NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Loch Achray

Il Loch Achray è un lago d'acqua dolce della Scozia. Fa parte del Parco nazionale Loch Lomond e Trossachs. Geografia Il lago si trova a circa 11 km da Callander. Con il Loch Katrine e il Loch Venachar è situato nel cuore dell'area dei Trossachs. È lungo circa 2 chilometri o 1,5 miglia e la sua profondità media è di 11 metri (36 ft). Il suo emissario è il fiume Black Water, nel bacino del Teith. Storia Sulle rive del Loch Achray ebbe per un certo tempo la propria residenza James "Beg" Stewart (circa 1410-1470) di Baldorran, figlio di Murdoch Stewart Duca d'Albany, che dovette andare in esilio in Irlanda quando nel 1425 suo padre venne giustiziato per tradimento da Giacomo I di Scozia. Si tratta di un progenitore degli Stewarts di Ardvorlich, che avevano dimora sul Lochearnside, la cui storia di famiglia è stata narrata da Sir Walter Scott in A Legend of Montrose. Attività La costa meridionale del lago è fittamente alberata e ben servita da sentieri e piste forestali apprezzate dagli escursionisti. Il Loch Achray è anche frequentato dai pescatori, in particolare per l'abbondanza di trote. Paesaggisticamente è noto per la sua collocazione relativamente riparata dal vento, il che permette spesso alle sue acque placide di riflettere le foreste della zona sud, le montagne a nord dello specchio d'acqua e, in particolare, la massiccia mole del Ben Venue (729 m) che si staglia verso ovest. Da un posteggio in riva al lago parte la via normale per il Ben A'an, un altro panoramico rilievo di accesso decisamente meno impegnativo rispetto al Ben Venue. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Loch Achray
Loch Achray

Loch Achray – jezioro w Szkocji, 11 km na zachód od Callander w hrabstwie Stirling. Jezioro leży pomiędzy Loch Katrine a Loch Venachar w samym sercu regionu Trossachs. Jego średnia głębokość wynosi 11 metrów. Południowy brzeg jeziora jest zalesiony. Na północy rozciągają się góry, łącznie z majestatycznymi graniami Ben Venue. Loch Achray jest popularne wśród wędkarzy łowiących pstrągi.
Loch Achray

Loch Achray är en sjö 11 km väster om Callander i kommunen Stirling i Skottland, mellan sjöarna Loch Katrine och Loch Venachar. Loch Achray är känd för att vara vacker och rik på fisk, är omkring 2 km lång och 1,2 km. bred. Loch Achray har besjungits av Coleridge, Dorothy Wordsworth och Walter Scott, i poemet The Lady of the Lake. Källor Achray i Nordisk familjebok (andra upplagan, 1922)
Dr Bell's School

La Dr Bell's School est un bâtiment situé au 101 Great Junction Street, dans le quartier de Leith, à Édimbourg en Écosse. Le bâtiment a été nommé d'après l'éducateur écossais Andrew Bell (1753-1832). Il s'agit d'un bâtiment classé dans la catégorie B d'importance historique. Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Écosse Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Cathcart Cemetery

Cathcart Cemetery is a cemetery in East Renfrewshire, Scotland, which was opened in 1876 . It is named after the nearby neighbourhood of Cathcart on the southern outskirts of Glasgow, but does not actually fall within the city boundaries, instead being a salient of East Renfrewshire. It is bounded to the east by the White Cart Water, with Linn Park on the opposite bank. Other surrounding residential areas to the west are Muirend and Netherlee. The grounds of Holmwood House, a mansion designed by Alexander 'Greek' Thomson, are located a short distance to the north. It is divided into two sections, the older section and the newer Linn extension, divided by Netherlee Road. There are war graves in both sections; a total of 247 Commonwealth service personnel of both World Wars are buried here. There is also a Jewish section. The cemetery contains the William and Mary Hood mausoleum, which is based upon the Philae Temple of Hathor. The cemetery gatehouse had been derelict for ten years until it was restored as a family home, winning a Glasgow Institute of Architects Design Award in 2011. The cemetery (excluding some modern additions and alterations) was designated a Category C listed building by Historic Environment Scotland in January 2026. Notable burials Bashir Ahmad (1940–2009), First Scottish–Asian MSP Hannah Frank (1908–2008), Scottish artist and sculptor Margaret Jefferson (1860–1908), English actress, mother of Stan Laurel Hugh MacColl (1861–1915), Scottish man who founded Sevilla Fútbol Club being their first captain in 1890 Jessie MacLachlan (1866–1916), Scottish Gaelic soprano Mark Sheridan (1864–1918), English music hall comedian and singer Eric Woolfson (1945–2009), Scottish songwriter and musician; co-creator of The Alan Parsons Project Solomon Wolfson (1865-1941), patriarch of the Wolfson Family References External links Cathcart Cemetery at Find a Grave
Fountain Gardens, Paisley

Fountain Gardens is in Paisley, Scotland. It has recreational parkland and garden areas which are open to the public. The park is Paisley's oldest public gardens. Within the park is Grand Central Fountain, one of only three Category A listed fountains in Scotland. History Fountain Gardens was originally laid out on grounds called Hope Temple Gardens, which were created by prominent business man John Love in 1797. The Hope Temple Museum and a bowling green were sited within the original park. Love became bankrupt after a disastrous American business venture and the park grounds were sold to the famous industrialist Thomas Coats in 1866. He enlisted the help of James Craig Niven, a landscape architect, to redesign the park and gardens. A new layout was approved and constructed. It featured a geometric layout, broader walkways, drinking fountains, rock garden and alpine beds. Coats then gifted the park to the people of Paisley. The park was renamed and opened officially on 26 May 1868. Nearby Love Street was named in homage to the original park owner. Renfrewshire Council are now responsible for the upkeep of the park. Grand Central Fountain In the centre of the park an ornate fountain was constructed. The A listed fountain consists of dolphins, herons, cherubs and walruses. George Smith and Company of the Sun Foundry in Glasgow constructed the fountain. Stained-glass artist and designer Daniel Cottier was enlisted to paint and colour the monument. A £650,000 restoration project took place between 2013–14 to restore the fountain, which had deteriorated. Renfrewshire Council, Historic Scotland and the Heritage Lottery Fund provided the necessary funding required to complete the work. There was a gala day in September 2014 to commemorate the restoration of the fountain. Provost Anne Hall, nearby residents and local youth theatre group Pace were part of the celebrations. A statue of Robert Burns was erected in the gardens in 1896. It is sited adjacent to the fountain. It was constructed by Frederick William Pomeroy. Gallery References
Barshaw Park

Barshaw Park is public park in Paisley, Scotland. It has 55 acres (22 hectares) of recreational parkland and garden areas which are open to the public. History In the early 20th century, the local council of Paisley was looking to create a public recreation area. A wealthy local family, the Arthurs, sold 55 acres (22 hectares) of land to Paisley Burgh Council (now Renfrewshire Council) in 1911. Ground works were carried out at the site and the park opened on 15 June 1912. Barshaw House was included with the sale of the land. It is a mansion situated within the park and was the home of the Arthurs. The building over the years has been a private house, military hospital, care home and now luxury flats. Amenities The park offers various amenities and activities for the general public. These include a boating pond, walled garden, bmx track, miniature railway, swing park and a municipal golf course. A small zoo was located within the park, with its final animals (a pair of donkeys) being rehomed in 2020. The zoo had kept animals such as pigs, peacocks and a rhea. Special events like funfair day and open gala days are hosted at the park. Gallery References
Orchardton Tower

Orchardton Tower is een versterkte woning uit de late middeleeuwen, gelegen nabij Castle Douglas, in de regio Dumfries and Galloway in Schotland. Geschiedenis De toren is omstreeks 1450 gebouwd door John Cairns. In het begin van de zeventiende eeuw kwam de toren in het bezit van Robert Maxwell. Zijn neef, eveneens genaamd Robert Maxwell, was op dat moment in het bezit van Caerlaverock Castle. Aan het einde van de achttiende eeuw werd de toren verlaten. Bouw Orchardton Tower is uniek doordat het uit een ronde toren bestaat. De meeste versterkte woningen uit dezelfde tijd hebben een vierkante of L-vormige plattegrond. Op de begane grond bevindt zich een voorraadkamer. Deze voorraadkamer is alleen te bereiken door een deur in de buitenmuur van de toren, maar heeft geen verbinding met de hoger gelegen vertrekken van de toren. Langs de buitenmuur loopt een stenen trap, die leidt naar een deur op de eerste etage. Hierdoor komt men in wat vroeger het bewoonde gedeelte was. De diameter van de toren is klein (9 meter), waardoor er op iedere etage maar één vertrek was. In totaal waren er drie vertrekken boven elkaar in de toren (exclusief de voorraadkamer). De vloeren en plafonds waren van hout en zijn verloren gegaan. In de muur van de toren bevindt zich een wenteltrap die naar de hoger gelegen etages gaat. Beheer Het beheer van Orchardton Tower is in handen van Historic Environment Scotland. Externe link (en) Historic Scotland, Orchardton Tower
Wieża Orchardton

Wieża Orchardton (ang. Orchardton Tower) − ruiny wieży rycerskiej położona w Kirkcudbrightshire, Dumfries and Galloway w Szkocji. Jedyna w Szkocji wieża obronna zbudowana na planie koła. Historia Zbudowana po roku 1456 przez rodzinę Cairns, właścicieli pobliskiego zamku Orchardton. Okrągłe wieże były powszechne w XIII wieku, ale w dużej mierze zostały zastąpione kwadratowymi lub prostokątnymi wieżami do 1400 roku. W XV wieku okrągłe wieże były powszechne w Irlandii, z tego względu prawdopodobne są irlandzkie wpływy podczas budowy wieży. Architektura Wieża jest wysoka na 11 metrów i 9 metrów średnicy. Na pierwszym poziomie 4-kondygnacyjnej wieży znajdowała się piwnica. Na drugim poziomie salon z kominkiem i pisciną. Na pozostałych dwóch kondygnacjach znajdowały się prawdopodobnie sypialnie. Przypisy Linki zewnętrzne Wieża Orchardton na stronach fundacji Historic Environment Scotland
Lismore Lighthouse

p4 Das Lismore Lighthouse, deutsch Lismore-Leuchtturm, ist ein Leuchtturm auf der schottischen Insel Eilean Musdile. Die kleine, unbewohnte Insel liegt direkt südwestlich der namensgebenden Insel Lismore an der Aufspaltung des Firth of Lorne in den Loch Linnhe und den Mull-Sund. Die nächstgelegene Stadt ist das neun Kilometer südöstliche Oban. 1971 wurde der Leuchtturm in den schottischen Denkmallisten in der höchsten Kategorie A gelistet. Geschichte 1829 wurde der Bau drei neuer Leuchttürme beschlossen. Neben dem Lismore Lighthouse gehörten hierzu auch die Leuchttürme von Barra Head und Dunnet Head. Die Eilean Musdile wurde zu diesem Zwecke im Januar 1830 ihrem Besitzer Charles Campbell zum Preis von 500 £ abgekauft. Mit dem Bau wurde der schottische Architekt Robert Stevenson beauftragt, der nach erfolgter Planung das Gebäude im Jahre 1833 fertigstellte. Als durchführendes Bauunternehmen fungierte James Smith aus Inverness. Die Baukosten betrugen 4260 £. Robert Selkirk, der bereits seit 1808 als Leuchtturmwärter tätig war, übernahm die erste Besetzung des Turms, der 1833 in Betrieb genommen wurde. Die Belegschaft bestand aus vier Personen, die abwechselnd jeweils sechs Wochen ihren Dienst verrichteten und dann zwei Wochen Urlaub bekamen. Ein Boot versorgte die Wärter mit Lebensmitteln. Mit Ausnahme von Lismore und Fidra waren im Jahre 1910 alle schottischen Leuchttürme von katoptischen auf dioptrische Systeme umgestellt worden. 1965 wurde das Lismore Lighthouse schließlich für etwa 10.000 £ modernisiert und automatisiert. Beschreibung Der Leuchtturm steht auf einer fünf Meter hohen Erhebung, woraus sich mit der Turmhöhe von 26 m eine Gesamthöhe von 31 m über dem Meeresspiegel ergibt. Das Mauerwerk des runden Turms ist verputzt. Über die gesamte Höhe sind drei längliche Fenster verteilt. Die obere Plattform ist von einem Geländer aus verziertem, gusseisernen Gitter umgeben. Die Laterne besteht aus einem verglasten, gusseisernen Gitter. Es existieren zwei einstöckige, heute leerstehende Wohnhäuser für die Leuchtturmwärter, die mit Flachdächern abschließen. Das Leuchtfeuer des Lismore-Leuchtturms ist bis in 31 km Entfernung als im 10-Sekunden-Takt aufleuchtendes weißes Licht sichtbar. Es überstreicht den Sektor von 237° bis 208°. Es dient somit dem Schiffsverkehr im Firth of Lorne und dem Loch Linnhe. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Lismore, Lighthouse auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Eilean Musdile

Eilean Musdile (Mansedale) is an islet, and lighthouse to the south west of Lismore in the Inner Hebrides. The island lies in the entrance to Loch Linnhe, separated from Lismore by a sound ¼ miles across. It is a low-lying rock, ten acres (4.0 hectares) in size, with some grass on it. CalMac ferries pass close to the island on their way from Oban to Mull. The lighthouse was built by Robert Stevenson in 1833 at a cost of £4260 and initially showed a fixed white light. In 1910 most of the Northern Lighthouse Board's lights were changed to dioptric or Fresnel lenses but Lismore and Fidra, in the Firth of Forth, were left as the only remaining purely catoptric lights in the service. A Standing Stone once stood on the highest point of the island (NM779351). The 9-foot (2.7 m) monolith appears to have recorded the midwinter sunset and is thought to have been removed during construction of the lighthouse. The skerry of Lady's Rock lies a short distance to the south west. See also List of lighthouses in Scotland List of Northern Lighthouse Board lighthouses Footnotes External links Northern Lighthouse Board
Phare de Lismore

Le phare de Lismore est un phare édifié sur l'écueil Eilean Musdile au sud-ouest de l'île de Lismore dans les Hébrides intérieures (archipel des Hébrides) (en gaélique écossais : Sgeir Mhòr), dans le comté de Argyll and Bute à l'ouest de l'Écosse. Il est maintenant protégé en tant que monument classé du Royaume-Uni de catégorie A. Ce phare est géré par le Northern Lighthouse Board (NLB) à Édimbourg, l'organisation de l'aide maritime des côtes de l'Écosse. Histoire L'île se trouve dans l'entrée du Loch Linnhe, très proche de l'île de Lismore. C'est un rocher bas et herbeux de 4 hectares. Les ferrys de la Caledonian MacBrayne passent près de l'île sur leur chemin entre Oban et Mull. Le phare a été construit par l'ingénieur civil écossais Robert Stevenson en 1833 pour un coût de 4260 livres. C'est une tour ronde en maçonnerie ronde de 26 m de hauteur, avec lanterne sur galerie, attenante à une maison de gardien d'un étage. La station et la lanterne sont peints en blanc. Initialement il émettait une lumière fixe blanche. En 1910, la plupart des lumières de la Northern Lighthouse Board ont été changées en lentilles dioptriques ou Fresnel, mais Lismore et Fidra, dans le Firth of Forth, ont été laissées comme les seules lumières purement catoptriques dans le service. Le phare, situé sur un rocher en bout de Lismore, marque les entrées du Firth of Lorn au Loch Linnhe au nord et du Sound of Mull (en) à l'ouest. Il émet un flash blanc toutes les 10 secondes. Le phare n'est accessible qu'en bateau. Une pierre debout (Standing Stone), un monolithe de 2,7 m de haut, était autrefois placé sur le point le plus élevé de l'île (NM779351) et servait probablement de balise. On pense qu'il a été enlevé pendant la construction du phare. Le phare de Lady's Rock se trouve à une courte distance au sud-ouest. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Eilean Musdile » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Lien connexe Liste des phares en Écosse Liens externes (en) Lighthouses of Western Scotland (Argyll and Bute) (en) Lismore - site Northern Lighthouse Board (en) Lismore - Lighthouse Explorer (en) Lismore - Site Canmore Portail des phares Portail de l’océan Atlantique Portail de l’Écosse Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Latarnia morska Lismore

Latarnia morska Lismore – latarnia morska położona na wysepce Eilean Musdile na południowym wschodzie od wyspy Lismore w centralnej części Loch Linnhe, na wprost od wejścia cieśniny Sound of Mull. Latarnia wraz z sąsiadującymi budynkami została wpisana w 1971 roku na listę zabytków kategorii A Historic Scotland pod numerem 12360. Obiekt znajduje się także na liście Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland pod numerem NM73NE 5. Decyzję o budowie latarni w tej lokalizacji podjęto w końcu lat dwudziestych XIX wieku. W tym celu Northern Lighthouse Board zakupiło w 1830 roku, od właściciela Charlesa Campbella, wysepkę Mansedale o powierzchni około 10 akrów. Budowa latarni została powierzona Jamesowi Smithowi z Inverness i trwała przez trzy lata. Latarnia rozpoczęła pracę w październiku 1833 roku. Latarnia została zautomatyzowana w 1965 roku i obecnie jest nadzorowana z portu w Oban. Przypisy
Lismore fyr

Lismore fyr är en fyr på den sydvästliga spetsen av den obebodda ön Eilean Musdile sydväst om Lismore i Skottland. Lismore fyr var den sista av de många fyrar som Robert Stevenson ritade under sin mer än tjugoåriga karriär. Fyren och de två fyrvaktarbostäderna byggdes av byggmästare James Smith från Inverness och kostade 4 260 pund. Det murade tornet var 26 meter högt och hade en lanternin på toppen som var försedd med ett "katadioptrisk system" med både linser och reflektorer som visade ett fast vitt sken. Fyrlyktan eldades med valolja. Den tändes första gången i oktober 1833. Fyrplatsen sköttes av fyra fyrvaktare som bodde med sina familjer på Eilean Musdile. De arbetade på skift två och två i sex veckor på ön följt av två veckors ledighet på fastlandet. Förnödenheter och reservdelar transporterades till ön av en fastanställd skeppare. Personalen skulle tända och släcka fyren morgon och kväll, putsa reflektorerna och fönstren i lanterninen samt hålla utkik och föra loggbok. En gång om året skulle fyren vitkalkas. Under andra världskriget räddade fyrpersonalen två flygare som hade kraschat i havet. Fyren automatiserades och avbemannades i juni 1965 och år 1971 upptogs den på National Trust for Scotlands lista över kulturskyddade byggnader. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Lismore fyr.
Scottish Wildlife Trust

Le Scottish Wildlife Trust (SWT) est une association vouée à la préservation de l'environnement naturel de l'Écosse. Description Le Scottish Wildlife Trust a plus de 32 800 membres. Il a acquis sa première réserve en 1996, et en possède aujourd'hui plus de 120 à travers l'Écosse avec des offices de tourisme à Loch of the Lowes (Perth and Kinross), Montrose Basin (Angus) et aux Falls of Clyde (South Lanarkshire). En plus de pourvoir un cadre de vie favorable pour la vie sauvage, il permet aux visiteurs de pouvoir profiter de cette biodiversité. L'organisation fait également pression pour que la législation aille dans le sens de la préservation de la vie sauvage. Le Scottish Wildlife Trust poursuit un projet de réintroduction du Castor d'Europe en Écosse. Principales réserves Bemersyde Moss Handa Island Falls of Clyde Montrose Basin Loch Fleet Loch of the Lowes Pease Dean, Scottish Borders Références Voir aussi Royal Zoological Society of Scotland Liens externes Scottish Wildlife Trust Portail de la conservation de la nature Portail de l’Écosse
Scottish Wildlife Trust

De Scottish Wildlife Trust (SWT) is een geregistreerd goed doel in Schotland dat als doel heeft het behouden van de natuurlijke omgeving van Schotland. De Scottish Wildlife Trust is in 1964 gesticht en heeft in 1966 zijn eerste reservaat geopend. Momenteel beheert en bezit de SWT meer dan 120 reservaten in Schotland en heeft de stichting meer dan 32.800 leden. Reservaten Handa Falls of Clyde Montrose Basin Loch Fleet Loch of the Lowes Externe links Scottish Wildlife Trust
Шотландский фонд дикой природы

Шотландский фонд дикой природы, (SWT) (англ. Scottish Wildlife Trust) — шотландская благотворительная организация, занимающаяся сохранением природы Шотландии. Находится под патронажем Чарльза, принца Уэльского, Герцога Ротсей. История Шотландский фонд дикой природы был создан в 1964 году, чтобы противостоять возрастающим опасностям, угрожающим фауне Шотландии, «для сохранения биоразнообразия Шотландии на благо нынешнего и будущих поколений». Основатель и первый председатель Фонда — юрист, специалист по сельскохозяйственному законодательству, Чарльз Гибсон Коннелл. Ранее Коннел стал также основателем Шотландского клуба орнитологов, где c 1957 по 1960 занимал пост президента. В 1952 году Коннел был посвящён в рыцари за общественно-политический вклад. SWT стал 36 фондом охраны дикой природы, работающим на территории Великобритании. Через два года после создания, в 1966, Фонд открыл один из своих первых заповедников на юге Campsie Hills. В 1974 году Шотландский фонд дикой природы открывает свой 31 заповедник. Во второй половине 80-х количество заповедников SWT выросло до 65. Основные данные Сегодня Шотландский фонд дикой природы содержит на территории Шотландии 123 резервата общей площадью более 20 тысяч гектар, а также три экскурсионных центра: Loch of the Lowes (Перт-энд-Кинросс), Montrose Basin (Ангус) и Falls of Clyde (Южный Ланаркшир), трижды в год выпускает журнал Scottish Wildlife. Заповедники, которыми управляет Фонд, играют национальную и международную роль в сохранении природы. SWT является единственным национальным обществом, чья деятельность затрагивает энтомологию, но объём работ организации в этом направлении строго ограничен, и большинство её усилий направлено на другие области зоологии. Фонд призывает к новому подходу к сохранению дикой природы и предлагает свою 25-летнюю масштабную концепцию работ в этом направлении для создания «сети жизнеспособных и устойчивых экосистем, обеспечивающих расширение ареалов обитания аборигенных видов» животных Шотландии. Шотландский фонд дикой природы работает и осуществляет свои кампании по защите и сохранению дикой природы в тесном сотрудничестве с другими экологическими организациями региона, среди партнеров фонда — The Wildlife Trusts, Scottish Natural Heritage, правительственные ведомства, занимающиеся охраной природы. Некоторые заповедники SWT Бемерсайд-Мосс Остров Ханда Остров Шиллай Водопады Клайда Бассейн Монтроуза Лох-Флит Лох-оф-зе-Лоуз Заповедник Пис-Дин Примечания Ссылки Официальный сайт Шотландского фонда дикой природы Официальный блог SWT в сети Facebook