NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dobrá Voda (zamek)

Dobrá Voda (słow. Dobrá Voda, dawniej węg. Jókő) – ruiny gotyckiego zamku leżące w środkowej części Małych Karpat nad wsią Dobrá Voda w powiecie Trnawa w Kraju trnawskim. Leżą na wysokości 320 m n.p.m. i zajmuje powierzchnię 8467 m². Znajdują się w granicach rezerwatu przyrody Slopy na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Małe Karpaty. Nazwę zamku wywodzi się od licznych źródeł wody (wywierzysk) w jego okolicy. W pisemnych wzmiankach pojawia się pod nazwami: Bona Aqua, Dobrawoda albo w różnych językach jako Dobrý Kameň: Jókö (węgierski), Jokw (łacina), Guttenstein, Gutstein (niemiecki). Historia Zamek wybudowano na miejscu starszej twierdzy w pierwszej ćwierci XIII wieku w pagórkowatym terenie, na skalnym występie przy jednej z dróg, przechodzących przez grzbiet Małych Karpat. Pierwsza pisemna wzmianka o zamku pochodzi z 1263 r. Jego położenie w pobliżu Czeskiej Drogi przeznaczyło go do funkcji zamku strażniczego. W najstarszych czasach zamek tworzyła wydłużona budowla z pałacem, który miał przy obydwu węższych bokach czworoboczne wieże; do pałacu od strony południowo-wschodniej przylegało dalsze skrzydło, zakończone kaplicą. Zamek, pierwotnie własność królewska, w końcu XIV wieku wszedł w skład majątków Ścibora ze Ściborzyc, a następnie jego syna Ścibora Ściborowica. Po śmierci tego drugiego, od 1436 r. był już własnością rodu Országhów. Pod koniec XVI wieku właściciele zabezpieczyli zamek, budując przedbramie i przebudowali też dziedziniec, który uzupełnili kilkoma basztami w murze zamkowym. Zamek zyskał na możliwościach obrony, ponieważ droga na zamek górny prowadziła serpentynami, a dolny zamek zabezpieczali obrońcy z wyższych partii. Podczas powstania Rakoczego, które wybuchło w 1703 r., zamek został znacznie uszkodzony. Po następnej naprawie w 1762 spłonął i zostało na nim tylko więzienie dla poddanych. Z początkiem XIX w. zaczął popadać w ruinę. Opis Zamek jest dzisiaj w stanie ruiny. Zachowała się część murów obronnych oraz fragmenty innych budowli: pałacu i kaplicy zamkowej. Do procesu niszczenia przyczynia się też mnóstwo samosiejek, które porastają cały obiekt. Bibliografia Štefan Pisoň, Hrady, zámky a kaštiele na Slovensku, Osveta, Martin 1973; Szomolányi Juraj a kolektív: Malé Karpaty. Tiristický sprievodca ČSSR, wyd. Šport, slovenské telovýchovné vydavateľstvo, Bratislava 1986, s. 251; Linki zewnętrzne o.z. Renova Dobrá Voda hrad
Радио и телевизия на Словакия

Радио и телевизия на Словакия (на словашки: Rozhlas a televízia Slovenska) е държавната обществена радио и телевизия в Словакия. Основана е на 1 януари 2011 г., при сливането на Словашкото радио и Словашката телевизия. От 2 август 2022 г. генерален директор е Любош Мачай. Източници Външни препратки В Общомедия има медийни файлове относно Радио и телевизия на Словакия ((sk)) Официален сайт – 1 ((sk)) Официален сайт – 2
Rozhlas a televízia Slovenska

Rozhlas a televízia Slovenska ou RTVS (en français : Radio et télévision de Slovaquie) est un groupe de radio et de télévision appartenant à l'État slovaque. Le groupe est dirigé par Václav Mika (sk). Son siège se situe dans la capitale slovaque, Bratislava. Histoire Le groupe est né le 1er janvier 2011 de la fusion des deux sociétés audiovisuelles publiques : Slovenská televízia (télévision) et Slovenský rozhlas (radio). Activités Stations de radio RTVS possède 6 stations de radio : Le groupe audiovisuel public possède également trois radios diffusées exclusivement sur Internet : Chaînes de télévision Le groupe possède trois chaînes de télévision : Voir aussi Union européenne de radio-télévision Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Radio and Television Slovakia » (voir la liste des auteurs). Liens externes (sk) Site de la RTVS (sk) Site de la télévision publique Slovenská televízia (sk) Site de la radio publique Slovenský rozhlas Portail des entreprises Portail de la télévision Portail de la radio Portail de la Slovaquie
Rozhlas a televízia Slovenska

Rozhlas a televízia Slovenska (in italiano 'Radiotelevisione Slovacca') o RTVS è stata la istituzione di diritto pubblico, nazionale, informativo, culturale ed educativo che garantiva di servizio pubblico radiotelevisivo della Slovacchia. La sua sede centrale si trovava nella capitale, Bratislava. L'azienda è nata nel 2011 dalla fusione di Slovenská televízia e Slovenský rozhlas, rispettivamente le due società televisive e radiofoniche. I fondi per la fusione sono stati raccolti tramite pubblicità, fondi governativi e un canone mensile obbligatorio riscosso tramite la bolletta elettrica. È membro a pieno titolo dell'UER, come i suoi due predecessori. L'emittente è stata chiusa il 1 luglio 2024 a seguito di una decisione governativa e da data menzionata lo sostituì Slovenská televízia a rozhlas. Televisione La rete possiede quattro canali televisivi: Jednotka (Canale Uno), precedentemente denominato STV 1; Dvojka (Canale Due), precedentemente denominato STV 2. Šport (Canale Sport) dal 2021 24 (Canale Ventiquattro) dal 2022 Canali televisivi nel passato Trojka (Canale Tre) dal 2019 al 2022 Radio La rete disponde di un totale di 9 stazioni radio. Cinque sono stazioni radio FM: SRo1, Rádio Slovensko SRo2, Rádio Regina, divisa a sua volte in tre divisioni locali SRo3, Rádio Devín SRo4, Rádio FM SRo5, Rádio Patria Una stazione radio via satellite, DVB-T e internet: SRo6, Radio Slovakia International E tre stazioni radio esclusivamente digitali: SRo7, Rádio Klasika (musica classica) SRo8, Rádio Litera (teatro) SRo9, Rádio Junior (per bambini fino a 10 anni di età) Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Rozhlas a televízia Slovenska Collegamenti esterni (SK) Sito ufficiale, su stvr.sk.
Rozhlas a televízia Slovenska

Rozhlas a televízia Slovenska (Radio i telewizja Słowacji) w skrócie RTVS – nieistniejący słowacki publiczny nadawca radiowo-telewizyjny mający swą siedzibę w Bratysławie. RTVS od początku jej istnienia należała do Europejskiej Unii Nadawców. Instytucja powstała 1 stycznia 2011 roku w wyniku połączenia Slovensky rozhlas i Slovenská televízia, które działały dotychczas jako samodzielne instytucje. Od 1 sierpnia 2017 roku dyrektorem generalnym RTVS był Jaroslav Rezník, który zastąpił na tym stanowisku Václava Mikę, sprawującego tę pozycję od 2012 roku. 1 lipca 2024 roku zlikwidowana przez podpisanie ustawy przez prezydenta. Rozpoczął się proces przekształcania w STVR (Słowacka Telewizja i Radio). Kanały radiowe Nadawała 9 kanałów radiowych: naziemne (analogowe) Rádio Slovensko Rádio Regina Rádio Devín Rádio FM Rádio Patria cyfrowe Rádio Slovakia International Rádio Klasika Rádio Litera Rádio Junior Rádio Slovensko, Rádio Regina, Rádio Devín i Rádio_FM nadawały na falach ultrakrótkich; Rádio Patria na UKF-ie i falach średnich. Wszystkie stacje nadawały drogą satelitarną, w internecie, a także w DVB-T. Kanały telewizyjne Nadawała 5 kanałów telewizyjnych: Jednotka Dvojka RTVS Sport RTVS 24 Kanały zlikwidowane Trojka Jednotka, RTVS Sport oraz RTVS 24 były kanałami, które nadawały 24 godziny na dobę, zaś Dvojka nadawała tylko około 18 godzin na dobę (nie dotyczy dni z nocnymi transmisjami obrad Narodowej Rady Republiki Słowackiej. Wszystkie te kanały dostępne były przez cyfrowe nadajniki naziemne (do czerwca 2011 Jednotka i Dvojka nadawała naziemnie analogowo), telewizję kablową, przez satelitę Astra 3A 23,5° wschód oraz przez internet na oficjalnej stronie RTVS. Dawniej istniał również kanał Trojka. Zobacz też Slovensky rozhlas Slovenská televízia Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona RTVS
Радіо і телебачення Словаччини

Радіо і телебачення Словаччини (словац. Rozhlas a televízia Slovenska) або RTVS — державна національна організація суспільного мовлення в Словаччині. Штаб-квартира знаходиться в Братиславі, керівником є Ярослав Резнік. Організація була створена у 2011 році після злиття Словацького телебачення (Slovenská televízia) та Словацького радіо (Slovenský rozhlas). Фінансування організації складається з доходів від реклами, платежів уряду, та щомісячного внеску, який розповсюджується на більшість осіб, що були зареєстровані у роздрібних торговців електроенергією та більшість підприємств з трьома або більше співробітниками. Як і її попередники, RTVS є повним членом Європейської мовної спілки. Радіо канали В країні працюють 5 FM радіо станцій: SRo1 :Rádio Slovensko SRo2 :Rádio Regina SRo3 :Rádio Devín SRo4 :Rádio FM SRo5 :Rádio Patria Через супутник, DVB-T та Інтернет: SRo6 :Radio Slovakia International Та цифрові станції: SRo7 :Rádio Pyramida (класична музика) SRo8 :Rádio Litera (драма) SRo9 :Rádio Junior (для дітей до 10 років) Rádio Regina поділяється на Rádio Regina Bratislava, Rádio Regina Banská Bystrica та Rádio Regina Košice. Rádio Patria, яка почала мовлення в 2009 році, працює з 06:00 до 18:00 на угорській мові, як служба для найбільшої етнічної меншини, яка живе переважно в південних районах на кордоні з Угорщиною. Телевізійні канали Працюють 4 національні телевізійні канали. Поточні RTVS 1 (Jednotka) — канал, розрахований на загальну публіку, показує родинні телепрограми, словацькі фільми, дитячі програми, новини, спортивні події та документальні фільми. RTVS 2 (Dvojka) — присвячений документальним програмам та програмам про природу, іноземним фільмам та менш важливим спортивним подіям. RTVS 24 — інформаційний канал, який був запущений на фоні повномасштабного вторгнення Росії в Україну. Спочатку він працював як тимчасовий інформаційний канал на базі RTVS 3, але пізніше став окремим каналом. RTVS Šport — присвячений спортивним подіям. Припинили мовлення RTVS 3 (Trojka) — показував спортивні події з 2008 по 2011, і показував повтори з STV 1 та STV 2 з 2019 по 2022. Примітки
Zbojnická chata

Zbojnická chata (slovensky Zbojnícka chata, maďarsky Hosszú-tavi menedékház, polsky Schronisko Zbójnickie) je horská chata nad Velkou Studenou dolinou ve Vysokých Tatrách, na Slovensku. Nachází se v nadmořské výšce 1 960 metrů nad mořem. Historie V roce 1907 postavila uherská lesní správa na místě dnešní Zbojnické chaty loveckou chatu, která byla o tři roky později dána do užívání turistům. V roce 1924 byla chata rozšířena a v letech 1984 až 1986 byla v rekonstrukčních pracích vystavěna v dnešním půdorysu. V červnu 1998 chata vyhořela a o rok později byla postavena znovu. Poskytuje celoročně 16 lůžek na postelích ve společné noclehárně a další dvě desítky míst na matracích v patře pod střechou. V provozu je jednoduchá restaurace. Zbojnická chata je částečně zásobovaná nosiči z Hrebienku. Turistika K chatě vede modrá turistická značka skrze celou Velkou Studenou dolinu od Tatranské Lomnice na Prielom. V zimě je sjízdná na lyžích. Před 2. světovou válkou po této trase vedl lyžařský sjezdový závod. Přechod k Téryho chatě přes Priečné sedlo umožňuje žlutě značená Ostravská stezka. Okolí chaty je považováno za nejlepší terén pro skialpinismus ve Vysokých Tatrách. Nejpopulárnější sjezdy vedou ze Svišťového štítu a ze sedla Malý Závrat (tzv. Generál). Horolezectví je zde provozováno na všech výkonnostních úrovních v létě i v zimě. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zbojnická chata na Wikimedia Commons Zbojnická chata - oficiální stránka Zbojnická chata na Vysoketatry.com
Schronisko Zbójnickie

Schronisko Zbójnickie (słow. Zbojnícka chata, niem. Großkohlbacher Schutzhaus, Langersee-Schutzhaus, Räuberhütte, węg. Hosszú-tavi-menedékház) – schronisko w słowackich Tatrach Wysokich, w Dolinie Staroleśnej (słow. Veľká Studená dolina) na wysokości ok. 1960 m n.p.m. Pierwszym budynkiem, który powstał w tym miejscu, była chata wzniesiona w latach 1907–1908. Wybudował je węgierski zarząd lasów państwowych dla celów myśliwskich, ale w 1910 r. udostępnił turystom. Na początku było niezagospodarowane, mieściło jedno pomieszczenie z pryczami, ławkami i piecykiem. W roku 1924 schronisko zostało przejęte przez Klub Czechosłowackich Turystów – przebudowano je i nadano obecną nazwę Zbojnícka chata. Przeprowadzano później kolejne remonty – ostatni miał miejsce po pożarze 14 czerwca 1998 r. i zakończył się pod koniec 1999 r. W odbudowie duży wkład miały dobrowolne datki zebrane wśród słowackiego społeczeństwa. Podczas remontu obok spalonego budynku znajdował się duży namiot, w którym mogli spać także turyści. Dzisiaj schronisko ma 16 łóżek. Zbójnicka Chata jest zaopatrywana tylko przez nosiczów. Chatarem schroniska w 2010 r. był Ľudovít Záhor. Latem 2016 r. na dachu chaty zainstalowano i uruchomiono automatyczną stację meteorologiczną. Nazwę swą schronisko wzięło od pobliskich Zbójnickich Stawów. Dawniej przez polskich taterników zwana była Trupiarnią ze względu na panujące w nim zimno, wilgoć i nieporządek. Obecna polska nazwa jest kalką słowackiej, nie była używana przed II wojną światową. Szlaki turystyczne – niebieski szlak z Tatrzańskiej Łomnicy obok Wodospadów Zimnej Wody i Rainerowej Chatki i dalej wzdłuż Staroleśnego Potoku do schroniska, stąd przez Rohatkę i Dolinę Białej Wody do Łysej Polany. Czas przejścia z Tatrzańskiej Łomnicy do Rainerowej Chatki: 2:10 h, ↓ 1:55 h Czas przejścia od Rainerowej Chatki do schroniska: 2:15 h, ↓ 1:45 h Czas przejścia od schroniska na Rohatkę: 1:15 h, ↓ 55 min Czas przejścia z Rohatki na Łysą Polanę: 5 h, ↑ 5:40 h – żółty szlak prowadzący ze Schroniska Téryego przez Czerwoną Ławkę do Schroniska Zbójnickiego, jeden z najtrudniejszych tatrzańskich szlaków turystycznych. Czas przejścia ze Schroniska Téryego na przełęcz: 1:30 h Czas przejścia z przełęczy do Schroniska Zbójnickiego: 1:45 h Kontakt adres: Zbojnícka chata, Starý Smokovec, 062 01 Vysoké Tatry Przypisy
Hamuliakovo

Hamuliakovo (historicky slov. Gutora i Gutor, maďarsky Gútor; německy Gutern) je obec na Slovensku, v okrese Senec v Bratislavském kraji. Žije zde přibližně 3 100 obyvatel. V obci se nachází románský římskokatolický kostel svatého Kříže z 13. století. Historie První písemná zmínka o obci pochází z roku 1242. V roce 1921 zde žilo 718 obyvatel, z toho 22 Čechoslováků, 2 Němci a 690 Maďarů. Do uzavření Trianonské smlouvy byla obec součástí Uherska, poté byla (pod názvem Gutor) součástí Československa. V letech 1938 až 1945 byla (na základě první vídeňské arbitráže) součástí Maďarského království. V roce 1948 byla tehdejší obec Gutor přejmenována na Hamuliakovo, na počest slovenského obrozence Martina Hamuljaka. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Hamuliakovo na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hamuliakovo na Wikimedia Commons Oficiální stránky Profil kostela na apsida.sk
Hamuliakovo

Hamuliakovo (bis 1927 slowakisch „Gutora“ – 1927–1948 „Gutor“; deutsch Gutern, ungarisch Gutor – bis 1907 Gútor) ist eine Gemeinde im Okres Senec in der Slowakei. Der Ort liegt etwa 20 km südöstlich von Bratislava beim Beginn des Stausees Gabčíkovo an der Donau und hat etwa 1200 Einwohner. Das Dorf wurde 1222 (1249?) erstmals als Gutt schriftlich erwähnt und wurde 1948 aus nationalpolitischen Gründen zu Ehren des slowakischen Nationalerweckers Martin Hamuljak in Hamuliakovo umbenannt. Bevölkerung Heiligkreuz-Kirche Die römisch-katholische Kirche zum Hl. Kreuz in Hamuliakovo stammt aus dem 13. Jahrhundert und gehört zu den bedeutendsten romanischen Kirchen der Slowakei. Ihr jetziges Aussehen ist das Ergebnis mehrerer Instandsetzungen in der Zeit des Barock und im 19. und 20. Jahrhundert. Einzigartig sind die Fresken aus der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts. Es handelt sich um gotische Wandmalereien mit Motiven alter Kirchensymbole. Einzelnachweise Weblinks
Hamuliakovo

Hamuliakovo (Hungarian: Gutor) is a village and municipality located in the Senec District, Bratislava Region, Slovakia. Geography The municipality lies at an altitude of 128 metres (420 ft) and covers an area of 10.94 km2 (4.22 sq mi) (2025). History In historical records, the village was first mentioned in 1284. After the Austro-Hungarian army disintegrated in November 1918, Czechoslovak troops occupied the area, later acknowledged internationally by the Treaty of Trianon. Between 1938 and 1945, Hamuliakovo once more became part of Miklós Horthy's Hungary through the First Vienna Award. From 1945 until the Velvet Divorce in 1993, it was part of Czechoslovakia. Since then, it has been part of Slovakia. Population It has a population of 3080 people (31 December 2025). Ethnicity In year 2021 was 2568 people by ethnicity 1959 as Slovak, 573 as Hungarian, 64 as Not found out, 30 as Other, 29 as Czech, 10 as Russian, 7 as Rusyn, 7 as German, 6 as Ukrainian, 6 as Romani, 5 as Bulgarian, 2 as Austrian, 2 as Greek, 2 as English, 1 as Vietnamese, 1 as Serbian, 1 as Romanian and 1 as Albanian. Note on population: The difference values of population numbers in the table "Population statistic" and in the sections "Ethnicity" & "Religion" is caused by the use of various statistical methods. Religion In year 2021 was 2568 people by religion 1346 from Roman Catholic Church, 973 from None, 83 from Evangelical Church, 51 from Not found out, 23 from Greek Catholic Church, 15 from Calvinist Church, 15 from Eastern Orthodox Church, 15 from Christian Congregations in Slovakia, 14 from Ad hoc movements, 8 from Other and not ascertained christian church, 7 from Other, 7 from Buddhism, 4 from Islam, 3 from Old Catholic Church, 1 from Jehovah's Witnesses, 1 from Hinduism, 1 from United Methodist Church and 1 from Baptists Church. Twin towns Hamuliakovo is twinned with: Deutsch Jahrndorf, Austria Kerekegyháza, Hungary Rajka, Hungary See also List of municipalities and towns in Slovakia References Genealogical resources The records for genealogical research are available at the state archive "Státný archiv in Bratislava, Slovakia" Roman Catholic church records (births/marriages/deaths): 1672-1896 (parish B) External links Media related to Hamuliakovo at Wikimedia Commons Official website statistics.sk at the Wayback Machine (archived 2007-05-13) Surnames of living people in Hamuliakovo
Hamuliakovo

Hamuliakovo es un municipio del distrito de Senec en la región de Bratislava, Eslovaquia, con una población estimada a final del año 2025 de 3080 habitantes.​ Se encuentra ubicado al sureste de la región, en el valle del río Morava y cerca de la frontera con la región de región de Trnava y con Austria.​ Demografía Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Hamuliakovo.
Hamuliakovo

Hamuliakovo jest selo u Okrugu Senec u Slovačkoj. Godine 2025. imalo je 3080 stanovnika i površinu 10,94 km2. Stanovništvo Etnička pripadnost Pri popisu stanovništva 2021. godine stanovništvo se moglo izjasniti pripadnicima jedne ili dviju narodnosti. Od 2568 stanovnika bilo ih je tako 1959 slovačke, 573 mađarske, 64 neutvrđene, 30 inih, 29 češke, 10 ruske, 7 rusinske, 7 njemačke, 6 ukrajinske, 6 romske, 5 bugarske, 2 austrijske, 2 grčke, 2 engleske, 1 vijetnamske, 1 srpske, 1 rumunjske i 1 albanske narodnosti. Religija Pri popisu stanovništva 2021. godine 2568 stanovnika izjavilo je sljedeće vjerske pripadnosti: 1346 Rimokatolička Crkva, 973 bez vjerske pripadnosti, 83 Evangelistička Crkva, 51 neutvrđeno, 23 Grkokatolička Crkva, 15 Kalvinistička, 15 Pravoslavna Crkva, 15 Kršćanski zborovi u Slovačkoj, 14 ad hoc pokreti, 8 ostale i neprecizno određene kršćanske crkve, 7 razno, 7 Budizam, 4 Islam, 3 Starokatolička Crkva, 1 Jehovini svjedoci, 1 Hinduizam, 1 Evangelistička metodistička Crkva i 1 Baptistička Crkva. Izvori
Hamuliakovo

Hamuliakovo (Hongaars:Gutor) is een Slowaakse gemeente in de regio Bratislava en maakt deel uit van het district Senec. Hamuliakovo telt 1108 inwoners. In 2001 was de meerderheid van de bevolking nog etnisch Hongaar, in 2011 woonden er 894 Slowaken, 504 Hongaren en 24 personen met een andere etniciteit. Het dorp is heden ten dage een plaats die zich ontwikkelt tot forensendorp voor de Slowaakse hoofdstad Bratislava. Ten noorden van het dorp is een nieuwbouwwijk in aanbouw. Nabij het dorp ligt aan de overzijde van de Donau het Danubiana Meulensteen Art Museum van de Nederlandse Mecenas Gerard Meulensteen.
Hamuliakovo

Hamuliakovo este o comună slovacă, aflată în districtul Senec din regiunea Bratislava. Localitatea se află la altitudinea de 128 m deasupra n.m., se întinde pe o suprafață de 10,95 km2 și în 2017 număra 2.057 de locuitori. Localitatea este înfrățită cu Kerekegyháza. Istoric Localitatea Hamuliakovo este atestată documentar din 1242. Demografie Note Legături externe Site web oficial Materiale media legate de Hamuliakovo la Wikimedia Commons
Гамульяково (район Сенец)

Гамульяково (словац. Hamuliakovo, нем. Gutern, венг. Gutor) — деревня района Сенец, Братиславского края, в юго-западной Словакии. Расположена в Дунайской низменности примерно в 20 км к юго-востоку от Братиславы у водохранилища Габчиково на Дунае. Население на 1 января 2021 года составляло 2419 человек. Кадастровая площадь — 10,947 км². Плотность — 221 чел./км². История Впервые упоминается в 1242 году под названием Гутт. До 1918 года входило в состав Венгерского королевства, после чего перешло к вновь образованной Чехословакии. В 1948 году переименована в честь Мартина Гамуляка, участника словацкого национального движения. Население Примечания Ссылки Официальный сайт деревни (словац.) Obec Hamuliakovo (словац.)
Хамуљаково

Хамуљаково (слч. Hamuliakovo) насељено је мјесто са административним статусом сеоске општине (слч. obec) у округу Сењец, у Братиславском крају, Словачка Република. Становништво Према подацима о броју становника из 2025. године насеље је имало 3080 становника. Етничка припадност Према попису из 2021. у насељу је живело 2568 људи, од чега су по етничкој припадности изјаснили: 1959 као Словац, 573 као Мађар, 64 као непознато, 30 као различите, 29 као Чех, 10 као Рус, 7 као Русин, 7 као Нијемац, 6 као Украјинац, 6 као Ром, 5 као Бугар, 2 као Аустријан, 2 као Грк, 2 као Енглезaи, 1 као Вијетнамац, 1 као Срб, 1 као Румун и 1 као Албанац. Религија У години 2021. је било 2568 људи по вероисповести: 1346 Латинска црква, 973 Без верске припадности, 83 Словачка евангеличка црква аугзбуршке вероисповести, 51 Неоткривено, 23 Гркокатолицизам, 15 Калвинизам, 15 Православна црква, 15 Хришћанске цркве у Словачкој, 14 Ад хок покрети, 8 Друге и неодређене хришћанске цркве, 7 Друго, 7 Будизам, 4 Ислам, 3 Старокатоличка црква, 1 Јеховини сведоци, 1 Хиндуизам, 1 Уједињена методистичка црква и 1 Баптисти. Референце Спољашње везе Крајеви и окрузи у Словачкој Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (8. фебруар 2010) (језик: словачки)
Гамуляково

Гамуляково (словац. Hamuliakovo) — село, громада округу Сенець, Братиславський край, південно-західна Словаччина. Кадастрова площа громади — 10,95 км². Населення 2212 осіб (станом на 31 грудня 2017 року). Історія Гамуляково згадується в 1242 році. Населення Примітки Посилання obechamuliakovo.sk — офіційний сайт громади Hamuliakovo - …. e-obce.sk (словац.). :
Richňava

Richňava je jedno z umělých jezer u Banské Štiavnice. Jezera (nebo tajchy) byly v minulosti vytvořeny jako zásobníky vody pro Richňavské jezera, dva velké tajchy patří k nejvýše položeným v okolí Banské Štiavnice. Velké a Malé Richňavské jezero jsou navzájem propojeny a odděluje je od sebe hráz. Přístup – k jezerům se lze dostat pohodlně na kole, autem nebo autobusem. Obě jezera byla postavena v osmnáctém století. Původně byla vlastně nádrž jen jedna, s mnohem větším objemem jímané vody. Avšak již po několika letech od vybudování se začaly objevovat problémy. Nebezpečné prosakování vody z tak velké nádrže vzbudilo oprávněné obavy z poškození, či snad protržení hráze. Doprava shromážděné vody k důlním dílům byla řešena systémem vodních štol a struh. V letních měsících nabízí jezero možnost koupání a vodních sportů. Richňavské jezero je velmi dobře známé mezi potápěči, kteří zde pravidelně pořádají školení a kurzy potápění. Jezero slouží i jako rybářský revír. Jezero je červeně zbarvené pravděpodobně kvůli řase Tovellia sanguinea. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Richňava na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Richňava na Wikimedia Commons