NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dundrennan Abbey

Dundrennan Abbey is een 12e-eeuwse cisterciënzer abdij, gelegen in de regio Dumfries and Galloway, Schotland, 10 km ten zuidoosten van Kirkcudbright aan de A711. Geschiedenis De abdij is vermoedelijk gesticht door koning David I in 1142, al zou de abdij ook gesticht kunnen zijn door een goede vriend van de koning, namelijk Fergus, Lord of Galloway. Het moederhuis was de abdij van Rievaulx (Yorkshire). De eerste abt was Sylvanus, totdat deze in 1167 tot abt werd gekozen voor de abdij in Rievaulx. Hij werd uiteindelijk begraven in Byland Abbey in Yorkshire. De abdij fungeerde als moederhuis voor Glenluce Abbey, gesticht in 1191, en Sweetheart Abbey, gesticht in 1273. In de vroege veertiende eeuw had Dundrennan Abbey veel last van de oorlogen tussen de Schotten en de Engelsen. Ondanks een verbond dat de orde had gesloten met Eduard I van Engeland in 1296, werd de abdij verscheidene keren beschadigd en verbrand. In 1523 werd de laatste abt, James Hay, bisschop van Ross. Een leek werd aangesteld als administrateur van de abdijgebouwen. In 1529 stonden delen van de abdij al op instorten. In 1562 werd Edward Maxwell of Terregles benoemd als administrateur. Ten gevolge van de reformatie in 1560 kreeg hij op een gegeven moment het bevel de abdij te vernietigen; hij weigerde. Maria I van Schotland bracht op 15 mei 1568 haar laatste nacht in Schotland door in Dundrennan Abbey, toen zij, ontsnapt uit Lochleven Castle waar zij afstand had gedaan van de Schotse troon ten gunste van haar minderjarige zoon, op weg was via Solway Firth naar Engeland. In 1599 werd na de dood van Edward Maxwell John Murray administrateur. Zeven jaar later maakte het parlement van de abdij een tijdelijk lordship dat aan John Murray werd toegekend. Hij werd later graaf van Annandale. Sinds de reformatie nam het kloosterleven af, maar de kerk werd nog als parochiekerk gebruikt tot de zeventiende eeuw. Daarna werd de abdij als steengroeve gebruikt door de lokale bevolking. Bouw De abdij is gebouwd in een periode waarin de stijl van romaans overging naar gotisch. Van de kerk staan de transepten met elk drie kapellen nog grotendeels overeind. De toren is er niet meer, maar is vermoedelijk 65 meter hoog geweest. Verder is de ingang van het kapittelhuis redelijk bewaard gebleven. De refter en keuken zijn nog niet opgegraven. Binnen links naast de ingang van de kerk bevindt zich een grafsteen van een onbekende abt die duidt op moord en intrige: de abt heeft een dolk in zijn hart en het lichaam van de moordenaar ligt met opengereten buik aan zijn voeten. Beheer Dundrennan Abbey wordt beheerd door Historic Scotland. Externe link (en) Historic Scotland, Dundrennan Abbey
Raydale Park

Der Raydale Park ist ein Fußballstadion in Gretna, Schottland. Es war bis zur Insolvenz die Heimat des schottischen Fußballvereins FC Gretna. Heute nutzt der Gretna Football Club 2008 das Stadion. Die Spielstätte bietet im Moment Platz für 3000 Besucher. Gretna qualifizierte sich für den UEFA-Pokal, da man im Pokalfinale gegen Heart of Midlothian spielte (und letztendlich verlor), die sich für die Qualifikationsrunde der Champions League qualifiziert hatten. Der Raydale Park entsprach aber nicht den UEFA-Statuten, woraufhin der Klub das Heimspiel gegen Derry City im Fir Park zu Motherwell austragen musste. Weblinks gretnasupporterssociety.co.uk: Stadion auf der Homepage des Gretna Football Club 2008 (englisch) scottishgrounds.co.uk: Stadionbeschreibung (englisch) Einzelnachweise
Raydale Park

Raydale Park is a football stadium in Gretna, Scotland. It is home to Lowland League side Gretna 2008 and now has a capacity of 1,030. Raydale formerly served as the home ground of Gretna until the club resigned from the Scottish Football League in 2008. History Gretna played their home games at Raydale during their existence in English non-League football and then during their period in the Scottish Football League. However, most of their home matches in the 2007–08 season were played at Fir Park, in Motherwell because Raydale did not meet SPL requirements. This meant a 150-mile round trip for fans from the Gretna area. Gretna also played a UEFA Cup match (a 1–5 defeat to Derry City) at Fir Park because Raydale was inadequate for that competition. Gretna had planned to leave Raydale Park and move to an eco-stadium in Gretna Green. These plans never came to fruition as the club suffered severe financial problems during the 2007–08 season. These financial problems were expected to lead to the sale of the ground for a use other than football. Supporters of Gretna F.C. formed Gretna 2008, a new club that started by playing their home matches at the Everholm Stadium in Annan. Dumfries and Galloway Council ruled out bidding for the stadium, which they wanted to preserve for recreational use. It was reported by the BBC that it was likely that Raydale would be sold to developers "outside football", but the new buyers, Sawtry (IoM) allowed Gretna 2008 to move into Raydale in May 2009. In May 2011, Sawtry agreed to sell the ground, along with the social club and market on-site, to the Raydale Community Partnership, a group made up of members from a community council and from Gretna 2008. The £250,000 deal was finalised on 28 May 2011. An artificial surface was installed during the summer of 2021. Greyhound racing A greyhound racing track was constructed around the pitch just after World War II. Racing took place on Wednesday at 7:30 pm and consisted of five-dog races (instead of the normal six-dog racing) over 300 and 480 yards. Racing continued for forty years until Gretna F.C. needed to increase the size of the pitch in 1985. The greyhound operation owned by James Norman and sons constructed and moved to a new purpose-built track called Halcrow Stadium to the west of Gretna. Gallery See also Stadium relocations in Scottish football References
Raydale Park

Le Raydale Park est un stade de football construit en 1946, et situé à Gretna. Histoire De 1946 à 2008, il est le stade de l'équipe écossaise de Gretna, avant de devenir celui de Gretna 2008 (en), après la liquidation du premier club. Bien que Gretna soit situé en Écosse, le Gretna FC joue en non league en Angleterre de 1946 jusqu'en 2002, date à laquelle il rejoint la Scottish Football League, après la dissolution du club d'Airdrieonians. Le club enchaîne alors les succès et les promotions, jusqu'à arriver en Scottish Premier League en 2007-08. Toutefois, comme le Raydale Park ne satisfait pas aux critères pour accueillir des matches de Scottish Premier League, le club doit jouer cette saison-là au Fir Park de Motherwell, à 240 kilomètres de Gretna. Cela est également le cas lors de la Coupe UEFA 2006-07, qui voit Gretna affronter le club de Derry City. Après la liquidation du Gretna FC, les supporteurs fondent un nouveau club, le Gretna 2008 (en), qui joue tout d'abord au Everholm Stadium (en) d'Annan. Le council area de Dumfries and Galloway, propriétaire du stade, songe alors à le vendre à des promoteurs pour une totale reconversion, mais les nouveaux acquéreurs, Sawtry (IoM), trouvent un accord avec Gretna 2008 (en), pour qu'ils y jouent leurs matches à domicile. En mai 2011, Sawtry vend le stade au Raydale Community Partnership, une structure publique-privée, qui y confirme la résidence du Gretna 2008 (en). Cynodrome pour lévriers Une piste de course de lévriers est construite autour du terrain juste après la Seconde Guerre mondiale. Les courses avaient lieu le mercredi à 19h30 et consistaient en des courses à cinq chiens (au lieu des courses normales à six chiens) sur 300 et 480 mètres. Les courses se sont poursuivies pendant quarante ans jusqu'au désir du Gretna FC d'augmenter la taille du terrain en 1985. L'exploitation de lévriers appartenant à James Norman et ses fils est alors déplacée vers une nouvelle piste spécialement construite appelée le Halcrow Stadium à l'ouest de Gretna. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Raydale Park » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de l’Écosse
Raydale Park

Raydale Park is een voetbalstadion in het Schotse Gretna en de thuisbasis van Gretna FC. Het stadion heeft een capaciteit van 3000 plaatsen en is geopend in 1946. Gretna FC speelde hier al haar thuiswedstrijden in de lagere Engelse en Schotse divisies. Omdat het stadion niet voldoet aan de eisen van zowel de Scottish Premier League als de UEFA speelde Gretna in het seizoen 2007/08 op Fir Park, honderdvijftig kilometer verwijderd van Gretna. Ook in de UEFA Cup werd hier gespeeld. Er waren plannen voor een nieuw stadion maar door de financiële problemen van de club in 2008 is daar niets van gekomen. Raydale Park zal zelfs verkocht worden en de grond zal een andere bestemming krijgen. In mei 2009 kreeg, het door fans van het voormalige Gretna FC opgerichte, Gretna FC 2008 toestemming om te gaan spelen in Raydale Park.
Raydale Park

Raydale Park - stadion piłkarski, położony w mieście Gretna, Szkocja. Oddany został do użytku w 1946 roku. Od tego czasu swoje mecze na tym obiekcie rozgrywa zespół Gretna F.C. Jego pojemność wynosi 6 000 miejsc. W sezonie 2005/06 Gretna F.C. zakwalifikowała się do Pucharu UEFA, pomimo porażki w finale Pucharu Szkocji z Heart of Midlothian F.C. (Hearts zajmując 2 miejsce w lidze zakwalifikowali się do Ligi Mistrzów). Raydale Park, posiadający wtedy pojemność 2 500 miejsc, okazał się zdecydowanie za mały oraz nie spełniał wymogów UEFA do rozgrywania na nim meczu pucharowego. Swoje spotkanie (przegrane 1:5 z Derry City F.C.) Gretna F.C. rozegrała na Fir Park w Motherwell. Mecze sezonu 2007/08 w Scottish Premier League, Gretna rozgrywać będzie na Fir Park, do czasu aż na Raydale Park zakończy się przebudowa. W wyniku prac na Raydale Park, pojemność stadionu zostanie zwiększona do 6 000 miejsc, zaś sam obiekt spełniać będzie wszystkie wymogi bezpieczeństwa Scottish Premier League. Do tego czasu fani Gretna F.C. będą zmuszeni pokonywać 150 mil, aby zobaczyć mecze swojej drużyny.
Pierres levées de Stenness

Les pierres levées de Stenness (en anglais : Stenness Standing Stones) sont un monument mégalithique situé dans la principale des îles Orcades, Mainland. Il s'agit d'un Cercle de pierres levées, douze à l'origine, inscrit depuis 1999 sur la liste du patrimoine mondial au sein de l'ensemble appelé « Cœur néolithique des Orcades ». Il s'agit peut-être[réf. nécessaire] le plus ancien henge des îles britanniques. Localisation Les Orcades sont un archipel situé à quelques kilomètres au nord de l'Écosse, notamment des localités de John o' Groats et Thurso. Ce monument est situé dans la partie sud-ouest de Mainland, près de la localité de Stenness, à une dizaine de kilomètres à l'ouest du chef-lieu de council area, Kirkwall. On trouve plusieurs autres monuments néolithiques[Lesquels ?] (notamment le cairn de Maeshowe) dans le voisinage, ce qui suggère que cette partie de l'île avait une importance particulière[réf. nécessaire]. Description Le monument était composé à l'origine de douze pierres, dressées vers 3000 av. J.-C. sur un site de cérémonie[réf. nécessaire]. Il n'en subsiste plus que quatre, dont la plus grande culmine à 6 m. Notes et références Voir aussi Bibliographie La Saga des Orcadiens, traduite par Jean Renaud, Éditions Aubier, 1990 (ISBN 2-7007-1642-6). Documentaire Orcades, un pèlerinage néolithique, dans la série Enquêtes archéologiques. France, 2016, 27 min. Réalisation : Agnès Molia, Raphaël Licandro . Coproduction : ARTE France, diffusé sur arte [présentation en ligne]. Articles connexes Stonehenge Archéoastronomie Portail du mégalithisme Portail du patrimoine mondial Portail de l’Écosse
Megality ze Stenness

Megality ze Stenness – neolityczne kamienie znajdujące się w pobliżu wioski Stenness na Orkadach. Razem z innymi podobnymi obiektami tworzą tzw. Serce neolitycznych Orkadów wpisanych na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Położenie Megality znajdują się na wyspie Mainland, największej w archipelagu Orkadów, w pobliżu małej wioski Stenness. Położone są na południowym cyplu oddzielającym jezioro Loch of Stenness od Loch of Harray. Ich lokalna nazwa stane-is wywodzi się z języka staronordyckiego i oznacza kamienny przylądek. Na północnym zachodzie w odległości 1,2 km od nich, leży neolityczny kamienny krąg Ring of Brodgar. W tej samej odległości na wschodzie znajduje się z kolei kamienny kopiec Maes Howe. Ponieważ w okolicy jest jeszcze kilka innych neolitycznych kamieni, to sugeruje, że obszar ten miał szczególne znaczenie. Charakterystyka Megality są dość wąskimi kamieniami o grubości około 300 mm z ostro zakończonymi, ukośnymi wierzchołkami. Cztery z nich o wysokości około 5 m tworzyło pierwotnie kamienny krąg złożony z dwunastu kamieni o średnicy 32 m, który otaczał rów i wał ziemi. Po jego północnej stronie znajdowała się kamienna grobla prowadząca do neolitycznej osady Barnhouse, która przylegała do jeziora Loch of Harray. W centrum kręgu, gdzie usytuowane były mniejsze kamienie odnaleziono skremowane kości zwierząt, węgiel drzewny oraz ceramikę. Podobne „palenisko” odkryto również w Barnhouse. Poza kręgiem znajduje się wysoki na 5,6 m pojedynczy kamień. Przeprowadzone w latach 30. XX wieku badania wykazały, że obok niego stał jeszcze co najmniej jeden kamień, którego dziś nie ma. Na podstawie datowania radiowęglowego oszacowano, że wznoszenie megalitów rozpoczęło się około 3100 p.n.e. W lokalnej tradycji Jeszcze w XVIII wieku sądzono, że megality mają związek z tradycjami i rytuałami odnoszącymi się do nordyckich bogów. Wielu badaczy, którzy przybywali je obejrzeć przy okazji sporządzało ich dokumentację oraz spisywało miejscowe tradycje i wierzenia z nimi związane. W jednym z megalitów zwanym „Kamieniem Odyna”, wywiercono okrągłą dziurę, przez którą miejscowe pary podawały sobie ręce i składały przyrzeczenia. Służył on również innym rytuałom, gdyż wierzono w jego magiczną moc. W grudniu 1814 roku kapitan W. Mackay, który posiadał pole uprawne w pobliżu kamieni, zdecydował się je usunąć ze swojej ziemi, ponieważ ciągle ktoś naruszał jego teren. Kiedy rozbił „Kamień Odyna” wybuchł skandal i oburzenie wśród mieszkańców. Jednakże został zatrzymany dopiero, kiedy zniszczył jeszcze drugi kamień, a inny przewrócił. Ponownie został on postawiony w 1906 roku, jednakże w nie do końca właściwym miejscu. Galeria Przypisy
Stones of Stenness

Stones of Stenness är en megalitisk stensättning 7 kilometer nordost om Stromness, på Mainland, Orkneyöarna, i Skottland. Det kan vara den äldsta stensättningen på de brittiska öarna. Monumentet är en del av det skotska världsarvet Heart of Neolithic Orkney som upptogs på världsarvslistan 1999. Namnet Stenness är ett namn som klingar bekant för den svenskspråkiga läsaren. På orkadisk dialekt uttalas det stejn-is och kommer från fornnordiskan med betydelsen stenudden eller stennäset. Det fullständiga namnet på fyndplatsen är på engelska Standing Stones of Stenness vilket betonar att stenarna har varit flera än idag. Platsen och utformningen De stenar som återstår av stenkretsen står på den södra stranden av det vattendrag som rinner ut vid sjöarna Loch of Stenness och Loch of Harray. Stencirkeln Ring of Brodgar ligger en dryg kilometer åt nordväst på andra sidan floden och stensättningen Maeshowe ligger en dryg kilometer österut. Båda dessa platser tillhör samma världsarv. Stenarna är tunna plattor, ungefär 3 decimeter tjocka, med spetsiga toppar. Fyra stenar med höjden 5 meter var ursprungligen delar av en stencirkel med upp till tolv stenar, som låg i en ellips med 32 meters diameter. Stencirkelns ingång låg på den norra sidan, mot Loch of Harray. Den så kallade ”Vaktstenen” står utanför stencirkeln i nordvästlig riktning och är 5,6 meter hög. Ursprungligen fanns åtminstone två stenar, eftersom resterna av en andra sten återfanns på 1930-talet. Här fanns också ”Oden-stenen”. Som namnet antyder finns en koppling till vikingarna och asatron. Oden-stenen hade ett decimeterstort hål rakt igenom och kom till användning både vid förlovningar och för magiska ceremonier. Stenen vältes 1814 av dåvarande markägaren kapten W. Mackay, som irriterades av alla besökarna på hans mark. En annan av stenarna förstörde han helt och en till välte han, innan upprörda bybor lyckades förhindra fortsatt förstörelse. Den välta stenen restes igen 1906. Oden-stenen kom med tiden att bli byggnadsmaterial och finns numera kvar endast i ett fåtal fragment. Mindre stenar har också påträffats i omgivningarna. Bland annat har en fyrkantig sten hittats i stencirkelns mitt. Den har beskrivits som en ”härd” där kol, keramik och brända benrester påträffats. Keramikfynden är snarlika med fynd vid Skara Brae and Maeshowe. Fynden är daterade med C14-metoden till 3100 f. Kr. Referenser Fotnoter Tryckta källor Wickham-Jones, Caroline R. (2007). A Historical Guide. Birlinn Ltd, Edinburgh. ISBN 978-1-78-027001-2 Wickham-Jones, Caroline R. (2012). Monuments of Orkney. Historic Scotland. ISBN 978-1-84917-073-4
Мегаліти Стеннеса

Мегалі́ти Сте́ннеса (англ. Standing Stones of Stenness) — археологічна пам'ятка доби неоліту на острові Мейнленд, найбільшому з Оркнейських островів у Шотландії, на південному березі протоки, що сполучає прісноводне озеро Гаррей із солоноводним озером Стеннес. Разом з іншими пам'ятками неоліту на Оркнейських островах входить до списку Світової спадщини ЮНЕСКО. Біля пам'ятки розташована археологічна ділянка Несс Бродгара (на відстані до 1 км), а трохи далі — Коло Бродгара, гробниця Мейсхау, руїни селища Барнхауз та інші. Назва «Стеннес» не оригінальна, вона походить з древненорвезької мови і означає «кам'яна межа (поля)». Каменями є тонкі плити завтовшки близько 30 см. Чотири з них, заввишки до 5 м, спочатку були елементами еліптичного кам'яного кола (кромлеха) з 12 каменів діаметром близько 32 м, спорудженого на рівній платформі діаметром 44 м, оточеній ровом. Рів заглиблюється у скелястий ґрунт на глибину 2 м, ширина його становить 7 м, був оточений земляним насипом з одним проходом з північного боку. Вхід звернений до колишнього селища Барнхауз, виявленого недалеко від озера Гаррей (Loch of Harray). Оглядовий камінь (Watch Stone) був розташований поза колом на північний захід від нього, його висота становить 5,6 м. Інші, менші, камені оточують квадратну кам'яну конструкцію в центрі круглої платформи, де були виявлені залишки кремованих кісток, вугілля і кераміки, а в рову навколо були виявлені кістки тварин. Виявлена тут же кераміка подібна до кераміки, знайденої на археологічних ділянках Скара-Брей і Мейсхау, отож мегаліти Стеннеса датуються як мінімум 3000 роком до н. е. Мегаліти і місцеві традиції У 18 столітті з пам'яткою були пов'язані місцеві традиції і ритуали, хоча, ймовірно, і не пов'язані з ритуалами його будівничих. Жителі помилково пов'язували цю пам'ятку з культами скандинавських богів. У 1814 році пам'ятку відвідав Вальтер Скотт. Окрім нього, інші історики замальовували пам'ятку і записували пов'язані з ним місцеві перекази. В одному з каменів, відомому як «Камінь Одіна», був пробитий круглий отвір: камінь використовували місцеві жителі для своєрідного обряду заручення, коли заручені брали один одного за руки через цей отвір. Камінь використовували і в інших церемоніях. У грудні 1814 році капітан В. Маккей, що незадовго до того переїхав на Оркнейські острови і володів фермою поблизу каменів, вирішив їх знести, оскільки був незадоволений тим, що місцеві жителі часто ходили по його землі для участі в ритуалах навколо каменів. Маккей почав з того, що розбив камінь Одіна. Це спричинило скандал, однак власті зупинили його лише після того, як він встиг зруйнувати один камінь і перекинути ще один. Перекинутий камінь підняли 1906 року, і тоді ж провели реконструкцію пам'ятки — як виявилося згодом, неточно. Посилання Ресурси Інтернету Standing Stones of Stenness [Архівовано 13 лютого 2021 у Wayback Machine.] Orkneyjar.com Stones of Stenness, Standing Stones Megalithic Mysteries Standing Stones of Stenness, Orkney [Архівовано 11 серпня 2004 у Wayback Machine.] Neolithic stone circle Stones Of Stenness — Stone Circle and Henge Ancient Sites Directory
St Matthew’s Church (Paisley)

Die St Matthew’s Church ist ein Kirchengebäude der freikirchlichen Kirche des Nazareners in der schottischen Stadt Paisley in der Council Area Renfrewshire. 1985 wurde das Bauwerk in die schottischen Denkmallisten in die höchste Denkmalkategorie A aufgenommen. Geschichte Das Gebäude wurde in den Jahren zwischen 1905 und 1907 nach einem Entwurf des Architekten W. D. McLennan erbaut, der selbst Mitglied der Gemeinde war. Es hieß zunächst St George’s Church East und gehörte zur Free Church of Scotland. 1988 übernahm die Kirche des Nazareners das Bauwerk und restaurierte es aufwändig. In dieser Übergangsphase existierten zwei Kirchen der Freikirche in Paisley. Das frühere Gebäude in der Orchard Street wurde schließlich aufgegeben. Beschreibung Das Gebäude befindet sich in prominenter Position auf einer weiten Insel inmitten der Gordon Street (A761) an der Kreuzung zur Bridge Street (A726). Stilistisch wird es als eine Interpretation der gotischen Architektur im Jugendstil beschrieben. Die Baukosten beliefen sich auf rund 14.000 £. Ein ursprünglich geplanter, wuchtiger Glockenturm wurde aus Kostengründen nicht gebaut. Ein großflächiges Maßwerk aus sieben einzelnen Lanzettfenstern zur Mitte hin ansteigender Höhe weist nach Osten. Ein ähnliches Fenster an der gegenüberliegenden Gebäudeseite ist aus fünf Lanzettfenstern zusammengesetzt. Das zweiflüglige Eingangsportal befindet sich an der Südseite. Es schließt mit einem schmucklosen, wuchtigen Bogensegment. An der Nordseite tritt das einseitige Querhaus hervor. Es ist mit einem Maßwerk gearbeitet, das jenem an der Westseite ähnelt, jedoch deutlich kleiner ist. Die aufwändige Dachstuhlkonstruktion ist mit Schiefer gedeckt. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Paisley, Gordon Street, St Matthews Church auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)