NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Abbazia di Kilwinning

L'abbazia di Kilwinning (in inglese: Kilwinnig Abbey) è un'abbazia benedettina in rovina della cittadina scozzese di Kilwinning, nell'Ayrshire Settentrionale (Scozia sud-occidentale), costruita tra il 1162 e la seconda metà del XIII secolo e fondata da monaci tironensi provenienti dall'abbazia di Kelso . Fu una delle abbazia scozzesi più fiorenti per circa 400 anni. Descrizione La chiesa abbaziale aveva un tempo una lunghezza di 225 piedi, con una navata dall'ampiezza di 65 piedi. Tra le poche parti tuttora ben visibile, vi è la torre dell'orologio. Storia L'abbazia di Kilwinning fu fondata intorno al 1162 come "sorella minore" dell'abbazia di Kelso . Il progetto fu probabilmente finanziato da Richard de Mor(e)ville, figlio di Hugh de Mor(e)ville e signore di Cunnhinghame e di Lauderdale e Constable di Scozia. I primi lavori di costruzione dell'abbazia, inizialmente occupata da monaci tironensi che seguivano la regola benedettina, terminarono intorno al 1187/1189.. Tuttavia, i lavori di ampliamento proseguirono per circa un secolo e, nonostante questi, l'abbazia rimase parzialmente incompleta.. Tra il XIV e il XV secolo, periodo di massimo splendore, l'abbazia poteva ospitare 40 monaci, una cifra che poi si ridusse a 16 nel corso del XVI secolo . Complessivamente, ospitò 15 abati, tra i quali il più famoso fu Bernardo di Kilwinning, che vi risiedette nel 1296; l'ultimo abate fu invece Gavin Hamilton.. Il declino dell'abbazia coincise con l'avvento della riforma protestante nel XVI secolo: nel 1591, in seno alla riforma, parte dell'abbazia fu demolita su ordine dei signori di Argyll e Glencairn. In seguito, il lato orientale della chiesa abbaziale fu restaurato, ma fu successivamente demolito e trasformato nel 1775 nell'attuale chiesa parrocchiale. Nel 1805 la torre dell'orologio fu danneggiata dalla luce e qualche anno dopo subì anche un crollo parziale. Dovette quindi essere ricostruita nel 1815. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su abbazia di Kilwinning
Kilwinning Abbey

Kilwinning Abbey is de ruïne van een benedictijnenabdij uit de twaalfde eeuw, gelegen in Kilwinning, in het Schotse raadsgebied North Ayrshire. De abdij behoorde tot de congregatie van Thiron. Geschiedenis In de zevende of achtste eeuw was er vermoedelijk al een kerk op deze locatie in Kilwinning. Deze was gewijd aan Sint Winnan. Men neemt soms aan dat dit dezelfde persoon was als Sint Finnian. De abdij werd rond 1160 gesticht door Richard de Moreville. De monniken die er zich vestigden, kwamen van Kelso Abbey, onderdeel van de congregatie van Thiron. De abdij heeft op het hoogtepunt van zijn bestaan vermoedelijk veertig monniken gehuisvest. Aan het begin van de zestiende eeuw waren er dit nog maar zestien. Tijdens de Reformatie werd het klooster rond 1560 verwoest. De abdijkerk werd gedeeltelijk hersteld en deed vervolgens dienst als een presbyteriaanse kerk. In 1775 werd deze kerk vervangen door een nieuwere kerk, die nog intact is. De noordelijke toren van de voorgevel van de oorspronkelijke abdijkerk werd aan het begin van de negentiende eeuw getroffen door de bliksem en stortte hierbij in. Enkele jaren later is deze toren vervangen door een nieuwe toren. Bouw De abdijkerk was gebouwd als een kruiskerk met het koor aan de oostzijde. De westelijke ingang werd geflankeerd door twee torens. Ook in het centrum van de kerk zal een toren hebben gestaan. Het rechthoekige klooster bevond zich aan de zuidzijde van het schip, waarbij de meest oostelijke zijde van het klooster in het verlengde lag van het zuidelijke transept. Van het complex is in de eenentwintigste eeuw weinig overgebleven. De gevel van het zuidelijke transept is grotendeels intact en is het meest prominente deel van de kerkruïne. Het onderste deel van de zuidelijke toren van de voorgevel is ook nog aanwezig. De toren wordt aan de noordzijde geflankeerd door de modernere toren uit de negentiende eeuw. Het eigenlijke klooster is beter bewaard gebleven in vergelijking tot de kerk. Zowel aan de westzijde als de oostzijde staan er nog delen van de gebouwen. Dit betreft ook de kapittelzaal. De zuidelijke muur van de kerk, die de noordzijde van het klooster vormde, is ook nog deels intact, inclusief de toegangspoort tot de kerk vanuit het klooster. De moderne kerk staat op de plaats van het koor en het noordelijke transept van de oorspronkelijke abdijkerk. Beheer Kilwinning Abbey wordt beheerd door Historic Scotland. Externe links (en) Historic Scotland, Kilwinning Abbey (en) Heritage in Kilwinning - Kilwinning Abbey (en) RCAHMS - Kilwinning Abbey[dode link]
Jed-Forest RFC

Jed-Forest Rugby Football Club are a rugby union team who are based at Riverside Park in Jedburgh. The team was founded in 1885 and currently play in National League 1 (rugby) and the Border League. Jed-Forest Sevens The club organises the Jed-Forest Sevens every year. Honours Scottish National League Division One Champions (2): 1987–88, 2011–12 Runners-Up (1): 2017-18 Jed-Forest Sevens Champions (14): 1899, 1900, 1902, 1903, 1904, 1922, 1975, 1992, 2001, 2007, 2013, 2015, 2016,2022 Langholm Sevens Champions (10): 1919, 1920, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1994, 2011, 2022 Jedforest hold the record of most consecutive victories in the tournament (5): 1986, 1987, 1988, 1989, 1990 Melrose Sevens Champions (4): 1899, 1902, 1904, 1974 Hawick Sevens Champions (6): 1896, 1897, 1920, 1989, 1990, 2002 Gala Sevens Champions (5): 1892, 1899, 1921, 2012, 2018 Kelso Sevens Champions (7): 1921, 1993, 1994, 2002, 2004, 2006, 2022 Berwick Sevens Champions (8): 2003, 2005, 2006, 2011, 2012, 2016, 2017, 2022 Peebles Sevens Champions (2): 2000, 2020 Earlston Sevens Champions (9): 1924, 1935, 1987, 1992, 1994, 2001, 2003, 2006, 2016 Selkirk Sevens Champions (4): 1956, 1999, 2015, 2022 Kings of the Sevens Champions (6): 2001, 2003, 2006, 2012, 2016, 2022 Hawick Linden Sevens Champions (1): 2017 Kilmarnock Sevens Champions (1): 1983 Border Park Tens Champions (1) : 2023 Notable former players Gary Armstrong Gavin Kerr Roy Laidlaw Thomas "Tom" McKinney Charles "Charlie" Renilson David Rose Jon Steel George Douglas Greig Laidlaw Iain Smith (the flying scotsman) See also Jedburgh Border League Borders Sevens Circuit References External links Official website
Jed-Forest Rugby Football Club

Jed-Forest RFC est un club de rugby écossais situé à Jedburgh, dans les Borders au sud de l'Écosse, qui évolue dans la Scottish Premiership Division 2. Histoire Jed-Forest RFC est l’un des nombreux clubs de la région des Borders (Melrose, Hawick, Kelso, etc.) qui a tant donné au rugby écossais. Ce sont d'ailleurs des joueurs de Kelso venus effectuer une démonstration qui introduisent le ballon ovale dans le village de Jedburgh le 1er décembre 1883. Le club a du mal à survivre au plus haut niveau et évolue d’ailleurs en deuxième division depuis 2003. Palmarès Vainqueur du Championnat de 2e division en 1988 et 2012 Vainqueur de la Border League en 1903, 1904, 1905, 1907, 1908, 1920, 1957, 1988 et 1995 Joueurs célèbres Le club a fourni plusieurs joueurs à l'Équipe d'Écosse dont : Gary Armstrong Gavin Kerr Roy Laidlaw Notes et références Liens externes Site officiel Portail du rugby à XV Portail de l’Écosse
Benmore Botanic Garden

De Benmore Botanic Garden is een botanische tuin in het schiereiland Cowal in Argyll and Bute (Schotland). Sinds 1929 valt de tuin onder het beheer van de Royal Botanic Garden Edinburgh. De oppervlakte is circa 49 ha. De tuin ligt in een bergachtige omgeving. De tuin is toegankelijk tussen 1 maart en 31 oktober. De plantencollectie bestaat onder andere uit meer dan driehonderd soorten rododendrons (waarvan een deel is opgekweekt uit plantmateriaal dat werd verzameld door de botanicus George Forrest), Camellia, coniferen, Hamamelis, Parrotia persica, Cotoneaster, Eucryphia, Fothergilla major, Pieris, Magnolia, planten uit Tasmanië, planten uit Bhutan en planten uit Chili. De tuin heeft meerdere bezienswaardigheden. De ingang wordt gevormd door de Redwood Avenue, een laan van mammoetbomen (Sequoiadendron giganteum). Deze laan werd in 1863 aangelegd door Piers Patrick, een rijke Amerikaan die het landgoed het jaar daarvoor had gekocht. Pucks hut is te vinden bij het begin van de Formal Garden. De hut is een ontwerp van Robert Lorimer en vormt een eerbetoon aan Isaac Bayley Balfour die van 1888 tot en met 1922 'regius keeper' (directeur) van de Royal Botanic Garden Edinburgh was. De Formal Garden huisvest een grote collectie coniferen die geschikt zijn voor kleinere siertuinen. De Bhutanese Glade ligt op de zuidelijke helling van de Benmore Hill. Het hoogteverschil in de Glade is circa 50 meter. De beplanting bestaat uit soorten die van nature in Bhutan voorkomen. De Tasmanian Ridge omvat planten die van oorsprong in Tasmanië voorkomen. De Chilean Rainforest Glade bevat planten die van nature in Chili voorkomen, waaronder de slangenden (Araucaria araucana). De planten zijn opgekweekt uit plantmateriaal dat door stafleden van de Royal Botanic Garden Edinburgh in het wild is verzameld. De Victorian Fernery is een broeikas van 129 m² en huisvest varens. De broeikas is in victoriaanse stijl gebouwd. De botanische tuin beschikt over een café. Daarnaast is er een winkel, die boeken, geschenken en planten verkoopt. Sommige van de te koop aangeboden planten zijn in de tuin te bewonderen. Externe links (en) Benmore Botanic Garden op de website van de Royal Botanic Garden Edinburgh (en) Benmore Botanic Garden op de website van Botanic Gardens Conservation International (nl) Meer informatie en foto's over Benmore Botanic Garden
Castello di Edzell

Il castello di Edzell (in inglese: Edzell Castle) è un castello in rovina del villaggio scozzese di Edzell (dintorni di Brechin), nell'Angus (Scozia nord-orientale), costruito tra gli inizi e la fine del XVI secolo per volere della famiglia Lindsay. L'edificio è ora posto sotto la tutela dello Historic Environment Scotland. Storia Si hanno notizie di un castello in loco, realizzato in legno su una collina dalla famiglia Abbott, sin dagli inizi del XII secolo. Il castello divenne in seguito di proprietà della famiglia Stirling ed era noto nel corso del Medioevo come Stirling Castle. Nel 1358, la proprietà passò alla famiglia Lindsay, in seguito ad un matrimonio di un membro di questa famiglia con un membro della famiglia Stirling. In seguito, i Lindsay, che agli inizi del XV secolo erano diventati signori di Crawford, alla metà del XVI secolo, abbandonarono il castello e, nel 1553, David Lindsay, I conte di Crawford fece costruire un nuovo castello in pietra. Nella notte tra il 23 e il 24 agosto 1562, il nuovo castello ospitò la regina Maria, nel corso della sua campagna contro il conte di Huntly, e il giorno successivo ospitò un'assemblea del Privy Council. Anche il figlio della regina Maria, Giacomo VI, visitò il castello, segnatamente nel giugno 1580 e nell'agosto 1589. Nel frattempo, sempre negli anni ottanta del XVI secolo, il castello venne ampliate con l'aggiunta nell'ala settentrionale di torri circolari. Inoltre, nel 1604, David Lindsay fece costruire attorno al castello dei giardini in stile classicheggiante: l'opera fu completata solo dopo il 1610, anno della morte del conte. In seguito, negli anni cinquanta del XVII secolo, nel corso della guerra civile inglese, il castello di Edzell fu occupato dalle truppe di Sir Oliver Cromwell. Nel 1715, i Lindsay, oberati dai debiti, furono costretti a cedere il castello di Edzell ai conti di Panmure. Trent'anni dopo, nel corso della seconda insurrezione giacobita, il castello fu occupato dalle truppe governative. Nel 1932, i giardini del castello, che nel frattempo era divenuto di proprietà della famiglia Dalhousie, furono posti sotto la tutela dello Stato, che, tre anni dopo, mise sotto la propria tutela anche l'edificio principale. Architettura Esterni La torre principale è a forma di "L". I giardini che circondano il castello sono decorati con sculture che raffigurano divinità, i sette peccati capitali, le virtù cardinali. ecc. Nei giardini, si possono inoltre leggere i due motti della famiglia Lindsey, ovvero Dom spiro spero ("Mentre respiro, spero") e Endure Forte ("Grande resistenza"). Note Voci correlate Castelli della Scozia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Edzell
Torre Greenknowe

La torre de Greenknowe Tower (Greenknowe Tower) és una casa-torre escocesa del segle xvi, als afores del poble de Gordon, als Scottish Borders. Encara que es troba actualment en ruïnes, la pedra es troba en bon estat. Des de 1972, és un monument protegit per Historic Scotland, l'organisme públic del Govern d'Escòcia que protegeix i promou el patrimoni històric d'Escòcia. Història La casa-torre va ser construïda l'any 1581 per James Seton, del Clan Seton, i les seves inicials, juntament amb les de la seva esposa, Janet Edmonstone, els seus respectius escuts i la data de construcció figuren a la llinda de l'entrada. L'edifici està construït en una lloma originalment envoltada i protegida per terreny pantanós. Va ser ocupada fins a mitjan segle xix, i adquirit per l'Estat a l'any 1937. Construcció Greenknowe és un exemple d'una torre amb planta en forma de L, amb un bloc central de 10,5 m per 7 m, amb quatre plantes, i una ala de cinc plantes. Els murs tenen un grossor d'1,2 m. S'accedeix a l'edifici per una única porta protegida per un reixat de gelosia o yett. Referències Bibliografia Coventry, Martin The Castles of Scotland (3rd Edition), Goblinshead, 2001 Salter, Mike The Castles of Lothian and the Borders, Folly Publications, 1994 Enllaços externs Greenknowe Tower a historicenvironment.scot
Torre Greenknowe

La torre de Greenknowe Tower (Greenknowe Tower) es una casa-torre escocesa del siglo XVI, en las afueras del pueblo de Gordon, en las Scottish Borders. Aunque se encuentra actualmente en ruinas, la cantería se encuentra en buen estado. Desde 1972,​ es un Monumento planificado protegido por Historic Scotland, el organismo público del Gobierno de Escocia que protege y promueve el patrimonio histórico de Escocia. Historia La casa-torre fue construida en 1581 por James Seton, del Clan Seton, y sus iniciales, junto con las de su esposa, Janet Edmonstone, sus respectivos escudos y la fecha de construcción figuran en el dintel de la entrada. El edificio está construido en una loma originalmente rodeada y protegida por terreno pantanoso. Fue ocupada hasta mediados del siglo XIX, y adquirido por el Estado en 1937. Construcción Greenknowe es un ejemplo de una torre con planta en forma de L,​ con un bloque central de 10,5 m por 7 m, con cuatro plantas, y una ala de cinco plantas. Los muros tienen un grosor de 1,2 m. Se accede al edificio por una única puerta protegida por una verja de celosía o yett.​ Referencias Bibliografía Coventry, Martin The Castles of Scotland (3rd Edition), Goblinshead, 2001 Salter, Mike The Castles of Lothian and the Borders, Folly Publications, 1994 Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Torre Greenknowe.
Greenknowe Tower

Greenknowe Tower is een zestiende-eeuwse woontoren, gelegen aan de A6105, 0,8 kilometer ten westen van Gordon in de Schotse regio Scottish Borders. Geschiedenis Greenknowe Tower werd gebouwd in 1581 voor James Seton, een lagere edele, en zijn vrouw Jane Edmonstone. De familie Seton verkreeg de parochie van Gordon door huwelijk met de familie Gordon. Volgens de traditie had de familie Gordon deze landgoederen verkregen van Malcolm II na de Slag van Carham in 1018. In de zeventiende eeuw kochten de Pringles of Stichel de woontoren. Een lid van deze familie, Walter Pringle, was een bekende covenanter. Rond 1850 werd de toren niet meer als residentie gebruikt. De familie Dalrymple gaf het kasteel in staatsbeheer in 1937. Bouw Greenknowe Tower is een woontoren van vijf verdiepingen en heeft een L-plattegrond. De hogere verdiepingen konden bereikt worden via een toren met wenteltrap aan de oostzijde. De woontoren is 10,5 bij 7 meter in oppervlakte met muren van 1,2 meter dik. De aansluitende vleugel is 3,3 bij 4,5 meter in oppervlakte. Boven de ingang bevindt zich een steen met de initialen en wapens van James Seton en zijn vrouw Jane Edmonstone en het jaartal van de bouw. De ingang heeft nog zijn ijzeren poort. Op de gewelfde, begane grond bevonden zich de keukens en de opslagkelders. Op de eerste verdieping lag de great hall waar de heer van het kasteel zijn gasten ontving. In de oostmuur bevinden zich een grote haard en vier grote ramen. Op de verdiepingen erboven bevonden zich de slaapkamers. Beheer Greenknowe Tower wordt sinds 1937 beheerd door Historic Environment Scotland. Externe links (en) Historic Scotland, Greenknowe Tower (en) Undiscovered Scotland, Greenknowe Tower
Torre Greenknowe

A Torre Greenknowe (em inglês: Greenknowe Tower) é uma torre do século XVI atualmente em ruínas localizada em Gordon, Scottish Borders, Escócia. História A torre foi construída por Sir James Seton em 1581. A data, as iniciais de Seton e pedra de armas, estão juntas com as de sua esposa Jane Edmonstone, num lintel na porta de entrada. Esteve habitada até ao início do século XIX e atualmente apesar de estar em ruínas, está bem preservada. Encontra-se classificada na categoria "A" do "listed building" desde 9 de junho de 1971. Ver também Lista de castelos da Escócia Referências
St Machar’s Cathedral

Die St-Machar-Kathedrale ist eine Kirche der Church of Scotland in Aberdeen, Schottland. Sie befindet sich, nördlich des heutigen Stadtzentrums, in der Altstadt (Old Aberdeen). Formal gesehen handelt es sich bei dem Gebäude nicht um eine Kathedrale, da sie seit dem Jahr 1690 nicht mehr als Bischofssitz dient, sondern um eine sogenannte High Kirk. Ihre Gründung wird dem Heiligen Machar zugeschrieben, der im 6. Jahrhundert die Region um Aberdeen missioniert haben soll. Weblinks Eintrag zu St Machar’s Cathedral auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch) Einzelnachweise
Cathédrale Saint-Machar d'Aberdeen

La cathédrale Saint-Machar d'Aberdeen est située au nord de la vieille ville d'Aberdeen (Écosse), au sud de la rivière Don. Elle est située au nord du centre-ville, dans le bourg ancien de la vieille ville. St Machar n'est officiellement plus une cathédrale, mais plutôt une église haute, car elle n'a pas été le siège d'un évêque depuis la Réforme écossaise du XVIe siècle. Le ministre actuel est le révérend Dr Alan D. Falconer, qui a déjà travaillé avec le Secrétariat du Conseil œcuménique des Églises à Genève. Cette cathédrale a deux tours coniques qui dominent le parc de Seaton. Il y a de superbes boiseries de charpente à l'intérieur, avec les blasons de tous les nobles de la région sur les points de clef. Voir aussi Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « St Machar's Cathedral » (voir la liste des auteurs). Liens externes (fr) Fiche sur le site Structurae Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’Écosse Portail du protestantisme Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Cattedrale di San Macario

La cattedrale di San Macario (in inglese Cathedral Church of St Machar) è la chiesa principale della Chiesa di Scozia ad Aberdeen, situata a nord del centro moderno della città. Non è una sede vescovile, ma conserva il titolo di cattedrale dal periodo precedente alla Riforma. Leggende Secondo la leggenda, all'interno delle mura di questa imponente cattedrale sarebbe conservato il braccio sinistro del famoso guerriero scozzese, sotterrato come monito per i dissidenti dell'epoca. L'edificio attuale è stato costruito nel XIII secolo come chiesa fortificata sul sito di un luogo di culto del VI secolo, ma nei secoli alcune parti hanno subito demolizioni e rifacimenti. Una visita in questa splendida chiesa medievale in granito ti farà viaggiare a ritroso nel tempo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di San Macario Collegamenti esterni Sito ufficiale, su stmachar.com. (EN) Cattedrale di San Macario, su Structurae.
Katedra św. Machara w Aberdeen

Katedra Świętego Machara – dawna katedra rzymskokatolicka należąca obecnie do Kościoła Szkocji. Mieści się przy ulicy Chanonry. Nawy główna oraz pozostałości transeptów i skrzyżowania naw, prezbiterium całkowicie rozebrane. Transepty: filary przy skrzyżowaniu naw z wyrzeźbionymi kapitelami, łączącymi wschodnią ścianę nawy głównej (XIV wiek; rozpoczęta 1370), północny transept (nawa boczna św. Jana) 1424, południowy transept, 1522 salowy, mury nie posiadają dużej wysokości, oprócz pięknych grobowców: biskupa Leightona z początku XV wieku, biskupa Dunbara z XVI wieku. Nawa główna i wieże zachodnie: lata 1422-1440; sufit wzniesiony przez Jamesa Wintera w latach 1518-1531, iglice dodane do wież w tym samym czasie. Przebudowy według projektu Johna Smitha w 1832 roku, restauracja według projektu Jamesa Matthewsa w 1867 roku (za radą od Sir George Gilberta Scotta, nie zupełnie wysłuchaną, sufit w znacznym stopniu odnowiony). Katedra wybudowana z granitu; głównie mur ciosowy; 8 przęseł z clerestorium i nawami bocznymi; okrągłe filary; płasko-żebrowany sufit z herbami; kruchta południowa; bliźniacze wieże na fasadzie zachodniej z machikułowanymi gzymsami i iglicami; 7 wąskich okien i wielkie okrągłe podwójne otwory drzwiowe. XVII-wieczny pomnik biskupa Scougala i inne pomniki. Budowla restaurowana w latach 1926-1929 przez A. Marshall Mackenzie and Son; późniejsze materiały usunięte. Okno wschodnie wykonane w 1947 roku przez A.G.R. Mackenzie. Bibliografia St Machar's Cathedral, Canonry Historic Scotland
Sankt Machars katedral

Sankt Machars katedral ligger i Aberdeen i Skottland. Sankt Machar var troligen en lärjunge till det keltiska helgonet Sankt Columba och katedralen har namngetts i hans ära. Platsen där den nuvarande byggnaden står har troligen varit en plats för tillbedjan sedan 580 e Kr. En sten med ett keltiskt kors daterat ifrån den tiden indikerar att så är fallet och den stenen finns nu till beskådan inuti kyrkan. Kyrkan fick sin status som katedral på 1130-talet och år 1165 stod en katedralbyggnad i normandisk stil på platsen. Efter William Wallace avrättning i London styckades hans kropp i delar och skickades till olika delar i landet. Enligt legenden ska hans vänstra arm ha murats in någonstans i Sankt Machars väggar, men huruvida det finns någon sanning i detta är okänt. Katedralen har renoverats och byggts om under århundradena och mycket av den byggnad som står där idag är ifrån 1500-talet. Den är framför allt känd för sitt trätak, bestående av 48 vapensköldar. Egentligen är Sankt Machars bara en katedral till namnet då den numera tillhör Skotska kyrkan som varken har biskopar eller katedraler. Externa länkar The Cathedral Church of Saint Machar (officiell webbplats)
Lerwick District Heating and Energy Recovery Plant

Lerwick District Heating and Energy Recovery Plant is a district heating scheme based in Lerwick, The Lerwick District Heating Scheme is operated by Shetland Heat Energy and Power Ltd (SHEAP) while the Energy Recovery Plant (ERP) Shetland feeds into the scheme and is operated by the Shetland Islands Council. The main SHEAP offices are located close to the Lerwick Power Station along with a 12 MWh heat store. The scheme is one of the longest running schemes of its kind in the UK. Heat distribution The district heating scheme has over 30 km of mains pipes connecting over 1,200 properties. These properties range from hospitals, schools, care homes, leisure centre, industry, retail and housing. Energy recovery plant The energy recovery plant burns approximately 22,000 tonnes of waste per year from Shetland, Orkney and offshore and heats water for the district heating scheme. References