NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castle of Park

The Castle of Park is a 16th-century L-plan tower house near Glenluce, in the historic county of Wigtownshire in Dumfries and Galloway, Scotland. It is a category A listed building. History The castle was begun in 1590 for Thomas Hay, the son of one of the Commendators of Glenluce Abbey, and his wife Jonet MakDouel. It was completed by 1599. The building was extended in the 18th century, and was used by the Hay family until Sir John Dalrymple-Hay sold the Park estate in 1875; it was then left uninhabited. The Cunningham family acquired Castle of Park in 1830. They later abandoned Castle of Park in favour of Dunragit House, using Castle of Park to house farm labourers. It is reported that Castle of Park is haunted by the ghost of a monk who was murdered by walling him up in one of the rooms. A green lady who became pregnant whilst working at the castle has also been seen through the years. A program of restoration was carried out in the 1950s and 1960s by the Ministry of Public Building and Works, including removal of the 18th-century wings. In the 1980s, additional work was done by the Landmark Trust. The building is now maintained using income from its use as holiday accommodation. At various times the building has also been known as "Park Hay", "The Park O' Luce", "Park Castle", "Park House" and "House of Park". The antiquarian Richard Pococke visited in 1760, and described, "The Park, Sir Thomas Hay's, a castle most beautifully situated on a ridge which is at the foot of hill, having towards the river a steep hanging ground covered with wood, and a more gentle descent southwards to the meadows on the bay adorned with trees". Description The building is divided into four floors. The lowest floor consists of three barrel vaulted rooms used as kitchens and store-rooms; above this is the main hall measuring some 22 feet (6.7 m) by 17 feet (5.2 m). The third and fourth floors are divided into smaller rooms. The southward projection contains a large spiral staircase, from which a further spiral stair leads to the roof and to a small room above the main stair. Although imposing, the building is not defensible. Unlike earlier examples such as Drum Castle, the walls are hollowed out with additional staircases and, to quote the 1898 description, "commodious closets". References External links Castle of Park at the Landmark Trust
Castle of Park

Castle of Park, ook wel Park Hay genoemd, is een laat-16e-eeuws kasteel, 1,2 kilometer ten westen van Glenluce gelegen in de Schotse regio Dumfries and Galloway. Geschiedenis Het land waarop het Castle of Park staat, was eigendom van Glenluce Abbey tot het overging in de handen van de familie Hay. In 1590, na de Reformatie, bouwde Thomas Hay van Park het kasteel. Zijn vader was in die tijd de administrateur (commendator) van Glenluce Abbey. Voor de bouw van het kasteel mocht hij een deel van de abdij slopen op voorwaarde dat hij de kapittelzaal restaureerde. Het kasteel kwam gereed in 1599. In 1663 verkreeg de familie de baronie van Nova Scotia. In de 18e eeuw werden twee lage oostvleugels toegevoegd aan het kasteel. In 1830 verkreeg de familie Cunningham het Castle of Park. Deze familie gebruikte het kasteel om arbeiders te huisvesten. Nadat het kasteel in staatsbeheer kwam in de twintigste eeuw is het gerestaureerd en werden de achttiende-eeuwse vleugels verwijderd. Bouw Castle of Park heeft een L-vormige plattegrond en bestaat uit vier verdiepingen. De traptoren heeft een extra verdieping met een kleine kamer. Het kasteel heeft een steil dak en beschikte vermoedelijk niet over een borstwering. Boven de deur staat op een paneel te lezen: BLISSIT[.BE.].THE.NA[ME].OF.[THE.]LORD.THIS VERK.VAS.BEGUN.T[H]E.F[IR]ST.DAY.O[F].MARCH 1590.BE.THOMAS.HAY.OF.PARK.AND JONET.MAK.DOVEL.HIS.SPOUS Vrij vertaald: Gezegend in de naam van de Heer. Dit werk is begonnen op de eerste dag van maart 1590 door Thomas Hay van Park en Jonet MacDovel, zijn echtgenote. Beheer Castle of Park wordt beheerd door Historic Environment Scotland, maar is niet open voor publiek. Het kasteel wordt sinds 1993 verhuurd via de The Landmark Trust. Externe links (en) Historic Scotland, Listed building report: Castle of Park (en) The Landmark Trust, Castle of Park (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Glenluce, Castle of Park
Loch nan Uan

Loch nan Uan is een loch op Isle of Skye in Schotland. Het heeft een oppervlakte van 0,06 km² en ligt op een hoogte van 170 meter. Het water van het meer komt uit de bergen en gaat door het meer naar de Huisgill Burn. Bronnen Ordnance Survey, ISBN 978 0 319 23948 3
Lochranza Castle

Lochranza Castle is an L-plan fortified tower house situated on a promontory in Lochranza, on the northern part of the Isle of Arran in Scotland. Most of the current structure was built in the 16th century. History The castle dates from the 13th century when it was owned by the MacSweens. In 1262, King Alexander III granted the castle and its lands to Walter Stewart, the Earl of Menteith. It is believed that Robert the Bruce landed at Lochranza in 1306 on his return from Ireland to claim the Scottish throne. By 1371, the castle was the property of Robert II. It is thought that at this time it was used as a royal hunting lodge. During the 1490s, James IV used the castle in his campaign against the Lord of the Isles and the Clan MacDonald. In 1600 Robert Montgomerie of Skelmorlie recovered the castle for the Marquess of Hamilton from Alastair Mc Alastair and his followers. In 1614 it was occupied by the king and in the 1650s it was used by Oliver Cromwell. By 1705, Lochranza Castle was the property of the Hamilton family, after it was purchased by the Duchess of Hamilton. The Hamiltons had owned other estates on the Isle of Arran so eventually sold it to the Blackwood-Davidson family who used it as their principal seat. During the 18th century, the castle fell into disuse and was abandoned. The castle is now in the care of Historic Scotland. In popular culture For the album The Black Island in The Adventures of Tintin, Methuen Publishing, the English publisher, asked for more realism for the third edition of 1966. Bob de Moor, then Hergé's assistant, followed in Tintin's exact footsteps, drawing inspiration from different locations to produce a new set of background designs. He goes to the Isle of Arran. According to Charles Dierick, a member of Studios Hergé, it erroneously follows that Lochranza Castle is said to serve as a model. But this one has a square tower and its silhouette is not appropriate, whereas on this same island Bob de Moor reproduces certain details of Brodick Castle. The castle appeared in "Dom Joly and the Black Island" on Channel 4 TV on 19 March 2010, in which it was portrayed as being Kisimul Castle on the Isle of Barra in the Outer Hebrides, as it appeared directly after Joly was shown attempting to reach Kisimul Castle. Notes External links Historic Environment Scotland. "Lochranza Castle, Arran (SM90206)".
Château de Lochranza

Le château de Lochranza (Lochranza Castle en anglais) est une maison-tour en forme de L située sur un promontoire dans le centre du village de Lochranza, dans le nord de l'île d'Arran en Écosse. La plus grande partie du château actuel a été construite au XVIe siècle. Historique La construction originale remonte au XIIIe siècle et était la propriété des MacSweens. En 1262, le roi Alexandre III octroya le château et ses terres à Walter Stewart, conte de Menteith. La tradition raconte que Robert Bruce débarqua à Lochranza en 1306 de retour d'Irlande pour réclamer le trône d'Écosse. En 1371, le château devint la propriété de Robert II, période durant laquelle il aurait été utilisé comme relais de chasse royal. Au cours des siècles, le château a connu de nombreux usages. Dans les années 1490, Jacques IV l'utilisa dans sa campagne contre le Seigneur des Îles et son Clan MacDonald. En 1614, il fut occupé par Jacques Ier d'Angleterre puis utilisé vers 1650 par Cromwell. En 1705, la Duchesse de Hamilton acheta le château qui rejoint alors les autres propriétés de la famille Hamilton sur l'île. Au cours du XVIIIe siècle, n'étant plus habité, il tomba peu à peu en ruine. Il appartient désormais à Historic Scotland qui se charge de son entretien. Culture populaire Pour l'album L'Île Noire des Aventures de Tintin, Methuen, éditeur anglais, demande davantage de réalisme pour la troisième édition de 1966. Bob de Moor, alors assistant d'Hergé, suit les traces exactes de Tintin, s'inspirant de différents lieux pour produire une nouvelle série de dessins d'arrière-plan. Il se rend sur l'île d'Arran. Selon Charles Dierick, membre des Studios Hergé, de façon erronée il s'ensuit qu'il est dit que le château de Lochranza sert de modèle. Mais celui-ci a une tour carrée et sa silhouette ne convient pas, alors que sur cette même île Bob de Moor reprend certains détails du château de Brodick. Notes et références Liens externes (en) Le château de Lochranza sur le site d'Historic Scotland. Portail de l’Écosse Portail des châteaux Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Castello di Lochranza

Il castello di Lochranza (in inglese Lochranza Castle) è un castello fortificato in rovina del villaggio scozzese di Lochranza, nell'isola di Arran (Ayrshire Settentrionale), eretto alla fine del XIII secolo o agli inizi del XVI secolo dalla famiglia MacSweens ed ampliato nel XVI secolo. L'edificio è posto sotto la tutela dello Historic Environment Scotland. Storia Il castello di Lochranza venne eretto probabilmente da Dougal MacSween, signore di Capdale e figlio di Suibhne il Rosso, dopo che, nel 1262, i MacSween avevano ottenuto la proprietà dell'isola di Arran. L'edificio originario era costituito da due piani e aveva un'entrata posta al piano sotterraneo. Nel 1306, il castello di Locharanza fu probabilmente il luogo dove Robert the Bruce giunse di ritorno dall'Irlanda dopo aver reclamato con successo il titolo di re di Scozia. In seguito, già a partire forse dall'anno 1315, il castello fu la residenza del clan Campbell. Successivamente, negli anni novanta del XV secolo, il castello di Lochranza venne utilizzato da Giacomo IV di Scozia come base per i propri attacchi contro i signori delle isole. Nel corso del XVI secolo, l'edificio originario venne poi in seguito ampliato e convertito in una casatorre forse per volere di un membro della famiglia Stewart di Menteith oppure per volere della famiglia Montgomery, conti di Eglintgon e proprietari della parte settentrionale dell'isola di Arran. Questi lavori comportarono l'aggiunta di un terzo piano e lo spostamento dell'entrata al piano terra. In seguito, negli anni cinquanta del XVII secolo, il castello di Lochranza venne occupato delle truppe di Sir Oliver Cromwell. Nel 1705, il castello di Lochranza, come gran parte delle proprietà dell'isola di Arran, divenne di proprietà del clan Hamilton, prima di cadere in disuso alla fine del XVIII secolo. Architettura Il castello si erge lungo la parte nord-occidentale dell'isola di Arran e si affaccia sulla sponda meridionale del Loch Ranza. L'edificio è a pianta a forma di L. Note Voci correlate Castelli della Scozia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Lochranza
Lochranza Castle

Lochranza Castle is een dertiende-eeuws kasteel gelegen aan de noordzijde van het eiland Arran (Schotland). Het grootste deel van het kasteel is zestiende-eeuws. Brodick, de hoofdstad van Arran ligt op 15 kilometer ten zuiden van Lochranza aan de oostzijde van het eiland. Geschiedenis In de dertiende eeuw werd Arran geclaimd door zowel de Schotten als de Noren en het is niet bekend wie de oorspronkelijke bouwers van Lochranza Castle waren. De meest waarschijnlijke kandidaat is Sween, heer van Knapdale in Argyll, die zijn belangrijkste residentie in Sween Castle had. Zijn zoon Dugald MacSween woonde in Skipness Castle. In 1266 verkocht Noorwegen de eilanden, waaronder Arran, aan Schotland bij het Verdrag van Perth. Alexander III van Schotland gaf het eiland Arran als leengoed aan Walter Stewart, graaf van Menteith. Toen zijn nakomeling Robert the Steward koning werd in 1371, werd Lochranza Castle een koninklijk kasteel. In 1452 verwierf een graaf van Montgomery of Eglinton (in Ayrshire) het kasteel van Jacobus II van Schotland. Het kasteel diende als zijn privéresidentie op het eiland; hij was tevens beheerder van het koninklijke Brodick Castle. In 1705 werd het kasteel gekocht door de familie Hamilton. In de achttiende eeuw raakte het kasteel in onbruik. Bouw Het originele, dertiende-eeuwse kasteel bestond uit een donjon met twee verdiepingen. De woontoren kende twee toegangen. In de zestiende eeuw werd het kasteel verbouwd tot een kasteel met een L-vormige plattegrond, waarbij een nieuwe ingang aan de westzijde werd gemaakt. In 1897, onbewoond en verwaarloosd, stortte de noordoostelijke hoek van het kasteel in tijdens een zware storm. Trivia Voor het stripverhaal De Zwarte Rotsen, het zevende album in de Avonturen van Kuifje, gebruikte Hergé dit kasteel als voorbeeld voor zijn kasteel. Beheer Het beheer van Lochranza Castle is in handen van Historic Environment Scotland. Externe link (en) Historic Scotland, Lochranza Castle
Castelo de Lochranza

O Castelo de Lochranza (em inglês: Lochranza Castle) é um castelo atualmente em ruínas localizado na Ilha de Arran, North Ayrshire, Escócia. História Foi construído provavelmente por um membro da família Stewart de Menteith, sendo ocupado em 1614 pelas tropas de Jaime VI e mais tarde nesse século pelas forças de Oliver Cromwell. Encontra-se classificado na categoria "A" do "listed building" desde 14 de abril de 1971. Estrutura O castelo original é do final do século XIII ou inicio do século XIV com dois pisos e uma pequena torre. O castelo atualmente tem três pisos e um sótão. Ver também Lista de castelos da Escócia Referências
Лохранза (замок)

Лохранза (англ. Lochranza Castle) — разрушенный L-образный шотландский замок, который расположен на острове Арран в заливе Ферт-оф-Клайд, на западе Шотландии. Замок открыт ежедневно с апреля по сентябрь, вход бесплатный. История Замок был построен Дугаллом Маккуином в середине XIII веке. В 1262 году король Александр III передал замок и прилегающие владения в собственность сэра Уолтера Стюарта, графа Ментит. Считается, что в 1306 году в замке останавливался возвратившийся из Ирландии Роберт Брюс. На протяжении последующих веков короли использовали замок для различных нужд. В 1371 году хозяином замка стал король Роберт II. Он останавливался в Лохранзе, когда приезжал в эти края на охоту. В конце XV века король Яков IV использовал замок как опорный пункт во время кампании против клана Макдональдов. В 1614 году замок принадлежал Якову VI, а в середине XVII века его захватил Оливер Кромвель. В 1705 году замок перешёл в собственность клана Гамильтон, владельцев многих земель на острове Арран. На протяжении XVIII века Лохранза постепенно ветшал и в итоге обитатели замка покинули его. В честь замка назван односолодовый виски Arran Lochranza, выпускающийся на расположенной на этом острове винокурне Isle Of Arran. См. также Список замков Норт-Эршира Список замков Шотландии Клан Маккуин Оливер Кромвель Примечания
Замок Лохранза

Замок Лохранза (англ. Lochranza) розташований на острові Арран в затоці Ферт-оф-Клайд на заході Шотландії. Історія замку Замок побудовано в середині XIII ст. і спочатку належав клану Максвін. В 1262 р. король Олександр III передав замок і прилеглі володіння у власність сера Уолтера Стюарта, графа Ментейта. Вважається, що в 1306 р. в замку зупинявся, повертаючись з Ірландії, Роберт Брюс. Протягом наступних століть королі використовували замок для різних потреб. В 1371 р. господарем замку став король Роберт II. Він зупинявся в Лохранзі, коли приїжджав в ці краї на полювання. Наприкінці XV ст. король Яків IV використав замок як опорний пункт під час кампанії проти клану Макдональдів. В 1614 р. замок належав Якову VI, а в середині XVII ст. його захопив Олівер Кромвель. В 1705 р. замок перейшов у власність клану Гамільтон, власників багатьох земель Аррану. Протягом XVIII ст. Лохранза поступово старів і в підсумку мешканці замку покинули його. Зараз замок є символом однойменного шотландського купажованого віскі, яке виробляють неподалік. Інформація для відвідувачів Замок відкрито щодня з квітня по вересень. Вхід безкоштовний. Див. також Список замків Шотландії Арран Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Замок Лохранза Фото замку на Flickr.com
St Mary's Church (Kirkheugh)

De St Mary's Church, ook wel St Mary on the Rock en St Mary Collegiate Church genoemd, is (de ruïne van) een twaalfde-eeuwse kerk, gelegen in Kirkheugh, bij de St Andrews Cathedral in St Andrews in de Schotse regio Fife. Geschiedenis St Mary's Church is vermoedelijk gebouwd ten behoeve van de orde van Céli Dé, ook bekend onder de naam Culdees, die in 1144 besloten St Andrews Cathedral te verlaten toen de Augustijnen een priorij stichtten. In 1248-1249 veranderde de orde van de Culdees naar een stift, de eerste stift in Schotland. Het schip stamt vermoedelijk uit de twaalfde eeuw. De laatste werkzaamheden zijn verricht aan het koor, vermoedelijk in de jaren veertig van de dertiende eeuw. De kerk overleefde de reformatie, die begon in 1560, niet. De resten van de kerk werden ontdekt in 1860, toen een kustbatterij op de locatie van de kerk werd aangelegd. Bouw St Mary's Church heeft een kruisvormige plattegrond en was west-oostelijk georiënteerd. De kerk is gelegen op het uiteinde van een klif ten oosten van St Andrews Cathedral. Enkel de fundamenten zijn overgebleven. Vermoedelijk had de kerk een kleine toren ter hoogte van de kruising. Aan de noordzijde van het koor bevond zich een sacristie. Het koor was langer dan het schip. Beheer De St Mary's Church wordt beheerd door Historic Scotland. Externe links (en) Historic Scotland, St Mary's Church, Kirkheugh (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, St Andrews, Kirk Hill, St Mary's Church[dode link]
Scolpaig Tower

Scolpaig Tower (also known as Dùn Scolpaig or MacLeod’s Folly) is a Georgian folly located near the village of Scolpaig on the island of North Uist in the Outer Hebrides. The name probably derives from the Old Norse scolpvik, or 'Scolp Bay' (a scolp being a large Hebridean vessel, probably relating to the nearby bay where such boats may have landed). It was built in about 1830 by Dr Alexander MacLeod, who was the factor of the North Uist estate. It was erected to provide employment for the purpose of famine relief. Built over an Iron Age dun on a small islet in Loch Scolpaig, the Gothic-style folly has an octagonal footprint and appears as a two-storey structure surmounted by a crenellated parapet. The tower is surrounded by a low stone wall that was probably constructed at the same time. The original dun has disappeared entirely. Today the tower is open to the elements and serves as a nesting place for birds. It was included in the Ninth Report and Inventory of Monuments and Constructions in the Outer Hebrides, Skye and the Small Isles (1928) of the Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland. In Historic Scotland approved it as a Category B listed building in 1971, however this was withdrawn in 2018 as part of the Dual Designation 2A project though the site continues to be protected as part of a scheduled monument. Scolpaig Tower is located at OS Grid Reference NF73107503. When the water level is sufficiently low, it can be reached via a stone causeway in Loch Scolpaig. The tower is a prominent feature on otherwise flat ground and is among the most photographed sites on the island. A group organised by the Council for Scottish Archaeology under its Adopt-a-Monument scheme was in 2008 attempting to raise funds to stabilise and conserve the structure. References Beveridge, Erskine (1911). North Uist: Its Archaeology and Topography. Edinburgh: William Brown & Co. p. 193. "North Uist, Loch Scolpaig, Dun Scolpaig". Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland. Retrieved 12 May 2008. Historic Environment Scotland. "Loch Scolpaig Tower (LB17577)". Retrieved 27 March 2019. Historic Environment Scotland. "Dun Scolpaig, dun (site of) and tower (SM7640)". Retrieved 27 March 2019. "Dun Scolpaig, North Uist". Western Isles Sites and Monument Records. Retrieved 12 May 2008.: CS1 maint: deprecated archival service (link) "The Monument Known as Dun Scolpaig" (pdf). The Ancient Monuments and Archaeological Areas Act 1979. Retrieved 12 May 2008. "Adopt-a-Monument Bulletin, Issue 4, January/February 2008" (pdf). Council for Scottish Archaeology. Retrieved 12 May 2008. Footnotes
Dun Scolpaig Tower

Dun Scolpaig Tower, ook Scolpaig Tower en MacLeod's Folly genaamd, is een negentiende-eeuwse folly in georgiaanse stijl, staande in Loch Scolpaig op North Uist, een van de Schotse Buiten-Hebriden. Dun Scolpaig Tower is een Categorie B-monument. Geschiedenis In de jaren dertig van de negentiende eeuw legde Alexander Macleod (an Dotair Ban) het Loch Scolpaig grotendeels droog en bouwde op een klein eiland in het meer, op de plaats van de broch (of in ieder geval een dun) Dun Scolpaig, een toren. Van de broch is niets meer over. Een non-invasief onderzoek in 2000 wees uit dat op het eiland wellicht een crannog stond. Bouw Dun Scolpaig Tower is een octagonale toren van twee verdiepingen. De balustrade is voorzien van kantelen. Eromheen bevindt zich aan de rand van het eiland een lage muur. De stenen van zowel de toren als van de muur zijn afkomstig van de broch. De toegang bevindt zich aan de zuidzijde. De constructie heeft geen dak meer. Zowel de toegang als de ramen zijn voorzien van ronde bogen. De stenen dam naar het eiland toe kan onder water staan. Externe link (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, North Uist, Loch Scolpaig, Dun Scolpaig
Kilwinning Abbey

Die Kilwinning Abbey (deutsch: Abtei Kilwinning) ist eine ehemalige Abtei der Benediktiner in der schottischen Stadt Kilwinning in der Council Area North Ayrshire. 1971 wurden die Ruinen in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Denkmalkategorie A aufgenommen. Die Einstufung wurde jedoch 2018 aufgehoben. Weiterhin ist die Anlage als Scheduled Monument klassifiziert. Geschichte Identität und Herkunft des Heiligen Winning sind bisher nicht geklärt. Es könnte sich um einen irischstämmigen Mönch namens Wynnin, Finnian oder Finan handeln. Andere Quellen sprechen von einer schottischen oder walisischen Herkunft. Dieser soll im 6. Jahrhundert eine Kirche am Standort des späteren Klosters errichtet haben. Die Klostergründung geht auf Richard de Morville zurück und wird um das Jahr 1162 datiert. Bis zum Ende des Jahrhunderts war der Bau der Anlagen bereits weit fortgeschritten, wurde dann jedoch abgebrochen. Eine weitere Bauphase zu Beginn des folgenden Jahrhunderts wurde wahrscheinlich nie vollständig ausgeführt. Die Geschichte des Klosters verlief in den folgenden Jahrhunderten verhältnismäßig ereignislos. Um 1530 lebten dort 16 Mönche. Im Zuge der schottischen Reformation im Jahre 1560 vertrieb eine protestantische Gruppierung angeführt von den Earls of Argyll, Arran und Glencairn die verbliebenen Mönche. Mit Ausnahme der Klosterkirche, die bis zum Bau eines Ersatzgebäudes im Jahre 1775 als Gemeindekirche diente, verfielen die Anlagen ab diesem Zeitpunkt und befanden sich spätestens seit 1591 in einem ruinösen Zustand. Beschreibung Das ehemalige Kloster befindet sich im Zentrum von Kilwinning. Es sind nur wenige Mauerfragmente erhalten. Hierzu zählt ein Fragment des Südgiebels des Querhauses der Klosterkirche mit drei Lanzettfenstern und der darüberliegenden Aussparung für eine Fensterrose. Des Weiteren ist der Eingang zum Kapitelhaus an dessen Westseite mit einem längeren Mauerstück erhalten. Architektonisch sind deutliche Parallelen zu den Schwesterklöstern Kelso Abbey und Arbroath Abbey erkennbar. Einzelnachweise Weblinks Kilwinning Abbey, Historic Environment Scotland Eintrag zu Kilwinning Abbey auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)