NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nišská synagoga

Nišská synagoga byla postavena v roce 1925. V současné době slouží jako kulturní instituce. V roce 1695 je v Niši poprvé zmiňována židovská čtvrť. Město, které bylo pod tureckou nadvládou, mělo čtvrť s názvem "Čivutana" – její součástí byla synagoga, vlastní škola a židovská rituální lázeň mikve. V roce 1801 byla za rabína Rahamima Naftaliho Gedalji postavena nová synagoga, která však byla v roce 1879 zničena požárem. Na konci 19. století měla Niš dvě synagogy, označované jako velká a malá. Protože stávající svatostánky byly zchátralé, byla na přelomu let 1924 a 1925 postavena nová synagoga. Ta má trojdílné průčelí, jehož vrcholem je stupňovitý štít. Během druhé světové války byla synagoga využívána wehrmachtem jako skladiště. Vzhledem k tomu, že v poválečném období v Niši téměř nikdo z Židů nepřežil, zůstala budova nevyužita. V roce 1948 byla synagoga oficiálně uzavřena a v roce 1970 prodána městu Niš – v té době již ale stavba vyžadovala zásadní rekonstrukci. Město budovu opravilo a v rozporu s původními sliby ji využilo k výstavním účelům. V roce 1986 byla synagoga zapsána na seznam památek a v letech 2001/2009 prošla rozsáhlou rekonstrukcí. Se souhlasem židovské obce byla přejmenována na "Chrám kultury" (srbsky Hram kulture) a nyní se využívá pro koncerty a další kulturní účely. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Synagoge (Niš) na srbské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nišská synagoga na Wikimedia Commons
Synagoge (Niš)

Die 1925 erbaute Synagoge in der serbischen Stadt Niš wird heute als „Tempel der Kultur“ für kulturelle Zwecke genutzt. Geschichte 1695 wird zum ersten Mal ein jüdisches Viertel – „Čivutana“ – mit Synagoge, eigener Schule und Mikwe in Niš erwähnt. 1801 wurde unter dem Rabbi Rahamim Naftali Gedalja eine neue Synagoge erbaut, die jedoch 1879 bei einem Brand zerstört wurde. Ende des 19. Jahrhunderts besaß Niš zwei Synagogen, die große Synagoge „El Kal Grande“ und die kleine „El Kal Čiko“. Da die vorhandenen Synagogen baufällig waren, wurde in den Jahren 1924/1925 eine neue Synagoge erbaut. Die Synagoge hat eine dreiteilige Fassade, mit einem Treppengiebel als Krönung derselben. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Synagoge von der Wehrmacht als Magazin genutzt. Da es in der Nachkriegszeit kaum jüdische Überlebende in Niš gab, blieb der Sakralraum ungenutzt. 1948 wurde die Synagoge geschlossen und 1970 – inzwischen stark renovierungsbedürftig – an die Stadt Niš verkauft. Die Stadt renovierte den Bau und nutzte das Haus – entgegen den ursprünglichen Zusagen – für Ausstellungszwecke. 1986 wurde die Synagoge unter Denkmalschutz gestellt und 2001/2009 erfolgte eine umfassende Restaurierung. Die Synagoge wurde, mit Zustimmung der jüdischen Gemeinde, in „Tempel der Kultur“ (serbisch: hram kulture) umbenannt und wird heute für Konzerte wie das Musikfestival „Constantinus“ und andere kulturelle Zwecke genutzt. Weblinks Historisches Archiv der Stadt Niš über die jüdische Gemeinde von Niš (en, sr)
Národní knihovna Srbska

Národní knihovna Srbska (srbsky Народна библиотека Србије/Narodna biblioteka Srbije) je hlavní knihovnou v Srbsku. Sídlí v Bělehradě, na Vračaru. Historie Instituce národní knihovny byla v Srbsku založena v roce 1832 v knihovně Gligorije Vozaroviće. V první polovině 19. století byla většina obyvatel tehdejšího Srbska negramotná a neuměla číst; knižní fond byl velmi skromný a tvořily jej víceméně dary, které Vozarović získal, nebo které do knihovny vložil sám jako své knihy. V listopadu téhož roku vydal srbský kníže Milan dekret, na základě něhož musel být každý jeden výtisk každé knihy, která v Srbsku vyšla, darován knihovně. O rok později získala knihovna svého prvního knihovníka, který působil při Velké škole (předchůdci dnešní Bělehradské univerzity). V druhé polovině 19. století byla knihovna přemístěna do budovy Kapetana Miši, kde dnes sídlí rektorát Bělehradské univerzity. Během první světové války byla část knižního fondu rozmístěna po Bělehradě; některé knihy byly odvezeny do Niše a Kosovské Mitrovice. Jiné byly převezeny okupačním vojskem do Sofie. V této budově zůstala knihovna až do roku 1920, kdy byla pro její potřeby odkoupena budova na Kosančićově venci. Na začátku dubnové války, kdy Jugoslávii obsadila vojska fašistických zemí, však byla tato budova při bombardování zničena. Knihovna tak přišla o rozsáhlý knižní fond, který obsahoval i středověké rukopisy z 12.–17. století, stejně jako spisy z dob turecké správy Balkánu. V roce 1946 byla knihovna umístěna do budovy bývalého hotelu Srpska kruna (Srbská koruna) na konci Knez Mihailovy ulice, ke se dnes nachází bělehradská městská knihovna. Obnovu jugoslávské knihovny po druhé světové válce iniciovali také i mnozí spisovatelé, jako např. Milan Rakić, Miloš Crnjanski, Desanka Maksimović, Tihomir Đorđević a další. V současné budově, která vznikla ve stylu jugoslávského brutalismu sídlí knihovna od roku 1973. Její výstavba byla zahájena roku 1965; rozhodnutí padlo při výročí 150 let prvního srbského povstání. Budova vznikla podle návrhu architekta Iva Kurtoviće. Otevřena byla dne 6. dubna 1973 na připomínku bombardování německým letectvem v roce 1941. Rekonstruována byla v roce 2011. Budova knihovny je památkově chráněná a byla vyobrazena i na některých jugoslávských bankovkách. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Narodna biblioteka Srbije na srbské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Srbská národní knihovna na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Biblioteca Nacional de Serbia

La Biblioteca Nacional de Serbia (en serbio Народна библиотека Србије o Narodna Biblioteka Srbije) se encuentra en Belgrado, Serbia, en el municipio de Vracar, cerca del Templo de San Sava. Fundada en 1832 por Gligorije Vozarović, en 1941 fue destruida durante el bombardeo de Belgrado por los nazis en su ataque a la capital del entonces Reino de Yugoslavia. En la biblioteca se perdieron en esa ocasión casi un millón de libros de un valor incalculable. En la actualidad cuenta con más de cinco millones de artículos, entre libros, manuscritos, incunables, microfilm, etc. Una de las joyas que se conservan en la biblioteca es el Evangelio de Miroslav, considerado como uno de los más importantes y hermosos libros serbios, manuscrito escrito sobre pergamino, en cirílico uncial. Es una obra litúrgica realizada alrededor de 1180 por dos monjes para el duque Miroslav, hermano de Esteban Nemanja, gran príncipe del estado serbio medieval de Raška.​ La Biblioteca forma parte de la Biblioteca Digital Mundial. Desde agosto de 2012 la Biblioteca Nacional de Serbia y la Biblioteca Nacional de España tienen un acuerdo de intercambio de recursos de investigación así como de documentos, bibliografía, etc. para “fortalecer la amistad y el entendimiento entre los dos pueblos”.​ Referencias Enlaces externos
Bibliothèque nationale de Serbie

La Bibliothèque nationale de Serbie (en serbe cyrillique : Народна библиотека Србије ; en serbe latin : Narodna biblioteka Srbije) est située à Belgrade, dans la municipalité urbaine de Vračar, près de l'église Saint-Sava. L'actuel bâtiment construit entre 1966 et 1972 par Ivo Kurtović dans un style moderniste est inscrit sur la liste des biens culturels de la Ville de Belgrade. Historique L’idée de la bibliothèque revient à Dimitrije Davidović, qui fut l’éditeur du premier journal serbe et le représentant du prince Miloš Ier Obrenović, soit l'équivalent d'un premier ministre. En février 1832, Davidović écrivit au prince pour lui suggérer la création d'une vaste bibliothèque. Il fut écouté et le prince ordonna l’obligation de dépôt dans ce qui allait devenir la Bibliothèque nationale de Serbie. En 1941, le bombardement de Belgrade par les nazis détruisit plusieurs centaines de milliers de livres, dont 1 424 manuscrits et chartes rédigés en cyrillique. Architecture Fonds Références Voir aussi Liens externes (sr) Site officiel Ressource relative à la musique : Répertoire international des sources musicales Articles connexes Bibliothèque universitaire Svetozar Marković Architecture à Belgrade Portail de Belgrade Sciences de l’information et bibliothèques Portail de la protection du patrimoine
Narodna knjižnica Srbije

Narodna knjižnica Srbije osnovana je 1832. u knjižari Gligorija Vozarovića. Inicijalni fond činili su pokloni Vozarevića i drugih srpskih kulturnih poslanika. Knez Miloš je naredio da se jedan primjerak od svake tiskane knjige ustupi ovoj knjižnici. Tako je ustanovljena institucija obaveznoga primjerka. Zgrada knjižnice pogođena je 6. travnja 1941. prilikom njemačkog bombardiranja Beograda i veliki dio knjižnog fonda je tada uništen. Postojeća zgrada Narodne knjižnice na Vračaru izgrađena je 1973. godine. Zgradu je projektirao arhitekt Ivo Kurtović. Upravitelji Upravitelji Narodne knjižnice bili su: 1853. – 1856. – Filip Nikolić (1830. – 1867.) 1856. – 1859. – Đuro Daničić (1825. – 1882.) 1861. – 1869. – Janko Šafarik (1814. – 1876.) 1869. – 1874. – Stojan Novaković (1842. – 1915.) od 1875. – Jovan Bošković (1834. – 1892.) 1880. – 1886. – Nićifor Dučić (1832. – 1900.) od 1886. – Milan Đ. Milićević (1831. – 1908.) do 1900. – Dragiša Stanojević (1844. – 1918.) 1900. – 1901. – Stojan Protić (1857. – 1923.) 1901. – 1903. – Ljubomir Jovanović (1865. – 1928.) 1903. – 1927. – Jovan Tomić (1869. – 1932.) 1927. – 1935. – Miloš Zečević (1880. – 1955.) 1935. – 1941. – Dragoslav Ilić (1889. – 1973.) 1941. – 1945. – Đorđe Radojčić (1905. – 1970.) 1945. – 1960. – Dušan Milačić (1892. – 1979.) 1960. – 1965. – Čedomir Minderović (1912. – 1966.) 1965. – 1968. – Milorad Panić-Surep (1912. – 1968.) 1968. – 1977. – Svetislav Đurić (1919. – 2004.) 1977. – 1979. – Vladimir Stevanović (1930. – 1979.) 1980. – 1983. – Vaso Milinčević (1928. – ) 1983. – 1988. – Milan Milutinović (1942. – ) 1988. – 2001. – Milomir Petrović (1934. – ) 2001. – 2012. – Sreten Ugričić (1961. – ) 2012. – 2013. – Dejan Ristić (1972. – ) 2013. – 2015. – Svetlana Jančić (1948. – ) 2015. – 2021. – Laslo Blašković (1966. – ) 2021. – danas – Vladimir Pištalo (1960. – ) Izvori
Biblioteca nazionale serba

La Biblioteca nazionale serba (in lingua serba Народна библиотека Србије o Narodna biblioteka Srbije) è situata a Belgrado, Serbia, nella municipalità di Vračar, nei pressi del tempio di San Saba. Fu fondata nel 1832 da Gligorije Vozarović. Il direttore della biblioteca è Laslo Blašković. Nel 1941 Belgrado fu bombardata dai tedeschi. Nella biblioteca sono andati persi, in quell'occasione, quasi un milione di libri. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Biblioteca Nazionale Serba Collegamenti esterni (SR) Sito ufficiale, su nb.rs.
Biblioteka Narodowa w Belgradzie

Biblioteka Narodowa w Belgradzie (serb. Народна библиотека Србије, NLS) – serbska biblioteka narodowa w Belgradzie założona w 1832 roku. Jest najstarszą instytucją kultury w kraju. Historia Biblioteka została założona w 1832 roku przez księgarza i wydawcę Gligorijea Vozarovića, który podarował bibliotece pierwsze książki. 28 lutego 1832 roku Dimitrije Davidović wysłał w tej sprawie list do księcia Miłosza I Obrenowića. Na pamiątkę tego wydarzenia w dniu tym od 2020 roku w Serbii jest obchodzony dzień Biblioteki Narodowej. Miłosz I Obrenowić w listopadzie nakazał, a by przekazywać jedną kopię każdej drukowanej książki do biblioteki. Przez pierwszy rok biblioteka funkcjonowała w budynku księgarni., a potem została przeniesiona do drukarni państwowej. Podczas I wojny światowej w czasie bombardowania budynek i część zbiorów zostało zniszczonych. To co pozostało przeniesiono z Belgradu do Niszu i Kragujevaca, część trafiło do Sofii. Podczas tej akcji cześć zbiorów bezpowrotnie zaginęła. W tym trzy najcenniejsze serbskie manuskrypty: Nikolsko jewandziele, Prizrenski prepis Duszanowog zakonika i Zbornik popa Dragola. Po wojnie w 1919 roku została wydana ustawa o Bibliotece Narodowej. Biblioteka stała się centralną biblioteką państwową i uzyskała prawo do egzemplarza obowiązkowego z Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Ponieważ budynek był zniszczony w 1920 roku kupiono budynek fabryki papierów wartościowych i tam po dwuletnim remoncie została otwarta biblioteka w 1922 roku. Po II wojnie światowej Bombardowanie podczas II wojny światowej całkowicie zniszczyło budynek i zbiory. Po wyzwoleniu Belgradu w 1944 roku rozpoczęła się odbudowa biblioteki. Biblioteka została otwarta 20 kwietnia 1947 roku w budynku dawnego hotelu. Decyzją Ministerstwa Edukacji do biblioteki przekazano zbiory z: Biblioteki Sądu (20709 tomów) Senatu, część biblioteki Zgromadzenia Narodowego i Bibliotekę Towarzystwa Świętego Sawy. Zakupiono również zbiory prywatne i otrzymano w formie darowizny biblioteki: etnologa Tihomira Đorđevicia i Milana Rakicia. W 1954 roku podjęto decyzję o budowie nowego budynku, którego projekt przygotowała Ivo Kurtović. Kamień węgielny został wmurowany 20 października 1966 roku. Został on otwarty 6 kwietnia 1973 roku. Budynek ma 24 tys. m². Ponieważ zbiory wciąż się powiększają 28 lutego 2020 podczas dnia Biblioteki Narodowej minister kultury i informacji Vladan Vukosavljević zapowiedział na 2023 rok oddanie nowych magazynów. Zbiory Katalog on-line biblioteki zawiera ponad 665 tys. rekordów bibliograficznych, reprezentujących zbiory różnych typów dokumentów. W zbiorach biblioteki w 2020 roku znajdowało się 6 mln woluminów. Biblioteka posiada prawo otrzymywania egzemplarza obowiązkowego; nadaje również numery ISBN, ISSN, ISMN, ISAN i DOI. W 2003 roku rozpoczęto digitalizację zbiorów biblioteki, tworząc Virtuelne biblioteke Srbije (VBS). Na początku 2012 roku biblioteka cyfrowa zawierała ponad 1,5 mln zdigitalizowanych dokumentów. Przypisy
Biblioteca Nacional da Sérvia

A Biblioteca Nacional da Sérvia (em sérvio Народна библиотека Србије ou Narodna Biblioteka Srbije) encontra-se em Belgrado, Sérvia, no município de Vracar, perto do Templo de São Sava. Fundada em 1832 por Gligorije Vozarović, em 1941 foi destruída durante o bombardeio de Belgrado pelos nazis em seu ataque à capital do então Reino de Jugoslávia. Na biblioteca perderam-se nessa ocasião quase um milhão de livros de um valor incalculável. Na actualidade conta com mais de cinco milhões de artigos, entre livros, manuscritos, incunábulos, microfilmes, etc. Uma das jóias que se conservam na biblioteca é o Evangelho de Miroslav, considerado como um dos mais importantes e formosos livros sérvios, manuscrito escrito sobre pergaminho, em cirílico. É uma obra litúrgica realizada ao redor de 1180 por dois monges para o duque Miroslav, irmão de Esteban Nemanja, grande príncipe do estado sérvio medieval de Raška. A Biblioteca faz parte de Biblioteca Digital Mundial. Desde agosto de 2012 a Biblioteca Nacional de Sérvia e a Biblioteca Nacional de Espanha têm um acordo de intercâmbio de recursos de investigação bem como de documentos, bibliografia, etc. para “fortalecer a amizade e o entendimento entre os dois povos”. Referências
Национальная библиотека Сербии

Национальная библиотека Сербии (серб. Народна библиотека Србије) расположена в Белграде, в общине Врачар. Её здание признано памятником культуры Белграда. История Основание библиотеки связано с историческим событием февраля 1832 года, когда Димитрие Давидович, издатель первой сербской газеты, обратился с письмом к князю Милошу Обреновичу. В ноябре того же года князь распорядился отправлять обязательные экземпляры в Национальную библиотеку. Во время Первой мировой войны здание библиотеки и её собрания пострадали в результате бомбардировок, поэтому оставшиеся собрания были перевезены из Белграда в Ниш и Крагуевац для их сохранения. После окончания войны и согласно Акту о Национальной библиотеке и Закону о печати от 1919 года, библиотека стала центральной государственной и получила право получения обязательных экземпляров публикуемых книг со всего королевства Югославия. В апреле 1941 года, после начала вторжения стран «оси» в Югославию, в ходе немецких бомбардировок Белграда полностью уничтожили здание библиотеки вместе с собранием книг в 500 000 экземпляров, бесценной коллекцией из 1424 кириллических рукописей и уставов, коллекцией старинных карт и гравюр, насчитывавшей 1500 единиц, коллекцией из 4000 журналов, 1800 газетных заголовков, богатыми и уникальными архивами турецких документов и со всеми списками и каталогами. После освобождения Белграда в 1944 году, при изменившихся социальных условиях, начался период интенсивной реконструкции. Примечания Ссылки Официальный сайт (серб.). Дата обращения: 22 апреля 2014. Tri veka burne istorije Narodne biblioteke Srbije (серб.). Дата обращения: 22 апреля 2014.
Національна бібліотека Сербії

Національна бібліотека Сербії (Народна библиотека Србије) — найбільша наукова бібліотека країни, заснована в 1832 році. Історія Ідея створення бібліотеки належить Димирію Давидовичу, який був видавцем першої сербської газети та представником князя Мілоша I. У лютому 1832 року Давидович звернувся до князя з листом, в якому обґрунтував необхідність створення бібліотеки. Князь прислухався до цієї пропозиції й прийняв розпорядження про обов'язкові примірники, що стало основою майбутньої національної бібліотеки. У квітні 1941 року німецька авіація завдала потужного бомбового удару по Белграду, під час якого було зруйновано приміщення бібліотеки і знищено у вогні сотні тисяч книг, серед яких 1424 рукописні книги слов'янськими мовами. У 1973 році було споруджено сучасне приміщення бібліотеки. Фонди Основні фонди бібліотеки включають: книжки, опубліковані після 1868 року сербською та іншими південно-слов'янськими мовами та книжки іноземними мовами з 1700 року, сербські періодичні видання, а також періодичні видання мовами колишньої Югославії та іншими іноземними мовами, велика колекція довідкової літератури: словники, енциклопедії, каталоги в друкованій та електронній формі. Спеціальні колекції містять: давні та рідкісні книги, надруковані у 18 та 19 століттях південно-слов'янськими мовами, а також рідкісна література іноземними мовами з 1700 року, бібліофільні та мініатюрні видання, рукописи та архівні документи, карти, ноти й партитури, фонограми, фотодокументи, картини, гравюри, плакати тощо. Колекція рукописів складається з рукописних книг 12-18 століття, переважно сербською мовою, невеликої кількості рукописних книг болгарською, македонською та російською мовами, інкунабул та стародруків 1494—1638 років, мікрофільмів рукописних книг південно-слов'янськими мовами. Директори бібліотеки 1853—1856. — Филип Николич (1830—1867) 1856—1859. — Туро Даничич (1825—1882) 1861—1869. — Йанко Шафарик (1814—1876) 1869—1874. — Стоян Новакович (1842—1915) од 1875. — Йован Бошкович (1834—1892) 1880—1886. — Ничифор Дучич (1832—1900) од 1886. — Милан Ч. Миличевич (1831—1908) до 1900. — Драгиша Станойевич (1844—1918) 1900—1901. — Стоян Протич (1857—1923) 1901—1903. — Любомир Йванович (1865—1928) 1903—1927. — Йован Томич (1869—1932) 1927—1935. — Милош Зечевич (1880—1955) 1935—1941. — Драгослав Ілич (1889—1973) 1941—1945. — Торче Радойчич (1905—1970) 1945—1960. — Душан Милачич (1892—1979) 1960—1965. — Чедомир Миндерович (1912—1966) 1965—1968. — Милорад Панич-Суреп (1912—1968) 1968—1977. — Светислав Чурич (1919—2004) 1977—1979. — Владимир Стеванович (1930—1979) 1980—1983. — Васо Милинчевич (1928-) 1983—1988. — Милан Милутинович (1942-) 1988—2001. — Миломир Петрович (1934-) 2001-2012. — Сретен Угричич (1961-) 2012-2013. — Дејан Ристич (1972-) 2013-2015. — Светлана Јанчич (1948-) 2015-2021. — Ласло Блашкович (1966-) 2021 — до тепер — Владимир Пиштало (1960-) Посилання Офіційний сайт Хронологія бібліотекарства у Сербії Бомбардування 6 квітня 1941 року
Flughafen Batajnica

Der Flughafen Batajnica, alternativ auch Flughafen Nova Pazova, (serbisch: Аеродром Батајница / Aerodrom Batajnica) liegt in Serbien zwischen den Dörfern Batajnica und Nova Pazova, rund 25 Kilometer nordwestlich der Hauptstadt Belgrad. Der Flughafen wird zurzeit hauptsächlich durch die serbische Luftwaffe und Flugabwehr militärisch genutzt und ist der einzige Flughafen Serbiens mit zwei asphaltierten Start- und Landebahnen. Geschichte Mit dem Bau des Flughafens für die serbische Luftwaffe und Flugabwehr wurde 1947 begonnen. Im Jahr 1951 wurden die Bauarbeiten beendet und der Flughafen offiziell eröffnet. Grund des Baus war die Verteidigung der Hauptstadt Belgrad vor Luftangriffen. Um die Interventionsmöglichkeiten seitens der jugoslawischen Luftwaffe während der NATO-Angriffe auf die damalige Bundesrepublik Jugoslawiens einzudämmen, war der Militärflugplatz mit 25 geflogenen Operationen und des damit verbundenen Bombardements eines der am häufigsten angegriffenen Ziele während des Krieges. Mit der Landung zweier F-16 Mehrzweckkampfflugzeugen der USAFE im Juni 2006 landeten nach mehr als 20 Jahren wieder offiziell US-Kampfjets auf serbischem Boden. Diese Einladung Serbiens wird als Wiederannäherung der Streitmächte gesehen und fundiert als Neuanfang der militärischen Kooperation beider Staaten. Vom 9. bis zum 13. März 2009 besuchten die US Air Force den Flughafen erneut, wobei wieder die Arbeit an besseren Beziehungen im Vordergrund stand. Heute wird der Flughafen hauptsächlich von der serbischen Luftwaffe genutzt und fungiert darüber hinaus immer wieder als Gastgeber für Flugschauen, wie zum Beispiel 2009 für die Air Serbia. Zudem plant man, den Flughafen in Zukunft für die Zivilluftfahrt zu nutzen; der Flughafen könnte dann, so einige Planungen, wie zum Beispiel Frankfurt Hahn für Frankfurt für Belgrad als Basis der Billigfluggesellschaften dienen. Etliche Unternehmen wie EasyJet, Jet2 sowie Germanwings haben an diesem Projekt bereits Interesse gezeigt. Weblinks World Aero Data – LYBT Batajnica (Memento vom 20. Juni 2013 im Webarchiv archive.today) @1@2Vorlage:Toter Link/ourairports.mobiourairports.mobi zum Flughafen Batajnica (Seite nicht mehr abrufbar, festgestellt im Mai 2023. Suche im Internet Archive) Batajnica airfield - LYBT (Memento vom 1. Januar 2004 im Internet Archive) Quiz zum Flughafen Batajnica Einzelnachweise
Batajnica Air Base

The Colonel-pilot Milenko Pavlović Air Base (Serbian: Војни аеродром пуковник-пилот Миленко Павловић, romanized: Vojni aerodrom pukovnik-pilot Milenko Pavlović), commonly known as Batajnica Air Base (Serbian: Војни аеродром Батајница, romanized: Vojni aerodrom Batajnica) (IATA: BJY, ICAO: LYBT) is the main military air base of Serbia. It is located between Batajnica and Nova Pazova, about 25 km northwest from the center of Belgrade, Serbia. History Construction of the airbase started in 1947 and was completed in 1951, when the airbase was officially opened with one grass and two asphalted runways. The purpose of the airbase is to protect the capital Belgrade from aircraft attacks. It was known as 177th Air Base until the 2006 reorganization and was home of 204th Fighter-Aviation regiment, 138th Transport-Aviation Regiment and other units of Yugoslav Air Force. During the 1999 NATO bombing of Yugoslavia the airbase was heavily bombed for 25 days and sustained heavy damage. In 2019, Batajnica Air Base officially changed its name to Colonel-pilot Milenko Pavlović Air Base, in honor of Milenko Pavlović, a pilot killed during the 1999 NATO bombing of Yugoslavia. Units The base is the home station of the following Serbian Air Force and Air Defence units: 204th Air Brigade 101st Fighter Squadron "Knights" 138th Transport Squadron "Storks" 252nd Training Squadron "Ušće Wolves" 890th Mixed Helicopter Squadron "Pegasuses" 177th Air Force Air Defence Artillery Battalion 24th Air Technical Battalion 17th Air Base Security Battalion Aeronautical Overhaul Institute "Moma Stanojlović" The air base also houses Air Force and Air Defence Training Center of the Training Command as well as the Center for Flight Tests of the Technical Testing Center. References External links Media related to Batajnica Air Base at Wikimedia Commons Batajnica Airport map* Batajnica Airbase pre-strike with visible control tower