NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zamek Revište

Zamek Revište – ruiny zamku leżące w mieście Žarnovica (dzielnica Revištské Podzámčie), w kraju bańskobystrzyckim na Słowacji. Ruiny zamku wznoszą się na zalesionym obecnie, skalistym wzgórzu na prawym brzegu rzeki Hron. Historia Zamek został wybudowany prawdopodobnie w II połowie XIII w. Powstał równolegle z położonym na drugim brzegu rzeki zamkiem Šášov jako ochrona wąskiego przesmyku między górami, którym wiodła ważna droga ku środkowosłowackim miastom górniczym. Był wspominany w 1265 r., a następnie w 1331 r. Był zamkiem królewskim, jednak z biegiem lat pozostawał w rękach różnych gospodarzy. Władał nim arcybiskup ostrzyhomski, zaś z początkiem XIV w. potężny Mateusz Czak (słow. Matúš Čák). Po nim zamkiem władali kasztelani królewscy. Po śmierci króla Ludwika I Zygmunt Luksemburczyk ofiarował zamek w 1424 r. wraz z pobliskimi miastami górniczymi tytułem wiana królowej Barbarze. Od 1447 r. władał nim czeski kondotier Jan Jiskra. Z końcem XV w. żona króla Macieja Korwina, królowa Beatrycze, podarowała go Doczym. Ci zapisali się jak najgorzej w historii środkowego Pohronia, zwracając swą ekspansję głównie w kierunku bogatych miast górniczych (nierzadko przyjmowała ona formę zwyczajnych napaści i rabunków). W rękach Doczych zamek pozostawał aż do wymarcia rodu w 1647 r. Po tej dacie wraz z okolicznymi włościami wrócił w skład węgierskich dóbr królewskich. Znacznie zniszczony w czasie powstania Emeryka Thököly’ego, został jednak pod koniec XVII w. odbudowany. Używany był jeszcze przez następnych 100 lat, pod koniec już tylko jako koszary wojskowe. Opuszczony w końcu XVIII w., już w połowie następnego wieku był ruiną. Bibliografia Pisoň Štefan: Hrady, zámky a kaštiele na Slovensku, wyd. Osveta, Martin 1973.
Revište

Revište é um castelo localizado na cidade de Žarnovica, na região de Banská Bystrica, Eslováquia. Construído em 1352, Revište, da mesma maneira que o castelo em Sasov, tinha como propósito vigiar o movimento das pessoas no rio Hrod. No século XV, pertenceu a Ján Jiskra, ao rei Casimiro e à família Bockai. Foi bastante afetado na rebelião de Imre Thököly, e hoje só restam suas ruínas. Ver também Lista de castelos da Eslováquia Referências
City Business Center, Bratislava

City Business Center is a complex of five office buildings in the Bratislava city district Staré mesto (Old town), first two finished in 2006 and 2007. The complex is bordered by the Karadžičova street and Dostrojevského rad street, in the area known as Central Business District where more office and business complex projects are now being developed. Originally the complex was to include four administrative (office) buildings and one residential building. The purpose of the last building, CBC V, was changed from residential to office after restarting the construction of second phase. Complex construction consists of two phases. First includes the CBC I, a 107-meter, 25-floor office tower (completed in April 2007) and CBC II, an 8-floor low rise building (completed in November 2006). Construction of the second phase was started in 2008, but after the excavation work was done the construction was put on hold until 2009, when work on the remaining three buildings resumed. CBC III, IV and V offer additional 23,200 m2 (249,700 sq ft) of leasable area for office and retail. In March 2014 HB Reavis Group sold three of the five buildings (CBC III, IV and V) to the company Tatra Asset Management, Tatra Banka subsidiary. Notes
City Business Center (Bratysława)

City Business Center – kompleks pięciu budynków w Bratysławie, w dzielnicy miasta Stare Miasto. Pierwsze dwa budynki zostały ukończone w 2006 i 2007. Kompleks graniczy z ulicą Karadžičovą i Dostrojevského rad, w okolicy zwanej Central Business District, gdzie bardziej złożone projekty biurowe i biznesowe są obecnie opracowywane. Pierwotnie kompleks miał składać się z czterech budynków biurowych oraz jednego budynku mieszkalnego. Ostatni budynek, CBC V, został zmieniony z pomieszczeń mieszkaniowych na biurowe po wznowieniu budowy drugiej fazy. Budowa kompleksu składa się z dwóch faz. Pierwszy obejmuje CBC I, 107-metrowa, 25 piętrowa wieża biurowa (ukończona w kwietniu 2007 r.) i CBC II, 8 piętrowy niski budynek (ukończony w listopadzie 2006 r.). Budowa drugiego etapu rozpoczęła się w 2008 r., ale po zakończeniu prac wykopaliskowych prace zostały wstrzymany aż do 2009 roku, kiedy prace nad pozostałymi trzema budynkami zostały wznowione. CBC III, IV i V przyniesie dodatkowo 23 200 m² powierzchni najmu dla powierzchni biurowych i handlowych. Planuje się ukończenie całego kompleksu w 2011 roku.
Kostel svaté Rodiny (Bratislava)

Kostel svaté Rodiny je novodobý katolický kostel v Bratislavě, v městské části Petržalka. Jeho výstavba probíhala v letech 2001 až 2003 a v roce 2005 byl vysvěcen. Autorem stavby je architekt Ivan Kolenič. Výstavba Plocha církevního areálu: 1,7215 ha Z toho: 1. stavba – farní část (kostel, farní správa a pastorační centrum, hřiště, parkoviště): 1,2970 ha Zastavěná plocha: 1 108,50 m² Užitná plocha – přízemí: 996,28 m² Užitná plocha – patro: 151,76 m² Počet míst k sezení v kostele: 528 osob Začátek výstavby: červenec 2001 Kostel byl dokončen v roce 2003 a vysvěcen v roce 2005 Autorem architektonického návrhu je architekt Ivan Kolenič Poloha Kostel se nachází u Chorvatského ramene, v blízkosti komplexu budov Technopolu. Stojí se na prostranství, na němž papež Jan Pavel II. odsloužil v roce 2003 mši svatou, a toto prostranství se proto jmenuje náměstí Jana Pavla II. Významné události V roce 2003 kostel navštívil Jan Pavel II., jenž odsloužil mši pod širým nebem na prostranství před kostelem. Mše se zúčastnilo přes 250 tisíc věřících ze Slovenska i z okolních zemí.[nedostupný zdroj] V roce 2005 se na stejném místě konalo vyvrcholení Třetího celoslovenského eucharistického kongresu, jehož mši svatou celebroval kardinál Jozef Tomko. V neděli 2. dubna 2006 byla u kostela odhalena dvoumetrová bronzová socha Jana Pavla II. u příležitosti prvního výročí jeho smrti. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kostol Svätej rodiny (Bratislava) na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kostel svaté Rodiny na Wikimedia Commons Farnost Svaté Rodiny Archivováno 27. 10. 2007 na Wayback Machine.
Holy Family Church, Bratislava

Holy Family Church (Slovak: Kostol Svätej rodiny) is a Catholic church in Petržalka, a district of Bratislava.The seating capacity is 448. Construction began in July 2001 and the church was completed in 2003. The church is located by the Croatian Canal (Slovak: Chorvátske rameno) near the Technopol building complex. It is located in a park where Pope John Paul II celebrated mass in 2003, now known as John Paul II Square (Slovak: Námestie Jána Pavla II.). In 2003, Pope John Paul II visited the church and celebrated the mass on the space in front of it. Tens of thousands of believers from all around Slovakia and neighbouring countries attended. References
Kościół św. Rodziny w Bratysławie

Kościół św. Rodziny (słowacki: Kostol Svätej rodiny) – kościół rzymskokatolicki w Petržalce, dzielnicy Bratysławy. Ma 448 miejsc. Budowa rozpoczęła się w lipcu 2001 r. i została ukończona w 2003 roku. Kościół znajduje się na Chorvátske rameno, w pobliżu kompleksu budynków o nazwie Technopol. Znajduje się na miejscu, gdzie Jan Paweł II odprawił Mszę Świętą w 2003 r, dlatego plac ten nosić będzie imię Jana Pawła II. W 2003 roku papież Jan Paweł II odwiedził kościół i odprawił mszę przed wejściem do kościoła. Brały w niej udział dziesiątki wiernych ze Słowacji oraz ościennych krajów. Linki zewnętrzne Strona parafii
Kolonádový most

Der Kolonádový most (deutsch Kolonnadenbrücke, lokal auch „Sklený most“ genannt, deutsch Glasbrücke) ist eine 1933 eröffnete Stahlbetonbrücke für Fußgänger in der slowakischen Stadt Piešťany. Sie überquert die Waag zwischen der Fußgängerzone und der Insel Kúpeľný ostrov, wo sich die Heilbäder befinden. Das im funktionalistischen Stil ausgeführte Bauwerk ist die längste überdeckte Brücke der Slowakei und seit 1984 ein Kulturdenkmal. Geschichte und Beschreibung Die Brücke war eine Idee des damaligen Betreibers des Kurorts, Ľudovít Winter, der eine bedeckte Brücke mit einer Kolonnade und Läden wünschte, die Passanten bei schlechtem Wetter schützen sollte. Die Kolonnade sollte am Waagufer fortgesetzt werden, doch dieses Projekt wurde nicht realisiert. Ein erstes Projekt rechnete mit einer engen Fahrbahn und zwei Tunneln beiderseits, doch Winter lehnte dieses Projekt ab, da nach seiner Ansicht Luftzug in den Tunneln herrschen würde. Deshalb suchte Winter nach einer Empfehlung von Ing. Liewald den damals 30-jährigen Architekten Emil Belluš aus, der den Oberbau nach Winters Vorstellungen angepasst hatte. Die österreichische Baufirma Pittel und Brausewetter erbaute die siebenspännige Brücke zwischen 1930 und 1933 (nach einigen Quellen schon 1932). Die Baukosten beliefen sich auf 3,1 Millionen Tschechoslowakische Kronen. Damals diente die Brücke auch dem Automobilverkehr. Der slowakische Künstler Martin Benka schmückte das Trennglas mit den Motiven „Detvianska pieseň“ (Lied von Detva) und „Na salaši“ (Auf der Alm). Die Originale sind seit 1993 im balneologischen Museum von Piešťany aufgebracht, seither stehen auf der Brücke nur Kopien. Am stadtseitigen Portal steht die von dem Bildhauer Robert Kühmayer aus Bratislava geschaffene Skulptur eines Krückenbrechers. Beide Portale tragen lateinische Inschriften, die das Gesundwerden im Heilbad symbolisieren sollen. Auf der Stadtseite steht Saluberrimae pistinienses thermae (Die überaus heilsamen Bäder von Piešťany), nach einem Gedicht des böhmischen Schriftstellers Adam Trajan aus dem Jahr 1642, auf der Inselseite Surge et ambula (Steh auf und geh), nach Mt 9,6. Zum Schutz gegen Treibeis sind die Betonpfeiler als Eisbrecher ausgeführt. Am 2. April 1945, in der Endphase des Zweiten Weltkriegs, sprengten Wehrmachtseinheiten auf dem Rückzug einen Teil der Brücke und beschädigten sie schwer. Nach einem Entwurf von Dopravoprojekt baute die Firma Doprastav die Brücke in den Jahren 1955 und 1956 wieder auf, sodass sie am 30. Dezember 1956 für den Verkehr freigegeben werden konnte. Die Sanierung kostete 3,5 Millionen Tschechoslowakische Kronen. Die inzwischen baufällige Brücke wurde in einem 1,6 Millionen Euro teuren Umbau von 2019 bis 2021 saniert und im Juli 2021 wieder eröffnet. Anstelle von Läden befinden sich in den Innenräumen nach der Sanierung das Informationszentrum der Stadt sowie eine städtische Galerie. Einzelnachweise Weblinks
Kolonádový most (Piešťany)

Kolonádový most (literally The Colonnade Bridge) is a bridge over the Váh river in Piešťany. It connects the town to the Spa Island. The bridge was designed by architect Emil Belluš in 1930–33, in Streamline Moderne, an international style of Art Deco architecture that emerged in the 1930s. The center of the bridge features glass engravings by a well-known artist Martin Benka titled "Detva Songs" and "At Sheepcote". The western entrance of the bridge features an inscription in Classical Latin: "Saluberrimae Pistinienses Thermae" (The healing Piešťany Spa) and the eastern entrance features the spa's motto "Surge et ambula" (Get up and walk). The "Crutch Breaker" statue and the symbol of the spa, stands at the western entrance. The sculpture is the work of the Academic Sculptor Robert Kuhmayer (created in 1934). The bridge was destroyed in 1945 by the retreating German army; after reconstruction it was re-opened on 30 December 1956. References
Kolonádový most

Kolonádový most – modernistyczny zabytkowy most na Wagu, zlokalizowany w słowackim uzdrowisku Pieszczany. Ma długość 156 m i jest najdłuższym krytym mostem na Słowacji, a dawniej w Czechosłowacji. Most łączy główną część miasta i dworce z umieszczoną na wyspie (Kúpeľný ostrov) partią uzdrowiskową miejscowości. Autorem projektu był słowacki architekt Emil Belluš. Obiekt postawiono w latach 1931–1933 z wykorzystaniem technologii żelbetowej (zastąpienie starego mostu z drewna). Dzieli się na dwa biegi (jeden dla aut, drugi dla pieszych), jest częściowo przykryty dachem, posiada ławki do kąpieli słonecznych oraz (na głowicach) pomieszczenia handlowe. Pełni nie tylko rolę komunikacyjną, ale także jest promenadą spacerową z widokiem na rzekę. 2 kwietnia 1945 most wysadzili Niemcy. W 1956 został odbudowany, aby służył robotnikom (jak głosi tablica pamiątkowa na zachodnim krańcu przeprawy). Integralną część mostu stanowi rzeźba łamiącego kule (barlolámač) zaprojektowana przez Roberta Kühmayera w 1932, a odlana w Pradze w firmie Barták. Przypisy Bibliografia Rob Humphreys, Słowacja, wyd. Pascal, Bielsko-Biała, 1998, s.64, ISBN 83-87037-91-5 https://web.archive.org/web/20131127071506/http://www.slovakia.travel/entitaview.aspx?l=1&idp=6156 - o moście, zdjęcie rzeźby (dostęp 21.7.2010)
Mauzoleum Chatama Sofera

Mauzoleum Chatama Sofera je hrobka rabína bratislavské židovské obce, Chatama Sofera (1762 – 1839), představitele tradičního židovského učení a zároveň poutní místo Židů. Nachází se na nábřeží L. Svobody v Bratislavě. Objekt je v nominaci na zápis do seznamu světového dědictví UNESCO. Historie Mauzoleum bylo otevřeno v roce 2002 v den 240. výročí jeho narození. Nachází se na místě nejstaršího židovského hřbitova v Bratislavě, založeného v 17. století, když rodina Pálffyů povolila Židům pohřbívat jejich zesnulých blízko hradního opevnění. Byl využíván až do roku 1847. V roce 1942, po velké povodni byla většina hrobů zatopena. Zachovalo se jen 23 hrobů a 41 náhrobních kamenů, včetně hrobu rabína Chatama Sofera. Po úpravách komunikace a výstavbě tunelu v době druhé světové války se hřbitov ocitl hluboko pod úrovní terénu, a nakonec byl zakryt betonovým stropem. Teprve změna politického zřízení na Slovensku po roce 1989 a finanční příspěvky od Židů z celého světa umožnily rekonstrukci objektu. Posunutí tramvajové trati poskytlo prostor pro výstavbu pietního místa, následně byly vytvořeny prostory pro návštěvníky a hroby zrekonstruovány. Provedení Nové architektonické řešení Ing. Arch. Martina Kvasnicy (* 1958) využilo skutečnosti, že hroby jsou již v podzemí, a nad nimi vznikl pahorek se skleněnými stélami. Do podzemní hrobky se vstupuje po lávce natažené přes prostranství původního hřbitova, jenž byl pokryt vrstvou jemného štěrku. Lávka vstupuje do shora otevřeného černého hranolu z pohledového betonu, ztvárňujícího hrobku. Hranol je symbolem propojení současnosti a minulosti, nebo také profánní a sakrální architektury. Uvnitř je prostor se skleněnou stěnou s výhledem na hrobový areál určený osobám, kterým náboženské předpisy nedovolují vstoupit na půdu hřbitova. Skleněné desky vnějších stél, které symbolicky prostupují stropy nad hroby, pronikají z povrchu do interiéru a prosvětlují prostor. Zevnitř pak vede ocelové schodiště až k hrobům, kde pouť končí. Architektura vyzdvihuje osobitost místa, které je pro Soferův význam, místem návštěv z celého světa. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Mauzóleum Chatama Sofera na slovenské Wikipedii. Literatura Dulla M.: Slovenská architektura od Jurkoviče po dnešek, Bratislava: Perfekt, 2007. Dulla M., Moravčíková H.: Architektura Slovenska v 20. století, Bratislava: Slovart, 2002. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mauzoleum Chatama Sofera na Wikimedia Commons www.for.sk
Mausoleo de Chatam Sofer

El Mausoleo de Chatam Sofer (en eslovaco: Mauzóleum Chatama Sófera) anteriormente el Viejo Cementerio Judío es el lugar de sepultura y monumento conmemorativo de Moisés Sofer (llamado alternativamente Chatam Sofer), un prominente rabino ortodoxo del siglo XIX. Fue construido en el lugar donde estaba un cementerio judío del siglo XVII en Bratislava, Eslovaquia.​ El cementerio histórico fue destruido en su mayoría con la construcción de un túnel para carretera bajo el castillo de Bratislava en 1943, pero las negociaciones con el líder clerofascista eslovaco Jozef Tiso permitieron que una importante fracción del cementerio que contiene las tumbas de los rabinos se conservara encerrado en el hormigón. En 2002 un monumento moderno fue erigido sobre el lugar y se abrió parcialmente al público.​ Galería Véase también Monumento Monumento nacional Monumento conmemorativo Referencias
Mémorial de Hatam Sofer

Le mémorial de Hatam Sofer, anciennement vieux cimetière juif, est le lieu de sépulture et le mémorial de Hatam Sofer, un éminent rabbin orthodoxe du XIXe siècle, construit sur le site d'un cimetière juif du XVIIe siècle à Bratislava, en Slovaquie. Le cimetière historique a été en grande partie détruit avec la construction d'un tunnel routier sous le château de Bratislava en 1943, mais les négociations avec le prêtre catholique et homme d'État Jozef Tiso ont permis de conserver une partie importante du cimetière contenant les tombes des rabbins, protégées par une structure de béton. Plus tard, lorsque le tunnel a été converti pour tramways, un arrêt de tramway a été construit au-dessus du site. En 2002, un mémorial moderne a été érigé au-dessus du site et a été partiellement ouvert au public. Ce site fait partie de la liste indicative du patrimoine mondial de l'Unesco pour la Slovaquie. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Chatam Sofer Memorial » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Ressource relative à l'architecture : Liste indicative du patrimoine mondial Portail de Bratislava Portail du judaïsme Portail de la mort Portail des années 2000
Mauzoleum Chatama Sófera

Mauzoleum Chatama Sófera – miejsce pochówku oraz pomnik Chatama Sófera. Stanowi część XVII-wiecznego, starego cmentarza żydowskiego. W 2002 roku mauzoleum zostało wpisane na listę informacyjną UNESCO. Położenie Mauzoleum położone jest w stolicy Słowacji – Bratysławie, w dzielnicy Stare Miasto. Od północy graniczy z River Park. Historia Pomnik powstał w XIX wieku na terenie cmentarza żydowskiego. Duża część nekropoli została zniszczona w 1943 roku, do dziś zachowały się jedynie 23 nagrobki. W 2002 roku kompleks przeszedł renowację i został udostępniony od zwiedzania. Przypisy Linki zewnętrzne Plan terenu oraz zdjęcia Starego Cmentarza Żydowskiego i Mauzoleum Chatama Sófera
Мавзолей Хатама Софера

Мавзолей Хатам-Софера — гробница Моше Шрайбера (1762—1836) — выдающегося братиславского раввина, известного как Хатам Софер; он расположен в Братиславе на набережной Л. Свободы. Это важное место паломничества евреев. Мавзолей был открыт в 2002 году на 240-ю годовщину рождения Хатама Софера. Объект номинирован на включение в список всемирного наследия ЮНЕСКО. Мавзолей находится на месте старейшего еврейского кладбища в Братиславе, которое было основано в XVII веке, когда семья Палффи позволила евреям хоронить своих усопших недалеко от градного укрепления. Кладбище использовалось до 1847 года. Словацкие фашисты инициировали землекопные работы с целью уничтожить еврейское кладбище. В 1942 году, во время сильного наводнения, большая часть могил была затоплена. Сохранились лишь 23 могилы и 41 надгробный камень, включая могилу раввина Хатам-Софера. После Второй мировой войны, в результате сооружения различных коммуникаций и постройки туннеля, они совершенно ушли под землю и, наконец, были закрыты бетонной плитой. Смена политического режима в Словакии в 1989 году и финансовые пожертвования от евреев всего мира сделали возможной реконструкцию объекта. Перемещение трамвайных путей дало место для строительства. Было устроено помещение для посетителей и реконструированы надгробия. Новое архитектурное решение Мартина Квасницы эффективно использовало тот факт, что могилы уже расположены под землёй; над ними возник холм со стеклянными стелами. Вход в надгробие осуществляется через мостик над территорией бывшего кладбища, покрытого слоем мелкой гальки. Мостик ведёт к входу в чёрную призму из бетона, скрывающую гробницу. Призма является символом единения прошлого и современности. Внутри находится помещение со стеклянной стеной, через которую видно могилы; это сделано для тех, кому религиозные правила не позволяют вступить на территорию захоронений. Оттуда видно стальную лестницу, которая ведёт к захоронениям, там путь кончается. Перекрытие над гробницей символически пронзают стеклянные стелы, которые проникают на поверхность и освещают помещение. Архитектурное решение подчёркивает важность места, куда, вследствие большой известности Хатам-Софера, приходят посетители со всего мира.
Bratislava Lamač railway station

Bratislava Lamač railway station (Hungarian: Pozsony-Lamacs vasútállomás, Slovak: Železničná stanica Bratislava-Lamač, Czech: Železniční stanice Bratislava-Lamač) is a small railway station (technically a train halt) inside the Lamač borough of Bratislava, Slovakia. Until 1947 the station was called "Lamač". The railway station is administered under Bratislava main railway station, with the station master (Slovak: prednosta) residing there as well. It lies at the edge of the Lamač and Dúbravka boroughs of Bratislava. Bratislava Lamač railway station is the smallest true railway station in Bratislava. It contains four tracks of rails allowing the trains to cross tracks or the express trains to overtake slower passenger or freight trains. The station building was reconstructed in 2007. History In the past, stone from the nearby quarry was loaded onto trains here. The narrow-rail line for this purpose was built in 1924. During Second World War, the station served as transport hub for the nearby detention camp at Patrónka. From here, 7,800 Slovak citizens, mostly Jews, were deported into foreign concentration camps and extermination camps starting in 1942. On 21 May 2012 a 41-year-old woman died when she stumbled at the first platform when crossing the lines, falling down under a passing train. The accident caused seven trains to be delayed for a total time of 201 minutes. Rail lines The following is a list of rail lines crossing this station. Line No. 110: Bratislava–Kúty Access A few meters away from the main station building there is a public bus stop called Stanica Lamač, sometimes officially abbreviated to Stn. Lamač. Buses no. 30, no. 37, no. 38, no. 63 and no. 92 stop here as well as night busses no. N21 and no. N37. The railway station is a short walk away for many people from the Lamač and Dúbravka boroughs of Bratislava. This bus stop serves also as a minor intercity bus stop for buses headed towards Stupava and Malacky in the Záhorie region of Slovakia. References External links Page about the railway station with pictures in Slovak Pictures of the former look of this railway station
Lamacs vasútállomás

Lamacs megállóhely Lamacson, a Pozsonyi IV. járásban van, melyet a Železničná spoločnosť Slovensko a.s. üzemeltet. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Pozsony–Marchegg-vasútvonal Pozsony–Břeclav-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Vöröshíd megállóhely Dévényújfalu vasútállomás Forgalma Források "Vlaky.net". Železničné objekty (szlovák nyelven). Hozzáférés: 2017. december 29.. Lamacs vasútállomás. Magyarország vasútállomásai és vasúti megállóhelyei. vasutallomasok.hu További információk http://www.slovakrail.sk