NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tiree Airport

Der Tiree Airport (IATA-Code: TRE, ICAO-Code: EGPU) befindet sich auf der Hebrideninsel Tiree in der Council Area Argyll and Bute vor der Westküste Schottlands. Betreiber und Besitzer ist die Highlands und Islands Airports Limited. Geschichte Der Flughafen ist die ehemalige Royal Air Force Station Tiree. Das Areal wurde 1940 beschlagnahmt und im April 1942 wurde die Basis in Betrieb genommen wurde. Im Frühjahr 1944 war hier die No. 518 Squadron stationiert. Ihre Aufgabe war die Wettererkundung weit draußen auf dem Atlantik, wozu sie speziell ausgerüstete viermotorige Handley Page Halifax einsetzte. Die Wetterdaten der Staffel dienten auch zur Bestimmung eines geeigneten Beginns der Operation Overlord und waren somit mit entscheidend für die erfolgreiche alliierte Invasion in der Normandie. Der Flughafen wurde 1947 in das Ministry of Civil Aviation überführt. Nutzung Heutzutage bietet der Flughafen Linienflüge nach Coll, Oban und Glasgow. Weblinks Offizielle Website (englisch) Einzelnachweise
Tiree Airport

Tiree Airport (Scottish Gaelic: Port-adhair Thiriodh) (IATA: TRE, ICAO: EGPU) is located 3 miles (5 km) north–northeast of Balemartine on the island of Tiree in the Inner Hebrides off the west coast of Scotland. It is owned and maintained by Highlands and Islands Airports Limited. History The airfield is the former Royal Air Force Tiree which was requisitioned in 1940 and became operational in April 1942 before being transferred to Ministry of Civil Aviation in 1947. The following units were based at RAF Tiree at some point: No. 224 Squadron RAF No. 281 Squadron RAF No. 304 Polish Bomber Squadron No. 518 Squadron RAF 819 Naval Air Squadron 845 Naval Air Squadron 1840 Naval Air Squadron No. 2842 Squadron RAF Regiment Meteorological Conversion Unit RAF (October 1943 - February 1944) Since 2017, passengers departing from Tiree, as well as Barra and Campbeltown, have not been subject to security checks, instead declaring that they do not have any prohibited items. Upon arrival at Glasgow, passengers connecting to other flights must go through security there. Airlines and destinations Statistics References Citations Bibliography External links Media related to Tiree Airport at Wikimedia Commons Map sources for Tiree Airport Official website
Aérodrome de Tiree

L'aérodrome de Tiree (en gaélique écossais : Port-adhair Thiriodh) (code IATA : TRE • code OACI : EGPU) est situé 3 km au nord au nord-est de Balemartine sur l'île de Tiree, dans les Hébrides intérieures, au large de la côte ouest de l'Écosse. Il est la propriété de Highlands and Isles Airports Limited. Situation Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Compagnies aériennes et destinations Édité le 22/02/2020 Références Portail de l’Écosse Portail de l’aéronautique
Aeroportul Tiree

Aeroportul Tiree (IATA: TRE, ICAO: EGPU) este un aeroport din Argyll and Bute, Scoția, Regatul Unit ce deservește zona Tiree⁠(d)[[Tiree (most westerly island in the Inner Hebrides of Scotland)|​]]. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 10.982 de pasageri. A fost deschis în 1935. Situat la o altitudine de 12 m, aeroportul dispune de 3 piste. Este operat de Highlands and Islands Airports⁠(d). Infrastructură Piste Aeroportul dispune de 3 piste: pista 05/23 din asfalt, cu dimensiunile 1.472 m × 30 m pista 11/29 din asfalt, cu dimensiunile 799 m × 19 m pista 17/35 din beton, cu dimensiunile 792 m × 18 m Terminale Note Vezi și
Тайри (аэропорт)

Аэропорт Тайри (англ. Tiree Airport, гэльск. Port-adhair Thiriodh) (ИАТА: TRE, ИКАО: EGPU) расположен в 4.6 км к северо-северо-востоку от города Бейлмартин на острове Тайри в архипелаге Внутренние Гебриды к западу от побережья Шотландии. Принадлежит и управляется компанией Highlands and Islands Airports Limited. Аэропорт обслуживает регулярные рейсы из Глазго, единственный оператор — Loganair, используются Twin Otter. Авиакомпании и назначения Loganair (Глазго) Примечания Ссылки Официальный сайт
St Mary's Kirk (Auchindoir)

De St Mary's Kirk, ook St Mary's Church, is een ruïne van een oorspronkelijk 13e-eeuwse kerk, gelegen in Auchindoir in de Schotse regio Aberdeenshire. Geschiedenis St Mary's Kirk werd gebouwd in de vroege dertiende eeuw en diende als kerk voor de bewoners van een nabijgelegen kasteel, dat gelegen was naast een ravijn op een motte aan de zuidoostelijke zijde van de kerk. De kerk was gewijd aan de Maagd Maria. Ten westen van de kerk lag een bron genaamd St Mary's Well, die werd geacht kiespijn te kunnen verlichten. In 1514 werd de kerk verheven tot een prebend voor het King's College in Aberdeen en zorgde daarmee voor de inkomsten van een kanunnik. Het was vermoedelijk rond deze periode dat een nieuw sacramentshuis werd gebouwd in de kerk. De kerk werd gebruikt als parochiekerk, waardoor de kerk niet verloren ging ten gevolge van de reformatie. In de zeventiende eeuw werd de kerk heringericht. Zo werden de meeste spitsboogvensters vervangen door grotere ramen. In 1810 werd een nieuwe parochiekerk in gebruik genomen. Bouw De St Mary's Kirk is een simpel, rechthoekig gebouw, dat oost-west georiënteerd is. Het altaar bevond zich aan de oostzijde. In de noordelijke muur aan de oostzijde bevindt zich het sacramentshuis in de vorm van een monstrans, waar de geconsacreerde hostie werd bewaard. Deze is vergelijkbaar met de sacramentshuizen die bewaard zijn gebleven in Kinkell Church en Deskford Church. Op de plaats van het sacramentshuis bevond zich oorspronkelijk een spitsboogvenster. In de zuidmuur bevindt zich een rijkelijk versierde, vroeg romaanse toegang. Het dak is verdwenen sinds het begin van de negentiende eeuw; de muren staan nog alle overeind. In en om de kerk bevinden zich graven, voornamelijk uit de achttiende en negentiende eeuw. Een oudere grafsteen bevindt zich in de kerk aan de oostmuur; deze dateert van 1580. De steen was voor leden van de familie Gordon of Craig, die hun zetel hadden in Craig Castle, dat zich een kilometer naar het westen bevindt. Beheer De St Mary's Kirk wordt beheerd door Historic Environment Scotland. Een paar honderd meter verderop ligt aan dezelfde weg de ruïne van de Auchindoir North Parish Church; deze wordt niet beheerd door Historic Scotland. Externe links (en) Historic Scotland, St Mary's Kirk, Auchindoir (en) Undiscovered Scotland, St Mary's Kirk (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Auchindoir, St Mary's Church[dode link]
St Moluag's Cathedral, Lismore

St Moluag's Cathedral is a church located on the Scottish island of Lismore just off the coast of Oban. Despite its name it is no longer a cathedral as it is a church of the Church of Scotland. The present-day parish church of 1749 stands on the site of the choir of the abandoned 13th-century cathedral, incorporating much of its material, but wrapped in 18th-century design. History Saint Moluag (Old Irish Mo-Luóc) (d. 592), founded a monastery on the island. It was a major centre of Christianity in Scotland, and the seat of the later medieval bishopric of Argyll or the Isles. To modern eyes it seems an isolated location for such a centre, but in an era when the fastest and most reliable transport was by water, Lismore was ideally situated. The Diocese of Argyll was Scotland's most impoverished diocese, and the medieval Cathedral was very modest in scale. Robert Hay suggests that building began during the term of Bishop Laurence de Ergadia (1262 - 1299), with the western tower added during the term of Bishop Martin (1342 - 1387). In 1749, the choir was converted to a parish church. For this purpose, the building was lowered and got new windows. The nave and western tower of the cathedral were reduced to their foundations. The chief surviving medieval features are three doorways, one blocked, another originally the entrance through the pulpitum, a piscina and the triple-arched sedilia. Several late medieval grave slabs are preserved in the church or adjoining graveyard. Parish The building is in use as the parish church of Lismore, a congregation of the Church of Scotland. It is also linked with Appin Parish Church on the mainland. The minister is Iain Barclay; previous minister is Roderick D. M. Campbell, formerly of St Andrew's and St George's Church in Edinburgh. See also List of Church of Scotland parishes References External links Media related to St Moluag's Cathedral at Wikimedia Commons Isle of Lismore site
Cattedrale di San Moloc

La cosiddetta Cattedrale di St Moloc (St Molaug in inglese) si trova sull’isola scozzese di Lismore appena al largo della costa di Oban. Come congregazione della Chiesa di Scozia, che è presbiteriana, l'attuale chiesa parrocchiale del 1749 sorge sul sito del coro della cattedrale abbandonata del XIII secolo, incorporando gran parte del suo materiale, ma ricostruita in uno stile del XVIII secolo. Storia San Moloc fondò nel VI secolo un monastero sull'isola. Era un importante centro del cristianesimo in Scozia, e la sede della successiva diocesi medievale di Argyll. Agli occhi moderni sembra una posizione isolata, ma in un'epoca in cui il trasporto più veloce e affidabile era l'acqua, Lismore era situata in una posizione ideale. La diocesi di Argyll era la più povera della Scozia, e la cattedrale del XIV secolo era di dimensioni molto modeste. Nel 1749 il coro fu convertito in chiesa parrocchiale. A tale scopo, l'edificio è stato abbassato e ha ottenuto nuove finestre. La navata e la torre occidentale della cattedrale furono ridotte alle fondamenta. Le principali caratteristiche medievali sopravvissute sono tre porte, una bloccata, un'altra originariamente l'ingresso attraverso il pulpito, una piscina e il sedile a tre arcate. Diverse lastre tombali tardo medievali sono conservate nella chiesa o nel cimitero adiacente. L'edificio è in uso come chiesa parrocchiale di Lismore, una congregazione della Chiesa di Scozia oggi collegata in un’unica gestione con la chiesa parrocchiale di Appin sulla terraferma. L’intitolazione di cattedrale è puramente turistica essendo completamente scomparso, a differenza delle cattedrali scozzesi riconosciute, l’impianto originale medievale. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa cattedrale di Lismore Collegamenti esterni Sito turistico (in lingua inglese)
Katedra św. Moluaga w Lismore

Katedra świętego Moluaga (ang. St Moluag's Cathedral) – kościół parafialny należący do Kościoła Szkocji. Znajduje się na wyspie Lismore, w Szkocji. Prezbiterium katedry (rozpoczętej około 1250 roku) przekształcone na kościół parafialny w 1749 roku (obniżone, pokryte ponownie dachem). Podłużne. Wzniesione z impregnowanego kamienia. Posiada ukośne szczyty. Dachy są nakryte łupkami dachówkowymi. Dzwonnica w kształcie klatki dla ptaków. Okna ozdobione segmentowymi łukami. Łuk okrągły z gzymsami okapnikowymi od strony południowej. Nowsza kruchta ozdobiona blankami. Bibliografia Lismore Kirk, (Formerly Cathedral Church of St Moluag) Clachan Historic Scotland
Собор Святого Молуага

Собор Святого Молуага (англ. St Moluag’s Cathedral) — церковь Шотландской пресвитерианской церкви на острове Лисмор севернее города Обан. Из-за пресвитерианской системы церковного управления является, несмотря на название, приходской церковью. Памятник архитектуры категории В. История Святой Молуаг (ум. 592) основал на острове монастырь. Это был главный центр христианства в Шотландии и резиденция средневековой епархии Аргайла или Островов. С современной точки зрения местоположение собора кажется странным из-за изолированности, но в ту эпоху самым быстрым и надёжным транспортом были корабли и лодки, поэтому Лисмор был идеальным выбором. Епархия Аргайла была самой бедной епархией Шотландии, а собор XIII века — очень скромным по размеру. От средневекового здания сохранился только хор в сильно изменённой форме, а неф и западная башня были снесены до фундамента. Сохранились три дверных проёма: один заблокирован, а другой первоначально вёл к кафедре, умывальнице в ризнице и трехарочной седильи (сидячие места для священнослужителей). В церкви и на прилегающем кладбище сохранилось несколько могильных плит позднего средневековья. Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Собор Святого Молуага
Mousa

Mousa (oldnordisk: Mosey "mos-ø") er en lille ø, som er en del af Shetlandsøerne, Skotland. Den har været ubeboet siden 1800-tallet, og er kendt for Broch of Mousa, der er et rundt tårn fra jernalderen, og det er et fuglebeskyttelsesområde for stormsvalers yngleområder. I 2012 blev Mousa, Jarlshof og Old Scatness tilføjet til Storbritanniens foreløbige liste over foreslåede verdensarvssteder under navnet "Zenith of Iron Age Shetland." Historie Mousa Broch er den bedst bevarede jernalderbefæstning på De Britiske Øer. Det omkring 2000 år gamle rundtårn står ved en klippefyldt kystlinje som en af et par brocher, der vogter over Mousa Sound. De kan have været en del af en kæde af brocher i denne del af Shetland, der har stået tæt nok til at ét tårn kunne ses fra det næste som fyrtårne. Den anden i "parret", ved Burland på Mainland, er langt mindre velbevaret. Mange brocher dannede centrum for en bosættelse, men der har aldrig været en fuld arkæologisk undersøgelse for at bekræfte dette ved Mousa. Den blev ryddet i 1860 og igen i 1919. Mousa har overlevet stort set intakt i mere en 13 meters højde, og det har sandsynligvis ikke været meget højre, og det er den højest bevarede broch og det er blandt de bedst bevarede forhistoriske bygninger i Europa. Den undgik at blive brugt som stenbrud til nærliggende stenmure og bondehuse (som nu er forladte). Mousa nævnes i Orkneyinga Saga som et forsvarssted under invasioner, samt som et gemmested for elskende. Indgangspassagen til Mousa Broch er lang, hvilket afspejler den enorme tykkelse af dens mure. Ved sin base er brochens diameter 15 meter, men det indre er kun 6 meter i diameter. Inde i den enorme vægtykkelse ved basen findes en række kamre, som sandsynligvis blev brugt til opbevaring, mens der på højere niveauer løber gange mellem den indre og ydre skal af muren. På indersiden fører en stejl trappe op til toppen af muren. Halvvejs oppe er der en repos, som sandsynligvis gav adgang til et øvre niveau af brochens indre, bygget på en afsats, der løber rundt om indersiden af væggen. I juli 1558 angreb to skotske skibe fra Aberdeen, Meikle Swallow og Little Swallow, en engelsk flåde ud for Shetland. De skotske sømænd tog kvæg og andre varer, som tilhørte Olave Sinclair på Mousa. Sinclair krævede erstatning ved domstolene i Edinburgh. Referencer Eksterne henvisninger
Mousa

Mousa ist eine kleine schottische Shetlandinsel, östlich der Hauptinsel Mainland, die durch den etwa einen Kilometer breiten Mousa Sound von dieser getrennt wird. Verwaltung Mousa gehört zur Gemeinde (Community Council Area) Sandwick, bzw. der früheren Civil parish Sandwick, die gegen Ende des 19. Jahrhunderts nach Dunrossness eingegliedert wurde. Geographie Die flache und baumlose Insel ist ca. 2,5 km lang in Nordwest-Südost-Richtung, und gut einen Kilometer breit. Sie besteht aus der kleineren North Isle im Nordwesten und der South Isle im Südosten, die durch die eingeschnittenen Buchten East Ham und West Ham voneinander abgesetzt sind. Mousa ist spätestens seit dem 19. Jahrhundert unbewohnt und beherbergt zahlreiche Vogelarten. Mit organisierten Touren kann sie besucht werden. Mit dem Broch von Mousa steht auf Mousa einer der besterhaltenen Brochs überhaupt. Einzelnachweise Weblinks
Mousa (Écosse)

Mousa est une île des Shetland. Son nom vient du norrois mosey, « île moussue ». Elle est inhabitée depuis le XIXe siècle. Elle doit sa réputation à son broch, tour circulaire remontant à l'Âge du fer. C'est aujourd'hui une zone de protection spéciale pour les colonies de pétrels qui y nichent. Portail de l’Écosse Portail des îles Portail de la mer du Nord
Mousa (isola)

Mousa (pron.: /ˈmuːsə/) è un'isola sull'oceano Atlantico della Scozia nord-orientale, facente parte dell'arcipelago delle Shetland. L'isola, ora disabitata, fa parte, dal punto di vista amministrativo, della parrocchia civile di Sandwick. L'isola costituisce un'area naturale protetta. Geografia fisica L'isola si trova lungo il 60º parallelo ed è situata ad est della parte meridionale dell'isola di Mainland, dalla quale è separata dal Mousa Sound. Il territorio di Mousa è suddiviso in due parti, la parte settentrionale, chiamata North Isle, è la parte meridionale, chiamata South Isle. Al largo del costa orientale di Mousa, si trova l'isolotto di Peerie Bard. L'isola ha una superficie di 180 ettari. Origini del nome Il toponimo Mousa deriva dall'antico nordico Mosey, che significa "isola muschiosa". Storia L'isola venne citata in due saghe nordiche, ovvero nella Saga degli uomini delle Orcadi (Orkneyinga Saga), redatta nel 1153, e nella Saga di Egill (Egils saga), redatta tra il 1220 e il 1240 ca. In una di queste saghe si racconta del naufragio a Mousa di una coppia islandese avvenuto nel X secolo. Nel 1774 vivevano sull'isola 11 famiglie. Meno di un secolo dopo, l'isola era però già disabitata. Monumenti e luoghi d'interesse Architetture civili The Haa Tra gli edifici d'interesse dell'isola, figurano le rovine di The Haa, una residenza fatta costruire nel 1783 da James Pyper, un mercante di Lerwick. Ham House Un altro antico edificio di Mousa è la Ham House, risalente al 1770. Knowe House Altro edificio d'interesse è la Knowe House, una fattoria dove nel 1841 viveva la famiglia di Erasmus Jameson. Faro di Mousa Sull'isolotto di Peerie Bard, al largo di Mousa, si trova il faro di Mousa, risalente al 1951. Siti archeologici Broch di Mousa Il principale monumento dell'isola è il broch di Mousa (Mousa Broch), una torre circolare di 13 metri di altezza risalente all'età del Ferro. Trasporti L'isola è raggiungibile via traghetto da Leebitton e, nel periodo estivo, anche da Sandwick. La traversata da Leebitton dura circa 15 minuti. Note Voci correlate Arcipelago britannico Geografia del Regno Unito Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Mousa
Муса (остров)

Му́са (англ. Mousa) — необитаемый остров в архипелаге Шетландских островов, Шотландия. География Расположен у юго-восточного берега острова Мейнленд, отделён от него проливом Муса-Саунд. Ближайшие крупные острова: Мейнленд на западе, Брессей на севере. Окружён мелкими островами: Пири-Бард и другими. Омывается водами Северного моря. Площадь острова — 1,8 квадратных километра. Через центральную часть острова проходит 60-я параллель северной широты. Ближайшие населённые пункты: Каннингсборо и Сэндуик на острове Мейнленд. История На острове сохранилось сооружение Брох-оф-Муса эпохи железного века. Экономика С пристани Сэндсэир-Пир в Сэндуике небольшие пассажирские катера привозят на остров туристов. Охрана природы На острове организован заказник «Муса» покрывающий собой всю его площадь. Под охраной: Полярная крачка (Sterna paradisaea) — 767 пар, 1,7 % популяции Великобритании. Прямохвостая качурка (Hydrobates pelagicus) — 6760 пар, 8 % популяции Великобритании. Достопримечательности Брох-оф-Моуса — сооружение типа брох эпохи железного века. В настоящее время является кандидатом на включение в Список объектов Всемирного наследия ЮНЕСКО как часть комплекса «Mousa, Old Scatness and Jarlshof: The Crucible of Iron Age Shetland». В комплекс входят также объекты Олд-Скатнесс и Ярлсхоф. Другое В 1930 году у острова Муса потерпело крушение судно «SS St. Sunniva». См. также Список островов Шотландии Список Шетландских островов Примечания
Mousa (ö)

Mousa (fornnordiska Mósey, "Mossö") är en liten ö i ögruppen Shetlandsöarna, Skottland, i den norra delen av landet, 900 km norr om huvudstaden London och cirka 2 kilometer öster om Sandwick. Arean är 2,4 kvadratkilometer och har varit obebodd sedan 1800-talet. Ön är känd för Mousa Broch, en broch från järnåldern. Ön utgör idag ett särskilt skyddat område för stormsvalor häckningskolonier. Terrängen på Mousa är platt. Öns högsta punkt är 53 meter över havet. Den sträcker sig 2,3 kilometer i nord-sydlig riktning, och 2,2 kilometer i öst-västlig riktning. Geografi Mousa ligger öster om huvudön Mainland i Shetlandsöarna, omkring 24 km söder om Lerwick. Ön delas nästan itu av två vikar, East och West Hams. Geologiska sandstensbäddar växlas med kalksten vilket gör marken bördig. Tidigare bröts det sten på ön till Lerwick. Mousas bördiga mark främjar en rik mångfald av växter, såsom blåmunkar och krypvide, som klarar sig väl här trots vind, saltstänk och fårens bete. Vikingarnas definition av en ö föreföll närmast vara något de kunde navigera runt, även om det krävdes att båten drogs över land. På så vis ansågs Mousa vara två öar, nämligen North Isle och South Isle. Historia Mousa Broch är den mest välbevarade järnåldersborgen på de brittiska öarna. Den 2000-åriga brochen står ovanför en stenig kustlinje, som en av ett par brochar övervakande sundet Mousa Sound. De kan möjligen vara del av en kedja brochar i Shetland, som skulle ha fungerat som vårdkasar. Den andra i detta "par", vid Burland på Mainland är inte alls lika välbevarad. Många brochar utgjorde den centrala delen för en bosättning, men det har aldrig gjorts en fullskalig arkeologisk undersökning av detta på Mousa. Mousa Broch har klarat sig såpass väl att man tror att brochen inte varit mycket högre än vad den är idag. Mousa omnämns i Orkneyinga Saga som en plats för försvar vid invasioner och även som ett gömställe för älskare. Miljövård Mousa är känt för sina bestånd av gråsäl och knubbsäl, tobisgrisslor, silvertärnor och stormsvalor. På Mousa häckar totalt 6 800 par stormsvalor. Det utgör cirka 8% av det brittiska beståndet och 2,6% av världens population. Ön har därför gjorts till ett särskilt skyddat område och ses efter av RSPB. Det finns också ett stort bestånd av stormsvalor vid Haaf Gruney. Transport Ön nås enkelt med de passagerarfärjor som går från Mainland vid Leebitton, Sandwick under sommaren. Kommentarer Källor
Muirfield

Muirfield er en privat ejet linksgolfbane, som er hjemsted for The Honourable Company of Edinburgh Golfers. Banen ligger i Gullane, East Lothian, Skotland med udsigt over Firth of Forth. Banen blev anlagt i 1891, da The Honourable Company of Edinburgh Golfers flyttede fra Musselburgh Links. Old Tom Morris designede den nye bane. Den er blevet modificeret og opdateret flere gange, især indtil de sene 1920'ere, hvorefter udviklingen blev bremset. Muirfield er en af de golfbaner, som på skift er vært for The Open Championship. Den første udgave af mesterskabet blev spillet på banen i 1892, og det var den første turnering nogensinde, som blev afviklet over fire runder, dvs. 72 huller. Banen har lagt græs til mesterskabet 15 gange, senest i 2002 hvor Ernie Els vandt. Andre tidligere vindere på Muirfield inkluderer Nick Faldo (to gange), Tom Watson, Lee Trevino, Jack Nicklaus, Gary Player, Henry Cotton, Alf Perry, Walter Hagen, Harry Vardon og Harold Hilton. Muirfield har også været vært for The Amateur Championship (ti gange), Ryder Cup 1973, Walker Cup 1959 og 1979, Curtis Cup 1952 og 1984 samt mange andre turneringer. Kilder / eksterne henvisninger Muirfield – The Honourble Company of Edinburgh Golfers Noter