NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Edinburgh City FC (1966)

Edinburgh City FC is een semi-professionele voetbalclub uit de Schotse hoofdstad Edinburgh en speelt in de Scottish League Two. Geschiedenis De club werd opgericht in 1966 als Postal United Football Club. De club sloot zich aan bij de East of Scotland League. In 1986 kreeg de club toestemming om de naam Edinburgh City FC aan te nemen, een club die eerder bestond tussen 1928 en 1955. De club is een toonaangevende club op zijn niveau en veranderde al vaak van stadion maar heeft nu zijn vaste thuishaven in het Meadowbank Stadium en heeft ook een aantal supporters van de oude club Meadowbank Thistle dat hervormd werd tot Livingston FC en verhuisde uit Edinburgh. Sinds de verhuis naar Meadowbank kwalificeerde de club zich al 5 keer voor de Scottish Cup. In 2002 deed de club een aanvraag om toegelaten te worden tot de Football League nadat er een plaats vrijkwam voor het ter ziele gegane Airdrieonians FC (2002) maar het was Gretna FC dat de vrijgekomen plaats kreeg. Op 14 mei 2016 werd het grootste succes uit de clubhistorie behaald, door de promotie/degradatiewedstrijden te winnen van East Stirlingshire (1-1 en 0-1) en daarmee promotie af te dwingen naar de Scottish League Two. In de eerste ronde van de nacompetitie had de club al afgerekend met Cove Rangers: 0-3 en 1-1. In 2022 lukte het de club opnieuw een niveau hoger te gaan spelen. Via de promotie-playoffs werd een 4e plaats omgezet in promotie naar de League One. In juni 2022 wijzigde de club de naam in FC Edinburgh, maar een jaar later werd dat teruggedraaid en nam de club opnieuw de naam Edinburgh City aan. In 2024 degradeerde de club naar de League Two. Externe links Officiële website
Edinburgh City F.C.

Edinburgh City Football Club – szkocki klub piłkarski z siedzibą w Edynburgu. Historia Klub został założony w 1928. W swojej historii grał przez dziewięć sezonów na drugim szczeblu rozgrywkowym – w latach 1931–1940 w Second Division. Na trzecim szczeblu rywalizował przez pięć sezonów – w latach 1946–1949 w Third Division oraz w latach 2022–2024 w Scottish League One. Reprezentanci kraju grający w klubie stan na styczeń 2025 Przypisy Bibliografia Edinburgh City F.C. w bazie National Football Teams (ang.) Edinburgh City F.C. w bazie PlayMakerStats (ang. • fr. • hiszp. • niem. • port. • wł.) Edinburgh City, [w:] baza Transfermarkt (drużyny) [dostęp 2025-01-25] . Edinburgh City F.C. w bazie WorldFootball.net (ang.) Linki zewnętrzne Strona oficjalna Edinburgh City F.C. (ang.)
Единбург Сіті

«Единбург Сіті» (шотл. Edinburgh City) — професійний шотландський футбольний клуб з міста Единбург. Виступає у шотландській Другій лізі як член Шотландської професійної футбольної ліги. Домашні матчі проводить на стадіоні «Ейнслі Парк», який вміщує 3 000 глядачів. Історія Перший клуб з такою ж назвою «Единбург Сіті» з'явився в Единбурзі у 1928 році і спочатку мав аматорський статус. У 1931 році «Сіті» вступив до Шотландської футбольної ліги. Протягом Другої світової війни клуб грав у Аматорській Лізі Лотіана і лише у 1946 році був прийнятий до С Дивізіону. Після трьох років боротьби команда покинула футбольну лігу. «Единбург Сіті» перейшов у юніорський статус і виступав у міських та районних юніорських лігах доки не припинив існування остаточно у 1955 році. Футбольний клуб, правонаступником якого є нинішній «Единбург Сіті», було засновано у 1966 році під назвою «Постал Юнайтед». Громадське об'єднання «Единбург Сіті», що продовжувало діяти після розформування однойменного футбольного клубу, заснованого у 1928-му, дало згоду на використання своєї назви клубом «Постал Юнайтед» у 1986 році. Клуб почав регулярно виступати у Кубку Шотландії з середини 1990-х, коли «Единбург Сіті» став повноправним членом Шотландської футбольної асоціації. Вперше заявку на вступ до Шотландської футбольної ліги клуб подав у 2002 році після банкрутства «Ейрдріоніанс», проте місце у лізі того разу дісталося «Гретні». «Единбург Сіті» подав заявку знову в ході ліквідації клубу «Гретна» у 2008-му, але місце у ШФЛ отримав «Еннан Атлетік». За підсумками сезону 2015-16 «Сіті» отримав право грати у плей-офф за вихід до Шотландської професійної футбольної ліги проти клубу «Іст Стерлінгшир», якого переміг завдяки голу, забитому за 4 хвилини до кінця матчу. Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 21 червня 2019 у Wayback Machine.]
Highland Folk Museum

Highland Folk Museum er et museum og frilandsmuseum i Newtonmore i Badenoch and Strathspey, Det Skotske Højland. Det ejes af Highland Council og drives af High Life Highland. Museet blev grundlagt i 1935 af Dr. Isabel Frances Grant (1887–1983) efter hun i 1930 havde organiseret 'Highland Exhibition' i Inverness, hvor 2.100 genstande var blevet indsamlet og udstillet som et 'national folk museum'. Museet består primært af tre områder, der repræsenterer og fortolker tre forskellige perioder i det skotske højland. Den vestlige del fokuserer op skovene og 1700-tallets byer. Den østlige, som er frilandsmuseet, del består af bygninger fra 1800- og 1900-tallet. Dette område har også ansatte iført perioderigtige dragter som udfører håndværk. Referencer Eksterne henvisninger
Highland Folk Museum

Het Highland Folk Museum is een openluchtmuseum in de Schotse plaats Newtonmore. Anno 2011 is het zustermuseum in Kingussie gesloten en wordt de collectie overgebracht naar de locatie in Newtonmore. Aan de basis lag de collectie verzameld door dr. Isobel F. Grant, die zich liet inspireren door Scandinavië en zijn openluchtmusea. Ze toonde haar verzameling voor het eerst in een ongebruikte kerk op het eiland Iona. Na enkele omzwervingen verwierf ze een domein in Kingussie en opende op 1 juni 1944 daar het eerste openluchtmuseum op het Britse vasteland. Het museum in Newtonmore Het domein beslaat een oppervlakte van 32 hectare en is ongeveer anderhalve km lang. Het ligt vlak bij de A9 tussen Newtonmore en Kingussie en wordt doorkruist door de spoorweglijn Highland Main Line. Het museum organiseert tijdens de zomermaanden demonstraties van een aantal traditionele beroepen. Een aantal gebouwen met hun inhoud zijn op het terrein ingeplant waaronder: Aultlarie Farm Steading: een boerderij uit het begin van de 19e eeuw met een interieur uit de jaren 30 van de 20e eeuw. Aultlarie Railway Halt: een voormalig spoorwegstation op de Highland Main Line Aultlarie Farmhouse: een boerderij met onder meer een winkel uit de jaren dertig van de 20e eeuw en een annex voor het Glenlivet Post Office Aultlarie Tin Cottage: een woning uit 1890 op zijn oorspronkelijke site, waarschijnlijk gebouwd door een plaatselijke lasser met een interieur uit de jaren rond 1930 Shepherd's Bothy and Fank: een schaapherdershut met een fank (stenen, niet overdekte constructie om schapen te sorteren) Daluaine Summer House: een vakantiehuis uit het begin van de 20e eeuw, gebouwd met materiaal uit het interieur van afgedankte slaaprijtuigen Highland Cottage: een plattelandswoning met een interieur uit de jaren rond 1890 Knockbain School: schoolgebouw met inrichting uit 1937 Leanach Church: kerkgebouw afkomstig van het gebied waar de slag bij Culloden werd geleverd Craigdhu Tweed Cottage: huis en winkel van een wever met interieur uit de jaren rond 1950 MacPherson's Tailor's Shop: hier werkte een kleermaker uit Newtonmore Clockmaker's Workshop: werkplaats van Alexander McIntyre, gepassioneerd door klokken en horloges Joiner's Workshop: Donald Fraser betaalde als lasser in 1904 huur voor dit gebouw Newtonmore Curling Club Hut: hut voor de Newtonmore Curling Club met bijbehorende vijver Ardverikie Estate Sawmill: molen tot 1950 in bezit van timmerman Alexander Cameron Baile Gean Township: dit Dorp van Goede Wil is een reconstructie van het dorp Badenoch met onder meer het Tacksman's House en het Stockman's House Dennenbos aangeplant rond 1920, eerst akkerland en later een golfterrein voor dames Externe link Website van het museum
St Andrews Castle

St Andrews Castle – ruiny średniowiecznej fortecy położone w St Andrews w Szkocji. Zamek z trzech stron otacza morze, a z czwartej dostępu doń broni fosa. Forteca założona została w 1200 roku a przez kolejne stulecia była rozbudowywana. Była własnością biskupów i arcybiskupów St Andrews. W czasach reformacji, w 1546 roku, w obecności kardynała Beatona przed zamkiem spalono protestanckiego kaznodzieję Georga Wisharta, przyjaciela Johna Knoxa. Niedługo po tym wydarzeniu kardynał Beaton odpowiedzialny za śmierć został zasztyletowany, a jego ciało najpierw wystawiono na murach na widok publiczny, a następnie wrzucono do wykutego w litej skale lochu o głębokości około 7 metrów. Loch zwany butelkowym znajduje się w Sea Tower (Baszcie Morskiej). Znajduje się tu jedyny zachowany w Europie podkop pod mury wraz z kontr podkopem. Wąski, nieregularny korytarz świadczył o pośpiechu broniących. Zachowały się również dwa inne podkopy, które wykonano w niewłaściwym kierunku, sugerując się jedynie hałasem czynionym pod ziemią przez atakujących. Miejsce przecięcia się obu tuneli jest zaznaczone. W tym miejscu korytarz powiększa się do wysokości około 1,9 m. Linki zewnętrzne St.Andrews Castle w Zamki-Szkocji.com
Castelo de St. Andrews

O Castelo de St. Andrews localiza-se na cidade de St. Andrews, em Fife, na Escócia. Erguido numa ponta de terra à beira-mar, ao Norte da povoação, foi a residência dos bispos e arcebispos de St. Andrews, o foco do poder eclesiástico na Escócia medieval. O castelo foi devastado durante as Guerras de Independência, levando a que fosse inteiramente reconstruído sob as ordens do Bispo Walter Trail. Atualmente em ruínas, os visitantes podem, entretanto, explorar as minas e contra-minas subterrâneas, escavadas pelos cercos do século XVI. No centro de visitantes são apresentadas exibições e a loja do castelo comercializa itens da região de Fife. Ver também «Historic Scotland»
Замок Сент-Эндрюс

Замок Сент-Эндрюс (также встречается Сент-Андрус; англ. St. Andrews Castle) — архиепископский замок примаса Шотландии, расположен в городе Сент-Андрус (Сент-Эндрюс) графства Файф на берегу Северного моря. Открыт для посетителей. Охраняется государством. История Неспокойная и бурная политическая жизнь в средние века заставляла епископов города Сент-Андрус (Сент-Эндрюс) строить и содержать укрепленное место жительства. После 1100 года на берегу Северного моря появилось первое укрепленное построение. Первый епископский замок был построен в 1200 году и с того момента вынес немало осад и вооруженных столкновений. Замок переходил от одного владельца к другому несколько раз. В начале 1300 году замок перешел англичанам. В 1314 году шотландцы отвоевали замок. В 1330 году англичане вновь захватывают замок. В 1337 году шотландцы снова возвращают замок и после этого разрушают его, дабы англичане сочли его непригодным. Первая реконструкция замка была предпринята в конце XIV века епископом Уолтером Трейлом. С начала 1400 году морская башня замка, имевшая форму бутылки, использовалась как государственная тюрьма. В смутные время XVI века замок и город Сент-Эндрюс были обнесены усиленной каменной стеной, а внешние стороны всех улиц и переулков были закрыты воротами. 28 мая 1546 года группа радикально-протестантских дворян из графства Файф, во главе с Норманом Лесли и Уильямом Киркалди взяла замок при помощи хитрой уловки и убила Кардинала (это был Дэвид Битон, Архиепископ Сент-Эндрюса). Протестанты держали замок чуть менее года. В этом им активно способствовал Генрих VIII Тюдор. Спустя время замок был осажден и взят штурмом. Руководил осадой Джеймс Гамильтон, 2-й граф Арран. Во время осады замок был сильно поврежден огнём от орудий, установленных на башне церкви Сент-Сельвейтор и соборе. Во время осады, в скалах, на которых стоит замок, были пробиты шахты для разведки и возможного отступления, а также ложные тонне́ли, используемые для запутывания противника. После взятия, замок был восстановлен и перестроен, а в конце 1559 года замок вновь вернулся в руки протестантских реформаторов. Но уже в 1560 году, после реформации церкви в Шотландии, замок стал приходить в негодность и постепенно разрушался. В 1606 году замок окончательно превратился в руины. В 1656 году городской совет принял решение использовать камни из развалин замка для ремонта пирса. В настоящее время от замка осталась только часть южной стены, прилегающие башни, темница в форме бутылки, подземные шахты и тонне́ли. См. также Список замков Файфа Список замков Шотландии Собор Святого Андрея (Сент-Эндрюс) Примечания Ссылки История Сэнт-Эндрюса на официальном портале города
Wasserkraftwerk Pitlochry

Das Wasserkraftwerk Pitlochry ist ein Wasserkraftwerk am River Tummel in der schottischen Ortschaft Pitlochry in der Council Area Perth and Kinross. 2000 wurde das Bauwerk in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Denkmalkategorie A aufgenommen. Geschichte Die Nutzung des Tummels zählt zu den frühen Projekten in Schottland zur Energieerzeugung durch Wasserkraft nach Beendigung des Zweiten Weltkriegs. Ab 1943 leiteten die Architekten und Ingenieure Reginald Fairlie, James Shearer und Harold Ogle Tarbolton die Entwicklung, die mehrere Wasserkraftwerke entlang des Tummels umfasste, von denen das Wasserkraftwerk Pitlochry die unterste Stufe bildet. Unter anderem gehören das Wasserkraftwerk Tummel und das Wasserkraftwerk Rannoch zum selben Projekt. 1947 wurden die Bauarbeiten aufgenommen. Tarbolton verstarb im selben Jahr. Im Dezember 1950 nahm das Kraftwerk seinen Betrieb auf. Beschreibung Das im Stile der klassischen Moderne ausgeführte Kraftwerk steht am Südrand Pitlochrys. Ungewöhnlich ist, dass die Turbinenhalle baulich in die Talsperre integriert ist, die Loch Faskally entlang des Tummel aufstaut. Mit einer Kronenhöhe von 15 Metern ist sie die niedrigste Talsperre entlang des Tummel. Sie besteht aus vorgefertigten Betonelementen. Eine Fußgängerbrücke, die auch von der allgemeinen Bevölkerung genutzt werden kann, verläuft oberhalb der Krone. Die ostexponierte Hauptfassade der Turbinenhalle ist vier Achsen weit. Schmucklose Pilaster gliedern die Fassade vertikal. Die Westfassade ist hingegen sechs Achsen weit. Das Kraftwerk nutzt zwei Kaplan-Turbinen mit einer Leistung von jeweils 7500 kW. Zum Schutz der Lachspopulation im Tummel verfügt das Kraftwerk über eine Fischtreppe. Außergewöhnlich ist, dass die Treppe am Kraftwerk über ein Sichtfenster verfügt, durch welches die Lachsbewegung beobachtet werden kann. Am Kraftwerk Pitlochry ist oberirdisch keine Stromableitung sichtbar. Diese erfolgt unterirdisch zum nahegelegenen Wasserkraftwerk Clunie, von wo aus der Strom verteilt wird. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Pitlochry, Dam, Power Station And Fish Ladder auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Waterkrachtcentrale van Pitlochry

De Waterkrachtcentrale van Pitlochry ligt op de rivier Tummel in de Schotse burgh Pitlochry in Perthshire. Deze waterkrachtcentrale wekt 15 megawatt op. Het water om de turbines aan te drijven wordt geleverd door Loch Faskally, een kunstmatig loch dat ontstond door het afdammen van de Tummel. De dam en centrale werden in 1951 in bedrijf gesteld. Ze voorziet 15 000 huizen van stroom. De dam is 145 m lang en 16 m hoog. 36 000 m³ beton was nodig voor de totale constructie. In dit gebied liggen nog acht andere waterkrachtcentrales die samen het Tummel hydro-electric power scheme vormen. Ze worden aangedreven door het regenwater dat in een gebied van 1839 km² valt en de rivieren Tummel, Gaur, en Garry voedt. Ten westen van Pitlochry fungeren Loch Ericht, Loch Rannoch en Dunalastair Water als tussenliggende reservoirs vooraleer de Tummel in Loch Faskally stroomt. Visladder Ongeveer 500 000 bezoekers komen jaarlijks naar de waterkrachtcentrale, vooral om de zalmen via de visladder stroomopwaarts te zien zwemmen. De dam op de Tummel verhinderde immers dat de zalmen hun paaiplaatsen stroomopwaarts nog konden bereiken. De visladder is 310 m lang en bestaat uit een aantal bakken die trapsgewijs, 45 cm per bak, het hoogteverschil overwinnen. De zalmen doen dat via openingen onderaan in de bak. Op deze weg kunnen ze rusten in drie grotere reservoirs. Een ervan is voorzien van een glazen wand en een camera waardoor men de voorbij zwemmende vissen kan zien. De visladder is ook uitgerust met een apparaat dat in 2006 7238 zalmen registreerde op hun weg hogerop. Zalmen keren tussen april en oktober terug van hun voedingsgronden in de Atlantische Oceaan om hun eieren te leggen in de rivieren waar ze zelf werden geboren. Ze leggen hun eieren en bedekken die met steentjes terwijl mannelijke exemplaren in hun buurt zijn. Jonge zalm blijft tot vier jaar in hun rivier van geboorte vooraleer ze de tocht naar de oceaan aanvatten.
Gaeilavore

Gaeilavore is een onbewoond boomloos Schots rotseiland in de Binnen-Hebriden. Het eiland ligt ten noorden van het schiereiland Trotternish op Skye, ten zuiden van Fladda-chùain en ten noordwesten van Gearran en Am Bord. Gaeilavore is aan het noordoosten verbonden met het lagere eiland Thon Eilean.
Gearran

Gearran, of Fladaigh-Gearran is een Schots rotseilandje in de Binnen-Hebriden, liggend ten zuiden van Fladda-chùain en ten noorden van Skye. Op een afstand van slechts 20 meter ten westen van het eiland ligt het eiland Am Bord, ook wel Lord MacDonald's Table genoemd, met ongeveer dezelfde afmetingen.
Am Bord

Am Bord (ook wel bekend als Lord MacDonald's Table) is een klein onbewoond Schots rotseilandje in de Binnen-Hebriden. Het eiland ligt ten zuiden van Fladda-chùain, ten noorden van het schiereiland Trotternish op Skye en slechts 20 meter ten oosten van Gearran, een eiland met ongeveer dezelfde afmetingen.
Drumcoltran Tower

Drumcoltran Tower, auch Drumcoltran Castle, ist ein Tower House nahe der schottischen Ortschaft Kirkgunzeon in der Council Area Dumfries and Galloway. 1971 wurde das Bauwerk in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Denkmalkategorie A aufgenommen. 2017 wurde die Einstufung aufgehoben. Drumcoltran Tower ist jedoch weiterhin als Scheduled Monument klassifiziert. Geschichte Der Clan Maxwell erbaute Drumcoltran Tower um 1570. Vermutlich wurden noch im selben Jahrhundert bauliche Veränderungen vorgenommen. Im Jahre 1668 ging das Tower House in den Besitz des Clans Irvine über, welcher den Innenraum im Laufe des 18. Jahrhunderts modernisierte. Der zugehörige Bauernhof stammt noch aus der Zeit der Maxwells. Beschreibung Drumcoltran Tower liegt isoliert rund 1,5 Kilometer nördlich von Kirkgunzeon. Der vierstöckige Wehrturm weist einen länglichen Grundriss mit einer Grundfläche von 10,4 m × 8,1 m auf. Der rechtwinklig abgehende Treppenturm tritt 6,2 m hervor. Er überragt den ursprünglichen Turm, verfügt jedoch über keinen Wehrgang, hingegen über einen Wachtraum. Er ist eine Ergänzung aus dem späteren 16. Jahrhundert. In das Bruchsteinmauerwerk sind verschiedentlich ausgemauerte, längliche Fensteröffnung eingelassen. Im Innern des Turms im Gebäudeinnenwinkel führt eine Treppe auf den auskragenden Wehrgang. Das aufsitzende Haus schließt mit einem schiefergedeckten Satteldach. Der Innenraum entspricht dem typischen Aufbau von Wehrtürmen. Im unteren Steingewölbe ist die Küche eingerichtet. Die große Halle im ersten Obergeschoss ist mit offenem Kamin ausgestattet. Die oberen Böden bestanden aus Holz und sind heute nicht mehr erhalten. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Drumcoltran Tower auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Drumcoltran Tower

Drumcoltran Tower is a late-16th-century tower house situated in the historical county of Kirkcudbrightshire near Kirkgunzeon, Dumfries and Galloway. Like other towers in the area, Drumcoltran was built by a branch of the Maxwell family around 1570 but passed with the estate to the Irvings in 1668. The Maxwells however constructed the existing farm steading and made alterations to the interior of the tower in the 18th century. It was designated a scheduled monument in 1928. References Coventry, Martin (2001) The Castles of Scotland, 3rd Ed. Scotland: Goblinshead ISBN 1-899874-26-7 Maxwell-Irving, A. M. T. (2000) The Border Towers of Scotland, Creedon Publications ISBN 1-899316-31-0 External links Historic Environment Scotland: Visitor guide
Drumcoltran Tower

Drumcoltran Tower is een zestiende-eeuwse woontoren, gelegen ruim elf kilometer ten noordoosten van Dalbeattie in de Schotse regio Dumfries and Galloway. De toren werd gebouwd door de familie Maxwell. Geschiedenis Drumcoltran Tower is hoogstwaarschijnlijk gebouwd in 1570 door Edward Maxwell, een juniortak van de Maxwells van Caerlaverock Castle en Threave Castle. De toren kende verschillende eigenaren voordat de toren in 1750 via een huwelijk in bezit kwam van kapitein John Maxwell of Cardoness; twee jaar later erfde hij eveneens Cardoness Castle. Rond deze tijd werd een huis dicht bij de westmuur van Drumcoltran Tower gebouwd. Via een korte passage werden huis en toren met elkaar werden verbonden. Beide gebouwen werden tot circa 1900 gebruikt om het personeel van de boer onder te brengen; daarna werd de toren als opslagplaats gebruikt. In 1951 kwam de toren in staatsbeheer. Bouw Drumcoltran Tower is een voorbeeld van een typische woontoren van een kleinere landheer. Aansluitend aan de woontoren lagen onder andere stallen, een brouwerij en een bakhuis. De gebouwen die momenteel de woontoren omringen zijn alle van latere datum dan de woontoren zelf. De toren is gebouwd volgens een L-plattegrond met een wenteltrap in het uitstekende deel. Op de begane grond bevonden zich de keuken en de opslagkelder. Op de eerste verdieping bevond zich de great hall, die als de ontvangstruimte van de heer diende en als woonkamer voor de familie. Een grote haard diende als verwarming en verlichting. In de achttiende eeuw werd een deel van de haard hergebruikt in de haard van de keuken. Dit is waarschijnlijk gedaan ten tijde van de opsplitsing van de hal in twee kamers die elk hun eigen, kleinere, haard kregen. Op de tweede verdieping bevonden zich twee slaapkamers, elk met hun eigen latrine en haard. Boven op de toren, ruim twaalf meter boven de grond, bevindt zich een looppad aan drie zijden met een borstwering vanaf waar eventuele aanvallers bestookt konden worden. Boven de deur bevindt zich een tekst die vertaald luidt: Verhul geheimen; spreek weinig; spreek de waarheid; vermijd wijn; denk aan de dood; wees genadig. Beheer Drumcoltran Tower wordt sinds 1951 beheerd door Historic Environment Scotland. De toren staat op het erf van een moderne boerderij. Externe links (en) Historic Scotland, Drumcoltran Tower (en) Undiscovered Scotland, Drumcoltran Tower
Sornbank House

Sornbank House (deutsch: Sorn-Ufer-Haus) ist ein Gebäude in der schottischen Ortschaft Bridgend auf der Hebrideninsel Islay. Es handelt sich um das Eckhaus zwischen den beiden bedeutendsten Straßen auf Islay, der A846 und der A847, und steht am Ufer des Sorn direkt an der Sorn-Brücke. Am 20. Juli 1971 wurde das Gebäude in die schottischen Denkmallisten in der Kategorie B aufgenommen. In dem Gebäude war einst die National Commercial Bank of Scotland untergebracht, bevor diese 1969 mit der Royal Bank of Scotland verschmolz. Auf die Royal Bank of Scotland folgte eine Tierarztpraxis. Heute wird das Gebäude als Hotel genutzt. In dem ehemals als Stallung konzipierten Anbau hat sich ein Autoverleiher eingerichtet. Beschreibung Sornbank House wurde im Jahre 1838 errichtet und weist typische architektonische Merkmale des ausklingenden Georgianischen Zeitalters auf. Es ist aus mehreren zweistöckigen, ineinandergeschobenen Flügeln aufgebaut die mit schiefergedeckten Satteldächern abschließen. Der heutige Eingangsbereich des Hotels ist mit einem Vordach versehen, das auf Pfeilern ruht. Die Fassaden sind in der traditionellen Harling-Technik verputzt. Im späten 19. Jahrhundert wurde wenige Meter westlich eine einstöckige Stallung angebaut. Ihr Mauerwerk besteht aus verfugtem Bruchstein und trägt ein Walmdach. Einzelnachweise