NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Teaninich distillery

Teaninich distillery () is a Highland single malt Scotch whisky distillery in Alness, Scotland. History Teaninich distillery was founded and built in 1817 by Hugh Munro on his estate of Teaninich Castle. Despite an initial difficulty of procuring barley whisky owing to a high demand from illegal distilleries, by 1830 Teaninich produced 30 times more spirit than it did at its founding. At that point Munro sold the distillery to his younger brother Lieutenant-General John Munro. As an officer he spent most of his time in India, so he decided to rent the distillery out to Robert Pattison in 1850. The lease lasted to 1869 after which Munro leased it to John McGilchrist Ross. Ross relinquished the lease in 1895, and in 1898 Robert Innes Cameron took a stake in the distillery, and Munro and Cameron renovated and extended the distillery, investing £10,000 in to the renovations. In 1904 Cameron, who also owned stakes in Benrinnes, Linkwood and Tamdhu, took over the distillery completely. After Cameron died in 1933 the distillery was sold to The Distillers Company . The distillery suspended production between 1939 and 1946 due to barley shortages during World War II. In 1970 the distillery was greatly expanded, and an entire new building with six new stills was taken in operation. The four older stills remained in operation alongside the new stills. The old side of the distillery was then updated over the next decade. First, new installations for milling, mashing and fermentation were built in 1973, and in 1975 the distillery added a dark grains plant, which produces cattle feed from the draff. In 1984 the old side of the distillery was mothballed, and the new side followed the next year, temporarily ending production entirely. Guinness acquired The Distillers Company in 1986. Guinness merged with Grand Metropolitan in 1997 to form Diageo. The new side of Teaninich distillery resumed production in 1991. The old side did not resume production, and was demolished in 1999. In 2000 a mash filter press was installed in the distillery, which is unique in Scottish malt whisky production; all other Scottish whisky distilleries use mash tuns. In April 2013, Diageo announced a new renovation of the distillery. They also announced a new distillery with 16 new stills will be placed next to the old distillery. The new distillery is planned to have a different name than Teaninich, and produce a separate whisky. Production The distillery mainly produces malts for blending, and it is used in Johnnie Walker Red Label. There are no official bottlings of the malt. Since 1992 a 10-year-old malt has been available in the flora and fauna series. References
St Magnus Church (Birsay)

De St Magnus Church is een van oorsprong twaalfde-eeuwse kerk gewijd aan Sint Magnus, gelegen in Birsay aan de westzijde van Mainland, een van de Schotse Orkney-eilanden. Het huidige kerkgebouw stamt grotendeels uit de achttiende eeuw. Geschiedenis Vermoedelijk werd op de plaats van de huidige St Magnus Church rond 1064 de Christ's Kirk of Christ Church opgetrokken in rode zandsteen door jarl Thorfinn. Een alternatieve theorie zegt dat deze eerdere kerk werd gebouwd op de Brough of Birsay, het getijdeneiland voor de kust. In 1116 werd Magnus Erlendsson, die later bekend werd als Sint Magnus, vermoord op Egilsay. Zijn lichaam werd naar de door Thorfinn gebouwde Christ's Kirk gebracht om te worden begraven. Twintig jaar later werden zijn botten geplaatst in een schrijn op het altaar in de kerk, totdat zijn botten in 1137 werden overgebracht naar de nieuwgebouwde St. Magnus Cathedral in Kirkwall. In deze periode werd de Christ Church gewijd aan Sint Magnus. In 1664 werd de kerk herbouwd als een kruisvormige kerk. In 1760 werd de kerk opnieuw herbouwd, ditmaal als een simpele rechthoekige kerk. De kerk werd in 1867 en in de jaren tachtig van de twintigste eeuw gerestaureerd. Bouw De St Magnus Church is een rechthoekig, oost-westelijk georiënteerd gebouw met eromheen een begraafplaats. Op de zuidwestelijke hoek van de kerk bevindt zich een klein rechthoekig toegangsportaal. Het oudste deel van de huidige kerk wordt gevormd door de fundamenten in rode zandsteen aan het zuidoostelijke einde van de kerk. In de zuidelijke muur bevindt zich een dichtgemetseld lancetraam, waarvan het bovenste deel uit de dertiende eeuw stamt. De onderzijde van het raam bevat een deel van een deurpost met de inscriptie (S): BELLUS in Lombardisch letterschrift. De andere helft van deze deurpost is gebruikt in de bouw van een boerderij ten noorden van de kerk. Op die helft staat de inscriptie MON(S). Deze deurpost is hoogstwaarschijnlijk afkomstig van de ooit nabijgelegen residentie van de zestiende-eeuwse bisschoppen van Orkney. Deze residentie droeg namelijk de naam MONS BELLUS (Latijn voor De mooie berg). Op de westelijke gevel bevindt zich een zeventiende-eeuwse klokkentoren. Het gebrandschilderde raam aan de oostzijde van de kerk werd ontworpen door Loveday McPherson, vrouw van Joseph McPherson, die er van 1900 tot 1906 dominee was, en gemaakt door Alex Strachan. De scène aan de linkerzijde verbeeldt Sint Magnus in de Slag van Anglesay in 1098, waar de 18-jarige Sint Magnus weigert te vechten. De scène aan de rechterzijde verbeeldt een biddende Sint Magnus in Christ's Kirk. Beheer De St Magnus Church in Birsay wordt sinds 1997 beheerd door de St Magnus Church Birsay Trust. Externe links (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Birsay, Cleatfurrows, St Magnus' Church[dode link] (en) The Birsay Website, St Magnus Church, Birsay (en) Undiscovered Scotland, St Magnus Church, Birsay
Tour de Glasgow

La tour de Glasgow (Glasgow Tower) est un édifice high-tech autoportant situé sur la rive sud de la rivière Clyde à Glasgow en Écosse. Elle fait partie du complexe des sciences et techniques de Glasgow (Glasgow science centre) avec le cinéma IMAX, le Science Mall édifiés sur le même site et le parc éolien de Whitelee (Whitelee Wind Farm). La tour avec ses 127 mètres de haut est entrée dans le Livre Guinness des records en étant la plus haute du monde capable de pivoter sur 360 degrés. Elle a été conçue par l'architecte Richard Horden assisté de l'ingénieur en design Buro Happold. Elle possède une plate-forme d'observation à 105 mètres d'altitude. Galerie Annexes Articles connexes Clyde Auditorium, bâtiment en face Clyde Arc, pont non loin de la tour Liens externes Ressources relatives à l'architecture : The Skyscraper Center Structurae Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du bâtiment et des travaux publics Portail de Glasgow
Glasgow Tower

La Glasgow Tower è una torre panoramica situata sulla riva meridionale del fiume Clyde a Glasgow e fa parte del Glasgow Science Centre. È entrata nel Guinness dei primati per essere la torre più alta al mondo in grado di ruotare interamente su se stessa di 360°. Dopo essere stata chiusa per un lungo periodo, è stata riaperta al pubblico nel luglio 2014. Storia La torre è stata afflitta da problemi strutturali e di sicurezza sin dall'inizio. Alcuni problemi con il cuscinetto reggispinta sul quale ruota hanno causato la chiusura della torre tra febbraio 2002 e agosto 2004. Il 30 gennaio 2005 dieci persone sono rimaste intrappolate nell'acensore e ci sono volute più di cinque ore per liberarle. Dopo l'incidente la torre è rimasta chiusa fino al 20 dicembre 2006. Nell'agosto 2010 la torre è stata nuovamente chiusa per problemi tecnici dovuti a errori di progettazione. L'edificio è stato riaperto al pubblico nel luglio 2014 con nuove caratteristiche di sicurezza e nuovi interni. Dopo soli tre mesi si è sviluppato un piccolo incendio per un guasto elettrico, senza tuttavia causare feriti. Il cuscinetto a rulli è stato rimpiazzato con un giunto sferico, ma da quel momento la capacità di ruotare della torre è limitata a poche rotazioni alla settimana. La torre viene aperta durante i mesi estivi (da aprile a ottobre) e il pubblico può accedere al piano panoramico quando la velocità del vento non supera i 10 metri al secondo. Caratteristiche Con un'altezza di 127 metri, è la torre più alta della Scozia e la struttura più alta di Glasgow. La sua intera struttura è in grado di ruotare di 360°, cosa che le ha garantito un posto nel Guinness dei primati. La rotazione è controllata da computer ed è pensata per migliorare la resistenza della torre in caso di forti venti. Sono presenti due ascensori e una scala di emergenza con 523 scalini. Ha la forma di un profilo alare (come se l'ala di un aereo fosse piantata nel terreno verticalmente), ed è ruotata con dei motori controllati via computer per ridurre la resistenza aerodinamica e aumentare la stabilità sfruttando le forze aerodinamiche (il vento che scorre sull'edificio genera due forze uguali sui due lati del profilo, aumentandone la stabilità verticale). Il progetto della torre, la quale era inizialmente chiamata Millennium Tower, è il risultato di una competizione internazionale per progettare una torre per il centro di Glasgow. Il progetto architettonico è dell'architetto Richard Horden, mentre della parte ingegneristica si è occupato lo studio BuroHappold, tuttavia in seguito il progetto è stato ripreso dallo studio di architettura di Glasgow BDP. Il costo totale della torre è stato di circa 10 milioni di sterline. La città di Glasgow ha citato in giudizio la ditta costruttrice Carillion per questioni legate alla qualità del lavoro, vincendo la causa. Voci correlate Spinnaker Tower Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Glasgow Tower Collegamenti esterni (EN) Pagina ufficiale sul sito del Glasgow Science Centre, su glasgowsciencecentre.org.
Glasgow Tower

Glasgow Tower is een vrijstaande toren gelegen aan de zuidelijke oever van de Clyde in Glasgow, Schotland. De in 2001 geopende toren is een onderdeel van het Glasgow Science Centre complex en houdt het Guinness Wereldrecord voor hoogste volledig roterende vrijstaande structuur, omdat de toren 360° kan draaien. De toren werd in 2008 gesloten voor opknapwerken en werd in juli 2014 weer voor het publiek geopend. Achtergrond en wereldrecords Met zijn 127 meter is de Glasgow Tower momenteel de hoogste toren in Schotland. Aanvankelijk rustte de hele structuur op een in Nigeria gemaakt axiaallager met een diameter van 65 cm. Dit lager werd voor de heropening in 2014 vervangen door een ander lager. Dit lager bevindt zich op de bodem van een 15 meter diepe put, de toren zelf is echter niet direct verbonden met deze funderingen maar rust op een ring van 24 andere lagers op grondniveau. Dit zorgt ervoor dat men het gebouw in de juiste windrichting kan zetten. De toren heeft twee liften, beide met een capaciteit van 12 personen. Het aantal mensen per lift wordt om redenen van comfort echter beperkt tot 6 bezoekers en één medewerker. De liften, geproduceerd door Alimak Hek, bereiken de top van de toren in twee en een halve minuut. De lift gebruikt een zogenaamd tandheugel systeem. De liftpassagiers kunnen van een mooi uitzicht genieten dankzij de rondom glazen cabine van de lift. Er is ook een noodtrap aanwezig die bestaat uit 523 treden van het niveau van het platform tot aan de grond.
Bac Beag

Bac Beag és una illa deshabitada de les Hèbrides Interiors, situada al nord-oest d'Escòcia. Forma part del conjunt de les Treshnish, situant-se al sud-oest de Lunga i la seva veïna Bac Mòr. És una illa d'origen volcànic. A diferència de Bac Mòr, Bac Beag és una illa baixa i plana. Bac Beag, com les altres illes de les Treshnish, s'inclou en una Zona d'especial protecció per a les aus, creada el 30 d'agost de 1994 gràcies a la seva vegetació formada de pastures i, sobretot, per la presència de nombroses aus marines que hi nidifiquen. Enllaços externs The Hebridean Trust - Illes Treshnish Arxivat 2006-02-07 a Wayback Machine. (anglès) Referències
Bac Beag

Bac Beag is a Scottish island, one of the Treshnish Isles in the Inner Hebrides. Origin of name The Gaelic name has several possible interpretations. The meaning of Beag clearly means “small” (as opposed to Bac Mòr, its larger sister), but the word Bac can mean either a "bank", or an "obstacle" or "hindrance". Geography Bac Beag, along with its sister island, Bac Mor, lies south of Lunga, and is at the south-western end of the Treshnish Isles’ chain. In contrast to Bac Mòr, Bac Beag is low-lying and fairly flat. It is of volcanic origin. Wildlife Like the other Treshnish Isles, Bac Beag is uninhabited and is owned by a charity, the Hebridean Trust. The Treshnish Isles are designated a Site of Special Scientific Interest and a Special Protection Area due to their importance for breeding seabirds. References
Bac Beag

Bac Beag es una isla de Escocia, perteneciente al archipiélago de las Islas Treshnish, en las Hébridas Interiores. El nombre, en idioma gaélico escocés, tiene dos interpretaciones diferentes. Beag simplemente significa pequeño (en oposición a Bac Mòr, su hermana mayor), pero Bac puede significar "banco" o también "obstáculo". En contraste con Bac Mòr, Bac Beag es baja y plana. Es una isla de origen volcánico.
Bac Beag

Bac Beag är en ö i Storbritannien. Den ligger i kommunen Argyll and Bute och riksdelen Skottland, i den nordvästra delen av landet, 700 km nordväst om huvudstaden London. Arean är 0,57 kvadratkilometer. Terrängen på Bac Beag är platt. Öns högsta punkt är 57 meter över havet. Den sträcker sig 1,9 kilometer i nord-sydlig riktning, och 1,0 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor
Cairn na Burgh Mòr

Cairn na Burgh Mòr és una petita illa deshabitada de les Hèbrides Interiors situada al nord-oest d'Escòcia. Forma part del grup de les Treshnish, situant-se al seu extrem nord-est, al nord-est de l'illa de Fladda. És l'illa més gran de les dues que conformen el petit grup de les "Carnburgs" - l'altre s'anomena Cairn na Burgh Beag-. Cairn na Burgh Mòr es troba enfront de l'entrada del Loch Tuath, que se situa a la costa oest de Mull. Totes dues illes presenten una cobertura d'herba i posseeixen una silueta molt característica: són planes i retallades per penya-segats. L'illa posseeix un castell i una capella. El seu nom prové del nòrdic antic, "Kiarnaborg", i significa "Castell en bona terra". Referències
Cairn na Burgh Mòr

Cairn na Burgh Mòr (also Cairnburgh More) is one of the Treshnish Isles in the Inner Hebrides of Scotland. Cairn na Burgh Mòr is the larger of the two "Carnburgs" (as they are nicknamed) at the northeastern end of the Treshnish Isles in the Inner Hebrides - the other being "Cairn na Burgh Beag". The larger of a pair guards the entrance to Loch Tuath on the west coast of Mull. These grassy islands are both remnants of ancient lava flows, and have a distinctive profile: flat-topped and trimmed with cliffs. Cairn na Burgh Mòr has fortifications on the grassy slope. Cairnburgh Castle and a chapel are located on the isle. It is no longer inhabited. Footnotes
Cairn na Burgh Mòr

Cairn na Burgh Mòr es una de las Islas Treshnish, localizadas en el grupo de las Hébridas Interiores, en Escocia. Es la más grande de las Carnburgs (como se las conoce), siendo su hermana pequeña la isla de Cairn na Burgh Beag. Aunque actualmente permanece deshabitada, Cairn na Burgh Mòr posee fortificaciones, así como un castillo y una capilla. Etimología Posiblemente viene del noruego antiguo con el nombre Kiarnaborg, que significaría "«fuerte (largo) sobre buena tierra». Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Cairn na Burgh Mòr.
Cairn na Burgh Beag

Cairn na Burgh Beag és una petita illa deshabitada de les Hèbrides Interiors situada al nord-oest d'Escòcia. Forma part del grup de les Treshnish, situant-se al seu nord-est, al nord-est de l'illa de Fladda. És l'illa més petita de les dues que conformen el petit grup de les "Carnburgs" - l'altre s'anomena Cairn na Burgh Mòr-. Cairn na Burgh Beag es troba enfront de l'entrada del Loch Tuath, que se situa a la costa oest de Mull. Totes dues illes presenten una cobertura d'herba i posseeixen una silueta molt característica: són planes i retallades per penya-segats. L'origen del nom, Kiarnaborg, prové del nòrdic antic i significa "fortalesa en bona terra".
Cairn na Burgh Beag

Cairn na Burgh Beag is one of the Treshnish Isles in the Inner Hebrides, Scotland. Cairn na Burgh Beag is the smaller of the two "Carnburgs" (as they are nicknamed) at the northeastern end of the Treshnish Isles in the Inner Hebrides. (The other is Cairn na Burgh Mòr.) Cairnburgh Castle, which guards the entrance to Loch Tuath on the west coast of Mull, is located on the larger of the pair. However, an unusual feature of the castle is that its defences straddle both islands: There is a small guard-house and a well on Cairn na Burgh Beag. Both of these grassy islands are remnants of ancient lava flows, and both have a distinctive profile; they area flat-topped and trimmed with cliffs. In 1343 there was a reference to the castle of Iselborgh, which was granted by David II to John of Islay, Lord of the Isles along with Cairn na Burgh Mòr and Dùn Chonnuill in the Garvellachs. Duncan and Brown concluded that Iselborg "certainly lay, with Cairnburgmore, in the Treshnish Group" and in 1980 the RCAHMS also believed that "there appear to be good grounds for accepting the view that Isleborgh is an early name" for Cairn na Burgh Beag. There are however other possible locations for this castle. Footnotes References Duncan, A.A.M.; Brown, A.L. (1959). "Argyll and the Isles in the Earlier Middle Ages". Proceedings of the Society of Antiquaries of Scotland. 90. Society of Antiquaries of Scotland: 192–220. doi:10.9750/PSAS.090.192.220. Holliday, John (2017). "A Name Without A Place, A Place Without a Name" (PDF). Scarinish, Tiree: An Iodhlann: Tiree’s Historical Centre. Retrieved 23 August 2024.
Bac Mòr

Bac Mòr és una illa deshabitada de les Hèbrides Interiors, situada al nord-oest d'Escòcia. Forma part del conjunt de les Treshnish. Per metonímia, l'illa s'anomena també pel nom del seu punt culminant, Dutchman's Cap, que fa referència a la forma del Bac Mòr vista de costat. Geografia L'illa es troba orientada nord-est-sud-oest i es connecta pel sud-oest a l'illa de Bac Beag quan baixa la marea. Pel seu costat nord-est es troba l'illa de Lunga, a l'oest Tiree i a l'est Mull. Bac Mòr la compon un altiplà situat a una trentena de metres d'alçada envoltat de penya-segats que formen arcs i coves naturals a la costa oest. Al seu centre se situa el cim de l'illa, el Dutchman's Cap («El barret del neerlandès»), de 86 metres d'altitud. Fauna i flora Bac Mòr, com les altres illes de les Treshnish, s'inclou en una Zona d'especial protecció per a les aus, creada el 30 d'agost de 1994 gràcies a la seva vegetació formada de pastures i, sobretot, per la presència de nombrosos d'aus marines que hi nidifiquen com els escaterets o que hi hivernen com les oques de galta blanca. Els corbs marins, gavots o les foques grises són d'altres animals que habiten l'illa. Enllaços externs The Hebridean Trust - Illes Treshnish Arxivat 2006-02-07 a Wayback Machine. (anglès) Referències
Bac Mòr

Bac Mòr is a Scottish island, one of the Treshnish Isles, sometimes referred to as The Dutchman's Cap in English because of its shape. Origin of name The Gaelic name has more than one possible interpretation. Although Mòr clearly means "large" (as opposed to Bac Beag, its smaller sister), the word Bac can mean either a "bank", or an "obstacle" or "hindrance". The island's profile is one of the more distinctive amongst the Scottish Islands. Geology Bac Mòr is of ancient volcanic origin, and the peak in the middle is a former cone. The low-lying plain surrounding it is a glassy lava field. The remains of summer sheilings have been found on the island, suggesting that it was inhabited at one time, even though it has no safe landing places. Wildlife The Treshnish Isles, which are uninhabited today, are owned by a charity, the Hebridean Trust. They have been collectively designated as a Site of Special Scientific Interest and a Special Protection Area, due to their importance for breeding seabirds. The islands are also home to a number of wildflowers. References
Bac Mòr

Bac Mòr es una isla de Escocia, a veces denominada The Dutchman's Hat o Cap en inglés, en referencia a su forma. Forma parte del archipiélago de las Islas Treshnish. El nombre, en idioma gaélico escocés, tiene dos diferentes interpretaciones. Mòr simplemente significa grande (en oposición a Bac Beag, su hermana pequeña), pero Bac puede significar "banco", o también "obstáculo". El perfil de la isla, posiblemente el más distintivo de las islas escocesas, se parece bastante a un sombrero mexicano.
Bac Mòr

Bac Mòr est une île inhabitée du Royaume-Uni située en Écosse et faisant partie des îles Treshnish. Par métonymie, l'île est aussi désignée sous le nom de son point culminant, Dutchman's Cap, qui fait référence à la forme de l'île vue de côté. Géographie L'île est en forme de fuseau orienté nord-est-sud-ouest et est reliée à marée basse à l'île toute proche de Bac Beag qui se situe dans le prolongement sud-ouest de Bac Mòr. Dans le prolongement nord-est se trouve l'île de Lunga tandis qu'à l'ouest se trouve Tiree et à l'est Mull. L'île est composée d'un plateau situé à une trentaine de mètres d'altitude cerné par des falaises qui forment des arches naturelles sur la côte Ouest ainsi que des grottes. En son centre se situe le sommet de l'île, le Dutchman's Cap (« Le Chapeau du Néerlandais »), qui culmine à 86 mètres d'altitude. Faune et flore Bac Mòr, de même que les autres îles des îles Treshnish, est incluse dans une zone de protection spéciale créée le 30 août 1994 en raison de sa végétation formée de prairies mais surtout de la présence de nombreux oiseaux de mer qui y nidifient comme des océanites tempêtes ou qui y hivernent comme des bernaches nonnettes. L'île est aussi peuplée de macareux moines, de guillemots, de mouettes, de fulmars, de cormorans et de petits pingouins pour les oiseaux et de phoques gris pour les mammifères. Références Annexes Liens externes (en) The Hebridean Trust - Treshnish Isles Portail de l’Écosse Portail des îles
Trimontium (Scozia)

Trimontium è il nome di un forte romano a Newstead, nei pressi di Melrose, negli Scottish Borders (Scozia), vicino alle tre colline di Eildon Hills (da cui il nome trium montium). Fu un avamposto romano nella provincia romana di Valentia. Il forte fu identificato da Claudio Tolomeo nella sua Geografia. Trimontium fu occupata a intermittenza dai romani dall'80 al 211 d.C. L'insediamento fu probabilmente abbandonato una prima volta dal 100/105 circa al 140 circa. Al culmine dell'occupazione romana nel forte vi erano acquartierati più di 1500 soldati, oltre a una piccola popolazione civile che viveva nel villaggio. Il forte presenta tre serie di difese: una risalente al I secolo, un'altra alla fine del II secolo e un'altra ancora, che si trova sul lato occidentale. Oltre al forte, alle difese, a un bagno romano e a una mansio risalenti al I secolo dopo Cristo, i romani costruirono anche un anfiteatro, scavato nel 1996, che è più piccolo di molti altri anfiteatri romano-britannici. La strada principale va dal forte verso ovest, mentre un'altra strada che va da nord a sud correva lungo i bordi del forte. I primi scavi nel sito. effettuati da James Curle, si svolsero tra il febbraio del 1905 e il settembre del 1910. Emersero le fondamenta di numerose fortificazioni, una collezione senza pari di armature romane di vario genere, come elmi ornamentali da parata per cavalieri, accessori per cavalli, una serie di monete romane e alcune ceramiche. Tutto ciò illustra in modo molto notevole la storia dell'esercito e dell'occupazione militare romana nella Scozia meridionale. L'unità di cavalleria di stanza a Trimontium (ala Augustae Vocontiorum) era stata reclutata tra i Voconzi della Gallia meridionale. Ulteriori scavi furono effettuati nel 1947, poi tra il 1989 e il 1993 e infine nel 1996. Voci correlate Campagne in Britannia di Settimio Severo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Trimontium