NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Aultmore (destilleri)

Aultmore er et skotsk whisky destilleri i Keith (Moray), som producerer en single malt-whisky af samme navn. Navnet er afledt af udtrykket An t-Allt Mòr, gælisk for “stor bæk”, med henvisning til vandkilden Auchinderran Burn. Historie Aultmore blev grundlagt i 1895 af Alexander Edward, som på det tidspunkt ejede Benrinnes-destilleriet. Destilleriet blev oprindeligt drevet af et vandhjul, men blev snart ombygget til at anvende en dampmaskine i stedet, som kørte dag og nat i 70 år, bortset fra vedligeholdelsesperioder. Under vedligeholdelse blev strømmen leveret af det overvejende pensionerede vandhjul. Dampmaskinen er i dag udstillet på destilleriets område. Destilleriet blev udvidet i 1898, og produktionen blev fordoblet. I 1899 var destilleriet ejet af Pattisons, som gik konkurs samme år. Produktionen faldt drastisk, og destilleriet lukkede. Aultmore genåbnede omkring 1904, men lukkede igen under første verdenskrig på grund af mangel på byg. Efter krigens afslutning genåbnede det og blev i 1923 opkøbt af John Dewar & Sons, Ltd.. Kort efter, i 1925, blev det købt af The Distillers Company. I 1930 skiftede det igen ejer, da det blev overtaget af Scottish Malt Distillers. I 1950’erne var destilleriet et af de første til at anvende draff (et restprodukt fra whiskyproduktionen) som dyrefoder. Destilleriets malterigulve lukkede i 1968, og hele destilleriet blev genopbygget og udvidet i 1970. En ny spirit still og wash still blev installeret ud over de to eksisterende kedler, og Aultmore genåbnede i 1971. I 1998 blev destilleriet solgt tilbage til Bacardi-datterselskabet Dewar’s, som tidligere havde ejet Aultmore mellem 1923 og 1925. Aultmore lancerede sin første officielle aftapning, en 12-årig, i 2004, efter en tidligere udgivelse i serien Flora and Fauna samt en tidligere Rare Malts-udgivelse. Referencer
Aultmore

Aultmore ist eine Whiskybrennerei bei Keith, Banffshire, Schottland, Großbritannien. Geschichte Die Brennerei wurde 1896 von Alexander Edwards erbaut. 1898 wurde sie Teil seiner Oban & Aultmore-Glenlivet Distilleries. 1913 ging sie in den Besitz von John Dewar & Sons über und 1925 wurde sie von Distillers Company Limited (DCL) übernommen. 1970/1971 wurde Aultmore renoviert und dabei von zwei auf vier Stills erweitert. 1987 übernahm United Distillers (UD) die Brennerei. 1998 verkaufte Diageo/UD die Brennerei als Teil von Dewar’s zusammen mit Bombay Sapphire Gin für 1150 Millionen Pfund an Bacardi. Produktion Das Wasser der zur Region Highlands/Speyside gehörenden Brennerei stammt vom Auchinderran Burn. Das Malz kommt von den United Distillers-Maltings in Burghead, Roseisle und Glenesk. Die Brennerei verfügt über einen Maischbottich (mash tun) (9,2 Tonnen) aus Edelstahl und sechs Gärbottiche (wash backs) (je 46.500 l) aus Lärchenholz. Destilliert wird in zwei wash stills (je 15.500 l) und zwei spirit stills (je 14.859 l) die durch Dampf erhitzt werden. Abfüllungen Seit 2004 gibt es einen 12-jährige Single Malt als Original-Abfüllung. Aus der Rare Malts Serie von United Distillers gibt es einen 21-jährigen. Aus der Shieldaig Kollektion gibt es einen 16-jährigen (251 Flaschen) und einen 23-jährigen (162 Flaschen). Siehe auch Liste der schottischen Brennereien Literatur Charles MacLean (Hrsg.): Whisky. World Guide, Regions, Distillers, Malts, Blends, Tasting Notes. Dorling Kindersley, London et al. 2008, ISBN 978-0-7566-3349-3. Walter Schobert: Das Whiskylexikon. Fischer Taschenbuch Verlag, Frankfurt/M. 2003, ISBN 978-3-596-15868-3 Ingvar Ronde (Hrsg.): Malt Whisky Yearbook 2017 MagDig Media Limited, Shrewsbury. 2016, ISBN 978-0-9576553-3-1 Weblinks Eintrag zu Aultmore auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch) Quellen
Aultmore distillery

Aultmore distillery is a whisky distillery in Keith, Moray, producing an eponymous single malt whisky. Its name is a derived from the phrase An t-Allt Mòr, Gaelic for big burn, referring to its water source the Auchinderran burn. History Aultmore distillery was founded in 1895 by Alexander Edward, then owner of the Benrinnes distillery. The distillery was originally powered by a waterwheel, and was soon adapted to use a steam engine instead, which ran day and night for 70 years, apart from maintenance. During maintenance hours power was provided by the mainly retired waterwheel. The steam engine is now on display at the distillery site. The distillery was expanded in 1898, and production doubled. In 1899 the distillery was owned by Pattisons which went bankrupt in that year. Production plummeted, and the distillery closed. Aultmore reopened around 1904, and closed again during World War I due to barley shortages It reopened again after World War I ended, and was bought by John Dewar & Sons, Ltd. in 1923. Shortly thereafter, in 1925, it was bought by Distiller Company. It changed hands again in 1930, when it was bought by Scottish Malt Distillers. The distillery was in the 1950s one of the first to use the draff, a wasteproduct of whisky production, as animal feed. The distillery's malting floors closed in 1968 and the entire distillery was rebuilt and expanded in 1970. A new spirit still and wash still were placed in addition to the two stills that were already present, and Aultmore Reopened in 1971. In 1998 the distillery was sold back to Bacardi subsidiary Dewars, which had previously owned Aultmore between 1923 and 1925. Aultmore produced their first official bottling, a 12-year-old, in 2004, after an earlier flora and fauna release, and an earlier rare malts release. References
Aultmore (distillerie)

Aultmore est une distillerie de whisky située à Keith dans le Banffshire dans la grande région productrice de whisky, le Speyside. Histoire La distillerie a été construite en 1896 par Alexander Edwards. En 1898, elle fait partie de sa société Oban & Aultmore-Glenlivet Distilleries. En 1913, il vend Aultmore à John Dewar & Sons. La distillerie est ensuite acquise par Distillers Company Limited (DCL). Aultmore est rénovée en 1970-1971. Elle est alors agrandie pour passer de deux à quatre alambics. En 1987 United Distillers devenu Diageo la rachète pour la revendre en 1998 à Bacardi dans le cadre de l’acquisition de Bombay Sapphire. Production L’eau utilisée dans la distillerie provient de la source Auchinderran ; le malt des malteries de United Distillers de Roseisle et Glenesk. La distillerie possède un mashtun de 9.2 tonnes en acier inoxydable et 6 cuves de fermentation de 46 500 litres en bois de mélèze. Pour la distillation, Aultmore utilise quatre alambics, deux mash stills de 15 500 litres et deux spirits stills de 14 859 litres chauffés à la vapeur. Embouteillage officiel Depuis 2004, Aultmore commercialise une toute petite partie de sa production en single malt whisky. Aultmore 12 ans Aultmore 21 ans Rare Malts Embouteillage indépendant De très nombreux embouteilleurs indépendants proposent des versions d’Aultmore. Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Aultmore » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de l’Écosse Portail des entreprises Portail du whisky
Aultmore

Aultmore is een whiskystokerij in Keith (Banffshire), die een gelijknamige single malt whisky produceert. De naam van Aultmore is afgeleid van An t-Allt Mòr, Schots-Gaelisch voor grote beek, een verwijzing naar de watervoorziening van de whisky, de Auchinderran burn. Aultmore is gesticht in 1895 door Alexander Edward, die op dat moment ook de distilleerderij Benrinnes bezat. In eerste instantie werd de stokerij aangedreven door een waterrad, maar al snel is Aultmore overgegaan op het gebruik van een stoommachine. De stoommachine is 70 jaar continu in gebruik geweest afgezien van tijd voor onderhoud. Tijdens onderhoud werd teruggevallen op het waterrad dat verder niet meer gebruikt werd. Deze stoommachine is nu tentoongesteld op de distilleerderij. In 1898 was er een uitbreiding van de stokerij, die de productie verdubbelde. In 1899 was Aultmore eigendom van Pattisons, dat in dat jaar failliet ging. De productie liep terug naar nul, en de stokerij werd gesloten. In 1904 ging Aultmore weer open, maar moest weer sluiten door de graantekorten van de Eerste Wereldoorlog. Na de Eerste Wereldoorlog ging de stokerij weer open en werd zij gekocht door John Dewar & Sons in 1923. Kort daarna, in 1925, nam Distiller Company Aultmore over van John Dewar & Sons. In 1930 ging Aultmore weer van de hand, deze keer naar Scottish Malt Distillers. De stokerij was een van de eerste toen ze in de jaren 50 begonnen met het gebruik van de draf als veevoer. De distilleerderij sloot de moutvloeren in 1968, en twee jaar later, in 1970 werd Aultmore volledig gerenoveerd. Er werden twee nieuwe ketels naast de oude geplaatst, en in 1971 kon Aultmore weer open. In 1998 kwam Aultmore weer terug bij John Dewar & Sons, ook al eigenaar tussen 1923 en 1925, dat inmiddels onderdeel geworden was van Bacardi. De eerste officiële botteling van Aultmore, een twaalf jaar oude whisky, kwam uit in 2004. Daarvoor waren al een semiofficiële botteling uitgebracht in de Flora and Fauna serie, en een Rare Malts collection uitgave.
Avonský akvadukt

Avonský akvadukt (anglicky Avon Aqueduct) je kamenný obloukový most, který nedaleko města Linlithgow ve Skotsku převádí plavební vodní kanál Union (Union Canal) přes řeku Avon. Je nejdelším plavebním akvaduktem ve Skotsku a po Pontcysylltském akvaduktu je druhým nejdelším ve Velké Británii. V roce 1972 byl zapsán na seznam skotského kulturního dědictví v nejvyšší kategorii A. Historie Akvadukt vedoucí mezi oblastmi Západní Lothian a Falkirk byl postaven podle projektu Hugha Bairda, který svůj projekt konzultoval s Thomasem Telfordem. Podobnou konstrukci použil na všech třech akvaduktech (Avonský akvadukt, Slatefordský akvadukt a Almondský akvadukt) na kanálu Union. Stavba byla zahájena v roce 1818 a dokončena v roce 1822, kdy byl kanál Union uveden do provozu. Stavbu prováděli pánové Craven, Whitaker a Nowell, kteří díky svému úspěchu při stavbě mostu přes řeku Ouse podali nejlepší nabídku. Popis Avonský akvadukt je 247 m dlouhý, 7,2 m široký a 25,9 m vysoký. Nachází se asi kilometr jihozápadně od malé vesnice Whitecross. Převádí kanál Union přes řeku Avon. Most překonává řeku dvanácti oblouky o světlé výšce 23 metrů o rozpětí 15 m. Duté pilíře se k vrcholu mírně zužují a ve výšce 15 m na ně nasedají oblouky. Přístup do pilířů je malými dvířky v patě pilíře. Kanál se před oběma konci akvaduktu zužuje a na mostě je široký čtyři metry a hluboký 1,8 metru, přes most přechází v litinovém korytu. Protože tento typ konstrukce nevyžaduje těžké kamenné konstrukce, které by vydržely boční tlak vody, mohl být most postaven štíhlejší. Podél každé strany vodní cesty vede 1,2 metru široký kamenný vlečný chodník. Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Avon Aqueduct na anglické Wikipedii a Avon Aqueduct na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Avonský akvadukt na Wikimedia Commons
Avon Aqueduct

Der Avon Aqueduct ist eine Kanalbrücke des Union Canal über den Avon, der an dieser Stelle die Grenze zwischen den schottischen Council Areas West Lothian und Falkirk bildet. Es handelt sich um die längste Kanalbrücke in Schottland und, nach dem Pontcysyllte-Aquädukt, um die zweitlängste im Vereinigten Königreich. 1972 wurde das Bauwerk in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Kategorie A aufgenommen. Beschreibung Die 247 m lange und 7,2 m breite Kanalbrücke liegt rund einen Kilometer südwestlich der kleinen Ortschaft Whitecross. Sie führt den Union Canal über den Avon. Der Bau wurde im Jahre 1818 begonnen und schließlich 1822 abgeschlossen. Im selben Jahr wurde der Union Canal eröffnet. Die Brücke führt in zwölf Bögen über den Fluss, die eine lichte Höhe von 23 m aufweisen. Die Bögen besitzen eine Weite von je rund 15 m. Der Kanal verjüngt sich vor den Brückenenden und wird mit einer Breite von vier Metern bei einer Tiefe von 1,8 Metern in einer stählernen Einfassung über die Brücke geführt. Da bei dieser Bauart keine schweren Steinkonstruktionen zur Aufnahme des lateralen Wasserdrucks nötig sind, konnte die Brücke verhältnismäßig leicht gebaut werden. Auf einer Seite verläuft ein 1,2 m breiter Fußweg entlang des Wasserweges. Die Unterstruktur ist zu Wartungszwecken durch einen Eingang am Nordende zugänglich. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Union Canal, Avon Aqueduct auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Avon Aqueduct

The Avon Aqueduct is a navigable aqueduct that carries the Union Canal over the River Avon, near Linlithgow, Scotland. History The aqueduct was built to a design by Hugh Baird, with advice from Thomas Telford, in tandem with the aqueducts at Slateford and Lin's Mill, with which it shares its design. Telford was not convinced that the stone arches were necessary in conjunction with the iron trough, but Baird used both on all three major aqueducts. Construction was carried out by Messrs. Craven, Whitaker and Nowell between 1819 and 1821, their success in building a stone bridge over the River Ouse making their tender for the contract "by far the most eligible". The aqueduct straddles the border between the West Lothian and Falkirk Council areas, so has two Historic Environment Scotland listings. The aqueduct is a category A listed building. Design The Barton Aqueduct of 1761, and subsequent canal aqueducts in the United Kingdom, used large quantities of masonry and puddling to obtain watertightness. After the success of The Iron Bridge in 1789, however, cast iron was used by Telford on aqueducts such as Chirk and Pontcysyllte. Aqueducts built in the early part of the 19th century use either puddle clay or an iron trough in no particular pattern. The Avon Aqueduct uses an iron trough to achieve watertightness, as well as containing the outward pressure of the water, allowing it to be of more slender construction than a purely stone aqueduct such as the Kelvin Aqueduct. It is just over 810 feet (250 m) long including the tapered part of the canal at each end, and 86 feet (26 m) high above the surface of the river. The aqueduct is carried on twelve segmental arches, each of 50 feet (15 m) span. The piers, which are slightly tapered, spring into the arches at a height of 50 feet (15 m) above the river level, and the tops of the arches are 50 feet (15 m) above that point. The piers are hollow, and access to the inside of the structure underneath the trough is gained by a small door 3 feet (0.91 m) high by 2 feet 6 inches (0.76 m) wide. The structure is 23 feet 8 inches (7.21 m) wide at the top, and the canal is 13 feet (4.0 m) wide and around 6 feet (1.8 m) deep due to silting. There are stone towpaths 4 feet (1.2 m) wide along each side. It is the longest and tallest aqueduct in Scotland, and the second longest in Britain, after the Pontcysyllte Aqueduct in Wales. The river passes under the aqueduct at the eastern end, where the aqueduct has a slight curve. It can be viewed from Muiravonside Country Park. See also List of canal aqueducts in Great Britain List of Category A listed buildings in Falkirk List of listed buildings in Muiravonside, Falkirk References External links Media related to Avon Aqueduct at Wikimedia Commons
Avon-aquaduct

Het Avon-aquaduct is een kanaalbrug in het Union Canal die de Avon-rivier overbrugt. De brug ligt bij de Schotse plaats Linlithgow. Ontwerp De kanaalbrug is een ontwerp van de Schotse ingenieur Hugh Baird (1770-1824). Baird was ook nauw betrokken bij de aanleg van het Union Canal waarvan de kanaalbrug een belangrijk onderdeel is. Hij kreeg hierbij de hulp van Thomas Telford. Telford vond zijn ontwerp overdadig, hij zag geen noodzaak om de ijzeren vaarbak zo zwaar te ondersteunen met natuurstenen pilaren. Baird hield vast aan zijn ontwerp en de bouw vond plaats tussen 1819 en 1821. De aannemer was voor de bouw was het bedrijf Messrs. Craven, Whitaker en Nowell, zo genoemd naar de drie partners in de onderneming. Beschrijving Bij de bouw van het Barton-aquaduct, gereedgekomen in 1761, en daaropvolgende kanaalbruggen, werden grote hoeveelheden metselwerk en klei gebruikt om waterdichtheid te verkrijgen. Na het succes van de Iron Bridge in 1779, gebruikte Telford gietijzer voor de bouw van de kanaalbruggen van Chirk en Pontcysyllte. Bij het Avon-aquaduct werd ook gebruik gemaakt van een gietijzeren bak. De bak was waterdicht en de druk van het water op de wanden werd voldoende opgevangen. De kanaalbrug is 250 meter lang en ligt zo'n 26 meter boven de rivier de Avon. De gietijzerenbak wordt gedragen door twaalf segmentbogen, elk met een onderlinge afstand van 15 meter. De pijlers zijn hol en er is een kleine deur die toegang geeft tot de binnenruimte. Op de brug ligt aan beide zijden van de vaarweg een stenen jaagpad van 1,2 meter breed. Het is de op een na langste kanaalbrug in het Verenigd Koninkrijk, alleen het Pontcysyllte-aquaduct in Wales is nog langer. In februari 1971 kreeg de brug een Category A-status, een bouwwerk van nationaal of internationaal belang.
Avon Water

Avon Water, also known locally as the River Avon, is a 24-mile-long (39 km) river in Scotland, and a tributary of the River Clyde. Course The Avon Water rises in the hills on the boundary between East Ayrshire and South Lanarkshire, close to the head of the Irvine Water. The river flows in a north easterly direction, following the A71 road past Drumclog, and running to the south of Strathaven, where the river enters a more pronounced valley. The Avon flows between the village of Glassford, and Stonehouse to the south, before merging with the smaller Cander Water just south of Larkhall. The river then skirts the west side of Larkhall in a deepening gorge, crossed by the disused Larkhall railway viaduct, built in 1904 for the Caledonian Railway. Beyond this the gorge is part of Chatelherault Country Park, to the south of Hamilton. There are several public footpaths along this section of the gorge, although the area was once the preserve of the Duke of Hamilton, forming the hunting and pleasure grounds of the Dukes' former home, Hamilton Palace. Many features of this period remain in the park, including the Duke's Bridge which crosses the gorge. Older structures along the gorge include the ruins of Cadzow Castle, started in the 13th century, and the Cadzow Oaks, a group of oak trees, some of which are over 600 years old. The river bends to the east at the end of the gorge between the villages of Barncluith and Ferniegair, flowing beneath three listed stone bridges: a viaduct carrying the Argyle Line railway tracks, a single-arch bridge carrying the A72 road, and the Old Avon Bridge, now a footbridge. The Avon Water flows north beneath the M74 motorway, merging into the Clyde between Hamilton and Motherwell, beside Junction 6 of the M74. Etymology The name Avon is derived from the Brittonic *āβonā- (from āβ, "moving water", with the suffix –onā-), the word ancestral to Welsh afon, meaning "a river". References History of Avon Water and the town of Hamilton written by Garry L McCallum at Historic Hamilton www.Historic-Hamilton.co.uk External links Media related to Avon Water, East Ayrshire at Wikimedia Commons
Avondale Landfill

Avondale Environmental, better known as Avondale Landfill, is a major Scottish landfill located in Polmont, off junction 4 of the M9 motorway. Avondale takes large volumes of waste from the Forth Valley and some from West Lothian. Avondale has the ability to accept Non-Hazardous, Stable Non-Reactive Hazardous waste including asbestos/gypsum and compliant hazardous wastes. This is the first and currently only landfill with the ability to accept hazardous waste to landfill in Scotland under the Landfill Directive. The Avondale Landfill incorporates landfill gas recovery facilities which are used to generate renewable electricity on site which is supplied into the national grid. A Materials Recovery Facility opened in February 2012, with the intention of diverting the majority of waste from landfill, but was closed in 2013. The company also operates a contaminated soil treatment centre at Kinneil Kerse near Grangemouth/Bo'ness. References External links Avondale Landfill website Landmedia website
Ayrshire College

Ayrshire College is a further education institution in Scotland. Formed in August 2013 from a merger between Ayr College, Kilmarnock College and the Largs and Kilwinning campuses of James Watt College, it serves Ayrshire and surrounding areas, with campuses in Ayr, Kilmarnock and Kilwinning. History Ayrshire College was established on 1 August 2013, following the merger of the three main colleges in Ayrshire – Kilmarnock College, Ayr College as well as the Kilwinning and Largs campuses of James Watt College. Ayrshire College is an incorporated College under the Further and Higher education (Scotland) Act 1992. The college is a registered charity in Scotland with a registered charity number of (SCO21177). The Kilwinning campus of the college was previously a campus of James Watt College. In the 1990s, James Watt College expanded to include campuses on the Greenock waterfront in Greenock, and at the Inverclyde National Sports Training Centre in Largs. The Ayrshire campuses were demerged to form part of the new Ayrshire College in 2013. The Kilmarnock campus opened in October 2016. It was built on part of the site of the former Johnnie Walker bottling plant, following alcoholic beverage company Diageo's gifting of the location to the college. In 2009, Diageo, owner of Johnnie Walker, announced the proposed closure of the bottling plant facility in Hill Street, and in 2012, Diageo closed the facility with the loss of 700 jobs. In February 2013, the principal of Kilmarnock College, Heather Dunk, was named the principal designate of Ayrshire College. The colleges registered address is the Ayr campus of the college, based at Dam Park in Ayr. Campuses Main campuses Ayr Campus (Dam Park, Ayr) Kilmarnock Campus (Hill Street, Kilmarnock) Kilwinning Campus (Lauchlan Way, Kilwinning) Other campuses Skills Centre for Excellence (Irvine Royal Academy, Kilwinning Road, Irvine) Nethermains Campus (Simpson Place, Kilwinning) References External links Official website
Hipódromo de Ayr

El Hipódromo de Ayr​ (en inglés: Ayr Racecourse) se localiza en Whitletts Road, en Ayr, Escocia, al Norte del Reino Unido, siendo inaugurado en 1907. El espacio ha recibido las etapas de las carreras más prestigiosas y de mayor calidad de las disputadas en Escocia en los dos códigos del deporte practicados allí. Las carreras de caballos en Ayr se remontan a 1576, pero la primera reunión oficial no tuvo lugar hasta 1771 en un hipódromo situado en la zona de Seafield de la ciudad. Esta primera pista de carreras era un óvalo de una milla con curvas cerradas. Véase también Estadio Instalación deportiva Hipódromo Referencias