NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Университет Роберта Гордона

Университет Роберта Гордона (англ. Robert Gordon University, RGU) — британский университет в Шотландии в г. Абердине. Включает факультеты дизайна и технологии и здравоохранения и социальной помощи, а также школу бизнеса. Имеет два кампуса — в центре города на Скулхилл (Schoolhill) и «Гартди» (Garthdee) на окраине. История Основан в XVIII веке — согласно завещанию преуспевавшего предпринимателя Роберта Гордона в 1750 году был открыт госпиталь, где было начато обучение. С 1881 года — колледж. Статус университета получен в 1992 году. В его состав в разные годы вошли: Школа искусств Грей (1885), фармакологическая школа (1898) и Архитектурная школа имени Скотта Сазерленда (1957). Структура Факультет дизайна и технологии Школа искусств Грей Шотландская южная школа архитектуры и антропогенной среды Школа инженерии Школа информатики и цифровых медиатехнологий Факультет здравоохранения и социальной защиты Школа прикладных социальных штудий Школа фармацевтики и life sciences Школа наук о здоровье Школа сестринского дела и акушерства Школа бизнеса Прочее При университете действуют научно-исследовательские центры Абердинский центр травматологии, Центр передовых материалов и биоматериалов, Центр эпидемиологии и проблем ожирения и Центр инженерных исследований «Well». Также действует подготовительный колледж International College at Robert Gordon University (ICRGU). В 2005 году открыт Центр спорта и отдыха. Лучший современный университет Великобритании 2013 года по версии Times Good University Guide и 2012 года по версии Sunday Times University Guide. В декабре 2015 года университет отозвал присвоенную в 2010 году степень почётного доктора у кандидата в президенты США Д. Трампа, назвав некоторые его заявления «полностью несовместимыми» со своими ценностями. Ссылки https://www.rgu.ac.uk/download.cfm?downloadfile=8DC16B35-3392-11E0-A6AB000D609CAA9F
Illes Shiant

Les Illes Shiant o Shiant Isles (en gaèlic escocès: Na h-Eileanan Habita), també conegudes en gaèlic com "les Illes encantades" (Na h-Eileanan Seunta) constitueixen un grup d'illes localitzades en l'estret del Minch, a l'est de l'Illa de Harris a les Hèbrides Exteriors, a Escòcia. Estan situades a unes 5 milles al sud-est de Lewis. Les illes principals són Eilean Garbh i Eilean an Tighe, que van ser habitades fins a 1901 i estan unides en l'actualitat per un prim istme, i Eilean Mhuire. Les illes Shiant tenen una gran població de d'aus marines, incloent desenes de milers de frarets de cria en caus en els vessants del Garbh Eilean, així com un nombre important de Somorgollaires, gavots, Fulmars, gavinetes, corbs maríns, gavines i Paràsits. Les illes poden ser visitades a través de diversos creuers des d'altres illes de les Hèbrides i des de la part continental d'Escòcia. Referències Enllaços externs Pàgina sobre les Shiant Isles
Shiant Islands

Die Shiant Islands (schottisch-gälisch: ) sind eine unbewohnte Inselgruppe, die zu den Äußeren Hebriden in Schottland gehört. Geographie Die Inselgruppe liegt etwa 8 Kilometer südöstlich der Isle of Lewis in der Meerenge „The Minch“, der die Äußeren Hebriden vom schottischen Festland trennt. Die Shiant Islands bestehen aus drei großen Inseln (schottisch-gälisch: Eilean) und zahlreichen Schären (Skerries, Sgeir), die sich von Ost nach West über eine Länge von gut 5 Kilometern erstrecken und eine Gesamtfläche von 2,30 km² aufweisen. Größte Insel mit 1,43 km² Fläche ist Garbh Eilean (dt. „Raue Insel“), die über einen Tombolo mit Eilean an Taighe (Island of the cell) im Süden verbunden und nur bei Hochflut nicht erreichbar ist. Östlich der Doppelinsel liegt die dritte und kleinste der drei Inseln Eilean Mhuire. Die Inseln sind bekannt für ihre markanten, über 100 Meter hohen Küstenkliffs, bestehend aus Dolerit. Höchste Erhebung der Shiant Islands ist der Mullach Buidhe auf Garbh Eilean mit 160 Meter über dem Meer. Noch zu Beginn des 20. Jahrhunderts hatten die heute unbewohnten Inseln acht Einwohner. Die Shiant Isles sind in Privatbesitz: Sie gehörten von 1925 bis 1937 dem schottischen Schriftsteller Compton Mackenzie und wurden 1937 vom britischen Autor, Verleger und Politiker Nigel Nicolson für 1400 Pfund erworben, dessen Erben die Inseln noch heute besitzen, jedoch nicht bewohnen. Geschichte Das Trio der flügelförmigen Inseln, mit ihren Basaltsäulen voller Seevögel und grasbewachsenen Klippen mit Blumen, wurde in Adam Nicolsons elegischem Buch Sea Room (2001) beschrieben. Die Inseln haben eine Geschichte, die in die Jungsteinzeit zurückreicht. Der erste „Cursing Stone“ (Fluchstein), auch als „Butterlump“ bekannt, wurde auf den Shiant Islands gefunden. 2012 wurde der zweite auf der Insel Canna entdeckt. Der Stein hat einen Durchmesser von 25 cm und passt genau in eine Vertiefung in einem quaderförmigen Bullaun beim frühchristlichen Kreuz von Canna. Die Steine wurden auf etwa 800 n. Chr. datiert. Ab dem 12. Jahrhundert teilten sich die MacLeods und die MacKenzies ihren Besitz. Tierwelt (Fauna) Die Shiant Islands beherbergen größere Kolonien an Seevögeln, unter anderem an Papageitauchern (Fratercula arctica), Trottellummen (Uria aalge), Dreizehenmöwen (Rissa tridactyla) oder Tordalken (Alca torda). Die Inselgruppe stellt auch eines der wenigen schottischen Habitate der Hausratte (Rattus rattus) dar, deren Population auf etwa 3000 geschätzt wird und die sich nachweislich auch von Seevögeln ernähren. Weblinks Seite über die Shiant Isles (englisch) Einzelnachweise
Islas Shiant

Las Shiant Isles (en gaélico escocés: Na h-Eileanan Mora), también conocidas en gaélico como "las islas encantadas" (Na h-Eileanan Seunta) constituyen un grupo de islas localizadas en el estrecho de El Minch, al este de la isla Harris en las Hébridas Exteriores, en Escocia. Las islas principales son Eilean Garbh y Eilean an Tighe, que fueron habitadas hasta 1901 y están unidas en la actualidad por un delgado istmo, y Eilean Mhuire. Enlaces externos Página sobre las Shiant Isles
Shiant-eilanden

De Shiant-eilanden (Engels: Shiant Islands; Schots-Gaelisch: ) zijn een onbewoonde eilandengroep die behoort tot de Buiten-Hebriden in Schotland. Geografie De Shiants liggen ongeveer 8 kilometer ten zuidoosten van het eiland Lewis in The Minch, dat de Buiten-Hebriden scheidt van het Schotse vasteland. Ze bestaan uit drie grote eilanden en talrijke skerries, die zich van oost naar west uitstrekken over een lengte van ruim 5 kilometer. Met een oppervlakte van 1,43 km² is Garbh Eilean het grootste. De verbinding in het zuiden met Eilean an Taighe wordt alleen bij vloed overspoeld. Ten oosten van dit dubbeleiland ligt Eilean Mhuire. De eilanden staan bekend om hun hoge kustkliffen van doleriet. Het hoogste punt is Mullach Buidhe op Garbh Eilean (160 m boven de zeespiegel). Geschiedenis De eilanden hebben een geschiedenis van menselijke bewoning die teruggaat tot de neolithische periode. Er is een vervloekingssteen gevonden die gedateerd wordt rond het jaar 800. Tussen de 12e en de 19e eeuw deelden de MacLeods en de MacKenzies het bezit van de Shiants. Aan het begin van de 19e eeuw waren er acht inwoners. Sindsdien is de permanente bewoning compleet verdwenen en zijn de eilanden in privébezit. De Schotse schrijver Compton Mackenzie werd in 1925 eigenaar. Hij verkocht ze in 1937 aan de Britse schrijver, uitgever en politicus Nigel Nicolson. Onder zijn erfgenamen is Adam Nicolson, die het elegische boek Sea Room schreef over de Shiants. Fauna De Shiant-eilanden herbergen grote kolonies zeevogels, waaronder papegaaiduikers, zeekoeten, drieteenmeeuwen en alken. De archipel biedt ook een van de weinige Schotse habitats voor de zwarte rat, die zich voedt met zeevogels. Literatuur Adam Nicolson, Zeezicht. Leven op een onbewoond eiland, 2005, ISBN 9045010437 (orig. Engels: Sea Room. An Island Life, 2001)
Baile Mhargaite (Sandy Dun)

Baile Mhargaite (also known as Lochan Druim An Duin, the Sandy Dun, or Invernaver Broch) is an Iron Age broch in Strathnaver, Sutherland. It is a scheduled monument. Description Baile Mhargaite broch (also referred to as Sandy Dun or Invernaver broch) has a visible circumference of roughly 8.5 meters, though the broch structure itself is fairly tumbled and filled with stone rubble and sand. The walls are preserved up to approximately a meter in height and 4 meters in thickness. Abutting the broch to the west is a small building annex measuring 8 meters by 5 meters. The original entrance to the broch is unknown, though it is thought that a partially exposed lintel slab may indicate that the entrance was in the west wall. North of the possible entrance is a short stretch of a base course of stones, and there are further potential wall remains adjacent to the access way. West of the broch and annex is a natural ditch that is thought to have been part of the brochs defence. On the other three sides the broch was protected by steep rock slopes. In addition to the ditch there are also remains of an outer wall on the west side, though the poor state of preservation makes it difficult to assess the extent of this defensive wall. Archaeological finds The broch has never been excavated and no finds have been reported. References
Clumlie Broch

Clumlie Broch er en jernalder-broch beliggende på Shetlandsøernes hovedø, Mainland, i Skotland. Beliggenhed Clumlie Broch ligger i Dunrossness, i den sydlige del af Mainland, omkring 8 kilometer nord for Sumburgh Airport. Den står på en lav forhøjning på fladt agerland. Brochen ligger i centrum af et forladt husmandssted, som breder sig ind over ruinerne. Beskrivelse Brochen har en ydre diameter på 21 meter og en indre diameter på omkring 8 meter. Størstedelen af den vestlige side af stedet er skjult af en stendynge, men indgangspassagen og et lille vagtrum synlige. Murene står i øjeblikket omkring 2 meter høje. Udgravninger Clumlie Broch blev delvist udgravet af Gilbert Goudie i 1887, som også restaurerede en del af murværket. Goudie opdagede en stenkiste 75 centimeter over gulvet i brochen og konkluderede, at brochen var blevet brugt til begravelser efter, at den var gået ud af brug. Fundene omfattede stenredskaber, kværnsten, slibesten, tenvægter og hammersten. Der blev også fundet mange keramikfragmenter og dyreknogler, skaller samt et fragment af en malet romersk skål. Referencer Eksterne henvisninger
Clumlie Broch

Clumlie Broch is an Iron Age broch located on Mainland, Shetland, in Scotland (grid reference HU40451811). Location Clumlie Broch is located in Dunrossness, on the southern part of Mainland, Shetland about 8 kilometres north of Sumburgh Airport. It stands on a low rise on flat arable ground. The broch is at the centre of an abandoned croft, which encroaches upon the ruins. Description The broch has an external diameter of 21 metres and an internal diameter of about 8 metres. Much of the western side of the site is hidden by a stone dyke, but the entrance passage and a guard cell are visible. The walls currently stand around 2 metres high. Excavations Clumlie Broch was partially excavated by Gilbert Goudie in 1887, who also restored part of the walling. Goudie discovered a stone cist 75 centimetres above the floor of the broch and concluded that the broch had been used for burials after it had fallen into disuse. Finds included stone implements, quern stones, whetstones, spindle whorls, and hammer stones. There were also many pottery fragments and animal bones, shells, as well as a fragment of a painted Roman bowl. References External links Media related to Clumlie Broch at Wikimedia Commons
Ardunie Roman Signal Station

Ardunie Roman Signal Station (het Romeinse signaalstation Ardunie) is (de plek van) een Romeinse, eerste-eeuwse uitkijktoren, op de Gask Ridge, zo'n 1,2 kilometer ten noordwesten van Trinity Gask gelegen in de Schotse regio Perth and Kinross. Geschiedenis Het leger van Agricola legde in de periode 70-80 n.Chr. een weg aan vanaf Camelon via het fort bij Ardoch nabij Braco en het fort bij Strageath nabij Innerpeffray naar het fort Bertha nabij Perth. Deze weg sneed door de Gask Ridge. Langs deze weg werden forten en uitkijkposten aangelegd. In 80 n.Chr. vormde deze weg de meest noordelijke grens van het Romeinse rijk in deze periode. Conceptueel is deze grens te vergelijken met de Muur van Hadrianus en de Muur van Antoninus. De uitkijktorens waren geplaatst met 0,8 kilometer of 1,5 kilometer tussenruimte, afhankelijk van het uitzicht dat men had vanuit de torens. Tussen Ardoch en Bertha zijn zeventien uitkijktorens geïdentificeerd. Zo'n toren werd vermoedelijk bemand door een klein detachment van een man of vijf, afkomstig van een van de nabijgelegen garnizoenen. Hun taak was meer erop gericht problemen te signaleren, dan de problemen de kop in te drukken. Deze grens, gevormd door deze weg met forten en uitkijkposten, ook wel Gask Frontier genoemd, werd vermoedelijk opgeheven toen het leger van Agricula zich terugtrok uit Schotland aan het einde van de periode 80-89 n.Chr. De Ardunie Roman Signal Station werd in juni 1937 door O.G.S. Crawford ontdekt. De (plaats van de) uitkijktoren is nog niet archeologisch onderzocht. Bouw De Ardunie Roman Signal Station is gelegen langs een bospad dat de oude Romeinse weg volgt. Dit bospad sluit na 1,3 kilometer oostwaarts gegaan te zijn aan op de weg van Trinity Gask naar Madderty. De uitkijkpost bevond zich op een min of meer ronde verhoging, omringd door een greppel en een aarden bank. In de 21e eeuw is de greppel nog zichtbaar, de interne verhoging is moeilijker te onderscheiden. De greppel was in 1967 nog 0,4 meter diep. De greppel wordt overbrugd door een aarden weg aan de noordzijde. Het omsloten deel is twaalf meter in diameter. Hier stond een houten wachttoren van vier bij vier meter, rustend op vier grote palen. De gaten waarin de palen stonden zijn onmiskenbaar aanwezig. Hoe de toren eruitzag is moeilijk te bepalen, de beste aanwijzingen hiervoor zijn te vinden op de Zuil van Trajanus in Rome, waarop vergelijkbare torens van twee verdiepingen zijn afgebeeld die gebouwd werden in de oorlogen met Dacië, thans deel van de Balkan. Beheer Het Ardunie Roman Signal Station wordt beheerd door Historic Environment Scotland, net als het Muir o'Fauld Roman Signal Station. Externe links (en) Historic Scotland, Roman site: Ardunie Roman Signal Station (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Ardunie
Hirta

Hirta (schottisch-gälisch: Hiort) ist die Hauptinsel der schottischen St.-Kilda-Inseln. Die Herkunft des Namens der Insel aus dem irischen oder schottischen Gälisch oder aus dem Norwegischen ist strittig. Geographie Die Insel ist rund 6,7 Quadratkilometer groß. Sie steigt bis zum 430 Meter hohen Conachair an. Die Küstenlinie ist rund 15 Kilometer lang. Die Küste ist größtenteils sehr steil. Es gibt aber in der Nähe der Hirta im Südosten vorgelagerten Insel Dùn einen natürlichen Ankerplatz, die Village Bay. Das unbewohnte Dùn wurde früher als Friedhof genutzt. Geschichte Hirta war als einzige Insel der St.-Kilda-Inselgruppe nachweislich seit rund 2000 Jahren besiedelt. Zeitweilig war die Insel Aufenthaltsort von Wikingern. In neuerer Zeit war die Bevölkerung dagegen schottisch-gälisch. Gelegentlich kam es zu Zuwanderung von den Äußeren Hebriden. Die Menschen auf Hirta entwickelten eine in Europa einzigartige Lebensweise, die auf dem Fang von Seevögeln in den Klippen der St.-Kilda-Inseln sowie dem Sammeln von Eiern beruhte. Dafür seilten sich die Männer an den Klippen ab. Seefahrt und Fischfang dagegen betrieben sie kaum. Durch die Abgeschiedenheit und das Leben in einer kleinen Gemeinschaft unter unwirtlichen Bedingungen entstand eine Lebensform, die Parallelen zu der von jägerischen Naturvölkern hat. Eine besondere Bauform stellen die so genannten Cleits oder Cleitean dar. Es sind aus Trockenmauerwerk mehr oder weniger oval geformte Bauten mit Abdeckungen aus Heideplaggen, die zur trockenen Aufbewahrung von Lebensmitteln, Kleidung und Gerät dienten. Die Einwohnerzahl Hirtas betrug bis in das 20. Jahrhundert rund 100. Durch Abwanderung und Tod sank dann die Zahl so sehr, dass britische Behörden entschieden, die Insel zu räumen. Am 29. August 1930 wurde die Bevölkerung der Insel mit ihrem Umzugsgut zum schottischen Festland gebracht. Nach 1930 durften nur wenige Menschen zurückkehren. Auf Hirta befindet sich eine Radarstation der Britischen Streitkräfte. Die letzte ehemalige Einwohnerin von St. Kilda, die im Alter von acht Jahren evakuiert wurde, starb im April 2016. Hirta gehört mit der St.-Kilda-Inselgruppe sowohl zum UNESCO-Weltnaturerbe als auch seit 1987 zum UNESCO-Weltkulturerbe. Die vorhandenen Häuser der früheren Inselbevölkerung und die Wege werden nach Möglichkeit erhalten. Sonstiges Hirta (in Dienst seit 2008) ist auch der Name eines Schiffes der Scottish Fisheries Protection Authority (SFPA) und der Marine Scotland Compliance (der Offshore-Aufsicht) (IMO 9386794). Weblinks Bild einer Karte von Hirta, Dùn und Soay
Hirta

Hirta, en gaélique écossais Hiort, est une île du Royaume-Uni du nord-ouest de l'Écosse. Elle est l'île principale de Saint-Kilda, un petit archipel inhabité situé à l'ouest des Hébrides extérieures auquel il est rattaché géographiquement et administrativement. Voir aussi Liens externes Portail de l’Écosse Portail des îles
Hirta

Hirta (Schots-Gaelisch: Hiort) is het grootste en centrale eiland van Saint Kilda. De naam wordt soms ook gebruikt om te verwijzen naar de gehele archipel. Op zijn breedst is Hirta, van west naar oost, 4 kilometer breed. Het eiland is een stuk van een oude vulkaan, en heeft buitengewoon steile hellingen. Hiort is slechts op één plaats toegankelijk, in een baai aan de zuidoostkust waar het dorp van de vroegere Sint-Kildanen gelegen is, Bagh a' Bhaile, de „dorpsbaai“. In het noordwesten van het eiland ligt een grote vallei, de Gleann Mòr, met een riviertje dat uitmondt in een andere inham, het „valleimeer“, Loch a' Ghlinne. Het noordwestelijke uiteinde, An Campar, is een rotspunt van 216 meter die vrijwel verticaal uit zee oprijst en uitkijkt naar Soay. Het op een na hoogste punt van Hiort heet Mullach Mòr („grote top“): dit is centraal aan de noordzijde van het eiland gelegen en meet 362 meter; er staan twee zendmasten op. Ten oosten hiervan ligt nog een 376 meter hoge heuvel, de Conachair. De plaats van het dorp, simpelweg Am Baile („het dorp“) genoemd, en de Gleann Mòr zijn de enige laaggelegen delen van Hiort; in feite bestaat de rand van het eiland vrijwel uitsluitend uit bijzonder steile rotswanden. In het zuidoosten, ten zuiden van de Bagh a' Bhaile, wordt Hirta van Dun gescheiden door een zee-engte van enkele tientallen meters; oorspronkelijk waren Dun en Hirta met elkaar verbonden, maar de oceaan heeft, na eerst een rotsboog uit de rotswand te hebben gesleten, uiteindelijk uit Dun en Hirta twee afzonderlijke eilanden gecreëerd. Tot 1930 werd Hirta bewoond door een autochtone Sint-Kildaanse bevolking. De laatste bewoners waren 36 mensen, waaronder aantal bejaarden. Thans bevindt zich een Britse legerbasis op het eiland. De huizen van het dorp worden door vrijwilligers onderhouden, en het eiland wordt door de National Trust for Scotland beheerd. Hirta, zoals de rest van Saint Kilda, is Werelderfgoed. Aan de zuidflank van de Conachair en de noordrand van de Bagh a' Bhaile bevinden zich talloze Cleits, hutten van gestapelde stenen met op de top een bedekking van turf (grondsoort). Ze werden voornamelijk gebruikt voor het bewaren van voedsel (niet te verwarren met cairns). Door het ontbreken van roofdieren is het eiland een van Groot-Brittannië's belangrijkste broedgebieden van zeevogels: meer dan 100.000 papegaaiduikers, Jan-van-Gents en stormvogels. Verwilderde geiten zijn er ook. Er zijn geen bomen.
Hirta

Hirta (w szkockim gaelickim Hiort) – największa z wysp archipelagu St Kilda. Nazwa "Hiort" (w szkockim gaelic) oraz "Hirta" (historycznie w angielskim) są czasem używane w odniesieniu do całego archipelagu. Według podziału administracyjnego wyspy są częścią Comhairle Na h-Eileanan Siar. Wyspa jest długa na 3,4 km ze wschodu na zachód oraz szeroka na 3,3 km północy na południe. Powierzchnia wynosi 6,285 km², ok. 15. km linii brzegowej. Jedynym miejscem, gdzie można przybić do brzegu, jest zatoka Village Bay na południowym zachodzie. Resztę linii brzegowej stanowią klify wyrastające wprost z wody, z najwyższym szczytem wyspy Conachair (430 m) na północno-wschodniej części. Wyspa Dùn jest oddzielona od Hirty przez płytką cieśninę (Caolas an Dùin) szeroką na 50 metrów. Zazwyczaj przeprawa nie jest możliwa, jednak od czasu do czasu potrafi wyschnąć i wtedy cieśninę można przebyć. Pomimo że wyspa zamieszkana była już w czasach prehistorycznych, ludność została całkowicie ewakuowana w 1930. Powodem było przybycie na początku XX wieku misjonarzy i turystów, a wraz z nimi również pieniądza, chorób i zmiany stylu życia.. Przypisy Linki zewnętrzne World Heritage Sites Protected Areas Programme - St Kilda. unep-wcmc.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-03)]. Abandoned communities ..... St Kilda
Хирта

Хи́рта (англ. Hirta, гэльск. Hiort) — крупнейший остров архипелага Сент-Килда на крайнем западе Шотландии. Геологически Сент-Килда является отдельным архипелагом, но обычно включается во Внешние Гебридские острова, а административно относится к округу На-х-Эланан-Шиар. География Площадь Хирты — 6,7 км² из 8,55 км² всей Сент-Килды. Высшая точка — Конахайр (430 м). Береговая линия — скалистая, утёсы Хирты считаются самыми высокими в Великобритании. Южнее находится островок Дюн, ранее составлявший с Хиртой единый остров, но в настоящее время он отделён узким проливом. Остров служит местом обитания и гнездования множества морских птиц. История Хирта, как и вся Сент-Килда, была населена около двух тысячелетий, но в 1930-е гг люди покинули архипелаг. Сегодня на Хирте присутствуют военные и посещающие остров туристы. Фильмография История эвакуации острова стала сюжетом для полнометражного фильма «Край света» режиссёра Майкла Пауэлла. Фильм снимался летом 1936 года на острове Фула. Галерея Примечания
Библиотека Митчелла

Библиотека Митчелла (англ. Mitchell Library) — большая публичная библиотека и центр системы публичных библиотек городского совета Глазго, Шотландия. История Библиотека названа в честь табачного магната Стивена Митчелла, скончавшегося в 1874 году и завещавшего почти 70 тысяч фунтов стерлингов на основание библиотеки в Глазго. Открывшись для посещения в 1877 году, библиотека первоначально располагалась во временном здании на Ингрэм-стрит и содержала около 14 000 книг. Теперь она занимает три здания на Норт-стрит, а её собрание, многократно увеличившись, составляет около 1 300 000 томов, 35 000 карт и архив из тысяч газет, микрофильмов и фотографий. Среди сокровищ библиотеки — редкие издания и старинные манускрипты, городские архивы (начиная с XII века) и самая большая в мире коллекция материалов, связанных с жизнью и творчеством поэта Роберта Бёрнса. Ссылки Virtual Mitchell (англ.) Описание на Glasgow.gov.uk (англ.)
ФК Рос Каунти

ФК „Рос Каунти“ (на английски: Ross County F.C.) е шотландски професионален футболен отбор от град Дингуол, Хайланд. Клубът е основан през 1943 г. и играе домакинските си мачове на „Виктория Парк“, който разполага с капацитет 6 541 места. Отборът се състезава в най-високото ниво на шотландския клубен футбол – шотландската Премиър лига. Успехи Шотландска премиър лига: Бронзов медалист (1): 2001/02 Купа на Шотландия: Финалист (1): 2009/10 Купа на лигата: Носител (1): 2015/16 Първа дивизия: (2 ниво) Шампион (2): 2011/12, 2018/19 Втора дивизия: (3 ниво) Шампион (1): 2007/08 Трета дивизия: (4 ниво) Шампион (1): 1998/99 Хайланд футбол лийг: (5 ниво) Шампион (3): 1966/67, 1990/91, 1991/92 Норт Каледониън футбол лийг: (6 ниво) Шампион (2): 1965/66, 1996/97 Купа на предизвикателството: Носител (3): 2006/07, 2010/11, 2018/19 Финалист (2): 2004/05, 2008/09 Купа на Северна Шотландия: Носител (6): 1929/30, 1969/70, 1971/72, 1991/92, 2006/07, 2018/19 Квалификационна купа (Север): Носител (3): 1993/94 Финалист (5): 1933/34, 1965/66, 1969/70, 1972/73, 1973/74 Купа на лига Хайланд: Носител (4): 1949/50, 1968/69, 1978/79, 1991/92 Известни футболисти Марк Хейтли Ричард Хейстингс Майкъл МакГъвърн Брент Санчо Андрю Бароуман Крейг Брюстър Уйлям Уолъс Източници Външни препратки Официален сайт Архив на оригинала от 2011-05-13 в Wayback Machine. „Рос Каунти“ – неофициален форум на запалянковците