NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
City Tower (Trnava)

The City Tower (in Slovak Mestská veža) is one of the most important historic monuments of Trnava, Slovakia. The tower was constructed in 1574. In 1666 and 1683 the tower was affected by fire and since then it has remained without a roof. History The history of the Town Tower dates back to 1574. The builder of this 60-meter-high beauty was the local master mason Jakub. In its heyday, the Town Tower represented a symbol of the prestige and prosperity of the city. The monumental Renaissance building was designed so that it could serve multiple purposes. In times of Turkish danger, it was used to improve the defense system, as a guard lookout tower. However, the tower also had an alarm and information function. In 1729, a mechanical clockwork from Franz Langer's workshop was installed on the fifth floor. The heart of the Town Tower has been looked after by the male branch of the Nemček family for four generations. The City Tower also houses a permanent exhibition dedicated to the older and younger history of Trnava, the history of the City Tower and important Trnava figures. In 2018, when local football club Spartak Trnava won the Slovak First Football League, their fan base, Ultras Spartak, lit fireworks from the top of the City Tower to celebrate. In 2023, banner were put up on the tower to celebrate the clubs 100th year as a club. Architecture The tower has a square ground plan in the shape of a solid prism with eight floors and is 57 metres high. The tower has a scenic gallery 29 metres above ground level. The corners and the highest floor are decorated with diamond sgraffito. On the south-west side is a sundial. In the alcove above the entrance is circular relief a symbol of Christ. References
Stadstoren van Trnava

De Stadstoren van Trnava (Slowaaks: Mestská veža), (Hongaars: Várostornya; Duits: Stadtturm) is een stadstoren en klokkentoren in de Slowaakse stad Trnava (Hongaars: Nagyszombat; Duits: Tyrnau) uit 1574, die tot 1945 als wachttoren werd gebruikt. De stadsklokkentoren werd gebouwd als wachttoren tegen het Ottomaanse gevaar en maakte deel uit van een verdedigingslinie. De stad was na de Turkse verovering van Hongarije in 1541 en daaruit voortvloeiende de val van Esztergom in 1543 het kerkelijk centrum van het koninkrijk Hongarije geworden en daarmee dus extra belangrijk om te verdedigen. Het was tevens in de buurt gelegen van de toenmalige hoofdstad van het land Poszony. Als wachttoren bood het voldoende uitzicht over de omgeving. Trnava ligt aan de rivier Trnávka en tussen de Donauvlakte, Donauhoogland, het Chvojnica Heuvelland en in de nabijheid van de Kleine Karpaten. Een belangrijke taak van de wachters die woonachtig op de bovenste verdieping waren was het vroeg detecteren van een stadsbrand of bij gevaar het luiden van twee klokken uit 1692. In 1666 en 1683 werd de toren door brand getroffen en heeft daardoor tijdelijk geen dak gehad voordat later de toren van uienkoepel werd bekroond. Geschiedenis van de Stadstoren De toren heeft een vierkante plattegrond in de vorm van een massief prisma met acht verdiepingen en is 57 meter hoog. In 1729 installeerde Franz Lager een nog steeds werkende mechanische klok op de middelste verdieping. Sinds 1739 is de top van de uienkoepel bekroond met een verguld Immaculatabeeld op een halve maan en is het dak daarvoor bekroond met de maan en een ster. Het beeldhouwwerk met aan twee kanten een gezicht symboliseert het geloof en de hoop dat de Maagd Maria de stad beschermt en bewaakt tegen onheil. Het uitzichtplatform ligt ongeveer halverwege de toren op 29 meter hoogte en is via 143 traptreden te bereiken. Op de verdieping zijn ook uurwerken te vinden. Aan de zuidwestzijde bevindt zich een zonnewijzer. Tijdens de barok werd een toilet met houten zitting en deksel ingebouwd in een van de muren. In de nis boven de hoofdingang op de begane grond zijn in cirkelvormig reliëf een symbool van Christus uit 1544 en de Latijnse zin "Nisi dominus custodierit civitatem, frustra vigilat, qui custodit eam" te vinden. (Nederlands;"Zo de Heere de stad niet bewaart, tevergeefs waakt de wachter", een bijbeltekst uit Psalm 127). In 1818 werd een nieuwe ingang in de toren op de begane grond gebouwd. De toren werd in 1938-1941 gereconstrueerd, daarna tussen 1997-1998 gerestaureerd en in haar originele staat uit de renaissance in 2004 teruggebracht. Tegenover de stadsklokkentoren op het Drievuldigheidsplein is een pestzuil te vinden en de naastgelegen barokke Heilige Drievuldigheidskerk, waaraan het plein zijn naam dankt. Afbeeldingen
Žlté pleso

Žlté pleso je mělké jezero v Žlté kotlince v horní části Doliny Bielych plies ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,1320 ha a je 60 m dlouhé a 33 m široké. Dosahuje hloubky maximálně 2,5 m a objemu 1056 m³. Leží v nadmořské výšce 1945 m. Okolí Jihozápadně se zvedá hřeben spojující Kozí a Jahňací štít, jehož jedno rameno se táhne i severně od plesa. Na severovýchod je krajina otevřená do Vyšné Žeruchové kotlinky a dále do Dioliny Bielych plies. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Přístup pěšky není možný. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Žlté pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Żółty Stawek
Żółty Stawek

Żółty Stawek (słow. Žlté pliesko, niem. Gelber See, węg. Sárga-tó) – staw położony na wysokości 1950 m n.p.m., w Dolinie Białych Stawów (odnoga Doliny Kieżmarskiej), w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że ma on powierzchnię 0,130 ha, wymiary 60 × 33 m i głębokość ok. 1 m. Leży w Żółtej Kotlinie, u podnóży Jagnięcego Szczytu. Poziom wody podlega dużym wahaniom. Jest to jeden z kilku stawów w Dolinie Białych Stawów (najwyżej położony), pozostałe to: Stręgacznik, Małe Białe Stawy, Wyżni Rzeżuchowy Stawek, Niżni Rzeżuchowy Stawek i Wielki Biały Staw. Nie prowadzi do niego żaden znakowany szlak turystyczny. Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Zofia, Witold Henryk Paryscy: Wielka encyklopedia tatrzańska, hasło "Żółty Stawek". [dostęp 2008-11-14]. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Modré pleso

Modré pleso je jezero v Dolince pod Sedielkom v horní části Malé Studené doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,4025 ha. Je 73 m dlouhé a stejně i široké. Dosahuje maximální hloubky 4,5 m. Jeho objem činí 4315 m³. Leží v nadmořské výšce 2189 m a je tedy nejvýše položeným stálým plesem v Tatrách. Výše leží jen nestálé Baranie pliesko. Okolí Severovýchodně nad plesem se zvedá Ľadový hrebeň, který je na severu zakončen Malým Ľadovým štítem. Na severozápadě probíhá Hlavní hřeben Vysokých Tater přes Sedielko k Široké veži. Na jihu se nachází Priečne sedlo a na jihovýchodě se otevírá Malá Studená dolina. Vodní režim Do pozdního léta bývá hladina přikrytá ledem a sněhem. Nemá povrchový přítok. Odtéká z něj jedna ze zdrojnic Malého Studeného potoka, který patří do povodí řeky Poprad. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Přístup je možný pěšky a to pouze v letním období od 16. června do 31. října. Ve vzdálenosti několika metrů od jihozápadního břehu vede zelená zelená turistická značka, která spojuje Malou Studenou dolinu s Javorovou dolinou. Od Téryho chaty trvá výstup 45 minut. Vrátit se je možné stejnou cestou anebo pokračovat přes Sedielko do Javorové doliny. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Modré pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Lodowy Stawek
Modré pleso

Modré pleso (deutsch Blaues Seelein, auch Blauer See oder Sattelpass-See, ungarisch Kék-tavacska oder Kék-tó, polnisch Lodowy Stawek oder älter Modry Stawek) ist ein Bergsee auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra. Er befindet sich im Abschluss des Tals Malá Studená dolina (deutsch Kleines Kohlbachtal) und seine Höhe beträgt 2189 m n.m. (nach älteren Quellen 2157 m n.m.), die sie zum höchsten ständigen See der Tatra macht. Seine Fläche liegt bei 4025 m², er misst 73 × 73 m und ist bis zu 4,5 m tief. Unmittelbar westlich des Sees erhebt sich der Hauptkamm der Hohen Tatra mit dem Berg Malý Ľadový štít im Nordwesten und dem Sattel Sedielko im Westen. Es gibt keinen oberirdischen Abfluss, der See liegt aber im Einzugsgebiet des Malý Studený potok (deutsch Kleiner Kohlbach), einem Quellfluss des Studený potok (deutsch Kohlbach) im Einzugsgebiet des Poprad. Wegen der Beschattung durch umliegende Felsenwände hat der See anscheinend eine dunkelblaue Farbe und ist somit auch so benannt worden. Nach der Lage im Hochgebirgskessel Dolinka pod Sedielkom (polnisch Lodowa Dolinka) heißt der See im Polnischen heute Lodowy Stawek (wörtlich Eis-Seechen), im Deutschen gibt es auch den Namen Sattelpass-See nach dem Sattel Sedielko, zu deutsch Kleiner Sattelpass. Am See vorbei passiert der grün markierte Wanderweg von der Hütte Téryho chata über den Sattel Sedielko ins Talsystem der Javorová dolina jenseits des Hauptkamms. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 73. Weblinks Einzelnachweise
Lodowy Stawek

Lodowy Stawek (słow. Modré pleso, niem. Blauer See, węg. Kék-tavacska) – staw położony na wysokości 2157 m n.p.m. (według niektórych źródeł 2192 m), w Dolince Lodowej (odnoga Doliny Małej Zimnej Wody), w słowackich Tatrach Wysokich. Znajduje się w kamiennej dolince otoczonej moreną niwalną. Ma powierzchnię 0,4 ha, wymiary 73 × 73 m i głębokość ok. 4,5 m. Jest najwyżej położonym stałym stawem tatrzańskim. Nieco wyżej (2207 m n.p.m.) leży Barani Stawek, u stóp południowej ściany Baranich Rogów, ponieważ jednak jest on zbiornikiem niewielkim i okresowo wysychającym, nie jest brany pod uwagę w wykazach. Walery Eljasz-Radzikowski w 1886 pisał o nim: „Stawek ten zwać należy Lodowym, bo prawie zawsze bywa lodem i śniegiem pokryty”. W przewodnikach Józefa Nyki jeziorko nazywane jest Lodowym Stawem. Szlaki turystyczne – od Schroniska Téryego do Dolinki Lodowej, przechodzi obok Lodowego Stawu i pnie się na Lodową Przełęcz. Czas przejścia od schroniska Téryego do rozstaju w Dolince Lodowej: 0:30 h, ↓ 0:25 h Czas przejścia od rozstaju na Lodową Przełęcz: 0:45 h, ↓ 0:35 h Zobacz też Jeziora tatrzańskie Przypisy Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Polkart, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Ľadové pleso

Ľadové pleso je jezero ve Zlomiskové dolině, která je větví Mengusovské doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Nachází se v ledovcovém karovém kotli zvaném Ľadová kotlina. Má rozlohu 2,255 ha. Je 225 m dlouhé a 150 m široké. Dosahuje maximální hloubky 9,6 m a objemu 87 397 m³. Leží v nadmořské výšce 1925 m. Okolí Na jihu se nachází Lúčné sedlo. Na západě se táhne hřeben od Končisté přes Štolskou vežu, Malou Končistou a Sedlo pod Drúkom po Popradský Ľadový štít. Na severu od plesa je Železná kotlina a hřeben Kozí stráže. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok. Odtéká z něj Ľadový potok do Popradského plesa. Je tedy jedním z pramenů řeky Poprad. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je přístupné pěšky pouze s horským vůdcem v rámci výstupů do sedel Lúčné sedlo, Východní Železná brána nebo Sedlo pod Drúkom. K plesu vedla ještě v 70. letech 20. století žlutá turistická značka od Popradského plesa, ale z důvodu ochrany přírody byla zrušena. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ľadové pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Zmarzły Staw Mięguszowiecki
Ľadové pleso mengusovské

Ľadové pleso mengusovské, offiziell nur Ľadové pleso (auch Ľadové pleso v Zlomiskách genannt; deutsch Trümmertaler Eissee oder Mengsdorfer Eissee, ungarisch Omladékvölgyi-Jeges-tó oder Menguszfalvi-Jeges-tó, polnisch Zmarzły Staw Mięguszowiecki) ist ein Bergsee (genauer ein Karsee) auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Hauptachse des Tals Zlomiská, einem großen Zweig des Tals Mengusovská dolina, im Hochgebirgskessel Ľadová kotlina unter einem Seitengrat zwischen den Bergen Popradský Ľadový štít und Končistá und seine Höhe beträgt 1925 m n.m. Seine Fläche liegt bei 22.540 m², er misst 225 × 150 m und seine maximale Tiefe beträgt 9,7 m. Der See ist die Quelle des Bachs Ľadový potok (deutsch Eisbach), der über den Bergsee Popradské pleso und den Bach Krupá eine der Quellen des Poprad bildet. Der See liegt im Schatten der umliegenden Berge, ist auch in Sommermonaten eiskalt und während des Jahres größtenteils zugefroren. Da es in der Tatra mehrere Seen mit dem Namen Ľadové pleso (Eissee) oder bedeutungsähnlichen Bezeichnungen gibt, wird die Lage durch das Adjektiv mengusovské (Mengsdorfer, slow. n.) präzisiert. Noch genauer kann man dazu die angehängten Bezeichnungen v Zlomiskách (Trümmertaler), pod Železnými bránami (unter den Eisernen Toren) oder pod Vysokou (unter der Tatraspitze) verwenden. Zum Seeufer führte früher ein gelb markierter Wanderweg, heute ist der See als Teil eines Nationalen Naturreservats einzig für Mitglieder alpiner Vereine oder mit einem Bergführer zugänglich. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 62. Ivan Bohuš: Od A po Z o názvoch Vysokých Tatier. Hrsg.: ŠL TANAPu. 1. Auflage. Tatranská Lomnica 1996, ISBN 80-967522-7-8, S. 305 (Stichwort 1673. Ľadové pleso (1925 m)). Weblinks Einzelnachweise
Zmarzły Staw Mięguszowiecki

Zmarzły Staw Mięguszowiecki (słow. Ľadové pleso mengusovské, Ľadové pleso v Zlomiskách, Ľadové pleso pod Železnými bránami, niem. Eissee, Mengsdorfer Eissee, Trümmertal-Eissee, węg. Jeges-tó, omladék-völgyi Jeges-tó) – staw położony w Dolinie Złomisk (Zlomisková dolina, odnoga Doliny Mięguszowieckiej), w słowackiej części Tatr Wysokich. Znajduje się na wysokości 1925 m n.p.m. Jego powierzchnia według pomiarów Josefa Schaffera z 1928 r. to 2,11 ha, wymiary 236 × 148 m, głębokość 10,2 m, pojemność 98 827 m³. Wyniki pomiarów pracowników TANAP-u z lat 1961–67: powierzchnia 2,255 ha, 225 × 150 m, głębokość 9,6 m. Staw otoczony jest surową, wysokogórską panoramą, wśród której wybijają się takie szczyty jak Wysoka czy Ganek. Wypływa z niego Zmarzły Potok (Ľadový potok) będący głównym dopływem leżącego niżej Popradzkiego Stawu (Popradské pleso). Obok jeziora przebiega nieznakowana ścieżka na Wschodnie Żelazne Wrota, jednak jest ona dostępna jedynie z uprawnionym przewodnikiem. Dawniej ścieżka ta do stawu była znakowana (szlak żółty). Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie przewodnik taternicki część X. Warszawa: Sport i Turystyka, 1962.
Kirche Mariä Himmelfahrt (Spišská Nová Ves)

Die Kirche Mariä Himmelfahrt (slowakisch Kostol Nanebovzatia Panny Márie) ist eine römisch-katholische Kirche in der slowakischen Stadt Spišská Nová Ves (deutsch Zipser Neudorf). Sie befindet sich in der Mitte des Hauptplatzes (heutiger slowakischer Name Radničné námestie) und ist mit ihrem 87 m hohen Turm, dem höchsten der Slowakei, ein Wahrzeichen der Stadt. Die Kirche entstand in der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts an der Stelle einer älteren Kirche. Es handelt sich um eine dreischiffige pseudobasilikale Hallenkirche, die ihr heutiges Aussehen durch mehrere Umbauten nach einem Brand im Jahr 1435 sowie einem Erdbeben sechs Jahre später erhielt. Im letzten Drittel des 18. Jahrhunderts wurde das Presbyterium umgebaut und der damals barocke Turm erhöht, der die gegenwärtige neogotische Gestalt nach einem Umbau in den Jahren 1892–1893 erhielt. Der ursprüngliche gotische Altar wurde bereits durch einen neuen Renaissance-Altar ersetzt. Die heutigen Haupt- und Seitenaltäre wurden im späten 19. Jahrhundert von Dominik Dementz aus St. Ulrich in Gröden (heute Südtirol/Italien) gefertigt, die Kanzel und der Altar zum heiligen Grab sind hingegen ein Werk des heimischen Schnitzers J. Fuhrmann. Die um 1520 geschaffene Kreuzigungsgruppe des mittelalterlichen Bildhauers Paul von Leutschau hängt innen an der südlichen Außenwand. Zu den 1,6 bis 1,9 m hohen Plastiken gehörte auch eine Plastik der Maria Magdalena, die sich heute in der Kirche von Stratená befindet. Zum Inneren der Kirche gehören auch gotische Fresken, Konsekrationskreuze aus dem 15. Jahrhundert, Monstranz aus dem 16. Jahrhundert sowie ein Bronze-Taufbecken aus dem Jahr 1549. Die gegenwärtige Orgel wurde 1888 von der Fabrik Gebrüder Rieger als opus 212 erbaut und hat 20 Register, verteilt auf zwei Manuale und Pedal. Das Südportal aus der Zeit gegen 1390 im Stil der Hochgotik zeigt am Tympanon ein Relief der Krönung Mariens. Der neogotische Kirchturm hat fünf aus verschiedenen Epochen stammende Glocken sowie sieben Turmuhren, davon vier oben und drei unten, alle durch ein gemeinsames Uhrwerk angetrieben. Die drei unteren Turmuhren sind ein Überrest des älteren gotischen Turms. Die ungewöhnliche Anzahl von Turmuhren ist Ursprung der ironischen Charakterisierung der Stadteinwohner als „blind“. Weblinks Seite der Stadt Spišská Nová Ves zur Kirche (englisch) Einzelnachweise
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowej Wsi Spiskiej

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowej Wsi Spiskiej – kościół w Nowej Wsi Spiskiej zbudowany w II połowie XIV w., następnie kilkakrotnie odbudowywany i przebudowywany. Ostatnia przebudowa miała miejsce pod koniec XIX w., w wyniku której zostało dodane strzeliste, neogotyckie zwieńczenie wieży, z galeryjką i pinaklami. Godną uwagi jest rzeźbiarska ozdoba tympanonu, przedstawiająca koronację Najświętszej Marii Panny. W architekturze wnętrza dominuje neogotyk, w szczególności zwraca uwagę gotyckie sklepienie gwiaździste. Wieża kościoła, na rzucie kwadratu (najwyższa na Słowacji – 87 m), została przebudowana w latach 1892–1893 według planów węgierskiego architekta, profesora Imre Steindla. Na jej czterech ścianach znajduje się aż siedem tarcz godzinowych, napędzanych jednym, wspólnym mechanizmem zegarowym. Nad galerią, obiegającą w górnej części wieżę, umieszczone są w narożnikach drewniane posągi czterech ewangelistów, o wysokości 3,25 m i masie 800 kg każdy. Na wieży znajduje się pięć dzwonów. Najstarszy (zwany Śmiertelnym), o średnicy 92 cm, pochodzi z 1486; został wykonany przez nowowiejskiego ludwisarza Johanna Wagnera. Dwa największe dzwony: Urban o średnicy 2,06 m i wadze 5320 kg (pierwotnie z roku 1647, przelany w 1857 r.) oraz Concordia o średnicy 1,64 m i wadze 2576 kg (z 1857 r.) wykonał ludwisarz Andreas Schaudt z Budapesztu. Należy zaznaczyć, że Urban jest największym dzwonem dzwoniącym aktualnie na Słowacji. Najmłodsze dzwony: Piotr o średnicy 1,43 m oraz Median o średnicy 1,18 m pochodzą z 1930 r., a wykonała je ludwisarnia Fischera z Trnawy. Najważniejsze zabytki kościoła rzeźbiona kalwaria z pracowni mistrza Pawła z Lewoczy; relikwiarz w kształcie krzyża z I. połowy XIV w. (autor: Nicolao Gallico ze Sieny); pacyfikały z XV w.; złocona monstrancja z XVI w. przypisywana koszyckiemu złotnikowi Antoniemu; kielich z pozłacanego srebra z 1795 r., przypisywany Johannowi Kolbenhayerowi z Lewoczy; chrzcielnica z XVI w. wykonana z brązu; jej najstarszą, centralną część („nogę”) przypisuje się Mistrzowi Konradowi, założycielowi pierwszego warsztatu ludwisarskiego na Spiszu, działającego właśnie w Spiskiej Nowej Wsi; malowidła tablicowe Maria Panna i Chrystus cierpiący datowane na 1490 r. Przypisy Bibliografia Rusin Wiesława, Zygmańska Barbara: Przewodniki Pascala – Słowacja, 2006, Wydawnictwo Pascal sp. z o.o., s. 351–352, ISBN 83-7304-679-8. Jančiková Andrea, Kormošová Lucia i in.: Spišská Nová Ves. Turistický sprievodca, wyd. Mesto Spišská Nová Ves, 2013, ISBN 978-80-97472-3-5.
Ťažké pleso

Ťažké pleso (také nazývané České pleso) je karové ledovcové jezero v Ťažké dolině (České dolině) ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 1,9900 ha a je 222 m dlouhé a 125 m široké. Dosahuje maximální hloubky 6,2 m. Jeho objem činí 47 722 m³. Leží v nadmořské výšce 1611,5 m. Okolí Pleso se nachází nad prvním 300 m vysokým prahem Ťažké doliny. Na severu se pozvolna zvedá rameno Mlynára. Na jihu a západě dolina zvolna stoupá k dalším prahům a na východě prudce klesá do Bielovodské doliny. Okolí plesa je travnaté a porostlé kosodřevinou. Vodní režim Z jihu do plesa přitéká Ťažký potok (Český potok). Odtéká na východ dvěma rameny a vytváří dva menší kaskádové vodopády a níže v lese ústí do Biele vody. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je přístupné pěšky pouze s horským vůdcem v rámci výstupů do sedla Váha a na okolní štíty. Z Javoriny trvá výstup k plesu 4,5 hodiny. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ťažké pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Ciężki Staw
Ťažké pleso

Ťažké pleso (früher České pleso; deutsch Schwieriger See, Verborgener See oder Böhmischer See, ungarisch Nehéz-tó, Rejtett-tó oder Cseh-tó, polnisch Ciężki Staw oder seltener Czeski Staw) ist ein Bergsee auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra. Er befindet sich im Tal Ťažká dolina (deutsch Schwieriges Tal) im Talsystem der Bielovodská dolina und seine Höhe beträgt 1611 m n.m. Seine Fläche liegt bei 19.900 m², er misst 222 × 125 m und seine maximale Tiefe beträgt 6,2 m. Durch den See fließt der Ťažký potok, ein Zufluss der Biela voda im Einzugsgebiet des Dunajec, der seine Quelle im höher gelegenen See Zmrzlé pleso hat und unterhalb von Ťažké pleso durch den Wasserfall Ťažký vodopád hinabfällt. Der Name ist vom Talnamen übernommen worden und bedeutet sinngemäß „Schwieriger See“. Die ältere Bezeichnung České pleso (deutsch Böhmischer See) ist durch fehlerhafte Übersetzung des goralischen/polnischen Begriffs cieźki (schwierig) und Verwechslung mit dem Wort czeski (böhmisch) entstanden. Mit dem Wort cieźki wollten goralische Hirten aus Orten wie Jurgów, Czarna Góra, Lendak und Rzepiska den anstrengenden Weg zum Tal ausdrücken. Zum See führt kein offizieller touristischer Wanderweg und dieser ist somit nur für Mitglieder alpiner Vereine oder mit einem Bergführer zugänglich. Gute Aussichten bieten sich vom Sattel Váha und von Teilen des zum Gipfel des Bergs Rysy führenden Wanderwegs. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 111. Weblinks Einzelnachweise