NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ровинка

Ровинка (слч. Rovinka) насељено је мјесто са административним статусом сеоске општине (слч. obec) у округу Сењец, у Братиславском крају, Словачка Република. Становништво Према подацима о броју становника из 2025. године насеље је имало 6528 становника. Етничка припадност Према попису из 2021. у насељу је живело 5136 људи, од чега су по етничкој припадности изјаснили: 4620 као Словац, 265 као непознато, 162 као Мађар, 67 као различите, 62 као Чех, 33 као Русин, 28 као Украјинац, 22 као Рус, 19 као Нијемац, 11 као Пољак, 8 као Италијан, 7 као Грк, 6 као Јеврејин, 5 као Кинез, 4 као Румун, 4 као Аустријан, 4 као канађанaи, 4 као Хрват, 4 као Бугар, 3 као Албанац, 2 као Срб, 2 као Морављан, 2 као Корејaц, 1 као Ром и 1 као Француз. Религија У години 2021. је било 5136 људи по вероисповести: 2310 Латинска црква, 2091 Без верске припадности, 260 Неоткривено, 186 Словачка евангеличка црква аугзбуршке вероисповести, 81 Гркокатолицизам, 41 Православна црква, 34 Ад хок покрети, 23 Ислам, 20 Јеховини сведоци, 18 Хришћанске цркве у Словачкој, 14 Друге и неодређене хришћанске цркве, 13 Друго, 10 Апостолска црква, 9 Калвинизам, 7 Будизам, 7 Баптисти, 6 Јевреји, 2 Уједињена методистичка црква, 1 Хиндуизам, 1 Црква браће, 1 Хришћанска адвентистичка црква и 1 Црква Исуса Христа светаца последњих дана. Референце Спољашње везе Крајеви и окрузи у Словачкој Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (8. фебруар 2010) (језик: словачки)
Ровінка

Ровінка (словац. Rovinka) — село, громада округу Сенець, Братиславський край, південно-західна Словаччина. Кадастрова площа громади — 8,85 км². Населення 4319 осіб (станом на 31 грудня 2017 року). Історія Ровінка згадується 1274 року. Населення Примітки Посилання www.obecrovinka.sk — офіційний сайт громади Rovinka - …. e-obce.sk (словац.). :
Twin City (Bratislava)

Twin City, the biggest regeneration project in Central Europe started in Bratislava in 2011. Its goal was to build a multifunctional complex (culture, entertainment, commercial, business, residence, accommodation and transport). Twin City is located at the border of the Old Town and Ružinov districts. A 22-floor high-rise building is the dominant object of the complex (92 metres in height). The original study assumed 42 floors and 170 metres in height but the change was incorporated after public negotiations. References
Uzhhorod (border checkpoint)

Uzhhorod is a land border crossing between Ukraine and Slovakia on the Ukrainian side, near the city of Uzhhorod. The crossing is situated on autoroute E50/E58 (M08). On the Slovakian side is the village of Vyšné Nemecké. The border also forms a frontier with the European Union (Schengen Area). In January 2026 a pedestrian crossing has started operating at the Uzhhorod – Vyšné Nemecké border crossing. See also State Border of Ukraine Uzhhorod Central Rail Terminal References External links State Border Guard of Ukraine website (in English)
Przejście graniczne Użhorod-Vyšné Nemecké

Przejście graniczne Użhorod-Vyšné Nemecké - to międzynarodowe ukraińsko-słowackie drogowe przejście graniczne, położone w rejonie użhorodzkim obwodu zakarpackiego. Jest to całodobowe przejście przeznaczone dla ruchu osobowego i oraz towarowego.
Ужгород (пункт контролю)

У́жгород — пункт пропуску через державний кордон України на кордоні зі Словаччиною. Розташований у Закарпатській області, Ужгородський район, поблизу однойменного міста на автошляхах E50 та E58. Із словацького боку знаходиться пункт пропуску «Вишнє Німецьке», район Собранці, Кошицький край, на аналогічних автошляхах у напрямку Собранців. Вид пункту пропуску — автомобільний, залізничний, пішохідний (від 3 січня 2026 року). Статус пункту пропуску — міжнародний. Характер перевезень для автомобільного — пасажирський, вантажний; для залізничного — вантажний. Окрім радіологічного, митного та прикордонного контролю, автомобільний пункт пропуску «Ужгород» може здійснювати санітарний, фітосанітарний, ветеринарний, екологічний та контроль Служби міжнародних автомобільних перевезень. Залізничний пункт пропуску здійснює радіологічний, митний та прикордонний контроль. Пункт пропуску «Ужгород» входить до складу митного посту «Ужгород» Чопської митниці. Код пункту пропуску — 30506 09 00 (11). Галерея . Примітки Посилання Пункти пропуску на кордоні із Словаччиною — Державна прикордонна служба
Olešná (okres Čadca)

Olešná je obec na Slovensku v regionu Kysuce v okrese Čadca. Historie První písemná zmínka o obci pochází z roku 1619. Geografie Obec leží ve výšce 480 m n. m. a její katastr má výměru 19,773 km². K 31. prosinci roku 2020 měla obec 1 910 obyvatel. Osobnosti Štěpán Jaroš (1919–1944), palubní radiotelegrafista 311. československé bombardovací perutě RAF Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Olešná (okres Čadca) na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Olešná na Wikimedia Commons Stránky obce
Olešná (Slowakei)

Olešná (ungarisch Berekfalu – bis 1907 Olesna) ist ein Ort und eine Gemeinde im Okres Čadca des Žilinský kraj im äußersten Norden der Slowakei mit etwa 2000 Einwohnern (per 31. Dezember 2010). Geographie Die Gemeinde liegt im oberen Kysuca-Tal in der traditionellen Landschaft Kysuce, am linken Ufer der Kysuce an ihren Zusammenfluss mit dem Bach Olešianka. Nördlich des Hauptortes erhebt sich das Bergland Turzovská vrchovina, über den Fluss Kysuce nach Süden sind es hingegen Javorníky. Die höchste Erhebung ist der Burkov vrch an der Grenze zu Tschechien mit 1032 m n.m. Olešná liegt auf einem Abzweig aus der Landesstraße 487 und ist sieben Kilometer von Turzovka und neun Kilometer von Čadca entfernt. Verwaltungstechnisch gliedert sich die Gemeinde in Katastralgemeinden Olešná (vorher Olešná I) und Burkov vrch (vorher Olešná II). Geschichte Der heutige Ort entstand im Rahmen einer Kolonisierung des Gebietes im später 16. und frühen 17. Jahrhundert. Schon 1325 wird dort ein Hügel namens Holesne, 1435 als Wyrch Olessna erwähnt. Olešná entstand im damaligen Gebiet der Stadt Turzovka und gliederte sich später aus. Als eine selbständige Gemeinde wird sie zum ersten Mal 1580 erwähnt als Olessna; andere Quellen geben 1619 als die früheste Erwähnung. Olešná gehörte zum Herrschaftsgut von Bitsch, das einst im Besitz der Thurzos war. Bevölkerung Einzelnachweise
Olešná, Čadca District

Olešná (Hungarian: Berekfalu) is a village and municipality in Čadca District in the Žilina Region of northern Slovakia. History In historical records the village was first mentioned in 1619. Geography The municipality lies at an altitude of 449 metres (1,473 ft) and covers an area of 19.71 km2 (7.61 sq mi) (2025). Population It has a population of 1897 people (31 December 2025). Ethnicity In year 2021 was 1929 people by ethnicity 1865 as Slovak, 59 as Not found out, 29 as Czech, 4 as Ukrainian, 3 as Polish, 2 as German, 1 as Romani, 1 as Rusyn, 1 as Russian and 1 as Other. Note on population: The difference values of population numbers in the table "Population statistic" and in the sections "Ethnicity" & "Religion" is caused by the use of various statistical methods. Religion In year 2021 was 1929 people by religion 1714 from Roman Catholic Church, 122 from None, 51 from Not found out, 15 from Greek Catholic Church, 9 from Ad hoc movements, 3 from Calvinist Church, 3 from Islam, 3 from Evangelical Church, 2 from Other and not ascertained christian church, 1 from Eastern Orthodox Church, 1 from Christian Congregations in Slovakia, 1 from Other, 1 from Hinduism, 1 from United Methodist Church, 1 from Czechoslovak Hussite Church and 1 from Buddhism. References
Olešná (Čadca)

Olešná es un municipio del distrito de Čadca en la región de Žilina, Eslovaquia, con una población estimada a final del año 2025 de 1897 habitantes.​ Se encuentra ubicado al noroeste de la región, cerca del curso alto del río Váh (cuenca hidrográfica del Danubio) y de la frontera con la República Checa y Polonia.​ Demografía Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Olešná.
Olešná

Olešná je naseljeno mjesto u okrugu Čadca u Žilinskom kraju u Slovačkoj. Stanovništvo Prema podatcima o broju stanovnika iz 2025. godine naselje je imalo 1897 stanovnika. Etnička pripadnost Pri popisu stanovništva 2021. godine stanovništvo se moglo izjasniti pripadnicima jedne ili dviju narodnosti. Od 1929 stanovnika bilo ih je tako 1865 slovačke, 59 neutvrđene, 29 češke, 4 ukrajinske, 3 poljske, 2 njemačke, 1 romske, 1 rusinske, 1 ruske i 1 inih narodnosti. Religija Pri popisu stanovništva 2021. godine 1929 stanovnika izjavilo je sljedeće vjerske pripadnosti: 1714 Rimokatolička Crkva, 122 bez vjerske pripadnosti, 51 neutvrđeno, 15 Grkokatolička Crkva, 9 ad hoc pokreti, 3 Kalvinistička, 3 Islam, 3 Evangelistička Crkva, 2 ostale i neprecizno određene kršćanske crkve, 1 Pravoslavna Crkva, 1 Kršćanski zborovi u Slovačkoj, 1 razno, 1 Hinduizam, 1 Evangelistička metodistička Crkva, 1 Čehoslovačka husitska crkva i 1 Budizam. Izvori Vanjske poveznice Službena stranica naselja (sl.)
Berekfalu

Berekfalu (1899-ig Oleszna, szlovákul Olešná) község Szlovákiában, a Zsolnai kerületben, a Csacai járásban. Fekvése Csacától 11 km-re délnyugatra, a Kiszuca partján fekszik. Története 1619-ben „Olessna” néven említik először, a nagybiccsei uradalomhoz tartozott. 1784-ben 212 házában 1097 lakos élt. A 18. század végén Vályi András így ír róla: „OLEZNA. Olesna, Tót falu Trentsén Várm. földes Ura H. Eszterházy Uraság, lakosai katolikusok, fekszik Turzófalvának szomszédságában, mellynek filiája, Kis Útsza mellett, határja soványas, legelője, fája van.” 1828-ban 189 háza és 1492 lakosa volt, lakói erdei munkákkal, állattartással foglalkoztak. 1850-ben 1500-an lakták, Turzófalva plébániájához tartozott. Fényes Elek 1851-ben kiadott geográfiai szótárában így ír a faluról: „Oleszna, tót falu, Trencsén vmegyében, hegyek közt elszórva, ut. p. Zsolna. Határa hegyes és igen sovány, ugy, hogy csak zabot és burgonyát terem. Majorsági birtok itt nincs. Lakja 1600 rom. kath., paroch. templommal. Hg. Eszterházy bicsei uradalmához tartozik.” A trianoni békéig Trencsén vármegye Csacai járásához tartozott. 1945 után lakó közül sokan Csehországban és Morvaországban dolgoztak, mint erdei munkások, illetve vasúti alkalmazottak. Mezőgazdasági szövetkezete 1992-ben alakult. Népessége 1910-ben 1927, túlnyomórészt szlovák anyanyelvű lakosa volt. 2001-ben 2077 lakosából 2047 szlovák volt. 2011-ben 1955 lakosából 1858 szlovák volt. 2021-ben 1929 lakosából 1 cigány, (+1) ruszin, 1857 (+8) szlovák, 26 egyéb és 45 ismeretlen nemzetiségű volt. Jegyzetek További információk Községinfó Szlovákia térképén E-obce Archiválva 2024. április 24-i dátummal a Wayback Machine-ben
Olešná (Slovacchia)

Olešná (in ungherese Berekfalu) è un comune della Slovacchia facente parte del distretto di Čadca, nella regione di Žilina. Il villaggio fu citato per la prima volta in un documento storico nel 1619. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Olešná Collegamenti esterni Sito ufficiale, su obecolesna.sk.
Oleśna

Oleśna (słow. Olešná) – wieś i gmina (obec) w powiecie Czadca, kraju żylińskim, w północnej Słowacji. Położenie Leży ok. 10 km na zachód od Czadcy, w górnej części doliny Kisucy, jednak jej zabudowania są głównie rozrzucone w dolinie uchodzącego do Kisucy od północy (od lewego brzegu) potoku Olešnianka, sięgając aż pod grzbiet, którym biegnie obecnie granica Słowacji i Czech (w tym konkretnym przypadku czeskiego Śląska). Historia Wieś była lokowana w roku 1619. Od początku należała do feudalnego "państwa" z siedzibą w Bytčy. Jej mieszkańcy osiedlali się w rozrzuconych po stokach samotnych gospodarstwach, które z czasem rozrastały się w niewielkie, rodzinne osiedla. Zajmowali się głównie pasterstwem owiec i krów, pracą w lesie, wytwarzaniem gospodarskich przedmiotów z drewna, druciarstwem i drobnym handlem domokrążczym. Przypisy
Olešná, Čadca

Olešná este o comună slovacă, aflată în districtul Čadca din regiunea Žilina, pe malul râului Q12772987⁠(d). Localitatea se află la altitudinea de 449 m deasupra n.m., se întinde pe o suprafață de 19,77 km2 și în 2017 număra 1.939 de locuitori. Istoric Localitatea Olešná este atestată documentar din 1619. Demografie Note Legături externe Site web oficial Materiale media legate de Olešná la Wikimedia Commons
Ољешна

Ољешна (слч. Olešná) насељено је мјесто са административним статусом сеоске општине (слч. obec) у округу Чадца, у Жилинском крају, Словачка Република. Становништво Према подацима о броју становника из 2025. године насеље је имало 1897 становника. Етничка припадност Према попису из 2021. у насељу је живело 1929 људи, од чега су по етничкој припадности изјаснили: 1865 као Словац, 59 као непознато, 29 као Чех, 4 као Украјинац, 3 као Пољак, 2 као Нијемац, 1 као Ром, 1 као Русин, 1 као Рус и 1 као различите. Религија У години 2021. је било 1929 људи по вероисповести: 1714 Латинска црква, 122 Без верске припадности, 51 Неоткривено, 15 Гркокатолицизам, 9 Ад хок покрети, 3 Калвинизам, 3 Ислам, 3 Словачка евангеличка црква аугзбуршке вероисповести, 2 Друге и неодређене хришћанске цркве, 1 Православна црква, 1 Хришћанске цркве у Словачкој, 1 Друго, 1 Хиндуизам, 1 Уједињена методистичка црква, 1 Чехословачка хуситска црква и 1 Будизам. Референце Спољашње везе Званични веб-сајт (језик: словачки)
Vodný Hrad

Vodný Hrad is a smaller water castle in Štítnik, Slovakia. Location The ruins are located in a park, not far from a local church. Štítnik is about 14 km from Rožňava. History The castle was first constructed in the 14th century. Around 1559, the castle's protective walls surrounding the castle underwent a reconstruction to better ward off enemies from attempting to capture the village or the castle. The castle belonged to several families including the Balog, Pongrác and Bakošov families. At the beginning of the 19th century, a part of the castle was remodeled into a more period manor house. References
Bilíkova chata

Bilíkova chata (lidově nazývaná Bilička) je vysokohorská chata ve Vysokých Tatrách. Leží na jihovýchodním úpatí Slavkovského štítu na místě zvaném Kancel blízko Hrebienku, odkud k ní vede stezka i silnice. Historie chaty Na místě dnešní Bilíkovy chaty stála od roku 1875 jednoduchá Ruženina chata. Roku 1884 k ní přibyl o něco větší turistický hotel, který však později spolu s chatou vyhořel. Roku 1893 postavili na jejich místě dva hotely majitelé Spišskosobotské lesní společnosti. Hotely tvořily malou osadu zvanou Studenopotocké lázně. Tyto hotely však roku 1927 také vyhořely. Na jejich místě byla 22. prosince 1934 otevřena Guhrova chata, která byla roku 1936 ještě stavebně rozšířena. Po 2. světové válce byla k chatě přistavěna turistická ubytovna a v roce 1946 byla přejmenována na Bilíkovu chatu na počest lyžaře a závodníka Pavla Bilíka (1916-1944), jehož Němci jako účastníka SNP zajali u Starého Smokovce a 7. září 1944 v Kežmarku popravili. Současnost Bilíkova chata je otevřena celoročně, přístupná je pěšky z Hrebienku, kam se dá dostat buď lanovkou nebo pěšky ze Starého Smokovce. Ubytovaní hosté se mohou k chatě dopravit i automobily. Na chatě je stanice Horské záchranné služby. Přístupnost chaty Chata je přístupná turistickkou trasou z Hrebienku, resp. Starého Smokovce, od Rainerovy chaty (nejprve , pak ) nebo z Tatranské Lesné (k vodopádům Studeného potoka , pak ). Okolí chaty Velká Studená dolina Malá Studená dolina Prostredný hrot Hrebienok Rainerova chata Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Bilíkova chata na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bilíkova chata na Wikimedia Commons
Schronisko Bilíka

Schronisko pod Siodełkiem (słow. Bilíkova chata, Bilíčka; dawniej Guhrova chata) – schronisko na Smokowieckiej Kazalnicy w słowackiej części Tatr Wysokich, położone na wysokości 1255 m n.p.m., 5 minut poniżej górnej stacji kolejki terenowej na Smokowieckie Siodełko (słow. Hrebienok). Historia W miejscu dzisiejszej Bilíkovej chaty od roku 1875 stała Ruženina chata (po polsku Chata Róży lub potocznie Różanka, węg. Róza-menedékház, niem. Rosenhütte), postawiona tam przez MKE. Było to pierwsze schronisko MKE w Tatrach. Nazwa pochodziła od węgierskiej śpiewaczki Rózy Graefl-Győrffy, która przyczyniła się do gromadzenia funduszy na budowę schroniska. W roku 1894 dobudowano hotel górski – Hotel Kolbach, a Różankę zamieniono na sklepik z pamiątkami. Po tym jak spłonęła w 1893 r., na jej miejscu w roku 1895 miasto Spiska Sobota postawiło drugi hotel, Hotel Rosa (który przejął nazwę Różanki), wraz z niewielkim budynkiem kąpielowym. Wspólnie nosiły nazwę Studenopotocké kúpele (węg. Tarpatak-Fürednek, niem. Kühlbachtaler Bad), jednak i one spłonęły w roku 1927. 22 grudnia 1934 w tym samym miejscu otwarto piętrową Guhrovą chatę (Dr. Guhr Jugendheim und Turistenhaus, od nazwiska dr. Michaela Guhra, prezesa KV, który podarował grunt pod budowę), powiększoną jeszcze w roku 1936. Obiekt był wówczas w rękach Karpathenverein (KV). Po II wojnie światowej, w roku 1946 przejęte przez KSTL schronisko zostało przemianowane na Schronisko Bilíka na pamiątkę narciarza i pogranicznika Pavla Bilíka (1916–1944) – uczestnika słowackiego powstania narodowego, którego Niemcy schwytali w Starym Smokowcu i stracili 7 września 1944 na zamku w Kieżmarku. Szlaki turystyczne – zielony ze Starego Smokowca wzdłuż kolejki na Siodełko, a stamtąd obok schroniska do Wodospadów Zimnej Wody i Rainerowej Chatki. Czas przejścia ze Starego Smokowca do schroniska: 1:05 h, ↓ 35 min Czas przejścia ze schroniska do Rainerowej Chatki: 30 min w obie strony Kontakt adres: Bilíkova chata, 062 01 Starý Smokovec Przypisy
Земплински замък

Земплинският замък (на словашки: Zemplínsky hrad) е разрушен замък край днешното село Земплин в Словакия. Замъкът възниква като келтско укрепление и служи за местен административен център по времето на Великоморавия (IX – X век) и след това в Унгария. През XII – XIII век унгарците изграждат замък с каменни стени, център на Земпленския комитат. По-късно замъкът е разрушен и днес от него са останали само части от основите. История За землено-гредоредната българска ранносредновековна крепост, охраняваща древния „Път на солта“ и северните предели на царството, Унгарската анонимна хроника от 1240 г. Gesta hungarorum („Деяния на унгарците“) свидетелства, че при нападението на маджарите в края на ІХ в. тук се е оттеглил от главния град на закарпатската българска област Ужгород подчиненият на Салан негов управител наречен в хрониката комит Лаборич /колобър?/ (comes eiusdem castri nomine Loborcy, qui in lingua eorum Duca uocabatur) който, ранен в тежките битки, е пленен и убит от маджарите при тукашната българска крепост, Нашествениците плащат висока цена на българите за завоеванието, в боевете за Хунг е убит предводителят им Алмош, погребението му с богат златен инвентар е открито от чехословашки археолози при укрепленията на Землен. Пак тук българският комит Салан, управителят на погранична област (комитат) на територията на днешна Войводина, след поражението си при Алпар става васал на унгарския вожд Арпад, събитие датирано не по-късно от началото на Х в. Крепостта е дала името на селището, региона Zemplín и окръга Zemplén, на които в предишните времена тук е бил военно-административния и митрополитски център. Укреплението е било на хълма над днешното село. Оцелели са само останки от средновековна крепост, днес обрасли с растителност. Източници, литература и бележки
Zemplínský hrad

Zemplínský hrad je zaniklý hrad v Zemplíně, v okrese Trebišov. Leží na návrší nad obcí Zemplín. Tvoří ho v současnosti už jen zbytky základů středověkého hradu. Na rovině vytvořené řekou Bodrog stálo původně slovanské hradiště. Na místě tohoto opevnění byl později postaven hrad, který byl sídlem Zemplínské župy. Hrad je písemně doložen roku 1214. Význam hradu byl příčinou, že i obec, na jejímž území byl hrad postaven, odvodila název od hradu a byla povýšena na město v roce 1426. Do dnešních dnů se zachovaly pouze nepatrné zbytky, které splývají s okolním terénem a jsou zarostlé náletovou vegetací. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Zemplínsky hrad na slovenské Wikipedii.
Zimný štadión Liptovský Mikuláš

Zimný štadión Liptovský Mikuláš – kryte lodowisko w Liptowskim Mikułaszu, na Słowacji. Zostało otwarte w 1932 roku jako odkryte lodowisko, od 1967 obiekt jest zadaszony. Pojemność areny wynosi 3680 widzów, z czego 800 miejsc jest siedzących. Na lodowisku swoje spotkania rozgrywają hokeiści klubu MHk 32 Liptovský Mikuláš. Początki zorganizowanej gry w hokeja na lodzie w Liptowskim Mikułaszu sięgają 1932 roku. Wtedy też hokeiści zyskali od TJ Sokol teren kąpieliska, na którym następnie zorganizowano w lodowisko. W 1949 roku podjęto starania o budowę w tym miejscu sztucznego lodowiska, jednak prace zakończyły się dopiero w 1961 roku. Kolejnym etapem rozbudowy infrastruktury było zadaszenie lodowiska. Starania o to zaczęto czynić w 1966 roku, a już 22 listopada 1967 roku rozegrano pierwsze zawody hokejowe pod dachem. W późniejszym czasie obiekt był kilkukrotnie modernizowany. Na stadionie, oprócz spotkań miejscowej drużyny hokejowej, odbywały się również mecze reprezentacji narodowych, dwukrotnie (1987, 1999) odbywały się tu także spotkania hokeja na lodzie w ramach zimowej Uniwersjady, w 1999 roku obiekt wykorzystano też przy okazji zimowego Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy. Przypisy
Zvolen osobná stanica

Zvolen osobná stanica, kurz: Zvolen os. st. (deutsch etwa: Zvolen Personenbahnhof) ist der zentrale Personenbahnhof der Stadt Zvolen in der Slowakei. Früher trug der Bahnhof den Namen Zvolen Hrad. Lage Der Bahnhof liegt südwestlich des Stadtzentrums am nördlichen Ufer der Slatina. Er ist von der T.-G.-Masaryk-Straße aus erreichbar, an der sich vor dem Empfangsgebäude die Bushaltestellen des Stadtverkehrs befinden. Auf der gegenüberliegenden Straßenseite befindet sich der Busbahnhof für den nationalen und internationalen Verkehr. Nördlich der Gleise erstreckt sich der Park Štefana Višňovského mit einem Nachbau des Panzerzuges Hurban. Östlich davon steht das Schloss Altsohl. Neben Zvolen osobná stanica gibt es im Osten der Stadt den Güterbahnhof Zvolen nákladná stanica, der auch von einigen Personenzügen bedient wird. Eigentümer ist heute das staatliche Eisenbahninfrastrukturunternehmen Železnice Slovenskej republiky (ŽSR). Weblinks Zvolen osobná stanica – Železničná stanica. In: vlaky.net (slowakisch).
Zólyom-személyi pályaudvar

Zólyom-személyi vasútállomás Zólyomban, a Zólyomi járásban van, melyet a Železničná spoločnosť Slovensko a.s. üzemeltet. Története 1952 és 1963 között, az mai állomás helyén létesült egy Zólyom-vár nevű megállóhely, a jelenlegi állomást 1959 augusztus 29.-én adták át. Forgalom Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Érsekújvár–Zólyom-vasútvonal Zólyom–Csata-vasútvonal Zólyom–Kassa-vasútvonal Zólyom–Ruttka-vasútvonal Zólyom–Turócdivék-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Források "Zvolen Osobná Stanica". Železničné objekty (szlovák nyelven). 2017. augusztus 6. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2017. augusztus 5.. Zólyom-személyi pályaudvar. Magyarország vasútállomásai és vasúti megállóhelyei. vasutallomasok.hu További információk http://www.slovakrail.sk
Zvolen osobná stanica

Zvolen osobná stanica – główna stacja kolejowa w Zwoleniu, w kraju bańskobystrzyckim, na Słowacji. Główny dworzec jest podzielony na część pasażerską i towarową, położony jest na południe od centrum miasta i można dojechać do niego ulicą T. G. Masaryka. Obecny dworzec pasażerski powstał w latach sześćdziesiątych XX wieku na miejscu dawnego przystanku Zvolen hrad, kiedy to przesunięto bliżej centrum miasta stację z poprzedniego miejsca, obecnie znajduje się tam dworzec towarowy. Linia kolejowa połączyła miasto z węgierską siecią kolejową już 18 czerwca 1871 (linia Lučenec – Zvolen). Ważnym elementem rozwoju stacji było wybudowanie lokomotywowni. Zvolen znajduje się na skrzyżowaniu ważnych ponadregionalnych linii kolejowych. Krzyżują się tu linie z Nowych Zamków, Koszyc i Vrútky. Uzupełnieniem są linie do miejscowości Čata i Diviaky. Linie kolejowe Nowe Zamki – Zwoleń Zwoleń – Čata Zwoleń – Koszyce Zwoleń – Vrútky Zwoleń – Diviaky Przypisy