NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Mariakathedraal (Edinburgh, episcopaals)

De Sint-Mariakathedraal is een kathedraal van de Scottish Episcopal Church, behorend tot de Anglicaanse Gemeenschap, in Edinburgh. De kathedraal is de bisschopszetel van het bisdom Edinburgh. Edinburgh kent twee Sint-Mariakathedralen, er is ook een rooms-katholieke kathedraal met die naam. Geschiedenis De kathedraal werd gebouwd in de tweede helft van de 19e eeuw in Edinburgh's New Town en ontworpen door Sir George Gilbert Scott. De eerste steen werd gelegd op 21 mei 1874. Op 25 januari 1879 kon het schip worden geopend. De torenspitsen van de kathedraal, bijgenaamd Barbara en Mary, werden gebouwd van 1913 tot en met 1917. Deze torenspitsen waren ontworpen door Charles Marriott Oldrid Scott, de kleinzoon van Sir George Scott. Externe link Officiële website
Katedra Najświętszej Maryi Panny w Edynburgu (episkopalna)

Katedra Najświętszej Maryi Panny w Edynburgu (ang. Cathedral Church of Saint Mary the Virgin) – katedra diecezji Edynburga Szkockiego Kościoła Episkopalnego. Katedra wzniesiona przez Sir George'a Gilbert Scotta, i ukończona przez Johna Olrida Scotta w latach 1874-1890. Kapitularz wzniesiony przez J. Olrida Scotta w 1891 roku; iglice na wieżach zachodnich zostały wzniesione w latach 1913-1917 przez Charlesa Marriota Scotta. Znacząca kościelna neogotycka katedra, w oparciu o wczesnogotyckie źródła i skonstruowana w monumentalnej skali. Plan krzyża z nawą główną sześcioprzęsłową; nawy boczne ze schodkowymi przyporami; duże skrzyżowanie naw; transepty dwuprzęsłowe Kapitularz od północno-wschodniej strony. Kompozycja zdominowana przez centralną iglicę, ozdobioną lukarną z łękami przyporowymi i ośmioboczną dzwonnicą; dwa dalsze podobne wieże od strony zachodniej. Piaskowiec z niektórymi narożnikami z muru ciosowego. Neogotycka zewnętrzna strona charakteryzuje się wysokimi spiczastymi oknami łukowymi z czterolistnym ornamentem w clerestorium. Skromne maswerkami z pojedynczymi kolumienkami. Cofnięte narożne przypory w narożnych kątach. Prace we wnętrzu wykonane przez G.G. Scotta, J.O. Scotta, George'a Hendersona, J. Pittendrigha McGillivraya, Hippolyte'a Le Blanca, Robert a Lorimera i Sir Eduarda Paolozziego. Bibliografia Palmerston Place, Cathedral Church of St. Mary (Episcopal) Historic Scotland
Епископальный собор Святой Марии (Эдинбург)

Кафедральный собор Святой Девы Марии (англ. The Cathedral Church of St Mary the Virgin, гэльск. Cathair-eaglais Naomh Moire), кратко — собор Святой Марии (англ. St Mary’s Cathedral) — кафедральный собор Шотландской епископальной церкви в Эдинбурге, Шотландия. Кафедра епископа диоцеза Эдинбурга. Автором проекта собора в неоготическом стиле является знаменитый британский архитектор Джордж Гилберт Скотт. Памятник архитектуры категории А. 90-метровый шпиль собора является самой высокой точкой городского района Эдинбурга. История В 1689 году после Славной революции, национальная Церковь Шотландии была восстановлена как пресвитерианская, а епископальная. Эдинбургский собор Святого Эгидия в стал пресвитерианским, и, таким образом, епископалы остались без кафедрального собора в Эдинбурге. Какое-то время прихожане Шотландской епископальной церкви собирались для богослужений на старой шерстяной фабрике в Каррубберз-Клоуз, недалеко от нынешней Старой церкви Святого Павла. Фабрика использовалась как про-кафедральный собор до начала XIX века, когда мессы стали проводить в церкви Святого Павла на Йорк-Плейс. С 1873 года первоначальное строительство финансировалось состоятельными сёстрами Барбарой и Мэри Уокер, старыми девами из Эдинбурга. Землю под постройку также предоставили сёстры Уолкер, отделив часть территории от садов при своём поместье. Они были внучками преподобного Джорджа Уокера, епископального священника старой церкви в Мелдрум (1734—1781). В честь нескольких членов их семьи названы улицы Эдинбурга Уильям-стрит и Уолкер-стрит. Собор был спроектирован сэром Джорджем Гилбертом Скоттом. Первый камень заложил Уолтер Монтегю-Дуглас-Скотт, 5-й герцог Баклю (муж леди Шарлотты, правительницы гардеробной королевы Виктории), чья семья была прихожанами Шотландской епископальной церкви на протяжении последних ста лет. Неф собора был открыт 25 января 1879 года, и с этого дня в соборе стали проводить ежедневные мессы. Двойные шпили в западной части здания, которые известны как «Барбара» и «Мэри» в честь сестёр Уокер, возвели позже основного здания собора, в 1913—1917 годах. Архитектором выступил Чарльз Марриотт Олдрид Скотт, внук сэра Джорджа. Ретабло разработано Джоном Олдридом Скоттом и исполнено скульптором Мэри Грант.В колокольне имеется двенадцать колоколов: десять оригинальных и два были добавлены позже. Тенорный колокол весит 41 центнера. В соборе имеется орган и функционирует детский хор. С 2006 года в соборе находится церковная скамья сэра Вальтера Скотта. См. также Собор Святой Марии — католический собор в Эдинбурге. Собор Святого Эгидия — собор Церкви Шотландии в Эдинбурге. Примечания Литература Sitwell, Sacheverell. British Architects and Craftsmen: A Survey of Taste, Design and Style during Three Centuries, 1600 to 1830. — London : B. T. Batsford Ltd., 1945. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Епископальный собор Святой Марии (Эдинбург) Официальный сайт (англ.)
St Michael and All Angels’ Church

Die St Michael and All Angels’ Church ist ein episkopalkirchliches Kirchengebäude in der schottischen Stadt Helensburgh. Das Gebäude liegt im Süden der Stadt an der Kreuzung zwischen der West Princess Street und der William Street. 1971 wurde die St Michael and All Angels’ Church in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Kategorie A aufgenommen. Die Kirche ist heute noch als solche in Verwendung. Geschichte Die Kirchengemeinde geht auf das Jahr 1814 zurück. 1841 wurde eine kleine Kapelle in einem Gebäude in der William Street eingerichtet, die 220 Sitzplätze bot. Zehn Jahre später wurde eine Schule hinzugefügt, die noch bis 1912 geführt wurde. 1857 wurde dann ein Pfarrhaus errichtet. Durch die Anbindung Helensburghs an das Eisenbahnnetz im selben Jahre, wuchs die Stadt rasch und die bisherige Kapelle genügte nicht mehr der Aufnahme aller Kirchenmitglieder. Aus diesem Grund wurde der Bau eines Kirchengebäudes beschlossen. Als Architekt war Robert Rowand Anderson für die Planung verantwortlich. 1868 wurde das Bauwerk nach dreijähriger Bauphase fertiggestellt. Die Baukosten des zu dieser Zeit noch schlichten Gebäudes beliefen sich auf etwa 2500 £. Der weitere Ausbau wurde jedoch in den folgenden Jahrzehnten vorangetrieben. Hierzu gehörten unter anderem der Einbau einer Orgel des französischen Orgelbauers August Gern und der Austausch des Mobiliars. Die Halle wurde im Jahre 1912 hinzugefügt und schließlich 1930 der Glockenturm errichtet, der mit einem Geläut aus acht Glocken von John Taylor & Co. aus Loughborough ausgestattet ist. Eine Kapelle wurde 1958 hinzugefügt. Beschreibung Das Gebäude weist architektonische Merkmale des neogotischen Stils auf und ahmt die gotische Kirchenarchitektur im Frankreich des 13. Jahrhunderts nach. Es besteht aus rotem Sandstein, der aus der schottischen Region Dumfriesshire stammt. Im Gebäudeinneren ist hingegen Kalkstein aus dem französischen Caen verbaut. Einzelnachweise Weblinks Netzpräsenz der Kirche Eintrag zu St Michael and All Angels’ Church auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Dùn Chonnuill

Dùn Chonnuill is a small island in the Garvellachs in the Firth of Lorn, Scotland. Dùn Chonnuill lies north east of Garbh Eileach, the largest island of the archipelago to which it gives its anglicised name. There is a ruined castle, perhaps dating from the mid-13th century, when it was probably one of four castles known to have been held by Ewen MacDougall of Lorn from the Norwegian crown. The first certain reference was in 1343 when the island was granted to John of Islay, Lord of the Isles along with Cairnburgh and "Iselborgh". By 1390 his son Donald had granted half of the constabulary of Dùn Chonnuill to Lachlan Lùbanach Maclean of Duart. Circa 1385 John of Fordun included "the great castle of Dunquhonie" in his list of Hebridean strongholds. The MacLeans continued to hold the island and its castle until the mid-17th century, when ownership passed to the Campbell Earls of Argyll. Dean Monro, writing in 1549, made a brief reference to the isle in his Description of the Western Isles of Scotland referring to "ane strength... ane round Castell". To the northeast there are also the ruins of five roughly rectangular buildings, the largest of which is 12m by 6m in extent. They are all round-cornered and better preserved than the fortifications on the summit but are likely to be of a similar date. The "hereditary keeper" of the castle is Charles Maclean, son of the late Fitzroy Maclean. Footnotes External links
Dunadd

Dunadd (en gaèlic escocés: Dún Add, 'fort al [riu] Add') és un castre de l'edat del ferro i de períodes posteriors a prop de Kilmartin, a Argyll and Bute, Escòcia. Es pensa que fou la capital de l'antic Regne de Dál Riata. Descripció Dunadd és un penya-segat rocós que podria haver estat anteriorment una illa i ara es troba a l'interior, prop del riu Add, d'on rep el nom, una mica al nord de Lochgilphead (NR 836 936). El terreny adjacent, ara en gran part recuperat, antigament era marjalenc i conegut com el Mòine Mhòr 'Gran Molsa' en gaèlic. Això, sens dubte, augmentaria el potencial defensiu de l'indret. Història Originàriament habitat en l'edat del ferro, el llogaret fou més tard la capital dels reis de Dál Riata. És conegut per les seues singulars escultures en pedra, incloent una empremta i una pica que sembla haver format part del ritual de coronació dels reis de Dál Riata. En el mateix aflorament de la roca plana hi ha un dibuix de porc senglar en l'estil picte, i una inscripció en ogam. La inscripció sembla una referència a Finn Manach i està datada de final del segle viii o de després. Dunadd és esmentada dues vegades en fonts més antigues. El 683 els Annals d'Ulster registren: 'El setge de Dún At i el setge de Dún Duirn' sense comentaris sobre el resultat o els participants. En la mateixa crònica l'entrada del 736 afirma: "Aengus, fill de Fergus, rei dels pictes, va devastar el territori de Dál Riata, va conquerir Dún At, va incendiar Creic i capturà dos fills de Selbach, o siga, Donngal i Feradach'. El llogaret fou ocupat després de 736, almenys fins al segle ix. És esmentat dues vegades en fonts posteriors, suggerint que tenia alguna importància. El 1436, està registrat que "Alan, fill de John Riabhach MacLachlan de Dunadd" fou nomenat senescal de les terres de Glassary; el principal lloc de residència dels MacLachlans de Dunadd quedava a sota del fort. El juny del 1506, uns comissaris nomenats per Jaume IV, i el comte i el bisbe d'Argyll, es van reunir a Dunadd per captar rendes i resoldre disputes. Ara és un jaciment arqueològic, sota cura d'Historic Scotland, i està obert al públic (obert tot l'any de franc). Excavacions Com que Dunadd és esmentat en fonts més antigues i és fàcilment identificable, ha estat excavat diverses vegades (1904-1905, 1929, 1980) i té un dels conjunts més importants de troballes de l'inici de l'edat mitjana d'Escòcia. Les troballes van des del segle vi fins al s. VIII: n'hi ha eines, armes, molinets de grans, ceràmica importada, peces decorades i motles per a fabricar metall fi (especialment joies). Imatges Referències
Dunadd

Dunadd (gaelico scozzese: Dùn Ad, "forte sul (fiume) Add") è una fortezza collinare risalente in un periodo compreso tra l'età del ferro e l'alto medioevo nell'attuale Argyll and Bute, in Scozia e ritenuta la capitale del regno di Dál Riata. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Dunadd
Dunadd Fort

Dunadd Fort, oorspronkelijk een fort uit de ijzertijd, was het belangrijkste fort van het Keltische koninkrijk Dalriada tussen de vijfde en negende eeuw, gelegen in Kilmartin Glen in de Schotse regio Argyll and Bute. Geschiedenis In de ijzertijd was de rotshoogte Dunadd al een versterking. In 478 maakte Fergus MacErc Dunadd Fort het middelpunt van het Keltische Dalriada. Dalriada werd gesticht door migranten uit Ierland, de Scotti. Opgravingen leverden onder andere resten van kostbare metalen op, wijzende op (edel)smeden binnen het fort, die waarschijnlijk juwelen maakten voor de clanelite, voor handel en de fabricage van wapens. Het fort heeft minstens twee belegeringen meegemaakt. In de annalen van Ulster worden er twee genoemd. De eerste in 683, waarbij de uitkomst van het conflict niet wordt vermeld. De tweede vermelding geeft aan dat de Picten in 736 Dunadd Fort veroverden in een geschil met de Scotti, maar dit was van korte duur. Het was in 843 toen Kenneth MacAlpin erin slaagde om, naast koning van de Schotten van Dalriada, ook koning van de Picten te worden. Rond 850 werd Scone nabij Perth het centrum van het koninkrijk van Alba zoals de combinatie van Dalriada en Pictland heette, in plaats van Dunadd. De overlast van plunderende Vikingen was te groot geworden. Bouw Dunadd verwijst naar de vesting (dun) bij de rivier de Add. Dunadd Fort is gelegen op een rotshoogte van ruim 53,5 meter hoog. Oorspronkelijk lag Dunadd op een eiland en was later omringd door moerasland (bekend als de Great Moss), dat uiteindelijk werd drooggelegd. Deze moerasachtige omgeving heeft zeker bijgedragen aan de verdediging van het fort. Het fort had vier muren op verschillende niveaus en was te vergelijken met de opzet van een motte en bailey kasteel dat de Normandische ridders enige eeuwen later introduceerden; een opzet met verdedigbare gebieden rondom een sterke vesting. De muren waren gebouwd met de droge steen techniek. Op de muren stonden vermoedelijk houten palissades. De terrassen van het fort zullen niet alleen een betekenis hebben gehad voor de verdediging van het fort, maar ook voor status: de clanleden met een hogere status leefden vermoedelijk op een hoger niveau dan de clanleden met een lagere status. In het bovenste deel van het fort bevinden zich een in de steen uitgehakte voetafdruk en een bassin, wellicht om regenwater op te vangen. Van de voetafdruk gaat het verhaal dat deze een rol speelde bij de kroning tot koning van Dalriada; hier zijn geen bewijzen voor. Een lokale legende verhaalt dat de keltische held Ossian de voetafdruk achterliet toen hij over de heuvels van Rhudil naar Dunadd liep. Verder is er een in de steen gekerfd zwijn in pictische stijl, sterk geërodeerd, en een inscriptie, rechts van de voetafdruk, in ogham uit de achtste eeuw. Op een van de lagere niveaus bevindt zich een waterput. Beheer Dunadd Fort wordt beheerd door Historic Environment Scotland en is vrij toegankelijk. Externe links (en) Historic Scotland, Dunadd Fort (en) Undiscovered Scotland, Dunadd (en) Mysterious sites of Britain, Dunadd
Dunadd

Dunadd, (em gaélico escocês: Dún Add, 'forte no [rio] Add'), é um castro da Idade do Ferro e de períodos posteriores perto de Kilmartin em Argyll and Bute, Escócia e acredita-se ter sido a capital do antigo reino de Dál Riata. Descrição Dunadd é um penhasco rochoso que pode ter sido anteriormente uma ilha e agora está no interior, perto da rio Add, de onde recebe o seu nome, um pouco ao norte de Lochgilphead (NR 836 936). O terreno adjacente, agora em grande parte recuperado, antigamente era pantanoso e conhecido como o Mòine Mhòr 'Grande Musgo' em gaélico. Isso, sem dúvida aumentou o potencial defensivo do local. História Originalmente habitado na Idade do Ferro, o local se tornou mais tarde a capital dos reis de Dál Riata. É conhecido por suas singulares esculturas em pedra abaixo da área superior, incluindo uma pegada e lavatório que se pensa ter feito parte do ritual de coroação dos reis de Dál Riata. No mesmo afloramento da rocha plana há um desenho de javali no estilo picto, e uma inscrição em ogham. A inscrição é entendida como uma referência a um Finn Manach e está datada do final do século VIII ou depois. Dunadd é mencionada duas vezes em fontes mais antigas. Em 683 os Anais de Ulster registram: 'O cerco de Dún At e o cerco de Dún Duirn' sem mais comentários sobre o resultado ou participantes. Na mesma crônica a entrada para 736 afirma: "Aengus, filho de Fergus, rei dos pictos, devastou o território de Dál Riata, conquistou Dún At, incendiou Creic e aprisionou dois filhos de Selbach, ou seja, Donngal e Feradach'. O local foi ocupado depois de 736, pelo menos até o século IX. É mencionado duas vezes em fontes posteriores, sugerindo que reteve alguma importância. Em 1436, está registrado que "Alan, filho de John Riabhach MacLachlan de Dunadd" foi nomeado senescal das terras de Glassary; o principal local de residência dos MacLachlans de Dunadd ficava abaixo do forte. Em junho de 1506, comissários nomeados por Jaime IV, incluindo o conde e o bispo de Argyll, reuniram-se em Dunadd para coletar rendas e resolver disputas. O local é um sítio arqueológico, sob o cuidado da Historic Scotland, e está aberto ao público (aberto todo o ano; sem cobrar entrada). Escavações Porque Dunadd é mencionado em fontes mais antigas, e é facilmente identificável, tem sido escavado em várias ocasiões (1904-1905, 1929, 1980) e tem um dos conjuntos mais importantes de descobertas de qualquer local do início da Idade Média na Escócia. Os achados variam desde o século VI até o século VIII. Entre eles encontram-se ferramentas, armas, moedores de grãos, cerâmica importada e peças decoradas e moldes para a fabricação de metal fino (especialmente joias). Imagens Notas
Dunadd

Dunadd var enligt vissa teorier huvudorten i det keltiska riket Dalriada, som var beläget i västra Skottland och på norra Irland. Externa länkar Three Dimensional Modelling of Scottish Early Medieval Sculpted Stones (Archaeology Data Service) AVI, QuickTime and VRML format images of Dunadd and the surrounds. Undiscovered Scotland: The Ultimate Online Guide page on Dunadd The Kingdom of the Gaels, BBC Scotland - Scotland's History Brief history with photos with respect to the Siol Alpin
Castle of Park

Castle of Park je věžový dům půdorysu ve tvaru L blízko Glenluce ve správní oblasti Dumfries a Galloway ve Skotsku. Patří pod památkovou ochranou kategorie A. Historie Pozemky dostal Thomas Hay v roce 1572 od svého otce, sira Thomase Hay, který byl tajemníkem královny Marie Stuartovny a poslední opat z Glenluce Abbey. Rod Hay z Parku je malou větví potomků hrabat z Errolu. Jak napovídá nápis nade dveřmi, Thomas Hay si zde v roce 1590 postavil nový dům pro sebe a svou ženu Jonet Macdowell. Říká se, že ke stavbě byl použit kámen z kláštera Glenluce Abbey. Park byl postaven ve stylu zemanských „věžových domů“ z 16. století. Na první pohled vypadá prostě, ale uvnitř je zdatnou ukázkou kamenické práce. Kolem domu se nacházely dnes již zaniklé zahrady. Dům byl rozšířen v 18. století, kdy byly zvětšena okna a přibylo obložení stěn hlavního sálu. Také přibyly dvě malá křídla na severním a jižním rohu, která vytvářela semknuté nádvoří. Kolem roku 1830 byl dům svými majiteli opuštěn. Vybavení bylo převezeno do Dunragitu, který byl domovem sira Johna Dalrympla-Haye, který Park zdědil po své matce. První patro domu bylo užíváno jako skladiště a v nízké přístavbě bydlel starý farmář. Přistavěná křídla byla obývána ještě roku 1912, ale v roce 1950 již byla opuštěna. V roce 1949 byl dům převeden na Ministerstvo práce, které nechalo opravit střechy, ale také byly odstraněny podlahy a přistavěná křídla. V 70. letech si dům vzal pod správu památkový orgán Historic Scotland, který nechal zhotovit nová okna a podlahy, ale stěny zůstaly holé a v horních patrech chyběly stropy. Park zůstávál prázdný a nevyužíitý až do roku 1993, kdy byl pronajat neziskové organizaci Landmark Trust, která dokončila renovace interiérů a v současnosti dům nabízí k rekreačnímu ubytování. Popis Věž nebyla postavena k obraně, byla pohodlným sídlem pro místního zemana. Ačkoli zvenčí vypadá prostě, uvnitř je sofistikovanou stabou. V přízemí se nachází tři místnosti se zaklenutými stropy, které byly používány jako kuchyně, spižírna a sklep. Nad tím se nachází hlavní sál s rozměry 6,7 m na 5,2 m. Zde se nachází velkorysý krb a soukromé schodiště vedoucí do ložnic pána domu. Každý pokoj má svou vlastní vestavěnou „garderobu“. Hlavní točité a široké schodiště vede od hlavního vchodu a vede do tří hlavních pater. V podkroví nad schodištěm je malý pokoj. Druhé patro je rozděleno na dva velké pokoje s krby a poslední patro sloužilo jako pokoje pro služebnictvo. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Castle of Park na Wikimedia Commons
Castle of Park (Dumfries and Galloway)

Castle of Park, auch Park Hay, Park o’ Luce, Park Castle oder Park House, ist ein Tower House nahe der schottischen Ortschaft Glenluce in der Council Area Dumfries and Galloway. 1972 wurde das Bauwerk in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Denkmalkategorie A aufgenommen. Bis 2001 war es des Weiteren als Scheduled Monument klassifiziert. Der Schutzbereich wurde in diesem Jahr neu definiert und umfasst heute nicht mehr das Tower House. Geschichte 1590 begonnen wurde der Bau von Castle of Park im Laufe des Jahrzehnts abgeschlossen. Bauherr war Thomas Hay, Sohn des Commendators der nahegelegenen Glenluce Abbey. Zeitweise war Park Castle Stammsitz eines Zweigs des Clans Hay. Um 1830 verlegte Sir James Dalrymple-Hay, 2. Baronet den Clansitz nach Dunragit House. John Dalrymple-Hay, 3. Baronet veräußerte das Anwesen 1875. Zwei Flügel aus dem 18. Jahrhundert wurden vermutlich in der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts abgebrochen. Gegen Ende des Jahrhunderts wurde das Tower House umfassend restauriert. Beschreibung Castle of Park liegt wenige hundert Meter westlich von Glenluce. Es nimmt eine prominente Position oberhalb des Tals des Water of Luce ein. Das vierstöckige Gebäude weist einen L-förmigen Grundriss auf. Seine Fassaden sind mit Harl verputzt. Das Eingangsportal befindet sich im Gebäudeinnenwinkel. Eine darüber eingelassene Platte zeigt die Inschrift: „Blissit be the name of the Lord this verk vas begun the first day of March 1590 be Thomas Hay of Park and Ionet Mak Dovel his spovs“ („Gesegnet sei der Name des Herrn. Dieser Bau wurde am ersten Tage des März 1590 von Thomas Hay of Park und seiner Frau Ionet MacDowell begonnen.“) Die kleinen Fenster entlang der Fassaden weisen verschiedene Größen auf, sind jedoch annähernd symmetrisch angeordnet. Die abschließenden Satteldächer sind mit grauem Schiefer eingedeckt und mit Staffelgiebeln gearbeitet. An der Ostseite ragt ein wuchtiger, traufständiger Kamin auf. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Glenluce, Castle Of Park auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)