NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
North Uist

North Uist (en gaélique écossais : Uibhist a Tuath) est une île appartenant aux Hébrides extérieures en Écosse. Sa population est de 1 271 habitants d'après le recensement de 2001. Elle est reliée par une chaussée surélevée à Benbecula via Grimsay, à Berneray, et à Baleshare. À l'exception du sud-est, l'île est très plate, plus de sa moitié étant submergée. Géographie Le principal village de l'île est Lochmaddy, un port de pêche. De celui-ci on peut rejoindre en ferry Uig sur l'île de Skye, et Leverburgh sur Harris en partant d'Otternish. Les autres villages sont Carinish, Port nan Long et Scolpaig, où l'on trouve une folie du XIXe siècle : la Scolpaig Tower (en). North Uist possède des sites préhistoriques comme le tumulus de Barpa Langass, le cercle de pierres de Pobull Fhinn et les mégalithes de Fir Bhreige (en). L'île est aussi réputée pour son avifaune avec des râles des genêts, des sternes arctiques, des fous de Bassan, bruants proyers et des puffins des Anglais. Phare Voir aussi Liens externes Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de l’Écosse Portail des îles
North Uist

North Uist (Schots-Gaelisch: Uibhist a Tuath) is een van de eilanden van de Schotse archipel van de Buiten-Hebriden. North Uist is het noordelijkste eiland van de zuidelijke groep die de Buiten-Hebriden uitmaakt. Een alternatieve naam is Tir an Eòrna, het Land van de Gerst. Van noord naar zuid is het eiland zo'n 20 kilometer breed, en van west naar oost minder dan 30. Ruim een derde van het eiland bestaat uit kleine lochs, en het is relatief vlak, met de heuvel Marrival (Schots-Gaelisch: Maireabhal) als hoogste punt, die 230 meter telt. Rond North Uist liggen verschillende kleinere eilandjes, waarvan Berneray, Baile Siar en Griomasaigh bewoond zijn. Alles bij elkaar heeft het eiland ongeveer 1500 inwoners, van wie de meerderheid Gaelisch spreekt. Rond het eiland slingert één weg, de A865, die aan het postkantoor van Clachan splitst, waarbij de andere helft zuidwaarts voert. Deze weg wordt van noord naar zuid doorsneden door de zogenaamde Comitéweg. De hoofdnederzetting is Loch na Madadh, waar de veerboot vanuit Skye aanlegt. Alle dorpen zijn aan de kust gelegen. Er zijn enkele archeologische vondsten gedaan; onder andere op Vallay Island, thans niet meer bewoond, werd een prehistorisch huis blootgelegd. Op dit eiland staat tevens het Erskine Beveridge Mansion, een vervallen 19de-eeuws landhuis. Ook werd op Noord-Uibhist het graf van een hooggeplaatste Vikingvrouw aangetroffen. Op een klein eiland in een meertje werd de toren van Scolpaig gebouwd om de lokale inwoners werk te verschaffen. Het natuurreservaat van Baile Raghnaill, aan de westkust, is populair onder ornithologen, omdat er talloze zeldzame vogelsoorten, waaronder kwartelkoningen, broeden. Op de nabijgelegen Heisgeir-archipel, eveneens niet langer bewoond, bevindt zich een kolonie van naar schatting 9000 grijze zeehonden. Er is sinds enkele jaren een bosaanplantingsproject aan de gang, dat ettelijke keren heropgestart moest worden door de erg zanderige bodem. Toerisme vormt een steeds belangrijkere industrie voor de regio, en supplementeert de visvangst en schapenteelt. Desondanks lijden de eilanden onder ontvolking, met ook een verdere bedreiging van de Gaelische taal tot gevolg. Bezienswaardigheden Barpa Langais, een gekamerde tombe uit het neolithicum Pobull Fhinn, de grootste steencirkel op North Uist, stammende uit de bronstijd Teampull na Trionaid, een middeleeuws kloostercomplex en universiteit North Ford Causeway, de verbindingsdam tussen North Uist en Benbecula en South Uist Dun Scolpaig Tower, een folly
North Uist

North Uist (gael.: Uibhist a Tuath) – wyspa w archipelagu Hebrydów Zewnętrznych. Ludność: 1271 osób, w większości kalwinistów-prezbiterian, w 61,5% posługujących się językiem gaelickim. (dane z 2001 r.) Wyspę łączy grobla z sąsiednimi wyspami: Benbecula, Grimsay, Berneray i Baleshare. Z wyjątkiem części południowo-wschodniej wyspa jest nizinna, ponad połowa jej powierzchni jest zalewana przez przypływ. Główna wioska na wyspie to Lochmaddy, port rybacki. Z niej wypływa prom do Uig na Skye i do Leverburgh na Harris. Na North Uist znajdują się kamienne kręgi megalitów (np. w Pobull Fhinn). Wyspa jest miejscem lęgowym licznych ptaków (derkacz zwyczajny, rybitwa polarna, głuptak zwyczajny, potrzeszcz i burzyk północny). Przypisy
North Uist

North Uist é uma ilha da Escócia. Demografia No primeiro recenseamento, a população beirava os 5.000 habitantes, depois foi caindo ao patamar actual de 1300 em 2001. From Haswell-Smith (2004) except as stated. Referências Bibliografia Islands in the Sound: Wildlife in the Hebrides: by Alison Johnson. (Contains black and white drawings by John Busby). Ligações externas Balranald Nature Reserve Taigh Chearsabhagh Explore North Uist Uist Outdoor Centre Am Paipear Community Newspaper
Норт-Уист

Норт-У́ист (гэльск. Uibhist a Tuath, [ˈɯ.ɪʃtʲ ə t̪ʰuə]) — остров в архипелаге Внешние Гебриды, Шотландия. Административно входит в состав области Уэстерн-Айлс. География Остров является десятым по величине в Шотландии и пятнадцатым среди Британских островов. Расположен между Гаррисом на севере и Бенбекьюлой на юге. Рельеф в основном равнинный: много торфяных болот и озер, занимающих, в целом, до половины площади. Некоторые озера содержат смесь пресной и приливной соленой воды, что создает необычные экосистемы. Лох-Сгадавей, про которое говорят, что это самое непостоянное озеро в Великобритании, является самым большим по площади на острове, хотя вдвое уступает по объему воды Лох-Обисари. Тем не менее, на острове есть несколько холмов, наибольший из которых, Эвал, высотой 347 м. История Остров был заселён с древнейших времен, о чем свидетельствует, например, каирн Барпа-Лангас. В Описании Западных островов Шотландии, именуемых Гебридами Дональда Мунро, Норт-Уист, Бенбекьюла и Саут-Уист рассматривались как один остров Ywst. Название острова выводят из старонорвежского west (запад), также есть вариант с Ivist (населенное место, жилище). Гэльская этимология выводит название от I-fheirste, что означает пересеченный остров, остров изрезанный бухтами. После норвежского господства остров перешёл во владение клана Мак-Руари, в 1495 году передан Макдональдам Слита, которые в 1855 году продали его сэру Джону Поулетту Орду. Сегодня островом владеет семейство Гренвилл, через Фонд Норт-Уиста. Население Норт-Уиста в XVIII веке достигало 5 тыс. чел, но упало в ходе Шотландских Чисток, когда многие покинули остров, уехав, главным образом, в Кейп-Бретон, Новая Шотландия. Преимущественно пресвитерианский Норт-Уист чистки затронули позже, чем католический Саут-Уист. Со времен наполеоновских войн сбор водорослей был главным источником дохода. Уменьшение запасов привело к тому, что фермеры не могли оплачивать аренду, даже несмотря на то, что некоторые землевладельцы снизили плату на 20 %. Хотя эмиграция была в основном мирной, в 1841 году был бунт в деревне Соллас, откуда 4й барон Макдоналд выселил 603 человека: полицейские из Глазго велели мужчинам не сопротивляться, но были забросаны камнями женщинами. Население Население в 2001 году составило 1271 чел. Главным поселением острова является Лохмадди на востоке острова. Раньше это был важный рыбацкий порт, сейчас население в основном занято в туристической индустрии. Другие значительные поселения — Соллас и Тайхари. Транспорт Основными воротами острова является порт в Лохмадди, с регулярными рейсами парома в порт Уиг на Скай. Норт-Уист также соединен дамбами с островами Гримсей (и далее с Бенбекьюлой и Саут-Уист), Балешэр и Бернерей. С последнего ходят паромы к Гаррису. Ссылки Заповедник Балраналд Тай Чирсабах Северный Уист Газеты коммуны Пайпир
Северни Јујст

Северни Јујст (енгл. North Uist) је једно од Британских острва које припада Уједињеном Краљевству, односно Шкотској. Налази се у Атлантском океану и део је ужег архипелага Спољашњи Хебриди. Површина острва износи 303 km². Према попису из 2001. на острву је живело 1.271 становника.
Royal Troon Golf Club

Royal Troon Golf Club er en linksgolfbane i Troon, South Ayrshire, Skotland. Klubben blev grundlagt i 1878, og banen havde oprindeligt fem huller. Klubben har nu to 18-hullersbaner og en 9-hullersbane, og Old Course er en af de baner, der på skift er vært for The Open Championship, en af golfsporten major-turneringer. Klubben var været vært otte gange. Royal Troon er hjemsted for både det længste og det korteste hul på The Open Championship-banerne. Par 3-hullet 8. hul ("Frimærket") er blot 112 m langt og anses for et af de beste huller i verden, mens par 5-hullet 6. hul ("Turnberry") er 550 m langt. Klubben er privat, men gæster tillades til tider efter forhåndbookning. The Old Course "The Old Course" er mesterskabsbanen i Troon. Klubbens anden 18-hullersbane, "the Portland", designet af Dr. Alister MacKenzie er imidlertid også af meget høj standard. Old Course har fire teesteder – "Ladies", "Short", "Medal" og "Championship". Længderne nedenfor er angivet fra "Championship" tee. Eksterne kilder/henvisninger Royal Troon Golf Club
Royal Troon Golf Club

Der Royal Troon Golf Club ist einer der Premium-Golfclubs des Vereinigten Königreichs, der etwas südlich der Stadt Troon in Schottland liegt. Er ist ein Vertreter der für das „Ur“-Golf typischen Links-Plätze und ist seit 1923 Teil des „Rota“ genannten Turnus der Plätze, die die offenen Britischen Golfmeisterschaften (British Open) austragen dürfen. Der Club verfügt über zwei 18-Loch-Plätze, den direkt an der Küstenlinie liegende, und als Championship-Platz genutzten „Old Course“ und den „Portland Course“, der durch den Old Course vom Strand getrennt ist. Des Weiteren verfügt er über einen 9-Loch-Kurzplatz (Craigend Course) mit Par-3 Löchern. Südlich des Old Courses schließt sich direkt der Prestwick Golf Club an, der erste Austragungsort der British Open von 1860 bis 1872. Turniere Gewinner der Open Championship (d): Die Open Championship der Frauen 2020 wird gezählt, da die The R&A in diesem Jahr kein entsprechendes Turnier für Männer organisiert hat. Literatur Renton Laidlaw: The R&A Golfer’s Handbook 2010. Macmillan, London 2010, ISBN 978-0-230-74125-6. Weblinks Website des Royal Troon Website The Open Championship Wolfgang Scheffler: Die besonderen Regeln des Royal Troon Club. faz.net, 14. Juli 2016.
Royal Troon Golf Club

Royal Troon Golf Club est un parcours de golf situé à Troon dans le South Ayrshire en Écosse fondé en 1878. Il s'agit d'un des plus vieux link à faire partie de la rotation actuelle des Opens britanniques. Vainqueurs de l'Open britannique au Royal Troon Golf Club 1923 : Arthur Havers 1950 : Bobby Locke 1962 : Arnold Palmer 1973 : Tom Weiskopf 1982 : Tom Watson 1989 : Mark Calcavecchia 1997 : Justin Leonard 2004 : Todd Hamilton 2016 : Henrik Stenson 2020 : Sophia Popov 2024 : Xander Schauffele Notes et références Notes (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Royal Troon Golf Club » (voir la liste des auteurs). Références Liens externes (en) Site officiel. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du golf Portail de l’Écosse
Royal Troon Golf Club

De Royal Troon Golf Club is een Schotse golfclub in Troon, aan de kust van South Ayrshire. De club werd in 1878 opgericht en bestond in het begin slechts uit zes holes. Hun eerste professional, George Strath, heeft er toen zes holes bijgemaakt. Troon ontving negenmaal het Brits Open, dat een van de vier Majors is op de Amerikaanse - en de Europese PGA Tour. De laatste keer was in 2016, toen Henrik Stenson won. Drie banen Er zijn twee 18-holes golfbanen op Troon, de 'Old Course' en de 'Portland'. Daarnaast is er nog een 9-holes par-3 baan, de Craigend Course. De eerste is de Champions course, waar alle topwedstrijden worden gespeeld. Portland is door Dr. Alister MacKenzie aangelegd, en is iets minder moeilijk. Op de Old Course zijn zowel de kortste als de langste hole die ooit tijdens het Open worden gespeeld. De 8ste hole wordt de 'Postzegel' genoemd, omdat hij slechts 112 meter is, terwijl de 6de hole, een par 5, 550 meter lang is. De holes Voor professional wedstrijden worden de backtees gebruikt, hiervan worden op deze tabel de lengtes in yards aangegeven: Open Kampioenschappen Er werden diverse open kampioenschappen op Troon gespeeld, maar de belangrijkste waren de Britse Opens, deze vonden negen maal op Troon plaats. In andere jaren werden de kwalificaties vaak op Troon gespeeld. Externe link Official website
Little Holm, Yell Sound

Little Holm is a small island in Yell Sound, in Shetland, Scotland. It lies between Northmavine and the island of Yell. There is a lighthouse here. In 1983, the Royal Navy cleared ordnance from the area, and their bomb disposal team discovered an unrecorded shipwreck nearby. Its identity is still unknown. See also List of lighthouses in Scotland List of Northern Lighthouse Board lighthouses References External links Northern Lighthouse Board
Little Linga

Little Linga is a small island in the Shetland Islands. It is near West Linga and Vidlin on Mainland, Shetland. It is 20 metres (66 ft) at its highest point. It measures 500 metres (550 yd) from north to south. Little Linga is an important colony for the Atlantic grey seal, with approximately 500 pups being born on the island each autumn. In addition the island has a breeding population of around 80 pairs of cormorants on raised nests of seaweed and 200 pairs of fulmars. Surrounding islands include the Calf of Little Linga, Score Holm, and Beilla Skerry. On 21 June 2016 it was acquired by the Scottish Wildlife Trust. See also List of islands of Scotland References Shetlopedia
St Vigeans Sculptured Stones Museum

St Vigeans Sculptured Stones Museum, located in the Angus village of St Vigeans, houses an outstanding collection of Pictish carved stones. St Vigeans, close to Arbroath, was the centre of a royal estate in the Early Middle Ages, and was of religious importance as a monastery founded in the 8th century. The present-day St Vigeans Church was built in the 12th century, on a 40-foot (12 m) mound. The museum displays 38 carved stones which formerly stood upon the old church mound. Among the stones on display is the 9th-century Drosten Stone, a flat rectangular slab with a cross carved on one side and Pictish symbols on the other, and also bearing a Pictish inscription in Latin script. The museum is managed by Historic Scotland and is housed in two adjoining sandstone cottages close to the church. The 19th-century cottages are a category B listed building. References External links Historic Environment Scotland: Visitor guide
Livingston RFC

Livingston Rugby Football Club is a rugby union club based in Livingston, West Lothian, Scotland. The men's side currently compete in East Division One, the women's side currently compete in Scottish Women's Midlands & East Two. History Established in 1968, as Livingston and District RFC, the team was founded through a local appeal for players by Jack Nixon, a native of Langholm, who in the 1960s was the Youth Officer of the West Lothian County Council. Among his responsibilities was to assistance in setting up clubs and organisations for the newcomers to Livingston. At the meeting, players from Bathgate RFC decided that amalgamating with the new Livingston side would allow them better opportunities for success and also give them a better chance of gaining a home ground, they had played previous games in Airdrie. The team play their home games at Almond Park, located in the south-east of the town at Craigshill beside the River Almond and close to Mid Calder. In 2013, Livingston reached the RBS National Shield final and played against Marr RFC at Murrayfield, the national stadium. They lost the match 30–15. Livingston has an extensive youth section with teams ranging from Primary 1 all the way up to under-18 level. In 2019, The development Livingston Ladies team reached the National Bowl Final and played against Greenock Wanderers at Murrayfield. They lost the match 72-12. Also in 2019 the ladies team application to compete in competitive fixtures got accepted and placed in the east region league. Livingston Sevens The club run the Livingston Sevens tournament. New Town Sevens This Sevens tournament was peripatetic around the new towns of Scotland:- East Kilbride, Glenrothes, Cumbernauld, Livingston and Irvine. The town's rugby clubs of East Kilbride RFC, Glenrothes RFC, Cumbernauld RFC, Livingston RFC and Irvine RFC would play in a Sevens tournament to become the New Town Sevens Champions and win the Scottish New Towns Cup. Honours Men's Livingston Sevens Champions (4): 1976, 1977, 1986, 1987 New Towns Sevens Champions (2): 1977, 1981 Penicuik Sevens Champions (1): 1988 Edinburgh Northern Sevens Champions (4): 1977, 1978, 1996, 1998 Edinburgh District Sevens Champions (1): 1978 Grangemouth Cup Champions: 1978 Women National Bowl finalist 2019 References External links Official site.
Livingston United F.C.

Livingston United Football Club are a Scottish football club based in Livingston, West Lothian. The club joined the Scottish Junior Football Association in 1970, having existed as a Juvenile side since 1915. Their home ground is Station Park. They now play in the East of Scotland Football League The SJFA restructured prior to the 2006–07 season, and United found themselves in the 15-team East Region, South Division. They finished 15th (bottom) in their first season in the division. The team is managed by Colin Sutherland. The team captain is Grant MacDonald. Livingston United managed to gain promotion to the East Of Scotland Second Division in the 2025/26 season after a 4th place finish, giving them automatic promotion. Club staff Coaching staff Source Current squad As of 31 November 2023 Note: Flags indicate national team as defined under FIFA eligibility rules; some limited exceptions apply. Players may hold more than one non-FIFA nationality. Notable former players Jamie Fairlie Peter Houston Dave Gibson Mark Yardley Managerial history c Caretaker manager References External links Official website Scottish Football Historical Archive – Brian McColl
Livingstone Tower

La Torre Livingstone​ (en inglés: Livingstone Tower) es un rascacielos de altura media en Glasgow, Escocia que forma parte de la Universidad de Strathclyde en el campus John Anderson, uno de los 2 campus que maneja la universidad. El edificio lleva el nombre de David Livingstone. La dirección del edificio es calle 26 Richmond, Glasgow. El edificio es un hito notable en el lado este del centro de la ciudad, y su alta posición en el drumlin de Rottenrow implica que puede ser visto desde una distancia considerable a lo largo de la ciudad. También fue uno de los edificios comerciales de gran altura más tempranos para observar en el centro de la ciudad en el periodo de posguerra. Véase también Edificio Rascacielos Referencias
Holm of Faray

The Holm of Faray is a small island in Orkney, Scotland, near Faray and Westray, which it lies between. Together with its neighbour Faray, it is designated a SSSI due to its importance as a haul-out site and breeding area for grey seals. Geography and geology Holm of Faray is made up of red sandstone. It is effectively a continuation of Faray, but separated from it by Lavey Sound. It has a "head" and a "torso", which are created by East Bight and West Bight, which almost create a separate islet. It is 16 m (52 ft) at its highest point. It is on the west side of the Sound of Faray, which separates it from tiny Red Holm, and the North Ayre on Eday which is 1.2 miles (1.9 km) away. It is separated from Westray by Rapness Sound in the west (an extension of Westray Firth) and Weatherness Sound to the north. References
Holm of Faray

La Holm of Faray è un isolotto delle Orcadi posto subito a nord di Faray. Geografia e geologia Come Faray, anche la Holm of Faray è costituita da arenaria rossa ed effettivamente si presenta come una continuazione della vicina, da cui è separata tramite il Lavey Sound. Si possono distinguerne un "corpo" e una "testa", formate dalla East Bight e dalla West Bight, creando quasi due isole separate. Il punto di massima altitudine raggiunge i 16 m s.l.m. Poco distante, ad ovest, sorge la piccola Red Holm. Il Sound of Faray la separa da Eday, mentre il Rapness Sound (ad ovest) e il Watherness Sound (a nord) la separano da Westray. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Holm of Faray
Holm of Faray

Holm of Faray är en obebodd ö i Storbritannien. Den ligger i kommunen Orkneyöarna och riksdelen Skottland, i den norra delen av landet, 900 km norr om huvudstaden London. Arean är 0,332 kvadratkilometer. Terrängen på Holm of Faray är mycket platt. Öns högsta punkt är 16 meter över havet. Den sträcker sig 1,3 kilometer i nord-sydlig riktning, och 0,6 kilometer i öst-västlig riktning. I omgivningarna runt Holm of Faray växer i huvudsak blandskog. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Holm of Faray.
Loch Achall

Loch Achall ist ein Süßwassersee in der schottischen Council Area Highland beziehungsweise in der traditionellen Grafschaft Ross-shire. Er befindet sich rund drei Kilometer nordöstlich des Küstenortes Ullapool und 70 Kilometer nordwestlich von Inverness. Loch an Daimh befindet sich rund acht Kilometer östlich. Beschreibung Der 2,9 Kilometer lange und höchstens 0,7 Kilometer breite See liegt auf einer Höhe von 84 Metern über dem Meeresspiegel. Sein Umfang beträgt sieben Kilometer. Bei einem Volumen von 11.061.845 m³ weist Loch Achall eine maximale Tiefe von 21,3 Metern bei einer durchschnittlichen Tiefe von 8,5 Metern auf. Sein Einzugsgebiet beträgt 74,81 km². Es umfasst im Wesentlichen Gras- und Heideland sowie moorige Landschaften. Wesentlicher Zufluss ist der Rhidorroch River, der an der Ostseite des länglichen Sees einmündet. Einziger Abfluss ist der Ullapool River, der am Westufer abfließt und sich bei Ullapool in den Loch Broom ergießt. Das Seewasser ist schwach alkalisch. In den 1880er Jahren wurde die Forellen- und Lachspopulation in Loch Achall erwähnt. Geschichte Entlang des Ufers von Loch Achall befinden sich heute keine Siedlungen. Jedoch ist in seiner Umgebung eine bis in die Steinzeit zurückreichende Besiedlungsgeschichte nachweisbar. Hierzu gehören drei Cairns. Am Nordwestufer befindet sich ein acht Meter durchmessender Dun. Bei einer kleinen Insel nahe dem Südufer handelt es sich womöglich um einen von Menschen geschaffenen Crannóg. Ein Fußweg unter der Wasseroberfläche führt zu der Insel hin. Am Südwestufer befindet sich die Wüstung Badavanich. Entlang des Nordufers verläuft eine kleine Straße, die einst bis Oykel Bridge führte. Heute ist sie noch entlang des Rhidorrochs bis zum Loch an Daimh ausgebaut und erfüllt keine wesentliche infrastrukturelle Funktion mehr. Loch Achall zählte im 19. Jahrhundert zu den Besitzungen des Dukes of Sutherland und befand sich in einem Jagdforst. Einzelnachweise
Loch Achall

Loch Achall (Scottish Gaelic: Loch Ach a' Challa, meaning "loch of the hazel field") is a freshwater loch, lying 3 kilometres (1.9 mi) northeast of Ullapool, in Rhidorroch, Ross and Cromarty, Scotland. Geography Loch Achall is a long narrow loch, 579 m (1,900 ft) at its widest point. It is dominated by the peaks of the Marilyn's Beinn Eilideach directly to the south, at 559 m (1,833 ft) and the peak of Meall Liath Choire to the north east at 549 m (1,801 ft). The loch is fed by the Rivers Rhidorroch and Allt a'Ghiubhais, while the River Ullapool flows from its western end towards Loch Broom. References
Loch Ascog

Loch Ascog is a small reservoir on the east coast of the island of Bute, in the council area of Argyll and Bute, Scotland. The loch supplies water to the town of Rothesay and the fishing rights are held by the Isle of Bute Angling Association. Loch Ascog is 44.7 hectares (110 acres) in extent. To the west is the much larger Loch Fad. See also Ascog House List of lochs in Scotland List of reservoirs and dams in the United Kingdom Notes