NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
U. S. Steel Košice

U.S. Steel Košice (USSK), fondée en 1959 sous le nom Východoslovenské Železiarne (VSŽ, Métallurgies de l'Est Slovaque en français), est une entreprise métallurgique basée dans la région de Košice. Elle est rachetée par le groupe américain U.S. Steel en novembre 2000 et adopte son nom actuel. Histoire La Východoslovenské Železiarne (VSŽ) est fondée le 1er avril 1959. La construction de la première usine démarre le 4 janvier 1960. En 1965, le site se dote de son premier haut fourneau. En 1969, la VSŽ lance la production de radiateurs, de tuyaux rigides en 1972, et de poutres métalliques en 1982. En 1989, la VSŽ devient une entreprise publique, puis une entreprise privée détenue par l'État en 1990. En 1995, la VSŽ rejoint l'association européenne Eurofer. En 1998, une première joint-venture est mise en place entre U.S. Steel et la VSŽ en Slovaquie. La société est alors la propriété privée de l'homme d'affaires Alexander Rezeš qui a précédemment racheté le groupe en faillite. En 1999, la société américaine Adams & Co intente un procès contre la VSŽ qu'elle accuse d'utiliser des procédés industriels lui appartenant de droit, et réclame 9,6 millions de dollars. Les comptes bancaires de la VSŽ sont bloqués quelques semaines par les autorités slovaques, puis débloqués faute de preuves fournies par Adams & Co pour appuyer ses accusations. Adams & Co est une société écran américaine créée en 1990 via une société de domiciliation d'entreprise basée dans le Delaware. Le 24 novembre 2000, la U.S. Steel Corporation rachète la Východoslovenské Železiarne qui devient U.S. Steel Košice. En 2004, la USSK accepte de payer une taxe supplémentaire de 16 millions de dollars au gouvernement slovaque, et une nouvelle fois en 2005, dans le bras-de-fer entre la Slovaquie et l'Europe sur l'alignement des marchés. En 2013, Adams & Co relance ses actions en justice contre la USSK. Elle remporte gain de cause et se voit attribuer 2/3 des droits de propriété du complexe industriel de la USSK. En 2018, la USSK a fait tourner ses machines à 100% de leur capacité, et annonce une augmentation de 10% de ses bénéfices sur l'année. En janvier 2019, la USSK annonce un investissement de 130 millions de dollars pour porter sa production annuelle à 100 000 tonnes. Localisation Le complexe est situé à Šaca à 15 km du centre de Košice. Notes et références Articles liés U.S. Steel Liens externes Site officiel Portail des entreprises Portail de la métallurgie Portail de la Slovaquie Portail de Košice
U. S. Steel Košice

U. S. Steel Košice, s.r.o. (dawniej Východoslovenské železiarne) – największa słowacka huta stali znajdująca się w Koszycach w dzielnicy Šaca. Na budowę huty w tym miejscu zdecydowano się w 1959 r. Budowa trwała 5 lat i zakończyła się w 1965 r. W listopadzie 2000 zadłużona huta została przejęta przez amerykańską korporację U.S. Steel. W chwili przejmowania U. S. Steel Košice miała 425 mln $ długów i produkowała 3,6 mln ton stali. W 2007 roku uruchomiono cynkownię. Obecnie jest to największa huta w Centralnej Europie. Obsługuje firmy z wielu branż są to: branża automotive (Volkswagen, Skoda, Dacia, Fiat, FCA czy Audi), AGD (Whirpool, Gorenje, Samsung czy Mora), producentów opakowań (Tricium packing, Canpack i inni), branży energetycznej (Siemens, Bosch, embras, ABB), konstrukcyjnej (kingspan, korad i inni) i centra serwisowe (raven, tesco steel i inni). Według informacji zawartej na stronie internetowej huty produkcja łączna wynosi 3,99 miliona ton stali rocznie. Posiada 3 wielkie piece. Przychody huty wynoszą 3,76 miliardy euro, zaś zatrudnia 7712 pracowników Obecnie trwa przestój pieca nr 2, czyli spadek produkcji o 15%, Wiąże się to ze spadkiem popytu na stal w Europie. Może mieć to związek np. z kryzysem branży automotive. Firma liczy na nowe możliwości produkcyjne jakie może dać współpraca pomiędzy spółką matką z Nippon Steel Przypisy Bibliografia Strona główna spółki
U. S. Steel Košice

U. S. Steel Košice (до 2000 года Восточнословацкий металлургический комбинат словац. Východoslovenské železiarne (VSŽ)) — сталелитейный комбинат, расположенный в городе Кошице, Словакия. Это одно из крупнейших предприятий в Словакии. В 2008 году на комбинате работало почти 15 000 человек. История Восточнословацкий металлургический комбинат был основан 1 апреля 1959 года как государственная компания. Строительство комбината началось годом позже. Первая домна вступила в строй в 1965 году. Окончательно работы были завершены в 1966 году. Уголь поставлялся из окрестностей Остравы, а железная руда — с Украины (Кривой Рог). Для перевозки руды использовалась ширококолейная линия Ужгород — Кошице. В 1973 году сталелитейный завод выпускал стальные листы для автомобильной промышленности. После бархатной революции, в 1989 году завод был приватизирован. В самом начале приватизации ваучеры завода были куплены различными металлургическими заводами — 25 %, физическими лицами — почти 30 %, государством — 37 %. В 1998 году в связи с финансовым кризисом и долгами в 13 млрд словацких крон завод обанкротился. 24 ноября 2000 года комбинат был продан иностранной корпорации United States Steel. В 2008 году компания U. S. Steel Košice имела прибыль в размере 338 млн евро. В 2008 году на заводе произведено 4,1 млн т стали (в 2006 и 2007 годах — 4,7 млн т). Спад производства в 2008 году связан с ремонтом доменной печи и финансовым кризисом 2008 года. Ссылки Официальный сайт U. S. Steel Košice Примечания
U.S. Steel Košice

|стиль_картки= U.S. Steel Košice (до 2000 року — Східнословацький металургійний комбінат, словац. Východoskovenské železiarne, VSŽ) — металургійний комбінат у Словаччині, розташований біля міста Кошиць. Є найбільшим у країні виробником сталі. Історія Будівництво Східнословацького металургійного комбінату розпочалось у січні 1960 року. Першу доменну піч задули 1965 року, а 1966 року завершили будівництво комбінату, який обладнали за технічної допомоги СРСР, Польщі, НДР та інших країн. Комбінат працював на привізній з України залізній руді і для забезпечення його рудою було побудовано і 1966 року введено в експлуатацію ширококолійну залізницю Ужгород — Кошиці. У листопаді 2000 року комбінат перейшов у власність американської компанії U.S. Steel і був перейменований на «U. S. Steel Košice». Сучасність На заводі працюють три доменні печі об'ємом 2050 м³ кожна. [джерело?] Див. також Ширококолійна залізниця Ужгород — Кошиці Посилання
Svinica (přírodní památka)

Svinica je přírodní památka v katastrálním území obcí Trenčianske Jastrabie a Veľká Hradná v okrese Trenčín v Trenčínském kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1983 a jeho rozloha je 2,03 hektaru. Předmětem ochrany je zachovalý horský potok a jeho břehové porosty. Reference
Kúpeľný ostrov

Kúpeľný ostrov (Lázeňský ostrov) je ostrov na řece Váh ve východní části slovenského města Piešťany, který má rozlohu 60 hektarů. Přes hlavní tok Váhu směrem do města vede krytý prosklený Kolonádní most a Krajinský most, přes užší rameno řeky, nacházející se na straně k obci Banka, jsou postaveny tři lávky. Severní špička ostrova je spojena s pevninou náspem, takže se z ostrova stal poloostrov. V severní části ostrova se nachází golfové hřiště, jižní část je sídlem společnosti Slovenské liečebné kúpele Piešťany. Léčba termálními prameny o teplotě až 69 °C a sirným bahnem používaným jako peloid zde má tradici již od 17. století. Lázeňský areál na ostrově má parkovou úpravu, nacházejí se zde Napoleonské lázně a hotely Thermia Palace (návrh architekta Ármina Hegedűse, Pro Patria a Balnea Esplanade, termální koupaliště Eva, tenisové kurty a tři jezírka, kde roste viktorie královská. S nápadem vybudovat na Kúpelnom ostrově termální jezírka, údajně přišel bulharský ex-car Ferdinand I. Coburg, při procházce s Imrichom Winterom. Jezírka byla vybudovaná v letech 1934–1935 a stala se oblíbeným místem návštěvníků i lázeňských hostů. Velkou atrakcí bylo vysazení viktorie královské, leknínů a lotosů. Teplota vody je udržovaná v rozmezí 10–22 °C. Rostliny zde rostou po celý rok. Nábřeží Váhu nese jméno objevitele lázní Juraje Wernhera. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kúpeľný ostrov na Wikimedia Commons
Курортный остров

Курортный остров (словац. Kúpeľný ostrov) — остров на реке Ваг в восточной части города Пьештяни, Словакия. Благодаря источникам с целебной геотермальной водой здесь возник всемирно известный курорт. При проведении процедур используется лечебный эффект грязи. Помимо курортных зданий, лечебный корпусов и отелей на острове есть Бассейн «Эва» и поле для гольфа. С расположенным к западу центром города остров соединён Колоннадным мостом, другие три моста соединяют остров с восточной стороны с деревней Банка. Доступ на остров имеется и с северной части, где на сравнительно коротком участке пролегает засыпанный рукав реки Ваг, благодаря чему Курортный остров можно также считать полуостровом.
Kaštel v Bytčici

Kaštel v Bytčici je původně renesanční, později barokně přestavěná stavba (kaštel) v obci Bytčica, městské části Žiliny. Majitelé zámečku Kaštel dali postavit zřejmě Révaiové již v první polovině 17. století. Na přelomu 17. a 18. století byla jeho majitelkou Alžběta Révaiová, dcera Imricha Révaie, poprvé vdaná za Štefana Petróciho, který zemřel v roce 1713. Po jeho smrti se provdala za barona Filipa Jindřicha Kališe, se kterým se často pobývala v kaštelu v Bytčici. Alžběta byla horlivá evangelička a v kostele měla i kapli v níž podle matričních záznamů z let 1704–1706 křtil Daniel Krman děti narozené v Bytčici. Kolem roku 1725 Alžběta Révaiová s Filipem Kališem přestavěli kaštel do dnešní barokní podoby. Po Alžbětině smrti jej zdědila její dcera z prvního manželství, Alžběta Petrociová, která se provdala za syna barona Filipa Kališe, Kristiána. Kristián Kališ s rodinou pobýval ve Slezsku, kaštel se mezitím pronajímal, v druhé polovině 18. století zde bydlel baron Jozef Pongrácz s rodinou. Do Bytčice se vrátil až Kristiánův syn Jan, který měl s manželkou Johan Pronayovou jen dceru Marii Alžbětu (1779–1842). Tato se vdala do rodiny Zayovců, která kaštel vlastnila až do poloviny 19. století. V letech 1788–1789 působil v Bytčici jako učitel německý historik Karl Heinrich Ritter von Lang, který vzpomíná, že v kostele byla velká knihovna a v parku byla postavena kuželna. V druhé polovině 19. století kaštel často měnil majitele (např. rodina Popperů), až ho v roce 1916 koupil český houslový virtuos Jan Kubelík. Když zde zemřel jako dvouletý jeho nejmladší syn, nechtěl tu už Jan Kubelík bydlet a zámeček přenechal anglické sekci Červeného kříže pod vedením lady Muriel Paget, která zde zřídila dětskou nemocnici. V roce 1921 přebral zámeček československý Červený kříž, který zde zřídil dětské oddělení Státní nemocnice v Žilině. K baroknímu kaštelu přibyly postupně další dvě stavby – kaštely. Klasicistní přízemní kaštel z roku 1821 často měnil majitele, posledním bylo Stavební učiliště Pozemních staveb v Žilině, které ho využívalo jako internát. Po roce 1964 byl zbourán a na jeho místě byly postaveny moderní budovy. Druhý kaštel, původně renesanční, se zachoval dodnes. Na přelomu 18. a 19. století byl přestavěn. Původně na něm byla i věž s hodinami. Na štítech byly obnoveny erby rodiny Popperů. Zámeček sloužil později pro správu lesů, pak ho Jan Kubelík prodal obci a byla zde zřízena obecná škola. V 70. letech 20. století koupil zámeček a vedlejší sýpku Výzkumný ústav mlékárenský, dnes je sídlem soukromé firmy. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kaštieľ v Bytčici na slovenské Wikipedii. Literatura Poznáváme Žilinu (94. část). Zámečky v Bytčici, 1. část. Žilinský večerník, roč. XXIV, čís. 6, 4. 2. 2014, s. 18. Poznáváme Žilinu (95. část). Zámečky v Bytčici, 2. část. Žilinský večerník, roč. XXIV, čís. 7, 11. 2. 2014, s. 16. Poznáváme Žilinu (96. část). Zámečky v Bytčici, 3. část. Žilinský večerník, roč. XXIV, čís. 8, 18. 2. 2014, s. 16. Poznáváme Žilinu (97. část). Zámečky v Bytčici, 4. část. Žilinský večerník, roč. XXIV, čís. 9, 25. 2. 2014, s. 16.
Šimonka (národní přírodní rezervace)

Šimonka je národní přírodní rezervace v katastrálních územích obce Zlatá Baňa v okrese Prešov a obcí Hermanovce nad Topľou a Zámutov v okrese Vranov nad Topľou v Prešovském kraji na Slovensku. Chráněné území bylo vyhlášeno v roce 1950 a jeho rozloha je 33,52 hektaru. Předmětem ochrany je fragment bukového lesa na vrcholové části hory Šimonka ve Slanských vrších. Ve vrcholové části roste klimatický formovaný listnatý prales s vícero zajímavými prvky. Je předmětem ochrany v Národní přírodní rezervaci Šimonka, která zahrnuje vrcholové partie hory na ploše přes 24 hektarů. Chráněné jsou zejména pralesovité porosty bučin, jedlových bučin a na balvanitých suťových svazích i bučiny s javorem klenem a jasanem ztepilým. Velkou vzácností je plamének alpský, který v rezervaci roste na několika místech. Na andezitovém vrcholu Šimonky se nachází malá nezalesněná plocha s vystupující skalkou s výhledem. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Šimonka (národná prírodná rezervácia) na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Šimonka na Wikimedia Commons
Kostel svatého Štěpána (Nitra)

Kostel svatého Štěpána Krále stojí na místě někdejší vesnice Párovce. Raněrománský jednolodní kostel s půlkruhovou apsidou a představěnou věží. Dějiny Kostel byl postaven z kamene už v 10. století. Z původní stavby se zachovaly jen základy. Nový kostel se začal budovat v 12. století, přičemž se snažili zachovat původní půdorys. Kostel měl podobu jednolodní stavby s půlkruhovou apsidou, na západní straně lodi se nacházela empora a nad ní byla vybudována vestavěná věžička. Po několika útocích byl kostel téměř zničen. Obnova přišla v 18. století, kdy byly dostavěny obvodové zdi lodi i apsidy. Kamennou emporu v interiéru nahradila dřevěná tribuna a namísto středověké sakristie byla postavena nová, která má obdélníkový půdorys. Celková obnova kostela začala probíhat v 60. letech, kdy došlo k narušení statiky věže a části zdiva. Zajímavosti Během výzkumu v prostoru kostela se podařilo odhalit nejen pohřebiště, které se datuje do 10.-11. století a novověký hřbitov, ale byla zjištěna i skutečnost, že kostel nebyl původně zasvěcený sv. Štěpánovi, ale někomu jinému. Za svatého byl prohlášen sv. Štefan až v roce 1083. Ze zachovaných listin z roku 1301 se dozvídáme, že se nazýval kostel sv. Ondřeje a byl založen Matúšem Čákem. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kostol svätého Štefana kráľa (Nitra) na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Štěpána na Wikimedia Commons (slovensky) Kostol sv. Štefana Kráľa Archivováno 5. 3. 2016 na Wayback Machine. (slovensky) Nitra-Párovce
St. Stephen's Church, Nitra

St. Stephen's Church is a protected cultural monument situated in Nitra. It was built in the 11th or 12th century. In early 18th century the church was renewed to its final Baroque style. This site is a rare medieval structure with the sanctuary beneath a Baroque semicircular vault with lunettes. In the interior of the church parts of the Romanesque frescoes are still visible. The church was rebuilt by František Maťašovský in 1720. References
Kościół św. Stefana w Nitrze

Kościół św. Stefana w Nitrze (słow. Kostol sv. Štefana) – wczesnoromański kościół katolicki, znajdujący się w Nitrze w zach. Słowacji, w dzielnicy Párovce (do 1886 r. samodzielna wieś). Znajduje się niedaleko historycznego centrum miasta, na Párovskej ulicy. Pierwszy kościół, zbudowany z kamienia, stał w tym miejscu być może już w X w., lecz zachowały się z niego jedynie fundamenty. Nowy kościół zaczęto budować na jego miejscu, zachowując pierwotną dyspozycję, w XII w. Kościół był budowlą orientowaną, jednonawową z półkoliście zamkniętą apsydą, zapewne krytą gontem. Później (w XIII lub XIV w.) od pn. strony apsydy i częściowo nawy dobudowano zakrystię na rzucie trapezu. Wewnątrz, po zachodniej stronie nawy, znajdowała się empora, a nad nią niewielka wieżyczka. W 1271 r. podczas najazdu czeskiego króla Przemysła Ottokara II kościół został wypalony. Kolejnych szkód doznał w XV w. w czasie wojen husyckich, a następnych podczas najazdów tureckich. Turcy też zniszczyli go zupełnie w 1703 r. Odbudowano ją kilka lat później. Wzniesione zostały od nowa mury obwodowe nawy i apsydy, a oba pomieszczenia na nowo sklepiono. Zamiast kamiennej empory zbudowano drewniany chór. Przed zachodnim wejściem, na osi, dobudowano rodzaj kruchty, a górujący nad nią szczyt nawy wykończono w stylu barokowym. Prawdopodobnie z końcem XVIII w. w miejscu starej zakrystii powstała nowa, na rzucie prostokąta. Ostatnie przebudowy miały miejsce w 1907 r., kiedy zachodnią kruchtę nadbudowano do kształtu obecnej wieży, zburzono zakrystię i wykonano nowy chór. Po II wojnie światowej kościółek podupadał, doczekał się jedynie wymiany dachu. Gruntowna konserwacja świątyni miała miejsce w latach 60. XX w., kiedy doszło do naruszenia statyki murów nawy i wieży. Poprzedziły ją gruntowne badania archeologiczne, które pozwoliły określić kolejne fazy budowy kościoła oraz odkryły otaczający go cmentarz. W 1964 r. kościół otynkowano. Datowanie budowli na X w. przyjął w l. 60. XX w. prowadzący w kościele badania archeologiczne Ivan Chalupecký, wskazując na podobieństwa budowlane pozostałości świątyni z innymi zachowanymi przykładami architektury sakralnej okresu wielkomorawskiego. Natomiast najstarsze pochówki na otaczającym ją cmentarzu datowano dopiero na XII w., co zdaje się przeczyć X-wiecznemu rodowodowi świątyni. Z wczesnoromańskiego kościoła zachowały się mury obwodowe nawy i apsydy, łuk tęczowy oraz szczerbinowe okno we wsch. ścianie apsydy, w które wtórnie wmontowano mniejsze okienko, którego oprawa została wykonana z jednego bloku kamiennego. Na łuku tęczowym zachowały się pozostałości romańskich fresków, dziś już trudno czytelne (m.in. niejasne kompozycje figuralne oraz malarstwo iluzyjne, imitujące mur ceglany). Budowla należy do Kościoła katolickiego, ten jednak w 1992 r. wynajął ją na 99 lat Kościołowi greckokatolickiemu. Na początku XXI w. rozpoczęto stopniowo prowadzone dalsze prace restauratorskie, zmierzające również do zagospodarowania otoczenia kościoła. Otrzymał nowe okna, odmalowano go i naprawiono dachy. Bibliografia O kościele na portalu apsida.sk ; Przypisy
Stanišovská jeskyně

Stanišovská jeskyně je národní přírodní památka v katastrálním území obce Liptovský Ján v okrese Liptovský Mikuláš v Žilinském kraji. Území bylo vyhlášeno v roce 1972. Předmětem ochrany je 1680 metrů dlouhý systém jeskynních prostor a chodeb vytvořených erozní činností říčky Štiavnice ve vápencích středního triasu. Jeskyně se nachází na území národního parku Nízké Tatry. Reference
Jaskinia Staniszowska

Jaskinia Staniszowska (słow. Stanišovská jaskyňa) – jaskinia krasowa w Niżnych Tatrach w północnej Słowacji. Jedna z najdawniej znanych jaskiń w tej części Karpat. Położenie Jaskinia znajduje się na terenie Doliny Jańskiej, po północnej stronie głównego grzbietu Niżnych Tatr. Wejście do jaskini znajduje się na wysokości 761 m n.p.m. w niewielkiej bocznej Dolinie Staniszowskiej, jedynie 20 m ponad jej dnem. W pobliżu znajduje się otwór Małej Jaskini Staniszowskiej. Leży w granicach katastralnych wsi Liptowski Jan w powiecie Liptowski Mikułasz. Historia poznania Jaskinia Staniszowska należy do najdawniej znanych jaskiń nie tylko Liptowa, ale i całej dzisiejszej Słowacji. Wejście do niej było znane miejscowej ludności od niepamiętnych czasów. Była zamieszkana w średniowieczu. Po raz pierwszy została zbadana (w znanych wówczas fragmentach) i pomierzona w 1720 r. przez Georga Buchholtza mł., a opisana została w 1723 r. w dziele Mateja Bela pt. Hungariae antiquae et novae prodromus. Dalsze komory i korytarze, zwłaszcza górnego pietra, odkryli w latach 1922-1950 speleolodzy z Liptowskiego Mikułasza i okolic. Charakterystyka Podobnie jak i sąsiednie jaskinie, Mała Staniszowska i Nowa Staniszowska, Jaskinia Staniszowska jest pochodzenia fluwiokrasowego. Wyerodowały ją w szaroniebieskich wapieniach tzw. gutensteinskich środkowego triasu, należących do płaszczowiny choczańskiej, wody podziemnej rzeczki Štiavnicy. Ciągnie się w głąb masywu Smrekovicy w kierunku północnym. Składa się na nią 1680 m przestronnych korytarzy i sal, rozwiniętych w dwóch poziomach. Dolne partie, leżące ok. 25 m ponad lustrem potoku Štiavnica, mają znacznie zniszczoną szatę naciekową – zachowały się jedynie najgrubsze stalagmity, wokół których wytworzyły się jeziorka w misach martwicowych. W tylnej części jaskini występują kaskadowe jeziorka, a na ścianach śnieżnobiałe draperie naciekowe. Korytarze i komory górnego piętra, odkrytego w 1922 r., charakteryzują się bogatą i nienaruszoną szatą naciekową. Wśród nich wyróżnia się Klenotnica – fragment z gęstym lasem stalagmitów. Temperatura w jaskini utrzymuje się w granicach od 6,4 °C do 7,0 °C. Wilgotność osiąga 95%. Przyroda ożywiona Jaskinia Staniszowska wraz z sąsiednią Małą Jaskinią Staniszowską są największym zimowiskiem nietoperzy w Jańskiej Dolinie. Występuje ich tu 7 gatunków. Najliczniejszą kolonię tworzy nocek duży. W jaskini żyje kilka gatunków skoczogonków, m.in. Pseudosinella paclti i Arrhopalites pygmaeus, a także troglofilny krocionóg z gatunku Allorhiscosoma sphinx. Ochrona Jaskinia leży w granicach Parku Narodowego Niżne Tatry. Od 1973 r. była objęta ochroną jako chroniony twór przyrody (słow. Chránený prírodný výtvor), obecnie jest chroniona jako narodowy pomnik przyrody. Turystyka Jaskinia nie jest przeznaczona do zwiedzania turystycznego. Zwiedzać można natomiast sąsiednią Małą Jaskinię Staniszowską. Przypisy
Mariánský sloup (Nitra)

Mariánský sloup v Nitře je morový sloup v Nitře. Toto vrcholně barokní sousoší, největší ve městě, se nachází na jižním svahu hradního kopce. Biskup Imrich Esterházy dal postavit sloup na památku velkých morových epidemií v letech 1710 a 1739, během kterých zahynula asi čtvrtina obyvatel města. Sousoší bylo postaveno v roce 1750 a jeho autorem je rakouský kamenosochař Martin Vogerle z Bruck an der Leitha. Zrestaurovaná památka byla zkolaudována dne 29. dubna 2008. Architektura Sousoší je ztvárněno podle stávajícího kompozičního schématu mariánských sloupů rozšířeného v období baroka. Stavěly se z vděčnosti za vyslyšení modliteb na odvrácení moru. Sloup vyrůstá z piedestalu na kterém jsou vázy na horní římse a sochy čtyř světců. Na Volutě jsou andělské postavičky držící mariánské symboly – zlatou věž, dům, bránu nebes a hvězdu. Zarámované reliéfní ztvárněné scény ze života Panny Marie a kartuše s erbem biskupa Imricha Esterháziho jsou na spodní části sousoší. Pozlacená ústřední socha Neposkvrněné Panny Marie (Immaculata) s gloriolou z hvězd kolem hlavy, stojící na zeměkouli obtočené hadem se tyčí uprostřed dekorativně tvarovaného sloupu. Podobný morový sloup stojí v rakouském Hainburgu od roku 1749. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Mariánsky stĺp (Nitra) na slovenské Wikipedii. Literatura JUDÁK, Viliam a kol. Nitrianský hrad a Katedrálny chrám - Bazilika sv. Emeráma. Nitra: Arte Libris, 2012. ISBN 978-80-971057-5-4. S. 58–59. (slovensky) KRČMÁR, Alojz. Nitra na starých pohĺadniciach. Bratislava: Dajama, 2006. ISBN 978-80-89226-13-9. S. 21. (slovensky) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mariánský sloup (Nitra) na Wikimedia Commons https://web.archive.org/web/20160624104541/http://www.nisys.sk/www/content/nisys/list/0/832