NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ben Wyvis (Berg)

Ben Wyvis (schottisch-gälisch: Beinn Uais) ist ein 1046 Meter hoher Berg im Norden Schottlands. Er liegt in Easter Ross, Ross and Cromarty, Highlands, nordwestlich von Dingwall. Der Berg bildet einen hügeligen Rücken, der über eine Länge von etwa fünf Kilometern ungefähr von Norden nach Süden verläuft und dessen höchste Kuppe der als Munro eingestufte Glas Leathad Mòr bildet. Der Bergrücken besteht aus metamorphem, pelitischen Gneis aus der Moine-Gruppe. Der Bergrücken ist mit an seinen langen Glashaaren zu erkennenendem Wolligen Zackenmützenmoos (Racomitrium lanuginosum) bedeckt – im Unterschied zu dem im schottischen Gebirge sonst eher verbreiteten Heidekraut oder Gras –, während die unteren Hänge eher von Zwergstrauchheide und Marschland geprägt sind. Heide und Marschland beheimaten eine Vielzahl an Pflanzen, wie Zwergbirke, Moltebeere, Zwerghartriegel oder Alpen-Bärentraube. Der Standort ist ein bedeutendes Brutgebiet für den Mornellregenpfeifer und beherbergt mindestens 2,4 % der Brutpopulation in Großbritannien. Das Gebiet ist sowohl als nationaler Naturschutzpark sowie als besonderes Schutzgebiet ausgewiesen. Der Berg wird üblicherweise von Westen erstiegen, da diese Seite sehr einfach von der Straße A835 zu erreichen ist. Die unteren Hänge sind bewaldet und gehören der Forestry Commission. Der Bergrücken selbst ist Nationaler Naturschutzpark. Ben Wyvis befindet sich am nördlichen Rand der Ländereien des Munro-Clans. Das Land wird den Munros traditionell von der Krone überlassen. Der König erklärte einst, sie behalten ihr Land unter der Bedingung, zu Mittsommer einen Schneeball zu beschaffen, falls das gefordert wird. Diese Bedingung kann vom Clan einfach erfüllt werden, da in einigen Gebirgskaren seines Grunds ganzjährig Schnee liegt. Weblinks Computer-generierte Bergpanoramen Ben Wyvis NNR Ben Wyvis SPA Der Glas Leathad Mòr (Ben Wyvis) auf www.munromagic.com (englisch) Ben Wyvis Besteigungsroute und Karte Einzelnachweise
Ben Wyvis

Ben Wyvis (gael. Benin Uais) – góra w Wielskiej Brytanii, w północno-wschodniej Szkocji, na północny wschód od Dingwall. Szczyt tworzy wał długości ok. 5 km. Najwyższym szczytem góry jest Glas Leathad Mòr. Jest jednym z najważniejszych punktów odniesienia w krajobrazie północnej Szkocji. Partie szczytowe pokryte są mchem i wrzosem. Budowa Ben Wyvis zbudowany jest z gnejsu. Góra uformowała się 15000 - 11000 lat temu pod koniec epoki lodowcowej. Nazwa Pochodzenie nazwy jest kontrowersyjne. Określenie wywodzi się z gaelickiego słowa fhuathais i oznacza "wzgórze terroru" lub - według innych źródeł - "wybitne lub wysokie wzgórze". Na język angielski tłumaczona jest często jako awesome mountain co łączy oba te elementy. Przypisy
Ben Wyvis

Ben Wyvis är en bergstopp i Storbritannien. Den ligger i kommunen Highland och riksdelen Skottland, i den norra delen av landet, 700 km norr om huvudstaden London. Glas Leathad Mòr når 1 046 meter över havet. Bergstoppen är den högsta på berget. Terrängen runt Ben Wyvis är huvudsakligen kuperad. Ben Wyvis är den högsta punkten i trakten. Närmaste större samhälle är Dingwall, 13,0 km sydost om Ben Wyvis. Trakten runt Ben Wyvis består i huvudsak av gräsmarker. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ben Wyvis.
Benrinnes

Benrinnes je skotská palírna společnosti United Distillers & Vintners nacházející se ve městě Aberlour v hrabství Banffshire, jež vyrábí skotskou sladovou malt whisky. Historie Palírna byla založena v roce 1826 a produkuje čistou sladovou malt whisky. Tato palírna leží na úpatí masívu Ben Rinnes. Zvláštností u této palírny je destilace, jež je více než dvojnásobná, ale nikoli trojnásobná. Produkuje whisky značky Benrinnes, což je 15letá whisky s obsahem alkoholu 43%. Část produkce se používá do míchaných whisky. Tato whisky je tělnatá a třikrát destilovaná lze ji někdy zakoupit v britských supermarketech pod názvem Speyside. Odkazy Reference Literatura Průvodce světem whisky ISBN 80-7217-115-1 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Benrinnes na Wikimedia Commons http://www.whisky-distilleries.info/Benrinnes_EN.shtml
Benrinnes

Benrinnes er et skotsk maltwhisky-destilleri i Aberlour, som producerer en whisky med samme navn. Det blev grundlagt i 1826 og er fortsat i drift. Destilleriet anvendte en unik delvis tredobbelt destillationsproces frem til 2007. Historie Første gang der blev produceret whisky på stedet, hvor Benrinnes ligger, var i 1826, da et destilleri blev grundlagt af Peter McKenzie. Dette destilleri blev ødelagt af en oversvømmelse i 1829 og blev genopført i 1835 i udbygningerne til en gård af John Innes og officielt grundlagt under navnet Lyne of Ruthrie. Destilleriet gik konkurs, og Lyne of Ruthrie blev solgt til William Smith. Smith ændrede navnet på destilleriet til det nuværende Benrinnes før han solgte ejendommen til David Edward, som drev destilleriet, indtil hans søn Alexander Edward overtog driften. I 1887 beskrev Alfred Barnard destilleriet i værket The Whisky Distilleries of the United Kingdom. På dette tidspunkt havde destilleriet to kedler: en wash still med en kapacitet på 4.910 liter og en spirit still på 4.564 liter. I 1896 blev destilleriet beskadiget af brand. Det blev genopbygget og moderniseret, og produktionen blev omlagt til elektrisk drift. Destilleriet blev solgt til John Dewar & Sons i 1922. Dewar’s sluttede sig til Distillers Company (DLC) i 1925. Destilleriet blev udvidet i 1966 med tre ekstra kedler ud over de tre eksisterende, som alle blev ombygget til indvendig opvarmning i 1970. I 1974 ændrede Benrinnes sin destillationsproces til en delvis tredobbelt destillation. Destilleriet ophørte med at producere sin egen malt i 1984 og valgte i stedet at købe malt på markedet; samtidig blev dets saladinkasse fjernet. DLC blev omdøbt til United Distillers i 1987. I 1998 blev United Distillers fusioneret med International Distillers & Vintners og dannede United Distillers & Vintners, som blev spiritusdivisionen i Diageo plc. Den tredobbelte destillationsproces blev opgivet i 2007, hvor man overgik til en mere almindelig konfiguration med to wash stills og fire spirit stills. Produktion Benrinnes anvendte flere usædvanlige produktionsteknikker. Mellem 1974 og 2007 brugte destilleriet en unik delvis tredobbelt destillationsproces. I denne proces blev feints fra wash still, de svagere dele af feints fra spirit still samt feints fra low wines still destilleret i en low wines still, mens spirit still blev tilført foreshots og hjertet fra wash- og low wines-destillationen samt sine egne foreshots og stærke feints. Kedlernes halse blev afkølet ved hjælp af worm tubs, en teknik som i dag ikke længere er særlig udbredt. Benrinnes producerer siden 1991 en 15-årig semi-officiel aftapning i Flora and Fauna-serien. Referencer Eksterne henvisninger
Benrinnes

Benrinnes ist eine Whiskybrennerei bei Milltown of Edinvillie, Banffshire, Schottland. Geschichte Die Brennerei am Fuße des 840 m hohen Ben Rinnes, dessen Namen sie später übernommen hat, wurde 1826 durch Peter Mackenzie gegründet, aber schon 1829 wieder durch eine Flut zerstört. John Innes baute sie 1835 als Lyne of Ruthrie wieder auf, musste sie aber 1838 an William Smith verkaufen, der sie auf Benrinnes umtaufte. 1864 wurde die Destillerie an David Edward of Craigellachie und 1922 an John Dewar & Sons verkauft. Damit kam sie 1925 zu Distillers Company Limited (DCL) und letztendlich zu Diageo. Die traditionellen Tennenmälzerei wurden 1964 durch Kastenmälzanlagen (Saladin boxes) abgelöst welche bis 1984 betrieben wurden, seitdem wird kein eigenes Malz mehr hergestellt. 1966 wurde die Anzahl der Brennblasen von drei auf sechs verdoppelt. Produktion Das Wasser der zur Region Speyside gehörenden Brennerei stammt aus dem Scurran und Rowantree Burn. Das benutzte Malz von Roseisle Maltings nahe Elgin ist nur leicht getorft. Die Destillerie verfügt über einen Maischbottich (mash tun) (8,7 t) aus Edelstahl und acht hölzerne Gärbottiche (wash backs) (zusammen 332.000 l). Destilliert wird in zwei Grobbrandblasen (wash stills) (je 22.935 l), zwei Intermediate Stills (je 6.364 l) und zwei Feinbrandblasen (spirit stills) (je 9.292 l) die durch Dampf erhitzt werden. Ungewöhnlich für schottische Brennereien war die Dreifachdestillation, die 2007 eingestellt wurde. Seitdem ist Benrinnes, wie viele andere schottische Whiskies auch, zweifach destilliert. Einzelnachweise Siehe auch Liste der schottischen Brennereien Literatur Charles MacLean (Hrsg.): Whisky. World Guide, Regions, Distillers, Malts, Blends, Tasting Notes. Dorling Kindersley, London et al. 2008, ISBN 978-0-7566-3349-3. Walter Schobert: Das Whiskylexikon. Fischer Taschenbuch Verlag, Frankfurt am Main 2003, ISBN 978-3-596-15868-3. Ingvar Ronde (Hrsg.): Malt Whisky Yearbook 2017 MagDig Media Limited, Shrewsbury. 2016, ISBN 978-0-9576553-3-1. Weblinks Review auf moderndrunkardmagazine.com Eintrag zu Benrinnes auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Benrinnes distillery

Benrinnes distillery () is a malt whisky distillery in Aberlour producing an eponymous whisky. It was founded in 1826, and is still active. The distillery employed a unique partial triple distillation process until 2007. History The first time whisky was produced at the site of Benrinnes distillery was in 1826, when a distillery was founded by Peter McKenzie. This distillery was destroyed by a flood in 1829, and was rebuilt in 1835 in the outbuildings of a farmhouse by John Innes, and officially founded under the name Lyne of Ruthrie The distillery went bankrupt, and Lyne of Ruthrie was sold to William Smith. Smith changed the name of the distillery to the present name Benrinnes before selling the property to David Edward who ran the distillery until his son Alexander Edward took over operation of the distillery. In 1887 Alfred Barnard described the distillery in his work The Whisky Distilleries of the United Kingdom. At this time the distillery had two stills, a wash still with a capacity of 4910 liters (1080 gallons), and a spirit still of 4564 liters (1004 gallons). In 1896 the distillery was damaged in a fire. It was rebuilt and modernised; the distillery converted to be powered by electricity. The distillery was sold to John Dewar & Sons in 1922. Dewars join Distillers Company (DLC) in 1925. The distillery was expanded in 1966, adding three stills to the three present stills, which were all converted to internal heating in 1970. In 1974 Benrinnes changed its distillation process to a partial triple distillation process. The distillery stopped producing its own malt in 1984 opting to buy malt on the market instead, and removed its saladin box. DLC was renamed as United Distillers in 1987. In 1998 United Distillers was merged with International Distillers & Vintners to create United Distillers & Vintners, forming the spirits division of Diageo plc. The triple distillation process was abandoned in 2007, when it switched to a more common configuration of two wash stills and four spirit stills. Production Benrinnes employed some unusual production techniques. Between 1974 and 2007 the distillery used a unique partial triple distillation process. In this process the feints from the wash still, the weaker parts of feints of the spirit still, and the feints from the low wine still itself are distilled in a low wines still, while the spirit still is fed by the foreshots and the heart of the wash and low wine still, and its own foreshots and strong feints. The necks of the stills are cooled by worm tubs, a technique that is no longer very common. Benrinnes produces one fifteen-year-old semi-official bottling in the Flora and Fauna range since 1991. References
Benrinnes

Benrinnes est une distillerie de whisky située à Aberlour dans le Banffshire en Écosse. Elle a été créée en 1826. Ses débuts ont été assez chaotiques puisque la distillerie a été détruite trois ans plus tard en 1829 par un glissement de terrain occasionné par une inondation. La distillerie pris à ce moment-là le nom d'une ferme se trouvant à proximité Lyne of Rutherie. La distillerie changea plusieurs fois de propriétaires entre 1840 et 1865. Elle prit son nom définitif en 1845. La chambre des alambics fut détruite en 1896 par un incendie. Benrinnes subit de plein fouet la crise du whisky de l’entre-deux-guerres : elle ferma entre 1932-1933 puis pendant la Seconde Guerre mondiale en 1943 – 1945. Benrinnes est une des rares distilleries écossaise à pratiquer la triple distillation. Ses whiskies sont très onctueux, marqués par des notes de miel et d'épices. Production Embouteillage officiel Benrinnes Fauna & Flora 15 ans 43° Embouteilleurs indépendants Benrinnes Signatory Vintage 1989 15 ans Benrinnes Gordon et Macphail 1989 Benrinnes Gifted Stills 2001 jean Boyer Benrinnes Old Malt Cask 1990-2004 Douglas Laing Benrinnes The Coopers Choice 1989 12 ans 43° Benrinnes Best Casks of Scotland 12 ans 1992 43° jean Boyer Portail de l’Écosse Portail du whisky
Benrinnes

Benrinnes is een whiskystokerij in de Schotse plaats Aberlour die de gelijknamige whisky (een Speyside single malt) produceert. Geschiedenis In 1826 werd er door Peter McKenzie een distilleerderij gesticht op de plaats waar Benrinnes nu staat. Deze stokerij werd in 1829 door een overstroming verwoest. In 1835 werd de distilleerderij opnieuw opgebouwd door John Innes, en geregistreerd onder de naam Lyne of Ruthrie. Deze stokerij ging failliet en de boedel werd verkocht aan William Smith. Smith veranderde de naam van de stokerij naar de huidige naam Benrinnes. Smith verkocht Benrinnes aan David Edward, die de stokerij beheerde tot zijn zoon, Alexander Edward, hem overnam. In 1896 raakte de stokerij opnieuw zwaar beschadigd, ditmaal door een brand. Opnieuw werd Benrinnes weer opgebouwd en gemoderniseerd. Er werd meteen van de gelegenheid gebruikgemaakt om meteen elektriciteit aan te leggen. De gemoderniseerde distilleerderij werd in 1922 verkocht aan John Dewar & Sons. Onder het management van Dewars volgde een aantal veranderingen en schaalvergrotingen. In 1955 kwam er een nieuwe verbouwing, waarbij de moutvloeren vervangen werden door een saladin box. In 1966 werd de productie opgeschaald door drie nieuwe ketels naast de bestaande drie ketels te plaatsen. Deze werden in 1970 omgebouwd om gebruik te maken van interne verhitting. In 1974 ging het hele distillatieproces op de schop en werd door een uniek deels drievoudig distillatieproces. In 1984 besloot de distilleerderij te stoppen met zelf mouten en ging de saladin box er weer uit. Benrinnes heeft tot 2007 van dit proces gebruikgemaakt. Daarna is het overgegaan naar een standaard dubbel distillatieproces met twee "wash stills" en vier "spirit stills". Productie Benrinnes gebruikte een uniek partieel drievoudig distillatieproces. Dit proces bestaat uit drie distillatiestappen, een "wash still", een "low wine still" en een "spirit still". De wash still wordt gevoed met de wash. De low wine still wordt gevoed met de naloop van het distillaat uit de "wash still", de naloop van de low wine still zelf en het zwakke deel van de naloop van de spirit still. De spirit still wordt gevoed met het de voorloop en het hart van de wash still en de low wine still, en met de voorloop en het sterke deel van de naloop van de spirit still zelf. De halzen van de ketels werden gekoeld met de vroeger veelgebruikte, maar tegenwoordig zeldzame methode met zogenaamde worm tubs. Het water is afkomstig uit de Scurran Burn en de Rowantree Burn. Benrinnes brengt sinds 1991 een semiofficiële botteling van 15 jaar oude whisky op de markt in de "Flora and Fauna"-serie.
Kingsbarns Golf Links

De Kingsbarns Golf Links is een golfbaan aan de oostkust van Schotland. De club werd in 1922 opgericht. Kingsbarns, een dorp aan de kust van Fife, heeft een oude golfgeschiedenis. In 1793 werd de Kingsbarns Golfing Society opgericht. Deze had een golfbaan op grond die van het landgoed Cambo werd gehuurd. Vanaf 1850 werd het land weer door de eigenaar voor landbouw gebruikt. In 1922 werd de huidige Kingsbarns Golf Club opgericht. Er werd door Willie Auchterlonie een 9 holesbaan ontworpen maar het land was wegens de Tweede Wereldoorlog in 1939 nodig voor landbouw. De huidige Kingsbarns Golf Links werd in 2000 door Mark Parsinnen en Kyle Phillips ontworpen. Toernooien Hier worden sinds 2001 drie rondes van het Alfred Dunhill Links Kampioenschap gespeeld, waarna de finale op St Andrews plaatsvindt. In 2007 werden op Kingsbarns de St Andrews Trophy en de Jacques Leglise Trophy gespeeld. Onderscheidingen Golfbaan van het Jaar, door van het Schotse Toeristen Bureau, 2012, 2013 Beste nieuwe golfbaan (aangelegd na 1960), door het Amerikaanse blad Golf Week, 2011, 2012, 2013
RRS Discovery

El RRS Discovery (Royal Research Ship Discovery) fue el último barco de madera de tres mástiles construido en el Reino Unido, y fue empleado por Robert Falcon Scott en sus viajes de exploración de la Antártida en 1901. Historia La construcción del RRS Discovery comenzó en la ciudad escocesa de Dundee el 16 de marzo de 1900, y un año y cinco días después, el 21 de marzo de 1901, se produjo su botadura. Aunque contaba con motores de vapor, el Discovery dependía fundamentalmente de sus velas para propulsarse, ya que no disponía de capacidad para almacenar grandes cantidades de carbón Su primera misión fue transportar a Robert Falcon Scott y Ernest Shackleton en su misión de exploración de la Antártida, que alcanzaron en enero de 1902. Tras dedicar unos meses a cartografiar las costas antárticas, el Discovery quedó atrapado en el hielo en el Estrecho de McMurdo, en la Isla de Ross durante dos años. En este tiempo, Scott y Shackleton establecieron que la Antártida era un continente, y resituaron el Polo Sur magnético. Además, alcanzaron una posición máxima hacia el sur de 82º12'. Una vez liberado del hielo por causas naturales ayudadas mediante explosivos, el Discovery emprendió el viaje de regreso, que completó en el puerto de Spithead el 10 de septiembre de 1904. Tras esta primera expedición triunfal, el Discovery fue vendido a la Compañía de la Bahía de Hudson, que lo empleó como carguero entre Londres y la Bahía de Hudson, en Canadá hasta la Primera Guerra Mundial, en que se empleó para transportar municiones a Rusia. Concluida la guerra, volvió a emplearse como barco de carga para diversas compañías, pero pronto fue sobrepasado por embarcaciones más modernas, y a comienzos de los años 20 quedó destinado a labores de exploración. En 1923 el Discovery fue recomprado nuevamente para que sirviera a propósitos científicos, y así en 1925 partió para realizar investigaciones acerca de los movimientos migratorios de las ballenas. Posteriormente, el gobierno británico lo cedió a "Expedición Científica Antártica de Australia y Nueva Zelanda", para la que sirvió entre 1929 y 1931. Tras ella, gravemente dañado y anticuado, el Discovery quedó anclado en Londres y fue adquirido por la organización del "Patrimonio Marítimo" británico en 1979. En 1985 fue finalmente adquirido por la "Fundación del Patrimonio de Dundee" Dundee Heritage Trust y trasladado a su ubicación actual en la bahía del Río Tay, en la ciudad de Dundee, donde actualmente es un punto de interés turístico. Véase también Antártida Robert Falcon Scott Dundee Enlaces externos Información sobre el RRS Discovery Página de la ciudad de Dundee, "la ciudad del Discovery"
RRS Discovery

Le RRS Discovery est un navire britannique, trois-mâts barque à propulsion mixte, conçu pour la recherche en Antarctique (RRS est un préfixe de navire pour Royal Research Ship). Lancé le 21 mars 1901, il fut le dernier trois-mâts en bois construit dans les îles Britanniques. Sa première mission fut d'amener Robert Falcon Scott et Ernest Shackleton pour leur premier voyage en Antarctique, l'Expédition nationale Antarctique, plus connue sous le nom d'expédition Discovery. Le navire est actuellement un musée dans le port de Dundee en Écosse. C'est la visite de ce bateau lorsqu'il était amarré à Londres, qui inspira l'écrivain Arthur C. Clarke de nommer du même nom le vaisseau spatial à destination de Jupiter dans son roman 2001 : L'Odyssée de l'espace. Ce nom fut ensuite repris par la NASA pour nommer une de ses navettes spatiales. Personnalités liées Joanna Cox, navigatrice britannique, est la capitaine de ce navire pendant quatre ans, entre 2014 et 2018. Références Huntford, Roland: Shackleton. (ISBN 0-689-11429-X). Liens externes (en) Discovery Point Antarctic Museum (en) « NERC Research Ship Unit »(Archive.org • Wikiwix • Google • Que faire ?) Portail de l’Antarctique Portail du monde maritime Portail de l’exploration Portail des musées Portail de l’Écosse Portail de la protection du patrimoine
RRS Discovery

RRS Discovery – jeden z ostatnich drewnianych trójmasztowców wybudowanych na Wyspach Brytyjskich. Wodowany 21 marca 1901 r., przeznaczony do badań nad Antarktyką. Jego pierwszą misją było zawieźć Roberta Falcona Scotta i Ernesta Shackeltona na ich pierwszą udaną podróż na Antarktykę, zwaną Wyprawą Discovery. Galeria Przypisy
RRS Discovery

O RRS Discovery, construído pela Dundee Shipbuilders Company, foi o último navio de casco de madeira de três mastros a ser construído no Reino Unido. Foi desenvolvido para explorar a Antártida, tendo feito a sua primeira viagem em 1901. A primeira missão foi a Expedição Discovery, onde estavam presentes Robert Falcon Scott e Ernest Shackleton na sua primeira viagem bem sucedida à Antártida. Encontra-se em Dundee, como navio do Museu do Barco, na Escócia. Notas Referências Bibliografia Huntford, Roland: Shackleton. ISBN 0-689-11429-X. Paine, Lincoln P: Ships of Discovery and Exploration, Houghton Mifflin Harcourt, Boston (2000). ISBN 9780395984154. Ligações externas «Página do RRS Discovery.» (em inglês)