NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St.-Magnus-Kathedrale

Die St.-Magnus-Kathedrale der Church of Scotland ist die Kathedrale der Stadt Kirkwall auf Orkney in Schottland. Die Kathedrale ist nach St. Magnus benannt. Sie beherbergt die sterblichen Reste des Heiligen. Die Kathedrale ist bekannt als „Das Licht des Nordens“. Geschichte Im Jahre 1137 wurde die Kathedrale von Jarl Rögnvald Kali Kolsson gestiftet. Die Kirche wurde dem Patronat des heiligen Magnus Erlendsson, einem Onkel des Stifters, anvertraut. Vor der Reformation gehörte die Kathedrale zur Erzdiözese Trondheim. 1468 kam Orkney zum schottischen Königreich. 1486 wurde die Kathedrale den Bewohnern von Kirkwall übergeben. Im Zuge der Reformation in Schottland wurde der Gottesdienst an der Kathedrale 1560 reformiert. Doch gab es, anders als an vielen Kirchen auf dem schottischen Festland keinen Bildersturm. Fortan, bis 1688, war die St.-Magnus-Kathedrale die Bischofskirche der Church of Scotland. Nachdem der episkopal gesinnte Bischof 1688 sein Amt verlassen hatte, wurde die Kathedrale zu einer presbyterianischen Kirche. Heute wird die Kathedrale von der Church of Scotland genutzt. Renovierungen fanden in den 1850er Jahren sowie zwischen 1900 und 1925 statt. In diesen Jahren wurden ein neuer Fußboden, die Fenster und der Vierungsturm hinzugefügt. In den 1970er Jahren wurde die Kathedrale stabilisiert, da sie geringfügig in Richtung Westen abgesackt war. Architektur Die ältesten Teile der Kathedrale sind das Querschiff, der Chor und die Ostseite des Mittelschiffes. Die Kathedrale ist in einem Stilgemisch von nordwesteuropäischen, romanisch-normannischen und frühen gotischen Stilen erbaut worden. Die Ostseite schloss im 12. Jahrhundert in einer Apsis. Über den Westbau sind nur Vermutungen bekannt. So soll eine doppeltürmige Fassade im 13. Jahrhundert geplant worden sein. Im Westen befinden sich die jüngsten Teile der Kathedrale. Inneres Das Mittelschiff ist geprägt durch die massiven Säulen im normannischen Stil. Die Seitenschiffe zeichnen sich durch Grabsteine aus dem 17. Jahrhundert aus. Der Hochchor wurde in den 1960er Jahren dem Andenken des Gründers der Kathedrale, St. Rognvald, gewidmet. Im Hochchor befindet sich zudem ein Denkmal des Arktisforschers John Rae. Die Vierung wird von frühgotischen Säulen dominiert. Diese Säulen tragen den Turm. Orgel Die Orgel wurde 1926 von der Orgelbaufirma Henry Willis & Sons in einem von George Mackie Watson entworfenen Orgelprospekt erbaut. 1969 wurde das Instrument reorganisiert, und die Chororgel zu einem Positiv-Werk der Hauptorgel umgestaltet. Das Instrument hat heute 42 Register auf drei Manualen und Pedal. Weblinks St.-Magnus-Kathedrale Orkney Heritage Website (Memento vom 6. April 2010 im Internet Archive) Einzelnachweise
Cattedrale di San Magnus (Kirkwall)

La cattedrale di San Magnus (in inglese: St Magnus Cathedral) è uno storico edificio religioso in stile normanno, romanico e gotico della cittadina scozzese di Kirkwall, nell'isola di Mainland (isole Orcadi): dedicata a Magnus Erlendsson, conte delle Orcadi, fu fondata nel 1137 ed ampliata nel XIII, XIV e XV secolo e quindi rinnovata nel corso del XIX secolo e agli inizi del XX secolo. Si tratta della cattedrale posta più a settentrione di tutto il Regno Unito ed è definita per questo la "luce nel nord" ("Light in the North"). L'edificio è classificato come monumento di Categoria A. Il titolo di cattedrale è onorifico e storico, risalente al periodo prima della riforma scozzese. L'attuale congregazione è parte del Presbiterio di Kirkwall della Chiesa di Scozia. Storia La cattedrale di San Magnus di Kirkwall fu fondata nel 1137 dal conte norvegese Rögnvald Kali Kolsson, nipote del santo, e la sua costruzione fu iniziata durante il periodo in cui era in carica il vescovo Guglielmo il Vecchio nella diocesi delle Orcadi. L'edificio originario fu costruito in stile romanico, con successive aggiunte in stile gotico. Dopo l'annessione alla Scozia delle isole Orcadi, avvenuta nel 1468, la cattedrale di Kirkwall passò sotto il controllo del vescovo di Saint Andrews. I successivi vescovi di Kirkwall furono quindi in maggioranza di origine scozzese e non più di origine norvegese. Quindi, nel 1486, re Giacomo III di Scozia redasse un documento in cui la cattedrale di San Magnus veniva assegnata agli abitanti di Kirkwall. Nel 1560, nel corso della riforma protestante, la cattedrale di Kirkwall fu tra le cattedrali della Gran Bretagna che non subirono conseguenze. Nel 1605, la cattedrale fu occupata dalle truppe inglesi, che vi stabilirono un loro quartiere generale. Sono tuttora visibili i ganci di ferro per i cavalli inseriti nella navata. Nel 1845, il governo britannico confiscò l'ex cattedrale, espellendo la congregazione ivi presente. La chiesa tornò però in possesso del Royal Burgh di Kirkwall sei anni dopo. Tra il 1913 e il 1930, fu intrapresa un'opera di riammodernamento dell'edificio: tra i principali interventi, vi fu la sostituzione del tetto piramidale della torre campanaria. Nel 1919, durante i lavori fu rinvenuto uno scheletro, il cui teschio recava una ferita compatibile con le modalità in cui fu ucciso San Magnus. Negli anni settanta del XX secolo, l'ala occidentale correva il rischio di crolli. L'ala fu quindi rinnovata e riaperta nel 1987 in presenza della regina in occasione dell'850º anniversario della fondazione della cattedrale. Architettura L'edificio è a pianta cruciforme. All'interno dell'edificio, trovano posto numerose tombe e memoriali, molte delle quali (perlopiù risalenti al XVII secolo) sono visibili nell'ala settentrionale e nell'ala meridionale dell'edificio. All'interno della chiesa si trova inoltre un organo, costruito nel 1925 da Henry Willis e figli. Note Voci correlate Cattedrali in Scozia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di San Magnus Collegamenti esterni (EN) St Magnus Cathedral - Sito ufficiale, su stmagnus.org.
St. Magnus Cathedral

De St. Magnus Cathedral (Sint-Magnuskathedraal) is de kathedraal van Kirkwall, de hoofdstad van de Orkney-eilanden in Schotland, op het eiland Mainland. De kathedraal werd opgericht ter ere van Sint-Magnus, graaf van Orkney tussen 1108 en 1117, door diens neef Sint-Rognvald. De resten van beide heiligen bevinden in de kathedraal. De bouw begon in 1137 en werd voltooid in 1152. Het is de noordelijkst gelegen kathedraal van Groot-Brittannië. Over de stichting van de kathedraal wordt verhaald in de Orkneyinga saga. Sinds de reformatie in 1560 is de kathedraal in gebruik als een presbyteriaanse parochiekerk van de Church of Scotland. Bouw In opdracht van Sint-Rognvald werd er in 1137 een begin gemaakt met de bouw van de kathedraal ter ere van zijn oom Sint-Magnus. Zijn vader Kol, een stamhoofd uit Noorwegen, trad op als bouwmeester. De meestermetselaars waren opgeleid in Durham. Het oudste metselwerk kan gevonden worden in het westelijke deel van het koor, in de transepten. Er werd gebruikgemaakt van romaanse rondbogen. Aan het eind van de twaalfde eeuw werden kapelletjes toegevoegd aan elk transept. De smalle ramen met puntige bogen zijn vroeggotisch. In de dertiende eeuw werd de kathedraal vergroot en werd het koor naar het oosten uitgebreid. In dit deel vertonen de pilaren meer precisiewerk vergeleken met de massieve pilaren in de overige delen van de kathedraal. De rondboog werd hier nog wel gebruikt om de harmonie met de vroegere delen te behouden. In de oostelijke pilaren zijn Franse invloeden te zien in de versieringen, menselijke figuren en groteske dierfiguren. Eveneens werd er een begin gemaakt met de uitbreiding van de kathedraal in westelijke richting. Een nieuwe façade werd gebouwd met drie versierde doorgangen. Hierbij werd gebruikgemaakt van rood en geel gesteente. De rode steen is afkomstig van Head of Holland nabij Kirkwall. De geelkleurige zandsteen komt hoogstwaarschijnlijk van Eday. De vieringtoren werd in de veertiende eeuw aan de kathedraal toegevoegd. De westelijke uitbreiding van het schip en de completering van de westelijke façade vond plaats in de vroege vijftiende eeuw. De oude romaanse stijl werd hiervoor nog gevolgd. Grafmonumenten Er zijn tal van grafmonumenten te vinden in de kathedraal. Zo liggen de overblijfselen van Sint-Magnus, aan wie de kathedraal is opgedragen, en zijn bouwer Sint-Rognvald in twee pilaren voor het koor. In 1263 overleed in Kirkwall Haakon IV van Noorwegen en hij werd begraven voor de schrijn van Sint-Magnus. In 1264 werd zijn lichaam overgebracht naar Noorwegen. In 1963 werd een marmeren herdenkingssteen geplaatst in de vloer van het koor. Externe links (en) St Magnus Cathedral bij Orkney Heritage (gearchiveerd) (en) St Magnus Cathedral, Kirkwall op Orkneyjar
Katedra św. Magnusa w Kirkwall

Katedra świętego Magnusa (ang. Saint Magnus Cathedral) – kościół parafialny należący do Kościoła Szkocji. Budowana była w XII, XIII wieku i w latach późniejszych; rozpoczęta w 1137 roku, odnowiona w 1800, 1848, 1893 i w latach 1913-1930. Reprezentuje style: normański, romański i gotycki. Kościół wzniesiony na planie krzyża z pochylonymi nawami bocznymi podzielonymi przez filary o pełnej wysokości z uformowanymi narożnikami i dużymi cylindrycznymi i żłobkowanymi, ze stożkowatymi nasadkami szczytami; szczyty północnych i południowych transeptów z podobnymi pinaklami flankujacymi; środkowa wieża na planie kwadratu z ośmiokątna iglicą; przęsła kaplic od strony wschodniej każdego transeptu. Mur ciosowy i gruzowany z czerwonego i żółtego piaskowca z wypolerowaną powierzchnią. Podbeton; różnorodne kordonowe i koronujące przebiegi; przedłużone jako gzymsy okapnikowe nad kilkoma oknami; kroksztynowe gzymsy w nawach bocznych, nawie głównej i transeptach (północna strona nawy głównej z odwróconą liliową dekoracją na miejscu kroksztynów); oburamienne przypory dzielące przęsła naw bocznych. Okrągło i ostrołukowe wielookapnikowe (kilka z krokwią i pepitką) okna z narożnikową nasadką, kilka z naprzemiennymi grupami z czerwonego i żółtego kamienia; kamienne maswerki; słupki okienne i okienka wentylacyjne; okna rozetowe przy wschodniej fasadzie i przy południowym transepcie; dekoracyjne ornamentowe zawiasy odlane z żelaza, Wieża: przebiegi koronujące i nadprożowe; gzymsy kroksztynowe z trzema szczytowymi oknami i dwoma wystającymi poza nie odprowadzającymi rzygaczami na każdej ścianie; narożnikowe nasadki przy wielokapnikowych, podwójnych oknach z żaluzjami z każdej strony; żabkowane szczyty przy zakończonych trzema liśćmi oknach od naprzemiennych stron iglicy; wiatrowskaz. Bibliografia Broad Street, St Magnus Cathedral, (Cathedral Church of St Magnus the Martyr), (Church of Scotland), including boundary walls, railings, graveyard and war memorial Historic Scotland
Sankt Magnuskatedralen

Sankt Magnuskatedralen eller Kirkwallkatedralen, är en kyrkobyggnad i Kirkwall på Orkneyöarna. Den är rest över Magnus den helige som dräptes 1115. Magnus-katedralen är det mäktigaste minnesmärket från nordmännens herravälde över Orkneyöarna och den är näst efter Nidarosdomen det mest betydande norska byggnadsverk från medeltiden som har bevarats. Katedralen påbörjades 1137 av Ragnvald jarl. Hans far Kol Kolsson ledde byggnadsarbetet. Det ursprungliga koret, större delen av tvärskeppet och östra delen av långskeppet blev rest i normandisk stil. Byggnationen fortsatte i övergångsstil till gotik under biskop Bjarne (1188–1223), och senare förlängde biskop Henrik (1248–49) koret med en gotisk tillbyggnad. Han påbörjade också västfasaden, som blev klar omkring 1450 under biskop Thomas Tulloch. Stora delar av grundplanen visar likhet med Nidaros domkyrka. Materialet är dels grå lerskiffer, dels röd sandsten. Källor ”Magnus-katedralen”. Store norske leksikon. CC-BY-SA. http://www.snl.no/Magnus-katedralen. Läst 2 maj 2011. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sankt Magnuskatedralen.﻿
Loch Killin

Loch Killin is a small freshwater loch in the Monadhliath Mountains, in Highland, Scotland, United Kingdom. Geography The loch is about 1.2 miles (1.9 km) long, and is one of numerous small lochs close to the southern end of Loch Ness, the southernmost point of which lies nine miles to the west. The nearest settlement is Whitebridge, which is approximately 5 miles (8.0 km) to the north-west of the loch and which features a Jacobite era bridge built by George Wade in 1732. This includes the neighbouring hamlet and abandoned former township of Easter Drummond. The Loch is part of a wider hydroelectricity scheme at Garrogie. There are a couple of hunting lodges in proximity to the lodge, specifically Garrogie lodge and Killin lodge, as well as several tracks through the valleys towards a wind farm in the Grampian Mountains. Ecology The waters of Loch Killin are home to the Haddy charr (Salvelinus killinensis), a species of char named after this loch. It is endemic to this lake as well as Loch Doine, and possibly Loch Builg. Association The Royal Navy frigate HMS Loch Killin was named after the loch. References
Talla Reservoir

Talla Reservoir, located a mile from Tweedsmuir, Scottish Borders, Scotland, is an earth-work dam fed by Talla Water. The reservoir is supplemented by water from the nearby Fruid Reservoir. It was opened in 1905. To assist in bringing the materials for its construction, the Talla Railway was built. History In the late 19th century engineers surveying for the Edinburgh and District Water Trust (EDWT) identified the area around the loch at Talla in the hills above Tweedsmuir in the Scottish Borders as an ideal site for a new reservoir to supply the increasing water demands of the expanding city of Edinburgh, 28 miles to the north. In the mid-1890s the land was secured from the Trustees of the Earl of Wemyss and March Estates for £20,000. Construction was by James Young & Sons. On 29 September 1897 a stone-laying ceremony marked the start of construction of Victoria Lodge, at the southern terminus. The lodge was built as the headquarters for the Trustees of the Edinburgh Water Company. A category B listed house in the Scots Renaissance style, it sits in its own private grounds overlooking the reservoir. All materials for construction were lifted from there to the construction site by a ropeway, called a 'Blondin' after the famous tightrope walker Charles Blondin. These included stone and aggregates from quarries in North Queensferry and Craigleith, pipes, valve gear and pumping equipment from central Scotland, as well as the clay, gravel and sand used in the dam embankment. Puddle clay, for the watertight barrier within the dam came from the Carluke area; this material was initially developed by James Brindley for canal lining. In total, over 100,000 tons of material were transported for the building of the reservoir, and at least 30 of the workmen (who were mostly Irish) died during construction and are buried at Tweedsmuir churchyard. Construction work was virtually complete by late 1904 and Talla Water was diverted into the bed of the reservoir on 20 May 1905. The official opening ceremony on 28 September was carried out by Lady Cranston, wife of the Lord Provost. The total cost was £1.25 million (the equivalent of £156 million in 2020). See also List of places in the Scottish Borders List of places in Scotland List of reservoirs and dams in the United Kingdom Sources John Furneval's article on Railscot External links Talla Reservoir – A man made beauty
Embalse de Talla

El embalse de Talla es un embalse localizado a un kilómetro y medio de Tweedsmuir, en los Borders del sur de Escocia, en Reino Unido. Se trata de una presa alimentada por las aguas del río Talla y de la cercana presa de Fluid . Fue inaugurado en 1899. Para transportar los materiales de su construcción se proyectó el Ferrocarril de Talla. Historia A finales del siglo XIX, los ingenieros de la Edinburgh and District Water Trust identificaron el área alrededor del antiguo lago de Talla en las colinas encima de Tweedsmuir, en los Borders escoceses, como un lugar idóneo para construir una nueva presa para hacer frente a la creciente demanda de agua de la ciudad de Edimburgo, situada a unos 45 kilómetros al norte.​ A mediados de los años 1890, las tierras fueron compradas a los administradores del conde de Wemyss y March Estates por 20.000 libras esterlinas. La construcción fue llevada a cabo por James Young & Sons. El 29 de septiembre de 1897 se puso la primera piedra y comenzó la construcción de Victoria Lodge en la zona sur. El edificio es ahora una casa particular. Los materiales fueron subidos desde allí a la construcción mediante una especie de funicular llamado Blondin en honor del famoso equilibrista francés Charles Blondin.​ Los materiales empleados incluían piedra y grava de canteras de North Queensferry y Craigleith. Las tuberías, válvulas hidráulicas y equipos de bombeo se transportaron desde el centro de Escocia. La mezcla de arcilla, grava y arena usada para impermeabilizar (que fue perfeccionada por el constructor de canales James Brindley) era de la zona de Carluke. Para la construcción de la presa se transportaron más de 100.000 toneladas de material y en las obras murieron al menos 30 trabajadores -la mayoría de ellos irlandeses- que están enterrados en el cementerio de Tweedsmuir.​ Las obras se completaron a finales de 1904 y el Talla Water fue desviado al embalse el 20 de mayo de 1905. La ceremonia oficial de inauguración tuvo lugar el 28 de septiembre y fue presidida por Lady Cranston, esposa del alcalde. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Embalse de Talla. Artículo sobre el Talla Railway (en inglés)
Talla Reservoir

Talla Reservoir är en reservoar i Storbritannien. Den ligger i riksdelen Skottland, i den centrala delen av landet, 500 km nordväst om huvudstaden London. Talla Reservoir ligger 403 meter över havet. Arean är 1,21 kvadratkilometer. Trakten runt Talla Reservoir består i huvudsak av gräsmarker. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Talla Reservoir.
West Water Reservoir

Das West Water Reservoir ist ein Stausee in Schottland. Geographie Der etwa einen Kilometer lange und maximal 440 m breite See liegt an der Nordwestgrenze der Council Area Scottish Borders an der Ostflanke der Pentland Hills. Rund drei Kilometer östlich befindet sich die Ortschaft West Linton. Mit dem King Seat im Norden, dem Catstone Hill im Westen sowie dem Mendick Hill im Südosten rahmen drei Hügel den Stausee ein. Hauptzufluss ist der kurze Bergbach West Water, der zwischen King Seat und Catstone Hill entspringt. Den 36,8 Hektar bedeckenden See speisen jedoch noch weitere Bäche. Der abschließende Erddamm befindet sich an der Südostseite. Das abfließende West Water mündet bei West Linton in das Lyne Water. Geschichte Die Bauarbeiten zur Stauung des West Water wurden 1969 abgeschlossen. Der See dient der Wasserversorgung in den Scottish Borders. Betreiber ist der Wasserversorger Scottish Water. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu West Water Reservoir auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
West Water Reservoir

West Water Reservoir (sometimes Westwater Reservoir) is an artificial reservoir in the Pentland Hills, Scottish Borders, 3 kilometres (1.9 miles) west of West Linton, and 26 kilometres (16 miles) south west of Edinburgh. It is a drinking water reservoir for Edinburgh and the Lothians and is located 320 metres (1,050 ft) above sea level. It is an important site for wildfowl and is designated as a SSSI and a Ramsar site. Description West Water reservoir was opened in 1969 with an earthwork dam on the West Water, a tributary of the Lyne Water which, in turn, is a tributary of the River Tweed. The reservoir has an area of 36.8 hectares (91 acres). The reservoir is surrounded by the North Slipperfield Estate which manages the land for rough grazing and shooting. Archaeology Erosion caused by the creation of the reservoir exposed an Early Bronze Age flat cist cemetery. When this was excavated the archaeologists found nine surviving cists. These contained remains from both inhumations and cremations and most of the deceased were sub-adult or young adults. Evidence of floral tributes was found in three burials and grave goods were also found. Fishing West Water reservoir is used by fly fishing anglers and is stocked with brown trout. The fishing rights were transferred from Scottish Water to the local angling club in 2003. Conservation West Water Reservoir is a Site of Special Scientific Interest and a Ramsar site. The reason for this is that in the autumn and winter the reservoir is host to a large roost of pink-footed geese which, in the years 2003–2008 had an average peak number of over 40,000 birds, almost 115 of the total population of this species. In addition to the pink-footed geese there is a diverse community of wildlife around the reservoir including breeding common gull, common ringed plover, dunlin and common tern. Other important wintering and passage species include common goldeneye, barnacle goose, tufted duck and Eurasian teal. See also List of reservoirs and dams in the United Kingdom Baddinsgill Reservoir Fruid Reservoir Megget Reservoir Talla Reservoir References External links Wildfowl and Wetlands Trust monitoring of Greenland/Iceland pink-footed goose "Information Sheet on Ramsar Wetlands" (PDF). (106 KB) SPA designation Further details
River Doon

The River Doon (Scottish Gaelic: Abhainn Dhùin, pronounced [avɪɲˈɣuːɲ]) is a river in Ayrshire, Scotland. Its course is generally north-westerly. The source of the Doon is Loch Doon, high in the Galloway Hills. It reaches the Firth of Clyde just south of Ayr. Course The River Doon begins at Loch Doon, flowing in a northwesterly direction from the loch. The loch is dammed at the source of the river by the Loch Doon Dam, built in the 1930s, to provide water to the Galloway Hydro Electric Scheme, today operated by Scottish Power. The river flows north from the loch through Ness Glen, a densely forested gorge, and Bogton Lock. It then passes near to the town of Dalmellington, and through the villages of Patna, Dalrymple, and Alloway, birthplace of Robert Burns. The Doon ends its nearly 40-mile course at the Firth of Clyde, just south of Ayr. Watermills There were a total of 11 watermills along the course of the Doon. They were mainly for grinding corn but there was a thread works at Patna and a cloth mill at Skeldon. In popular culture The Doon is mentioned in Burns' classic narrative poem Tam o' Shanter, along with the Brig o' Doon, which spans 72 feet (22 metres) across the river, just outside Alloway. The river is also the major setting for his lesser-known poem The Banks o' Doon. References
Doon (fleuve)

La Doon (Abhainn Dhùin en gaélique écossais) est un fleuve de l'Ayrshire, dans le sud-ouest de l'Écosse. Elle prend sa source au loch Enoch (en), dans les Galloway Hills (en). Son cours est généralement orienté du sud-est vers le nord-ouest. Elle passe près de la ville de Dalmellington et traverse les villages de Patna, Dalrymple et Alloway (lieu de naissance de Robert Burns) avant de se jeter dans le Firth of Clyde au sud de la ville d'Ayr. Dans les années 1930, le Loch Doon fut pourvu d'un barrage afin d'approvisionner en eau le système de centrales hydro-électriques du Galloway. Il est aujourd'hui opéré par la Scottish Power. Le poète écossais Robert Burns, natif d'Alloway, mentionne la Doon dans son poème Tam o' Shanter, ainsi que le Brig o' Doon (en), un pont de la fin du Moyen Âge long de 22 mètres qui enjambe le fleuve à la sortie du village. Les berges de la Doon servent aussi de décor à un autre poème moins connu de Burns, The Banks O' Doon. Références Liens externes Portail des lacs et cours d'eau Portail de l’Écosse