NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Clackmannan Tower

Clackmannan Tower is een veertiende-eeuwse woontoren, gelegen in Clackmannan nabij Alloa in de Schotse regio Clackmannanshire. Gedurende drie eeuwen was de toren eigendom van de familie Bruce. Geschiedenis Een houten versie van Clackmannan Tower werd gebouwd door David II in de dertiende eeuw. In 1359 schonk hij het aan Sir Robert Bruce. Rond 1365 werd een eerste stenen woontoren van twee verdiepingen gebouwd. In de zestiende eeuw bouwde de familie Bruce een groot huis aan de zuidwestzijde van de toren. In 1708 werd David Bruce bankroet verklaard en was gedwongen landerijen te verkopen. Zijn zoon Henry Bruce vocht in 1745 voor de Jacobieten. Hij stierf in 1772. Zijn vrouw Lady Catherine stierf op 95-jarige leeftijd in 1791. De markies van Zetland kocht het kasteel, maar bewoonde het niet. Het grote huis werd afgebroken; de stenen werden deels gebruikt om in 1815 een nieuwe parochiekerk te bouwen. In het begin van de twintigste eeuw stortte een deel van de toren in ten gevolge van mijnactiviteiten. Historic Scotland heeft de toren gerestaureerd. Bouw Clackmannan Tower is een woontoren van vijf verdiepingen, gelegen op de top van King's Seat Hill. De originele ingang was op de eerste verdieping en kon bereikt worden via een trap aan de buitenzijde. In de vijftiende eeuw werd de toren verhoogd en werd een hogere, vierkante zuidtoren gebouwd. Hiermee kreeg de toren een L-plattegrond. De toren was voorzien van een borstwering. Er werd een wenteltrap gebouwd in de toren en op grondniveau werd een ingang gemaakt. In de zeventiende eeuw werd het onderste deel van de wenteltrap verwijderd om plaats te maken voor een modernere (rechte) trap naar de eerste verdieping. Op de eerste verdieping bevindt zich een zestiende-eeuwse haard. In de late zeventiende eeuw werd een nieuwe ommuurde binnenplaats aangelegd aan de oostzijde. Deze uitbreiding werd beschermd door een gracht. Ook werd er een nieuwe, versierde ingang voor de toren aan de oostzijde geconstrueerd. Beheer Clackmannan Tower wordt sinds 1955 beheerd door Historic Environment Scotland. Enkel het exterieur kan bekeken worden. Externe links (en) Historic Scotland, Clackmannan Tower (en) Clackmannanshire Council, Clackmannan Tower
Torre de Clackmannan

A Torre de Clackmannan (em inglês: Clackmannan Tower) é uma histórica casa-torre de cinco pisos, situada no cume da colina King's Seat, em Clackmannan, no condado de Clackmannanshire, Escócia. A sua origem remonta, pelo menos, ao século XIV, época em que foi habitada pelo Rei David II da Escócia. Posteriormente, em 1359, a propriedade foi vendida ao seu primo, Robert Bruce, 2.º Barão de Clackmannan. Encontra-se classificada na categoria A, desde 9 de junho de 1960. História A torre serviu como residência para David II da Escócia durante o século XIV. Em 1359, o monarca vendeu a torre ao seu primo, Robert Bruce, 2.º Barão de Clackmannan. A construção da primeira torre foi concluída por volta de 1365, tendo a segunda extensão, de maior altura, sido edificada durante o século XV. Catherine Bruce de Clackmannan (1696–1791) residiu nesta edificação. O seu marido, Henry Bruce, combateu ao lado dos Jacobitas contra a coroa inglesa na insurreição de 1745, e a própria Catherine foi uma apoiante do movimento. Arquitetura A torre é uma estrutura de cinco pisos, edificada segundo a tipologia de casa-torre. Encontra-se situada no cume da colina King's Seat, proporcionando vistas panorâmicas sobre a região circundante. Embora a data exata da sua fundação permaneça desconhecida, crê-se que a sua construção tenha ocorrido durante o século XIV. Preservação A torre constitui um monumento histórico preservado. A sua classificação como edifício classificado garante a sua salvaguarda e conservação. Ver também Edifício classificado (Reino Unido) Lista de castelos da Escócia Lista de castelos na Inglaterra Lista de castelos da Irlanda do Norte Lista de castelos do País de Gales Referências
Urie Lingey

Urie Lingey is one of the Shetland Islands. It is between Fetlar and Unst, and Yell is to the west. Geography Urie Lingey is 1 km north of Urie Ness on Fetlar [1], whence the name. Lingey means a "heather island". Daaey is to the south east, and Sound Gruney to the west. Wedder Holm is to the north east. See also List of islands of Scotland References Shetlopedia
Urie Lingey

Urie Lingey är en liten obebodd ö inom Shetlandsöarna, en kilometer norr om ön Fetlar. Öns namn hör samman med Urie Ness (”Urie-näset”) på närliggande ön Fetlar. Urpsrunget till Lingey är motsvarande svenska "ljungö". Andra mindre öar runt Urie Lingey är Daaey i sydost, Sound Gruney i väst, och Wedder Holm i nordost. Bildgalleri Källor
Boreray (Hèbrides Exteriors)

Boreray (gaèlic escocès: Boraraigh) és una illa de les Hèbrides Exteriors, a Escòcia, situada a 2 km al nord de North Uist. Ocupa una superfície de 198 hectàrees i té com alçada màxima el Mullach Mòr amb 56 msnm.). L'illa va ser ocupada des de temps prehistòrics i al llarg del segle xix va albergar una població de més de 100 habitants, però en 1923 l'illa va ser evacuada a petició dels illencs. Una família va romandre a Boreray, però la va abandonar en els anys 60. El nord de l'illa és muntanyosa i està dominada pel Mullach Mòr. L'única àrea cultivable i els edificis estan situats al nord-est de l'illa. El nord se separa en gran part de la meitat sud més pla pel Loch Mòr ("gran llac") i una franja de dunes de sorra. Els drets de pasturatge per a l'illa s'arrenden als petits agricultors de la propera illa de Berneray. Referències Enllaços externs Pàgina web de Boreray
Boreray, North Uist

Boreray (Scottish Gaelic: Boraraigh) is an island with a single croft, lying 2 kilometres (1.2 mi) north of North Uist in the Outer Hebrides of Scotland. Geography The north of the island is hilly and dominated by Mullach Mòr. The single croft and buildings are situated in the north-east of the island. The north is largely separated from the flatter southern half by Loch Mòr (big loch) and a strip of sand dunes. History The island was occupied from prehistoric times. From the fifteenth century, it was owned by the MacLeans. The thirteenth MacLean of Boreray left the island in around 1810, and the island was divided into twenty crofts. The population grew quickly, and 181 inhabitants were recorded in the 1841 census. Through the 19th century there were over 100 people living there. Over-cultivation and the collapse of the kelp trade brought a gradual decline in the population. In 1923, the island was evacuated at the request of the islanders. One family stayed on until the 1960s, when the island was abandoned. In 1999, the present crofter started rebuilding work and remains the island's sole regular inhabitant. Today The single croft forms the north-east part of the island. The grazing rights for the remainder are leased to the crofters of the nearby island of Berneray. Footnotes External links Boreray website
Boreray (Hébridas Exteriores)

Boreray (gaélico escocés: Boraraigh) es una isla de las Hébridas Exteriores, en Escocia, situada a 2 km al norte de North Uist. La isla fue ocupada desde tiempos prehistóricos y a lo largo del siglo XIX albergó una población de más de 100 habitantes, pero en 1923 la isla fue evacuada a petición de los isleños. Una familia permaneció en Boreray, pero la abandonó en los años 60. Enlaces externos Página web de Boreray Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Boreray.
Boreray (North Uist)

Boreray (Schots-Gaelisch: Boraraigh) is een eiland ten noorden van North Uist in de Buiten-Hebriden. Boreray ligt één kilometer ten noordoosten van het rotseilandje Eilean a' Mhòrain, een uitloper van de 40 meter hoge zandheuvel Àird a' Mhòrain, aan het uiteinde van een landtong op North Uist die uit heide bestaat en richting noordoosten wijst. De zeestraat tussen North Uist en Boreray heet Caolas a' Mhòrain. Boraraigh ligt 3,5 kilometer ten westen van Beàrnaraigh, maar in tegenstelling tot Boreray is het niet met North Uist verbonden. In het binnenland van Boreray liggen twee meren, die simpelweg groot meer en klein meer heten: Loch Mòr en Loch Beag, waarbij het laatste ten zuiden van het eerste ligt. Het hoogste punt heet eveneens grote top: Mullach Mòr. Dit punt is 56 meter hoog. In het oosten van het eiland ligt een strook duinen, en een strand, Tràigh na Lùibe geheten. In het noordoosten liggen drie rotsen voor de kust, en in het noorden, vlak bij de kust, het rotseilandje Bogha Mairi. Net geen twee kilometer verder ten noorden ligt het rotseiland Spuir, waarnaar de zeestraat tussen Boreray en Pabbay vernoemd is. In het noordoosten van Boreray ligt een prehistorische begraafkamer. Boreray is geheel onbewoond. In 1923 vertrokken alle families, behalve een. De laatste bewoners verlieten het eiland in de jaren 1960.
Ornsay

Ornsay is a small tidal island to the east of the Sleat peninsula on the Isle of Skye in the Inner Hebrides of Scotland. Description The island provides good shelter to a natural harbour which is overlooked by the village of Isleornsay. The "Ornsay" lighthouse stands on the neighbouring islet, Eilean Sionnach. After the lighthouse was automated, Eilean Sionnach Lighthouse Keeper's Cottage became privately owned and is now let as holiday accommodation. Lighthouse The lighthouse was built in 1857 by Thomas and David Stevenson. It is a masonry tower with a gallery, lantern and keeper's house. The apparatus entered service on 10 November 1857. The lens system was improved in order to show the light strength according to the distance to be shown. The lighthouse is equipped with a fourteen-day battery backup to keep the emergency light working. It was modernized in 1988 when mains power was installed. The lighthouse emits a white occulting light every 8 seconds and was automated in 1962. See also List of lighthouses in Scotland List of Northern Lighthouse Board lighthouses References External links Northern Lighthouse Board
Ornsay

Ornsay est une petite île à l'est de la péninsule de Slèite sur l'île de Skye dans les Hébrides intérieures en Écosse. Elle est largement reconnue comme l'une des plus belles îles de la mer des Hébrides. L'île fournit un bon abri à un port naturel dans le village d'Isleornsay (en) . Phare Un phare a été construit en 1857 par le Northern Lighthouse Board en réalité sur l'îlot à marée nommé Eilean Sionnach sur la rive sud d'Ornsay. Portail de l’Écosse Portail des îles
Little Sparta

Little Sparta is een door de beeldhouwer en dichter Ian Hamilton Finlay gecreëerd beeldenpark in Dunsyre in de Pentland Hills dicht bij Edinburgh in Schotland. Geschiedenis Little Sparta is de tuin van het huis waar Finley vanaf 1966 tot zijn dood in 2006 woonde. De tuin, die oorspronkelijk Stoneypath heette, werd door Finlay in een desolate staat aangetroffen. Over een periode van 25 jaar veranderde hij de tuin, met een oppervlakte van 2 hectare, in een park vol land art/omgevingskunst met gegraveerde stenen, sculpturen en tempelachtige bouwwerken in een neoclassicistische stijl. De lokale autoriteiten en ook de Scottish Arts Council, toonden een afwijzende houding tegenover het project. In 1983 werd de tuin omgedoopt in Little Sparta. In december 2004 kozen vijftig kunstenaars, galeriehouders en kunstkenners Little Sparta tot the nation's greatest work of art sinds 1945. De Little Sparta Trust heeft zich ten doel gesteld het park voor Schotland te behouden en probeert door het heffen van entreegelden het noodzakelijke onderhoud te financieren. Tot de leden van de Trust behoort onder anderen Sir Nicholas Serota, de directeur van de Tate Gallery. Het park kent een beperkte openstelling voor het publiek: van juni tot september iedere woensdag- vrijdag- en zondagmiddag. Citaat Tuinkunst is als literatuur, schilderkunst of beeldhouwkunst: het gaat erom harmonie tot stand te brengen met heel uiteenlopende elementen. Ian Hamilton Finlay Werken In de Arcadische tuin bevinden zich meer dan 275 houten, stenen en metalen kunstwerken van Finley, bestaande uit concrete poëzie in gebeeldhouwde vorm, polemische en filosofische aforismen, alsmede conventioneel beeldhouwwerk en tempelachtige bouwsels. Dit alles in aangelegde, volwassen natuurtuinen, met namen als The Wild Garden, The Woodland Garden en The English Parkland. Overal zijn verwijzingen aangebracht naar de oudheid, de Franse Revolutie, de Tweede Wereldoorlog en gedenktekens die hulde brengen aan kunstenaars en dichters uit het verleden, zoals Vergilius, Ovidius, Nicolas Poussin, de filosoof Jean-Jacques Rousseau en de revolutionair Louis Antoine Simon de Saint-Just. Het grootste werk in het park is het elfdelige in stenen gebeitelde citaat van Saint-Just: THE PRESENT ORDER IS THE DISORDER OF THE FUTURE SAINT- JUST. Fotogalerij Literatuur Jesse Sheeler and Andrew Lawson. Little Sparta: The Garden of Ian Hamilton Finlay. (2003). Robin Gillanders. Little Sparta. (1998). John Dixon Hunt. Nature Over Again: The Garden Art of Ian Hamilton Finlay (2008). Externe links Website Little Sparta Trust Little Sparta – Foto's
Baluachraig Cup and Ring Marks

De Baluachraig Cup and Ring Marks zijn rotskervingen uit de bronstijd, gelegen 1,6 kilometer ten zuidzuidwesten van Kilmartin in Kilmartin Glen in de Schotse regio Argyll and Bute. Beschrijving De Baluachraig Cup and Ring Marks dateren van 3000-2000 v. Chr. Een cup mark is een putje in de steen; een ring mark is een uitgehakte cirkel. De rotsen zijn versierd met 138 cup marks en 33 cup and ring marks, waarvan 17 met een enkele ring. De rotsversieringen van Baluachraig zijn aangebracht met een stenen hamer op verschillende vlakken op drie rotsen en zouden daarom kunnen zijn aangebracht door verschillende groepen mensen. De aangetroffen cup and ring marks zijn simpel en zijn niet gecompliceerd zoals bij de Achnabreck Cup And Ring Marks. Het doel van de versieringen is niet duidelijk, maar worden op verschillende plaatsen in Schotland en op het Europese vasteland gevonden. Wellicht hadden ze een religieuze functie. Beheer De Baluachraig Cup and Ring Marks worden beheerd door Historic Environment Scotland, net als de 230 meter verderop gelegen Dunchraigaig Cairn. De rotsen zijn vrij toegankelijk. Externe links (en) Baluachraig on the British Rock Art Collection[dode link] (en) Historic Scotland, Baluachraig Cup and Ring Marks[dode link] (en) StonePages.com, Baluachraig Cup-and-Ring Markings Zie ook Cairnbaan Cup And Ring Marks Kilmichael Glassary Cup And Ring Marks
The Edinburgh Burgess Golfing Society

The Royal Burgess Golfing Society of Edinburgh is een golfclub in Schotland. Het is de een na oudste golfclub ter wereld. Geschiedenis In 1735 speelde de leden van The Edinburgh Burgess Golfing Society al op de Bruntsfield Links, maar in 1784 verhuisde de club naar de Musselburgh Links, waar ook de leden van de Honourable Company, Bruntsfield Links Golfing Society en de Royal Musselburgh Golf Club speelden. Al gauw had men ook daar behoefte aan meer ruimte, want de sport werd door steeds meer mensen gespeeld. Bruntsfield verhuisde naar Muirfield en Burgess verhuisde in 1794 naar de huidige locatie in Barnton bij Edinburgh. In 1929 schonk koning George I het predicaat Koninklijk aan de club en veranderde de naam in Royal Burgess Golfing Society. Hij was er zelf lid, net als later Michael Angus, George VI, Eduard VIII en prins Andrew. Leden De Royal Burgess is een besloten club en het merendeel van de leden is bejaard. Lidmaatschap voor heren is ongeveer £1.100 per jaar, dames mogen geen lid worden maar mogen wel op een vaste weekdag als gast van een clublid spelen. Echtgenotes mogen ieder weekend en iedere maandag met hun echtgenoot spelen. Toch heeft de club een goede jeugdafdeling, bijna enkel bestaande uit kleinkinderen van de leden. Jack Nicklaus is wellicht het beroemdste lid. Tijdens de Tweede Wereldoorlog liepen er schapen over de baan en werden vier holes gebruikt om groenten te verbouwen. De baan De baan van Royal Burgess is een parkbaan. De baan is langer voor de dames en de par van de rode tee's 71, voor de heren (witte tee) is die 68 (geen par 5 holes). Externe link Website van de club
St Kiaran’s Church

St Kiaran’s Church, auch Kilchoman Parish Church, ist ein Kirchengebäude der presbyterianischen Church of Scotland zwischen den schottischen Ortschaften Port Charlotte und Bruichladdich auf der Hebrideninsel Islay. Es liegt westlich der A847, die Portnahaven mit Bridgend verbindet. Am 28. August 1980 wurde die St Kiaran’s Church in die britischen Denkmallisten in der Kategorie B aufgenommen. Dem Geistlichen steht das ebenfalls denkmalgeschützte Kilslevan House als Pfarrhaus zur Verfügung. Beschreibung St Kiaran’s Church wurde zwischen 1897 und 1899 von Peter McGregor Chalmers geplant und gebaut. Zunächst war sie nach der Kilchoman Church nur Nebenkirche des Parish Kilchoman. 1962 wurde dann der Parish Kilchoman mit dem Parish Portnahaven zusammengelegt. Nachdem 1977 der letzte Gottesdienst in der Kilchoman Church abgehalten wurde, wurde St Kiaran’s Church Hauptkirche des Parish, der 2006 noch um den Parish Kilmeny erweitert wurde. Das Kirchengebäude wurde im anglo-normannischen Stil aus behauenem Bruchstein erbaut. Rund um das Gebäude sind Bogenfenster in die Außenmauern eingelassen. Der Eingang befindet sich am Südende der Ostseite und wird von einem Giebeldach geschützt. An der Nordseite sitzt ein kleiner Glockenturm auf dem schiefergedeckten Satteldach. Das Kirchenschiff besitzt einen Mittelgang und endet an der erhöht gelegenen Apsis. Die Decke ist aus Holz gefertigt. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Islay, Bruichladdich, Port Charlotte Road, St Kiaran's Church Of Scotland auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
St Mary’s Cathedral, Edinburgh

St Mary’s Cathedral oder die Kathedrale der Heiligen Jungfrau Maria ist eine Kathedrale der schottischen Episkopalkirche in Edinburgh, Schottland. Geschichte Nach der Glorreichen Revolution im Jahr 1688 lösten die Presbyterien wieder die Bischöfe an der Spitze der Nationalkirche in Schottland ab. Durch die anschließende Zugehörigkeit der St. Giles Kathedrale zur Church of Scotland blieb die Episkopalkirche in Edinburgh zunächst ohne Kathedrale. Einige Zeit beteten die übrig gebliebenen Mitglieder der episkopalen Gemeinde in einer Weberei in der Nähe der bestehenden Old Saint Paul's Church. Diese wurde bis ins frühe 19. Jahrhundert als Pro-Kathedrale (oder Konkathedrale) genutzt, ehe diese Funktion von der Church of St Paul in York Place übernommen wurde. Gebäude Die Kathedrale St Mary’s wurde von Sir George Gilbert Scott im gotischen Stil gestaltet. Weitere Baumeister waren sein Sohn John Oldrid Scott und Sir Robert Lorimer. Der Grundstein wurde am 21. Mai 1874 vom Duke of Buccleuch und Queensberry gelegt, dessen Familie die schottische Episkopalkirche bereits in den hundert Jahren zuvor unterstützt hatte. In dem Grundstein wurde eine Flasche deponiert, die unter anderem eine Kopie der Stiftungsurkunde, eine Gottesdienstordnung, Zeitungen und Münzen enthielt. Musik St Mary’s Cathedral ist die einzige Kathedrale in Schottland, die die Tradition des täglichen Chorgesangs bewahrt. Die Chorsänger stammen dabei aus der eigenen Chorschule. Außerdem war es 1978 unter dem Organisten und Chorleiter Dennis Townhill die erste Kathedrale, in der Mädchen genauso wie Jungen in den Diskant-Stimmen (also den hohen Singstimmen) eingesetzt wurden. 2005 wurde erstmals in der anglikanischen Tradition in St Mary’s Cathedral eine weibliche Altstimme (tiefe Frauenstimme) für den Gesang im täglichen Gottesdienst zugelassen. Im Turm befinden sich zehn Glocken, die bereits im Oktober 1879 dort installiert wurden, und zwei nachträglich hinzugefügte Glocken. Die originalen Glocken waren ein Geschenk von James F. Montgomery, dem ersten Dechant von St Mary’s. Diese Glocken wurden alle von John Taylor & Co in Loughborough gegossen. Gestaltet wurden sie von Lord Grimthorpe, der damals einer der führenden Designer von Glocken war. Die Glocken der St Mary’s Kathedrale stellen einen der wenigen noch existierenden Glockenserien von Lord Grimthorpe dar. Orgel Die Orgel wurde 1879 von dem Orgelbauer Henry Willis erbaut. Im Laufe der Zeit wurde das Instrument mehrfach verändert und auch erweitert. Die Orgel hat heute 57 Register auf vier Manualen und Pedal. Die Trakturen waren ursprünglich mechanisch und wurden 1897 durch elektro-pneumatische ersetzt. Weblinks St Mary’s Cathedral website. Abgerufen am 26. November 2014. (englisch) Geschichte der St Mary’s Cathedral. Abgerufen am 26. November 2014. (englisch) Edinburgh, St Mary’s Music School. Abgerufen am 26. November 2014. (englisch) Einzelnachweise
Catedral de Santa María de Edimburgo

La catedral de Santa María o iglesia catedral de Santa María la Virgen es una catedral de la Iglesia episcopal escocesa situada en Edimburgo, Escocia. Fue construida a finales del siglo XIX en el extremo oeste de la Ciudad nueva de Edimburgo. La catedral es la sede del obispo de Edimburgo, uno de los siete obispos de la Iglesia episcopal, que forma parte de la Comunión Anglicana. Diseñada en un estilo gótico por George Gilbert Scott, la catedral está ahora protegida como edificio de categoría A y forma parte del Patrimonio de la Humanidad de la Ciudad Vieja y la Ciudad Nueva de Edimburgo.​ Su aguja, que alcanza los 90 metros, hace que el edificio sea el más alto de la zona urbana de Edimburgo.​ Referencias
Cathédrale épiscopalienne Sainte-Marie d'Édimbourg

La cathédrale épiscopalienne Sainte-Marie est un édifice religieux qui est la cathédrale de l'Église épiscopalienne écossaise, située dans la ville d'Édimbourg. Histoire En 1689, après la Glorieuse Révolution, le presbytérianisme est restauré en Écosse. La cathédrale St Gilles passe sous le ministère de l'Église d'Écosse, ce qui provoque la recherche d'une cathédrale épiscopalienne à Édimbourg. Pendant une période, les fidèles se rassemblent dans une ancienne usine textile, à proximité du site de l'actuelle vieille église Saint-Paul. Il s'agit alors d'une pro-cathédrale jusqu'au début du XIXe siècle. Architecture Les plans de la cathédrale sont dessinés par George Gilbert Scott, la première pierre est posée le 21 mai 1874 par le duc de Buccleuch, dont la famille est un mécène de l'Église épiscopalienne. À compter du 26 mai 1876, elle est administrée par le doyen, James Montgomery, et deux aumôniers. La nef de la cathédrale est ouverte le 25 janvier 1879 et depuis ce jour, des services quotidiens s'y déroulent. Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « St Mary's Cathedral, Edinburgh (Episcopal) » (voir la liste des auteurs). Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à la musique : MusicBrainz Site officiel de la Cathédrale Sainte-Marie d'Édimbourg Portail de l’Écosse Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de l'anglicanisme Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Cattedrale episcopale di Santa Maria

La cattedrale episcopale di Santa Maria è un edificio religioso che è anche la cattedrale della Chiesa episcopale scozzese, situata nella città di Edimburgo. Storia Nel 1689, dopo la Gloriosa Rivoluzione, il presbiterianesimo fu restaurato in Scozia. La cattedrale di Sant'Egidio passò sotto il ministero della Chiesa di Scozia, che spinse la ricerca di una cattedrale episcopale a Edimburgo. Per un periodo, i fedeli si radunarono in una vecchia fabbrica tessile, vicino al sito dell'attuale vecchia chiesa di San Paolo. Fu quindi una procattedrale fino all'inizio del XIX secolo. Architettura I piani della cattedrale furono disegnati da George Gilbert Scott, la prima pietra fu posta il 21 maggio 1874 dal duca di Buccleuch, la cui famiglia era patrona della Chiesa episcopale. Il 26 maggio 1876 fu amministrata dal decano James Montgomery e da due cappellani. La navata della cattedrale fu aperta il 25 gennaio 1879 e da quel giorno vi si svolgono servizi giornalieri. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Cattedrale episcopale di Santa Maria Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su cathedral.net. (EN) A history of the choristers of St Mary's Cathedral, su ofchoristers.net (archiviato dall'url originale il 5 dicembre 2008).