NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Олд-Ман-оф-Хой

Олд-Ман-оф-Хой, также Старик Хой или Старик острова Хой (англ. Old Man of Hoy) — скальное образование (кекур, самый высокий в Великобритании) высотой 137 метров на острове Хой (юго-западные Оркнейские острова, Шотландия). География Олд-Ман-оф-Хой расположен на западном берегу острова, возвышается над водой на 137 метров. Сложен из древнего красного песчаника, стоит на базальтовой плите. Является туристической достопримечательностью Шотландии, в частности, паро́м от Терсо до Стромнесса всегда проходит так, чтобы пассажиры полюбовались скалой. В нескольких сотнях метров от Олд-Ман-оф-Хой находится ещё одна местная достопримечательность, рукотворная, — Дуорфи-Стейн. История Современными учёными возраст скалы оценивается меньше чем в 400 лет, при этом на картах региона, сделанных мореплавателями в XVII — первой половине XVIII веков, на этом месте обозначен мыс, но не отдельно стоящая скала. Впервые в литературе для путешественников упоминается в 1806 году. Художник-пейзажист Уильям Даниэль в 1813 году или немного ранее написал эту скалу: она была значительно «толще» чем сейчас, а вершина была заметно меньшей площади, чем основание, в само́м основании имелась арка. К 1865 году Олд-Ман-оф-Хой уже был частично разрушен и имел лишь одну «ногу». В 1966 году вершина, ранее считавшаяся невозможной для восхождения, была покорена скалолазами Крисом Бонингтоном, Расти Бейли и Томом Пэти, которые потратили на восхождение три дня. 8—9 июля 1967 года Олд-Ман-оф-Хой стал известен всему миру, когда на него было совершено повторное восхождение тремя парами альпинистов по трём маршрутам — это транслировал в прямом эфире британский телеканал Би-би-си, получив 15 миллионов зрителей. Бонингтон и Пэти поднялись проторённым путём, две другие пары состояли из Джо Брауна и Айана Макнот-Дэвиса, и Пита Крю и Дугала Хэстона. В 1984 году Браун ещё раз покорил Олд-Ман-оф-Хой, с ним были три напарника, одним из которых стала его дочь. В 1998 году на экраны вышел документальный фильм The Rock Queen об одиночном покорении Олд-Ман-оф-Хой альпинисткой Катрин Дестивель. 14 мая 2008 года со скалы впервые был совершён прыжок, готовившийся три года. Роджер Холмс, Ангус Хатчинсон-Браун и Тим Эмметт забрались на вершину за семь часов, обратный путь занял всего 10 секунд. Многие геологи (в частности, Эванс и Джим Хэнсом (1995)) полагают, что в обозримом будущем Олд-Ман-оф-Хой полностью обрушится в море, подмытый регулярным воздействием волн. Олд-Ман-оф-Хой показан в клипе на песню Here Comes the Rain Again группы Eurythmics. См. также Ланге-Анна — схожая скала на архипелаге Гельголанд (Германия). Двенадцать апостолов — схожие скалы в Австралии. Примечания Ссылки Фото Олд-Ман-оф-Хой с самолёта, 1947 год Архивная копия от 23 июля 2012 на Wayback Machine на сайте britainfromabove.org.uk Джулиан Холланд. Exploring the Islands of Scotland: The Ultimate Practical Guide (недоступная ссылка — история)., стр. 25 Олд-Ман-оф-Хой: Альпинизм Архивная копия от 24 октября 2012 на Wayback Machine на сайте orkney-seastacks.co.uk The Old Man of Hoy — A Giant Due to Fall Архивная копия от 11 мая 2012 на Wayback Machine на сайте kuriositas.com, 26 сентября 2010
Old Man of Hoy

Old Man of Hoy är en 137 meter hög klippformation i röd sandsten, som står på en sockel av vulkanisk basalt, nära Rackwick Bay på västkusten av ön Hoy, på Orkneyöarna i Skottland. Rauken Old man of Hoy är ett utmärkande landmärke som kan ses från färjan mellan Thurso och Stromness och är en känd klätterklippa. Den ligger nära den kända gravkammaren Dwarfie Stane på samma ö. Historia Rauken är förmodligen yngre än 400 år kanske inte blir så mycket äldre, eftersom det finns indikationer på ett förestående ras. På kartor från 1600 och 1750 visas området som en udde, utan tecken på någon rauk. Landskapsmålaren William Daniell avbildade raukklippan 1817, som en bredare kolumn med en mindre överdel och med en båge vid basen, från vilken den fått sitt namn. (En utskrift av denna teckning är fortfarande tillgänglig det lokala museet). Någon gång i början av 1800-talet spolade en storm bort ett av "benen" och skapade det ungefärliga nuvarande utseendet även om erosionen fortsätter. Klätterrekord Klippan bestegs första gången 1966, av Chris Bonington, Rusty Baillie och Tom Patey under en period av tre dagar. Den 8-9 juli 1967 dokumenterades en uppstigning i direktsändning av BBC, vilket lockade ungefär 15 miljoner tittare under sändningens tredagarsperiod.. Denna klätterexpedition bestod av Bonington och Patey, som upprepade sin bestigning, samtidigt som två nya leder bestegs av Joe Brown och Ian McNaught-Davis samt av Pete Crew och Dougal Haston. Den lodräta klippan har ett antal klätterleder (en sträcka är på den brittiska klättergraden E6), men den stora majoriteten av uppstigningar, av vilka det finns 20-50 under ett genomsnittligt år, är av den ursprungliga och enklaste vägen till E1 (5b). En liten RAF loggbok finns begravd i ett röse på toppen och tjänar som ett "ascensionists' record". Lämningar från de ursprungliga bestigningarna på 1960-talet finns kvar i klippan i form av inslagna träkilar i det vertikala hörnet på den andra nivån. Klättersäkringen (belaying) består av både naturligt material och järnkilar . På morgonen den 16 maj 2008 utannonserades det första BASE-hoppet från klippan via BBC Radio Orkney. Det utfördes från klippans topp av Roger Holmes, Gus Hutchinson-Brown och Tim Emmett och hade planerats i tre år. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Noter Källor Bonington, Chris (1973). The Next Horizon Reprinted 1990, London: Victor Gollancz Ltd, ISBN 0575039396 Evans and Hansom, 1995 Miller, 1976 The Orcadian (newspaper) 11 August 1977 Externa länkar Mountaineering Council of Scotland 1966 climb - The Old Man of Hoy ”UKClimbing.com - the routes”. http://www.ukclimbing.com/articles/page.php?id=69. Läst 3 april 2007. BASE-hopp, från You-Tube.
Hailes Castle

Hailes Castle er en borg fra middelalderen, som står omkring 2 km sydvest for East Linton, East Lothian, Skotland. Det er opført fra 1200-tallet og er ombygget og udvidet frem til 1500-tallet, og den har tilhørt Hepburnslægten i størstedelen af sin historie. Siden 1926 har den været under et statssponsoreret støtteprogram, og den den drives nu af Historic Environment Scotland og et et scheduled monument. Hailes Castle er åben for offentligheden og adgang er gratis. Referencer Eksterne henvisninger
Hailes Castle

Hailes Castle is een laatdertiende-eeuwse kasteelruïne, gelegen in de regio East Lothian van Schotland. Het is een van de oudst overgebleven stenen kastelen in Schotland. Geschiedenis Het kasteel werd vermoedelijk aan het einde van de dertiende eeuw gebouwd door de familie de Gourlay, als familieresidentie. Deze familie steunde echter de Engelsen tijdens de Schotse Onafhankelijkheidsoorlog aan het begin van de veertiende eeuw. Hun land werd daarom verbeurdverklaard. Het kasteel werd door Robert the Bruce aan Adam de Hepburn gegeven. Deze familie hield het kasteel vele generaties in beheer. Deze familie bracht vele veranderingen aan in het kasteel. Het kasteel werd in 1446 door Archibald Dunbar ingenomen. Hij doodde volgens de overlevering iedereen in het kasteel. Het kasteel bleef daarna wel in bezit van de familie Hepburn. Pas in 1567 verloor James Hepburn, de echtgenoot van Maria I van Schotland het kasteel. Het kasteel kwam aanvankelijk in bezit van de familie Stewart, later van de familie Seton. Deze families hadden hun eigen residentie echter elders, waardoor het kasteel een minder belangrijke functie kreeg. De troepen van Oliver Cromwell vernielden het kasteel in 1650, waardoor het niet meer bruikbaar was als verdedigingswerk. Bouw Het kasteel ligt aan de zuidelijke oever van de rivier Tyne. Het oorspronkelijke kasteel van de familie de Gourlay was ongeveer rechthoekig van vorm, met de lange zijde langs de rivier. In het centrum van het kasteel bevond zich de woontoren. Het gedeelte ten oosten van deze woontoren is verloren gegaan. De familie Hepburn bouwde aan de westzijde een grote rechthoekige woontoren in de veertiende eeuw. In deze toren bevonden zich onder andere de privévertrekken van de kasteelheer. In de westelijke vleugel van het oorspronkelijk deel (tussen de oude en nieuwe woontoren) werd op de eerste etage een kapel ingericht. In later tijd werd deze ruimte weer voor andere doeleinden gebruikt. Aan de zuidzijde werd het bewerkte raam van de kapel omgebouwd tot een deur, terwijl de deur van de kapel werd omgebouwd tot een raam. De pisces van de kapel is herkenbaar in de muur. Op de begane grond, onder de kapel, bevond zich de keuken, met grote oven. Aan de zuidzijde werd door de familie Hepburn een ommuurde binnenplaats gebouwd. Beheer Hailes Castle wordt beheerd door Historic Environment Scotland. Externe links (en) Historic Scotland, Hailes Castle (en) Undiscovered Scotland, Hailes Castle
Castelo Hailes

O Castelo Hailes (em inglês: Hailes Castle) é um castelo do século XIII atualmente em ruínas localizado em Prestonkirk, East Lothian, Escócia. Foi possivelmente construído por Earl de Dunbar e March. Encontra-se classificada na categoria "A" do "listed building" desde 5 de fevereiro de 1971. Ver também Lista de castelos da Escócia Referências
Beauly Priory

Die Beauly Priory ist eine mittelalterliche Klosterruine am River Beauly bei der schottischen Kleinstadt Beauly. Die Klostergebäude sind weitgehend verschwunden; die ehemalige Prioratskirche ist noch halbwegs gut erhalten. Geschichte Das Priorat wurde in der Waldeinsamkeit in den 1230er Jahren von Mönchen des gegen Ende des 12. Jahrhunderts in Burgund, Frankreich, gegründeten Männerordens der Valliscaulianer erbaut; diese gaben dem Ort den Namen Beaulieu, aus dem später Beauly hervorging. Der Valliscaulianer-Orden ging nach seiner Unterdrückung und Aufhebung durch Papst Julius II. im Jahr 1510 im Zisterzienserorden auf. Die Ländereien des Priorats wurden im Jahr 1634 an den Bischof von Ross übereignet, der sich jedoch nur wenig um die Erhaltung der bereits verlassenen Bauten kümmerte. Architektur Der einschiffige und insgesamt eher schlichte Bau ist aus Bruchsteinen errichtet, die vielleicht von Beginn an verputzt waren. Während die dreifenstrige Fassade noch weitgehend im Originalzustand erhalten ist, sind andere Teile des ca. 60 m langen und in späterer Zeit – anstelle eines Querschiffs (transept) mit Kapellenanbauten versehenen Baukörpers – durch den nachträglichen Einbau von größeren Fenstern teilweise umgestaltet worden. Die Kirche war niemals eingewölbt, sondern nur mit einem nach unten offenen Dachstuhl versehen. Ausstattung In der Kirchenruine befinden sich mehrere Boden- und Wandgräber schottischer Würdenträger. Literatur Edmund Chisholm-Batten: The Charters of the Priory of Beauly: With Notices of the Priories of Pluscardine and Ardchattan and of the Family of the Founder, John Byset. London, Houlston & Sons 1877. Weblinks Beauly Priory – Fotos + Kurzinfos (englisch) Eintrag zu Beauly Priory auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Beauly Priory

Beauly Priory was a Valliscaulian monastic community located at "Insula de Achenbady", now Beauly, Inverness-shire. It was probably founded in 1230. It is not known for certain who the founder was, different sources giving Alexander II of Scotland, John Byset, and both. The French monks, along with Bisset (a nearby, recently settled landowner), had a strong enough French-speaking presence to give the location and the river the name "beau lieu" ("beautiful place") and have it pass into English. It is not the best documented abbey, and few of the priors of Beauly are known by name until the 14th century. It became Cistercian on 16 April 1510, after the suppression of the Valliscaulian Order by the Pope. The priory was gradually secularised, and ruled by a series of commendatory abbots. The priory's lands were given over to the bishop of Ross by royal charter on 20 October 1634. The ruins today are still extensive and are one of the main visitor attractions in Inverness-shire. It is protected as a scheduled monument. John Keats In August 1818 John Keats and his friend Charles Brown stopped at Beauly on their way to Cromarty. Their visit produced a collaborative poem, On Some Skulls in Beauley Abbey, near Inverness, written early in August 1818 or possibly some weeks or months later. The majority of the lines are by Brown. Keats contributed to the first line of the poem and the first four words of the second line, and three stanzas. Notable burials Hugh Fraser, 3rd Lord Lovat was buried at Beauly Priory after he was killed at the Battle of the Shirts in 1544. Kenneth Mackenzie, 7th of Kintail who died in 1492 is buried at Beauly Priory and according to The Scots Peerage which was published in 1910, his tomb is still extant. John Mackenzie, 9th of Kintail who died in 1561 is buried in the Mackenzie's aisle at Beauly. Kenneth Mackenzie, 10th of Kintail who died on 6 June 1568, having fought at the Battle of Langside on 13 May 1568, was buried in the Mackenzie's aisle at Beauly. Colin Cam Mackenzie, 11th of Kintail who died in 1594 at Redcastle is buried at Beauly. Walter Ross, son of William Ross the provost of Tain, was buried at Beauly Priory after he died from wounds received at the Battle of Glen Affric in 1721. Gallery See also Prior of Beauly Bibliography Chisholm-Batten, Edmund, The Charters of the Priory of Beauly with Notices of the Priories of Pluscardine and Ardchattan and of the Family of the Founder John Byset. London: Houlston & Sons. 1877. alt Cowan, Ian B. & Easson, David E., Medieval Religious Houses: Scotland With an Appendix on the Houses in the Isle of Man, Second Edition, (London, 1976), p. 84 Watt, D.E.R. & Shead, N.F. (eds.), The Heads of Religious Houses in Scotland from the 12th to the 16th Centuries, The Scottish Records Society, New Series, Volume 24, (Edinburgh, 2001), pp. 15–18 George F Campbell: "The First and Lost Iona." Candlemas Hill Publishing 2006 and on Kindle. References External links Historic Environment Scotland: Visitor guide
Priorato de Beauly

El Priorato de Beauly​ (en inglés: Beauly Priory) era una comunidad monástica católica, cuyo edificio se encuentra en la "Insula de Achenbady", ahora Beauly, Inverness-shire, en Escocia. Probablemente fue fundada en 1230. No se sabe con certeza quién fue el fundador, diferentes fuentes creen que fue Alejandro II de Escocia, John Byset, o ambos. Los monjes franceses, además de Bisset (un terrateniente recién instalado), tuvieron una presencia francófona lo suficientemente fuerte como para dar a la ubicación y al río el nombre "beau lieu" ("bello lugar") y luego traducirlo en Inglés. Se convirtió en cisterciense el 16 de abril de 1510, después de la supresión de la Orden por el Papa. El convento fue secularizado gradualmente, y gobernado por una serie de comendadores. Véase también Monasterio Abadía Priorato Referencias
Beauly Priory

Beauly Priory is (de ruïne van) een priorij uit de dertiende eeuw van de Orde van Valliscaulianen, gelegen in de plaats Beauly in de Schotse regio Inverness-shire. Geschiedenis Rond 1230 werd de priorij gesticht door de familie Bisset. Monniken van de orde van valliscaulianen vestigden zich erin. Het was daarmee een van de drie plaatsen in Schotland waar deze orde zich bevond. De andere twee plaatsen waren Ardchattan Priory en Pluscarden Priory, hetgeen in de twintigste eeuw Pluscarden Abbey werd. De orde was ontstaan in Val des Choux, nabij Dijon in Frankrijk. In deze orde mocht alleen de prior contact hebben met de buitenwereld. Gedurende de vijftiende eeuw werd de priorij verder uitgebreid. De familie Fraser van Lovat financierde een groot deel van deze verbouwingen. Aan het begin van de zestiende eeuw werd de orde van valliscaulianen opgeheven. De monniken van Beauly Priory gingen over in de orde van de cisterciënzers. Ook Ardchattan Priory ging tot die orde over en werd een cel van Beauly. Vanaf 1531 was Robert Reid commendator van Beauly Priory. Reid werd later bisschop van Orkney en bouwde daar aan The Bishop's Palace. Na de reformatie was de priorij niet meer in staat zichzelf te onderhouden. De gebouwen werden verkocht en werden privé-eigendom. De kerk werd nog lange tijd als begraafplaats gebruikt. De stenen van de kloostergebouwen werden gebruikt voor bouwwerken in de omgeving, onder andere voor het fort in Inverness dat in de zeventiende eeuw door troepen van Oliver Cromwell gebouwd werd. Aan het begin van de twintigste eeuw werd de noordelijke kapel omgebouwd tot mausoleum. Bouw De ruïne van de priorij bestaat in de eenentwintigste eeuw enkel nog uit de ruïne van de kerk van het complex. Het klooster dat ten zuiden van de kerk lag is geheel verloren gegaan. De kerk was in 1230 gebouwd als een oost-westelijk georiënteerde rechthoek met aan de noordzijde één aangebouwde kapel. Vermoedelijk deed deze kapel aanvankelijk dienst als sacristie. Tijdens de verbouwingen in de vijftiende eeuw, werd er aan de zuidzijde een tweede kapel gebouwd, waardoor de kerk een kruisvormige plattegrond kreeg. Later in dezelfde eeuw werd er een tweede kapel aan de noordzijde toegevoegd, gewijd aan het Heilige Kruis. Deze laatste kapel is in later tijd weer verloren gegaan. Aan de westzijde, boven de hoofdingang, bevindt zich het wapenschild van bisschop Reid. Deze zijde werd namelijk herbouwd in de periode dat hij commendator was, nadat bliksem ernstige schade aan de kerk had toegebracht in 1541. Beheer Sinds 1909 is Beauly Priory staatseigendom. Het wordt beheerd door Historic Scotland. Externe links (en) Undiscovered Scotland, Beauly Priory (en) Historic Scotland, Beauly Priory
Thurso Castle

Thurso Castle, auch Castrum de Thorsa, Castle of Ormly oder Castle of Ormlie, ist die Ruine einer Niederungsburg aus dem 19. Jahrhundert in Thurso in der schottischen Grafschaft Caithness, die heute Teil der Council Area Highland ist. Die Ruine liegt in Thurso East neben der Castletown Road, östlich des Flusses Thurso, und man kann sie von der anderen Seite des Flusses gut sehen. Die heutige Burgruine stammt von 1872. Ein großer Teil der Burg wurde 1952 abgerissen. Auf dem Gelände gab es seit dem 12. Jahrhundert eine Festung. Ein Teil der Burg ist noch bewohnbar und heute noch der Sitz der Viscounts Thurso. Ihr ehemaliges Torhaus ist als Denkmal der Kategorie B klassifiziert. Geschichte Der Name „Thurso“ bedeutet „Thors Fluss“ und wurde von den Wikingern vergeben. In Thurso East gab es eine Burg, die als Residenz der Earls of Orkney and Caithness diente. Vermutlich handelt es sich dabei um die Erdwerksanlage, die 1157 als „Thorsa Castle“ verzeichnet ist. Sie brannte Anfang des 16. Jahrhunderts nieder, und keine Spur davon ist heute mehr erhalten. „The Arch“, auch Thurso Castle genannt, ließ George Sinclair, 6. Earl of Caithness, 1665 errichten. Aus dem Vertrag zwischen ihm und dem Baumeister Donald Ross geht ein Preis von 600 Mark hervor. Später war Sir John Sinclair, 1. Baronet, der Herr von Thurso; er ließ eine neue Burg oder Festung errichten. In den Jahren 1806 und 1835 wurde dieses Gebäude restauriert und erweitert. Das heutige Gebäude, eine gotische Ruine aus viktorianischer Zeit, wurde 1872 errichtet und 1952 abgerissen. Architektur Das vorhergehende Gebäude „The Arch“ wurde 1802 als „das schmuckvollste Stück Architektur im Norden“ beschrieben. Robert Sinclair nennt die heutige Burgruine „eine galante, ruinöse Erinnerung ihres früheren gotischen Ruhms“. Auf der Südseite der Anlage befinden sich ein Torhaus und die zugehörige Lodge in ordentlichem Zustand. Auf der Nordseite, am Fluss, liegen die Überreste des Nordturms und eines Gebäudeflügels. Im 20. Jahrhundert wurden die unteren Fenster mit Ziegeln verschlossen. Der Brunnen ist 6,1 Meter tief. Anwesen Das hügelige Burggelände namens Brown Hill liegt 800 Meter östlich von Thurso in der Nähe des Atlantiks auf einem Felsen. Ein Pfarrhaus wurde 1818 unter Nutzung einiger Bausteine von der Burg auf dem Gelände erbaut. Etwa 1,6 Kilometer nordöstlich liegt Harald Tower, der 1780 errichtet wurde und als Friedhof für die Sinclairs von Thurso diente. Literatur Martin Coventry: The Castles of Scotland. 4. Auflage. Birlinn, 2006, ISBN 1-84158-449-5, S. 602–603. Weblinks Eintrag zu Thurso Castle auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch) Einzelnachweise
Thurso Castle

Thurso Castle is a ruined 19th-century castle, located in Thurso, Caithness, in the Scottish Highlands. Situated in Thurso East, east of the River Thurso, the site can be seen from across the river. The current castle ruins date to 1872; A large part was demolished in 1952, although there has been a fortress here since the 12th century. Part of the castle is still habitable and remains a home of the Viscounts Thurso. History There was a castle at Thurso East, which served as a residence of the earls of Orkney and Caithness, and it is probably the earthwork structure which was recorded in 1157 as the Thorsa castle. A fire gutted it in the early 16th century, and no vestige of it remains. The Arch, also known as Thurso Castle, was built in 1665 by George Sinclair, 6th Earl of Caithness. The contract between him and the master mason, Donald Ross, records the price as 600 merks. The Thurso Lairdship was later held by Sir John Sinclair, 1st Baronet, who erected a new structure, designed as a castle or fortress. It was restored and enlarged in 1806 and 1835. The current structure, a Victorian Gothic ruin, was built in 1872. During World War 2, an anti-shipping mine came ashore below the castle and exploded. This led to unstable sections of the building being demolished in 1952. Former United States President, Ulysses S. Grant visited the castle as part of his 1877 world tour. The heir apparent to The Earldom of Sutherland, Alexander, Lord Strathnaver, died in a fall at cliffs near Thurso Castle on 3 September 2022. Architecture The previous structure, known as the Arch was described in 1802 as "the most ornamental piece of architecture in the north". Robert Sinclair refers to the present castle as "a gallant ruined reminder of its former Gothic glory". On the south side, a gatehouse and associated lodge are in fair condition. On the north side, adjacent to the river, are the remains of the north tower and a wing. Brick was added to the lower windows in the 20th century. The well is roughly 20 feet (6.1 m) deep. Grounds The site, is situated 0.5 miles (0.80 km) east of Thurso, close to the Pentland Firth. A manse was erected at the site in 1818 using some of the stones from the castle. About a mile to the northeast is Harald's Tower, built in 1780, which served as a burial place for the Sinclairs of Thurso. References Bibliography M. Coventry, The Castles of Scotland (2006), Fourth Edition, Birlinn Limited. ISBN 1-84158-449-5. Blz. 602-603. External links Media related to Thurso Castle at Wikimedia Commons