NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Handa (Écosse)

Handa est une île du Royaume-Uni située en Écosse, propriété privée mais gérée par le Scottish Wildlife Trust. Elle a une superficie de 3 km2 et culmine à 123 mètres d'altitude. Plus de 150 000 oiseaux de mer y nichent, attirant de nombreux visiteurs, admis de début avril à début septembre et y accédant via une navette partant du hameau de Tarbet. Histoire Aux temps anciens, Handa a été utilisée comme terre funéraire, ce qui est attesté par les ruines d'une chapelle située au sud-ouest au lieudit Tràigh an Teampaill (la baie du Temple). Au XIXe siècle, l'île était habitée par quelques familles vivant en quasi-autarcie, se nourrissant essentiellement de pommes de terre, d'orge, de poissons et d’oiseaux marins, et organisées en un parlement se réunissant chaque jour sous la présidence de la doyenne de l'île. La famine due aux très faibles récoltes de 1846 mit un terme à ce peuplement et, en 1847, les soixante habitants, qui composaient huit familles, émigrèrent en Nouvelle-Écosse. Faune et flore L'île comporte quatre biotopes : Les plages, les dunes et les prairies sur sable, riches en espèces végétales de petite taille comme la pâquerette ou le géranium, abritent de nombreux lapins. Les landes acides de la zone centrale de l'île, couvertes de graminées, de bruyères et, plus localement, de fougères et de touffes de saule, sont colonisées par les labbes (labbe parasite et grand labbe). Les zones humides sont recouvertes de sphaignes, de carex et de joncs. Les falaises abritent une importante colonie d'oiseaux de mer, essentiellement constituée de guillemots de Troïl (la plus grande colonie de Grande-Bretagne), de petits pingouins, de macareux moines, de mouettes tridactyles, de pétrels fulmars et de goélands (goéland argenté et goéland brun). Les conditions difficiles (vents violents, embruns et déjections des oiseaux) limitent la flore, où l'on trouve notamment des ombellifères, des bruyères et la camarine noire. Les replis de la côte et l'existence d'un piton isolé (The Great Stack) extrêmement proche de la côte contribuent à faire de l'île un lieu privilégié d'observation des oiseaux. Notes et références Portail de l’Écosse Portail des îles
Handa (Schotland)

Handa (Schots-Gaelisch:Eilean Shannda) is een eiland voor de westkust van Sutherland, Schotland. Het is 3 km² groot, maximaal 123 meter hoog en wordt van het Britse vasteland gescheiden door de Sound of Handa. Het eiland bestaat uit Old Red Sandstone met aan de kust veel tot 100 meter hoge kliffen. Daarnaast wordt het landschap aan de de noordzijde gedomineerd door een 123 meter hoge heuvel en aan de oost- en zuidkust liggen stranden. De naam van het eiland is een mengeling van Gaelisch en Oudnoords, Eilean Shannda betekent 'Eiland bij de zandige rivier'. In vroeger tijden werd Handa gebruikt als begraafplaats. De overblijfselen van een kapel liggen op Tràigh an Teampaill wat 'Strand van de tempel' betekent. Ooit had het eiland 65 inwoners, er was overleg over gezamenlijke belangen en de oudste weduwe werd de Queen genoemd. De aardappelhongersnood van 1846 dwong de bewoners tot emigratie. Het eiland maakt deel uit van de Scourie Estate, eigendom van Jean Balfour en J.C. Balfour. Het wordt beheerd door de Scottish Wildlife Trust. Op de kliffen van Handa zijn van nationaal belang vanwege grote broedkolonies van papegaaiduikers, alken en zeekoeten. Ook de rotsvegetatie is bijzonder. Van april tot september is er vanuit Tarbet een veerverbinding met Handa voor natuurliefhebbers. Er komen zo'n 5.000 bezoekers per jaar Om aandacht te vragen voor de bedreigde zeevogels schreef de Schots-Britse ALT-rockband Sea Power het nummer 'The great Skua'. De band schreef dit nummer om het bewustzijn met betrekking tot de klimaatverandering en het verlies van de natuur te helpen vergroten. Door Scottish Wildlife Trust is de muziek gebruikt voor een video met opnames die gemaakt zijn in het Handa natuurreservaat.
Ханда (остров)

Ханда (англ. Handa; гэльск. Eilean Shannda) — остров в нескольких сотнях метров от северо-западного побережья Шотландии, административно входит в состав области Хайленд. География Площадь острова 309 га, наивысшая точка 123 м. История Был населен с древнейших времен до середины XIX века, когда жители были вынуждены покинуть остров из-за голода, вызванного эпидемией картофельного фитофтороза. Издавна использовался как место захоронения, потому что волки на большой земле раскапывали могилы. Охрана природы По данным благотворительного фонда защиты дикой природы Шотландии, на острове проживает 100 000 разнообразных птиц. По данным фонда, ежегодно понаблюдать за птицами на остров приезжают до 6 тысяч человек. Транспорт Соединен паромной переправой с поселком Тарбет. Ссылки Scottish Wildlife Trust - Handa Island More information and photos at the Handa Island Skua Project
Soay (St. Kilda)

Soay (schottisch-gälisch: Soaigh) ist eine 0,97 km² große, unbewohnte Insel im schottischen St.-Kilda-Archipel, der abgelegensten Inselgruppe Großbritanniens. Diese Inselgruppe liegt im Atlantik, den Äußeren Hebriden benachbart. Soay liegt rund zwei Kilometer nordwestlich der Hauptinsel Hirta und gilt als der westlichste Punkt Schottlands. Dabei wird der 300 Kilometer weiter westlich gelegene Felsen Rockall nicht berücksichtigt. Zwischen Hirta und Soay liegen die Stacs Soay Stac (61 Meter hoch) und der 73 Meter hohe Stac Biorach. Der Name Soay ist nordischen Ursprungs und bedeutet „Schafinsel“. Tatsächlich beherbergt Soay die Ursprungspopulation der nach ihr benannten Soayschafe. Die Insel ist vulkanischen Ursprungs und kaum zugänglich. In früherer Zeit wurde sie gelegentlich von Bewohnern der Hauptinsel Hirta aufgesucht, um Jagd auf Soayschafe zu machen. Weblinks Bild einer Karte von Hirta, Dùn und Soay
Soay, St Kilda

Soay (Scottish Gaelic: Soaigh) is an uninhabited islet in the St Kilda archipelago, Scotland. The name is from Old Norse Sauðey, meaning "island of sheep". The island is part of the St Kilda World Heritage Site and home to a primitive breed of sheep. Excluding Rockall, it is the westernmost point of the United Kingdom. Geography Soay lies some 40 miles (64 km) west-northwest of North Uist in the North Atlantic It is about 2 kilometres (1.2 mi) north-west of Hirta, from which it is separated by the narrow Sound of Soay, which is only about 500 metres wide. Three sea stacks, Stac Shoaigh (Soay Stac), 61 metres (200 ft), Stac Biorach, 73 metres (240 ft) and Stac Dona, 27 meters (89ft), lie between. The island covers about 96.8 hectares (239 acres) and reaches a height of 378 metres (1,240 ft), the cliffs rising sheer from the sea. The summit, Cnoc Glas, is the most westerly hill in Great Britain and the United Kingdom. The island is formed of a breccia of gabbro and dolerites and is a single mountain peak rising from the sea-bed, without Ice-Age erosion. Along with the rest of the archipelago, Soay is owned by the National Trust for Scotland, managed by NatureScot as a nature reserve and is included in the St Kilda World Heritage Site. It is unlikely that this island ever had permanent habitation. Men from Hirta would stay for a few days while gathering wool. Wildlife Feral Soay sheep are a relict population of the first sheep brought to northern Europe around 5000BC. They were kept for their wool, which was plucked, not shorn, and made into tweed. Only occasionally were the sheep killed for meat. When the neighbouring island of Hirta became uninhabited, Soay sheep were introduced there too, and more recently they have become widely kept elsewhere as a livestock animal. Another somewhat less primitive breed, the Boreray, lives on another island in the group. The island's cliffs hold breeding colonies of many seabirds, including gannet, fulmar, storm petrel, Manx shearwater, razorbill, great skua, Leach's petrel and puffin. Gallery See also List of islands of Scotland History of St Kilda List of outlying islands of Scotland Lítla Dímun, a similar island in the Faroes, formerly home to a similar breed of primitive sheep. Footnotes References Gammeltoft, Peder (2006). "Scandinavian influence on Hebridean island names". In Gammeltoft, Peder; Jorgenson, Bent (eds.). Names through the Looking-Glass. Copenhagen: C.A. Reitzels Forlag. Haswell-Smith, Hamish (2004). The Scottish Islands. Edinburgh: Canongate. ISBN 978-1-84195-454-7.
Soay (Saint-Kilda)

Soay est une île britannique inhabitée de l'archipel de Saint-Kilda situé au nord-ouest de l'Écosse. Elle se trouve à environ 65 kilomètres au nord-ouest de l'île de North Uist et à deux kilomètres au nord-ouest d'Hirta. Comme le reste de l'archipel, l'île est détenue par le National Trust for Scotland. Elle est connue pour être le lieu d'origine d'une espèce primitive d'ovin, le mouton de Soay. Références Liens externes Portail de l’Écosse Portail des îles
Soay (St Kilda)

Soay (in gaelico scozzese Soaigh) è un isolotto disabitato appartenente all'arcipelago di Saint Kilda in Scozia. È il luogo originario di una razza ovina. L'isola costituisce inoltre il punto più occidentale della Scozia, se si esclude il grande scoglio roccioso di Rockall, la cui sovranità è contesa tra quattro nazioni. Geografia Soay è situata a circa 40 miglia a Nord-Ovest da North Uist, nell'Oceano Atlantico. Si trova a circa 2 km a Nord-Ovest da Hirta, dalla quale è separata dallo stretto di mare denominato Sound of Soay. Due grandi scogli rocciosi appuntiti, Stac Shoaigh (Soay Stac 61 m) e Stac Biorach (73 m), si trovano in questo stretto corridoio di mare. Soay copre una superficie di circa 96.8 ettari e raggiunge l'altezza di 378 metri nel suo punto più elevato in cui le scogliere si gettano a picco nel mare. L'isola è costituita da rocce sedimentarie clastiche (breccia) di gabbro e dolerite. È formata da una singola montagna che si eleva dal fondale marino senza che sia avvenuta alcuna erosione provocata dall'acqua di mare nel corso dei millenni. Insieme al resto dell'arcipelago, Soay appartiene al National Trust for Scotland, e gestito dall'ente Scottish Natural Heritage come riserva naturale e incluso nel sito del Patrimonio dell'Umanità di St Kilda. È improbabile che l'isola abbia avuto abitazioni permanenti. Gli uomini di Hirta sarebbero rimasti pochi giorni su Soay per radunare le pecore. Natura Le cosiddette pecore di Soay sono i più vecchi animali addomesticati in Europa e sono rimaste senza cambiamenti genetici sin dai tempi del Neolitico. Vennero inizialmente portate a Soay intorno al 5000 a.C. Vennero selezionate per la loro lana che può essere ricavata senza la classica tosatura ed utilizzata per creare tessuti in tweed. Solo in alcune occasioni queste pecore vennero uccise per la loro carne. Le pecore sono ora anche lasciate pascolare liberamente sull'isola di Hirta. Le scogliere circostanti costituisco inoltre l'habitat naturale per la nidificazione di alcune specie di uccelli, come la berta minore, la gazza marina, lo stercorario maggiore, l'uccello delle tempeste codaforcuta e pulcinella di mare. Andy Strangeway Il 28 agosto 2007 Andy Strangeway approdò a Soay. Egli è considerato la sola persona, e finora unica, ad essere approdato nei quattro punti estremi della Scozia: Ovest – Soay, St Kilda – 28 agosto 2007 Sud – Mull of Galloway – 31 marzo 2009 Est – Bound Skerry, Shetland – 2 agosto 2009 Nord – Out Stack, Shetland – 8 agosto 2009 Galleria d'immagini Note Voci correlate Lista delle isole periferiche della Scozia Punti estremi del Regno Unito Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Soay
Soay (Saint Kilda)

Soay (Schots-Gaelisch: Soaigh) is het westelijkste eiland van Saint Kilda. Soay ligt ten noordwesten van het hoofdeiland Hirta, waarvan het gescheiden wordt door een zeestraat van een halve kilometer breed, waarin de Stac Shoaigh ligt, een vrijstaande rots in de zee. Ten zuidwesten van de Stac Shoaigh, dicht bij de kust van Soay, ligt de Stac Dona, de „slechte rots“. Het eiland is ongeveer anderhalve kilometer lang en 750 meter breed; Het eiland is — net zoals de rest van Sint Kilda gevormd door een vulkaan — rotsachtig en steil, ofschoon het niet de extreem steile rotswanden van Hirta heeft. Het hoogste punt is de Cnoc Glas, de „grijze heuvel“, met 376 meter. Ten westen van de top bevindt zich een bron, Tobar Ruadh, een kleine plas water omgeven door een steencirkel en vegetatie. Ten noorden van Soaigh ligt nog het rotseilandje Am Plastair. Alle eilanden van Sint-Kilda zijn in het beheer van de National Trust for Scotland en maken deel uit van het werelderfgoed. De bewoners van Hirta bezochten het eiland regelmatig om Noordse stormvogels en papegaaiduikers te vangen voor hun vlees en pluimen. Zij kweekten er eveneens een apart schapenras, het Soay-schaap. Het is aan deze schapen dat het eiland zijn naam ontleent: de Vikingen noemden het eiland Soay, wat schapeneiland betekent. Het is niet duidelijk of deze schapen er al waren of de Vikingen ze er introduceerden.
Soay (St Kilda)

Soay (gael. Soaigh) – niezamieszkana wyspa w archipelagu St Kilda na północy Oceanu Atlantyckiego. Wyspa wraz z całym archipelagiem jest częścią światowego dziedzictwa UNESCO oraz domem prymitywnej rasy owiec. To najbardziej wysunięta na zachód część Szkocji. Geografia Soay leży ok. 64 km (40 mil) na północny zachód od North Uist, ok. 2 km (3,2 mili) na północny zachód od Hirty – największej wyspy archipelagu, od której oddzielona jest wąską cieśniną Sound of Soay. Wyspę otaczają dwie kolumny: Soay Stac (61 m) oraz Stac Biorach (73 m). W pobliżu znajduje się także Powierzchnia Soay wynosi 96,8 hektarów, najwyższym wzniesieniem jest Cnoc Glas wyrastający prosto z wody (378 m n.p.m.). Znajduje się tam także wybrzeże Gob Phursan. Wyspa uformowana jest z brekcji gabro i dolerytów. Wraz z resztą archipelagu Soay należy do National Trust for Scotland. Najprawdopodobniej nigdy nie była zamieszkana. Ludzie z Hirty pojawiali się tu tylko na strzyżenie owiec. Przyroda Zdziczała wtórnie owca rasy Soay jest najbardziej prymitywnym z udomowionych w Europie zwierząt, niezmienionym od czasów neolitu. Na wyspie po raz pierwszy pojawiła się ok. 5000 p.n.e., a zdaniem innych, z wikingami w IX lub X wieku n.e. Obecnie zwierzęta te żyją na wolności również na Hircie. Otaczające wyspę klify są doskonałym miejscem do gniazdowania dla morusów, fulmarów, nawałnikowatych, burzyków popielatych, alk, wydrzyków wielkich oraz nawałników dużych i maskonurów. Galeria Zobacz też St Kilda Soay (rasa) Am Plastair Hirta Przypisy
Soay, St Kilda

Soay (skotsk gaeliska: Soaigh) är en obebodd ö i den världsarvsskyddade ögruppen St Kilda i Nordatlanten. Ön är hemvist åt det primitiva Soayfåret. Soay är den västligaste ön i Skottland, med undantag av Rockall. Geografi Soay ligger 68 kilometer västnordväst om North Uist i Nordatlanten. Den ligger cirka 2 kilometer nordväst om Hirta, från vilket det är skilt av det grunda sundet Sound of Soay. Det finns två raukar (eng:Stac, vertikal pelare av sten), i sundet vid namn Stac Shoaigh (61 meter hög) och Stac Biorach (73 meter hög). Soay är cirka 96,8 hektar stort och når en höjd på 378 meter vid den högsta punkten, Cnoc Glas, där klipporna sluttar brant mot havet. Ön består av breccia, gabbro och dolerit. Ön är formad som ensam bergstopp som reser sig från havet utan erosion från istiden. Liksom de övriga öarna i gruppen ägs Soay av National Trust for Scotland, förvaltad av Scottish Natural Heritage som en del av världsarvet St Kilda. Det är osannolikt att ön någonsin haft permanent bosättning, även om Hirtas bybor från grannön har kommit för att samla in ull. Djurliv Förvildade soayfår är en kvarleva från de första fåren som kom till norra Europa runt 5 000 år f.Kr. De hölls för sin ull, som inte klipptes utan plockades för tillverkning av tweed. Fåren slaktades bara undantagsvis för sitt kött. När grannön Hirta blev obebodd, infördes Soayfår även där och på senare tid har de blivit allmänt hållna som boskap. En annan något mindre primitiv fårras bor på en annan ö i gruppen, Boreray. På öns klippor återfinns häckningskolonier av många havsfåglar såsom havssula, stormfågel, stormsvala, klykstjärtad stormsvala, mindre lira, tordmule, storlabb och lunnefågel. Galleri Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, 12 april 2011. Noter Se även Lítla Dímun, en ö på Färöarna, som hade en liknande fårras. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Soay.﻿
Isle of May

Die Isle of May (schottisch-gälisch Eilean Mhàigh) ist eine schottische Insel und liegt im nördlichen Firth of Forth etwa 8,0 Kilometer vor der Küste Fifes bei Anstruther. Sie ist 1,8 Kilometer lang und einen halben Kilometer breit. Die Isle of May befindet sich im Besitz von NatureScot, das sie als nationales Naturschutzgebiet verwaltet. Von April bis September fahren Fähren von Anstruther und Crail aus. Entlang der Westküste finden sich steile senkrechte Klippen, in denen im Frühsommer Seevögel brüten, darunter Dreizehenmöwen, Tordalke, Trottellummen und Krähenscharben. Im Inland der Insel, das von Fußwegen durchzogen ist, nisten Papageientaucher und Eiderenten. Daneben gibt es auch Seeschwalben und eine Kolonie von Kegelrobben. An Infrastruktur bestehen ein Besucherzentrum sowie Toiletten. Im Jahr 875 wurde hier der Heilige Adrian von Wikingern getötet. Im 12. Jahrhundert wurde ein Kloster errichtet, dessen Ruinen noch zu sehen sind, ebenso wie der älteste schottische Leuchtturm, erbaut von Robert Stevenson. Weblinks Eintrag zu Isle of May auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch) Details über das National Nature Reserve
Isle of May

Het Isle of May is een Schots eilandje in de Firth of Forth. Het is slechts 1,8 km lang en minder dan een halve kilometer breed. Er is een schiereiland in het noorden, bekend als Rona. Er zijn geen permanente bewoners meer, maar het eiland was de plaats van een klooster (St. Adrian's Priory) tijdens de middeleeuwen. Ook was een dorpje, Kirkhaven genaamd. Het Isle of May is eigendom van Scottish National Heritage. Op het eiland staan vogelobservatiecamera’s die vanuit het Scottish Seabird Centre in North Berwick worden bediend. Op 31 januari en 1 februari 1918, in dichte mist, botsten bij het eiland acht schepen van de Royal Navy tegen elkaar, met 104 doden tot gevolg. Er waren geen vijandelijke schepen in de buurt, maar het incident wordt desondanks ironisch de Battle of May genoemd. Important Bird Area Het eiland is samen met andere eilanden in de Firth of Forth aangewezen als Important Bird Area door BirdLife International vanwege het belang voor significante populaties van de alk, Dougalls stern, grote stern, jan-van-gent, kleine mantelmeeuw, kuifaalscholver, papegaaiduiker, visdief, zeekoet, zilvermeeuw en andere zee- en watervogels.
Isle of May

Isle of May (gael. Eilean Mháigh) – wyspa w Szkocji w wejściu do zatoki Firth of Forth, ok. 8 km od brzegu szkockiego. Ma około 1,5–2,5 km długości i mniej niż pół kilometra szerokości. Wyspa jest rezerwatem przyrody (National Nature Reserve) i jest zamknięta dla zwiedzających od 1 października do 1 maja, aby zapobiec niepokojeniu młodych fok i lęgowisk ptaków. Podczas szczytu lęgowego gniazduje na wyspie ponad 200 tysięcy ptaków morskich. Na wyspie są dwie latarnie morskie, z których pierwsza węglowa jest z lat 1635–1636, a druga jest z roku 1816. W roku 1918 obok wyspy miała miejsce Bitwa koło wyspy May. Przypisy Linki zewnętrzne Wirtualna wycieczka po wyspie [6] Opis wyspy – klub ornitologów [7]
Broxburn Viaduct

Der Broxburn Viaduct ist eine Eisenbahnbrücke in Schottland. Er liegt auf der Grenze der Council Areas West Lothian und Edinburgh. 1971 wurde das Bauwerk in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Kategorie A aufgenommen. Mit dem Almond Valley Viaduct befindet sich rund einen Kilometer südlich ein weiterer denkmalgeschützter Eisenbahnviadukt. Beschreibung Der Mauerwerksviadukt liegt rund zwei Kilometer östlich des Zentrums von Broxburn. Er wurde im Jahre 1842 als Teil der Edinburgh and Glasgow Railway erbaut. Heute wird der Viadukt von Zügen der Glasgow to Edinburgh via Falkirk Line genutzt. Die siebenbögige Bogenbrücke führt die zweigleisige Bahnstrecke über die A89 und den Bach Brox Burn. Das Mauerwerk besteht aus bossierten Quadersteinen. Der mittlere Bogen, welcher die A89 überspannt, wurde später mit einem Stahlgerüst verstärkt. Der nördlichste Bogen wurde hingegen teilweise durch ein Mauerwerk verschlossen, das selbst wieder zwei bogenförmige Öffnungen aufweist. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Kirkliston, Broxburn Viaduct auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Broxburn Viaduct

The Broxburn Viaduct is a railway viaduct on the boundary between West Lothian and Edinburgh in Scotland. The viaduct carries the Glasgow–Edinburgh via Falkirk line across the A89 road and Brox Burn. The viaduct has 7 stone arches and a length of 127 metres (417 ft) and a height of 16.8 metres (55 ft). It was completed in 1842 and designated a category A listed building in 1971. The Almond Valley Viaduct is nearby, located east of the Broxburn Viaduct. It is much longer, having 36 arches, but is sometimes also referred to as the "Broxburn Viaduct", and they are sometimes referred to as the same structure. See also List of railway bridges and viaducts in the United Kingdom References External links Media related to Broxburn Viaduct at Wikimedia Commons Broxburn Viaduct, RailScot
Wiadukt Broxburn

Wiadukt Broxburn (ang. Broxburn Viaduct) – wiadukt kolejowy położony na granicy hrabstwa West Lothian i Edynburg w Szkocji. Opis Jest kamiennym wiaduktem, posiadającym 7 przęseł łukowych. Wybudowany został z boniowanych kamiennych bloków piaskowca. Wiadukt położony jest ok. 2 km od centrum miejscowości Broxburn. Oddany do użytku jako część linii kolejowej towarzystwa „Edinburgh and Glasgow Railway”. Jest używany obecnie, prowadzi przez niego dwutorowa linia połączenia kolejowego pomiędzy Glasgow przez Falkirk do Edynburga. Wiadukt przebiega nad drogą A89 i strumieniem Brox Burn. Około kilometr na południe położony jest wiadukt Almond Valley, który stanowi z wiaduktem Broxburn i tunelem położonym pod miejscowością Winchburgh całość założenia, zrealizowanego w latach 1839–1842. Projektantem wiaduktu i całej trasy był John Miller, inżynier budownictwa lądowego z przedsiębiorstwa Grainger and Miller z Edynburga. Środkowe przęsło wiaduktu, znajdujące się bezpośrednio nad drogą krajową A89, zostało w późniejszym czasie wzmocnione stalowym rusztowaniem. Z kolei przęsło od strony północnej zostało częściowo zabudowane w sposób tworzący w jego prześwicie dwa mniejsze łuki. W 1971 roku wiadukt został wpisany na szkocką listę zabytków, w najwyższej kategorii A. Przypisy