NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
El Minch

El Minch (en inglés, The Minch; en gaélico escocés, «An Cuan Sgith», «Cuan na Hearadh» o «An Cuan Leòdhasach»), también llamado El Minch Norte, es un brazo de mar localizado en el noroeste de Escocia cuyas aguas separan el noroeste de las Highlands y varias de las islas del archipiélago de las Hébridas —islas de Lewis, Harris (del grupo norte de las Hébridas Exteriores) e isla de Skye (de las Hébridas Interiores)—. También se conoce como «Skotlandsfjörð» («fiordo de Escocia») (o «Scotland's fjord/firth», en nórdico antiguo).​ El Pequeño Minch (en inglés, «The Lower Minch»; en gaélico, «an Cuan Canach»), también llamado El Bajo Minch, es otro brazo de mar situado más al sur, que separa la isla de Skye de las islas bajas de las Hébridas Exteriores (North Uist, Benbecula, South Uist, Barra) y que comunica por el sur con el mar de las Hébridas. La combinación de El Minch y el pequeño Minch, el mar de las Hébridas y el canal del Norte constituye los «Mares interiores de Escocia» («Inner Scottish Sea»).​ El brazo de mar de El Minch tiene una anchura de entre 30 a 70 km y una longitud aproximada de unos 110 km. Se cree que es el lugar del impacto de un meteorito, el más grande que haya golpeado las islas británicas.​ El Pequeño Minch tiene una anchura de unos 25 km. El Proyecto Minch («Minch Project») es una colaboración entre el «Comhairle nan Eilean SIAR» (un gobierno local de la zona), el Consejo de las Highlands y el «Scottish Natural Heritage», que tiene por objeto reducir la contaminación, minimizar la erosión, reducir al mínimo la basura y promover el turismo —en particular, el turismo de fauna salvaje, como la observación de delfines— en el Minch. La contaminación es motivo de especial preocupación ya que el Minch es una vía marítima muy utilizada, con un tráfico de más de dos millones y medio de toneladas al mes. El servicio comercial de ferrys a través de El Minch es operado por la compañía «Caledonian MacBrayne», con la línea Steornabhaght-Ullapool. Delimitación La máxima autoridad internacional en materia de delimitación de mares, la Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), no considera El Minch como un mar independiente, sino formando parte de los «mares interiores de la costa oeste de Escocia» (Inner Seas off the West Coast of Scotland) al que, en su publicación de referencia mundial, «Limits of oceans and seas» (Límites de océanos y mares, 3.ª edición de 1953), asigna el número de identificación 18 y lo define de la forma siguiente: Véase también Hébridas Mar de las Hébridas Notas Enlaces externos Western Isles local government Minch project. Gazeteer for Scotland Archivado el 17 de noviembre de 2005 en Wayback Machine..
The Minch

The Minch, en gaélique écossais An Cuan Sgìth ou Cuan na Hearadh, également appelé en anglais The North Minch, en français « Minch du Nord », est un bras de mer situé dans le Nord-Ouest de l'Écosse. Géographie Il sépare les Highlands de l'île de Lewis et Harris dans les Hébrides extérieures. La baie est ouverte sur l'océan Atlantique au nord et communique avec la mer des Hébrides au sud par un détroit, The Little Minch. The Minch mesure 30 à 70 kilomètres en largeur pour environ 110 kilomètres de longueur tandis que The Lower Minch mesure 25 kilomètres de largeur. Des ferrys de la compagnie Caledonian MacBrayne assurent des liaisons maritimes entre les différentes îles transitant par The Minch. Aménagement Le Minch Project est la concrétisation de la collaboration des councils area des Hébrides extérieures et des Highland ainsi que du NatureScot qui se traduit par la réduction des déchets, de la pollution, engendrée notamment par une importante route maritime via la mer des Hébrides, et de l'érosion ainsi que la promotion du tourisme, en particulier des safaris comme l'observation des dauphins. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « The Minch » (voir la liste des auteurs). Annexes Articles connexes The Little Minch Hébrides Liens externes (en) Western Isles local government Minch project (en) Gazeteer for Scotland Portail de l’Écosse Portail du monde maritime
The Minch

The Minch (in gaelico scozzese: An Cuan Sgitheanach, An Cuan Sgìth, Cuan na Hearadh, An Cuan Leòdhasach), chiamato talvolta anche come North Minch, è un canale dell'Oceano Atlantico, situato nel nord-ovest della Scozia e, più precisamente, nell'area dell'arcipelago delle Ebridi Esterne, dove separa l'isola di Skye dalle isole di Lewis e Harris e North e South Uist. Toponomastica In antico nordico, il canale era noto come Skotlandsfjoro. Geografia Il canale ha una lunghezza che varia dai 40 ai 70 km. Storia Si ritiene che il Minch sia il luogo dove sia caduto il più grande meteorite che abbia mai colpito le isole britanniche. Folclore Secondo le credenze popolari, nel Minch vivrebbero delle creature sovrannaturali dalla pelle blu e simili alle sirene, noti come gli uomini blu del Minch (Blue Men of the Minch). Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su The Minch Collegamenti esterni (EN) The Minch / Little Minch, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Minch

De Minch, Schots-Gaelisch: An Cuan Sgitheanach, Cuan na Hearadh, An Cuan Leòdhasach, is een zee die ten noordwesten van Schotland ligt. De Minch ligt tussen Schotland, de noordelijke Binnen-Hebriden en de Buiten-Hebriden en is een deel van de Atlantische Oceaan. In de vroege middeleeuwen stond deze zeestraat in het Oudnoords bekend als Skotlandsfjörð. Er ligt ten zuiden van de Minch een zeestraat tussen Harris, North Uist en Skye van de Buiten-Hebriden en de Binnen-Hebriden. Dat is The Little Minch, The Lower Minch of an Cuan Canach en die gaat in het zuiden weer in de Hebridenzee over. Er staan op het 'vasteland' van Schotland vuurtorens bij Barra Head, Stoer Head, Ushenish en Hyskeir en op de eilanden om de Minch staan er nog meer. Er varen verschillende veerdiensten op de Minch, onder andere tussen Steòrnabhagh en Ullapool. De Hebriden vormen de archipel in de Atlantische Oceaan ten westen van het noorden van Schotland. Scheepsramp Het zeilschip de Iolaire leed op 1 januari 1919 schipbreuk op de rotsen The Beasts of Holm, in de buurt van de haven van Stornoway, en zonk. 205 van de 280 opvarenden kwamen hierbij om het leven, waarmee het een van de grootste Britse zeerampen in vredestijd is.
The Minch

The Minch a. North Minch (dawny polski egzonim: Morze Szkockie; gael. An Cuan Sgìth, Cuan na Hearadh lub An Cuan Leòdhasach) – cieśnina w północno-wschodniej części Oceanu Atlantyckiego, u północno-zachodnich wybrzeży Szkocji, między Hebrydami Zewnętrznymi (wyspa Lewis and Harris) na zachodzie a Hebrydami Wewnętrznymi (wyspa Skye) i wybrzeżem Szkocji na wschodzie. Na południu przez cieśninę Little Minch łączy się z Morzem Hebrydzkim, na północy z otwartym oceanem. Nazewnictwo Do niedawna w polskim nazewnictwie geograficznym dla cieśniny The Minch zalecany był polski egzonim "Morze Szkockie". W takim znaczeniu pojawia się on w wykazach Polskie nazewnictwo geograficzne świata z 1959 roku i Polskie nazwy geograficzne świata z 1994 roku. Jednak Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej ustaliła na XLII posiedzeniu w dniu 18 grudnia 2008 r., iż nazwa Morze Szkockie dotyczyć będzie zespołu wód określanych przez Międzynarodową Organizację Hydrograficzną jako Inner Seas off the West Coast of Scotland ("Morza Wewnętrzne u Zachodniego Wybrzeża Szkocji"). Miało to związek z faktem, iż nazwa "Morze Szkockie" w odniesieniu do cieśniny The Minch nie jest stosowana w innych językach. W języku angielskim akwen u zachodnich wybrzeży Szkocji i północnych wybrzeży Irlandii bywa natomiast określany jako Inner Scottish Sea ("Szkockie Morze Wewnętrzne"). Bibliografia Protokół z XLII posiedzenia Komisji Standaryzacji Nazw Geograficznych
The Minch

The Minch ou A Minhã (escocês gaélico An Cuan Sgìth, Cuan na Hearadh, An Cuan Leòdhasach), também chamado North Minch ou Minhã Norte, é um estreito no noroeste da Escócia, que separa as Highlands do noroeste da parte norte do arquipélago das Hébridas Interiores, entre Lewis e Harris nas Hébridas Exteriores. Também é conhecido como "Skotlandsfjörð" ("fiorde/firth da Escócia") na língua nórdica antiga. Seu prolongamento, The Lower Minch (an Cuan Canach), ou ainda The Little Minch, fica a sul e separa Skye das Hébridas Exteriores meridionais: North Uist, Benbecula, South Uist, Barra, etc. Abre ao mar das Hébridas. O "The Little Minch" é o limite setentrional do mar das Hébridas. Tanto o The Minch como o The Lower Minch integram o sítio denominado Mares Interiores da Costa Ocidental da Escócia, tal como define a Organização Hidrográfica Internacional. The Minch varia entre 32 a 72 km de largura e tem cerca de 110 km de comprimento. Supõe-se que tenha sido o local de impacto de um grande meteorito, o maior que atingiu as Ilhas Britânicas. The Little Minch tem uma largura de cerca de 25 km. O Projeto Minch é uma colaboração entre o «Comhairle nan Eilean SIAR» (governo local da zona), o Conselho das Highland e o «Scottish Natural Heritage», que tem por intuito reduzir a contaminação, minimizar a erosão, reduzir ao mínimo o lixo e promover o turismo — em particular, o turismo que busca a fauna selvagem, como a observação de golfinhos — no The Minch. A contaminação é motivo de especial preocupação já que The Minch é uma via marítima muito utilizada, com um tráfego de mais de dois milhões e meio de toneladas por mês. O serviço comercial de ferrys através de The Minch é operado pela empresa «Caledonian MacBrayne», com a linha Steornabhaght-Ullapool. Ver também Hébridas Mar das Hébridas Ligações externas Western Isles local government Minch project Gazeteer for Scotland Referências
Норт-Минч

Норт-Минч (к.-шотл. an Cuan Sgìth, an Cuan Sgitheanach, Cuan na Hearadh, an Cuan Leòdhasach) — пролив на северо-западе Шотландии, отделяющий северо-запад Хайленда от острова Льюис и Харрис (архипелаг Внешние Гебридские о-ва). Литл-Минч (к.-шотл. an Cuan Canach) лежит на юге и отделяет остров Скай от остальных Внешних Гебридских островов: Норт-Уист, Бенбекьюла, Саут-Уист, Барра и т. д. К югу от пролива Литл-Минч расположено Гебридское море. Ширина Северного Минча — от 23 до 72 км, длина — около 110 км. Ширина Нижнего Минча составляет 24-25 км. Глубины — до 129 м. Присутствуют приливо-отливные течения. В последнее время вызывает беспокойство экологическое состояние пролива, через который ежемесячно проходит два с половиной миллиона тонн морских грузов. Стороны пролива связывает паромное сообщение (компания «Caledonian MacBrayne»). На дне пролива находится кратер от метеорита, упавшего на Землю 1,2 млрд лет назад. Первоначальный диаметр кратера составлял более 19 км. Литература Минч Северный (Норт-Минч) // Медузы — Многоножка. — М. : Советская энциклопедия, 1954. — С. 555. — (Большая советская энциклопедия : [в 51 т.] / гл. ред. Б. А. Введенский ; 1949—1958, т. 27). Примечания Ссылки Проект очистки Норт-Минча . Дата обращения: 18 декабря 2018. Архивировано из оригинала 26 сентября 2007 года.
Норт-Мінч

Норт-Мінч (шотландська: An Cuan Sgìth, Cuan na Hearadh, An Cuan Leòdhasach) — протока на північному заході Шотландії, що відокремлює північний захід Гайлендсу, від північних Внутрішніх Гебридів, Льюїс і Харріс Зовнішніх Гебридів. Також відомий як «Skotlandsfjörð» («Шотландський фіорд/ лиман») за старонорвезькою. Нижній Мінч або Малий Мінч розташовано на півдні протоки та відокремлює острів Скай від Зовнішніх Гебридів, а саме: Північний Віст, Бенбекула, Південний Віст, Барра тощо. Ширина Норт-Мінч 30 — 70 км, довжина — приблизно 110 км. Ширина Нижнього Мінча близько 25 км. Глибина до 129 м, припливні-відпливні течії. Останнім часом викликає занепокоєння екологічний стан протоки, через який щомісяця проходить 2,5 млн тонн морських вантажів. Сторони протоки пов'язує поромне сполучення (компанія Caledonian MacBrayne). Примітки
Edinburgh Central Mosque

Die Edinburgh Central Mosque („Zentralmoschee Edinburgh“, offizielle Bezeichnung King Fahd Mosque and Islamic Centre of Edinburgh) befindet sich in der Potterrow in der Nähe des Zentralbereichs der University of Edinburgh und der National Museums of Scotland. Die Moschee und das Islamische Zentrum wurden entworfen von Basil Al-Bayati, die Bauzeit dauerte mehr als sechs Jahre und die Kosten betrugen 3,5 Millionen Pfund. Die Haupthalle kann mehr als 1000 Gläubige aufnehmen, wobei die Frauen ihr Gebet auf einem Balkon mit Überblick über die Halle verrichten. Das Gotteshaus ist typischerweise mit Kronleuchter und einem enorm großen Teppich ausgestattet, Möblierung ist kaum vorhanden. Geschichte Vor dem Bau der Moschee gab es keinen geeigneten Ort, der groß genug war, den Anforderungen der Muslime in der Innenstadt Edinburghs gerecht zu werden. Als die Zahl der Muslime stieg, wurde eine größere Moschee rentabel. Letztendlich waren die Projektleiter in der Lage, ein Grundstück vom Stadtrat zu erwerben, mit der Bedingung, dass ein existierendes denkmalgeschütztes Gebäude erhalten und genutzt werden würde. Das Projekt geriet in Finanzierungsschwierigkeiten, die allerdings gelöst wurden, als König Fahd ibn Abd al-Aziz von Saudi-Arabien 90 % der Gesamtkosten dem Projekt spendete. Am 31. Juli 1998 (8. Rabiʿ ath-thani 1419) wurde die Moschee von seinem Sohn Prinz Abdul Aziz Bin Fahd eröffnet, der Schirmherr des Projektes war. Weblinks Einzelnachweise
Moschea centrale di Edimburgo

La moschea centrale di Edimburgo (conosciuta ufficialmente come moschea Re Fahd e centro islamico di Edimburgo), si trova a Potterrow vicino all'Università di Edimburgo ed il Museo nazionale di Scozia. La moschea ed il centro islamico sono stati progettati da Basil Al-Bayati; per la sua costruzione ci sono voluti più di 6 anni ed un costo di 3,5 milioni di sterline. La sala principale può contenere oltre un migliaio di fedeli, con una sala di preghiera per le donne su un balcone che domina la sala. La moschea ha bellissimi lampadari. L'architettura combina uno stile islamico tradizionale con uno stile baronale scozzese. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su moschea centrale di Edimburgo Collegamenti esterni Sito ufficiale, su edmosque.org.
Эдинбургская соборная мечеть

Эдинбургская соборная мечеть (англ. Edinburgh Central Mosque, официально: Мечеть Короля Фахда и Исламский Центр Эдинбурга, King Fahd Mosque and Islamic Centre of Edinburgh) — главная мечеть в Эдинбурге (Шотландия), расположенная около Эдинбургского университета и Национального Музея Шотландии. Мечеть и Исламский центр были разработаны архитектором Базилем аль-Байяти, их строительство заняло больше шести лет, и чтобы закончить проект, потребовалась сумма в 3,5 миллионов фунтов стерлингов, главный зал может вместить в себя одновременно более 1 тыс.чел. История До этого строительства, в Эдинбурге не было никакой главной (соборной) мечети. Однако, поскольку мусульманское население Эдинбурга увеличилось, большая мечеть стала жизненеобходима. В конечном счете, была куплена земля. Но все планы столкнулись с проблемой финансирования, все финансовые трудности были решены, когда Король Саудовской Аравии Фахд ибн Абдель Азиз ас-Сауд пожертвовал 90 % от общей стоимости проекта. 31 июля 1998 мечеть была открыта его сыном Принцем Абдуль-Азизом ибн Фахдом, который был также патроном проекта строительства мечети. Источники «Colour Correction». Retrieved on 2008-07-26. BBC News (July 31, 1998): Edinburgh mosque opens Ссылки Сайт мечети
Единбурзька соборна мечеть

Единбурзька соборна мечеть (англ. Edinburgh Central Mosque) — головна мечеть в Единбурзі (Шотландія), розташована неподалік Единбурзького університету та Національного Музею Шотландії. Архітектура поєднує традиційні ісламські риси зі шотландським баронським стилем. Історія До її будівництва в центрі Единбурга не було мечеті, достатньої для задоволення потреб мусульман. У міру збільшення мусульманського населення велика мечеть стала життєздатною. Зрештою, мусульманська громада змогла придбати землю у міської ради із застереженням про збереження та використання існуючої переліченої будівлі. Проєкт зазнав труднощів з фінансуванням. Але вони були вирішені, коли король Фахд ібн Абдель Азіз Аль Сауд з Саудівської Аравії пожертвував 90% від загальної вартості проєкту. 31 липня 1998 року мечеть відкрив його син принц Абдул Азіз Бін Фахд. До складу мечеті входить ісламська бібліотека, молитовний зал та кухня. Джерела «Colour Correction». Retrieved on 2008-07-26. BBC News (July 31, 1998): Edinburgh mosque opens
Currie RFC

Der Currie Rugby Football Club ist ein Rugby-Union-Verein, der in der Scottish Premiership spielt. Die Heimspiele werden im Malleny Park in Edinburgh ausgetragen. Der Verein wurde 1970 gegründet und spielte sein erstes Spiel gegen Gala. Im Jahr 1973 schuf der schottische Verband eine offizielle Ligastruktur. Currie wurde in die zweite Division der Edinburgh District League eingestuft. In den nächsten Jahren arbeitete der Verein sich in höhere Ligen vor. 1982 baute man ein eigenes Clubhaus, das in den kommenden Jahrzehnten weiter modernisiert wurde. 1990 war Currie in der ersten Liga angelangt. Mitte der 1990er Jahre baute man neue Tribünen und Flutlicht, um der Professionalisierung des Sports gerecht zu werden. Im Jahr 2007 gewann der Verein zum ersten Mal die schottische Meisterschaft. Weblinks Offizielle Website
Currie Chieftains

El Currie Rugby Football Club es un equipo de rugby de Escocia con sede en la ciudad de Edimburgo.​ Participa en la Premiership, uno de los principales torneos de Escocia, en el cual ha obtenido dos campeonatos. Historia Fue fundada en 1970, durante gran parte de su historia participó en las divisiones de ascenso del sistema de ligas de Escocia, comenzando en la División 7 en 1980, logrando rápidos ascensos que culminan en su ascenso a la Premiership en 1991, fecha desde la cual ha permanecido en la categoría de honor de Escocia. Desde el año 1991 compite en la Premiership en la cual ha logrado tres campeonatos, el último el año 2024.​ Palmarés Premiership (3): 2006–07, 2009–10, 2023–24 National One (1): 1995-96 Jugadores destacados Dougie Fife Matt Scott Ben Cairns Graham Ellis Blair Kinghorn Referencias
Currie Rugby Football Club

Currie RFC est un club de écossais rugby à XV situé à Balerno dans la banlieue d’Édimbourg, qui évolue dans la Scottish Premiership Division 1 dont il remporte le titre en 2007. Histoire Currie est une banlieue d’Édimbourg, mais le club est situé à Balerno, autre ville de la périphérie. Le club est de fondation récente (1970). L'équipe joue son premier match sous les couleurs de Boroughmuir (vert et bleu). Peu à peu, Currie gravit les échelons des championnats locaux, puis grimpe de la cinquième à la première division en seulement sept saisons, atteignant l'élite pour la première fois en 1990. Relégué à la fin de la saison 1994-1995, il remonte aussitôt pour ne plus redescendre et remporte finalement le titre de champion d’Écosse pour la première fois en 2007. Currie remporte un second titre en 2010. Palmarès Champion d'Écosse en 2007, 2010 et 2024 Finaliste de la Coupe d'Écosse en 2005 (contre Watsonians) Champion de 2e division en 1987 Champion de troisième division en 1986 Champion de septième division en 1981 Joueurs célèbres Graham Ellis Notes et références Liens externes (en) Site officiel Portail du rugby à XV Portail de l’Écosse
Currie Rugby Football Club

Il Currie Rugby Football Club è una squadra scozzese di rugby a 15 che gioca a Edimburgo e disputa la Premiership Division One. Palmarès Campionati scozzesi: 2 2006-07, 2009-10 Voci correlate Campionato scozzese di rugby a 15 Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale Currie Rugby Football Club, su currierugby.org. URL consultato il 30 ottobre 2014 (archiviato dall'url originale il 30 ottobre 2014).
House of Dun

House of Dun befindet sich zwischen den Ortschaften Montrose und Brechin in Angus, Schottland und ist seit 1980 im Besitz des National Trust for Scotland Das Dun Estate war von 1375 bis 1980 das Zuhause der Erskine-Familie (später Kennedy-Erskine). Das heutige Haus wurde vom Architekten William Adam entworfen und 1730 fertiggestellt. In einigen Räumen existieren aufwändige Wandverzierungen. Die Schriftstellerin und Poetin Violet Jacob war ein Mitglied der Familie Kennedy-Erskine und wurde in diesem Haus geboren. Geschichte Archäologische Ausgrabungen haben erwiesen, dass das benachbarte Gelände schon vor 9000 Jahren von Menschen besiedelt war. 2024 betrug die Besucherzahl etwa 54.000 Personen. Siehe auch Liste der Liegenschaften des National Trust for Scotland Weblinks Ian Gow, Clare Meredith: Three Historic Houses, Three Conservation Approaches: Three Decades in the National Trust for Scotland, 2012 Eintrag zu House of Dun auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch) Einzelnachweise
Glenfinnanský viadukt

Glenfinnanský viadukt (anglicky Glenfinnan Viaduct) je betonový viadukt na území historického hrabství Inverness-shire v západním Skotsku, na železniční trati West Highland Line, v blízkosti stejnojmenné vesničky Glenfinnan a jezera Loch Shiel. Most má celkem 21 oblouků, každý o šířce 15 m. Je nejdelším betonovým železničním mostem na území Skotska s celkovou délkou 380 m; říčku Finnan překonává ve výšce 30 m. Most je široký 5,5 m, vede po něm jediná kolej trati West Highland Line. Poloměr oblouku, který viadukt sleduje, činí 241 m. Historie Most vznikl v rámci prodloužení trati West Highland Line z města Fort William do přístavu Mallaig na západním pobřeží Skotska. Kvůli obtížnostem se získáváním vhodného kamene v místě trati bylo rozhodnuto o výstavbě betonového viaduktu. Stavební práce na něm byly dokončeny již v říjnu 1898. Most sloužil pro dopravu stavebního materiálu na vzdálenější části trati, kde stavební práce ještě probíhaly. Byl vybudován za cenu 18 904 liber. Most se stal jedním ze symbolů této části Skotska a posloužil i jako kulisa pro natáčení řady filmů. Objevil se také ve čtyřech filmech série Harry Potter. Díky tomu se stal most turistickou atrakcí s vysokou návštěvností. Od roku 2007 je vyobrazen na některých skotských bankovkách v hodnotě 10 liber. Doprava Kromě pravidelné železniční dopravy společnosti ScotRail využívá tuto trať i turistický parní vlak The Jacobite (Jakobita). Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Glenfinnan Viaduct na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Glenfinnan Viaduct na Wikimedia Commons
Glenfinnanviadukten

Glenfinnanviadukten er en jernbaneviadukt på West Highland Line i Glenfinnan, Skotland. Den blev opført 1897-1901, og ligger ved den ene ende af søen Loch Shiel i den vestlige del af det skotske højland. Fra viadukten er der udsigt over Loch Shiel og Glenfinnan Monument på kanten af søen. Viadukten er enkeltsporet og består af 21 buer, som hver spænder over 15 meter. Viadukten er bygget af beton. Siden 1984 har damptoget The Jacobite kørt på strækningen som turistattraktion. Viadukten har været brugt i en række film og tv-serier heriblandt Ring of Bright Water, Charlotte Gray, Monarch of the Glen, Stone of Destiny, The Crown og Harry Potter-filmene. Desuden har den været motiv på en skotsk £10-seddel, der blev udsendt i 2007 af Bank of Scotland. Referencer Eksterne henvisninger