NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Batyżowieckie Oka

Batyżowieckie Oka (słow. Batizovské oká) – grupa małych okresowych stawków położonych na wysokości ok. 2200 m n.p.m. w górnych, północno-wschodnich partiach Doliny Batyżowieckiej w słowackiej części Tatr Wysokich. Batyżowieckie Oka leżą na Wyżniej Batyżowieckiej Równi u podnóża grani głównej Tatr. Do stawków tych nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne. Batyżowieckie Oka są jednymi z najwyżej położonych zbiorników wodnych w Tatrach. W górnych partiach Doliny Pięciu Stawów Spiskich leży okresowy Barani Stawek (2207 m n.p.m.) dorównujący im wysokością położenia. Najwyżej położonym stałym zbiornikiem wodnym w Tatrach jest Lodowy Stawek znajdujący się w Dolince Lodowej, która stanowi odgałęzienie Doliny Pięciu Stawów Spiskich. Bibliografia Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XI. Wschodni Szczyt Żelaznych Wrót – Batyżowieckie Czuby. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1992. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.
Bazilika Narození Přeblahoslavené Panny Marie

Bazilika Narození Panny Marie v Rajecké Lesné je římskokatolická bazilika minor. Současný kostel je z roku 1866. Na jeho hlavním oltáři se nachází milostivá socha Panny Marie a kostel je poutním místem již od počátku 17. století. Od roku 1995 se v areálu nachází Slovenský betlém, zobrazující regiony Slovenska. Na baziliku minor byl kostel povýšen Janem Pavlem II. dne 11. března 2002. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Bazilika Narodenia Preblahoslavenej Panny Márie na slovenské Wikipedii. Literatura Mons. Viliam Judák: "Chrámy s titulem basilica minor na Slovensku." In: Poutník Svätovojtešská : Kalendář pro rok 2010 Sestavili Mária Vyskočová a Slavomír Ondič. Trnava : Spolek svatého Vojtěcha, 2009, s. 34-53. ročník 138 ISBN 978-80-7162-769-2 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bazilika Narození Přeblahoslavené Panny Marie na Wikimedia Commons
Basilika Mariä Geburt (Rajecká Lesná)

Die Basilika Mariä Geburt (slowakisch Bazilika Narodenia Panny Márie) ist eine römisch-katholische Kirche in Rajecká Lesná in der Slowakei. Die neugotische Kirche des Bistums Žilina ist unter dem Patrozinium Mariä Geburt der Gottesmutter Maria geweiht und trägt den Titel einer Basilica minor. Geschichte Der Grundstein der Kirche wurde im Mai 1864 gelegt. Zwei Jahre später wurde die Kirche zu Pfingsten geweiht. Hierbei wurde die gotische Marienstatue aus der vorherigen romanisch-gotischen Kirche in den neuen Hochaltar überführt. Bald darauf wurde die alte Kirche abgerissen. Im März 2002 wurde die Kirche des Wallfahrtsorts durch Johannes Paul II. in den Rang einer Basilika minor erhoben. In der Nähe des Tempels, auf einem kleinen Hügel, befindet sich auch ein Kalvarienberg mit einem Brunnen. Direkt neben der Basilika selbst befindet sich die größte slowakische Krippe mit nationalen Elementen in einem speziell errichteten Gebäude, dem sogenannten slowakischen Bethlehem. Architektur Die einschiffige Basilika wurde im neugotischen Stil auf einem kreuzförmigen Grundriss errichtet. Das Hauptschiff ist 28 Meter lang, das Querschiff misst 20 Meter. Auf dem Hauptaltar befindet sich eine 145 cm hohe Skulptur der Jungfrau Maria. Sie wurde um 1498 von einem unbekannten Bildhauer angefertigt. Sie wird von zwei Engeln flankiert. In den Seitenschiffen der Kirche stehen zwei neugotische Altäre, der rechte Seitenaltar ist St. Josef geweiht, der linke der Marienmutter Anna. Weblinks Website der Basilika (slowakisch) Einzelnachweise
Bazylika Narodzenia Maryi Panny (Rajecká Lesná)

Bazylika Narodzenia Maryi Panny (słow. Bazilika Narodenia Panny Márie) – bazylika mniejsza, znajdująca się w słowackiej miejscowości Rajecká Lesná, miejsce pielgrzymkowe. Kamień węgielny położono w maju 1864 roku. Dwa lata później kościół uroczyście otwarto podczas święta Zesłania Ducha Świętego - przy tej okazji przeniesiono do środka gotycką rzeźbę Miłościwej Maryi Panny (Milostivá socha Panny Márie s Ježiškom lub Frivaldská Panna Mária) z dotychczasowej romańsko-gotyckiej świątyni pod wezwaniem Królowej Aniołów z XIV wieku. Wkrótce potem stary kościół rozebrano, zostawiając jedynie absydę. Bazylika jest wybudowana w stylu neogotyckim, na planie krzyża. Główne ramię ma 28 metrów, boczne 20 metrów. W głównym ołtarzu znajduje się wysoka na 145 centymetrów rzeźba Miłościwej Maryi Panny - powstała z ręki nieznanego rzeźbiarza około roku 1498. Po bokach stoją figury dwóch aniołów. W kościele są jeszcze dwa neogotyckie ołtarze w bocznych nawach - w prawej św. Józefa, w lewej św. Anny. W marcu 2002 roku kościół został podniesiony do godności bazyliki mniejszej. W pobliżu świątyni, na niewielkim wzgórzu, jest też kalwaria z cudownym źródełkiem. Tuż obok samej bazyliki umieszczono, w specjalnie wybudowanym budynku, największą słowacką szopkę z elementami narodowymi - tzw. Słowackie Betlejem (Slovenský betlehem). Linki zewnętrzne Bazilika Narodenia Panny Márie (słow.)
Pivovar Hurbanovo

Pivovar Hurbanovo je velký pivovar ve slovenském městě Hurbanovo. Historie Pivovar byl založen 1. listopadu 1964 v Hurbanově, které se vyznačovalo optimálními klimatickými i strategickými podmínkami pro vybudování pivovarského průmyslu v regionu. Spolu s pivovarem byla v roce 1967 dobudovaná i sladovna. Moderní technologie výroby piva a sladu a vysoká kvalita umožnily v relativně krátké době produktům pivovaru proniknout na světové trhy a stát se zajímavým vývozním artiklem. V roce 1971 jako první pivovar ve východní Evropě začal s používáním plechovkového balení, které obstálo i v náročných testech v extrémních podmínkách jako součást výstroje slovenských himálajských horolezců. Koncem roku 1995 oznámil svůj záměr vstoupit do pivovaru zahraniční investor, mezinárodní pivovarský koncern Heineken. Aplikoval svůj investiční projekt a postupně zvýšil produkci původního pivovaru. Celkové investice dosáhly výšku přibližně 216 milionů eur, což tvoří zhruba 70 % celkových investicí v odvětví. Podle Trend Top 2009 je Heineken Slovensko největší potravinářskou společností na Slovensku. Sladovna V areálu pivovaru se nachází i vlastní sladovna, která je nejmodernější a největší sladovnou v střední Evropě. Celková kapacita hurbanovské sladovny dosahuje více než 145 tisíc tun sladu ročně. Část sladu se používá pro vlastní potřeby pivovaru společnosti, větší část je určena na export. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pivovar Hurbanovo na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pivovar Hurbanovo na Wikimedia Commons
Pivovar Hurbanovo

Die Pivovar Hurbanovo ist eine slowakische Bierbrauerei, die Teil von Heineken Slovensko ist. Markenname der Produkte ist Zlatý bažant. Geschichte Die Grundsteinlegung der Brauerei erfolgte am 1. November 1964. 1967 konnte die Produktion aufgenommen werden. Damals war die Brauerei auf eine Kapazität von 600.000 hl ausgelegt. 1971 errichtete die Brauerei als erste in der Slowakei eine Abfüllanlage für Dosen. 1995 wurde die Brauerei von Heineken übernommen. Ebenfalls in den 1990ern wurden die Brauereien Corgoň in Nitra und Gemer in Rimavská Sobota von Heineken übernommen und mit Heineken Slovensko verschmolzen. Die Brauerei Corgoň wurde 1896 gegründet und 1997 von Heineken übernommen. Seit der Schließung 2004 werden die Biere in Hurbanovo gebraut. Die Brauerei Gemer wurde 1965 gegründet und 2006 geschlossen. Produkte In der Brauerei werden folgende Biere hergestellt: Zlatý Bažant Die Marke Zlatý Bažant ist die Hauptmarke des Unternehmens. Zlatý Bažant ´73 Zlatý Bažant Ležiak 12° Zlatý Bažant Svetlé 10° Zlatý Bažant Tmavé Zlatý Bažant Medový Porter Zlatý Bažant 0,0 % Zlatý Bažant Radler citrón Zlatý Bažant Radler Grapefruit Zlatý Bažant Radler Citrón-Baza-Mäta Zlatý Bažant Radler 0,0% citrón light Zlatý Bažant Radler 0,0% Broskyňa & Bazalka Corgoň Corgoň 12% Corgoň 10% Corgoň 4-sladový Weitere Biere Heineken Kelt 12% Kelt 10% Martiner 12% Maurus 12° Weblinks Homepage von Heineken Slovensko Homepage der Marke Zlatý Bažant Einzelnachweise
Chata Czerwieniec

Chata Czerwieniec (słow. chata pod Náružím, chata Červenec, chata Bobrovec) – schronisko turystyczne położone na wysokości 1403 m n.p.m. (na budynku i stronie internetowej obiektu podawana jest wysokość 1420 m) w słowackich Tatrach Zachodnich. Znajduje się w Mnichowym Żlebie, u południowo-zachodnich podnóży płaskiego grzbietu odchodzącego w południowo-wschodnim kierunku od Małej Kopy do Doliny Jałowieckiej. Tuż po zachodniej i południowej stronie schroniska spływa Mnichowy Potok, a po południowej wznosi się Mnich (już po drugiej stronie Mnichowego Potoku). Opis schroniska Działająca od 1970 roku chata wraz z pobliską kolibą posiada 30 miejsc noclegowych w trzech salach. Możliwy jest też nocleg w jadalni lub na strychu. W schronisku działa bufet z napojami i kuchnia turystyczna, toaleta położona jest poza budynkiem. Obiekt jest czynny w lecie i stanowi własność wsi Bobrowiec. Obiekt nie ma ugruntowanej polskiej nazwy. Chata Czerwieniec to nazwa podawana przez Józefa Nykę, inne polskie opracowania i mapy używają nazwy słowackiej w oryginalnej lub zmienionej formie. Historia W 1935 w okolicy została zbudowana Chata v Medvedzom. Pierwsze schronisko zostało spalone przez Niemców pod koniec II wojny światowej. W latach 1962–68 stała tu Chata pod Mnichem, której istnienie również zakończyło się pożarem. Na obecnym miejscu pierwsze schronisko powstało w latach 1969–70 z inicjatywy mieszkańców Bobrowca, którzy zaadaptowali je dla lokalnego klubu turystycznego. Schronisko zostało rozebrane w latach 1999–2000 i wybudowane ponownie w 2001 roku. Nowy obiekt jest większy i bardziej dostępny dla turystów. Szlaki turystyczne niebieski: Bobrowiecki Wapiennik – rozdroże pod Babkami – Chata Czerwieniec – Przedwrocie: Czas przejścia z Jałowca do rozstaju szlaków: 1:45 h, ↑ 1:15 h Czas przejścia z rozstaju dróg do schroniska: 45 min, ↓ 30 min Czas przejścia ze schroniska na Przedwrocie: 30 min, ↓ 20 min Przypisy
Chata Predná Holica

Chata Predná Holica nebo také Chata Lajoška je horská chata ve Slovenském rudohoří ve Volovských vrších. Chata je oblíbeným turistickým cílem obyvatelů Košic. Stojí v nadmořské výšce 908 m n. m. V blízkosti chaty se nachází malá kaple, která byla postavena v r. 1912. Historie První chata na Prednej Holici vznikla v roce 1914. V roce 1925 byly zbytky původní chaty odstraněny a byla postavena nová chata. Když v r. 1929 zemřel Ludvík Konrád, na jehož popud byla chata obnovena, na jeho počest získala chata jeho jméno. Odtud pochází její lidový název Lajoška – z maďarského Lajos (maďarsky Ludvík). Po Vídeňské arbitráži vrch Přední Holica a tedy i chata připadla Maďarsku. Během druhé světové války chatu střídavě obsazovali partyzáni a fašisté. V prosinci 1944 maďarští vojáci chatu vyhodili do vzduchu. Nová chata byla dostavěna v roce 1951. Přístup Na chatu lze dojít z více směrů po značených cestách: z Jahodné, z Vyšného Klátova, ze Zlaté Idky, Opátky, Hýľova nebo z Košické Belé. Na chatu lze dojít také neznačenou cestou údolím potoka pod Jahodnou. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chata Predná Holica na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Oficiální stránka Archivováno 7. 3. 2021 na Wayback Machine.
Chata Lajoška

Schronisko Lajoška (schronisko Predná Holica, słow. Chata Lajoška, Chata Predná Holica) – słowackie schronisko położone w Górach Wołowskich, w paśmie Kojszowskiej Hali, na zachód od Koszyc. Położenie Schronisko znajduje się na niewielkiej polanie, tuż pod szczytem Predného holiska (949 m n.p.m.) w głównym grzbiecie Gór Wołowskich. Obok schroniska znajduje się węzeł znakowanych szlaków turystycznych. Głównym grzbietem wiedzie czerwony , dalekobieżny szlak Cesta hrdinov SNP. W kierunku południowym schodzi do Hýľova szlak niebieski , a na północ szlak żółty do miejscowości Košická Belá Schronisko jest dostępne dla turystów pieszych, rowerowych a w zimie też dla narciarzy biegowych. Jest ulubionym turystycznym celem koszyczan, położonym na 908 m n.p.m. W pobliżu schroniska znajduje się mała kapliczka, która była wybudowana w 1912 r., gdzie co roku tydzień po Dniu Zadusznym wspomina się zmarłych turystów. Historia Pierwsze schronisko na Predniej Holici powstało w 1914. Parterową, zrębową chatę z dwiema izbami, kuchnią i otwartą werandę wybudowano według planów i pod nadzorem miejskiego inżyniera leśnego Andreja Scheffera. Po I wojnie światowej schronisko było zaniedbane i rozgrabione. W 1925 na miejscu starego schronu wybudowano nowy budynek, z dwiema izbami i pojemnością 24 miejsc. Główną zasługę dla odnowienia schronu miał ksiądz i prezes filii Towarzystwa Karpackiego, Lajos (Ľudovít) Konrády. Jeszcze w 1926 budynek rozszerzył się o trzyizbowe, piętrowe skrzydło, dzięki czemu pojemność wzrosła do 60 miejsc. Gdy w 1929 zmarł Lajos Konrády, według planów którego schronisko było odnowione, na jego cześć schronisko nazwano jego imieniem. Stąd pochodzi jej popularna nazwa Lajoška – z węgierskiego Lajos (po słowacku Ľudovít). W 1934 rozszerzono pojemność schroniska do 100 miejsc. W 1938 schronisko przypadło według ustaleń pierwszego arbitrażu wiedeńskiego Węgrom Horthyego. Granica ciągnęła się bezpośrednio przy schronisku. Podczas II wojny światowej schronisko na przemian zajmowali partyzanci i wojsko węgierskie. W grudniu 1944 węgierscy żołnierze wysadzili schronisko w powietrze. W 1948 zaczęła się budowa obecnego schroniska. Była zakończona trzy lata później, w 1951. Szlaki turystyczne szlakiem ze schroniska Jahodná (4,9 km, 1 h 25') - Cesta hrdinov SNP szlakiem z Idčianskiego sedla (4,5 km) - Cesta hrdinov SNP szlakiem z Košickiej Belej szlakiem z Hýľova Do schroniska można też dojść nieoznaczonym szlakiem doliną Potoki pod Jahodną. Współczesność Pojemność schroniska wynosi 40 osób. Schronisko należy do Klubu Turystów Koszyc. Poniżej schroniska w jeziorku żyją pstrągi. Przypisy Bibliografia Chata Lajoška. lajoska.sk. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-03-07)]. hiking - Chata Lajoška keturist - Chata Lajoška. keturist.sk. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-26)].
Chata pod Suchým

Chata pod Suchým je horská chata v Malé Fatře. Nachází se na severozápadním svahu vrchu Suchý v nadmořské výšce 1075 m n. m. Přístup k chatě je možný turistickými trasami ze Strečna nebo z Vavrína. Chata poskytuje ubytování a občerstvení pro turisty s celoročním provozem. Je stanicí horské služby. Přístup Seznam cest vedoucích k chatě: Po červené značce z Nezbudskej Lúčky kolem Starhradu Po zelené značce z Varin přes Javorinu Po žluté značce ze sedla Brestov Po modré značce z lokality Podhradský při Starhrad Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chata pod Suchým na slovenské Wikipedii. Související články Suchý Národní přírodní rezervace Suchý Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chata pod Suchým na Wikimedia Commons Poloha na turistické mapě Stránky chaty Archivováno 26. 1. 2018 na Wayback Machine.
Čierne Javorové pleso

Čierne Javorové pleso je jezero v dolní části Čierne Javorové doliny, která je boční větví Javorové doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,8495 ha a je 160 m dlouhé a 85 m široké. Dosahuje maximální hloubky 3,2 m a objemu 8245 m³. Leží v nadmořské výšce 1492 m. Okolí Na severovýchodě se zvedá Žltá kopa a na jihu Malá Ľadová veža. Okolí jezera je porostlé kosodřevinou jen na jihu se nachází louka. Vodní režim Plesem protéká Čierny potok, který ústí do Javorinky. V dřívějších dobách bylo pleso až třikrát větší a zahrnovalo i travnatou rovinu na východě. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso není přístupné pro veřejnost. Od zelené turistické značky vedoucí Javorovou dolinou k němu vede neznačená stezka. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Čierne Javorové pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Czarny Staw Jaworowy
Czarny Staw Jaworowy

Czarny Staw Jaworowy (słow. Čierne pleso, Čierne pleso Javorové, niem. Javorinaer Schwarzer See, węg. Javorinai-Fekete-tó) – staw w słowackich Tatrach Wysokich, w Czarnym Ogrodzie – dolnej części Doliny Czarnej Jaworowej (Čierna Javorová dolina), odnogi Doliny Jaworowej (Javorová dolina). Staw leży na wysokości 1492,1 m n.p.m., ma 0,81 ha powierzchni i 3,0 m głębokości (pomiary powierzchni i głębokości z lat 1961–1967). Jezioro jest systematycznie zasypywane przez wpływający do niego Czarny Potok Jaworowy (Čierny potok), który po ekstremalnych opadach deszczu znosi do zbiornika wielkie ilości materiału z potężnych spływów gruzowych na zboczach doliny. W miejscu ujścia potoku utworzył się charakterystyczny, niestabilny stożek napływowy złożony ze żwiru granitowego. Stwierdzono tu odłamy skalne przyniesione nawet z odległości ok. 1,5 km. Koryto potoku jest w tym miejscu zazwyczaj suche, poza okresami deszczów woda płynie nim jedynie w czasie wiosennych roztopów. Po południowej stronie stawu znajduje się płaska, trawiasta równinka (obecnie zarastająca kosodrzewiną). Jest ona częściowo podmokła i w przeszłości stanowiła dno stawu, który od czasu swojego powstania zmniejszył się trzykrotnie. Jedynie w latach 1949-2018 powierzchnia stawu zmniejszyła się o 1455 m², tj. o 18%. Obliczono, że w tym czasie do misy stawu dostało się od 1400 do 1600 m³ materiału skalnego. W wyniku tego całkowita objętość stawu zmniejszyła się o 6-8%. W niektórych miejscach przybyła warstwa osadów o grubości do 3,5 m. Południowo-zachodnia zatoczka stawu jest bardzo płytka, a jej większą część zajmuje owalna wysepka. Wystaje ona ponad powierzchnię wody 20–50 cm. Jest młodym utworem, liczy sobie nie więcej niż 150–200 lat. Powstała poprzez osadzanie się drobnego materiału mineralnego w wyniku nietypowego krążenia wody w zbiorniku. Jest porośnięta trawami i inną roślinnością zielną, które ustabilizowały ją w ostatnich paru dziesięcioleciach. Zachodnie, północne i wschodnie brzegi stawu są otoczone gęstymi łanami kosodrzewiny, wśród której występują pojedynczo lub w niewielkich grupach świerki, jarzębiny i limby. Nad północnym brzegiem znajduje się źródełko, w pobliżu którego stał przed I wojną światową domek strażników dóbr księcia Christiana Hohenlohego. Poziom wody w jeziorze wykazuje spore wahania. Ze stawu wypływa Czarny Potok Jaworowy, będący prawobrzeżnym dopływem Jaworowego Potoku (Javorinka) i wpadający do niego na wysokości ok. 1270 m. Nazwa Czarnego Stawu Jaworowego pochodzi od jego ciemnego zabarwienia spowodowanego mulistym dnem oraz położenia w Dolinie Jaworowej. Nad staw nie prowadzi żaden szlak turystyczny, dochodzi tam za to wyraźna ścieżka nieznakowana rozpoczynająca się w pobliżu dolnego krańca Jaworowej Polany. Przypisy Bibliografia Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XVIII. Lodowa Przełęcz – Lodowy Zwornik. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1993. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Čierne pleso (dolina Zeleného plesa)

Čierne pleso, Veľké Čierne pleso nebo Čierne pleso Kežmarské je jezero v Dolině Zeleného plesa ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,2910 ha a je 98 m dlouhé a 38 m široké. Dosahuje maximální hloubky 4 m. Jeho objem činí 5128 m³. Leží v nadmořské výšce 1579 m. Okolí Na severu roste na pobřeží kosodřevina, zatímco zbytek je travnatý a kamenitý. Na jihu se prudce zvedají stěny Malého Kežmarského štítu a Kežmarské kopy. Na západě se ve vzdálenosti 50 m nachází Malé Čierne pleso a o dalších 150 m dál na severozápad Zelené pleso Kežmarské. Na sever a východ klesá Dolina Zeleného plesa. Vodní režim Na západ z plesa odtéká potok do Zeleného plesa Kežmarského. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je přístupné pro veřejnost od 16. června do 31. října po tatranské magisrále: od Skalnatého plesa trvá cesta asi 2:00 hodiny, od Zeleného plesa trvá cesta asi 10 minut. Historie Název plesa je odvozen od jeho dna, které má barvu tmavé hlíny. Německý a maďarský název plesa odkazuje na Thomase Mauksche. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Čierne pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Czarny Staw Kiezmarski
Czarny Staw Kieżmarski

Czarny Staw Kieżmarski, w części literatury tatrzańskiej Czarny Staw Kiezmarski (słow. Čierne pleso Kežmarské, Čierne pleso, niem. Kesmarker Schwarzer See, Mauksch-See, węg. Késmárki-Fekete-tó, Mauksch-tó) – staw położony na wysokości 1580 m n.p.m., w Dolinie Zielonej Kieżmarskiej (górna część Doliny Kieżmarskiej), w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u wykazują, że ma on powierzchnię 0,280 ha, długość 98 m, szerokość 38 m i głębokość 3,6 m. Jest to jezioro śródmorenowe o eliptycznym kształcie. Leży u podnóża potężnej (wysokość 900 m), północnej ściany Małego Kieżmarskiego Szczytu. W sąsiedztwie stawu znajdują się Zielony Staw Kieżmarski i Mały Staw Kieżmarski. Niemiecka i węgierska nazwa stawu upamiętniają Thomasa Maukscha, spiskoniemieckiego przyrodnika. Szlaki turystyczne Czasy przejścia podane na podstawie mapy. – końcowy odcinek znakowanej czerwono Magistrali Tatrzańskiej, prowadzący znad Łomnickiego Stawu przez Rakuski Przechód (przechodzi obok Czarnego Stawu Kieżmarskiego) i dalej obok schroniska nad Zielonym Stawem Kieżmarskim nad Wielki Biały Staw. Czas przejścia znad Łomnickiego Stawu do schroniska: 2:05 h, z powrotem 2:55 h Czas przejścia ze schroniska nad Wielki Biały Staw: 35 min w obie strony Przypisy Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.
Červené pleso

Červené pleso je jezero v dolní části Červené dolině v horní části Doliny Zeleného plesa ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Leží na horní hranici pásma kosodřeviny a má silně proměnlivou břehovou linii, díky čemuž se často mění jeho rozměry. Má rozlohu 0,1820 ha a je 66 m dlouhé a 35 m široké. Dosahuje hloubky maximálně 1,7 m a objemu 1261 m³. Leží v nadmořské výšce 1811 m. Okolí Severně se zvedá jižní stěna Kozího štítu. Na severozápadě se zvedá Červená dolina směrem k výše ležícímu Belasému plesu a na jihozápadě severní stěna Jastrabí veže. Na jihovýchod je krajina otevřená a klesá do Doliny Zeleného plesa. Vodní režim Z plesa odtéká Červený potok. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Přístup pěšky je možný po žluté turistické značce od chaty pri Zelenom plese na Jahňací štít, která vede okolo jižního břehu plesa. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Czerwony Staw Kieżmarski na polské Wikipedii. Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Červené pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Czerwony Staw Kiezmarski