NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Словацька академія наук

Словацька академія наук (САН) (словац. Slovenská akadémia vied) — наукова організація, що займається організацією наукових досліджень у Словаччині. Заснування Утворена в 1942 році, закрита після Другої світової війни, а потім відновлена 26 червня 1953 року. Розташування Розташована у Братиславі. Наукові традиції Базується на прогресивних наукових традиціях Матиці словацької, наукового товариства ім. П. Й. Шафарика (засновано в 1926), Словацької академії наук і мистецтв (1943). Перший керівник Перший голова САН — академік Ондрей Павлик. Діяльність Починаючи з 1953 року створена мережа Науково-дослідних інститутів САН. Спочатку САН мала 14 наукових установ. У 1953 р. в САН працювало 584 співробітника, з них в інститутах гуманітарного напрямку — 244 чол. і 196 — в інститутах природничих наук (хімія, медицина і біологія, сільське господарство). 58 чол. працювало в галузі наук про Землю і Всесвіт, фізико-математичних і технічних наук. 106 працівників працювало у спільних НДІ. Еволюція З 1963 р. Словацька Академія Наук — частина Чехословацької академії наук. У 1975 р. САН мала 30 дійсних членів і 37 член-кореспондентів (21 з них одночасно члени Чехословацької АН). У цей час об'єднує 19 наукових колегій, близько 50 наукових установ, у тому числі НДІ (науково-дослідний інститут) в Братиславі (фізики, біології, технічної кібернетики, геологічні та інші), Кошиці (експериментальної фізики, гірничої справи, гельмінтології тощо), в Нітре (археологічні). В установах САН у 1980-х роках було зайнято близько 4 тис. працівників, у тому числі 85 докторів і понад 700 кандидатів наук. Видавалося понад 30 наукових журналів. Президент САН був 1-м віце-президентом Чехословацької АН. З 1974 президент САН — фізик Володимир Гайко. Сучасність Нині САН — самостійна самоврядна наукова організація у Словаччині. У 1991 р. САН мала понад 50 академіків, 60 членів-кореспондентів, близько 50 наукових установ. Сучасний президент САН — Яромир Пасторек (Jaromír Pastorek). Основна місія САН і її організацій — здійснення фундаментальних і прикладних досліджень з широкого кола технічних, природних наук, гуманітарних і соціальних наук. Науково-дослідна діяльність САН прагне розвивати знання на міжнародному рівні, дотримуючись при цьому поточних потреб суспільства словацької культури. Організації Академії співпрацюють з університетами у сфері освіти, зокрема, підготовки наукових кадрів, викладацької діяльності в університетах. За допомогою двосторонніх і багатосторонніх міжнародних та вітчизняних наукових проектів, зокрема зі структурних фондів ЄС і членства в міжнародних асоціаціях і установах розроблена велика система міжнародного співробітництва, тим самим сприяючи інтеграції Словацької науки в транснаціональному контексті. Джерела Словацкая Академия Наук. 1953—1983. Братислава. 1984. 154 с. Примітки Посилання http://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Slovak_Academy_of_Sciences?uselang=sk Словацька Академія Наук Словацька Академія Наук. БСЭ. САН-1991 Slovenskej akadémie vied Офіційний сайт Академії SAV — oficiálna stránka Elektronické noviny SAV
Burg Marksdorf

Burg Marksdorf (slowakisch Markušovský hrad) ist die Ruine einer Höhenburg im slowakischen Markušovce (Marksdorf) in der Nähe von Spišská Nová Ves (Zipser Neudorf). Geschichte Während des Mongolensturms im Jahr 1241 wurde das Gebiet des heutigen Marksdorf verwüstet. Nachdem die Mongolen Ungarn verlassen hatten, ließ Markus, der Sohn von Gol, die Siedlung wiederherstellen und warb deutsche Siedler an. Nach Markus trug der Ort nun den Namen Markušovce – Marksdorf. Nach Überlieferung erhielt Markus ältester Sohn 1284 die Erlaubnis, eine Burg in der Gegend von Markušovice zu errichten. Der Ort gehörte später den Máriássy, danach den Wieland. Im Jahr 1486 übernahm Štefan Máriássy die Verwaltung des Familienbesitzes und ließ die Burg nach Zerstörungen wieder aufbauen und erweitern. Der Wiederaufbau der Burg stieß jedoch bei den Städten Zips, insbesondere bei Leutschau, auf Widerstand. Die Städte sahen mit der Beherrschung der Hochlandstraße durch die starke Burg der Máriássy ihre Interessen gefährdet. Deshalb erwirkten sie, dass Vladislav II. 1507 den Ausbau der Burg Marksdorf verbot. Schließlich kam es doch zu einer Einigung, nach der die Burg ausgebaut werden durfte, aber nicht mit einem Wassergraben geschützt werden durfte. Nach dem Tod von Štefan im Jahr 1516 ging die Burg in die Hände seines Sohnes František über, der jedoch 1526 nach der Schlacht von Mohács die Wahl von Johann Zápolya zum König von Ungarn unterstützte. König Ferdinand erklärte die Anhänger der Verräter von Zápolya zu Hochverrätern. Die Leutschauer nutzten dies und griffen 1527 Marksdorf an, das sie eroberten, plünderten und verwüsteten. Baubestand Die Überreste der Burg befinden sich auf einem felsigen Hügel oberhalb der Dorfkirche St. Michael. Bis vor kurzem hatten die erhaltenen Räume im östlichen Teil eine Holzbalkendecke. An der nordöstlichen und der südöstlichen Ecke bestanden Bastionen, am westlichen Ende der Burg ein 17 × 10 m großer Palas. Nach dem Wiederaufbau der Renaissance ist der Palas als ein vierflügeliges unregelmäßiges Gebäude mit rechteckigem Grundriss, kreisförmigen Eckbastionen und einem schmalen Innenhof erhalten geblieben, der an der West- und Ostseite durch halbkreisförmige Tore zugänglich ist. Bei der Restaurierung der Burg 2018 wurden auch Fundamente eines Wohnturms aus der Wende vom 14. zum 15. Jahrhundert entdeckt. Weblinks Markušovský hrad Literatur Ernst Hochberger: Das große Buch der Slowakei: 3000 Stichworte zur Kultur, Kunst, Landschaft, Natur, Geschichte, Wirtschaft. Hochberger, 1997, S. 434.
Gebouw van het Grondwettelijk Hof (Košice)

Het Gebouw van het Grondwettelijk Hof is een monumentaal complex (gewezen kazerne), gelegen aan de Hlavná ulica 110 in de Slowaakse stad Košice. Geschiedenis Eerste gebouw Nadat Tsjecho-Slowakije op 1 januari 1993 gesplitst werd, oefende het Grondwettelijk Hof van Slowakije aanvankelijk zijn activiteiten uit, in het Csáky-Dezőfi-paleis aan de Hlavná-straat 72. Huidig gebouw Anno 2002 werd het bouwwerk van de voormalige Jiskra-kazerne aan de Hlavná-straat 110, door het Slowaakse Ministerie van Defensie met een "contract voor kosteloze overdracht van staatseigendommen" overgedragen aan het Constitutioneel Hof. Dat militair gebouw was in 1885 opgetrokken, op de plaats van een oudere kazerne waar ook de stadswapenkamer was. Sinds 1910 was de Jiskra-kazerne gedeeltelijk ter beschikking van de lokale politie, en dit in afwachting van de verhuis van die politiedienst naar de Moyzesova-straat. In 2006 verhuisde het Grondwettelijk Hof naar het gebouw van de Jiskra-kazerne. Renovatie In de overgangsperiode werd het monumentale kazernegebouw gerenoveerd. Dit kostte toentertijd meer dan 199 miljoen Slowaakse kroon. Belendend complex Thans bezet het Constitutioneel Hof drie bouwwerken die één complex vormen : de rechters hebben hun kantoren aan de Hlavná-straat 110 ; in het bouwwerk aan de Mäsiarská-straat bevinden zich de belangrijkste rechtszaal, een archiefkamer, de bibliotheek en verscheidene lokalen voor medewerkers ; het perceel aan de Zbrojničná-straat biedt woongelegenheid aan werknemers van wie de officiële woonplaats op grote afstand buiten Košice is gelegen. Monument Op 13 februari 1981 werd het gebouw geregistreerd als Nationaal cultureel monument van de Slowaakse Republiek. Zie ook Košice (stad in Slowakije)
Honti Múzeum és Simonyi Lajos Galéria

A Honti Múzeum és Simonyi Lajos Galéria székhelye az Ipolysági Rotarides utca 13 alatt található. Tevékenysége: a honti régió helytörténeti, régészeti és néprajzi kutatása, tárgygyűjtés, társadalomtudományi és képzőművészeti kiállítások rendezése. Története Honti Múzeum 1902–1924 1898−ban Pongrácz Elemér és Matunák Mihály szervezésében az ipolysági vármegyeházán egy országos visszhangot kiváltó kiállítás nyílt meg. A sikeres kiállítás után nyomban megfogalmazódott egy új múzeum létrehozásának terve is. Már 1898. december 29−én megtartotta alakuló ülését a Hontmegyei Múzeumtársulat, mely a legfőbb célját teljesítette: 1902−ben megnyílt Ipolyságon a Honti Múzeum, melynek Pongrácz Elemér lett az első igazgatója. A múzeum képes katalógusa című kiadványt is Pongrácz Elemér szerkesztette. Eszerint 1902−ben a múzeum tulajdonát képezte az a 80 darab olajfestmény, melynek szerzői közt ott találjuk Kubányi Lajost, Márffy Ödönt és Vastagh Györgyöt. Szintén gazdag volt a kerámia − és porcelángyűjtemény s az okiratok tára. A Honti Múzeum Ipolyságon 1924-ig működött, ekkor a gyűjteményét a selmecbányai Bányamúzeum vette át. Honti Múzeum és Simonyi Lajos Galéria 1992-ben az ipolysági önkormányzat határozata értelmében létrejött a városi múzeum és galéria két önálló épületben. A galéria 1992. május 29-én lett megnyitva egy felújított házban a Borászok útján. Az első kiállítás Simonyi Lajos képeiből volt, aki mintegy 200 darab képet ajándékozott kiállítási célokra. A festő halála után (1998) a galéria felvette a Simonyi Lajos Galéria nevet. 2010-től a városháza épülete ad otthont a gyűjteménynek és az időszakos kiállításoknak. A múzeumnak sikerült visszakapni az 1924-ben a selmecbányai Bányamúzeumba elvitt múzeumi tárgyak nagy részét. 1995. szeptember 17-én nyílt meg a Honti Múzeum a Rotarides utcai felújított Mühlstein házban. Itt kapott helyet a honti régió társadalomtudományi, képzőművészeti, helytörténeti, régészeti, néprajzi anyaga. Állandó kiállítások a Honti Múzeum épületében A honti régió történelme A honti régió néprajza (elsősorban a közép-, és alsó honti terület) A honti régió régészeti emlékei (elsősorban a középső Ipolymente) Borászati hagyományok Holokauszt emlékmű Síremlékek a 18. – 19. századból Források Borovszky Samu: Hont vármegye és Selmeczbánya sz. kir. város, 1906 online hozzáférés Pálinkás Tibor: Ipolyság - A Honti Múzeum és Galéria, Komárom, 1998, ISBN 80-8056-080-3 Száz éve alakult a Hontvármegyei Múzeum Társulat, 2001, Komárom, KT Kiadó, ISBN 80-8056-261-X, szerkesztette Danis Ferenc További információk A múzeum a város honlapján magyarul
Košická Futbalová Aréna

El Košická Futbalová Aréna (KFA) és un estadi de futbol de la ciutat de Košice, Eslovàquia. L'estadi es construí en els terrens on estava l'antic Všešportový areál, que fou demolit el 2011. La construcció del nou estadi començà el 2018 i finalitzà el 2021. La segona fase de construcció acabà el 2022. El cost de construcció fou de 22.5 milions € i la seva capacitat és de 12.555 espectadors. És la seu del club FC Košice. Galeria Referències
Košická futbalová aréna

Košická futbalová aréna, zkráceně KFA, je fotbalový stadion v slovenském městě Košice. Má kapacitu 12 555 diváků. Své domácí zápasy na stadionu hraje FC Košice. Kvůli ruské invazi na Ukrajinu zde také zápasy hrály SC Dnipro-1 a FK Kryvbas Kryvyj Rih. Košická futbalová aréna byla jedním ze stadionů, které hostily Mistrovství Evropy ve fotbale hráčů do 21 let 2025. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Košická futbalová aréna na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Košická futbalová aréna na Wikimedia Commons
Košická futbalová aréna

Košická futbalová aréna (KFA) is a football stadium in Košice, Slovakia. It is the home ground of a local club FC Košice and has an all-seated capacity of 12,555. History The stadium replaced old stadium Všešportový areál, which was demolished in 2011. The construction is divided into three phases. First phase was started in 2018 and finished in 2021 with two stands and capacity 5,836 seats. The second and third phases, with another two stands, aimed to be finished in 2022 and would bring the total capacity of the ground to 12,658 and help it achieve UEFA's 4 stars standard. Construction cost €22.5 million. The city of Košice provided €13.5 million, while the Government of Slovakia provided the remaining €9 million. Ukrainian club Dnipro-1 played their five Europa League qualifying and Europa Conference League fixtures in KFA due to UEFA regulations related to the Russian invasion of Ukraine. In June 2025 it hosts the 2025 UEFA European Under-21 Championship. Milestone matches International matches KFA has hosted 2 competitive and 1 friendly match of the Slovakia national team Construction Image gallery External links Stadium Database Article References
Košická Futbalová Aréna

El Košická Futbalová Aréna (Košice Football Arena) o simplemente KFA es un estadio de fútbol ubicado en la ciudad de Košice, Eslovaquia. El estadio fue inaugurado en 2022 y posee actualmente una capacidad de 5.800 personas sentadas, aunque está previsto aumentar su capacidad a 12.658. Es la sede del club FC Košice de la Superliga de Eslovaquia.​ Historia El estadio reemplazó al antiguo estadio Všešportový areál, que fue demolido en 2011. La construcción del nuevo recinto está dividida en tres fases. La primera fase dio inicio el 29 de octubre de 2018 y finalizó a fines de 2021 con dos gradas y capacidad para 5.836 asientos. Esta primera fase se inauguró el 12 de febrero de 2022 con un partido amistoso entre el FC Košice y el Slavoj Trebišov a puertas cerradas. El primer partido oficial se disputó días después el 25 de febrero entre FC Košice y el FC Rohožnik, con triunfo del local por 4-0, por la 2. Liga de Eslovaquia. La segunda y tercera fase, con otras dos gradas (Norte y Sur), elevarán la capacidad total del estadio a 12.658 personas y lo ayudarían a alcanzar el estándar de 4 estrellas de la UEFA.​ El club ucraniano SC Dnipro-1 jugó sus cinco partidos de clasificación para la Europa League y los tres partidos por el Grupo E de la Europa Conference League 2022-23 en el estadio debido a las regulaciones de la UEFA relacionadas con la invasión rusa de Ucrania. En enero de 2023 la UEFA adjudicó a Eslovaquia la realización de la Eurocopa Sub-21 de 2025,​ el estadio de Košice es uno de los ocho elegidos para albergar el torneo.​ Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Eslovaquia Referencias Enlaces externos Página oficial Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Košická Futbalová Aréna.
Košická futbalová aréna

La Košická futbalová aréna (KFA) è uno stadio di calcio di Košice in Slovacchia. Ha una capacità di 12.555 spettatori e ospita le partite casalinghe del club locale, l'Košice. È classificato come categoria 4 UEFA. Storia Lo stadio ha sostituito la vecchia Všešportový areál, demolita nel 2011. La costruzione, iniziata nel 2018, è terminata nel 2022 ed ha avuto un costo di 22,42 milioni di euro, in parte finanziati dalla città di Košice e in parte dal governo slovacco. Oltre alle partite del club locale, ha ospitato le partite europee del Dnipro-1 e del Kryvbas nei preliminari di Europa League e in Conference League, non giocabili in Ucraina a causa del conflitto in corso e la nazionale slovacca per la prima volta nel settembre 2024 nel match di UEFA Nations League contro l'Azerbaigian. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Košická futbalová aréna Collegamenti esterni (SK) Sito ufficiale, su kosickafutbalovaarena.sk. Košická Futbalová Aréna (canale), su YouTube.
Košická futbalová aréna

Het Košická futbalová aréna is een multifunctioneel stadion in Košice, een plaats in Slowakije. Na het afbreken van het Všešportový areál, dat in Košice stond, werd dit stadion gebouwd. De bouw van het stadion begon in 2018 en duurde tot 2022. De eerste wedstrijd die plaatsvond was die tussen FC Košice en FK Slavoj Trebišov. Een vriendschappelijk duel op 12 februari 2022. In het stadion is plaats voor 5.836 toeschouwers. Dit aantal wordt uitgebreid naar 12.658. Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclub FC Košice maakt gebruik van dit stadion. De Oekraïense voetbalclub SK Dnipro-1 maakt gebruik van dit stadion voor het spelen van wedstrijden in de UEFA Europa Conference League. Zij kunnen volgens de Europese standaarden niet in het eigen stadion spelen. Dit komt door de Russische invasie in Oekraïne. Afbeeldingen
Футбольна арена Кошиці

Футбольна арена Кошиці — футбольний стадіон у місті Кошиці, Словаччина. Стадіон є домашньою ареною для місцевого клубу ФК «Кошиці», і наразі вміщує 5 836 глядачів, хоча планується збільшити його місткість до 12 658. Історія Стадіон замінив старий стадіон Všešportový areál, який був знесений у 2011 році. Будівництво було проведено в три етапи. Перший етап був розпочатий у 2018 році і завершений у 2021 році з двома трибунами та місткістю 5 836 місць. Другий і третій етапи, з ще двома трибунами, планується завершити у 2022 році, що дозволить довести загальну місткість стадіону до 12 658 місць і досягти 4-зіркового стандарту УЄФА. Вартість будівництва склала 22,42 млн євро. Місто Кошице виділило 13,5 млн євро, уряд Словаччини надав перші 5 млн євро. і ще 4 млн євро пізніше. 2025 році тут проводилися матчі чемпіонату Європи U-21. У зв'язку з регламентом УЄФА, пов'язаним із вторгненням Росії в Україну, цю арену своїм домашним стадіоном для ігор в єврокубках обирали: «Дніпро-1» (сезони 2022-2023, 2023-2024) «Кривбас» (сезон 2024-2025) Етапні матчі Галерея Примітки Посилання Стаття бази даних стадіону
Sahara Shopping Park

Sahara Shopping Park or SAHARA Shopping Park is a commercial zone on Myslenická, Okružná, and Obchodná Street in Sahara, Pezinok, Slovakia. History First mentioned in 1996, the Nákupné centrum Mólo shopping mall, the TESCO department store and hypermarket building, the Lidl supermarket building, the Bageta bakery building, and STAMET tool shop building belong in the zone. The Kaufland department store has operated since 2017. References
Sahara Shopping Park

Sahara Shopping Park o SAHARA Shopping Park​ es una zona comercial en Pezinok, Eslovaquia, situada en la calle Myslenická, Okružná y Obchodná, en la localidad Sahara. La primera mención escrita de esta zona comercial proviene de 1996.​ Esta incluye el centro comercial Mólo, el hipermercado Tesco, el supermercado Lidl, la panadería Bageta y la tienda de herramientas STAMET.​ La tienda departamental Kaufland ha estado operando en el vecindario desde 2017.​​ Referencias
Most Lanfranconi

Most Lanfranconi v Bratislavě je dálniční most a obsahuje i pruhy pro pěší. Postaven byl mezi lety 1985 – 1991 a otevřen v roce 1992. Kapacita mostu je 41 tisíc vozidel za den. Popis mostu Projekt vzešel ze soutěže sedmi návrhů v roce 1976. Podmínkou zadání byla esteticky čistá stavba, nezasahující svým charakterem do rázu okolní krajiny, nezabraňující ve výhledech od města, která by byla v harmonickém souladu s již stojícím dominantním Novým mostem, pod názvem Most Slovenského národního povstání. Most má sedm polí a celkovou délku 761 m. Čtyřpruhová vozovka je široká 30 metrů. Největší tloušťku má konstrukce u hlavního pilíře, kde dosahuje 11 metrů. Do okrajových částí se pak zužuje až na 2,7 m. Pod vozovkou se po obou stranách nacházejí lávky pro pěší a cyklisty. V duté konstrukci vede i plynovod a další potrubí. Název Během výstavby se most nazýval Most mládeže, resp. podle pravopisu platného do roku 1991 most Mládeže. V roce 1992 most dostal jméno Most Lafranconi. Pojmenování Lafranconi vzniklo podle názvu studentské ubytovny Lafranconi, resp. okolní čtvrti nazývané Lafranconi na severním břehu Dunaje u mostu. Tato čtvrť byla pojmenovaná podle tamějších bývalých pozemků italského architekta Enea Graziosa Lanfranconiho (1850–1895), případně podle jeho vily (Lanfranconiho vila), která v této oblasti původně stávala, než byla kvůli stavbě mostu zbourána. Jméno rodiny Lanfranconi se sice převážně uvádí ve tvaru Lanfranconi, ale občas také bez prvního -n-, tedy jako Lafranconi. V době pojmenování městské čtvrti a později i ubytovny se každopádně používal jen tvar Lafranconi. Zkomolený název nesl most až do roku 2021. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Most Lafranconi na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Most Lanfranconi na Wikimedia Commons
Most Lanfranconi

Die Lanfranconi-Brücke (slowakisch Most Lanfranconi) ist mit 764 Meter die zweitlängste Brücke in Bratislava. Nach einem architektonischen Wettbewerb 1976 wurde die von ästhetischer Reinheit geprägte Brücke in den Jahren 1985 bis 1991 erbaut und teilweise am 26. März 1991 eröffnet, 1992 wurde sie zur Gänze fertiggestellt. Sie besitzt als erste slowakische Donaubrücke eine Tragkonstruktion aus Beton. Sie ist nach dem italienischen Architekten Enea Grazioso Lanfranconi (1850–1895) benannt, der in Bratislava den Verlauf der Donau kartierte und sich auch dem Hochwasserschutz widmete. Sie sollte ursprünglich Most Mládeže (Brücke der Jugend) benannt werden, nach der Gesamtfertigstellung im Jahr 1992 entschied sich man für die verballhornte Namensform Most Lafranconi nach dem Studentenwohnheim Lafranconi der Comenius-Universität in der Nähe, ein Fehler, der erst 2021 berichtigt wurde. Ihr Hauptzweck ist der motorisierte Straßenverkehr der Autobahn D2 (Europastraße 65), weiterhin verfügt sie über einen Gehweg, eine Radspur sowie im Inneren diverse Wasser- und Gasleitungen. Der Gehweg wird auch vom Europäischen Fernwanderweg E8 genutzt. Ursprünglich bestand die Fahrbahn aus zwei Fahrspuren und einen Standstreifen je Richtung, mit einer Kapazität von 41.000 Fahrzeugen pro Tag und Gesamtbreite von 30 Meter. Im August 2013 wurde der Standstreifen Richtung Ungarn zur durchgehenden Fahrspur neu gewidmet, im August 2020 geschah dies auch in Richtung Tschechien. Bei der Verkehrszählung 2015 rollten 82.646 Fahrzeuge in 24 Stunden durch die Brücke. Die Brücke befindet sich unmittelbar östlich der österreichisch-slowakischen Staatsgrenze. Auf der rechten Uferseite in Petržalka knüpft sie an das international bedeutsame wichtige Autobahndreieck Bratislava-Pečňa mit der Autobahn D1 (Europastraße 75) (Richtung Zentralslowakei und Polen) sowie im weiteren Verlauf an die D4 bzw. österreichische Nordost Autobahn A6 (Richtung Wien) an, während die D2 selbst weiter nach Ungarn führt. Einzelnachweise Weblinks Lafranconi-Brücke. In: Structurae Technische Daten der Most Lanfranconi im Zuge der D2 (tschechisch)
Lanfranconi Bridge

Lanfranconi Bridge (Slovak: Most Lanfranconi, previously Most mládeže or Youth Bridge) is a concrete motorway bridge in Bratislava, Slovakia, located on the D2 motorway. It was built in 1985–1991, with its right half opened in 1990 and the rest in 1992. It is 766 m long (1134 m with access viaducts), and has a 30 m wide four-lane motorway. There are lanes for cyclists and pedestrians as well. It crosses the Danube. External links Lafranconi Bridge at Structurae [1] (in Hungarian)
Puente Lafranconi

El Puente Lafranconi (en eslovaco: Most Lafranconi; previamente Most mládeže o "puente de la Juventud") es un puente autopista de concreto en la ciudad de Bratislava, la capital del país europeo de Eslovaquia,​ que forma parte de la autopista D2. Fue construido entre 1985 y 1991, con su mitad derecha siendo abierta al público en 1990 y el resto en 1992. Posee 766 m de largo (1.134 m, con viaductos de acceso), y tiene una autopista de 30 m de ancho de cuatro carriles. Hay carriles para ciclistas y peatones. Permite cruzar el Danubio. Véase también Puente Puentes más largos del mundo Puentes más altos del mundo Referencias
Pont Lafranconi

Le pont lafranconi (en slovaque : Most lafranconi) est un pont autoroutier enjambant le Danube dans la capitale de la Slovaquie, Bratislava. Le pont est emprunté par l'autoroute D2. Histoire Le nom du pont à l'origine était pont de la jeunesse, en slovaque : Most Mládeže. Mais il lui a été finalement préféré pont lafranconi par référence à la résidence étudiant qui était situé sur la rive gauche qui était nommée en référence à Grazioso Enea Lanfranconi architecte italien, fondateur de la société historique hongroise. La construction dura de 1985 à 1991. Il fut inauguré en 1992. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des routes Portail des ponts Portail de Bratislava Portail des lacs et cours d'eau