NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bass Rock

Bass Rock (auch The Bass) ist eine nahezu kahle, unbewohnte ca. 5 ha große und 107 m hohe Felseninsel ungefähr 2 km vor der Küste der schottischen Region East Lothian im Mündungsbereich des Firth of Forth. Geologie Der Bass Rock besteht im Wesentlichen aus einem großen, einzeln stehenden Felsen, der etwa 2 km vor der Küste liegt. Die Insel ist ein Relikt der Vulkantätigkeit im Karbon und besteht aus Phonolith. Geschichte Einer Legende zufolge soll hier im 7. Jahrhundert der Einsiedler St Baldred von Tyninghame gelebt haben. Die ersten bekannten Besitzer der Insel waren Mitglieder der Familie Lauder of The Bass, die dort auch residierte. Nach den Überlieferungen sollen sie die Insel vom schottischen König Malcolm III. (reg. 1058–1093) erhalten haben. Im Jahr 1497 besuchte König Jakob IV. eine Burg auf der Insel. Im 17. Jahrhundert wurde die Burg zum Gefängnis, was ihr den Beinamen Scotland’s Alcatraz einbrachte. Vier der dort inhaftierten Jakobiten gelang es 1691 die Insel unter ihre Kontrolle zu bringen und ließen sich selbst durch zwei königliche Kriegsschiffe nicht vertreiben, die die Burg bombardierten. In April 1694 sah sich König William III daher gezwungen, den Besetzern Freiheit, ohne weitere Strafverfolgung sowie freies Geleit nach Frankreich zuzusichern, um die Insel wieder unter Kontrolle zu bringen. Nachdem sich die Insel rund 600 Jahre im Besitz der Familie Lauder befunden hatte, wurde sie 1706 an die Familie Hamilton-Dalrymple verkauft. Durch den Tod des Barons Sir Hew Hamilton-Dalrymple, wurde sein Sohn, der Schriftsteller William Dalrymple, 2018 zum Besitzer von Bass Rock. Seit dem Jahr 1902 ist der Bass Rock Standort eines Leuchtturms, der nach den Plänen des Ingenieurs David Alan Stevenson (1854–1938) errichtet wurde. Früher wurde der Leuchtturm vor Ort bedient, seit 1988 wird er von Edinburgh aus kontrolliert. Fauna Die Insel steht unter Naturschutz und der Zugang wird durch das Scottish Seabird Centre reguliert. Sie beherbergt die größte Basstölpel-Kolonie der Welt. Dicht gedrängt brüten hier rund 150.000 der Meeresvögel hier zwischen Ende Februar und Oktober. Ihre massenhafte Anwesenheit hat nicht nur andere Bewohner verdrängt, sondern sich darüber hinaus auf die Pflanzendichte und Vielfalt ausgewirkt. Der Basstölpel (Morus bassanus) verdankt seinen Namen dieser Insel. Die Vogelkolonie auf der Insel wurde Mitte des 12. Jahrhunderts erstmals urkundlich erwähnt. Die Vögel wurden damals Solan Goose genannt und vom Menschen als Nahrungsquelle genutzt. Neben den Basstölpeln kommen auf dem Felsen noch Eissturmvögel, Papageitaucher, Dreizehenmöwen, Krähenscharben, Trottellummen und Tordalken vor. Quellen Renate und Achim Kostrzewa: Schottland mit England und Wales. In: Reiseführer Natur. BLV Verlagsgesellschaft mbH, München 1994, ISBN 3-405-14509-0, S. 199. Weblinks Bass Rock – Fotos + Infos Bass Rock – Fotos + Infos (englisch) Einzelnachweise
Roca Bass

Bass Rock es una isla perteneciente a Escocia, localizada en la parte más externa del Firth of Forth, al este de Escocia. La isla es de origen volcánico y se eleva por encima de los 100 m de altura. A Bass Rock se la conoce a veces como "la Ailsa Craig del este". En el siglo XV Bass Rock era un sitio para orar y meditar. Más tarde se convirtió en una prisión. En 1902 David Stevenson construyó un faro de 20 metros de altura. El faro funciona de manera automatizada desde 1988. La isla alberga más de 150.000 alcatraces y es la isla del mundo que alberga una mayor colonia de esta especie por sí sola, siendo famosa la descripción de Sir David Attenborough como "una de las maravillas de la fauna del mundo".​ Cuando se mira desde tierra firme, gran parte de la superficie parece blanca por la cantidad de alcatraces pero también por sus deposiciones, que producen cerca de 152.000 kg de amoníaco al año, equivalente a lo que producirían 10 millones de pollos.​ De hecho, el nombre científico del alcatraz común o atlántico, Sula bassana o Morus bassanus, deriva del nombre de la isla. Tradicionalmente se les conocía de manera local como "Solan Goose" (ganso de Solan). Como en otros centros de nidificación de alcatraces como, p.e. Saint Kilda, las aves eran recogidas por sus huevos y la carne que estaban consideradas como una exquisitez. Se calcula que en 1850 se cazaron casi 2000 aves en la isla. Otras especies de aves que frecuentan la isla son araos, alcas, cormoranes grandes, frailecillos, eiders y numerosas gaviotas.​ La primera historia natural de la isla fue descrita hace alrededor de quinientos año en la obra de John Mair De Gestis Scotorum ("Los logros de los escotos") publicada en 1521.​ Hoy, el Scottish Seabird Centre ("Centro de aves marinas escocés") en North Berwick tiene 10 cámaras, alimentadas por energía solar, que envían imágenes cercanas de las aves a grandes pantallas situadas a sólo kilómetro y medio en tierra firme. Las imágenes son de suficiente resolución como para que los visitantes del Scottish Seabird Centre puedan leer los anillos de identificación en las patas de las aves.​ El Seabird Centre tiene 10 cámaras ubicadas en las islas del estuario del Forth y también emite imágenes en vivo a través de internet.​ El centro tiene unos derechos exclusivos para detenerse en la isla del propietario, Sir Hew Hamilton-Dalrymple y opera un número limitado de viajes en barco fotográficos a las islas a lo largo del año, siempre que el tiempo lo permita.​ Notas Enlaces externos Página oficial de Bass Rock Historia del faro de Bass Rock
Bass Rock

Bass Rock – niewielka wyspa w Szkocji, położona u wejścia do zatoki Firth of Forth, na północny wschód od miasta North Berwick, w jednostce administracyjnej East Lothian. Brzegi wyspy wznoszą się stromo na wysokość około 105 m n.p.m. Obecnie wyspa jest niezamieszkana, w przeszłości wyspa pełniła funkcję pustelni (w VII wieku) oraz więzienia (w XVII wieku). Jest znana jako miejsce odpoczynku kolonii ptaków morskich, szczególnie głuptaka. Geografia i geologia Wyspa ma kształt zbliżony do koła o obwodzie wynoszącym około 1 mila (1,6 km), a jej najwyższy punkt osiąga wysokość 107 m n.p.m. Strome klify sprawiają, że dostęp do wyspy jest niemal niemożliwy. Geologicznie, wyspa to pozostałość dawnego wulkanu, a jej skały składają się głównie z bazaltu. Historia W VIII wieku na Bass Rock mieszkał święty Baldred, a na miejscu jego pustelni powstała kaplica, której ruiny zachowały się do dziś. Od 1316 roku wyspa należała do rodziny Lauderów, lecz w 1671 roku została sprzedana rządowi. Znajdująca się tam forteca została przebudowana i zamieniona na więzienie dla przedstawicieli szkockiego ugrupowania Covenanters. Pod koniec XVII wieku więziono na wyspie także jakobitów, zwolenników obalonego króla Jakuba VII. W 1691 roku grupa więzionych jakobitów przejęła fortecę, wykorzystując moment, gdy strażnicy rozładowywali dostawę węgla. Otrzymując wsparcie od Francji i zdobywając własny statek do plądrowania przepływających jednostek, jakobici utrzymali kontrolę nad wyspą do 1694 roku. Poddali się na honorowych warunkach, a forteca została ostatecznie zburzona w 1701 roku. W 1706 roku wyspa stał się własnością sir Hewa Dalrymple’a z North Berwick. Na wyspie od 1902 roku znajduje się latarnia morska, która pomaga w nawigacji w zatoce Firth of Forth. Mimo że dostęp do wyspy jest trudny, organizowane są wycieczki łodziami wokół niej, pozwalające na obserwację ptaków i pozostałości historycznych zabudowań. Przyroda Obecnie wyspa jest niezamieszkana przez człowieka, ale stanowi jedno z najważniejszych miejsc lęgowych dla ptaków morskich. Żyje tam około 80 000 głuptaków zwyczajnych, co czyni ją największą pojedynczą kolonią tych ptaków na świecie. Łacińska nazwa gatunku (Morus bassanus) pochodzi od nazwy Bass Rock. Kolonia głuptaków może być obserwowana dzięki zdalnie sterowanym kamerom w Scottish Seabird Centre w North Berwick. Oprócz głuptaków, wyspa Bass Rock jest zamieszkiwana przez kormorany, nurzyki oraz alki, a na skałach przybrzeżnych odpoczywają foki. Przypisy
Басс (скала)

Басс (Басс-Рок, англ. Bass Rock) — остров-скала вулканического происхождения в Шотландии. Лежит в заливе Ферт-оф-Форт в полутора километрах от берега, восточнее гавани города Норт-Берик. Входит в состав области Восточный Лотиан. Согласно ЭСБЕ: «Единственное население Б. составляют морские птицы, которых здесь несметное число. По направлению от ЮВ к СЗ тянется замечательная пещера. Когда-то здесь находилась крепость, теперь разрушенная, куда шотландские короли заключали государственных преступников». Примечания
Bass Rock

Bass Rock är en ö i Storbritannien. Den ligger i kommunen East Lothian i Skottland. Närmaste större samhälle är North Berwick, 6 km sydväst om Bass Rock. Ön består av en klippa med branta sidor. Den högsta punkten är 107 m över havet. På ön finns ett fyrtorn, byggt 1902, och ruiner av ett slott och ett kapell. En stor mängd fåglar häckar på ön, bland annat världens största koloni av havssulor vars latinska namn Morus bassanus baseras på öns namn. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Bass Rock, 17 januari 2018. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Bass Rock.
Басс-Рок

Басс-Рок (англ. Bass Rock) — невеликий острів вулканічного походження в Шотландії. Лежить у затоці Ферт-оф-Форт за півтора кілометра на північ від гавані міста Норт-Бервік. Входить до складу округу Східний Лотіан.
Sula Sgeir

Sula Sgeir (schottisch-gälisch, von Súlasker, altnorwegisch für Basstölpelschäre) ist eine Insel im Norden der Äußeren Hebriden in Schottland. Sula Sgeir gehört zu den abgelegensten der britischen Inseln. Die Insel ist unbewohnt. Geographie Sula Sgeir liegt fast 70 Kilometer nördlich der Nordspitze der Hauptinsel Lewis und 16 Kilometer westlich der Insel Rona. Die Insel ist rund 0,15 km² groß und besteht aus Gneis. Im Süden gibt es eine Reihe von miteinander verbundenen Seehöhlen. Um die Insel herum liegen mehrere Schären. Geschichte Die ältesten Berichte über Einwohner des Ness-Distrikts auf Lewis, die nach Sula Sgeir segelten, stammen aus dem Jahr 1549. Ihr Ziel war die Jagd auf Seevögel, vor allem Basstölpel. Bis heute wird diese Jagd, der guga cull, von Menschen aus dem Ness-Distrikt betrieben, obwohl Sula Sgeir 1956 zusammen mit North Rona zum Naturschutzgebiet erklärt wurde. Bis zu 2000 junge Basstölpel dürfen nach einer Sonderregelung jedes Jahr von Jägern aus dem Ness-Distrikt getötet werden; ihr Fleisch, guga genannt, gilt in Ness als Delikatesse. Einer lokalen Sage zufolge soll Brianhuil, eine der beiden Schwestern des heiligen Ronan von Iona, vor ihrem Tod eine Zeitlang auf der trinkwasserlosen Insel gelebt haben. Gebäude Eine Reihe von teils zerfallenen Unterständen befindet sich auf Sula Sgeir, darunter das Taigh Beannaichte (Gesegnetes Haus). Sie sind aus langen Gneisstücken gebaut. Daneben findet man an der Südküste einen Leuchtturm, der bereits mehrfach in Stürmen beschädigt wurde. Flora und Fauna Trotz seiner exponierten Lage gibt es auf Sula Sgeir eine reichhaltige Vegetation. Im Juni blühen zahlreiche Strand-Grasnelken (Armeria maritima). Die Insel ist besonders für ihre Seevögel bekannt. Rund 5000 Basstölpel-Brutpaare (Morus bassanus) werden jährlich gezählt. Dazu kommen weitere Arten wie Dreizehenmöwe (Rissa tridactyla) und Papageientaucher (Fratercula arctica). Naturschutz Sula Sgeir gehörte zusammen mit North Rona zum Rona and Sula Sgeir National Nature Reserve, das am 30. März 2006 eingerichtet wurde. Am 18. Mai 2018 wurde der Schutzstatus wieder aufgehoben. Beide Inseln sind aber weiterhin als Site of Special Scientific Interest (SSSI) eingestuft. Weblinks Fotos von Sula Sgeir Einzelnachweise
Sula Sgeir

Sula Sgeir (IPA: [ˈsułə skʲerʲ]) egy apró, lakatlan sziget az Északi-Atlanti-óceánon, North Ronától 18 km-re nyugatra. A Brit-szigetek egyik legfélreesőbb tagja; a Lewis-szigettől több mint 65 km-re északra fekszik. Leginkább szulapopulációjáról ismert. Bár látszólag emberek számára nagyon barátságtalan a környezet, egy Taigh Beannaichte („áldott ház”) nevű kőépület romjai megtalálhatók a keleti Sgeir an Teampaill fokon. A szigetet alkotó kemény gneiszszikla hosszú darabokra törik, amely kiváló építőanyag menedékkunyhók és kőoszlopok építésére, de a kemény, durva kődarabok és éles szikák miatt nehezen járható. A tenger a sziget déli részén látványos, egymással összefüggő barlangokat vájt ki, amelyek csendes időben gumicsónakkal megközelíthetők. A sziget déli részén (Sròn na Lice) álló apró világítótornyot az atlanti viharok során a sziklán átcsapó hullámok gyakran megrongálják. Mindezek ellenére meglepő a vegetáció mennyisége; különösen látványos a júniusban virágzó tengerparti pázsitszegfű (Armeria maritima). Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Sula Sgeir című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Сулискер

Сулискер, или Сула-Сгерь (гэльск. Sula Sgeir), — небольшой необитаемый остров в Северной Атлантике, расположен в 18 км к западу от Северной Роны, в 65 км к северу от Льюиса. География Остров сложен из гнейсов, крупные валуны затрудняют прогулки по острову. Удары волн проделали много связанных между собой пещер, которые доступны к осмотру во время затишья на море. На южной оконечности есть маяк, который регулярно повреждается волнами во время штормов. Флора и фауна На острове гнездятся до 5 тыс. пар черноногих моевок, чистиков, тупиков, глупышей и, возможно, альбатросов (единственное место в Северной Атлантике). Также на острове живут и спариваются длинномордые тюлени. Есть скудная растительность. История Несмотря на крайне суровые для человека условия, на острове есть развалины небольшого убежища, названного «Taigh Beannaichte» (благословенный дом). Считается, что в нём некоторое время жила Бренхильда, сестра святого Ронана. Остров посещался жителями округа Несс, с Льюиса, собиравшими перо и пух олуш, а также птенцов. Первое упоминание об этом относится к 1549 году, хотя такие поездки совершались и ранее. В XX веке защитники птиц пытались добиться запрета на это, но рейды продолжались, пока в 1956 году остров, вместе с соседней Роной не получил статус заповедника дикой природы. 18 января 1940 года острова были атакованы немецкой подлодкой U-25, принявшей их за линкор HMS Nelson, без попаданий. Острова принадлежат фонду Шотландское природное наследие (англ. Scottish Natural Heritage) и являются самым северным и малопосещаемым заповедником Великобритании. Примечания Ссылки Статья о посещении 1912 года . Архивировано из оригинала 27 января 2002 года. Фотографии Сулискер от Чарльза Тейта
Boreray (Saint Kilda)

Boreray (en gaèlic escocès Boraraigh) és una illa deshabitada d'Escòcia, localitzada en l'arxipèlag de Saint Kilda, pertanyent al comtat d'Harris) a uns 66 km al nord-oest de North Uist. L'illa ocupa una superfície de 86,5 ha, i aconsegueix una altura de 284 m sobre el nivell del mar, en el Mullach an Eilein. Boreray està format d'un bretxa de gabre i diabasa. Hi ha dos farallons, pilars verticals de roca, just al costat de Boreray. Stac Un Armin, (¼ milles) al nord, és la més alta (196 metres), mentre que Stac Lee, 600 m (660 iardes) a l'oest, té 172 metres d'alçada. Boreray és la més petita de les illes escoceses de tenir una cimera de més de mil peus. Els seus penya-segats alberguen nombroses espècies d'aus marines. Hi ha així mateix 130 fanerògames diferents a Boreray. Galeria Referències Fleming, Andrew (2005) St. Kilda and the Wider World: Tales of an Iconic Island, Windgather Press ISBN 1-905119-00-3 Haswell-Smith, Hamish. The Scottish Islands. Edimburg: Canongate, 2004. ISBN 1-84195-454-3. Maclean, Charles (1977) Island on the Edge of the World: the Story of St. Kilda, Edinburgh, Canongate ISBN 0-903937-41-7 Enllaços externs World Heritage Sites Protected Areas Programme - St Kilda
Boreray (St. Kilda)

Boreray ist eine heute unbewohnte Insel des St.-Kilda-Archipels rund 83 km westlich der Insel Lewis and Harris. Der National Trust for Scotland ist Eigentümer. Boreray ist etwa 0,77 km² groß, der höchste Punkt liegt auf 384 Meter. Die Insel ist bekannt als Nistplatz zahlreicher, teilweise seltener Seevogelarten. Das Boreray-Schaf ist eine kleine Schafrasse. Kopf und Beine sind schwarz oder braun. Die Wolle ist weiß oder hellbraun, einzelne Exemplare können auch dunkler sein. Männliche wie weibliche Tiere sind gehörnt. Die Hörner der Böcke sind größer und spiralförmig gewunden. Seit 1930, dem Jahr der Evakuierung der benachbarten Insel Hirta, sind die Boreray-Schafe verwildert. Die Insel beherbergt das Cleit MacPhàidein. Weblink
Boreray (Saint Kilda)

Boreray (gaélico escocés Boraraigh) es una isla deshabitada de Escocia, localizada en el archipiélago de Saint Kilda, y perteneciente al condado de Harris) a unos 66 km al noroeste de North Uist. La isla ocupa una superficie de 86,5 ha, y alcanza una altura de 284 m sobre el nivel del mar, en el Mullach an Eilein. Sus acantilados albergan numerosas especies de aves marinas. Hay asimismo 130 fanerógamas distintas en Boreray. Enlaces externos World Heritage Sites Protected Areas Programme - St Kilda
Boreray

Boreray (Boraraigh in gaelico scozzese) è un'isola disabitata nell'arcipelago di Saint Kilda, in Scozia, nell'Oceano Atlantico. Geografia Boreray è situata a circa 66 km in direzione Ovest-Nord-Ovest da North Uist. Copre una superficie di circa 77 ettari, e raggiunge l'altezza di 384 m in corrispondenza del cosiddetto Mullach an Eilein. Boreray è costituita da rocce sedimentarie clastiche (breccia) di gabbro e dolerite. Vi sono due grandi scogli, sostanzialmente colonne verticali di roccia che fuoriescono dal mare, nelle immediate vicinanze di Boreray. Stac An Armin, situato a 400 metri verso Nord, è il più elevato, raggiungendo i 196 metri di altezza, mentre Stac Lee, a 600 metri da Boreray in direzione Ovest, è alto 172 metri nel suo punto di massima altitudine. Boreray è la più piccola tra le isole scozzesi ad avere un'altitudine superiore ai 300 metri. Storia Macauley (1764) riporta l'esistenza di cinque altari druidici nelle isole dell'arcipelago. Inoltre, si ha notizia di un vasto cerchio di pietre fissate perpendicolarmente al terreno su Boreray. Le isole furono acquistate nel 1931 dall'ornitologo John Crichton-Stuart, 5º marchese di Bute. Nel 1957, in seguito alla sua morte, vennero lasciate in eredità al National Trust for Scotland (NTS), ente che cura i beni storico-culturali della Scozia. St Kilda è stata dichiarata dall'UNESCO Patrimonio dell'Umanità nel 1986, in virtù del suo alto valore a livello ambientale e per la sua eccezionale bellezza naturale. Nel luglio 2004, il riconoscimento venne esteso anche all'ambiente marino circostante. Nel luglio 2005, venne inoltre concesso l'ulteriore riconoscimento come bene culturale. Di conseguenza, l'intero arcipelago di St Kilda è uno dei pochi siti al mondo a godere dello status doppio di patrimonio dell'umanità sia per il suo ambiente naturale che per il suo valore culturale. Natura Le scogliere di Boreray costituiscono l'habitat naturale per varie specie di uccelli. Nel 1959, si stimò che 45.000 coppie di esemplari di sula bassana fossero presenti sull'isola e sui due scogli vicini. Inoltre, vi sono più di 130 diverse varietà di specie floreali. L'isola è anche nota per essere la casa di una particolare specie di pecora, denominata appunto pecora di Boreray. Note Voci correlate Lista delle isole periferiche della Scozia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Boreray Collegamenti esterni
Boreray (Saint Kilda)

Boreray (Schots-Gaelisch: Boraraigh) is een van de eilanden van de Saint Kilda-archipel. Zoals de rest van Saint Kilda is Boraraigh het restant van een vulkaan, wat ervoor zorgt dat het zeer steile flanken heeft en rotsachtig is. Het is het meest afgelegen eiland van Saint Kilda, en ligt 7 kilometer ten noordoosten van het hoofdeiland, Hirta. Een halve kilometer ten westen ligt de Stac Lee, 172 meter hoog, en ongeveer even ver ten noorden de Stac an Armin, die tot 196 meter uit zee oprijst: dit zijn de twee grote rotsen die Boreray omringen. Daarnaast liggen tussen Boraraigh en de Stac an Armin nog twee andere kleine rotsjes, en ten zuiden ligt de Sgarbhstac. Boreray is op zijn hoogste punt 384 meter hoog. Op het eiland zijn sporen van prehistorische bewoning aangetroffen. Het eiland met zijn omringende Stacs biedt een broedplaats aan duizenden vogels. Het is geheel en al, inclusief de Stacs, is in het beheer van de National Trust for Scotland en staat met de rest van Saint Kilda als Werelderfgoed geboekstaafd.
Boreray

Boreray (gael.: Boraraigh) – niezamieszkana wyspa w archipelagu St Kilda na północy Oceanu Atlantyckiego. Geografia Boreray leży ok. 66 km na północny zachód od North Uist. Obejmuje ok. 86,5 ha (214 akrów), najwyższym wzniesieniem jest Mullach an Eilein (384 m n.p.m.). Mullach an Eilein sprawia, że Boreray jest najmniejszą szkocką wyspą o szczycie wyższym niż 1000 stóp (304 m). W pobliżu znajduje się także kolumna Stac an Armin oraz Stac Lee. Boreray jest położony prawie 10 kilometrów od największej wyspy archipelago – Hirty oraz około 41 mil od wyspy Benbecula w Hebrydach Zewnętrznych. Boreray uformowane jest z brekcji gabro i dolerytów. Dojście Na wyspę trudno się dostać, ponieważ nie ma żadnego miejsca do zacumowania, czy lądowania. Od kiedy wyspę przejęło National Trust for Scotland potrzeba także specjalnej zgody strażnika znajdującego się na Hircie. Historia Macauley (1764) donosi o istnieniu na wyspie pięciu druidzkich ołtarzy, wliczając duży, obecnie zniszczony, kamienny krąg. St Kilda została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1986 w uznaniu dla wyjątkowego piękna przyrody oraz środowiska naturalnego. W lipcu 2004 za wyjątkowe uznano otaczające ją środowisko morskie. W lipcu 2005 w uznaniu dla dziedzictwa kulturowego wysp rozszerzono zakres, czyniąc tym samym archipelag jednym z nielicznych miejsc na ziemi z podwójnym statusem dziedzictwa – przyrody i kultury. Na wyspie znaleziono także pozostałości osady z epoki żelaza. W tych czasach znajdowały się tam także pola uprawne oraz tarasy do uprawy roślin. Znaleziono także nietknięty kamienny budynek zakopany pod ziemią i trawą. Z tego powodu trwają tam poszukiwania dalszych dowodów i informacji na temat historii tej wyspy. Przyroda Klify są siedliskiem wielu ptaków morskich. W 1959 r. zostało zliczonych 45 000 par głuptaków. Występują tam także głuptaki, morusy, nurzyki zwyczajne oraz fulmary zwyczajne. Znajduje się tu też ponad 130 różnych gatunków roślin. Na wyspie żyje także rzadka rasa owcy, zwanej również Boreray, a także owce rasy Soay. Zobacz też St Kilda Przypisy