NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kunta Kinteh Ø

Kunta Kinteh Ø (engelsk: Kunta Kinteh Island – tidligere James Ø; engelsk: James Island) er en ø i Gambiafloden, 30 kilometer fra flodens munding ved Juffureh i Gambia. Den 6. februar 2011 omdøbtes øen til sit nuværende navn for at give øen et gambisk navn. På øen ligger Fort James. Det ligger mindre end to mil fra Albreda på flodens nordlige bred, der havde samme formål for franskmændene. De første europæiske bosættere på øen var tyskbaltere fra Hertugdømmet Kurland og Semgallen, der også havde andre koloniale besiddelser i området. De kaldte stedet Sankt Andreas Ø, selvom den engelske krone tidligere havde tildelt øen til to separate selskaber i 1588 og 1618. I 1651 byggede nybyggerne et fort, som de kaldte Fort Jacob efter Jacob Kettler, hertugen af Kurland, og brugte det som handelsbastion. Hollænderne havde fortet i en kort periode fra 1659 indtil englænderne erobrede det i 1661; hollænderne afstod formelt fortet til englænderne i 1664. Som et vigtigt historisk sted i vestafrikas slavehandel, er det nu opført som på UNESCO's verdensarvsliste, sammen med relaterede steder, herunder Albreda, Juffureh og Fort Bullen. Kunta Kinteh Ø lider af voldsom erosion, og er nu cirka en sjettedel af sin størrelse i forhold til tiden da fortet var aktivt. Ruinerne af flere af de britiske administrative bygninger (herunder en enkelt celle, tilsyneladende brugt til at huse de mest besværlige fanger), en lille bådebro og en række baobabtræer er blevet tilbage. Ruinerne er blevet stabiliseret og beskyttet af en udjævning. På grund af det flade lavland øen består af, er nogle strukturer til tider blevet rørt af bølgerne ved højvande og storme. Kunta Kinte, forfatteren Alex Haleys Mandingo-forfader, der er beskrevet i bogen og tv-serien Rødder, var formentlig afskibet via Kunta Kinteh Ø. Eksterne henvisninger UNESCO's side for James Island (engelsk) Flere detaljer samt kort (engelsk) Kildehenvisninger
Isla Kunta Kinteh

La isla Kunta Kinteh​ también llamada isla Jacobo o James (hasta 2011​), es una isla fluvial del río Gambia, que fue declarada Patrimonio de la Humanidad por la Unesco en 2003, por contener numerosos vestigios de la penetración europea en África, desde el siglo XV hasta la independencia de aquel país. El cauce, que es navegable por un largo trecho, constituye la primera ruta comercial hacia el interior del África occidental y, más tarde, una base para el comercio de esclavos. Los vestigios de este tráfico constituyen, no sólo un importante patrimonio histórico, sino también un símbolo para la Diáspora africana. Su nombre inglés James fue cambiado en 2011 a Kunta Kinteh para darle un nombre gambiano a la isla.​ Imágenes Historia La isla fue identificada durante la navegación del río Gambia durante el segundo viaje de Alvise Cadamosto al servicio del Imperio portugués en 1546, con la denominación de isla San Andrés. En 1651 el Ducado de Curlandia y Semigalia (actual Letonia) ocupó la isla para el comercio triangular de esclavos con su colonia americana de Nueva Curlandia (isla de Tobago, Trinidad y Tobago).​El ingeniero Fock construyó en Sankt Andreas el fuerte San Jacob, rectangular y con bastiones, y la colonia contó con el apoyo del rey de Barra (cerca de Essau) para el aprovisionamiento y con Países Bajos, que controlaba Arguin y Costa de los Esclavos. En 1658 la isla pasó a la Compañía Neerlandesa de las Indias Occidentales, quedando ésta en manos inglesas en 1661. La isla se renombró como Saint James por Jacobo II de Inglaterra. Fue ocupada brevemente por Francia en 1695. En 1750 fue controlada por la Compañía Africana de Mercaderes, sucesora de la Royal African Company. Además, de 1758 a 1779 formó parte de la región controlada por Francia e Inglaterra de Senegambia. La ilegalización inglesa de la esclavitud de 1807 y su fin efectivo en el territorio ocasionaron el abandono de la isla, que carece de agua dulce, en 1870.​ En 2003 se reconoció como Patrimonio de la Humanidad de Isla Saint James y Sitios Anexos. En 2011 se renombró isla Kunta Kinteh, con la inauguración de una escultura del personaje literario Kunta Kinte.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Isla Kunta Kinteh.
Kunta Kinte (otok)

Kunta Kinte (eng. James Island) je otok na rijeci Gambiji 30 km od njezina ušća, kod mjesta Juffureha u Gambiji. Na njemu se nalazi britanska utvrda Fort James koja je samo 3 km udaljena od francuske utvrde Albreda na sjevernoj obali rijeke. Obje su, zajedno s utvrdama Juffureh i Fort Bullen, 2003. godine upisane na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Africi kao "svjedočanstva i ostaci od pred-kolonijalnog i pred-robovskog razdoblja do post-robovskog razdoblja i gambijske neovisnosti". Dana 6. veljače 2011. preimenovan je u otok Kunta Kinte, kako bi imao više gambijsko ime. Naime, Kunta Kinte, pripadnik naroda Mandinka, je bio predak američkog spisatelja Alexa Haleyja koji je u svom slavnom djelu Korijeni: Saga o američkoj obitelji, biografski i djelomice fikcijski, opisao njegov život i između ostalog njegov odlazak u roblje, upravo preko Jamesovog otoka. Povijest Prvi europski doseljenici na otok su bili Baltički Nijemci iz vojvodstava Kurlandije i Semigalije, koji su imali druge kolonijalne posjede u tom području. Oni su ga zvali Otok sv. Andrije. No, na njega su polagali pravo i Englezi koji su ga prethodno dodijellili dvjema zasebnim poduzećima 1588. i 1618. godine. God. 1651., doseljenici su izgradili utvrdu Jakov Fort, nazvanoj po vojvodi Kurlandije, Jakovu Kettleru. Nizozemci su nakratko održavali utvrdu od 1659. do 1661. godine kada ju zauzimaju Britanci; Nizozemci su je službeno ustupili Britancima 1664. godine. Britanci su otok preimenovali u Jamesov otok ("Jakovljev otok"), a utvrdu Fort James po tadašnjem vojvodi od Yorka, kasnijem Jakovu II., kralju Engleske. Ovlaštene kraljevske tvrtke su upravljale ovim područjem, koje se u početku bavilo trgovinom zlata i bjelokosti, a kasnije i trgovinom roblja. Od 1669. njime upravlja Gambijsko društvo, a od 1684. godine, Kraljevska afrička tvrtka (Royal African Company). Francuzi i gusari su više puta osvajali i uništavali utvrdu (1695. i 1702.). Dana 13. lipnja 1750. godine Jamesov otok je preuzelo "Udruženje trgovaca u Africi", a od 25. svibnja 1765. do 11. veljače 1779. godine, Gambija je bila dijelom britanske Senegambije. Nakon što je donesen Zakon o trgovini robljem 1807. godine, čime je trgovina robljem zabranjena u Ujedinjenom Kraljevstvu, izgrađene su Šestotopna baterija (Six-Gun Battery, 1816.) i Fort Bullen (1826.), na obje strane ušća rijeke Gambije, kako bi sprovodile ovaj zakon. One su, zajedno s cijelim Jamesovim otokom, napušteni 1870. godine. Otok ima veliku eroziju i sada je na oko 1/6 svoje veličine tijekom vremena trgovine robljem. Preostale su tek ruševine nekoliko britanskih upravnih zgrada (uključujući i ćelije za najnemirnije robove), mali mol, i nekoliko skeletnih stabala baobaba. Ruševine su stabilizirane i zaštićen je pokrovni sloj, ali zbog niskog zemljišta neke građevine za vrijeme plime i oluja tuku valovi. Galerija Povezani članci Gorée, Senegal Trgovanje ljudima Robovlasništvo Izvori Vanjske poveznice Kratak opis i povijest Jamesovog otoka Arhivirana inačica izvorne stranice od 10. siječnja 2008. (Wayback Machine) (engl.) Posjećeno 19. listopada 2011. Pojedinosti i karta (engl.) Posjećeno 19. listopada 2011.
Kunta Kinteh (eiland)

Het eiland Kunta Kinteh is een werelderfgoedlocatie in Gambia. De plaats is met name belangrijk vanwege haar getuigenis van de slavernij, als verzamelpunt van slaven totdat slavernij was afgeschaft. De rivier de Gambia was de eerste handelsroute voor het midden van Afrika, en was daarmee ook de corridor vanwaar de slaven werden aangevoerd. Het eiland Kunta Kinteh en de bijhorende vestingwerken herinneren daaraan. Het fort op het eiland is gebouwd in 1651 door Duitsers, afkomstig uit het hertogdom Koerland en Semgallen. Zij noemden het eiland Sint-Andreas. Tien jaar later veroverden de Britten het eiland en vernoemden het naar de hertog van York, de latere koning Jacobus II. Op verzoek van de Amerikaanse kunstenaar Chaz Guest werd het eiland op 6 februari 2011 vernoemd naar de romanfiguur Kunta Kinte uit Roots: The Saga of an American Family (1976) van de Amerikaanse schrijver Alex Haley. Externe link (en) (fr) Kunta Kinteh, Werelderfgoedlijst van UNESCO
Kunta Kinteh Island

Kunta Kinteh Island (dawniej James Island) – wyspa w zachodniej Gambii na rzece Gambia. Znajdują się tu ruiny XVII-wiecznego fortu (Fort James), które wraz z kilkoma innymi historycznymi budowlami w Gambii (głównie w pobliskiej miejscowości Albreda) zostały w 2003 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Pierwszymi Europejczykami, którzy w XVI wieku dotarli do brzegów wyspy, byli Portugalczycy, którzy nadali jej nazwę Wyspa Świętego Andrzeja (port. Isla de Andrea). Po raz pierwszy osiedlili się tu jednak dopiero w kolejnym stuleciu Niemcy bałtyccy i Łotysze z Księstwa Kurlandii, lenna Rzeczypospolitej. W 1651 roku Kurlandczycy ogłosili wyspę swoją kolonią i założyli tu fort i posterunek handlowy, chociaż Brytyjczycy, posiadający wówczas prawo handlu na terenach obecnej Gambii, już wcześniej przydzielili to terytorium dwóm innym kompaniom. Kurlandzki fort otrzymał nazwę fort Jakuba na cześć Jakuba Kettlera – księcia Kurlandii. W ciągu kilku stuleci swojej historii fort kilkakrotnie zmieniał właścicieli, należał do Holendrów, Brytyjczyków i Francuzów, przejściowo znajdował się także w rękach miejscowych piratów. Został też co najmniej trzykrotnie zniszczony (dwa razy przez Francuzów, a raz przypadkiem, kiedy wyleciała w powietrze prochownia). Pod rządami Korony Brytyjskiej wyspa i fort zostały nazwane na cześć króla Jakuba II Stuarta (ang. James II). W rękach Francuzów fort nazywał się Fort Jacques lub Fort Saint-Jacques. Wyspę ostatecznie opuszczono w 1829 roku, kiedy istniał już nowy fort na St. Mary’s Island w rejonie dzisiejszego miasta Bandżul. W 2011 roku wyspa otrzymała swoją obecną nazwę na cześć Kunty Kintego – bohatera powieści Korzenie – Saga amerykańskiej rodziny amerykańskiego pisarza o gambijskich korzeniach Alexa Haleya. Zobacz też kurlandzka kolonizacja w Gambii lista historycznych fortów w Gambii Przypisy
Ilha James (Gâmbia)

A Ilha James é uma ilha fluvial da Gâmbia em pleno rio Gâmbia, a 30 km da foz, foi declarada Património Mundial pela UNESCO em 2003, por conter numerosos vestígios da penetração europeia em África, desde o século XV até à independência daquele país. O rio, que é navegável por uma longa extensão, constituiu a primeira rota comercial para o interior da África ocidental e, mais tarde, uma base para o comércio de escravos. Os vestígios deste tráfico constituem, não só um importante património histórico, mas igualmente um símbolo para a Diáspora africana. Colónia curlandesa Os primeiros europeus que se estabeleceram na ilha, em 1651, eram originários do Ducado da Curlândia (na atual Letónia). Na ilha, que designaram ilha de Santo André, construíram o Forte Jacob. Os curlandeses construíram igualmente o Forte Bayona numa ilha próxima de Banjul e o Forte Jillifree em Jufureh. Colónia inglesa Ver também Lista de Locais Património Mundial em África História da colonização de África Ligações externas Ilha James no WikiMapia
Insula James

Insula James este o insula de pe râul Gambia, aflată la 30 km de gura râului, în apropiere de Juffureh, în Gambia. Pe insulă se află un fort cunoscut sub numele de Fort James, construit de coloniștii olandezi și preluat ulterior de cei britanici. Se găsește la mai puțin de două mile de Albreda, localitate aflată pe malul de nord al râului, localitate ce a servit unui scop similar pentru Franța. Insula James este o insulă în răul Gambia ,la 30 d km d gura d vărsare și aproape de Juffersh în Gambia.Are o fortăreață cunoscută drept fortăreața James.este la mai puțin de 2 mile de Albreda pe malul nordic al râului care a servit cu un scop similar pt francezi. Istorie Primii coloniști europeni ai insulei au fost germanii baltici din ducatul Curlandei și Semigaliei, care aveau de asemenea alte posesiuni coloniale în zonă. Au numit-o insula Sf. Andrei cu toate că puterea regală britanică o donase înainte unor două companii separate în 1588 și 1618. În 1651 coloniștii au construit o fortăreață pe care au numit o fortăreața Jacob, după Jacob Kettler, ducele Curlandei, și au folosit-o ca bază pentru comerț. Britanicii au renumit-o Insula James și fortăreața James după James, ducele de York, mai târziu Regele Iacob al II-lea al Angliei. Royal Adventurers în Africa Company a administrat teritoriul pe care la folosit inițial pentru comerțul cu aur și fildeș și mai târziu pentru comerțul cu sclavi. La 1 august 1669, compania a subînchiriat administrația aventurilor Gambiei. În 1684, compania regală africană a preluat administrația. În 1695 francezii au capturat fortăreața James după o bătălie cu marinarii englezi. Fortăreața a fost distrusă și reconstruită de mai multe ori în confictele dintre britanici, francezi și pirați. La 13 iunie 1750 compania de comerț din Africa și-a asumat administrația Gambiei. Între 25 mai 1765 -11 februarie 1779, Gambia a făcut parte din British Senegambia. Terenurile aflat în amele părți ale guri de revărsare a râului Gambia au fost construite cu intenția specifică de a zădărnici comerțul cu sclavi odată ce a devenit ilegal în imperiul britanic după trecerea actului de desființare în 1807. Aceste terenuri și cu insulă au fost abandonate în 1870. Moștenirea Ca un important loc istoric în vestul african al comerțului cu sclavi, se vrea acum ca Unesco World Heritage Site, împreună cu locurile care fac legătură incluzând Albreda, Jufferh și fortăreața Bullen. insula james suferă de eroziuni grele, și este acum o șesime din mărimea ei din timpul fortăreței. Au rămas unor clădiri britanice administrative (incluzând o singură celulă, aparent folosită pentru a adăposti cei mai problematici dintre captivi) și un număr de schelete de copaci rămase. Ruinele au fost stabilite și protejate.
Кунта-Кинте (остров)

Остров Кунта-Кинте (англ. Kunta Kinteh Island; в 1661—2011 годах — остров Джеймс, англ. James Island) — небольшой фортифицированный необитаемый островок на реке Гамбия, примерно в 30 км от впадения её в Атлантический океан. История Первое укреплённое поселение европейцев на острове было основано герцогством Курляндским в 1651 году. Остров святого Андрея был не единственной заморской колонией герцогства (колония на острове Тобаго существовала на протяжении 1654—1659, и повторно в 1660—1689). В 1661 году остров был захвачен англичанами, которые дали ему современное название. Использовался в качестве базы для вывоза из Западной Африки золота, слоновой кости и чёрных невольников. В 1695 году форт Джеймс был захвачен Францией. Был возвращён Англии в 1697 году, затем снова отошёл Франции в 1702 году. В 1779 году форт был заброшен. В 2003 году остров Джеймс вместе с несколькими другими укреплениями колониального периода внесён в список Всемирного наследия ЮНЕСКО. 6 февраля 2011 года остров был переименован в Кунта-Кинте в честь героя романа Алекса Хейли «Корни», в котором автор проследил историю своей семьи на две сотни лет назад вплоть до африканских предков из Гамбии. Примечания
Kunta Kinteh Island

Kunta Kinteh Island (tidigare James Island och St. Andrew's Island) är en ö i Gambiafloden, 30 kilometer från flodmynningen nära Juffure i Gambia. Ön var en viktig plats för den västafrikanska slavhandeln och är sedan 2003 ett världsarv. De första europeiska bosättarna på ön var portugiser, som kallade den Ilha de Santo André, på 1400-talet. På 1600-talet hade kurländare ön och använde den som handelsplats från 1651 tills den intogs av engelsmännen 1661, vilka ändrade namnet till James Island. De använde först ön för handel med guld och elfenben och senare för handel med förslavade människor. År 1695 intogs Fort James av Frankrike. Fortet återlämnades 1697 men intogs på nytt 1702. Kunta Kinte, Alex Haleys förfader och huvudperson i hans roman Rötter, sändes som förslavad till USA, troligen via James Island. På grund av jorderosion orsakad av vatten, tropiska stormar och klimatförändringar har ön minskat väsentligt i storlek mot vad den hade på den tiden när den användes för slavhandel och nu finns nästan bara själva borgen, någon utkikspost med kanoner, samt några hyddor kvar. Vädret påverkar även byggnaderna som är i stort behov av restaurering. James Island upptogs 2003 på Unescos världsarvslista. Se även Kunta Kinte Kurländska koloniseringen av Amerika Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Kunta Kinteh Island.
Cimetière Bel-Air

Le cimetière Bel-Air est un cimetière catholique à Dakar (Sénégal). Le lieu-dit de Bel Air abrite un cimetière initialement destiné aux habitants de Gorée, chrétiens ou musulmans depuis 1832, puis ouvert aux militaires et aux résidents de Dakar. En 1857, son entretien est confié aux religieux de la Mission, affirmant ainsi progressivement l’identité chrétienne du cimetière qui perdure par la suite. Il comprend une partie civile et une partie militaire, qui honore les soldats de l’infanterie coloniale ou des régiments de tirailleurs sénégalais morts au combat. En mémoire des soldats tombés au cours de la Première Guerre mondiale, un monument porte l’inscription « À nos morts coloniaux ». Près de l’entrée, une statue, œuvre du sculpteur Hippolyte Marius Galy, honore les morts de l’AOF. Y reposent notamment l'ancien président du Sénégal Léopold Sédar Senghor, son fils Philippe Maguilen-Senghor et sa seconde épouse Colette Senghor, mais aussi l'ancien ministre des finances du Sénégal André Peytavin. Articles connexes Cimetière militaire français à l'étranger Notes et références Portail du Sénégal Portail de la mort
Edward Francis Small Teaching Hospital

Das Edward Francis Small Teaching Hospital (EFSTH) ist das zentrale Krankenhaus der Hauptstadt Banjul im westafrikanischen Staat Gambia. Am 21. März 2013 wurde mitgeteilt, dass das Krankenhaus von Royal Victoria Teaching Hospital (RVTH) in Edward Francis Small Teaching Hospital, benannt nach Edward Francis Small, umbenannt wurde. Beschreibung Das staatliche Krankenhaus an dem July 22 Drive (früherer Name Independence Drive) gilt mit 540 Krankenhausbetten als das modernste des Landes und wurde unter britischer Kolonialverwaltung schon 1853 gegründet. Der Betrieb des Royal Victoria Hospital (RVH) wurde 1903 mit Hilfe der Schwestern des Heiligen Joseph von Cluny verbessert. Seit Ende der 1990er trägt es den Namen Royal Victoria Teaching Hospital, da es als Universitätskrankenhaus an die Universität von Gambia angeschlossen ist und Studenten in medizinischen Berufen ausbildet. Die ersten 15 Studenten kamen im November 2002 zum RVTH. Das Krankenhaus beteiligt sich weiter an internationalen Forschungs-Studien zur Malaria-Bekämpfung und Hepatitis-Erkrankung. Medizinische Fakultät Der Studiengang der Humanmedizin wurde mit Gründung einer medizinischen Fakultät durch Gambias Präsident Yahya Jammeh 1994 in Zusammenarbeit mit Kuba geschaffen, um die Gesundheitsreform voranzutreiben. Bis dato mussten gambische Mediziner in Senegal oder den USA und Europa studieren. Die Regelung des Medizinstudiums in Gambia unterliegt dem Department of State for Health and Social Welfare und dem Gambian Medical and Dental Council. Der MBChB (Bachelor of Medicine and Bachelor of Surgery) Studiengang dauert in Gambia ca. 6,5 Jahre und setzt sich wie folgt zusammen: 1 vormedizinisches Semester 4 vorklinische Semester 8 klinische Semester Der vorklinische Studienabschnitt orientiert sich stärker an dem kubanischen Studiengang der Medizin während der klinische Abschnitt vom Aufbau und inhaltlich nach dem Muster Großbritanniens und Europas verläuft, allerdings mit besonderem Augenmerk auf Tropenmedizin. Bei den Dozenten handelt es sich zu 80 % um Ärzte und Professoren die ihren Abschluss im europäisch/amerikanischen Ausland absolviert haben. So leiten zum Beispiel neben den kubanischen Ärzten, des PIS (Promoting integrated health services) Programmes, auch Ärzte der medizinischen Swansea University in Wales eng mit der Universität of The Gambia zusammen. Die meisten Studenten verlassen nach ihrem Studienabschluss Gambia, um anschließend in den USA oder in Europa ihre Facharztausbildung zu machen. Neben dem klassischen Medizinstudium bildet das RVTH noch zwei weitere Berufsgruppen aus: Bachelor of Science in Nursing and Midwifery Bachelor of Science in Public Health Master of Public Health in health promotion and development in Zusammenarbeit mit den Universitäten von Illinois und Iowa in den USA. Master of Science in public health in environmental and occupational health. Siehe auch Liste der Krankenhäuser in Gambia Weblinks The Royal Victoria Teaching Hospital Einzelnachweise
Edward Francis Small Teaching Hospital

Edward Francis Small Teaching Hospital (EFSTH) is a tertiary referral hospital in Banjul, the capital city of The Gambia. It is the largest hospital in the country, originally founded by British colonialists in 1853. Until 2013, it was known as the Royal Victoria Teaching Hospital (RVTH). History Edward Francis Small Teaching Hospital (EFSTH) was founded in 1853 by the British colonial government of what was then the Gambia Colony and Protectorate. The World Health Organization (WHO) donated two million dalasis-worth of equipment for maternal and childcare in 2014. In 2019, the Nurses' Association at the hospital made a public statement lamenting poor working conditions and low salary. In particular, they named the lack of basic items such as proper bins to dispose of waste and fridges to keep medications and other items. Departments Paediatrics The paediatric department has 100 beds and admits around 3000 patients annually. It primarily admits patients with severe malaria, acute respiratory infection, malnutrition, septicaemia, and gastroenteritis. Maternity Maternity care in The Gambia is free and is provided by the government. Evidence suggests that more than half of caesarean sections in The Gambia are carried out at EFSTH. Blood There is a blood bank at EFSTH, but blood is often in short supply and patients' relatives are often required to donate their own blood. This can result in delays to emergency blood transfusion services. Teaching EFSTH became a teaching hospital during the 1990s, in order to tackle the reliance on foreign doctors. The school is operated in conjunction with the University of the Gambia. Its first intake was in 1999 and it had taught 76 doctors by the end of 2011. It offers a six-year undergraduate MBBS course. References
Hospital universitario real Victoria

El Hospital universitario real Victoria​ (en inglés: Royal Victoria Teaching Hospital) es el hospital central de Banjul, la capital de la nación africana de Gambia.​ El hospital de propiedad gubernamental se encuentra en Independence Drive en Banjul y es, con más de 540 camas el mayor hospital del estado. El edificio fue construido bajo la colonización británica de África en 1853. El funcionamiento del Hospital Real Victoria (HVD) mejoró con la ayuda de las Hermanas de San José de Cluny en 1903. El nombre del hospital se amplió a Hospital universitario real Victoria a finales de 1990, ya que pasó a formar parte del cuerpo docente de medicina de nueva creación de la Universidad de Gambia. Véase también Sanidad Salud pública Referencias
Römisch-katholische Kathedrale von Banjul

Die römisch-katholische Kathedrale von Banjul (auch englisch Cathedral of Our Lady of the Assumption, Mariä Himmelfahrt genannt) ist ein Kirchengebäude der römisch-katholischen Kirche in der gambischen Hauptstadt Banjul. Beschreibung Sie liegt an der Hagan Street, Ecke Picton Street, wo sie das Straßenbild dominiert. Sie ist größer als die anglikanische Kathedrale. Erbaut wurde die Kirche zur kolonialen Zeit Gambias von 1913 bis 1916. Den Status einer Kathedrale bekam sie, als Bathurst, so der ehemalige Name von Banjul, 1957 zur Diözese erhoben wurde. Damit ist die Kathedrale der Sitz des Bistums Banjul. Bei seiner Reise über Senegal, Gambia und Guinea traf sich Papst Johannes Paul II. am 23. Februar 1992 mit gambischen Priestern in der Kathedrale. Weblinks Hagan street and the Roman Catholic Church (Memento vom 4. März 2016 im Internet Archive) Foto auf einer alten Postkarte Einzelnachweise