NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St Magnus Church, Egilsay

St Magnus Church is a ruined medieval round-tower church located on the island of Egilsay, in Orkney, Scotland. The site is recognized as the place of execution of Saint Magnus Erlendsson, Earl of Orkney, in the 12th century. The roofless structure dates back to the 12th century, and has been described by Historic Environment Scotland (HES) as second only to St Magnus Cathedral, Kirkwall, as a surviving Norse church in Scotland. Description St Magnus's Church is located near the northwest coast of Egilsay in Orkney, Scotland. Egilsay belongs to the three island group of Rousay, Egilsay and Wyre. These islands are also known as the Inner Northern Isles. The church was built in the Romanesque style, with a rectangular nave, a chancel at the east end and a round tower at the west end. A door leads from the tower to the central nave of the church. The altar was located in the chancel, which opens directly to the nave. The chancel originally had an upper story. Both the nave and the chancel originally had steeply pitched, stone roofs that were taken down by 1847. Windows and doors have rounded arches. The round tower is currently a height of 15 m (49 ft), but it originally would have been around 20 m (66 ft), and four or five stories tall when built. It tapers towards the top. The tower is similar to other round church towers found in northern Germany and countries bordering the North Sea, and Ireland. The site also consists of a graveyard surrounding the church. The site is maintained by Historic Scotland as a scheduled monument. Egilsay is accessible by ferry from Tingwall on the Orkney Mainland. At present (January, 2022), the site is listed as "not open to visitors due to high level masonry inspections". History The Orkneyinga saga records that around 1116, Magnus Erlendsson, Earl of Orkney, travelled to the island to resolve a dispute with his rival, Earl Haakon. Magnus spent the night on the island, possibly in a church, and the next day was captured by Haakon and executed. In 1136, Bishop William of Orkney, sanctified the murdered Earl, who became Saint Magnus, and it is thought that the present church was constructed shortly afterwards on the supposed site of the murder. There may have been an earlier church at or near the site before the murder of Magnus. The existing structure is the last surviving of the round-towered churches of the Northern Isles. References
St Magnus Church (Egilsay)

De St Magnus Church of St Magnus Kirk is een 12e-eeuwse kerk gewijd aan Sint Magnus, gelegen op het westelijk deel van het eiland Egilsay, een van de Orkney-eilanden (Schotland). Sint Magnus werd volgens de Orkneyinga saga vermoord op Egilsay. Geschiedenis The life of St Magnus noemt twee kerken: eentje waarin earl Magnus de nacht doorbrengt voor zijn confrontatie met earl Haakon (eindigend in zijn dood) en eentje die gebouwd werd op de plaats waar earl Magnus werd vermoord. De kerk die er thans staat is vermoedelijk de laatstgenoemde. Deze kerk moet gebouwd zijn tussen 1117, toen earl Magnus vermoord werd, en 1136 toen zijn martelaarschap werd erkend door bisschop William the Old en earl Rognvald Kali Kolsson. Bouw De kerk bestaat uit een rechthoekig schip met een rechthoekige kansel en een ronde toren aan de westzijde. De toren is nog 14,9 meter hoog, maar is vermoedelijk 4,5 meter hoger geweest. De ronde toren wordt vaak in verband gebracht met de Ierse ronde torens, maar is waarschijnlijker een gevolg van de 12e-eeuwse contacten met East Anglia en Noord-Duitsland, waar eveneens ronde torens werden gebouwd. De kansel bevatte het altaar. Erboven was een andere ruimte, bereikbaar door een deur in de muur van het schip boven de boog van de kansel. Dit was vermoedelijk de plaats waar de spullen voor de sacristie en eventuele relieken werden bewaard. Het dak is verloren gegaan halverwege de 19e eeuw. Beheer St Magnus Church wordt beheerd door Historic Scotland. Externe links (en) Historic Scotland, St Magnus Church (en) Orkneyjar.com, artikel over St Magnus Church Een website gericht op de geschiedenis van Orkney.
Fast Castle

Fast Castle, ook bekend als Castle Knowe, is een kasteelruïne, die ruim tien kilometer ten noordwesten van Eyemouth aan de kust gelegen is in de Schotse regio Scottish Borders. De oudste vermelding van het kasteel dateert uit 1333. Geschiedenis Het is onbekend wanneer het kasteel precies gebouwd is. Vanwege de strategische ligging langs de kustroute van Engeland naar Schotland stond er mogelijk al vroeg een fort op deze plek. Door het strategische belang van het kasteel veranderde het vaak van eigenaar. In 1346 werd het kasteel door de Engelsen bezet. In 1410 werd het kasteel ingenomen door de Schot Patrick Home. In de daaropvolgende periode werd de definitieve plattegrond van het kasteel voor een groot deel bepaald. Aansluitend op de Slag bij Flodden in 1513 werd het kasteel verwoest, maar in 1521 weer hersteld. In de rest van de zestiende eeuw veranderde het kasteel nog enkele malen van eigenaar. Eén van de latere eigenaars was sir Robert Logan van Restalrig. Logan was betrokken bij een poging om Jacobus VI van Schotland te ontvoeren, de zogenaamde Gowrie conspiracy. Na het mislukken van dit plan werden alle bezittingen van Logan hem ontnomen, inclusief Fast Castle. In de zeventiende eeuw werd het kasteel na de Slag bij Dunbar overgegeven aan de troepen van Oliver Cromwell. Het kasteel werd kort erna definitief verlaten. In 1703 was het kasteel al een ruïne. Tussen 1823 en 1880 is het grootste deel van het kasteel verloren gegaan, vermoedelijk door blikseminslag in 1871. In de periode van 1971 tot en met 1984 vonden er opgravingen plaats. Bouw Het kasteel is gebouwd op een relatief kleine uitstekende rotspunt langs de kust. De rots komt 50 meter boven het water uit. Het oppervlak van de rotspunt is ongeveer 80 bij 30 meter. Het kasteel was toegankelijk via een houten brug die het vasteland met de rotspunt verbond. Door de beperkte ruimte op de rotspunt was het kasteel vrij compact gebouwd met een ringmuur langs de randen van de rotspunt. Er waren twee binnenplaatsen, die op verschillende niveaus lagen. Tegenwoordig is er alleen nog een deel van de noordoostelijke muur over en een deel van de fundamenten. Culturele invloed en folklore Er wordt verondersteld dat Sir Walter Scott geïnspireerd werd door de ruïne van Fast Castle voor het beschrijven van het kasteel Wolf's Crag in zijn verhaal The Bride of Lammermoor in 1819. Dit verhaal werd vervolgens door Gaetano Donizetti gebruikt voor zijn opera Lucia di Lammermoor. Er zijn verder verhalen dat de ruïne in latere tijd gebruikt werd door smokkelaars. Zij zouden gebruikmaken van geheime grotten onder het kasteel. In diezelfde grotten zouden ook nog schatten verborgen zijn door Robert Logan van Restalrig. Ondanks meerdere zoektochten, onder andere door John Napier, werden de grotten echter niet gevonden. Toegang Fast Castle is vrij toegankelijk. Het is te bereiken via een wandelpad van ongeveer anderhalf kilometer, vanaf een parkeerplaats aan de Dowlaw road, een zijweg van de A1107. Een moderne betonnen brug verbindt het vasteland met de rotspunt waarop het kasteel ligt.
Castelo Fast

O Castelo Fast (em inglês: Fast Castle) é um castelo do século XVI atualmente em ruínas localizado em Coldingham, Scottish Borders, Escócia. História A primeira referência ao castelo foi em 1333, mas a primeira autorização está datada de 1404. As muralhas foram elevadas pouco depois de 1515 e o castelo foi construído em 1521. Localização Os restos do castelo localizam-se num promontório, com dimensões de 26 metros por 81 metros, com escarpas de 100 a 45 metros de altura. Ver também Lista de castelos da Escócia Referências
Sanday

Sanday (Sandaigh en gaèlic) és una illa de les Hèbrides Interiors situada al nord-oest d'Escòcia. Forma part de l'arxipèlag de les Small Isles («illes petites») i depèn de l'illa de Canna, amb la qual queda connectada per bancs de sorra a baixamar i per una passarel·la. Aquesta passarel·la fou renovada el 2006 després que una tempesta l'any abans destruís l'original construïda el 1905. Canna es troba enfront de la costa nord-est de Sanday, i al sud-est, una mica més lluny, l'illa de Rùm. L'illa posseeix una escola freqüentada pels nens i nenes Canna, que utilitzen la passarel·la per arribar-hi. Enllaços externs Presentació de Sanday i Canna Arxivat 2006-11-14 a Wayback Machine.
Sanday (Hebriden)

Sanday (schottisch-gälisch Sandaigh) ist eine Gezeiteninsel im Westen der „Kleinen Inseln“, die Bestandteil der schottischen Inneren Hebriden in den Highlands sind. Sie ist 3 Kilometer lang. Die Insel gehört dem National Trust for Scotland. Sanday ist bekannt für seine zahlreichen Vogelarten, darunter der Papageitaucher, die Große Raubmöwe und der Atlantiksturmtaucher. Der höchste Punkt der Insel ist der Tallabric mit 59 Metern; er liegt im Südwesten Sandays. Die benachbarte Insel Canna ist durch eine Straßenbrücke mit Sanday verbunden. 2018 wurde erstmals eine Straße auf Sanday gebaut, die auch bei Flut passierbar ist. 2011 lebten neun Personen auf Sanday. Weblinks 360° Luftbildpanorama von Sanday und Canna, im Hintergrund Rum (Blickrichtung nach dem Laden des Panoramas ist Norden) Einzelnachweise
Sanday, Inner Hebrides

Sanday (Scottish Gaelic: Sandaigh; Scots: Sandee) is one of the Small Isles, in the Scottish Inner Hebrides. It is a tidal island linked to its larger neighbour, Canna, via sandbanks at low tide, and also connected to the larger island by a bridge. Canna and Sanday form a single community, and are usually described as Canna. Like its neighbour, Canna, the whole island is owned by the National Trust for Scotland (NTS), and is part of the Lochaber committee area of Highland Council. Whereas Canna is run by the NTS as a single farm, parts of Sanday are used for crofting. A small primary school on Sanday served the communities of both islands, although is currently closed. A footbridge to the island was built in 1905 to allow pupils from Canna to reach the school regardless of the state of the tide. This bridge was destroyed by storms in 2005, and has been replaced by a road bridge which was completed in April 2006. This new bridge allows vehicular access at all tide levels between the two islands, although parts of the road on Sanday were still covered by water during high tides until the completion of a new road in 2018. From the mainland the island can be reached by the Caledonian MacBrayne ferry system from the port of Mallaig. Sanday includes rocks that are geologically part of the Paleocene and Eocene British Tertiary Volcanic Province, among some of the youngest rocks found in Scotland. The largest and most conspicuous building on Sanday is the deconsecrated Catholic church of St Edward, which stands alone on an elevated part of the island, away from the cottages which, together with the school, cluster around the bay facing Canna. The church, which is also owned by the National Trust for Scotland, was restored and converted into a hostel and Study Centre by the Hebridean Trust. This project was undertaken at the invitation of the owners. The centre is linked to the Archive of Gaelic language and culture that was created by the former owner of Canna and Sanday, John Lorne Campbell. It was successfully completed and opened in 2001 by the Princess Royal. Subsequently, there was water ingress, which caused damage to the interior. This challenge is in the hands of the National Trust for Scotland. The island is home to a number of different types of wildlife, including puffins, great skua and Manx shearwater. See also List of islands of Scotland References External links
Sanday (Hébrides intérieures)

Sanday est une île faisant partie du groupe des Small Isles qui appartiennent à l'archipel des Hébrides intérieures en Écosse. Sanday est située dans la mer des Hébrides et fait partie du Council area des Highland. Elle appartient depuis 1981 au National Trust for Scotland. Elle dépend de l'île de Canna à laquelle elle est reliée par des bancs de sable à marée basse et par une passerelle. L'île possède une école fréquentée par les enfants de Canna qui utilisent la passerelle pour s'y rendre. Référence (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Sanday, Inner Hebrides » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Lien externe Présentation de Sanday et Canna Portail de l’Écosse Portail des îles
Sanday (Binnen-Hebriden)

Sanday (Schots-Gaelisch:Sandaigh) is een getijdeneiland dat bij laagtij verbonden is met Canna en deel uitmaakt van de Schotse Binnen-Hebriden. Net zoals Canna is het eiland eigendom van National Trust for Scotland (NTS). In 1905 werd een voetgangersbrug gebouwd die Sanday verbindt met Canna om zo leerlingen de mogelijkheid te geven naar de school op Canna te gaan onafhankelijk van het getij. In 2005 is deze brug ingestort en in april 2006 vervangen door een verkeersbrug.
Sanday (Hebrydy Wewnętrzne)

Sanday (gael.: Sandaigh) – jedna z wysepek, w szkockim paśmie Hebrydów Wewnętrznych. Jest wyspą pływową połączoną ze swym większym sąsiadem – wyspą Canna, podczas odpływu mielizną, a także połączona z większą wyspą mostem. Canna i Sanday tworzą wspólną społeczność, opisywaną zazwyczaj jako Canna. Obydwie wyspy w całości należą do National Trust for Scotland, i są częścią gminy Lochaber w hrabstwie Highland. Na wyspie na stałe mieszka 6 osób. Mała szkoła podstawowa na Sanday obsługuje społeczność na obu wyspach, w roku szkolnym 2006–2007 uczył się tu jeden uczeń. Most pieszy na wyspę został wybudowany w 1905, by umożliwić uczniom z Canna dostęp do szkoły bez względu na pływy morskie. Most ten zniszczony został w roku 2005, w kwietniu przyszłego roku zastąpiono go mostem drogowym. Sam most pozwala pojazdom osiągnąć wyspę Sanday bez względu na pływy, jednakże podczas wysokiego przypływu droga na wyspie znajduje się pod wodą. Ze stałym lądem wyspa ma połączenie poprzez prom obsługiwany przez Caledonian MacBrayne z portu Mallaig. Na Sanday znajdują się skały należące geologicznie do paleocenu i eocenu i wchodzące w skład British Tertiary Volcanic Province. Są to jedne z najmłodszych skał znalezionych w Szkocji. Przypisy
Сандей (Внутренние Гебриды)

Са́ндей (англ. Sanday, гэльск. Sandaigh) — приливный остров в составе островов Смолл-Айлс, Внутренние Гебридские острова, область Хайленд, Шотландия, Великобритания. Остров имеет примерные размеры 3 на 0,8 км, площадь — 1,84 км², высшая точка — 59 метров над уровнем моря. Сандей находится в непосредственной близости от острова Канна и во время отлива с одного на другой можно перейти по ваттам. В четырёх километрах к востоку расположен крупный остров Рам. Сандей и Канна образуют одну коммуну, называемую Канна, оба острова с 1981 года принадлежат Национальному тресту Шотландии. На Сандее работает начальная школа, в которой обучаются дети с обоих островов: на 2009 год это были четыре ребёнка, двое из которых собственные дети единственного учителя. В 1905 году между островами был выстроен мост, который уничтожил ураган в 2005 году, но уже на следующий год мост был восстановлен в модернизированном виде. Самым высоким и старым зданием острова является бывшая католическая церковь Святого Эдварда, стоящая на отшибе от поселения. Сейчас в ней расположены хостел и образовательный центр. По переписи 2001 года на Сандее проживали шесть человек, в 2011 году — девять в трёх домохозяйствах. См. также Список островов Шотландии Примечания Ссылки Геология Восточной части острова Канна и острова Сандей (англ.) на сайте jncc.defra.gov.uk Остров Канна (англ.) на сайте Национального треста Шотландии
West Lodge

Als West Lodge, auch Gardener’s House, wird das ehemalige Wohnhaus des Gärtners des Islay House genannt. Es befindet sich am Westrand der schottischen Ortschaft Bridgend auf der Hebrideninsel Islay, etwa 300 m südöstlich des Islay House. Am 28. August 1980 wurde das Gebäude in die schottischen Denkmallisten in der Kategorie C aufgenommen. Beschreibung West Lodge liegt direkt an der A847, die Bridgend mit Port Charlotte und Portnahaven verbindet. Das aus dem früheren 19. Jahrhundert stammende Gebäude wurde nahe der Gärtnerei an einer der Zufahrtspforten zum Islay House errichtet. Ein kleiner Vorbau mit Satteldach an der Vorderfront bildet den Eingangsbereich. Von dem einstöckigen Hauptflügel zweigt rückseitig ein weiterer Flügel ab. In die in der traditionellen Harling-Technik verputzten Fassaden sind Sprossenfenster eingelassen. Beide Flügel schließen mit schiefergedeckten Satteldächern ab. An der Westflanke befindet sich ein flacherer Anbau aus verfugtem Bruchstein. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Islay, Islay House, West Lodge auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Westturm (Bridgend)

Der Westturm ist ein zum Islay House gehöriger Turm. Er befindet sich westlich der schottischen Ortschaft Bridgend auf der Hebrideninsel Islay, etwa 1,2 km westlich des Islay House. Am 20. Juli 1971 wurde das Gebäude in die schottischen Denkmallisten in der Kategorie B aufgenommen. Beschreibung Der Westturm befindet sich etwa 100 m nördlich der Meeresbucht Loch Indaal etwas abseits der A847. Er wurde entweder im späten 18. oder frühen 19. Jahrhundert errichtet. Das Bauwerk wurde auf einer rechteckigen Grundfläche von 4,2 × 3,4 m² aus Bruchstein erbaut und erhebt sich zu einer Höhe von 5,2 m. Der Eingang befindet sich in der Nordmauer. Die Ost- und Westmauern sind mit Blindbögen versehen, oberhalb derer Rundfenster eingelassen sind; die Südmauer ist mit blinden Schlitzen versehen. Der Turm schließt mit einer zinnenbewehrten Plattform ab. Einzelnachweise
Nether Largie Standing Stones

De Nether Largie Standing Stones vormen een groep van staande stenen uit het neolithicum, gelegen 1,5 kilometer ten zuiden van Kilmartin in Kilmartin Glen in de Schotse regio Argyll and Bute. Beschrijving De Nether Largie Standing Stones bestaan uit vijf staande stenen, die zijn gerangschikt in een lijn van noordoost naar zuidwest met twee paren met één vrijstaande steen ertussen. Deze vrijstaande steen heeft drie cup and ring marks en zo'n veertig cup marks. De afstand tussen de twee paren bedraagt ongeveer 65 meter. De vijf stenen variëren in hoogte van 2,7 meter tot 2,85 meter. Tussen de twee paren staan twee groepen van elk vier lage stenen in een vierkant. De alleenstaande grote steen met cup and ring mark staat in de noordelijke groep van lage stenen. Verder staan er twee andere standing stones (waarvan eentje nog slechts een stomp is) respectievelijk honderd meter naar het noordwesten en driehonderd meter naar het westen. De positie van de stenen zou kunnen wijzen op een maanobservatorium. De Nether Largie Standing Stones staan vlak bij de Nether Largie Cairns en Temple Wood Stone Circles. Externe links (en) Stones of Wonder, Nether Largie (en) StonePages, Nether Largie Standing Stones
New Victoria Hospital

The New Victoria Hospital is an ambulatory care hospital situated at Langside/Battlefield in the south-east of Glasgow, Scotland. It is managed by NHS Greater Glasgow and Clyde. History The hospital, which was commissioned to replace the outpatient health care services previously provided by Glasgow Victoria Infirmary, was built on a site previously occupied by Queen's Park Public School. The construction work, which was carried out by Balfour Beatty at a cost of £100 million, began in December 2006 and was completed in early April 2009. Services The hospital was designed to treat around 400,000 annually. The facilities include 30 single-bed rooms with en-suite wet room and 30 rooms with four bays. There are eight operating theatres and 12 short-stay surgical beds. There is an MRI scanner and diagnostic services and specialist services such as cardiology, renal dialysis and gynaecology. The building was given an 'excellent' BREEAM rating. Features were incorporated to reduce the impact of traffic noise from the surrounding area. References External links Official website
Dailuaine

Dailuaine [dejl-juejn] je skotská palírna společnosti United Distillers & Vintners nacházející se ve vesnici Carron poblíž města Aberlour v hrabství Banffshire, jež vyrábí skotskou sladovou whisky. Historie Palírna byla založena v roce 1852 a produkuje čistou sladovou whisky. Tato palírna je postavena z mohutných kamenných kvádrů. První přestavby se palírna dočkala v roce 1917, kdy ji postihl požár. Za zmínku ještě stojí, že palírna mívala vlastní lokomotivu zvanou mopsl (dnes stojí před palírnou Aberfeldy) Produkuje whisky značky Dailuaine, což je 16letá whisky s obsahem alkoholu 43%. Velká část se používá na míchání s ostatními whisky. Tato whisky má velmi silnou chuť po sherry, což přehlušuje ostatní chutě. Odkazy Reference Literatura Průvodce světem whisky ISBN 80-7217-115-1 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dailuaine na Wikimedia Commons http://www.whisky-distilleries.info/Dailuaine_EN.shtml Archivováno 13. 9. 2007 na Wayback Machine.
Dailuaine

Dailuaine (skotsk gælisk: Dail Uaine, "grøn eng") er et single malt whisky-destilleri i Charlestown-of-Aberlour, Speyside, Skotland. Historie Destilleriet blev grundlagt i 1852 af William Mackenzie. Da han døde i 1865, udlejede hans enke destilleriet til James Fleming, en bankmand fra Aberlour. Sammen med William Mackenzies søn grundlagde han Mackenzie and Company. I 1863 blev der åbnet en sidebane på 2 km fra Carron station på Strathspey Railway til destilleriet. I 1884 blev Dailuaine blev renoveret og udvidet. I 1891 blev Dailuaine-Glenlivet Distillery Ltd. grundlagt. I 1898 fusionerede Dailuaine-Glenlivet og Talisker Distillery Ltd. og dannede Dailuaine-Talisker Distilleries Ltd. I 1899 tegnede Charles C. Doig et nyt destilleri med et pagodelignende tag, som blev standarddesign for skotske destillerier. Thomas Mackenzie døde i 1915, og selskabet blev året efter solgt til John Dewar & Sons, John Walker & Sons og James Buchanan & Co. TO år senere, i 1917, blev pagodetaget ødelagt ved en brand. Destilleriet måtte lukke, genåbnede tre år senere og blev opkøbt af Distillers Company Limited (DCL) i 1925. Et nyt 0-4-0ST-lokomotiv blev købt i 1939 fra Caledonia Works hos Andrew Barclay Sons & Co. Ltd., Kilmarnock (AB2073/1939) til betjening af sidebanen til hovedlinjen ved Carron. Lokomotivet fik navnet DAILUAINE efter destilleriet. I 1960 blev destilleriet fuldstændigt renoveret og udvidet fra fire til seks kedler (stills). Siden 1983 er malten ikke længere blevet produceret internt. Dailuaine blev overtaget af United Distillers i 1987. Referencer