NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schloss Bojnice

Das Schloss Bojnice (auch Schloss Weinitz; slowakisch Bojnický zámok) in Bojnice, Slowakei beherbergt das meistbesuchte Museum der Slowakei. Geschichte Das erstmals in einem Dokument der Abtei Zobor im Jahre 1113 erwähnte Schloss bestand ursprünglich aus Holz, das schrittweise durch Stein ersetzt wurde, die äußeren Mauern waren der unebenen bergigen Umgebung nachempfunden. Der erste Besitzer Matthäus Csák, faktischer Herrscher über die gesamte West- und Mittelslowakei, erhielt es im Jahre 1302 von Wenzel III., dem König von Ungarn. Im 15. Jahrhundert war das Schloss im Besitz von König Matthias Corvinus, der es seinem unehelichen Sohn Johann Corvin 1489 übergab. Matthias besuchte gerne Bojnice und arbeitete hier an seinen Dekreten, die er gewöhnlich unter einem Lindenbaum diktierte, der heute als „Lindenbaum des Königs Matthias“ bekannt ist. Nach seinem Tod kam das Schloss in den Besitz der Familie Zápolya (siehe Johann Zápolya). Die Thurzos, die reichste Familie im nördlichen Königreich Ungarn (heute Slowakei), erwarben das Schloss 1528 und unternahmen große Umbauten. Die ursprüngliche Festung wurde im Stil der Renaissance umgebaut. Ab dem Jahre 1646 war das Schloss im Besitz der Pálffys, die weitere Umbauten durchführten. Abschließend wurde Schloss Bojnice von Johann Pálffy (1829–1908) einem umfassenden romantisierenden Umbau von 1888 bis 1909 unterzogen. Es entstand das heutige Schloss, das den französischen Schlössern der Loire nachempfunden ist. Pálffy, Architekt und grafischer Designer, war einer der größten Sammler antiker Wandteppiche sowie Zeichnungen, Bilder und Skulpturen seiner Zeit. Nach seinem Tod wurde das Schloss von seinen Erben 1939 zusammen mit dem Heilbad und dem umgebenden Land an Jan Antonín Baťa, den Chef des Schuhherstellers Bata, verkauft. Während des Zweiten Weltkrieges befand sich eine Führerschule der Hlinka-Garde auf dem Schloss. Auf einer Tagung zur „Judenfrage“ verkündete Innenminister Alexander Mach im Juli 1942, dass die Slowakei „auch die restlichen 40.000 Juden aus(..)siedeln“ werde. Nach 1945 wurde Baťas Vermögen durch die Tschechoslowakei konfisziert, das Schloss wurde Sitz diverser staatlicher Institutionen. Am 9. Mai 1950 brach ein Feuer im Schloss aus und richtete großen Schaden an. Seit dem staatlich veranlassten Wiederaufbau beherbergt es eine Außenstelle des Slowakischen Nationalmuseums, das sich auf die Dokumentation und Präsentation des Historismus spezialisiert hat. Im Jahr 1970 wurde es zum Nationalen Kulturdenkmal erklärt. Das romantische Schloss ist ein beliebter Drehort für Märchenfilme, z. B.: Prinzessin Fantaghirò. Im Jahr 2006 zog das Schloss 200.000 Besucher an. Einzelnachweise Weblinks Schloss Bojnice Schloss Bojnice in der wissenschaftlichen Datenbank „EBIDAT“ des Europäischen Burgeninstituts Castles.info – Schloss Bojnice
Bojnički dvorac

Bojnički dvorac (slk. Bojnický zámok) je dvorac u Slovačkoj koji se nalazi u gradu Bojnice, nedaleko od Nitre. Prvi put se spominje 1113. godine, a tijekom stoljeća je pretrpio mnogobrojne promjene. Povijest Na mjestu Bajnički dvorca u prošlosti je bila izgrađena drvena tvrđava koja je u 13. stoljeću prerađena u kamenu tvrđavu. Od 1530. do 1599. grad je opustošen od strane Turaka nakon čega je počela izgradnja gradskih bedema. Krajem 17. stoljeća i početkom sljedećeg, grad su opustošili ustanici da bi se grad opet podigao i izgradio mlinove i pivare. U dokumentima se prvi put grad spominje 1113. godine, ali je teško precizno datirati njegov nastanak. Njegov prvi poznati vlasnik bio je Máté Csák, koji ga je 1302. godine dobio od mađarskog kralja Vladislava VIII. Kralj Mađarske Matija Korvin ga je 1489. godine predao na upravu svom izvanbračnom sinu Ivanu, a ostalo je zabilježeno da je i sam volio posjetiti dvorac. Poslije njegove smrti dvorac dolazi u posjed Zapolja, a potom i obitelji Turzo koja je spadala među najbogatije u sjevernim dijelovima kraljevine Mađarske. Oni su ga preuzeli 1528. godine i počeli su s prerađivanjem i dograđivanjem postojeće srednjovjekovne građevine u luksuzni renesansni dvorac. Njihovo djelo nastavili su Pálffyji koji su u posjed tvrđave došli 1646. godine. Posljednji značajniji vlasnik tvrđave bio je János Ferenc Pálffy koji je od 1888. do 1909. godine sproveo veliko obnavljanje i prerađivanje tvrđave u stilu francuskih dvoraca na rijeci Loire. Međutim poslije njegove smrti su počele svađe među njegovim nasljednicima koji su rasprodali dobar dio predmeta kojima je opremio dvorac da bi na kraju 25. veljače 1939. godine prodali cijeli dvorac s okolinom Jánu Baťi iz koncerna "Bata". Nakon 2. svjetskog rata cjelokupna imovina koncerna "Bata" na području Čehoslovačke je nacionalizirana, a samim time je i Bojnički dvorac došao pod upravu države. Veliki požar je 9. svibnja 1950. godine zahvatio tvrđavu, ali ga je država poslije toga obnovila i u njemu je otvoren muzej. Danas je to najposjećeniji samostalni muzej u Slovačkoj republici s posjetom od oko 200.000 turista godišnje. Vanjske poveznice Bojnički dvorac Castles.info - Bojnički dvorac Arhivirana inačica izvorne stranice od 19. siječnja 2018. (Wayback Machine) Virtualni posjet dvorcu
Kasteel Bojnice

Kasteel Bojnice (Slovaaks: Bojnický zámok, Duits: Schloss Weinitz) is een sprookjesachtig slot nabij de Slowaakse stad Bojnice. De eerste bouw van het kasteel dateert uit 1113 of eerder. Tussen 1852 en 1910 werd het geheel herbouwd in de huidige romantische stijl. Historie Volgens de archieven van de nabijgelegen Zaborabdij stond op de plaats van het huidige Kasteel Bojnice reeds in 1113 een houten fort. Kort daarna werd het herbouwd in steen en bewoond door diverse adellijke families, waaronder die van de Hongaarse koning Matthias Corvinus (1443-1490). Keizer Ferdinand I (1503-1564) schonk in de zestiende eeuw het aan de familie Thurzó, die er een woonpaleis van maakte in renaissancistische stijl. In 1646 kocht de aristocratische familie Pálffy het bouwwerk en volgde een nieuwe metamorfose, nu in barokke stijl. In 1852 erfde graaf Jan Pálffy (1828-1908) het kasteel en liet het op zijn beurt geheel verbouwen in zijn huidige romantische stijl, geïnspireerd door enkele Tirolse bolwerken en kastelen in de Loire-streek. Huidige stijl en functie Kasteel Bojnice in zijn huidige sprookjesachtige romantische stijl werd ontworpen door de Hongaarse architect Jan Hubert, maar ook Jan Pálffy zelf bemoeide zich hoogstpersoonlijk met de bouwtekeningen. Kenmerkend zijn de puntige blauwe torens, die doen denken aan Schloss Neuschwanstein. Pálffy liet het kasteel ook exorbitant meubileren en haalde meubelstukken uit heel Europa. Hij rustte het gebouw volledig uit met stromend water, hetgeen in die tijd, rond 1900, hoogst ongewoon was. Bijzonder is ook dat ondanks alle verbouwingen van het kasteel nog steeds enkele van de oorspronkelijke delen te zien zijn, met name in de grote unieke Travertijnse grot van de burcht. Een bezienswaardigheid in de tuin van het kasteel is de Koning Matthias Lindeboom, die met haar ouderdom van 700 jaar geldt als de oudste boom van Slowakije. Na de Tweede Wereldoorlog werd Kasteel Bojnice genationaliseerd en in een nationaal museum veranderd. Vrijwel alle oorspronkelijke meubelstukken zijn er nog steeds te zien. Kasteel Bojnice geldt thans als een van de belangrijkste toeristische trekpleisters van Slowakije met jaarlijks rond de 200.000 bezoekers. De burcht diende meermaals als decor voor filmproducties. Galerij Literatuur en bron Hannah Brooks-Motl e.a.: 100 mooiste kastelen van de wereld. Rebo International, Lisse, 2010. ISBN 978-90-366-2606-4 Externe links (sl) Website Kasteel Bojnice (en) Castles.info - Kasteel Bojnice
Zamek w Bojnicach

Zamek w Bojnicach (słow. Bojnický zámok) – romantyczny zamek z częściowo zachowanymi oryginalnymi gotyckimi i renesansowymi elementami architektonicznymi, położony w słowackiej miejscowości Bojnice. Jeden z najczęściej odwiedzanych zamków Słowacji. Od 1950 na zamku mieści się Múzeum Bojnice, oddział Słowackiego Muzeum Narodowego. Historia zamku Najstarsze historyczne wzmianki o zamku w Bojnicach pochodzą z 1113 roku. Znajdują się w dokumencie pochodzącym z opactwa benedyktynów w Zoborze koło Nitry. Początkowo obiekt był drewniany, lecz stopniowo przebudowywano go, używając kamienia jako budulca. Jednym z pierwszych jego właścicieli był węgierski magnat Mateusz Czak, który go otrzymał od króla węgierskiego Władysława V. W kolejnych wiekach zamek często zmieniał właścicieli, przez pewien czas należał też do księcia opolskiego Władysława Opolczyka. Zamek wraz z okolicznymi dobrami należały do księcia Jana Korwina (naturalnego syna króla Macieja Korwina), później rodu Zapolya, a od 1526 r. do Turzonów. W 1643 r. zamek przeszedł na własność arystokratycznego rodu Pálffy, którego członkowie znacznie go rozbudowali. M. in. w II poł. XVII w. zbudowali i urządzili wszystkie mieszkalne pomieszczenia zamku. Ostatnim właścicielem zamku i całego dobra Bojnice był hrabia János Ferenc Pálffy (Frantisek) (1828–1908). Był znanym kolekcjonerem dzieł sztuki. Po jego śmierci spadkobiercy zaczęli wyprzedawać zbiory, by w końcu 25 lutego 1939 r. sprzedać zamek wraz z przyległymi dobrami Janowi Bat’a, słynnemu producentowi obuwia Bata. Po II wojnie światowej zamek został skonfiskowany przez państwo. W obiekcie ulokowane kilka instytucji państwowych. 9 maja 1950 r. w zamku wybuchł pożar, który strawił obiekt. Koszt odbudowy zamku sfinansowało państwo, dostępny jest dziś zwiedzającym jako oddział słowackiego muzeum narodowego. W 1970 r. został ogłoszony narodowym zabytkiem kultury Republiki Słowackiej. Wykorzystywany wielokrotnie jako miejsce – naturalna dekoracja produkcji filmowej. W latach 50 XX w. odkryto pod zamkiem jaskinię. Okolice zamku Do bojnickiego zamku należy przyległy park zamkowy, w którym rośnie wiele egzemplarzy różnych drzew, a w tym cenna, w przybliżeniu 700-letnia lipa króla Macieja. Jest ona prawdopodobnie najstarszym drzewem na Słowacji. Częścią parku zamkowego jest również ogród zoologiczny, w którym znajduje się wiele egzemplarzy rzadkich zwierząt egzotycznych. Park przechodzi dalej w park leśny w Górach Strażowskich. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona zamku w Bojnicach (słow. • ang. • niem.) Starania o ochronę bojnickiej lipy króla Macieja. [w:] Enviromagazin [on-line]. Slovenská agentúra životného prostredia. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-06)]. (słow.).
Castelo de Bojnice

O Castelo de Bojnice é um monumento e museu localizado em Bojnice, ao centro da Eslováquia. História O castelo foi mencionado pela primeira vez no ano de 1113, em um documento que se encontra hoje na Abadia de Zobor. Originalmente construído como uma fortaleza de madeira, que foi gradualmente substituída por pedra, Bojnice pertenceu primeiro a Maté Csák, que o recebeu, em 1302, do rei Ladislau V da Hungria. Mais tarde, no século XV, passou para as mãos do rei Matias I. Ele gostava de Bojnice, onde costumava anunciar seus decretos reais abaixo de sua árvore favorita. Um ano antes de sua morte, o rei doou ao seu filho ilegítimo, João Corvino. Os próximos donos foram a família Zápolya (ver João Zápolya). Em 1528, os Thurzo, a família mais rica do norte do reino da Hungria (atual Eslováquia) adquiriu o castelo e realizou uma grande reconstrução deste. A antiga fortaleza transformou-se em um castelo do Renascimento. A partir de 1646, os novos proprietários foram os Palffy, que continuaram com as reformas. O último dos donos Palffy, João Palffy (1829-1908), realizou uma grande reconstrução entre 1888 e 1909, criando a bela imitação dos castelos franceses do vale do Loire. Ele não só foi o financiador do projeto, como também o arquiteto e designer gráfico, utilizando seu gosto artístico e dedicação à coleção de peças de arte. Contudo, após a sua morte, seus herdeiros venderam a maioria das antiguidades, tapeçarias, desenhos, pinturas e esculturas do castelo e, no dia 25 de fevereiro de 1939, toda a propriedade. O comprador foi Ján Baťa, da firma de sapatos Bata. Após o ano de 1945, quando o castelo foi confiscado pelo governo da Checoslováquia, tornou-se sede de várias instituições do Estado. Em 9 de maio de 1950, um grande incêndio atingiu-o, mas o governo o reconstruiu por completo. Desde então, um museu foi aberto em Bojnice. Ligações externas Website oficial do castelo de Bojnice
Бойницький замок

Бойницький замок (словац. Bojnický zámok, нім. Schloss Weinitz) — замок у словацькому місті Бойниці. Сьогодні в ньому розташований один з найвідвідуваніших музеїв країни. Історія Замок був вперше згаданий в 1113 році в документі абатства Зобор. Спочатку він був дерев'яним, але поступово окремі елементи були замінені кам'яними, а зовнішні стіни були пристосовані до навколишньої гористої місцевості. Першим власником став Матуш Чак, фактичний правитель всієї західної і центральної Словаччини. Замок був переданий йому в 1302 році королем Угорщини Вацлавом III. В XV столітті замок перебував у володінні короля Матяша «Корвіна» Хуньяді, який, у свою чергу, передав замок в 1489 році на короткий час своєму позашлюбному сину Яношу Корвіну. Матьяш охоче відвідував Бойнице і видавав тут королівські укази. Зазвичай він диктував їх під своєю улюбленою липою, відомою сьогодні під назвою Липа короля Матяша. Після смерті Матяша замок перейшов у володіння роду Запольяї. Багата родина Турзій з північної частини Угорського королівства придбала замок у 1528 році і здійснила численні перебудови. Первісна фортеця була перетворена на ренесансний замок. З 1646 року замок перебував у володінні роду Палфіїв, які також стали ініціаторами якихось перетворень замку. Нарешті, Ян Палфій піддав Бойницький замок капітальній перебудові, що тривала з 1888 до 1909 року. Виник сьогоднішній замок, що нагадує французькі замки Луари. Палфій особисто брав участь у перебудові як архітектор і графічний дизайнер. Він був одним з найбільших колекціонерів античних гобеленів, картин і скульптур свого часу. Перебудова замку була виконана і у зв'язку з особистим життям Яна Палфія. Він закохався в француженку, дочку аристократа. Палфій зробив їй пропозицію, і вона погодилася, однак переїжджати у замок не збиралася, адже він не був схожий на її рідний дім. У підсумку замок був перебудований у французькому стилі, але перебудова тривала 21 рік. За цей час дівчина вже вийшла заміж, а Ян Палфій помер неодруженим. Після смерті Палфія його спадкоємці у 1939 році продали замок разом з водолікарнею і навколишнею землею Яну Антоніну Баті, голові взуттєвого концерну Бата. Після 1945 майно Баті було конфісковано чехословацькою державою, а в замку стали розташовуватися різні державні інститути. 9 травня 1950 р. у замку виникла пожежа, яка завдала великої шкоди. Уряд виділив кошти на відновлення Бойницькому замку. Після відновлення у замку розташувалася філія Словацького народного музею, спеціалізована на документації та презентації постмодерністського архітектурного стилю. Крім цього, романтичний замок є популярним місцем для зйомки казкових фільмів, в тому числі «Печера золотої троянди». У 2006 році Бойницький замок відвідало близько 200 тисяч чоловік. Види замку Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Бойницький замок Офіційний сайт Бойницького замку [Архівовано 11 червня 2012 у Wayback Machine.] (словац.), (англ.), (нім.) Бойницький замок на сайті Castlesinfo [Архівовано 19 січня 2018 у Wayback Machine.] (англ.)
Church of the Nativity of the Blessed Virgin Mary, Michalovce

Church of the Nativity of the Blessed Virgin Mary (Slovak: Rímskokatolícky farský kostol Narodenia Panny Márie) is a historic Marian cathedral of the Catholic Church in the old square in the city of Michalovce in the Kosice Region in eastern Slovakia. Finished in the late 13th century it is the oldest church in Michalovce. Originally designed as a Gothic church, it was restored in the 18th century to Baroque style. It is widely considered to be one of Slovakia's finest examples of medieval church architecture and among the most well-known church buildings in the country and is considered a national landmark in Slovakia. History The church, dedicated to the Virgin Mary (who was also the patron saint of Hungarian kings), was constructed in the late 13th century for the lords of Michalovce (Nagymihályiovci). The church was located in what was then the town center, and then obviously stood in the middle of the square. By the 14th century the church was located near the church parish school (written mention of it is among the oldest records of the parish schools throughout Slovakia). From the 16th to 18th centuries the church changed hands several times (alternately belonging to Protestants and Catholics). At the end of 17th century it was severely damaged by fire. In the 18th century it was restored by initiative and the patronage of the Hungarian Count Imre Sztáray. What was originally a gothic church now obtained Baroque architecture. To this day the Gothic church bell tower remains, and the Church has maintained a Gothic-styled interior. Other sights include an epitaph of an unknown Hungarian aristocrat, as well as a baroque altar dating from 1721 with a younger altarpiece of the Virgin Mary (the original was transferred to the Jesuit church in nearby Uzhhorod), a plaque (to commemorate the restoration of the church) in 1749, Rococo pulpit from the 19th century. Above the main entrance to the church is placed a plaque with an inscription from 1784. Curiosity is nowadays aroused by the local crypt, where the members of the families of patrons of the church is buried along with 18th-century weapons that were allegedly concealed in the bowels of the church by conspirators against the king. See also Roman Catholic Marian churches Michalovce Roman Catholicism in Slovakia References External links Official Website
Kostel svaté Alžběty (Kremnica)

Kostel svaté Alžběty (lidově Špitálský kostel) je gotický římskokatolický kostel v Kremnici na Dolní ulici u nemocnice. Kostel, původně zasvěcený sv. Kříži a zmiňovaný poprvé v roce 1393, byl s podporou uherského krále Ludvíka I. Velikého přistavěn ke špitálu v letech 1382 až 1383. Je to nejstarší kostel v Kremnici (po kapli sv. Ondřeje). Jde o jednolodní kostel s prodlouženou svatyní. Klenby ve svatyni mají kamenná žebra, spjatá třemi svorníky, jež zdobí postupně tři znaky – nad varhanami jednoduchý štít s hornickými symboly (zkřížené kladivo a motyka), prostřední uherský erb deseti liliemi a na přední klenbě je znak Anjouovců se dvěma liliemi – znak dynastické a státní moci. Věž nebyla součástí původního objektu, ke stavbě byla přistavěna v letech 1712 až 1713 poté, co v roce 1707 kostel vyhořel. Nově vybudovaná věž nesla tři zvony, dále bylo obnoveno celé vnitřní zařízení, lavice, oltáře ap., zřízen byl kamenný portál zpod zvonice do chrámové lodě. Obraz Spasitele nesoucího kříž byl nahrazen obrazem sv. Alžběty; od té doby se datuje zasvěcení kostela sv. Alžbětě. Roku 1902 bylo zařízení obměněno. Kostel značně utrpěl frontovými událostmi, při rekonstrukcích koncem v 20. století bylo toto neogotické interiérové zařízení odstraněno. K poslední rekonstrukci kostela došlo v letech 2000 až 2001. Zachován zůstal jen vstupní lomený gotický portál do lodě kostela, dva gotické portály v severní stěně lodě byly při stavebních úpravách opět skryty pod omítku. Z vnitřního vybavení se zachovala původní gotická křtitelnice s barokním figurálním víkem. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kostol svätej Alžbety (Kremnica) na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svaté Alžběty na Wikimedia Commons
Vinenské jezero

Vinianské jezero je vodní nádrž v jižní části Vihorlatských vrchů. Poloha Nachází se přibližně 2 km severovýchodně od obce Vinné a vzniklo přehrazením údolí mezi vrchy Šutová 319,3 m n. m. a Marečková 401,6 m n. m. Vodní plocha měří 8 ha a vytváří oblíbenou turistickou lokalitu s množstvím chat a možností koupání, plavbou na loďce a turistiky. Přístupné je cestou z obce Vinné, která obchází celé jezero a také mnoha turistickými stezkami. Přístup Po značce ze střediska Kamenec v severní části Zemplínská šírava, trvání ↑ 0:50 h, ↓ 0:45 h Po značce z obce Trnava pri Laborci přes Vinenský hrad, trvání ↑ 2:20 h, ↓ 2:00 h Po značce ze střediska Medvedia hora v severní části Zemplínská šírava přes rozcestí Pod Senderovou, trvání ↑ 0:45 h, ↓ 0: 45 h Související články Vihorlatské vrchy Zemplínská Šírava Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Vinianske jazero na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vinenské jezero na Wikimedia Commons Poloha na turistické mapě Turistická mapa Karpatská turistická cesta, část 1 (Aurius, 2013) Archivováno 20. 2. 2015 na Wayback Machine., část 2 Archivováno 20. 2. 2015 na Wayback Machine.
Church of the Assumption of the Virgin Mary, Plavecký Štvrtok

The Church of the Assumption of the Virgin Mary is a Roman Catholic Church in Plavecký Štvrtok from the first half of the 14th century, and reconstructed in the 17th and the 19th century. In the church park there are three limestone statues created in different time periods. The church was built in the 14th century. It is mentioned in a document at the donation of the village in 1333. It was built in Gothic style. It was vaulted in the 17th century, the roof was also repaired. Only the front side remained in Gothic style. Another reconstruction was done in 1922 along with installing new bells. On November 11, 1922, the reconstructed church was consecrated - since then the winter festival is held. A new organ was installed on December 17, 1925, the tower's roof was covered with sheet metal in 1933. The rectory was built in 1787. There are some statues in front of the church. The most valuable is the statue of the cross with Jesus Christ and Virgin Mary created by a French sculptor in 1793. In 1908, a statue of Holy Trinity was built from a collection of our countrymen in America. The 3rd memorial is the memorial of killed soldiers in World War I. It was created by a stonemason - sculptor Weinberger from Stupava in 1932. Gallery References