NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kilchoman

Kilchoman è l'ultima delle distillerie nate sull'isola di Islay, uno dei luoghi più importanti per la produzione di whisky scozzese torbato. La distilleria si trova nella parte occidentale dell'isola, vicino al piccolo insediamento omonimo. Storia La distilleria inizia la produzione nel 2005; si tratta della prima distilleria aperta su Islay negli ultimi 124 anni. Il whisky è prodotto da orzo coltivato sull'isola (presso la località di Rockside Farm) e fatto diventare malto all'interno della distilleria. Per alcuni imbottigliamenti viene utilizzato grano già maltato proveniente da Port Ellen. La produzione avviene secondo procedimenti di stampo tradizionale, come dimostra il metodo di maltatura dell'orzo, che viene messo a contatto con il suolo. L'intero processo di produzione del whisky avviene sull'isola di Islay, dalla maturazione del grano alla distillazione e all'invecchiamento del prodotto. La prima botte di Kilchoman è stata riempita il 14 dicembre 2005 e il primo imbottigliamento avviene il 9 settembre 2009. Si tratta della cosiddetta "Inaugural release", contenente un whisky invecchiato soltanto 3 anni, che non ha ancora terminato il processo di maturazione. La prima versione ufficiale è prodotta nel 2011. Trattasi della "100% Islay - Inaugural edition", contenente whisky invecchiato 6 anni. L'8 aprile 2013 viene inaugurata una nuova linea di whisky, denominata "Loch Gorm", che prende il nome da un lago torbato in prossimità della distilleria. Il lancio avviene attraverso una tiratura limitata di 10 000 bottiglie contenenti whisky invecchiato in botti di sherry. Altre versioni saranno distribuite nei prossimi anni, che conterranno whisky invecchiato fino a 12 anni. La produzione attuale della distilleria si aggira intorno ai 150.000 litri annui, le bottiglie vendute nel 2012 sono state circa 80 000. Nonostante la sua giovane storia il Kilchoman ha già ricevuto diversi premi e riconoscimenti internazionali: nel 2013 le versioni "Machir Bay", "Loch Gorm" e "100% Islay - 2nd Edition" vengono premiate alla prestigiosa IWSC (International Wine & Spirit Competition), e nello stesso anno il Machir Bay riceve il premio di miglior whisky dell'anno all'International Whisky Competition. Caratteristiche Il Kilchoman si distingue per essere uno dei whisky più torbati prodotti su Islay. Le versioni in commercio sono: Machir Bay: è l'edizione principale, prodotta per la prima volta nel 2012. Il whisky viene invecchiato in botti di bourbon e sherry. Alc 46% 100% Islay: whisky prodotto interamente all'interno della distilleria (da qui il nome). Alc 50% Loch Gorm: whisky torbato invecchiato interamente in botti di sherry. Alc 46% Vintages: invecchiato in botti di bourbon già utilizzate in precedenza all'interno della distilleria Single Cask: invecchiato in botti di bourbon e sherry, l'imbottigliamento è a gradazione piena Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kilchoman Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su kilchomandistillery.com.
Kilchoman

Kilchoman is een Schotse whiskydistilleerderij, in juni 2005 gestart met de productie. Het is de eerste nieuwe distilleerderij op het eiland Islay van de afgelopen 124 jaar. Het gehele proces, vanaf het verbouwen van de gerst tot aan het bottelen vindt plaats op Rockside Farm, aan de noordwestkant van het eiland. Kilchoman gaat single malt whisky leveren van 5, 8, 10 en 12 jaar. De whisky zal voornamelijk in bourbonvaten rijpen, maar ook sherryvaten worden toegepast. Externe link Kilchoman officiële website
Kilchoman

Kilchoman – szkocka single malt whisky, destylowana i butelkowana w destylarni Kilchoman, w miejscowości Kilchoman w Szkocji. Historia Destylarnia zaczęła działać w czerwcu 2005 roku i była w tym aspekcie pierwszą od 124 lat w regionie Islay. Wykorzystuje ona jęczmień uprawiany w Rockside Farm oraz słód z destylarni w Port Ellen, i wypuszcza w osobnych butelkach w zależności od pochodzenia słodu. Pierwsze beczki zostały zapełnione 14 grudnia 2005 roku, a butelkowanie 3 letniego single malta zaczęto we wrześniu 2009 roku. Kilchoman zamierza wypuszczać 5, 8, 10 i 12 letnie trunki. Dojrzewać będą w beczkach po bourbonie, choć beczki po sherry też znajdą zastosowanie. Pierwsza whisky z regionu Islay została wypuszczona w roku 2011. Butelkowanie Klichoman jest butelkowana po 5, 8 (2014), 10 (2016), 12 (2018) latach. Zobacz też lista destylarni w Szkocji lista gatunków whisky Linki zewnętrzne Kilchoman – Islay’s Farm Distillery
Kilchoman

Килхоман (англ. Kilchoman) — винокурня на острове Айлей на западе Шотландии, производящая одноимённый односолодовый виски. Винокурня Килхоман открыта в 2005 году и носила статус самой молодой винокурни на острове, открытой впервые за 124 года, до 2019 года, когда на острове открылась винокурня Арднахо. Основателем винокурни является Энтони Уиллс (Anthony Wills). Производство расположено на западной стороне острова, около небольшого города Килхоман и является самой западной винокурней Шотландии. Первая бочка была залита 14 декабря 2005 года. Для производства виски используется солод с местной фермы Rockside. Килхоман является одной из шести шотландских винокурен, использующей традиционный «напольный» метод соложения ячменя. История В настоящий момент винокурня производит следующие регулярные релизы: Loch Gorm (46 % ABV) — регулярный разлив с выдержкой в бочках из-под хереса; Machir Bay (46 % ABV) — регулярный разлив с выдержкой в бочках из-под бурбона; Sanaig (46 % ABV) — регулярный разлив с выдержкой в бочках из-под хереса. Другие релизы: 100 % Islay (50 % ABV) — выпускается периодически. Все ингредиенты виски взяты с острова; Madeira Cask Matured (50 % ABV) — релиз 2015 года. Выдержка в бочках из-под мадеры; Port Cask (55 % ABV) — релиз 2014 года. Выдержка в бочках из-под портвейна; Kilchoman Club 2014 (58.4 %ABV) 4 года выдержки; Kilchoman Coull Point (46 %ABV) 4 года выдержки; Kilchoman Inaugural 2009 (46 %ABV) 3 года выдержки; Kilchoman Autumn 2009 (46 %ABV) 3 года выдержки; Kilchoman Winter 2010 (46 %ABV) 3 года выдержки; Kilchoman Summer 2010 (46 %ABV) 3 года выдержки; Kilchoman Feis Ile 2013 (46 %ABV) 5 лет выдержки. Винтаж 2008 года. Kilchoman Sherry Cask (46 %ABV) 5 лет выдержки; Kilchoman Vintage 2006, 2007, 2008 Виски Килхоман всегда бутилируется при натуральном цвете и без холодной фильтрации. Ссылки Kilchoman Official Website (англ.) Страница винокурни на портале Islay.ru (рус.)
Kilchoman Distillery

Kilchoman, (kil-ho-man) är ett whiskydestilleri på ön Islay i sydvästra Skottland. Destilleriet startade den 15 december 2005 och kommersiell produktion påbörjades i mars 2006. Kilchoman är beläget på gården Rockside på nordvästra Islay och är ett gårdsdestilleri som svarar för hela produktionsprocessen. Destilleriet väntas producera 40 000 liter whisky 2006 och vara uppe i sin maximala produktion om 90 000 liter 2008. Till skillnad mot de flesta andra maltdestillerier kommer hela produktionen att buteljeras som single malt. De första flaskorna kommer att fyllas 2010 vid en ålder av tre år. I väntan på den slutgiltiga produkten säljer destilleriet 5cl-flaskor med Newmake (råwhisky) lagrad i endast tre månader. Kilchoman använder i huvudsak bourbonfat för lagring av whiskyn, men en viss del sherryfat kommer också att användas. Whiskyn är av traditionell rökig Islaytyp. Externa länkar Officiell webbplats
Kilchoman (винокурня)

Kilchoman (вимовляється Кіл-хо-ман) — винокурня, яка виробляє односолодове шотландське віскі на острові Айла, архіпелагу Внутрішні Гебриди. Винокурня Kilchoman розташована на північному заході острова в безпосередній близькості від одного з найвидовищніших пляжів островів — Мачір Бей. Kilchoman заснована Ентоні Віллзом і залишається незалежною сімейною винокурнею. Вона найменша на острові, але з моменту отримання статусу Rockside Farm у 2015 році перебуває у процесі розширення. Історія Винокурня розпочала промислове виробництво в грудні 2005 року, але була побудована на острові Айла за 124 роки до цього. На винокурні використовують ячмінь, вирощений на полях Rockside Farm та солодований безпосередньо на винокурні, а також солод Port Ellen, та розливає віскі в окремі пляшки залежно від сорту зерна. Це одна з шести шотландських винокурень, які все ще застосовують традиційне підлогове солодування зерна, і на сьогодні єдина дотримується класичної технології на всіх етапах виготовлення віскі — вирощування ячменю, солодування, перегонка, дозрівання та розлив на Айла, що робить його єдиним справжнім віскі «від зерна до пляшки» в Шотландії. Винокурня вперше наповнила бочки 14 грудня 2005 року і розпочала розливати 3-річне віскі у вересні 2009 року. Перша офіційна «інавгураційна партія» Kilchoman випущена у 2009 році, а перше 100 % віскі «Айла» випущене у 2011 році. Віскі, вироблені із солоду Port Ellen, торфовані до тих же рівнів, що й Ardbeg — 50 проміле, тоді як солод, торфований безпосередньо на винокурні Kilchoman, матиме концентрацію диму приблизно у 20 проміле. Розлив Kilchoman розливають по різних пляшках. До найпоширеніших з них належать: Machir Bay 46 % об. Loch Gorm 46 % об. Sanaig 46 % об., спочатку випущене на французькому ринку, а згодом представлене у всьому світі у 2016 році. 100 % Islay 50 % об., віскі, вироблене від зерна до пляшки на острові Айла. Див. також Віскі «Айла» Шотландське віскі Віскі Примітки Посилання Офіційний сайт
Loch Cill Chriosd

Loch Cill Chriosd (Nederlands: Meer van de kerk van Christus) is een meer in de vallei van Swordale op het eiland Skye, Schotland. Het meer is genoemd naar de ruïne van de vlakbijgelegen vervallen kerk Cill Chriosd. Zijn waterinhoud verhoogde sterk toen de Broadford river rond het jaar 1900 werd afgedamd voor de visserij. Het kleine meer is ondiep en omzoomd met riet en er groeit vegetatie die goed op de kalkrijke bodem gedijt. De dodaars is hier te zien en wilde zwanen uit IJsland overwinteren in dit meer.
Crannóg im Buiston Loch

Der Crannóg im Buiston Loch (gespr. bɪstən – auch als Buston, Biston, Mid Buiston, Lochside und Swan Knowe bekannt) lag im Buiston Loch südlich von Stewarton, nördlich von Kilmaura, in East Ayrshire in Schottland. Der natürliche See in einem Toteisloch von etwa 100 m Durchmesser war eine oft überschwemmte Senke im tiefliegenden Weideland, nahe der Mid Buiston Farm, östlich der Straße A735. Die Ausgrabungen des Crannógs erfolgten 1880–81 und 1989–90 und wurde von Duncan McNaught (Entdecker – 1845–1925), Robert Munro (Ausgräber – 1835–1920) und anderen dokumentiert. Die Struktur bestand aus einem Floß aus Schichten Steinen und Zweigen, die durch Ringe aus Pfählen an Ort und Stelle gehalten und durch Holzbalken sowohl radial als auch konzentrisch verbunden war. Der Durchmesser betrug etwa 25,2 m. Auf der Plattform wurde ein Haus gebaut. Es scheint über 15 m Durchmesser gehabt zu haben, mit Wänden aus Holz und Stein und einer zentralen Feuerstelle mit über 3,0 m Durchmesser. Die Artefakte (im National Museum of Antiquities of Scotland) bestehen aus Ahle, Bronzestiften, Eisenmesser und -stempel, einer zylindrischen Glasperle, zwei Goldspiralfingerringe, Kieseln, Knochenkämmen, Speer- und Pfeilspitzen, Quirlen, Polierern, einem Schieber, Schleifsteinen, einer falschen Samianscherbe, E-Ware und Keramik, wahrscheinlich fränkischer Herkunft. Auch die Fälschung eines Tremissis (Goldmünze) des 7. Jahrhunderts wurde gefunden. Die übrigen aber unbestimmbaren Funde passen ins 7. Jahrhundert. Ein über 7,0 m langer Einbaum mit einem eingesetzten Heckbord wurde neben dem Crannóg gefunden. Die jüngsten Ausgrabungen zeigen, dass trotz der Entwässerung des Lochs und der darauf folgenden Ausgrabung im 19. Jahrhundert noch umfangreiche Relikte überlebt haben. Die Radiokohlenstoff-Datierung weist aus, dass der Crannóg während der Zeit der römischen Besetzung gebaut wurde, aber die dendrochronologische Analyse der Bauhölzer zeigt, dass der Großteil aus der ersten Hälfte des 7. Jahrhunderts stammt. Die Nutzung auf dem Crannóg bestand aus einem einzigen Rundhaus und Analysen haben Einblicke in die Bedingungen gegeben, unter denen die Struktur bewohnt wurde. Eine Palette organischer Artefakte, vor allem Holz und Leder, wurde geborgen und ergänzt die reichen anorganischen Artefakte, die während der Ausgrabung im 19. Jahrhundert geborgen wurden. Literatur Nicholas Dixon: The history of crannog survey and excavation in Scotland. In: The International Journal of Nautical Archaeology. Bd. 20, Nr. 1, 1991, ISSN 0081-1564, S. 1–8, doi:10.1111/j.1095-9270.1991.tb00289.x. John Barber, B. Anne Crone: Crannogs a diminishing resource? A survey of the crannogs of South West Scotland and excavations at Buiston crannog. In: Antiquity. Bd. 67, Nr. 256, 1993, ISSN 0003-598X, S. 520–533, doi:10.1017/S0003598X00045737. Anmerkungen Weblinks Eintrag zu Crannóg im Buiston Loch auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
St Bride’s Church (Douglas)

Die St Bride’s Church ist ein Kirchengebäude in der schottischen Ortschaft Douglas in der Council Area South Lanarkshire. 1971 wurde das Bauwerk in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Denkmalkategorie A aufgenommen. Des Weiteren ist es als Scheduled Monument klassifiziert. Geschichte Bereits im 12. Jahrhundert wurde eine Kirche am Standort erwähnt. Die heutige St Bride’s Church stammt jedoch vermutlich aus dem späten 14. Jahrhundert. Im Laufe der Jahrhunderte wurden mehrere Veränderungen vorgenommen. Die Turmuhr trägt die Datumsangabe 1565. Es existieren Berichte, dass die schottische Königin Maria Stuart die Uhr stiftete. Im Jahre 1781 befand sich das Gebäude in einem ruinösen Zustand. Es wurde teilweise abgebrochen und durch einen nahegelegenen Neubau ersetzt. 1878 wurde der Chor durch Robert Rowand Anderson wiederaufgebaut. Des Weiteren sind Mauerfragmente sowie der Turm der ursprünglichen Kirche erhalten geblieben. Beschreibung Die St Bride’s Church steht am Nordrand von Douglas. Das Mauerwerk der gotischen Kirche besteht aus Steinquadern, die zu einem Schichtenmauerwerk verbaut wurden. Entlang der Fassaden sind spitzbögige Maßwerke eingelassen, die teilweise nicht mehr dem Ursprungszustand entsprechen. An der Nordwestseite findet sich ein Segmentbogenportal. Der längliche Bau schließt mit einem schiefergedeckten Satteldach. An der Südostkante erhebt sich der Glockenturm mit oktogonalem Grundriss. Unterhalb des Zeltdachs mit kleinen Eckfialen finden sich acht Rundbogenöffnungen. Im Innenraum befinden sich mehrere aufwändig ornamentierte Grablegen von Edelleuten. Hierzu zählen die unter anderem James Douglas, Lord of Douglas, Archibald Douglas, 5. Earl of Douglas und James Douglas, 7. Earl of Douglas. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Douglas, St Bride’s Church auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Château de Duffus

Le château Duffus est une forteresse médiévale écossaise qui a servi de résidence-forteresse pendant plus de 600 ans. D'abord construit en bois il est ensuite remplacé par une construction en pierre. Ouvrage défensif de bois Freskin de Moravia érige le premier ouvrage défensif en 1140 . La forteresse est construite sur le plan d'une motte castrale. Au début du XVIe siècle, le savant italien Giovanni Ferrerio séjourne à titre d'invité dans l'abbaye de Kinloss, et écrit sur l'histoire de ce monastère. Il rapporte que David Ier est resté dans la forteresse de Duffus au cours de l'été 1151 à l'époque où des travaux étaient faits sur les bâtiments. Château de pierre En 1270, la forteresse passe dans les mains du seigneur Reginald de Cheyne le jeune. Les descendants de Freskin qui héritent du château n'ont pas d'enfant mâle. Parmi leurs trois héritières, Helen, qui a épousé Sir Reginald de Cheyne, reçoit en héritage le château et la baronnie. Sur les bases de la motte castrale de Freskin, le seigneur Reginald de Cheyne le transforme en château de Duffus. En 1305, Reginald de Cheyne reçoit une subvention du roi Édouard Ier d'Angleterre de 200 chênes de la forêt royale de Longmorn et Darnaway pour construire son manoir de Dufhous, ainsi orthographié à l'époque. Un grand projet de construction y est mené. Au décès du seigneur de Duffus en 1350, il revient à son héritière, Marie, qui a apporté la baronnie à son mari Nicolas, l'un des fils du 4e comte de Sutherland descendant de la maison d'origine de Freskin. Le château est resté dans les mains des Sutherland de Duffus, jusqu'à sa vente en 1705 à Sir Archibald Dunbar. Abandon du château En 1689, John Graham, 1er vicomte de Dundee a été l'invité de Lord Duffus, peu avant la bataille de Killiekrankie et serait l'un des derniers visiteurs, avant l'abandon du château. Au moment de son abandon en 1705, l'imposant château médiéval n'était plus adapté pour servir de résidence à la noblesse. Il ne reste aujourd'hui que des ruines de ce château qui a marqué l'histoire de l'Écosse. Notes Portail de l’Écosse Portail des châteaux Portail du Moyen Âge central
Castello di Duffus

Il castello di Duffus si trova vicino a Elgin, nella Scozia nord orientale. Storia Si trova a circa 5 miglia a nord-ovest di Elgin in Moray, sulla costa orientale della Scozia. È un tipico castello normanno e fu costruito nel XIV secolo sul sito di una precedente costruzione difensiva in legno. Inizialmente infatti sulla collina vi era una motta, ovvero una fortezza in legno che, nel XIV secolo, venne sostituita dal castello in pietra. Venne abbandonato nel 1705 e divenne un rudere in rovina. Descrizione Il muro in pietra del cortile è alto almeno 30 piedi e racchiude un'area di circa un acro. La costruzione di una torre troppo pesante per la collina di origine artificiale, ha causato il cedimento del terreno e l'edificio si è spaccato scivolando lentamente verso il fondo della collina. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Duffus
Duffus Castle

Duffus Castle is een kasteelruïne uit de veertiende eeuw. Het ligt ongeveer tien kilometer ten westen van Elgin in Schotland. Geschiedenis In 1130 kwam Angus, de graaf van Moray, in opstand tegen David I van Schotland. Angus was de kleinzoon van Lulach van Schotland. De opstand werd neergeslagen, waardoor Moray in handen kwam van de Schotse Kroon. Om een volgende opstand te voorkomen, plaatste David I edelen, welke hij vertrouwde, in de provincie. Een van die edelen was Freskin, welke vermoedelijk afkomstig was uit Vlaanderen. Freskin vestigde zich in Moray en bouwde in 1151 een eerste kasteel op de locatie waar nu Duffus Castle staat. Zijn zoon William nam later de naam Of Moray (ook wel Moravia) aan. Het kasteel is in principe steeds in handen gebleven van het nageslacht van Freskin. Echter, doordat de mannelijke lijn een aantal malen ophield, is het kasteel daardoor tweemaal in handen van de aangetrouwde familie gekomen; de familie Cheyne in 1270 en de familie Sutherland in 1350. In 1705 was het kasteel zodanig verouderd dat het niet meer bruikbaar was en werd daarom verkocht. In 1926 werd het kasteel eigendom van de overheid. Bouw Freskin bouwde in 1151 een motte en bailey. Deze constructie bestond uit een artificiële heuvel met daarop een houten kasteel (motte) en vlak bij een lagere artificiële heuvel met een groter oppervlak (bailey). Een houten ophaalbrug gaf vanaf de bailey toegang tot de motte. De bailey bevatte de alledaagse gebouwen, zoals de keuken, de stal en de brouwerij. In de veertiende eeuw is de houten constructie vervangen door het stenen kasteel dat er nu staat. Op de plaats van de motte werd een stenen toren gebouwd van twee etages. De gehele bailey werd ommuurd, waarbij de muur doorging door de greppel die de motte en bailey scheidde. De plattegrond van het gehele complex kreeg hiermee de vorm van een bijenkorf. De muur aan de noordzijde is geheel recht. De westelijke en oostelijke muur staan haaks op de noordelijke muur en beginnen ook recht, maar buigen geleidelijk naar elkaar toe en komen uiteindelijk in het zuiden bij elkaar. Door deze muur ontstaat een zeer ruime binnenplaats. De oorspronkelijke motte staat in de meest noordwestelijke hoek van het complex. De zelfgemaakte heuvel van de motte bleek niet sterk genoeg om de stenen toren te dragen. Vermoedelijk is het kasteel mede daarom verlaten aan het einde van de zestiende eeuw. In de loop van de tijd is een gedeelte van de toren afgebroken en langs de zelfgemaakte heuvel naar beneden geschoven. Beheer Duffus Castle wordt beheerd door Historic Environment Scotland. Externe link (en) Historic Scotland, Duffus Castle
Zamek Duffus

Zamek Duffus – normański zamek typu motte-and-bailey położony w pobliżu miasta Elgin w regionie Moray w północno-wschodniej Szkocji. Zamek jest jednym z najlepiej zachowanych przykładów tego typu budowli w Szkocji i znajduje się pod opieką państwa jako ważny zabytek historyczny. Historia Zamek Duffus został założony około 1150 roku przez Freskina, flamandzkiego osadnika, który otrzymał ziemie w regionie Moray od króla Dawida I Szkockiego. Pierwotnie był to drewniany zamek zbudowany na kopcu ziemnym (tzw. motte), co było charakterystyczne dla normańskich zamków budowanych w XI i XII wieku. Była to również pierwsza siedziba rodziny de Moravia (Moray), od której wywodzą się znane szkockie rody, takie jak Atholl i Sutherland. Początkowa drewniana konstrukcja zamku na kopcu została zastąpiona budowlą kamienną w XIV wieku. Na szczycie kopca wzniesiono masywną kamienną wieżę, jednak z czasem zamek zaczął ulegać osiadaniu, co spowodowało pęknięcia w strukturze wieży. W XV wieku dziedziniec zamkowy (bailey) został przebudowany, a na jego terenie powstały nowe budynki mieszkalne i gospodarcze. Zamek pełnił funkcję rezydencji i fortecy przez ponad 500 lat, będąc świadkiem wielu zmian politycznych i społecznych na przestrzeni wieków. Architektura Zamek Duffus jest klasycznym przykładem zamku typu motte-and-bailey. Jednym z charakterystycznych elementów zamku jest jego pochyła wieża, która częściowo osunęła się z powodu niestabilności gruntu. Stan obecny Obecnie zamek Duffus jest dobrze zachowanym przykładem średniowiecznej architektury obronnej, pomimo zniszczeń i upływu czasu. Ruiny zamku są otwarte dla zwiedzających, którzy mogą podziwiać pozostałości wieży, dziedzińca oraz fosy. Zamek stanowi ważny punkt turystyczny w regionie Moray. Przypisy Bibliografia Christopher Tabraham: Scotland's Castles. London: B.T. Batsford Ltd, 1997. ISBN 0-7134-7965-5. W. Douglas Simpson: Scottish Castles: An Introduction to the Castles of Scotland. Edinburgh: Hassell Street Press, 2021. ISBN 978-1013822933. Christopher Tabraham: Scottish Castles and Fortifications: An Introduction to the Historic Castles, Houses and Artillery Fortifications in the Care of the Secretary of State for Scotland. Edinburgh: Her Majesty's Stationery Office, 1986. ISBN 0-11-492475-9.
Castelo de Duffus

O Castelo de Duffus (em inglês: Duffus Castle) é um castelo do século XII atualmente em ruínas localizado em Duffus, Moray, Escócia. História Castelo do tipo motte and bailey, originalmente do século XII em madeira, foi refeito desta vez em pedra em cerca de 1350. Ver também Lista de castelos da Escócia Referências Ligações externas Página do Castelo de Duffus