NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Nawiedzenia Marii Panny w Kieżmarku

Kościół Nawiedzenia Marii Panny – kościół katolicki (tzw. kościół paulinów) w Kieżmarku na Spiszu, w północnej Słowacji. Już pierwszy kościół w tym miejscu został wzniesiony w ciągu jednolitej zabudowy po wschodniej stronie Hradnej ulicy. Powstał na miejscu trzech wyburzonych domów mieszczańskich, które w 1650 r. ofiarowało protestanckie miasto Kieżmark miejscowym katolikom z pozwoleniem na budowę świątyni (kościół Św. Krzyża był wówczas w rękach protestantów). Miał być to dowód wdzięczności dla Kościoła katolickiego, którego prominentni przedstawiciele wspomagali magistrat Kieżmarku w jego sporach z rodziną Thökölych. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1654 r. W 1670 r. do miasta przybyli paulini, którzy objęli opiekę nad kościołem. W 1741 r. kościół spłonął. 6 lat później zaczęła się jego obudowa - już w stylu późnobarokowym, charakterystycznym dla świątyń zakonu paulinów. Budowla jest jednonawowa, ustawiona szczytem do ulicy. Fronton pięcioosiowy, podzielony prostymi pilastrami, zwieńczony trójkątnym szczytem ze skromnymi esownicami. Wystrój wnętrza świątyni w większości jest również późnobarokowy, a częściowo rokokowy, utrzymany w tonacjach bieli ze skromnymi złoceniami. Najstarszym elementem jest bogato zdobiona ambona, pochodząca z końca XVII w. Wykonał ją ten sam mistrz, który był autorem ołtarza w kaplicy kieżmarskiego zamku. Ołtarz główny, poświęcony Nawiedzeniu Marii Panny, zajmujący całą szczytową ścianę prezbiterium, pochodzi z 1772 r. Wykonany został ze stiuku przez kieżmarskiego rzeźbiarza i sztukatora Jána Feega. Rzeźby przedstawiające Boga Ojca, św. Joachima i św. Annę oraz adorujące anioły zwracają uwagę wielką siłą wyrazu. Pierwotny, wielki, centralny obraz ołtarzowy został na początku XX w. zastąpiony kompozycją rzeźbiarską Matki Boskiej z Lourdes. Feeg często współpracował z malarzem Emerykiem Jagušičem, który dla kieżmarskiej świątyni wykonał obrazy przedstawiające św. Pawła Pustelnika i św. Józefa – małżonka Marii Panny. W XIX w. do kościoła trafiły dwa boczne, barokowe ołtarze św. Pawła Pustelnika i św. Anny, przeniesione tu z kościoła św. Krzyża. Powstały one ok. 1730 r. w pracowni kieżmarskiego rzeźbiarza Jána Lercha. W latach 2003–2005 miał miejsce generalny remont kościoła i renowacja głównego ołtarza. Bibliografia Puškár Imrich: Urbanistický vývoj mesta Kežmarok, w: „Pamiatky. Príroda”, nr 2/1979, s. 11-13; Puškárova Blanka K.: Mestská pamiatková rezervácia Kežmarok, w: „Pamiatky. Príroda”, nr 2/1979, s. 6-10; Kościół paulinów na stronie miasta Kieżmark. kezmarok.sk. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-14)]. Kościół paulinów na stronie „panoramy.sme” + panorama wnętrza świątyni
Dřevěný artikulární kostel (Svätý Kríž)

Dřevěný artikulární kostel ve Svätém Kríži, slovensky drevený artikulárny kostol Svätý Kríž nebo drevený artikulárny kostol Paludza, je protestantský chrám v obci Svätý Kríž v okrese Liptovský Mikuláš v Žilinském kraji na Slovensku. Kostel je kulturní památkou Slovenska a původně se nacházel ve vesnici Paludza, odkud byl ve 20. století přemístěn do Svätého Kríže. Historie V Šoproni roku 1678 vydal císař Leopold I. artikuly jako reakci na Tökölyho povstání. V těchto artikulech je svolení ke stavbě 38 protestantských/evangelických tzv. artikulárních kostelů. To bylo podnětem ke stavbě dřevěného artikulárního kostela v obci Paludza v roce 1729, který postavil mistr Jozef Lang. Je to jedna z největších dřevěných staveb Slovenska a střední Evropy. Kostel je dvouposchoďový, má půdorys délky 43 m ve tvaru kříže a na stropu a kúru se nacházejí rostlinné a figurální malby ze 17. a 18. století. Původně byl kostel bez věže, protože artikuly nedovolovaly stavbu kostelních věží. Věž se zvonicí byla přistavěna roku 1781 až po vydání tolerančního patentu císaře Josefa II. Před vytvořením vodní nádrže Liptovská Mara byl kostel rozebrán a přemístěn do obce Svätý Kríž. Přemísťování kostela probíhalo v letech 1974 až 1982. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Artikulární dřevěný kostel, Svätý Kríž na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Kościół artykularny w Svätym Krížu

Kościół artykularny w Svätym Krížu – drewniana świątynia ewangelicka, znajdująca się w miejscowości Svätý Kríž, na Słowacji, w rejonie historycznym Liptów. Jest to jeden z największych tego typu kościołów w Europie. Historia Pierwszy drewniany kościół artykularny stanął w nieistniejącej obecnie wiosce Paludza w 1693. Nie wiadomo jak wyglądał, ale w 1774 znacząco go przebudowano i taki jest do dziś. Autorem przebudowy był mistrz ciesielski Joseph Lang, który mimo braku umiejętności pisania i czytania, poradził sobie z tym zadaniem w ciągu ośmiu miesięcy. W 1781 przed kościołem dobudowano częściowo murowaną dzwonnicę (był to okres nieco większej tolerancji religijnej w państwie Habsburgów). Stare dzwony zostały zarekwirowane na cele wojenne podczas I wojny światowej – dzisiejsze odlano w latach 1921–1922. Nazwano je Wiara, Nadzieja i Miłość. We wnętrzu na planie krzyża, mogącym pomieścić cztery tysiące wiernych, najcenniejszym obiektem jest barokowy ołtarz główny, pochodzący jeszcze ze starej świątyni. Ołtarz oraz kazalnica pochodząca z tego samego okresu są dziełem Jana Lercha z Kieżmarku. Organy powstały w 1754 – zostały wykonane w pracowni Martina Podkonickiego, zrekonstruowano je w latach 80. XX wieku. Dwupiętrowa empora dla wiernych zdobiona jest ornamentami, wizerunkami świętych i motywami biblijnymi. Na południowej ścianie znajdują się obrazy przedstawiające Marcina Lutra oraz Filipa Melanchtona. Innym zabytkowym obiektem jest tablica rodzinna dawnych patronów kościoła, rodziny Pláttych. W 1963 kościół ogłoszono pamiątką kultury, a w 1995 narodową pamiątką kultury. W latach 1974–1982 nastąpiła spektakularna akcja przeniesienia kościoła na dzisiejsze miejsce, ponieważ wioska Paludza miała zostać zalana wodami zalewu Liptovská Mara (choć samo miejsce, gdzie stał kościół zalane nie zostało). Świątynię rozebrano i zrekonstruowano w nowym miejscu (w dawnym ustawiono pamiątkową tablicę). W dawnym kościele istniały jeszcze podziemia, gdzie znajdowało się pięć grobowców – pochowano w nich ludzi zasłużonych dla miejscowej wspólnoty religijnej. Dzisiaj kościół należy do parafii ewangelickiej Svätý Kríž-Lazisko. Bibliografia Daniela Flačanová: Svätý Kríž, Drevený artikulárny evanjelický a. v. kostol. Skalica: 2007.
Basilique Saint-Jacques de Levoča

La basilique Saint-Jacques de Levoča (en slovaque : Bazilika svätého Jakuba) est une église d'architecture gothique située à Levoča en Slovaquie, à laquelle l’Église catholique donne les statuts d’église paroissiale et de basilique mineure. La construction a commencé au XIVe siècle. Elle est dédiée à Jacques de Zébédée. L'intérieur abrite plusieurs autels gothiques, dont le maître-autel, le plus haut autel en bois du monde réalisé par l'atelier de Maître Paul de Levoča, achevé en 1517. L'église, la deuxième plus grande de Slovaquie, abrite également du mobilier et des œuvres d'art bien conservées. Le clocher date du XIXe siècle. L'église a été ajoutée au Patrimoine mondial de l'UNESCO (Levoča, château de Spiš et monuments culturels associés) en 2009. C'est aussi un monument national (1970). En 2015, le pape François a déclaré l'église basilique mineure. Histoire Construite par étapes entre 1280 et 1400 dans le style gothique, elle a subi des extensions telle sa tour bâtie au XIXe siècle. Le maître-autel du Maître Paul de Levoča y mesure 18,6 m de haut, ce qui en fait le plus grand du monde. Il a été sculpté dans du bois de tilleul entre 1507 et 1517. L'orgue actuel, qui a remplacé un orgue antérieur, a été réalisé par Hans Hummel, un facteur d'orgues d'origine allemande, à partir de 1611. Au cours de la construction, Hummel a malheureusement fait une chute mortelle en 1630, et l'orgue a été achevé par le facteur d'orgues polonais Jerzy Nitrowski. À l'époque, c'était le plus grand orgue du royaume de Hongrie. Il était à l'origine situé dans la nef nord de l'église, avant d'être déplacé dans le chancel actuel au XIXe siècle. Notes et références Bibliographie Petit Futé Slovaquie, 2012-2013, p. 258 : document utilisé comme source pour la rédaction de cet article. Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org (sk) Bazilika sv. Jakuba v Levoči, Église catholique en Slovaquie (sk) Bazilika sv. Jakuba, sur farnostlevoca.sk (mul) Hlavný oltár sv. Jakuba st. Apoštola, sur chramsvjakuba.sk Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Slovaquie Portail du catholicisme
Kvetnicové pliesko

Kvetnicové pliesko ( polsky Kwietnicowy Staw, Kwietnikowy Stawek, Kwietnicowa Młaka je maličké jezírko na prostředním stupni Velické doliny. Dlouhá léta bylo jen periodickou louží a začalo ztrácet svůj význam. Dokonce v červnu 1958 vyschlo. I v těchto letech se počasí podepisuje na jeho periodicitě. Nachází se v nadmořské výšce 1812 m n. m. nad Velickým vodopádem. Je to rašelinové jezírko, podle geografů je jen skromným pozůstatkem velkého morénového jezera. Turistika Kolem plesa vede turistický chodník po zelené zelené turistické značce ze Sliezského domu na Poľský hrebeň. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kvetnicové pliesko na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kvetnicové pliesko na Wikimedia Commons Kvetnicové pliesko – fotografie Archivováno 26. 9. 2015 na Wayback Machine. Velická dolina[nedostupný zdroj] Poloha na turistické mapě
Kwietnicowy Staw

Kwietnicowy Staw, Kwietnikowy Stawek, Kwietnicowa Młaka (słow. Kvetnicové pleso) – położone na wysokości 1812 m n.p.m. niewielkie jeziorko w Dolinie Wielickiej w słowackich Tatrach Wysokich. Znajduje się w środkowym piętrze tej doliny, powyżej skalnego progu z Wielicką Siklawą, na wielkiej równi zwanej Wielickim Ogrodem. Jest to jeziorko torfiaste, według geografów jest tylko skromną pozostałością po dużym jeziorze morenowym, które dawniej wypełniało cały obszar Wielickiego Ogrodu. Pozostały po nim bogate w próchnicę osady denne, na których obecnie rozwijają się jedne z najbujniejszych w całych Tatrach zespoły ziołorośli. Ich bujnemu rozwojowi sprzyja również stałe, dobre nawodnienie przez wody spływające z wyżej położonego Długiego Stawu. W otoczeniu Kwietnicowego Stawu bardzo licznie rosną takie gatunki, jak: omieg górski, miłosna górska, starzec gajowy, ciemiężyca zielona, jaskier platanolistny, rdest ziemnowodny i inne. Właśnie od tych bujnie kwitnących ziołorośli pochodzi nazwa jeziorka. Szlaki turystyczne – zielony szlak znad Wielickiego Stawu przechodzi obok Kwietnicowego Stawu i prowadzi dalej na Polski Grzebień. Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Malé Batizovské pliesko

Malé Batizovské pliesko je malé ledovcové jezero v Batizovské dolině ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Leží v nadmořské výšce přibližně 1920 m. Jezero má rozlohu 0,0045 ha. Je 9 m dlouhé a 6 m široké. Okolí Na severovýchodě se ve vzdálenosti 150 m nachází podstatně větší Batizovské pleso, nad kterým se zvedají stěny Dromedárova chrbátu Gerlachovského štítu. Jižně ve vzdálenosti přibližně 100 m prochází tatranská magistrála. Na východě se zvedají svahy ramene Končisté. Na severu se mírně zvedá Batizovská dolina. Okolí jezera je kamenité. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Přístup Pleso je veřejnosti přístupné každoročně v období od 16. června do 31. října a za příznivých povětrnostních podmínek (především pokud není mnoho sněhu) i mimo toto období. Pěší přístup je možný: Po tatranské magistrále od Popradského plesa (2,5 hodiny). Po tatranské magistrále od Sliezského domu (1 hodina). Po žluté turistické značce z Vyšných Hágů (2,5 hodin). Po zelené a žluté turistické značce z Tatranské Polianky na tatranskou magistrálu a dále po ní k plesu (2:45 hod). Kalamita Přístupové turistické značky byly v pásmu lesa značně zničeny vichřicí v roce 2004 a následným požárem v roce 2005 a od té doby se pracuje na jejich obnově. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Mały Batyżowiecki Stawek na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malé Batizovské pliesko na Wikimedia Commons
Mały Batyżowiecki Stawek

Mały Batyżowiecki Stawek (słow. Malé Batizovské pliesko) – mały stawek położony na wysokości ok. 1920 m n.p.m. w Dolinie Batyżowieckiej, w słowackich Tatrach Wysokich. Nie jest dokładnie pomierzony. Mały Batyżowiecki Stawek znajduje się na tarasie Doliny Batyżowieckiej, ok. 150 m na południowy zachód od największego zbiornika wodnego doliny – Batyżowieckiego Stawu. Leży wśród złomisk i piargów. Nieco na południowy wschód od niego, w odległości ok. 100 m przechodzą dwa szlaki turystyczne: czerwono znakowana Magistrala Tatrzańska (odcinek Popradzki Staw – Batyżowiecki Staw) i żółto znakowana ścieżka z Wyżnich Hagów przez Dolinę Stwolską nad Batyżowiecki Staw. Oba szlaki są ze sobą połączone i na odcinku nieopodal Małego Batyżowieckiego Stawku biegną razem. Szlaki turystyczne Czasy przejścia podane na podstawie mapy. – znakowana czerwono Magistrala Tatrzańska (Tatranská magistrála) przebiegająca z Popradzkiego Stawu przez Przełęcz pod Osterwą do Batyżowieckiego Stawu, a stąd dalej na wschód do „Śląskiego Domu” w Dolinie Wielickiej. Czas przejścia z Przełęczy pod Osterwą do Batyżowieckiego Stawu: 1:40 h w obie strony Czas przejścia znad Batyżowieckiego Stawu do Śląskiego Domu: 1 h w obie strony – żółty szlak z Wyżnich Hagów (Vyšné Hágy) prowadzący Doliną Stwolską nad Batyżowiecki Staw. Czas przejścia: 2:25 h, ↓ 1:55 h Żółty szlak turystyczny jest otwarty tylko od 16 czerwca do 31 października, natomiast czerwony – w okresie bez pokrywy śnieżnej. Przypisy Bibliografia Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie cz. XI. Warszawa: Sport i Turystyka, 1964. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Kačacie pliesko

Kačacie pliesko je ledovcové jezero v Kačací dolině ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,2175 ha. Je dlouhé 68 m a široké 44 m. Dosahuje maximální hloubky 4,2 m. Jeho objem činí 3757 m³. Leží v nadmořské výšce 1591 m. Okolí Nachází se západně od podstatně většího Zeleného plesa Kačacího a nad ním se pozvolna zvedá sousední Litvorová dolina. Vodní režim Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je přístupné pěšky pouze s horským vůdcem v rámci výstupů do sedel Pustá lávka, Východní Železná brána nebo Litvorové sedlo. Zhruba 100 m od plesa prochází modrá turistická značka přístupná veřejnosti v období od 16. června do 31. října. Výstup po ní je možný: ze severu od Lysé poľany a trvá asi 3,5 hodiny, z jihu existují dvě značené přístupové cesty: od Zbojnícke chaty ve Velké Studené dolině přes sedlo Prielom trvá výstup 3 hodiny, Po zelené turistické značce od Sliezského domu ve Velické dolině přes sedlo Poľský hrebeň na modrou turistickou značku a poté po ní trvá výstup rovněž 3 hodiny. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kačacie pliesko na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Mały Staw Kaczy
Mały Kaczy Staw

Mały Kaczy Staw (słow. Kačacie pliesko, Malé Kačie pleso, Zelené pleso II) – staw położony na wysokości 1591 m n.p.m., w odnodze Doliny Białej Wody – Dolinie Kaczej, w słowackiej części Tatr Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że jego powierzchnia to 0,2 ha, wymiary 68 × 44 m i głębokość ok. 2,6 m. Staw leży wśród moren, niedaleko Zielonego Stawu Kaczego. Nie dochodzi do niego żaden szlak turystyczny, w pobliżu prowadzi jednak niebiesko znakowana ścieżka z Łysej Polany na Rohatkę (sedlo Prielom, 2290 m). Bibliografia Zofia, Witold Henryk Paryscy: Wielka encyklopedia tatrzańska, hasło „Mały Kaczy Staw”. [dostęp 2008-11-24]. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.
Malé Kozie pleso

Malé Kozie pleso je ledovcové jezero ve střední části Mlynické doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Je níže položené z celé skupiny Kozích ples. Má rozlohu 0,0520 ha. Dosahuje maximální hloubky 1,5 m. Jeho objem činí 275 m³. Leží v nadmořské výšce 1932 m. Okolí Pleso leží na samém dně Mlynické doliny východně od žluté turistické značky. Ve vzdálenosti 100 m na stejné terase doliny se nachází nepojmenované pleso ze skupiny Kozích ples, které má rozlohu 0,0720 ha, dosahuje maximální hloubky 3,6 m a jeho objem činí 436 m³. Leží v nadmořské výšce 1939 m. Tato dvě malá plieska jsou uváděná jako Kozie – Nižné II (nepojmenované) a Kozie – Nižné III (Malé). Na jihu od plesa se nachází skalní práh, pod kterým dál na jih Mlynická dolina pokračuje terasou na vodopádem Skok. Okolí plesa je travnaté a kamenité. Vodní režim Plesem protéká potok Mlynica, který přitéká od nepojmenovaného a Nižného Kozího plesa. Přístup Pleso je přístupné pěšky v období od 16. června do 31. října. po žluté turistické značce od Štrbského plesa (2 hodiny), která dále pokračuje na Bystrou lávku do Furkotské doliny. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malé Kozie pleso na Wikimedia Commons
Mały Kozi Staw

Mały Kozi Staw (słow. Malé Kozie pleso) – nieduży staw w środkowej części Doliny Młynickiej w słowackich Tatrach Wysokich. Jest jednym z grupy kilku Kozich Stawów w tej dolinie, najniżej położonym i najmniejszym z nich. Stawku tego nie wymienia Wielka encyklopedia tatrzańska, opisuje go natomiast Józef Nyka w swoim przewodniku, zaznaczony jest także na mapie Tatr Wysokich słowackich i polskich. Położony jest na wysokości ok. 1920 m n.p.m. na dużym tarasie zwanym Zadnią Polaną, powyżej Stawu nad Skokiem, a poniżej Capiego Stawu, na środku doliny. Szlak turystyczny przechodzi w niedużej odległości od niego. Brzegi stawu są kamieniste, na podmokłych terenach wokół brzegu stawku występują ziołorośla z miłosną górską. Obydwa Kozie Stawy na Zadniej Polanie (Niżni i Mały) według Józefa Nyki okresowo zanikają. Szlaki turystyczne – żółty szlak ze Szczyrbskiego Jeziora dnem Doliny Młynickiej obok wodospadu Skok i przez Bystrą Ławkę do Doliny Furkotnej. Przejście szlakiem przez przełęcz jest dozwolone w obie strony, jednak zalecany jest kierunek z Doliny Młynickiej do Furkotnej w celu uniknięcia zatorów na łańcuchach. Czas przejścia ze Szczyrbskiego Jeziora do wodospadu: 1:30 h, ↓ 1 h Czas przejścia znad wodospadu na Bystrą Ławkę: 2 h, ↓ 1:35 h Przypisy
Malé Čierne pleso

Malé Čierne pleso nebo Malé pliesko je jezero v Dolině Zeleného plesa ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,0665 ha a je 53 m dlouhé a 18 m široké. Dosahuje maximální hloubky 2 m. Jeho objem činí 537 m³. Leží v nadmořské výšce 1566 m. Okolí Na břehu roste částečně kosodřevina, zatímco zbytek je travnatý. Na jihu se prudce zvedají stěny Malého Kežmarského štítu a Kežmarské kopy. Na východě se ve vzdálenosti 50 m nachází Čierne pleso a 150 m na severozápad Zelené pleso Kežmarské. Na sever a východ klesá Dolina Zeleného plesa. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je přístupné pro veřejnost od 16. června do 31. října po tatranské magisrále: od Skalnatého plesa trvá cesta asi 2:00 hodiny, od Zeleného plesa trvá cesta asi 10 minut. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malé Čierne pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Mały Staw Kiezmarski
Mały Staw Kieżmarski

Mały Staw Kieżmarski, w części literatury tatrzańskiej Mały Staw Kiezmarski, Mały Czarny Stawek (słow. Malé Čierne pleso, Malé pliesko) – niewielki staw w słowackich Tatrach Wysokich, w Dolinie Zielonej Kieżmarskiej (Dolina Zeleného plesa) – górnej części Doliny Kieżmarskiej (Dolina Bielej vody Kežmarskej). Staw leży na wysokości 1579 m n.p.m., ma 0,07 ha powierzchni, 53 m długości, 18 m szerokości i 2,0 m głębokości (pomiary wymiarów stawu z lat 1961–1967). Przy brzegu stawu występuje roślinność torfowiskowa, a nieco dalej zwarte zarośla kosodrzewiny. Nad staw nie prowadzi żaden szlak turystyczny, ale w odległości ponad 70 m na południowy zachód od brzegu jeziorka przebiega czerwono znakowana Magistrala Tatrzańska, na odcinku łączącym Łomnicki Staw z Zielonym Stawem Kieżmarskim. W pobliżu Małego Stawu Kieżmarskiego znajdują się inne, większe jeziora – Czarny Staw Kieżmarski (Čierne pleso Kežmarské) i Zielony Staw Kieżmarski (Zelené pleso Kežmarské). Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Malé pliesko

Malé pliesko (také Malé Krivánske pliesko nebo Malé Važecké pliesko) je ledovcové jezero ve Važecké dolině, a to v její nejvyšší části nazývané Zadný handel, ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,15 ha. Dosahuje maximální hloubky 2,8 m a objemu 1574 m³. Leží v nadmořské výšce 2013 m. Vodní režim Pleso nemá žádný povrchový přítok ani odtok. Sbírá vodu z okolních svahů a skal a ta odtéká pod povrchem, aby dala o něco níže v údolí vzniknout Bielému Váhu. Okolí Severozápadně od něj se ve vzdálenosti 50 m nachází Zelené pleso Krivánske. Na západě se pak od hladiny jezera zvedá vlastní masív Kriváně. Přístup K plesu vedla turistická značka od Jamského plesa, ale z důvody ochrany přírody byla zrušena. V současnosti je pleso veřejnosti nepřístupné. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malé pliesko na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Mały Staw Ważecki
Mały Staw Ważecki

Mały Staw Ważecki (słow. Malé Važecké pliesko) – mały stawek położony na wysokości ok. 2020 m n.p.m. w Dolinie Ważeckiej, w słowackiej części Tatr Wysokich. Nie jest dokładnie pomierzony i nie prowadzą do niego żadne znakowane szlaki turystyczne. Mały Staw Ważecki leży w górnej części Doliny Ważeckiej zwanej Krywańskim Kotłem. Ok. 50 m na północny wschód od niego znajduje się największy staw doliny – Zielony Staw Ważecki. Mały Staw Ważecki położony jest wśród złomów, u stóp masywu Krywania (dokładnie pod Małym Krywaniem). Nie wiodą w jego kierunku żadne ścieżki dostępne dla turystów, gdyż leży on na obszarze ochrony ścisłej TANAP-u, którym objęta jest cała Dolina Ważecka wraz z jej głównym odgałęzieniem Doliną Suchą Ważecką. Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.