NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brama Koszycka w Lewoczy

Brama Koszycka w Lewoczy (słow. Košická brána, też: Brama Górna, słow. Vyšná brána) – jedna z trzech niegdyś istniejących oraz jedna z dwóch zachowanych bram miejskich w murach obronnych miasta Lewocza na Słowacji. Powstała prawdopodobnie w pierwszej ćwierci XIV w. Murowana na planie prostokąta, trójkondygnacyjna, z łukowato zamkniętymi portalami sieni przejazdowej, nakryta czterospadowym dachem wieżowym. Pierwotnie posiadała most zwodzony przerzucony nad fosą i od przełomu XIV/XV w. okrągły barbakan. Była główną bramą miejską. Podobnie jak inne bramy była otwierana codziennie o wschodzie słońca i zamykana ok. godzinę przed jego zachodem. W XIX w., gdy dawne mury miejskie nie miały już żadnych właściwości obronnych, brama została obniżona. 15 października 1963 r. uznana została za zabytek kultury (słow. Národná kultúrna pamiatka; nr NKP 2741/2) i w 1982 r. zrekonstruowana do (mniej więcej) wcześniejszej postaci. Bibliografia Chalupecký Ivan, Rusnák Ernest: Levoča. Stručný turistický sprievodca. Východoslovenské vydavateľstvo, Košice 1983; Hromadová Ľudmila: Levoča. Pamiatková rezervácia. Bratislava 1979; Suchý Michal: Dejiny Levoče I. Košice 1974;
Chata Magurka

Chata Magurka – schronisko turystyczne w Niżnych Tatrach na Słowacji. Znajduje się w położonej wysoko w górach osadzie Magurka należącej do wsi Partizánska Ľupča. Schronisko położone jest na wysokości 1080 m w dolinie Ľupčianki, na północnych stokach szczytu Zámostská hoľa w głównej grani Niżnych Tatr. Z racji na swoje wysokie położenie jest dobrym punktem wypadowym do wędrówki głównym grzbietem Niżnych Tatr, a także w pobliskich Salatynach. Do schroniska można dojechać samochodem z miejscowości Partizánska Ľupča. Asfaltowa droga o długości 15 km wiedzie przez las dnem Doliny Lupczańskiej (Ľupčianska dolina). Schronisko czynne jest cały rok (w zimie na stokach i grani Niżnych Tatr uprawiany jest skialpinizm, są także narciarskie stoki zjazdowe). W schronisku są pokoje z łazienkami: jeden 2-osobowy (z dostawką – rozkładana sofa), cztery 3-osobowe (z dostawką), jeden 4-osobowy (2 połączone 2-osobowe pokoje, z dostawką), jeden 5-osobowy oraz pokoje turystyczne: trzy 4-osobowe, jeden 5-osobowy (łóżka piętrowe, wspólna łazienka. WC). W domku znajduje się własna restauracja (strefa WiFi), salonik (30 osób, możliwość wynajęcia). Przed chatą znajduje się duża łąka z placem zabaw dla dzieci i kominkiem pod dachem. Szlaki turystyczne pieszy: Magurka – Mestská hora – sedlo Ďurkovej. Czas przejścia: 2:10 h, ↓ 1:30 h pieszy: Magurka – leśniczówka Kapustisko – Železné – Ráztocké sedlo – Salatín. Czas przejścia: 3:40 h, ↓ 3:05 h pieszy: Magurka – Bašovňa – Sedlo Latiborskej hole. Czas przejścia: 2:15 h, ↓ 1:35 h pieszy: Magurka – Bašovňa – Sedlo Zámostskej hole. Czas przejścia: 1:45 h, ↓ 1:05 h rowerowy, tzw. Dolnoliptovská cyklotrasa. Jej odcinek: Partizánska Ľupča – Ľupčianska dolina – Tajch – Magurka – Javorina – Veľká Oružná (dolina) – Tajch – Železné – przełęcz Prievalec – Liptovská Lúžna Przypisy
Kościół ewangelicki w Bańskiej Szczawnicy

Kościół ewangelicki w Bańskiej Szczawnicy (słow. Evanjelický kostol) – jedyna świątynia ewangelicka, funkcjonująca aktualnie w Bańskiej Szczawnicy na Słowacji. Położenie Znajduje się w środkowej części historycznego centrum miasta, naprzeciw ratusza i katolickiego kościoła św. Katarzyny. Jako jedyna świątynia w mieście nie jest budowlą wolnostojącą, jego fasada wtopiona jest w południową pierzeję Placu Ratuszowego (słow. Radničné námestie nr 13). Historia Kościół zbudowany został w latach 1794–1796 na miejscu starego, drewnianego kościoła artykularnego z 1688 r. Powstał na fali reform kościelnych przeprowadzonych przez cesarza Józefa II w latach 80. XVIII w. (Józefinizm) i po wydaniu przez niego w 1781 r. patentu tolerancyjnego. Według projektu wiedeńskiego nadwornego architekta J. J. Thalherra wybudował go miejscowy budowniczy F. Sivák. Architektura i wyposażenie Murowana, barokowo-klasycystyczna, halowa budowla charakteryzuje się nietypową nawą na planie elipsy, otoczoną trójkondygnacyjnymi emporami. Brak wieży rekompensuje obecność masywnej, rozległej kopuły nad nawą, usytuowanej na wysokim bębnie. Fasada z płytkim, centralnym jednoosiowym ryzalitem ograniczonym dwoma parami pilastrów z jońskimi głowicami i zwieńczonym trójkątnym frontonem. Na jego gzymsie chronostych zawierający datę ukończenia budowy (1796). Centralną oś fasady kontynuuje duże okno w bębnie oraz lukarna w dachu kopuły. We wnętrzu organy z 1797 r. i klasycystyczna ambona. W ołtarzu obraz autorstwa M. Thana z 1878 r. Przypisy
Senenský mokřad

Senianský mokřad je geomorfologický podcelek Východoslovenské roviny. Vymezení Podcelek zabírá rovinaté území v severovýchodní části Východoslovenské roviny, v širším okolí Senianských rybníků. Na severu krátkým úsekem sousedí s Zálužickou pahorkatinou, patřící do Východoslovenské pahorkatiny, zbylé podcelky v okolí patří do Východoslovenské roviny: západním směrem sousedí Iňačovská tabule a Laborecká rovina, jihovýchodním směrem navazují Kapušianské pláňavy. Na severu sousedí Sobranecká rovina a Závadská tabule. Chráněná území V centrální části podcelku se nacházejí Senianské rybníky, které jsou národní přírodní rezervací. Jde o významnou ornitologickou lokalitu v rámci celé střední Evropy a svým vědeckým a ochranářským významem nabyla mezinárodní charakter. Osídlení Rovinaté, ale na značné části močálovité území patří mezi řídce osídlené oblasti, kde se nachází jen několik menších obcí. Leží zejména v severní části a jsou propojeny silnicemi III. třídy. Doprava Jižní částí území vede silnice II / 555, spojující Michalovce a Velké Kapušany. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Senianska mokraď na slovenské Wikipedii.
Židovský hřbitov v Lipanech

Židovský hřbitov v Lipanech byl založen v první polovině 19. století. V současnosti se tam nepohřbívá. Hřbitov se nachází v ulici Polná. Je známý i jako nový židovský hřbitov. Podle Památkového úřadu SR vznikl kolem roku 1855. Před vznikem tohoto hřbitova místní židovská obec pohřbívala zesnulé na hřbitově v obci Brezovica. Od roku 1840 ve městě působilo pohřební bratrstvo (Chevra kadiša). V roce 2005 provedlo detašované pracoviště Ústředního svazu židovských obcí v Slovenské republice v Banské Bystrici rekonstrukci hřbitova. Obsahuje asi 150 náhrobků, náhrobní kameny pocházejí z poloviny 19. století. 17. července 2000 byl rozhodnutím MK SR-1610 / 99-400 prohlášen za kulturní památku. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Židovský cintorín v Lipanoch na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Židovský hřbitov v Lipanech na Wikimedia Commons
Palau Grassalkovich

El Palau Grassalkovich (en eslovac: Grasalkovičov palác) és un palau situat a Bratislava, Eslovàquia, i residència del President d'Eslovàquia. Està situat a la plaça Hodžovo námestie, prop del Palau d'Estiu de l'Arquebisbe. Història És un palau d'estil rococó/barroc tardà amb un jardí francès. Va ser construït el 1760 per l'arquitecte Anton Mayerhofer per al Conde Antal Grassalkovich, un noble hongarès que era cap de la Càmera hongaresa (una espècie de ministeri d'economia del Regne d'Hongria). Té moltes habitacions i una escala impressionant. La capella està decorada amb frescs de Joseph von Pichler. L'edifici es va convertir al centre de la vida musical barroca a Bratislava. Joseph Haydn va estrenar aquí algunes de les seves obres. El Conde Grassalkovich també va tenir la seva orquestra i el seu «col·lega», el Príncep Esterházy, solia «prestar-li» al seu director favorit, Haydn. Grassalkovich era el vassall de María Teresa, per la qual cosa el palau es va usar per a balls i festes de la cort dels Habsburg. Per exemple, va ser Haydn qui va dirigir l'orquestra de les noces de la filla de María Teresa i Alberto de Saxonia-Teschen, llavors governador del Regne d'Hongria. Es diu que Ľudovít Štúr va declarar per primera vegada el seu amor a Adela Ostrolúcka durant un ball organitzat per l'arxiduc Esteban Francisco Víctor, fill del Palatí, Josep. Els últims propietaris del palau abans del final d'Àustria-Hongria van ser l'arxiduc Frederic d'Àustria i la seva esposa Isabela de Croy-Dülmen. Des de 1919 el palau va ser ocupat pel Comando Territorial Militar. Entre 1939 i 1945, el palau va ser adaptat per Emil Belluš i es va convertir a la seu del president de la Primera República Eslovaca (és a dir, Josef Tiso).Durant l'època comunista (després de 1945), va ser primer seu del Consell de Comissionats (també nomenat Cos de Plenipotenciaris), que era un gairebé-govern d'Eslovàquia dins de Txecoslovàquia. El 1950, l'edifici es va convertir a la "Casa Klement Gottwald de Pioners i Joves" (Dom pionierov a mládeži Klement Gottwald), un centre d'activitats per als nens de Bratislava, que llavors es deien pioners. Els nens van causar importants danys al palau, i la restauració necessària solament va ser possible després de la caiguda del comunisme el 1989 amb la Revolució de Vellut. Després de la seva reconstrucció a mitjan dècada de 1990, el 30 de setembre de 1996 el palau es va convertir en la residència del President d'Eslovàquia. Els seus jardins són en l'actualitat un parc públic amb una estàtua del compositor bratislau Johann Nepomuk Hummel. Referències
Palacio Grassalkovich

El palacio Grassalkovich (en eslovaco, Grasalkovičov palác) es un palacio situado en Bratislava, Eslovaquia, y residencia del Presidente de Eslovaquia. Está situado en la plaza Hodžovo námestie, cerca del Palacio de Verano del Arzobispo. Es un palacio de verano de estilos barroco tardío y rococó con un jardín francés. Fue construido en 1760 por el arquitecto Anton Mayerhofer para el Conde Antal Grassalkovich, un noble húngaro que era jefe de la Cámara Húngara (comparable a un ministerio de economía en el Reino de Hungría). Tiene una capilla que está decorada con frescos de Joseph von Pichler.​ El edificio se convirtió en el centro de la vida musical barroca en Bratislava. Joseph Haydn estrenó aquí algunas de sus obras. El Conde Grassalkovich también tuvo su propia orquesta en la que intervenía como director Haydn, cedido por el Príncipe Esterházy. Fue Haydn quien dirigió la orquesta de la boda de la hija de María Teresa y Alberto de Sajonia-Teschen, entonces gobernador del Reino de Hungría (véase Castillo de Bratislava). Se dice que Ľudovít Štúr declaró por primera vez su amor a Adela Ostrolúcka durante un baile organizado por el archiduque Esteban Francisco Víctor, hijo del Palatino, José. Los últimos dueños del palacio antes del final de Austria-Hungría fueron el Archiduque Federico de Austria y su esposa Isabela de Croy-Dülmen. Desde 1919 el palacio fue ocupado por el Comando Territorial Militar.​ Entre 1939 y 1945, el palacio fue adaptado por Emil Belluš​ y se convirtió en la sede del presidente de la Primera República Eslovaca, Jozef Tiso. Durante la época comunista (después de 1945) fue primero sede del Consejo de Comisionados (también llamado Cuerpo de Plenipotenciarios), que era un casi-gobierno de Eslovaquia dentro de Checoslovaquia. En 1950 el edificio se convirtió en la "Casa Klement Gottwald de Pioneros y Jóvenes" (Dom pionierov a mládeže Klementa Gottwalda), un centro de actividades para los niños de Bratislava, que entonces se llamaban pioneros. Los niños causaron importantes daños al palacio, y la restauración necesaria solo fue posible tras la caída del comunismo en 1989 con la Revolución de Terciopelo. Tras su reconstrucción a mediados de la década de 1990, el 30 de septiembre de 1996 el palacio se convirtió en la residencia del Presidente de Eslovaquia. Sus jardines son en la actualidad un parque público con una estatua del compositor bratislavo Jan Nepomuk Hummel. Véase también Castillo de Bratislava Ciudad Vieja (Bratislava) Bratislava Referencias Galería de imágenes Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio Grassalkovich.
Palača Grasalković u Bratislavi

Grasalkovićeva palača (slovački: ''Grasalkovičov palác) ili Predsjednička palača Slovačke (Prezidentský palác) palača je u Bratislavi i odmorište predsjednika Slovačke. Palača je impresivno rokoko/kasni barok zdanje s francuskim vrtom. Izgrađena je 1760. godine za Antuna Grasalkovića, ugarskog plemića hrvatskog porijekla, koji je bio predsjednik tadašnjeg mađarskog ministarstva ekonomije i financija, a arhitekt je bio A. Mayerhoffer. Glavne odlike palače su uređene sobe i impresivno stubište. Palača je postala središte baroknog glazbenog života u Bratislavi. Joseph Haydn je svoje brojne premijere održavao baš u Grasalkovićeoj palači. Razlog je to što je grof Grasalković imao svoj orkestar, a drugi grof i Grasalkovićev prijatelj, grof Esterhazy, često je preporučao baš Haydna, njegovog omiljenog skladatelja da svira u Grasalkovićevoj palači. Pošto je Grasalković bio miljenik carice Marije Terezije, palača se koristila za razne balove i plesove Habsburgovaca iz samoga vrha sustava. Haydn je također bio dirigent na vjenčanju Marije Terezije od Austrije (kćeri Marije Terezije). Posljednji vlasnici kuće prije raspada Austro-Ugarske bili su nadvojvoda Frederik i žena Isabella od Croy-Dülmena. Od 1939. do 1945. godine, palača je bila sjedište predsjednika Slovačke Republike tijekom Drugog svjetskog rata (npr. Josef Tiso). Tijekom komunističke ere, prvo je bila sjedište slovačke vlade unutar Čehoslovačke. 1950. godine je preimenovana u Kuću pionira i mldaeži Klementa Gottwalda (Dom pionierov a mládeže Klementa Gottwalda), što je bilo mjesto aktivnosti školaraca, koji su se tada nazivali pionirima. Učenici su oštećivali palaču, pa je postalo jasno kako je rekonstrukcija potrebna, a ona je omogućena 1989. godine nakon prekida komunističke ere i revolucije koja je označila razdvajanje Češke i Slovačke (Baršunasta revolucija). Nakon rekonstrukcije ranih devedesetih 20. stoljeća, 30. rujna 1996. palača je postala rezidencija slovačkih predsjednika. Nekadašnji ogromni vrtovi sada su javni parkovi s kipom bratislavskog skladatelja Jana Nepomuka. Tijekom Božića palača je okićena u Coca-Cola stilu (vidi vanjske poveznice). Vanjske poveznice Mnoštvo slika Arhivirana inačica izvorne stranice od 19. svibnja 2006. (Wayback Machine)
Palazzo Grasalkovič

Il palazzo Grasalkovič (in slovacco: Grasalkovičov palác) è un palazzo di Bratislava e la residenza ufficiale del presidente della Slovacchia. Si trova sulla Hodzovo namestie. L'edificio è un palazzo in stile rococò e tardo barocco dotato di un giardino alla francese. È stato costruito nel 1760 per il conte Antal Grasalkovič I, appartenente alla nobiltà ungherese e capo della camera ungherese (una sorta di ministero dell'economia e delle finanze per il Regno d'Ungheria), dall'architetto Andreas Mayerhoffer. È dotato di molte splendide camere e un'impressionante scala. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su palazzo Grasalkovič Collegamenti esterni (EN) Palazzo Grasalkovič, su Structurae.
Pałac Prezydencki w Bratysławie

Pałac Prezydencki w Bratysławie (słow. Prezidentský palác lub Grasalkovičov palác) – pałac wzniesiony w 1760 roku staraniem chorwackiego hrabiego Antona Grasalkovicia, obecnie siedziba prezydenta Republiki Słowackiej w Bratysławie. Znajduje się na placu Hodžovo námestie 2978/1. Pałac stał pierwotnie na wolnej przestrzeni poza murami okalającymi wówczas miasto. Częścią terenu pałacowego jest rozległy ogród w stylu francuskim. Znajduje się tu pomnik Johanna Nepomuka Hummla, znanego kompozytora urodzonego w Bratysławie. W ogrodzie rosną drzewa zasadzone przez różnych polityków z Europy i świata; jedno z nich posadził prezydent Aleksander Kwaśniewski w 2002 roku. W pałacu koncertował też Joseph Haydn. W latach 1939–1945 pałac był siedzibą prezydenta I Republiki Słowackiej, później mieścił się tu Dom pionierów i młodzieży im. Klementa Gottwalda (słow. Dom pionierov a mládeže Klementa Gottwalda). Od czasu rozpadu Czechosłowacji ponownie mieści się tu siedziba prezydenta Słowacji.
Дворец Грашалковичей

Дворец Грашалковичей (словац. Grasalkovičov palác, венг. Grassalkovich-kastély) — дворец XVIII века в Братиславе, ныне резиденция президента Словакии. История Дворец построен в 1760 году для графа Антала Грашалковича, который заведовал экономическим развитием земель короны Святого Стефана. При Марии Терезии и её преемниках в нём собиралась на балы вся венгерская аристократия. Во дворце давал концерты Йозеф Гайдн, капельмейстер князя Эстерхази, который приходился Грассалковичу сватом. В 1897—1919 годах во дворце останавливались во время приездов в Пресбург герцог Тешенский и его супруга, а в советский период здесь работал первый секретарь ЦК КПЧ Клемент Готвальд. Современность После распада Чехословакии дворец стал резиденцией президента страны и часто именуется Президентским дворцом. Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Дворец Грашалковичей Дворец Грашалковичей на сайте Братиславы
Палац Грассалковичів (Братислава)

Палац Грассалковичів (словац. Grasalkovičov palác, угор. Grassalkovich-kastély) — палац XVIII століття у Братиславі, нині резиденція президента Словаччини. Знаходиться на площі Годжи, біля Літнього Архієпископського Палацу. Будова є літним палацом пізнього рококо з французьким садом. Історія Будова була закінчена у 1760 році, архітектором Антоном Мейєргофером для хорватського шляхтича та хорватського аристократа Антона Грассалковича, близького друга Марії Терезії. У ньому знаходиться багато кімнат та вражаючі сходи. Каплиця декорована фресками Йозефа фон Піхлера. Будова стала центром барочного музичного життя у Пожоні/Пресбургі. Йозеф Гайдн мав тут декілька прем'єр своїх творів. Граф Грассалкович також мав оркестр та його «колегу», принца Естергазі, який звичайно «позичав» йому свого улюбленого диригента, Гайдна. Грассалкович був васалом Марії Терезії, тому палац був використаний для різних балів та зустрічей королівського двору Габсбургів. Наприклад, саме Гайдн диригував оркестром, коли донька Марії Терезії одружилась з Альбертом Саксен-Тешенським, тоді правителем Королівства Угорщина (дивиться також Братиславський Град). Казали, що Людовит Штур зізнався у коханні до Аделі Остролуцької першого разу під час балу, організований ерцгерцогом Стефеном Францісом Віктором (Буда 14 вересня 1817 — Ментон 19 лютого 1867), сином Палатіна, Йозефа. Останніми власниками палацу перед кінцем Австро-Угорщини були ерцгерцог Фредерік Тешенський та його дружина Ізабела фон Крой. З 1919 року палац був зайнятий Територіальним Військовим Командуванням. Під час періоду 1939—1945 років, палац був адаптований Емілем Беллушем та став резиденцією президента Першої Словацької Республіки (тобто Йозефа Тисо). Протягом епохи комунізму, будова була першим (після 1945) місцем засідання Ради Комісарів, яка була квазі-урядом Словаччини в Чехословаччини. У 1950 році будова була перетворена у «Палац піонерів та молоді Клемента Ґотвальда» (Dom pionierov a mládeže Klementa Gottwalda), який був центром діяльності для школярів Братислави, які тоді були так званими піонерами у тодішній час. Школярі завдали великої шкоди палацу, уся необхідна реставрація стала можлива тільки після падіння Комунізму у 1989 році з Оксамитовою революцією. Реставрація Палацу Грассалковичів протягом ранніх 1990-х була під наглядом Першої леді Словаччини, Емілії Ковачової. Після реставрації палац став резиденцією Президента Словаччини 30 вересня 1996 року. Його сад зараз відкритий для публіки, у саду міститься статуя композитора Йоганна Непомука Гуммеля, що народився у Братиславі. Галерея Примітки
Catedral de Santa Isabel (Košice)

La catedral de Santa Isabel en la ciudad eslovaca de Košice (en eslovaco: Dóm svätej Alžbety, en húngaro: Szent Erzsébet-székesegyház, en alemán: Dom der Heiligen Elisabeth) es el templo de mayor tamaño de Eslovaquia, con una superficie de 1200 m² y la catedral gótica situada más al este de Europa.​ Su arquitectura tiene clara influencia sobre los edificios de las ciudades más próximas, como Prešov, Bardejov, Sabinov y Rožňava, y también en la arquitectura religiosa de algunas iglesias de Polonia y Transilvania (Sibiu, Brasov o Cluj). La catedral de Santa Isabel, junto a la capilla de San Miguel y a la torre de Urbano, forman un conjunto monumental que fue declarado monumento nacional en el año 1970. Es la catedral de la arquidiócesis de Košice. Historia Los datos más antiguos sobre la existencia de la ciudad de Košice datan de 1230 y ya hablan sobre la existencia de la iglesia parroquial. En la catedral de Santa Isabel se ha ido reflejando todo el proceso de transformación del primitivo asentamiento de una comunidad rural en una ciudad. De acuerdo con los datos históricos, la catedral actual fue construida en el emplazamiento de un templo más antiguo que también fue consagrada a Santa Isabel de Hungría y que ardió en 1370. El actual templo se construyó en el estilo gótico en varias etapas desde 1378 hasta 1508. La catedral ha sufrido numerosos daños y otras tantas restauraciones. Los trabajos de restauración de mayor envergadura se llevaron a cabo entre los años 1877-1896 bajo el proyecto de Imre Steindl. La torre septentrional fue terminada en 1775, mientras que la torre meridional de Matías Corvino, en 1904. Durante la última fase de la restauración se construyó una cripta bajo la nave norte, donde se enterraron en 1905 los restos de Francisco Rákóczi II. Edificio La actual composición de la catedral presenta una planta de cinco naves con intersección de la principal y la nave transversal, y un presbiterio poligonal. En la intersección de las naves se levanta una torre metálica. La longitud exterior es de 60 m, la anchura de 36 m, la altura de la torre septentrional de 59 m, la nave es de 24 m y el crucero de 12 m. Contenido artístico Es destacable en el interior de la catedral el retablo de Santa Isabel en el altar mayor, realizado entre 1474 y 1477, en el centro cuenta con tres estatuas de madera policromada que representan a Santa Isabel, la Virgen María con el niño y Santa Isabel de Hungría. El altar tiene dos puertas laterales que muestran en 48 tablas escenas de la vida de Santa Isabel de Hungría, la Pasión y el Adviento. Los otros retablos que adornan el templo son el retablo de la Anunciación, el de San Antonio de Padua, el de la sagrada familia, el de los reyes magos, el de San José, el de los tres mártires de Kosice y el retablo de la santa cruz. También destacan los restos de pintura mural recuperados a partir de la reforma llevada a cabo en 1892. Referencias Pavol Čech, Dóm sv. Alžbety v Košiciach národná kulturná pamiatka, Košice 1983