po Z o názvoch Vysokých Tatier. Hrsg.: ŠL TANAPu. 1. Auflage. Tatranská Lomnica 1996, ISBN 80-967522-7-8, S. 424–425 (Stichwort 2116. Horský hotel pri Popradskom plese). Juraj Kucharík: Tatry – Vysoké, Belianske, Západné. Hrsg.: Dajama. 1. Auflage. Bratislava 2019, ISBN 978-80-8136-098-5, S. 91. Weblinks Webpräsenz von Chata pri Popradskom plese (slowakisch) Einzelnachweise
Chata pri Popradskom plese

Le Chata pri Popradskom plese se trouve dans les Hautes Tatras (Carpates occidentales) près du lac de Popradské pleso dont il porte le nom. Il est situé à 1 494 mètres d'altitude. Histoire Un premier refuge a été construit en bois en 1879. En 1881, il est remplacé par une construction en pierre détruite par un incendie en 1890. Un troisième refuge fut reconstruit en 1892 et fut lui-même remplacé par un bâtiment plus grand en 1961. Références Portail de la randonnée Portail de la montagne Portail des Carpates Portail de la Slovaquie
Schronisko nad Popradzkim Stawem

Górski Hotel Popradzki Staw (słow. Horsky Hotel Popradske pleso) – hotel w Tatrach położony na wysokości 1508 m n.p.m. Znajduje się nad północno-zachodnim brzegiem Popradzkiego Stawu (Popradské pleso) w Dolinie Mięguszowieckiej w słowackiej części Tatr Wysokich. Jest ważnym węzłem komunikacyjnym (szlaki ze Szczyrbskiego Jeziora, Magistrala Tatrzańska, szlak na Rysy i Koprowy Wierch). Na budynku i stronie internetowej obiektu podawana jest wysokość usytuowania 1494 m. Jest ona jednak nieprawidłowa – na ścianie hotelu 0,2 m nad gruntem oraz kilka metrów na lewo od wejścia umiejscowiony jest punkt osnowy geodezyjnej o wysokości 1508,5479 m w układzie Balt po vyrovnaní. Historia Pierwsze schronisko nad Popradzkim Stawem zostało wybudowane w 1879 r. przez Węgierskie Towarzystwo Karpackie (MKE) pod nazwą Majláth-menedékház (słow. Majláthova chata, niem. Majláthhütte, Majláth-Schutzhaus) – upamiętniało ona pomysłodawcę budowy, działacza turystycznego Bélę Majlátha. Budynek kilkakrotnie niszczony był przez pożary, a następnie odbudowywany. W 1897 tereny nabył Christian Hohenlohe, który w 1899 r. wybudował drewniany budynek. Od 1951 r. nosił on imię kpt. Štefana Morávki. Schronisko ostatecznie rozebrano po pożarze z 25 października 1964 r. i odbudowano dopiero w latach 2010–2011. Obok fundamentów starego schroniska już od lat 1958–1961 istniał dzisiejszy duży hotel, dysponujący wówczas 110 miejscami noclegowymi. Początkowo był zarządzany przez przedsiębiorstwo Interhotel „Tatry”, natomiast od 1996 r. jest w rękach prywatnych. Dzisiaj schronisko ma 165 miejsc noclegowych i nadal bywa określane starą nazwą. Dawne nazwy Schronisko nad Popradzkim Stawem, Schronisko Popradzkie (słow. Popradská chata, chata pri Popradskom plese, chata kapitána Morávku, niem. Popperseehütte, węg. Poprád-tavi menház, Poprádi-tavi menedékház) Szlaki turystyczne Przy schronisku znajduje się węzeł szlaków turystycznych: – znakowana czerwono Magistrala Tatrzańska prowadząca ze Szczyrbskiego Jeziora nad Popradzki Staw, a stąd dalej w kierunku Przełęczy pod Osterwą i dalej do Batyżowieckiego Stawu. Czas przejścia ze Szczyrbskiego Jeziora nad staw: 1:15 h, ↓ 1:05 h Czas przejścia znad stawu na Przełęcz pod Osterwą: 1 h, ↓ 45 min – zielony ze Szczyrbskiego Jeziora, odchodzący od czerwonego po 30 min. Czas przejścia całej trasy: 1:15 h, ↓ 1:05 h – niebieski od stacji kolei elektrycznej Popradské pleso nad Popradzki Staw, a stąd dalej w górę Doliny Mięguszowieckiej do rozwidlenia ze szlakiem czerwonym na Rysy i na Wyżnią Koprową Przełęcz. Czas przejścia od stacji do stawu: 1 h, ↓ 35 min Czas przejścia znad stawu na Wyżnią Koprową Przełęcz: 2:15 h, ↓ 1:45 h – niebieskim szlakiem w górę Doliny Mięguszowieckiej i przez Dolinę Żabią Mięguszowiecką i Wagę na Rysy. Czas przejścia: 2:15 h, ↓ 1:45 h – żółty do Tatrzańskiego Cmentarza Symbolicznego pod Osterwą, stamtąd w dół do szlaku niebieskiego w Dolinie Mięguszowieckiej. Czas przejścia: 45 min w obie strony. Szlak żółty otwarty jest tylko w sezonie letnim (15 VI – 31 X). Kontakt adres: Horský Hotel Popradské PlesoPO BOX 12, 059 85 Štrbské Pleso Przypisy
Nový Most

Nový Most (Den Nye Bro) en en bro, der fører over Donau i Slovakiets hovedstad, Bratislava. Broen blev opført i årene mellem 1967-1972, efter et arkitektonisk udkast fra A. Tesar, J. Lacko og I. Slamén. I det gamle jødiske kvarter i Bratislava, Podhradie, gik det hårdt ud over de mange hyggelige huse, der ligger nedenfor borgen, da man skulle have anlagt vejen op til Nový Most. Vejen skabte en skillelinje i Bratislavas centrum, mellem by og borg, som stadig ikke er udjævnet. Broen har en hovedspændvidde på 303 meter, og er en stålkonstruktion båret af stålwirer. Den totale længde er på 430,8 meter, bredden 21 meter, og vægten 7.537 ton. I 80 meters højde findes der en restaurant, der har givet broen dens øgenavn – UFO-broen. Der er en vidunderlig udsigt deroppe fra.