NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Firth of Lorne

De Firth of Lorn (the Lorne) is een wateroppervlakte aan de westkust van Schotland, in Argyll and Bute. Het ligt tussen het eiland Mull in het noordwesten en de eilanden Kerrera, Seil en Luing (the Slate Islands) samen met delen van het Schotse vasteland ten zuidwesten van Oban aan de zuidoostkant. De breedte van de Firth varieert van 5 tot 10 kilometer. Het is ongeveer 25 kilometer lang. Geografie Het lange smalle bekken dat de Firth vormt is het onderdeel van de Great Glen Fault, die door de Great Glen en Loch Linnhe loopt voordat hij samenvoegt met de Firth of Lorn, vanwaar hij verder naar het zuidwesten door heel Ierland loopt. Het noordoosten einde van de Firth vormt een kruispunt met een aantal andere armen van de zee, namelijk Loch Linnhe, de Lynn of Lorne, Loch Etive, en de Sound of Mull. Loch Spelve en Loch Don, die zich op het eiland Mull bevinden en Loch Feochan op het vasteland zijn inhammen van de Firth of Lorn. Aan de zuidoost kant zijn er ook diverse kanalen in de Slate Islands. Klimaat De getijden in en rond de Firth of Lorn veroorzaken een aantal verschijnselen, zoals de Falls of Lora aan de uitlaat van Loch Etive en draaikolken en staande golven in de Golf van Corryvreckan tussen Scarba en Jura.
Abadía de Kelso

La abadía de Kelso (anteriormente denominada Abadía de Selkirk) es una abadía medieval situada en los Borders escoceses, construida en el siglo XII en tierras cedidas por el rey David I de Escocia a los monjes de la orden de Tirón (originarios de Francia). Historia de la Abadía La construcción del edificio comenzó en 1128, y se completó quince años más tarde, en 1143, consagrada a la Virgen María y a San Juan. La abadía de Kelso pronto se convirtió en una de las más ricas y grandes de Escocia, gracias a sus amplias posesiones en la región de los Borders. La abadía era también la sede del señorío feudal de Holydean. La importancia creciente de la abadía se puso de manifiesto cuando el rey Jaime III de Escocia fue coronado en ella en 1460. Sin embargo, la cercanía del límite entre Escocia e Inglaterra hizo que la abadía sufriera frecuentes daños debido a luchas fronterizas. Así, fue dañada durante las guerras angloescocesas del siglo XIV, pero fue reparada por los propios monjes. La abadía también sufrió importantes daños durante la campaña emprendida por Edward Seymour, primer Duque de Somerset, entre 1544 y 1547, conocida como Rough Wooing ("Cortejo brusco"), con la que intentaba lograr el rendimiento de María Estuardo. La Reforma protestante que se inició en Escocia en 1560, significó que la Abadía no tuviera ya oportunidad de recuperarse ni de reconstruirse. Después de nuevos ataques y daños, la Abadía fue declarada oficialmente en ruinas en 1587. Tras el final de la reforma, la abadía fue parcialmente utilizada como parroquia entre 1647 y 1771, mientras que otras partes de la estructura fueron desmanteladas, y sus piedras empleadas por los vecinos de Kelso en nuevas construcciones. En 1805, gran parte de las ruinas fueron eliminadas, conservándose solo la torre oeste y su transepto, que es lo que se conserva también hoy día. Una adición reciente (de 1933) es un claustro en memoria del 8.º Duque of Roxburghe, construido imitando el estilo de los claustros del siglo XII, en que se erigió la Abadía original. En la actualidad, las ruinas dependen de la fundación Historic Scotland, y pueden visitarse gratuitamente.
Abbaye de Kelso

L’abbaye de Kelso est une abbaye écossaise construite au XIIe siècle par une communauté de moines de l'Ordre de Tiron qui s'étaient établis auparavant à l'abbaye voisine de Selkirk. Construction et montée en influence Les moines commencent la construction de l'abbaye en 1128 sur des terres accordées par le roi David Ier d'Écosse, et elle est dédiée à la Vierge Marie et à l'apôtre Jean lorsqu'elle est terminée en 1143. L'abbaye prend rapidement son essor pour devenir l'une des plus riches et des plus grandes abbayes d'Écosse, puisant la majeure partie de ses revenus à partir des vastes domaines qu'elle possède de part et d'autre de la frontière avec l'Angleterre. Elle est également le siège de la seigneurie d'Holydean (comté historique de Roxburghshire). Le couronnement du roi Jacques III d'Écosse y a lieu en 1460, indiquant l'importance de l'abbaye. Le déclin Cependant, l'abbaye souffre des raids de part et d'autre de la frontière étant donné sa proximité avec l'Angleterre. Elle est endommagée lors des guerres d'indépendance de l'Écosse, au début du XIVe siècle, mais est restaurée par les moines. À partir de 1544, Henri VIII d'Angleterre tente de forcer militairement un mariage entre Marie Ire d'Écosse et son fils Édouard VI. Cette tentative connue sous le nom de Rough Wooing prend la forme d'escarmouches le long de la frontière ; la campagne menée par Edward Seymour cause des destructions considérables à nombre d'abbayes du sud de l'Écosse, comprenant non seulement Kelso mais également Melrose, Dryburgh et Jedburgh. La Réforme protestante arrive en Écosse en 1560, et une des conséquences en est que l'abbaye de Kelso n'a aucune chance d'être reconstruite. À la suite d'autres attaques et dommages subis par l'abbaye, elle est officiellement déclarée abandonnée en 1587. Après la réforme protestante Après la réforme, l'abbaye est partiellement utilisée comme église paroissiale entre 1647 et 1771, tandis que d'autres parties de la structure sont démantelées afin d'en récupérer les pierres pour construire de nouveaux bâtiments à Kelso. En 1805, une grande partie des ruines est « nettoyée », ne laissant subsister que la tour ouest et le transept (nef transversale de l'église). En 1933, un mémorial est édifié pour Henry Innes-Ker, 8e Duc de Roxburghe, dans le respect du style du XIIe siècle utilisé lors de la construction de l'abbaye. Les ruines sont maintenant entretenues par Historic Scotland et sont libres d'accès. Liste des abbés, prieurs et prêtres de Kelso L'abbé de Kelso fut d'abord Abbé de Selkirk, avant l'établissement à Kelso par le roi David et John Capellanus ou Jean de Glasgow, évêque de Glasgow. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu des articles intitulés en anglais « Kelso Abbey » (voir la liste des auteurs) et « Abbot of Kelso » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’Écosse Portail de la protection du patrimoine
Abbazia di Kelso

L'abbazia di Kelso (in inglese, Kelso Abbey) è un'abbazia scozzese costruita nel XII secolo da una comunità di monaci tironensi (monaci benedettini originari dell'Abbazia di Tiron, vicino a Chartres, in Francia) che si erano trasferiti dalla vicina Abbazia di Selkirk. Storia I monaci costruirono l'abbazia su un terreno concesso loro dal re Davide I. La costruzione cominciò nel 1128 e, quando l'abbazia fu completata, nel 1143, fu dedicata alla Beata Vergine Maria e a san Giovanni apostolo. L'abbazia di Kelso presto divenne una delle più grandi e ricche della Scozia; molte delle sue entrate provenivano dalle vaste tenute nella regione di confine tra Scozia e Inghilterra. L'importanza dell'abbazia in quell'epoca fu evidente quando re Giacomo III di Scozia fu incoronato nell'abbazia nel 1460. Tuttavia, a causa la vicinanza stretta dell'abbazia al confine con l'Inghilterra, soffrì danni per le razzie tra confinanti. Fu danneggiata per la prima volta durante le guerre anglo-scozzesi all'inizio del anni 1300, ma fu in seguito riparata dai monaci. L'abbazia subì seri danni durante la campagna "Rough Wooing" (la disputa su Maria Stuarda) del conte di Hertford contro la Scozia tra il 1544 ed il 1547, che causò una notevole distruzione di molte delle abbazie della Scozia meridionale, comprese quelle di Melrose, Dryburgh e Jedburgh. Dopo l'avvio della Riforma protestante in Scozia, nel 1560, l'abbazia di Kelso non avrebbe avuto possibilità di essere recuperata e ricostruita. A seguito di ulteriori attacchi e danneggiamenti, l'abbazia fu ufficialmente dichiarata derelitta nel 1587. Dopo la fine della Riforma, l'abbazia fu in parte usate come chiesa parrocchiale tra il 1647 ed il 1771, mentre altre parti della struttura furono smantellate ed usate come fonte di pietra dagli abitanti locali per edifici nella città di Kelso. Nel 1805 fu eliminata la maggior parte dei resti ancora esistenti, lasciando solo la torre occidentale ed il suo transetto, ancora visibili oggi. Più recentemente, nel 1933, è stato aggiunto un convento in memoria di Henry John Innes-Ker, ottavo duca di Roxburghe, costruito secondo lo stile originale dei conventi di quando fu costruita per la prima volta l'abbazia. Voci correlate Abbazia di Kilwinning Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su abbazia di Kelso
Kelso Abbey

Kelso Abbey is een benedictijnenabdij gelegen in Kelso, regio Scottish Borders, Schotland, welke in 1128 door David I werd gesticht. De abdij behoorde tot de congregatie van Thiron (Frankrijk). Geschiedenis De abdij werd al snel een van de grootste en rijkste abdijen van Schotland en beschikte over een zeer goede bibliotheek. Vanuit Kelso Abbey werden een aantal priorijen en abdijen gesticht: in 1144 Lesmahagow Priory, in 1162 Kilwinning Abbey, in 1178 Arbroath Abbey, in 1191 Lindores Abbey en in 1253 Fogo Priory. Het was vooral in de zestiende eeuw dat de abdij veel schade ondervond door langs trekkende troepen ten gevolge van de slechte Schots-Engelse betrekkingen. De grootste schade werd toegebracht in 1544 door de troepen onder leiding van de graaf van Hertford. Door het uitbreken van de reformatie in 1560 kon deze schade nauwelijks hersteld worden. Tussen 1647 en 1771 werd de kerk gebruikt als parochiekerk, al werden andere delen van de abdij ontmanteld. In 1805 stond nog enkel het westelijk deel van de abdijkerk overeind, delen van de westtoren en het transept. In 1933 is een kloostergang in originele stijl toegevoegd. Bouw Bijzonder aan de abdijkerk is dat het koor en de naaf beide noord- en zuid-transepten hadden met elk een toren gebouwd boven het middelpunt. Dit leverde een bijna symmetrische abdijkerk op met twee torens en vier transepten, uniek voor Schotland. Beheer Kelso Abbey wordt beheerd door Historic Scotland, net als de overige border abbeys Melrose Abbey, Jedburgh Abbey en Dryburgh Abbey. Externe link (en) Historic Scotland, Kelso Abbey
Kelso Abbey

Kelso Abbey, Opactwo Kelso to zachowane ruiny opactwa, położone w miejscowości Kelso w Szkocji. Około 1113 r. król Dawid I Szkocki zaprosił benedyktyńskich mnichów z opactwa Tiron w północnej Francji do założenia klasztoru w Selkirk. Do 1128 r. mnisi przenieśli się do Kelso, w pobliżu nowego zamku Davida w Roxburgh za rzeką Tweed. W 1460 r. młody Jakub III został koronowany w opactwie Kelso, po śmierci ojca Jakuba II podczas oblężenia pobliskiego miasta Roxburgh. Podobnie jak opactwa Jedburgh i Melrose, bliskie położenie Kelso przy granicy z Anglią narażała opactwo na ataki, szczególnie od 1296 r. Do 1500 r. opactwo mocno ucierpiało z powodu powtarzających się najazdów angielskich. Ostatni atak nastąpił w 1545 r. i spowodował zniszczenie wszystkich budynków opactwa, z wyjątkiem fragmentu kościoła opactwa, który przetrwał do dziś. Pozostał on w użyciu jako kościół parafialny do czasu wybudowania nowego kościoła w pobliżu w latach 1771–3. Kościół opactwa Kelso jest jednym z najbardziej spektakularnych przykładów architektury romańskiej w Szkocji. Zachowane pozostałości kościoła obejmują część nawy głównej, zachodni transept, połowę wielkiego frontonu zachodniego i przesionek na zachodnim krańcu. Wieża zachodnia była prawdopodobnie pierwowzorem dla innych, podobnych wież zbudowanych pod koniec XIV wieku. Wieże w tym stylu można zobaczyć w katedrze w Glasgow i opactwie Jedburgh. Przypisy
Аббатство Келсо

Аббатство Келсо (англ. Kelso Abbey) — разрушенный католический монастырь в Келсо, Шотландия. В 1113 г. Давид, князь Камбрии призвал в свои земли двенадцать монахов и настоятеля из французского аббатства в Тироне (где он когда-то бывал). По просьбе Давида тиронцы основали монашескую общину в Селкерке. В 1128 г. Давид, к тому времени занявший шотландский престол, даровал монахам из Селкерка земли под Келсо недалеко от своей резиденции в Роксбурге, куда они вскоре и перебрались. Возведение монастырской церкви продолжалось в течение пятнадцати лет, с 1128 по 1143 гг., а по завершении строительства она была посвящена Деве Марии и Святому Иоанну. Во второй половине XIII века монахами из аббатства Келсо был основан приорат в Фого. На протяжении долгого времени аббатство оставалось одним из самых богатых и влиятельных религиозных центров Шотландии — так, например, в 1460 г. в его стенах был коронован Яков III. Из-за близкого соседства с английской границей неоднократно подвергалось нападениям англичан во время частых в те времена англо-шотландских конфликтов. Наиболее серьёзно аббатство было повреждено войсками графа Гертфорда, который в 1544—1545 гг. совершал набеги на юг Шотландии. Когда в Шотландии началась эпохи Реформации (около 1560 года), для аббатства наступили тяжёлые времена. Его перестали восстанавливать после набегов, в результате чего строения на его территории пришли в упадок, а в 1587 г. аббатство было официально закрыто. Между 1647 и 1771 гг. церковь аббатства использовалась как приходская. После закрытия церкви местные жители стали разбирать её на строительные материалы. К 1805 году от памятника средневекового зодчества сохранились только западная башня и трансепт. В 1933 году на территории аббатства была возведена усыпальница герцогов Роксбург в стиле, характерном для религиозной архитектуры XII века. Примечания Ссылки Статья об аббатстве на Undiscoveredscotland.co.uk Фотографии аббатства на Flickr.com
Melville Castle

Melville Castle ist ein dreistöckiges neugotisches Herrenhaus. Es befindet sich ungefähr 2 Kilometer südwestlich von Dalkeith, Midlothian, in Schottland, nahe dem Fluss North Esk. Ein früherer Wohnturm an gleicher Stelle wurde abgerissen, um dem jetzigen Gebäude Platz zu machen. Erbaut wurde Melville Castle zwischen 1786 und 1791 durch James Playfair für Henry Dundas, 1. Viscount Melville. Der ursprüngliche Wohnturm gehörte der Familie Melville, bevor es im 14. Jahrhundert in den Besitz von Sir John Ross überging. Gebäude und Land wechselten später verschiedentlich den Besitzer, bevor sie 1705 an David Rennie verkauft wurden. Durch die Heirat seiner Tochter kam es in den Besitz von Henry Dundas. Das Gebäude stand ab den 1980er Jahren leer, wurde später aber (wieder) als Hotel restauriert. Literatur Lothian Except Edinburgh (Buildings of Scotland), Colin McWilliam, London, 1978. ISBN 0-14-071066-3 The Castles of Scotland, Martin Coventry, Birlinn Ltd, 2006. ISBN 1-84158-449-5. Henry Dundas, 1st Viscount Melville of Melville auf thepeerage.com, abgerufen am 15. September 2016. Weblinks Eintrag zu Melville Castle auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Castelo Melville

O Castelo Melville (em inglês: Melville Castle) é um castelo localizado em Lasswade, Midlothian, Escócia. Foi construído por James Playfair para Henry Dundas, 1º Visconde de Melville. Encontra-se classificado na categoria "A" do "listed building" desde 22 de janeiro de 1971. Ver também Lista de castelos da Escócia Referências
Waulkmill Glen Reservoir

Das Waulkmill Glen Reservoir ist ein Stausee in der schottischen Council Area East Renfrewshire. Mit Newton Mearns im Osten, Barrhead im Westen und den südlichen Ausläufern Glasgows im Norden befindet er sich im Dreieck dreier Städte. Die M77 passiert den See im Osten. Im Jahre 2008 wurde das Waulkmill Glen Reservoir in die schottischen Denkmallisten in die höchste Kategorie A aufgenommen. See Bei maximaler Befüllung besitzt das Waulkmill Glen Reservoir eine Oberfläche von etwa 0,19 km² und vermag rund 1.034.000 m³ Wasser aufzunehmen. Der 90 m über dem Meeresspiegel liegende See ist maximal 710 m lang und 400 m breit. Bauwerk Der Stausee wurde in den Jahren 1847 und 1848 gebaut. Zusammen mit den benachbarten Stauseen Ryat Linn Reservoir, Balgray Reservoir und Littleton Reservoir sollte das Waulkmill Glen Reservoir die Wasserversorgung der südlichen Stadtteile Glasgows gewährleisten. Zufluss war einst der Brock Burn, der an allen Seen vorbeigeführt wurde und über jeweilige Schleusen abgezweigt werden konnte. Heute ist das Waulkmill Glen Reservoir nicht mehr direkt mit dem Brock Burn verbunden und wird über das südlich gelegene Ryat Linn Reservoir befüllt. In einem oktogonalen, in Westufernähe befindlichen Turm ist der Abfluss des Sees eingerichtet. Hierbei handelt es sich möglicherweise um die älteste Konstruktion dieser Art in Schottland. Der im italienischen Stil aus Sandstein gebaute Turm besitzt längliche Bogenfenster und schließt mit einem schiefergedeckten Zeltdach ab. Er ist über eine Fußgängerbrücke mit dem Ufer verbunden. Von dem Turm aus fließt das Wasser unter dem Damm hindurch in Ausgleichsbecken und wird über Filteranlagen in das Rohsystem zur Wasserversorgung eingespeist. Neben weiteren Außengebäuden ist in den Denkmallisten explizit der künstliche Dammabschnitt im Nordosten des Sees erwähnt. Dieser ist etwa 180 m lang und besteht aus steinverstärkter Erde, die mit Ton versiegelt wurde. Er ist etwa 19 Meter hoch und an der Krone vier Meter breit. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Gorbals Water Works, Waulkmill Glen Reservoir auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Western Gailes Golf Club

De Western Gailes Golf Club is een golfclub in Ayrshire, Schotland. De club werd in 1897 opgericht door William Johnstone, James Lang, Will G. O. Lindsay en Andrew McCulloch. Ze waren lid van verschillende golfclubs in Glasgow, waar de industrie vaak zorgde voor luchtvervuiling. Daarom leek het hun een goed idee om een golfbaan in de frisse lucht aan te laten leggen. Ze huurden een stuk land van de 18-jarige zesde Duke of Portland en kochten de grond van hem in 1920. De zevende en achtste Duke waren erelid van de club. Baan De par van de baan is 71. De golfbaan ligt aan de westkust van Schotland, tussen de treinrail en de Firth of Clyde, ten Z.O. van Glasgow. De eerste negen holes waren in 1898 klaar en een jaar later lag er een 18 holesbaan. Omdat het een landschap is met lage duinen, heeft de wind er vrij spel en sta je tijdens het spelen vaak te laag om te zien waar je bal terechtkomt. Vanaf bijna alle holes kan je de zee zien. Clubhuis Het clubhuis ligt midden in de baan, wat bij een linksbaan niet gebruikelijk is. Aan iedere kant liggen negen holes. Toernooien Western Gailes is gastheer geweest van nationale en internationale toernooien zoals: Schots Amateur Kampioenschap: 1927, 1934, 1953, 1961, 1966, 1974, 1981, 2002, 2011 Brits Senior Amateur: 1996 (winnaar John Owens) Europees Landen Team Kampioenschap (heren): 2007 Schotland vs Engeland: 1947 Curtis Cup: 1972, gewonnen door de Verenigde Staten Op deze baan wordt ook vaak een van de kwalificatietoernooien gespeeld voor het Brits Open.
The Hub (Edinburgh)

The Hub ist ein ehemaliger Kirchenbau in der schottischen Hauptstadt Edinburgh. Er liegt am oberen Ende der Royal Mile. Im Gebäude befinden sich heute mehrere Veranstaltungsräume, von denen der größte über ein Fassungsvermögen von 420 Personen verfügt, ein Café und eine Bibliothek. Die Räumlichkeiten können für Hochzeiten, Bankette und Empfänge angemietet werden. Der zum Gebäude gehörende Kirchturm ist der höchste Punkt der Innenstadt von Edinburgh. Geschichte des Gebäudes Die heutige Festivalzentrale war ursprünglich die Highland Tolbooth Church. Sie wurde in den Jahren 1839 bis 1844 für die Church of Scotland im neugotischen Stil erbaut. Die Architekten waren Augustus Welby Northmore Pugin und James Gillespie Graham. Aufgrund der Vereinigung der Church of Scotland mit der United Free Church of Scotland wurde die Kirche 1979 geschlossen. Nachdem das Gebäude einige Jahre leer stand, wurde es zunächst als Sitzungssaal für das schottische Parlament genutzt. Danach erfolgte der Umbau zu einem Veranstaltungsort mit Café und Restaurant, da das schottische Parlament 2004 ein eigenes Gebäude am Holyrood erhalten hatte. Siehe auch (zum Thema Generalversammlung der Church of Scotland, die hier zeitweise stattfanden): Lord High Commissioner to the General Assembly of the Church of Scotland Einzelnachweise Weblinks Website von The Hub (englisch) Eintrag zu The Hub auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
The Hub (Edimburgo)

The Hub (El Buje) en la capital escocesa de Edimburgo es, desde su reapertura en 1999, sede y centro informativo del Festival Internacional de Edimburgo. Está abierto durante todo el año y alberga su propio bar y restaurante, un espectacular Salón Principal donde tienen lugar conciertos, céilidhs, banquetes y fiestas, dos cuartos más pequeños, la Biblioteca Dunard y la Sala de Vidrio.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre The Hub. Sitio web de The Hub Archivado el 18 de septiembre de 2016 en Wayback Machine.
St Peter's Seminary

Le St. Peter's Seminary (« séminaire Saint-Pierre ») est un ancien séminaire catholique près de Cardross, en Argyll and Bute, en Écosse. Conçu par le cabinet d'architecte Gillespie, Kidd & Coia (en), c'est un bâtiment d'architecture moderne classé dans la catégorie de conservation A. Il est abandonné depuis 1987, et est actuellement dans un état de ruines. Notes et références Bibliographie (en) C. McVicar et C. Suau, « Neglectfulness in the Preservation and Continuity of Late-modern Architecture: the case of St Peter's Seminary by Gillespie, Kidd and Coia », dans D. van den Heuvel (ed.), International DOCOMOMO Conference: The Challenge of Change – Dealing with the legacy of the Modern Movement, Amsterdam, IOS Press, 2008. (en) J. Rodger (éd.), Gillespie , Kidd and Coia: Architecture 1956–1987, Glasgow, RIAS, 2007. (en) « Scottish Seminary: St Peter's College, Cardross », Concrete Quarterly, vol. 72,‎ printemps 1967, p. 16–23 (lire en ligne [archive du 5 juillet 2011], consulté le 29 juin 2010) D.M. Watters, Cardross Seminary : Gillespie, Kidd & Coia and the architecture of postwar Catholicism, Edinburgh, Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, 1997. (en) K. Wenell, « St Peter's College and the Desacralisation of Space », Literature and Theology, vol. 21, no 3,‎ 2007, p. 259–275. Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du catholicisme Portail de l’éducation Portail de l’Écosse Portail des monuments classés au Royaume-Uni
St. Peter's College, Cardross

St Peter's College var ett katolskt prästseminarium som uppfördes 1966 i Cardross i Skottland. Det ersatte då en byggnad med samma namn och funktion i Glasgowförorten Bearsden, som 20 år tidigare hade brunnit ned. Arkitektfirman Gillespie, Kidd & Coia fick redan 1953 uppdraget, men diverse kontroverser och problem gjorde att uppförandet drog ut på tiden. Syftet med byggnaden var att hysa boende och utbildning för 100 stycken Romersk-katolska präster enligt den klassiska seminarieformen. I samband med färdigställandet kom dock nya direktiv om utbildning i och med Andra Vatikankonciliet och utförandet på byggnaden var därför ålderdomligt redan när den invigdes. Detta faktum, tillsammans med att antalet katoliker stadigt minskade under 1960-talet, gjorde att verksamheten lades ned redan 1980. Under några år fungerade lokalerna som ett rehabiliteringscentrum för drogmissbrukare, men har stått öde sedan slutet av 1980-talet och har sedan dess förfallit till ruin . Seminaritet, som bestod av flera sammanbyggda hus, innehöll både undervisningssalar, ett kapell och studentboende som placerades i ett separat fyravåningshus med terrassbalkonger. Konstruktion, dekoration och de flesta detaljerna gjordes i betong. Arkitekturen, som både andades brutalism och skulptural modernism, med tydliga influenser från Le Corbusier, var spektakulär och har fått diverse priser och utmärkelser. Byggnaden har av den internationella arkitektorganisationen DOCOMOMO som arbetar med att bevara modern arkitektur beskrivits som "en modern byggnad av betydelse för världen". Byggnaden har den högsta skyddsklassen i Storbritannien, vilket inte hindrar att byggnaden för närvarande[när?] är en ruin. Bildgalleri Källor Noter Externa länkar Hidden Glasgow- ett forum för bortglömda platser i Glasgowområdet. Risky Buildings.org