NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kilsyth

Kilsyth (en gaélico escocés, Cill Saidhe) es una localidad ubicada en North Lanarkshire, Escocia. Tiene una población estimada, a mediados de 2020, de 10 380 habitantes.​ Se localiza aproximadamente a mitad de camino entre Glasgow y Stirling.​​ Está situada a una altitud de 60 metros sobre el nivel del mar y ocupa una estrecha franja de tierra entre las colinas Kilsyth al norte y el río Kelvin al sur. Al este y oeste está limitado por pantanos y marismas. El centro de la localidad está cerca de la confluencia de los arroyos Ebroch y Garrell.​ Los más antiguos registros de Kilsyth la mencionan como una de las rutas principales entre Glasgow, Falkirk y Edimburgo, y está muy cerca del Muro de Antonino, del Canal Forth y Clyde y de la principal vía férrea de Glasgow a Edimburgo, con la estación más cercana en Croy.​ Referencias
Kilsyth

Kilsyth (Cill Saidhe en gaélique écossais) est une ville d'Écosse. Elle se situe à une vingtaine de kilomètres au nord de Glasgow. Géographie Cadre naturel Kilsyth se situe à une attitude de 60 m au-dessus du niveau de la mer et occupe une étroite bande de terre entre les Kilsyth Hills, collines la bordant au nord, et la rivière Kelvin au sud. La ville est bordée à l'est et à l'ouest par des tourbières, et le centre-ville est proche du confluent du Garrell et de l'Ebroch. La ville occupe ainsi une position abritée dans la Kelvin Valley. Communications À proximité de Kilsyth passent la ligne ferroviaire reliant Glasgow à Édimbourg, mais aussi l'autoroute M80. Histoire D'après les récits les plus anciens, Kilsyth s'est toujours trouvé sur les routes majeures reliant Glasgow, Falkirk et Édimbourg. La ville est très proche du mur d'Antonin, mais aussi du plus moderne Forth and Clyde Canal. Préhistoire Des fouilles archéologiques ont mis en évidence la présence d'une agglomération sur le site de Kilsyth depuis l'époque néolithique. Antiquité et Moyen Âge Les Romains ont reconnu l'importance stratégique de Kilsyth en établissant des forts à Colziumbea et Castle Hill, en sus des fortifications du mur d'Antonin effectuées à Bar Hill et Croy Hill. Celles-ci sont toujours visibles dans la ville moderne. Durant le Moyen Âge, la position stratégique de Kilsyth ne s'est pas démentie, du fait de sa situation sur l'une des principales routes dans la portion la plus étroite de l'Écosse. Deux châteaux, aujourd'hui détruits, ont d'ailleurs été érigés à Balcastle et Colzium ; ils sont marqués sur la carte de 1580 de Timothy Pont. Guerres civiles et jacobites Durant la Guerre Civile, la bataille de Kilsyth fut livrée en 1645 sur les collines s'étendant entre la ville et Banton (North Lanarkshire). Kilsyth fut plus tard étroitement associée aux révoltes jacobites successives du XVIIIe siècle. Économie Kilsyth est riche en ressources naturelles, particulièrement en charbon, sidérite, et calcaire. L'économie locale a ainsi glissé, en trois cents ans, d'une activité agricole et textile aux industries d'exploitation des minerais, de la production d'énergie et du transport. Sport et culture Le curling Le curling a, selon la légende, été inventé et joué pour la première fois à Kilsyth. La ville dispose du premier club de curling au monde, toujours actif à ce jour. Le curling était joué, à l'origine, sur l'étang de curling de Colzium, à l'est de la ville. Jumelage Kilsyth est jumelée avec la ville française de Meulan-en-Yvelines, dans le département des Yvelines. Notes et références Liens externes Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de l’Écosse
Kilsyth (Regno Unito)

Kilsyth (in gaelico scozzese: Cill Saidhe) è una cittadina (e un tempo burgh) di circa 10.000 abitanti della Scozia centrale, facente parte dell'area amministrativa del North Lanarkshire (contea tradizionale: Stirlingshire) e situata nella valle del fiume Kelvin, nell'area delle Kilsyth Hills. Geografia fisica Kilsyth si trova a metà strada tra le località Lennoxtown e Falkirk (rispettivamente ad est della prima e ad ovest della seconda). Origini del nome Il toponimo Cill Saidhe/Kilsyth è di etimologia incerta e significa forse "chiesa (kil) di San Synth". Storia Dalle origini ai giorni nostri Battaglia di Kilsyth Il 15 agosto 1645, in seno alle guerre dei tre regni, fu combattuta la battaglia di Kilsyth tra un esercito scozzese e le truppe reali guidate dal duca di Montrose. Monumenti e luoghi d'interesse Nei dintorni della città, a Colzium, si trovano le rovine del castello di Colzium (Colzium Castle), demolito nel 1703. Società Evoluzione demografica Nel 2014, la popolazione stimata di Kilsyth era pari a circa 9.810 abitanti. La località ha conosciuto un lieve decremento demografico rispetto al 2011, quando la popolazione censita era pari 9.885 e soprattutto rispetto al 2001, quando la popolazione censita era pari a 9.940 abitanti. Amministrazione Gemellaggi Meulan-en-Yvelines, dal 1968 Sport Kilsyth vanta quello che è considerato il primo club di curling del mondo, la cui fondazione risale al 1716. Note Voci correlate Lista di Burgh in Scozia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kilsyth
Kilsyth

Kilsyth is een plaats in het Schotse bestuurlijke gebied North Lanarkshire en telt ongeveer 10.000 inwoners. De plaats ligt halverwege Glasgow en Stirling. Historisch gezien is Kilsyth onderdeel van het historische graafschap Stirlingshire. De plaats ligt ongeveer 60 meter boven zeeniveau op een smalle strook land tussen de Kilsyth Hills en de rivier Kelvin. Kilsyth ligt van oudsher op een van de hoofdroutes tussen Glasgow, Falkirk en Edinburgh, dicht bij de Muur van Antoninus, de Forth and Clyde Canal en de spoorlijn tussen Glasgow en Edinburgh. Het dichtstbijzijnde station is het station Croy. Vroeger had Kilsyth zelf twee stations op de Kelvin Valley Railway en de Kilsyth and Bonnybridge Railway. Door de plaats loopt de A803 die de verbinding vormt met Kirkintilloch, Bishopbriggs en Glasgow in het westen en met Bonnybridge, Falkirk, Linlithgow en Edinburgh in het oosten. Geboren David McCallum sr. (1897-1972), violist en concertmeester Tom Walker (1991), singer-songwriter Partnerstad Meulan-en-Yvelines
Kilsyth

Kilsyth, gael. Cill Saidhe – miasto w środkowej Szkocji, w hrabstwie North Lanarkshire (historycznie w Stirlingshire), położone w dolinie rzeki Kelvin, u południowego podnóża pasma górskiego Kilsyth Hills. W 2011 roku liczyło 9885 mieszkańców. 15 sierpnia 1645 roku, podczas wojen trzech królestw, w pobliżu rozegrała się bitwa pod Kilsyth. W XVIII i XIX wieku podstawę lokalnej gospodarki stanowiło kamieniarstwo, wydobycie węgla i żelaza oraz włókiennictwo. Na południe od miasta przebiegają pozostałości Wału Antonina oraz kanał Forth and Clyde Canal. Przypisy
Kilsyth, Skottland

Kilsyth är en ort i Storbritannien. Den ligger i kommunen North Lanarkshire och riksdelen Skottland, i den centrala delen av landet, 600 km nordväst om huvudstaden London. Kilsyth ligger 56 meter över havet och antalet invånare är 9 662. Terrängen runt Kilsyth är kuperad åt nordväst, men åt sydost är den platt. Närmaste större samhälle är Glasgow, 17,4 km sydväst om Kilsyth. Trakten runt Kilsyth består i huvudsak av gräsmarker. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Kilsyth.
Birkhill Castle

Birkhill Castle is a stately home, the residence of the Earl of Dundee, located on the banks of the River Tay, a short drive from St. Andrews. The castle is operated as a commercial venture offering facilities for corporate and private groups. It is also a venue for weddings. History Birkhill Castle is located on the banks of the River Tay estuary in Fife. It is the home of the Earl and Countess of Dundee and their four children. The Dundee family run Birkhill Castle and he Lord Dundee works in the House of Lords, where he is a representative peer. Lord Dundee is the Hereditary Royal Standard Bearer of Scotland. His ancestor was awarded this position by Scottish King Alexander II in the 13th century and his predecessors carried the Scottish banner of William Wallace at Stirling Bridge and Robert the Bruce at Bannockburn. Bruce appointed the flag bearer and his successors as custodians of the city of Dundee. In 1780 the family built what is now Birkhill Castle. The castle The Castle is surrounded by gardens housing an array of rare plants and trees. Although they are focused on private and corporate groups, their accommodation is also available to the general public. References
Castillo de Birkhill

El Castillo de Birkhill es la residencia del Conde de Dundee.​ Ubicado a las orillas del Río Tay, a poca distancia de St. Andrews, el castillo ofrece una amplia gama de instalaciones para grupos corporativos y privados.​ Igualmente, es una opción romántica para celebrar bodas.​ Historia El Castillo de Birkhill se encuentra a orillas del estuario del Río Tay en Fife. Es la residencia del Conde y la Condesa de Dundee y de sus cuatro hijos. La familia Dundee dirigen el Castillo de Birkhill y el Lord Dundee es miembro de la Cámara de los Lores, donde es un par representativo. También es el Abanderado Real Hereditario de Escocia. Su antepasado fue galardonado con este cargo por el rey escocés Alejandro II en el siglo XIII, y sus predecesores llevaron el estandarte escocés de William Wallace en el Puente Stirling y Robert Bruce en Bannockburn. Bruce nombró al portador de la bandera y sus sucesores como custodios de la ciudad de Dundee. En 1780 la familia construyó el actual Castillo de Birkhill.​ Familia Lord Alexander Scrymgeour-Wedderburn (actual Conde de Dundee) se casó con Siobhan Mary Llewellyn (fallecida el 11 de marzo de 2019) el 19 de julio de 1979. Tienen cuatro hijos:​ Lady Marina Patricia Scrymgeour-Wedderburn (nacida el 21 de agosto de 1980). Se casó con Philip E. Thompson en 2004 y tienen un hijo.​ Hon. Henry David Scrymgeour-Wedderburn, Vizconde de Dudhope (nacido el 20 de junio de 1982). Se casó con la artista belga Eloise Van Der Heyden en 2005 y tienen un hijo.​ Lady Flora Hermione Vera Scrymgeour-Wedderburn (nacida el 3 de noviembre de 1985).​ Lady Lavinia Rebecca Elizabeth Scrymgeour-Wedderburn (nacida en 1986). Estaba comprometida con Dominic McCann, hijo de Peter McCann. Entonces era instructora de equitación y McCann dirigía un hospital privado. Fue educada en Ampleforth.​ El castillo El Castillo está rodeado de hermosos jardines y una serie de plantas y árboles raros.​ Birkhill es principalmente una casa familiar y ofrece una cálida bienvenida a todos los que cruzan su puerta principal.​ Aunque están enfocados en grupos privados y corporativos, su alojamiento también está disponible para el público en general.​ Actividades Algunas de las actividades que se encuentran disponibles en el Castillo de Birkhill son las siguientes:​ Disparo Equitación Golf Natación Navegación Pesca Tenis Referencias
Castelo de Birkhill

O Castelo de Birkhill é uma casa senhorial, a residência do conde de Dundee, localizada nas margens do rio Tay, a uma curta distância de St. Andrews. O castelo é operado como um empreendimento comercial que oferece instalações para grupos corporativos e privados. É também palco de casamentos. O castelo O castelo está rodeado por jardins que abrigam uma grande variedade de plantas e árvores raras. Embora sejam voltados para grupos privados e corporativos, as suas acomodações também estão disponíveis para o público em geral. Referências
Burnt Islands

Die Burnt Islands sind drei unbewohnte Inseln in der Meeresstraße Kyles of Bute. Administrativ gehören sie zur schottischen Unitary Authority Argyll and Bute. Angeblich befindet sich dort eine Begräbnisstätte aus der Zeit der Wikingerbesetzung. Die drei Inseln befinden sich nahe dem nördlichsten Punkt der Kyles of Bute am Abzweig von Loch Riddon östlich von Buttock Point, dem nördlichsten Punkt der Insel Bute. Die westlichste der drei Inseln heißt Eilean Fraoich, was Heideinsel bedeutet. Sie weist eine Länge von 280 m und eine Breite von 160 m auf und wird als felsig mit wenigen Bäumen beschrieben. Die größte Insel, Eilean Mòr, ist 400 m lang und 190 m breit. Sie ist teilweise bewaldet. Die östliche Eilean Buidhe liegt nur etwa 100 m abseits der Cowal-Küste. Sie ist mit einer Länge von 160 m bei einer Breite von 100 m die kleinste der Inseln. Ein historischer Dun auf der Insel wurde erstmals 1822 beschrieben und 1936 freigelegt. Die beinahe kreisrunde Anlage wurde von bis zu vier Meter mächtigen Mauern umfriedet, die ein Areal mit einem Durchmesser von etwa 19,5 m einschlossen. Das Mauerwerk ist heute bis zu einer Höhe von 1,5 m erhalten. Weblinks Einzelnachweise
Burnt Islands

The Burnt Islands (Scottish Gaelic: Na h-Eileanan Loisgte) are three small islands that lie in the Kyles of Bute, on the Cowal Peninsula, Argyll and Bute, on the West coast of the Scottish mainland. The islands are located at grid reference NS017752. Individually the Islands are known by their Gaelic names. From the largest to the smallest they are Eilean Mòr (Large Island), Eilean Fraoich (Heather Island) and Eilean Buidhe (Yellow Island). Oddly only the smallest of these tiny islets, Eilean Buidhe, shows any sign of ever having been permanently inhabited having the remains of a vitrified fort on it. Eilean Mòr, huge in comparison, supports only a stunted woodland at its northern end. All water going traffic that travels through the kyles has to negotiate either the narrow sound that separates Eilean Buidhe from Eilean Mòr and Eilean Fraoich or pass south of the islands, via the Wood Farm buoy. The narrows, which are the principal route for commercial traffic, are marked by four light buoys, two on each side. A little to the west Eilean Dubh (Black Island) lies at the entrance to Loch Riddon and to the north Eilean Dearg lies within the loch. References
Îles Burnt

Les îles Burnt, en anglais Burnt Islands, forment un petit archipel composé de trois petites îles situées au Royaume-Uni, dans le Kyles of Bute, un loch de l'Ouest de l'Écosse. Géographie Les trois îles sont situées dans le Nord du Kyles of Bute, un loch du Firth of Clyde, non loin du Loch Riddon. L'île la plus grande, Eilean Mòr, est aussi la plus méridionale et la seule à être couverte d'un bois. Eilean Buide, l'île la plus au nord, est la plus petite mais possède un dun. Eilean Fraoich est quant à elle un récif composé de quatre petites îles qui se réunissent à marée basse. Un sémaphore est situé entre les îles disposées en triangle. Références Portail de l’Écosse Portail des îles
Burrell Collection

Burrell Collection er et museum Glasgow, Skotland, der bliver drevet af Glasgow Museums. Museet huser kunstsamlinger ejet af Sir William Burrell og Constance, Lady Burrell. Det åbnede i 1983 og genåbnede den 29. marts 2022 efter en større ombygning. Det blev annonceret at Burrell Collection vandt Art Fund Museum of the Year i juli 2023. Referencer Eksterne henvisninger
Burrell Collection

La Burrell Collection (Collezione Burrell in lingua italiana) è una collezione d'arte che si trova in Pollokshaws Road 2060 a Glasgow, in Scozia, poco fuori la parte meridionale della città. La collezione venne donata alla città di Glasgow da nel 1944 da Sir William Burrell. La donazione fu sottoposta alla condizione che la collezione venisse ospitata in un edificio che si trovasse ad almeno 16 miglia (circa 25.5 km) dal centro cittadino, in modo che le opere venissero presentate nelle condizioni più favorevoli e si evitassero gli effetti dannosi dell'inquinamento atmosferico, molto pesante all'epoca. Gli amministratori fiduciari della donazione per 20 anni tentarono di trovare una sede adatta per la collezione, che rispettasse tutte le condizioni poste nell'atto, ma senza successo. Alla fine, quando nel 1967 fu donata alla città anche la proprietà Pollok, gli amministratori dichiararono prescritti i termini della scrittura legale, il che permise di scegliere la località per ospitare la collezione. Nel 1983 la Regina Elisabetta II inaugurò l'edificio, progettato e costruito appositamente. La Collezione Burrell oltre ad un'importante raccolta di Arte medievale, espone opere di Paul Cézanne, Edgar Degas, Jean-François Millet ed Alfred Sisley, sculture moderne e vari oggetti d'arte provenienti da tutto il mondo, tutti raccolti da un solo uomo nel corso della propria vita. Opere principali Vaso Warwick Edgar Degas Prova di balletto (1874-1877) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Burrell Collection Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su burrellcollection.com. Burrell Collection, su archINFORM.
Burrell Collection

De Burrell Collection is oorspronkelijk een kunstverzameling van Sir William Burrell en zijn vrouw, Constance, Lady Burrell. Situering De collectie bevattende 9000 kunstwerken werd in 1944 als geheel door hen geschonken aan de stad Glasgow en vindt zijn onderkomen in een museum gelegen in het Pollok Country Park. Het gebouw met aanhorige gronden werd in 1967 geschonken door Mrs Anne Maxwell Macdonald. De sterk gevarieerde collectie bestaat uit middeleeuwse kunst, tapijten, glaswerk, Engelse eiken meubelen, Europese schilderijen waaronder werk van Matthijs Maris, Degas en Paul Cézanne, Islamitische kunst, modern beeldhouwwerk waaronder werk van Jacob Epstein en Auguste Rodin. In 1983 werd voor deze verzameling een geheel nieuw museum opgericht in het park, gelegen op enkele kilometers zuidwaarts van het Glasgowse stadscentrum. Op wandelafstand van dit gebouw bevindt er zich in hetzelfde park een belangrijke kunstverzameling Spaanse schilderkunst in het Pollock House, met werken van Goya, El Greco en Murillo. Bronnen en referenties
Partick South Parish Church

Partick South Church is Parish church of the Church of Scotland, located in the Partick area of Glasgow, Scotland. History of the Building The current church building located in Dumbarton Road, was built in 1988 in a modern contemporary style. The current church is built on the site of the original parish church, originally constructed in 1865 for the Partick West United Presbyterian congregation, later renamed Newton Place United Presbyterian. The church was built in the Neo-Gothic style, designed by Gustavus Hamilton O'Donoghue. The church was demolished in 1986. History of the Congregation The original congregation was founded as the Newton Place Relief Church in 1823 as a parish of the Relief Church. When the Relief Church united with other churches to form the United Presbyterian Church in 1947, the congregation was renamed Partick West United Presbyterian Church. In 1867 the name was changed again, to Newton Place United Presbyterian Church. In 1900, with further unions between church denominations, the congregation became a parish of the United Free Church of Scotland, renamed Newton Place United Free Church. In 1929, the congregation officially joined the established Church of Scotland, becoming Newton Place Parish Church. In 1977, the Presbytery of Glasgow decided to merge three congregations in the Partick area to form Partick South, whilst retaining the use of the Newton Place building. The union took place in 1978, and these included the congregations of Newton Place, Partick Anderson and Hamilton Crescent. The Moderator of the General Assembly of the Church of Scotland in May 2026, the Rev Gordon Kennedy, grew up in the congregation. References
St John's Church, Baillieston

St John's Church, also known as St John's Baillieston, is a 19th-century parish church of the Scottish Episcopal Church, in the Baillieston area of Glasgow, Scotland. History The church was built in the Neo-Gothic style in 1850, and was opened on 27 December 1850. It was then consecrated in 1851, and became an Incumbency. St John's was united with St Serf's Church, Shettleston and St Kentigern's, Dennistoun in January 1996, to form a united parish named East End Ministry. References
St Nicholas' Cardonald Church

The Parish Church of Saint Nicholas, also known as St Nicholas' Cardonald, is a 20th century Parish church of the Church of Scotland, located in the Hillington and Cardonald areas of Glasgow. History of the Building and Congregation St Nicholas' was designed by James Miller, and built in the 1930s. It was built of bricks, with pillars and round arches. It was completed in 1937, and was dedicated on 25 November 1937. Initially, church membership low, but by 1947, membership amounted to over a thousand, and by 1962 to nearly two thousand. In 2015, the congregations of Penilee St Andrew and St Nicholas' united to form one parish named St Andrew and St Nicholas, with both churches still in use. References
SaxaVord Spaceport

SaxaVord Spaceport, voorheen Shetland Space Centre, is anno 2023 een lanceerbasis in aanbouw op Lamba Ness, een schiereiland van Unst, het noordelijkste eiland van de Shetlandeilanden. De locatie ligt naast het RAF Saxa Vord radarstation en het dorpje Skaw. Doel is om er de lanceringen van raketten met een vrachtcapaciteit tot 1500 kilogram te lanceren. Er zal worden gelanceerd naar polaire en zon-synchrone banen en banen met een grote hoek. Hiervoor zijn totaal drie lanceercomplexen met bijbehorende integratiehangars gepland. Ook suborbitale vluchten zijn er mogelijk. Naast lanceerfaciliteiten bouwt Saxavord Spaceport ook een aantal antennes voor communicatie met satellieten. Geschiedenis In 2023 testte het Franse bedrijf Latitude hun Navier raketmotor uit op Saxaford. Latitude plant om met hun draagraket Zéphyr vanaf SaxaVord nano- en microsatellieten te lanceren naar zonsynchrone en polaire banen. In december 2023 kreeg de ruimtehaven toestemming van de Britse luchtvaartautoriteiten voor verticale lanceringen. Op 16 mei 2024 voerde Rocket Factory Augsburg er een statische starttest van een eerste trap van een RFA One uit. Van datzelfde lanceerplatform, genaamd Fredo, hoopte het bedrijf de raket eind 2024 voor het eerst te lanceren. Tijdens een volgende krachtiger startest op 19 augustus 2024 ontplofte de raket op het platform waarna de eerste lancering tot zeker 2025 moest worden uitgesteld. Op 23 juli 2024, tijdens de Farnborough International Airshow, meldde Scott Hammond, deputy chief executive and operations director van SaxaVord Spaceport, dat hij in september de laatste licentie verwachtte van de Britse luchtvaartautoriteiten nodig voor de eerste lancering van RFA One. In december 2024 besloot Orbex voor de eerste lanceringen van hun raket, de Prime, uit te wijken naar Saxavord en constructiewerk voor een eigen lanceerinstallatie op Sutherland Spaceport tot nader order te pauzeren. Op 5 augustus 2025 verkreeg Skyrora een licentie om te lanceren vanaf SaxaVord Spaceport. Lancering kon op dat moment niet doorgaan omdat een van de lauchpads door een anomalie bij de RFA One op 19 augustus 2024 beschadigd werd terwijl de enige andere beschikbare launchpad door RFA gebruikt werd als uitwijk.