NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Інвернесс Каледоніан Тісл

«Інвернесс Каледоніан Тісл» (шотл. Innerness Caledonian Thristle F.C.) — професійний шотландський футбольний клуб з міста Інвернесс. Виступає у Шотландському Чемпіоншипі. Домашні матчі проводить на стадіоні «Каледоніан», який вміщує 7 750 глядачів. Історія Футбольний клуб «Каледоніан Тісл» був сформований в серпні 1994 року в результаті злиття «Каледоніан» і «Інвернесс Тісл» , які до того виступали в Хайлендській футбольнії лізі. Новий клуб було створено з ціллю зайняти одного з двох нових місць в шотландській футбольній лізі, які з'явилися в результаті реструктуризації ліги в 1994 році і збільшення кількості дивізіонів до чотирьох, по десять команд в кожному. «Каледоніан Тісл» пощастило і вони потрапили одразу до третього дивізіону. В 1996 році на прохання міської ради міста Інвернесс, яка витратила £900,000 на реконструкцію стадіону «Каледоніан», назву клубу було змінено на «Інвернесс Каледоніан Тісл». Досягнення Чемпіонат Шотландії: Бронзовий призер (1): 2014-15 Кубок Шотландії: Володар (1): 2014-15 Кубок Шотландської ліги: Фіналіст (1): 2013-14 Посилання Офіційний сайт
Gallery of Modern Art

Die Gallery of Modern Art ist ein Kunstmuseum in der schottischen Stadt Glasgow. 1966 wurde das Bauwerk in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Denkmalkategorie A aufgenommen. Geschichte Das Gebäude wurde 1778 als Stadtsitz des Tabakhändlers Cunningham erbaut. Zwischen 1827 und 1830 wurde das Gebäude nach einem Entwurf von David Hamilton überarbeitet und erweitert, um die Royal Exchange aufzunehmen. Zwischen 1882 und 1888 und abermals 1896 wurde das Gebäude durch David Thomson überarbeitet. Verschiedene Umbaumaßnahmen wurden zwischen 1900 und 1915 durchgeführt. In den Jahren 1911 und 1930 vorgeschlagene Erweiterungen wurden nicht ausgeführt. 1940 wurden dann eine letzte Erweiterung nach einem Entwurf von Alexander Nisbet Paterson vorgenommen. Ab 1954 beherbergte das Gebäude die Stirling’s Library. Zur Einrichtung des Museums wurde die Bibliothek zeitweise in ein Gebäude in der Miller Street ausgelagert und ist seit 2002 Teil der Gallery of Modern Art. 2019 wurde die Gallery of Modern Art von rund 577.000 Personen besucht. 2024 betrug die Besucherzahl etwa 382.000 Personen. Beschreibung Das Museum steht inmitten des Royal Exchange Square im Glasgower Zentrum. An der ostexponierten Hauptfassade entlang der Queen Street tritt ein markanter Portikus mit acht kolossalen korinthischen Säulen und Dreiecksgiebel hervor. An der Westfassade ist ein hohes Drillingsfenster in einer segmentbögigen Öffnung verbaut. Seine Fensterpfosten bestehen aus korinthischen Halbsäulen; korinthische Pilaster flankieren es. Wie auch an der Ostfassade ist das weit ausladende Kranzgesims mit Zahnschnitt gestaltet. Eine korinthische Pilastrade gliedert die Seitenfassade des älteren, östlichen Gebäudeteils. Sie ist fünf Achsen weit. Der neun Achsen weite neuere Gebäudeteil ist hingegen mit sechs korinthischen Säulen gestaltet. Auf dem Gebäude sitzt eine korinthische Laterne mit Turmuhren und flacher, geschwungener Kuppel auf. Weblinks Informationen über die Gallery of Modern Art Eintrag zu Glasgow, 46 - 58 Royal Exchange Square, Royal Exchange auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch) Beschreibung bei „Visit Scotland“ Einzelnachweise
Galerie d'art moderne de Glasgow

La Galerie d'art moderne (en anglais : Gallery of Modern Art, abrégé en GoMA, en écossais : Gailearaidh Ealaín Úr-nósach) est un musée d'Écosse, à Glasgow au Royal Exchange Square. Histoire Le Royal Exchange est créé en 1829 par l'architecte David Hamilton (1768–1843). Glasgow Corporation rachète le Royal Exchange en novembre 1949 pour 105 000 £ et le transforme en bibliothèque. Puis, la bibliothèque est déplacée pour laisser place à des expositions. À partir de 1992-1993, le conseil approuve un investissement de 10 millions de £ pour le transformer en musée. Le GoMA est ouvert depuis 1996. Les œuvres d'artistes contemporains locaux et internationaux y sont exposées. Collections et expositions Carlo Marochetti -"Statue du Duc de wellington" David Hockney Sebastião Salgado Andy Warhol John Bellany Ken Currie Anthony Green Beryl Cook Jo Spence (1934-1992) Ian Hamilton Finlay Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de musées au Royaume-Uni Museum of Scotland Kelvingrove Art Gallery and Museum Liens externes Ressource relative aux beaux-arts : Art UK (lieux d'art) (en) Site officiel Portail des musées Portail de la peinture Portail de l’Écosse
Gallery of Modern Art

De Gallery of Modern Art (GoMA) is een museum voor hedendaagse kunst in de Schotse stad Glasgow. De Gallery of Modern Art is geopend in 1996 en is gevestigd in een neoclassicistisch gebouw aan het Royal Exchange Square in het hart van het centrum van Glasgow. Geschiedenis Het werd gebouwd in 1778 als het herenhuis van William Cunninghame van Lainshaw, een rijke Glasgow Tobacco-lord die zijn fortuin verdiende door de trans-Atlantische driehoekshandel. Het gebouw heeft een reeks verschillende toepassingen ondergaan. Het werd in 1817 gekocht door de Royal Bank of Scotland, die later naar Buchanan Street verhuisde. Het gebouw werd vervolgens verbouwd tussen 1827 en 1832 naar plannen van David Hamilton, met onder meer de korinthische pilaren aan de gevel van Queen Street, de koepel erboven en de grote hal aan de achterkant van het oude huis, om nadien ruimte te bieden aan de Royal Exchange. In 1954, na de aankoop van het gebouw voor £ 105.000 in 1949, verhuisden Glasgow District Libraries de Stirling's Library naar het gebouw. Het huisvestte ook de Library of Patents en de Commercial Library. Speciale boekenkasten werden uitgelijnd met de zuilen, verlicht door tl-verlichting om de boeken te verlichten. Er was een collectie van meer dan 100 boeken over de beeldende kunsten, 300 delen muziekboeken en partituren, en 800 boeken voor ouders. Zeven meter hoge display-eenheden werden gebruikt om items weer te geven. Er was eveneens een tijdschriftenkamer met plaats voor vijftig lezers. Toen de bibliotheek terugkeerde naar Miller Street, werd het gebouw gerenoveerd om de collectie hedendaagse kunst van de stad te huisvesten. Sinds de opening in 1996 heeft de galerie enkele miljoenen bezoekers ontvangen. Kenmerken Het heeft een speciale Education and Access-studio, waar workshops en lezingen van kunstenaars worden gefaciliteerd en in de kelder een Learning Library. Het gebouw bevat ook een café, gratis internetterminals, multimedia, kunst en algemene uitleenfaciliteiten. Exposities omvatten werken van David Hockney, Sebastião Salgado en Andy Warhol, evenals Schotse kunstenaars zoals John Bellany en Ken Currie. Het spiegelende fronton aan de buitenkant van het gebouw is van de hand van kunstenares Niki de Saint Phalle, getiteld Tympanum (1996). De Saint Phalle installeerde ook de gespiegelde vestibule aan de galerij. Voor de galerij, op de stoep van Queen Street, staat een ruiterstandbeeld van de hertog van Wellington, gebeeldhouwd door Carlo Marochetti in 1844. Het behoort tot de lokale traditie en er wordt gedoogd dat het standbeeld meestal een verkeerskegel op zijn kop heeft.
Галерея современного искусства (Глазго)

Галерея современного искусства англ. Gallery of Modern Art — главный музей современного искусства в Глазго (Шотландия). В галерее представлены работы местных и иностранных художников, проводятся выставки и семинары. История Галерея современного искусства, открытая в 1996 году, расположена в неоклассическом здании на Королевской биржевой площади в самом центре Глазго. Оно было построено в 1778 году в качестве особняка Уильяма Каннингема из Лейншоу, богатого табачного лорда Глазго, сделавшего своё состояние на треугольной работорговле. С того времени здание претерпело ряд различных изменений. Сначала оно было куплено в 1817 году Королевским банком Шотландии, который позже переехал на Бьюкенен-стрит; после чего оно стало Королевской биржей. Тогда же оно было реконструировано под руководством архитектора Дэвида Гамильтона, в 1827—1832 годах. Были добавлены коринфские колонны к фасаду, выходящему на Куин-стрит, высокий купол и большой зал в задней части старого дома. В 1954 году в это здание была перенесена библиотека Стирлинга. Когда же она вернулась на своё прежнее место на Миллер-стрит, здание на площади было реконструировано для того, чтобы разместить у себя городскую коллекцию современного искусства. Описание С момента своего открытия в 1996 году галерея приняла уже несколько миллионов посетителей. Она имеет специальную общедоступную студию для образования, облегчающую проведение семинаров и бесед с художниками, а в подвале — специализированную библиотеку. В здании также есть кафе, бесплатные интернет-терминалы, мультимедиа и общие помещения для выдачи книг. Коллекция музея включает работы Дэвида Хокни, Себастьяна Салгаду и Энди Уорхола, а также шотландских художников, таких как Джон Беллани и Кен Карри. Зеркальный фронтон на внешней стороне здания выполнен художником Ники де Сен-Фаллем в 1996 году и известен как Tympanum. Авторству Сен-Фалля также принадлежит зеркальный вестибюль в галерее. Перед галереей, на тротуаре Куин-стрит, воздвигнута конная статуя герцога Веллингтона, сделанная Карло Марочетти в 1844 году. См. также Галерея современного искусства Примечания Ссылки Официальный сайт
South Havra

South Havra (en nòrdic antic Hafrey) és una de les illes Scalloway, pertanyents a l'arxipèlag de les illes Shetland, a Escòcia. L'illa roman deshabitada des de l'any 1923. Està situada al sud de Burra i a l'oest de la península meridional de l'illa Mainland. L'illa ocupa una superfície de 59 hectàrees i la seva altitud màxima sobre el nivell del mar és de 42 metres. Les atraccions de l'illa inclouen coves i arcs naturals, així com les ruïnes d'un molí desgranador de blat de moro. Referències
South Havra

South Havra (skotsk: Sooth Haevra; oldnordisk: Hafrey), tidligere Hevera, er en ubeboet ø i Scalloway Islands, Shetlandsøerne, Skotland. Geografi og geologi South Havra ligger syd for Burra og vest for den sydlige halvø af Shetland Mainland. Øens bjergarter består af "epidioritisk syenit med uklassificeret skifer og gnejs." Jorden er forholdsvis frugtbar, men manglen på rindende vand betød, at øboerne usædvanligt for Shetland måtte bygge en vindmølle til at male korn. Geologiske træk på øen inkluderer huler og naturlige klippebuer. Little Havra ligger vest for øen. Historie Olaf Sinclair, foud (en form for dommer) over hele Shetland, boede her i det 16. århundrede. Øens forfaldne vindmølle er et usædvanligt syn på Shetland, især da man har påpeget, at hollænderne var blandt øgruppens hyppigste besøgende. Ved folketællingerne i 1871 og 1881 havde South Havra en befolkning på henholdsvis 32 og 35. Øen har været ubeboet siden 1923. Tidligere var befolkningen stor nok til at opretholde en skole. Referencer Eksterne henvisninger
South Havra

South Havra (Scots: Sooth Haevra; Old Norse: Hafrey), formerly Hevera, is an uninhabited island in the Scalloway Islands, Shetland, Scotland. Geography and geology South Havra lies south of Burra and west of the southern peninsula of the Mainland. The island's rock is "epidiotic syenite with undifferentiated schist and gneiss." The soil is fairly fertile, but the lack of running water meant that, unusually for Shetland, the islanders resorted to building a windmill to grind corn. Geological features on the island include caves and natural arches. Little Havra is to its west. History Olaf Sinclair, foud (a kind of magistrate) of all Shetland lived here in the 16th century. The island's ruined windmill is an unusual sight in the Shetland Islands, especially as some have pointed out, that the Dutch were amongst the archipelago's most frequent visitors. At the censuses of 1871 and 1881 South Havra had a population of 32 and 35, respectively. The island has been uninhabited since 1923. Previously the population was big enough to support a school. References
South Havra

South Havra es una de las islas Scalloway, pertenecientes al archipiélago de las islas Shetland, en Escocia. La isla permanece deshabitada desde 1923.​ Se encuentra ubicada al sur de Burra y al oeste de la península meridional de la isla Mainland. La isla cuenta con cuevas y arcos naturales,​ así como las ruinas de un molino desgranador de maíz. Referencias
South Havra

South Havra (in norreno: Hafrey, "isola delle pecore") è un'isola disabitata delle isole Scalloway, nelle Shetland in Scozia. Geografia e geologia South Havra sorge a sud di Burra e ad ovest della penisola meridionale di Mainland. Le rocce dell'isola sono di "sienite epidiotica con scisto e gneiss non differenziato" Il suolo è generalmente fertile, ma la mancanza di acque fluviali ha portato gli isolani a costruire un mulino a vento per macinare il grano, cosa insolita per le Shetland. Le caratteristiche geologiche dell'isola includono caverne e archi naturali. Little Havra si trova ad ovest di South Havra. Storia Olaf Sinclair, foud (un tipo di magistrato) di tutte le Shetland, visse sull'isola nel XVI secolo. Il mulino in rovina dell'isola è una caratteristica inusuale per le isole Shetland, anche se gli olandesi erano tra i più frequenti visitatori dell'arcipelago. South Havra non è abitata dal maggio 1923; in precedenza, la popolazione fu tale da necessitare la costruzione di una scuola. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su South Havra
Hascosay

Hascosay (en nòrdic antic Hafskotsey) és una petita illa localitzada en l'arxipèlag de les Shetland, a Escòcia. L'illa està situada entre les illes de Yell i Fetlar. L'illa ocupa una superfície de 270 hectàrees i la seva altitud màxima sobre el nivell del mar és de 30 metres. L'illa roman deshabitada des de la dècada de 1850. L'illa compta amb diverses piscines, però l'aigua fresca és freqüentment contaminada per la boira salina. L'illa ha estat designada com un Zona d'Especial Conservació. És també la llar d'una població de llúdrigues. Referències
Hascosay

Hascosay (Shaetlan pronunciation: [ˈhaskəsi] HASS-kə-see; Old Norse "Hafskotsey") is a small island lying between Yell and Fetlar in the Shetland Islands, Scotland. Geography and geology The island's rock is coarse micaceous gneiss. It has several pools, but the fresh water in them is frequently contaminated by salt spray. Its area is just over one square mile (2.5 square kilometres). History The population of the island was 42 in 1841, but had shrunk to thirteen within a decade. In 1871, the population numbered 4, and in 1881, the island was uninhabited. The laird, Arthur Nicolson, who had bought it had "cleared" parts of Fetlar, and it is possible that the islanders removed themselves in anticipation of a possible future forcible eviction by this landowner. Wildlife The island is designated as a Special Area of Conservation on account of its largely undisturbed blanket bog habitat. It is also home to a population of otters. References
Hascosay

Hascosay es una pequeña isla localizada en el archipiélago de las Shetland, en Escocia. La isla se encuentra ubicada entre las islas de Yell y Fetlar. Hascosay ocupa una superficie de 3 km² y permanece deshabitada desde la década de 1850.​​​ La isla ha sido declarada Zona Especial de Conservación por su hábitat de turberas vírgenes. También alberga una población de nutrias. Referencias
Хаскосей

Хаскосей (англ. Hascosay) — небольшой остров в архипелаге Шетландских островов. География Расположен между островами Йелл и Фетлар в проливе Колгрейв-Саунд. Площадь острова — 2,75 км². Высочайшая точка — 30 метров над уровнем моря. Постоянное население отсутствует. Через остров проходит 1-й меридиан западной долготы. Известные жители Лоренс Эдмондсон (1795–1879) — шотландский учёный. См. также Список островов Шотландии Список Шетландских островов
Hascosay

Hascosay (fornnordiska: Hafskotsey) är en obebodd liten ö mellan Yell och Fetlar i den brittiska ögruppen Shetlandsöarna, norr om Skottland. Geografi och geologi Öns berggrund består av gnejs. Ön har flera vattenkällor, men sötvattnet i dem förstörs regelbundet av saltstänk från havet. Historia Hascosay hade år 1841 en befolkning på 42 öbor, men sjönk till blott tretton inom loppet av tio år. Knappt tjugo år senare var ön obebodd. Öns laird (landägare), Arthur Nicholson, som hade köpt ön hade tidigare "rensat" delar av Fetlar, och det är möjligt att de boende på Hascosay flyttade av oron att en framtida vräkning kunde komma från landägaren. Källor
Гаскосей

Гаскосей (англ. Hascosay) — невеликий незаселений острів на півночі Шотландії, належить до Шетландського архіпелагу. Географія Гаскосей розташований між островами Фетлар та Єлл. Острів є голою горбистою рівниною, береги порізані невеликими затоками. Клімат На острові помірний морський субарктичний клімат. Флора та фауна На острові є болота зі стоячою водою, у яких проживає популяція видр. Острів є природоохоронною територією. Населення У 1841 році населення острова налічувало 42 особи, протягом наступних десяти років скоротилося до 13 осіб. У 1871 році населення острова налічувало 4 особи. З 1881 року острів є безлюдним. Примітки
Kirkibost

Kirkibost (Scottish Gaelic: Eilean Chirceaboist) is a low-lying island west of North Uist in the Outer Hebrides of Scotland. Geography Kirkibost, along with neighbouring Baleshare, is covered by a machair system of coastal plains covered with shell sand, part covered by grass, with some sand dunes, fens and peat. Together with Baleshare, it forms part of a Site of Special Scientific Interest. The small islands of Eilean Mòr, Bior-eilean and Sròmaigh lie between Kirkibost and North Uist. Wildlife The island is important for corncrakes, various wading birds and overwintering wildfowl. Economy Kirkibost has been cultivated in the past, but is now used only for seasonal cattle grazing. References
Kirkibost Island

Kirkibost Island är en ö i Storbritannien. Den ligger i kommunen Yttre Hebriderna och riksdelen Skottland, i den nordvästra delen av landet, 800 km nordväst om huvudstaden London. Arean är 205 kvadratkilometer. Terrängen på Kirkibost Island är mycket platt. Öns högsta punkt är 11 meter över havet. Trakten runt Kirkibost Island består i huvudsak av gräsmarker. Kommentarer Källor
Gigalum Island

Gigalum Island or Gigalum is a tiny, private uninhabited island off the southeast coast of Gigha in Scotland. Gigalum has a medieval house in the middle, and gives its name to the strait between it and the main island, "Caolas Gigalum". There is also the "Gigalum Rocks" a reef to the east, and about one mile (1.5 kilometres) north-northeast of Gigalum Island itself, "Sgeir Gigalum". It is also flanked by another islet, "Eilean na h-Uilinn", literally "Island of the Elbow". References External links
Gigalum

Gigalum es una pequeña isla localizada frente a las costas de Gigha, en el grupo de las Hébridas Interiores, en Escocia. La isla alberga una moderna casa en su mitad, y da nombre al estrecho entre ella y la isla principal, "Caolas Gigalum". Existen asimismo las "Gigalum Rocks", al este, y a unos 2 km al nordeste de la isla de Gigalum, "Sgeir Gigalum". La isla está asimismo flanqueada por otro islote, "Eilean na h-Uilinn", que en gaélico escocés significa "Isla del codo".
Samphrey

Samphrey (en nòrdic antic Sandfriðarey) és una illa localitzada a l'arxipèlag de les Shetland, a Escòcia. L'illa està situada en el part sud del Yellsound (canal de Yell), entre les illes de Mainland i Yell. L'illa es troba deshabitada. L'illa ocupa una superfície de 66 hectàrees i la seva altitud màxima sobre el nivell del mar és de 44 metres. Al nord-oest de Samphrey hi ha Bunglan, que havia estat una illa per si mateixa, però ara està connectada a Samphrey per dos tómbols. Referències
Samphrey

Samphrey (Scots: Samphrey; Old Norse: Sandfriðarey) is an uninhabited island in the Shetland Islands, Scotland. One of Fair Isle's old names is "Friðarey" which is of similar origin. It is situated in the southern end of Yell Sound, between the Mainland, Shetland at Mossbank and the island of Yell. On the O-S 1:50,000 map it covers an area of about 66 ha (including the once separate island of Bunglan). It is in the parish of Delting. To the north west of Samphrey is Bunglan, which was once an island in its own right, but has become silted up by two tombolos, which now connect it to Samphrey. There is a small loch between Bunglan and Samphrey proper, which can just about be seen on the aerial picture. Blaeu's Atlas Maior calls the island "Sancterre" (Holy Land) in the 17th century, lending the island another intriguing etymology. References
Samphrey

Samphrey är en ö i Storbritannien. Den ligger i kommunen Shetlandsöarna och riksdelen Skottland, i den norra delen av landet, 1 000 km norr om huvudstaden London. Arean är 0,76 kvadratkilometer. Terrängen på Samphrey är mycket platt. Den sträcker sig 1,4 kilometer i nord-sydlig riktning, och 1,2 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor
Tahay

Tahay (en gaèlic escocès: Taghaigh) és una illa, localitzada al grup de les Hèbrides Exteriors, a Escòcia. El nom de l'illa procedeix de l'antic nòrdic tagg-øi, el significat aproximat del qual "illa de pujol prominent". Tahay ocupa una superfície de 53 hectàrees i el seu punt més alt s'alça a 65 msnm. L'illa constitueix la més gran del grup d'illes deshabitades enfront de la costa nord-oest de North Uist. L'any 1846, sis famílies que havien estat desallotjades de casa seva de Pabbay per donar pas a les ovelles, es van traslladar a l'illa deshabitada de Tahay. Encara que l'illa no té les terres de cultiu, tenien l'esperança de guanyar-se la vida amb la pesca. No obstant això, va resultar ser massa dur i van renunciar a la lluita en la dècada de 1850 i va emigrar a Austràlia. L'illa actualment és propietat del Govern Escocès i s'utilitza per al pasturatge d'ovelles i per treure'n torba. Referències
Taghaigh

Taghaigh, also known as Tahay, is an island in the Outer Hebrides of Scotland. The name originates from the Old Norse tagg-øy meaning island with a prominent hill. At 53 hectares (130 acres) in area and with a central peak of 65 metres (213 ft), it is the largest of the group of uninhabited islands off the north east coast of North Uist. The island is used for sheep grazing and peat cutting. History In 1846, six families who had been evicted from their homes on Pabbay to make way for sheep, moved to the previously uninhabited island of Tahay. Although the island has no arable land, they hoped to make a living from fishing. However this proved too hard and they gave up the struggle in the 1850s and emigrated to Australia. Tahay is owned by the Scottish Government. References
Tahay

Tahay (en gaélico escocés: Taghaigh) es una isla, localizada en el grupo de las Hébridas Exteriores, en Escocia. El nombre de la isla procede del antiguo nórdico tagg-øy, cuyo significado aproximado "isla de colina prominente". Tahay ocupa una superficie de 53 ha, y su punto más alto se alza a 65 m s. n. m. Tahay constituye la más grande del grupo de islas deshabitadas frente a la costa noroeste de North Uist. La isla se utiliza para el pastoreo de ovejas y la extracción de turba. Historia En 1846, seis familias que habían sido desalojadas de sus hogares en Pabbay para convertir sus terrenos en pastos para las ovejas, se mudaron a la isla de Tahay, anteriormente deshabitada. Aunque la isla no tiene tierra cultivable , esperaban vivir de la pesca. Sin embargo, esto resultó demasiado difícil y abandonaron la lucha en la década de 1850 y emigraron a Australia.​ Tahay es propiedad del gobierno escocés. Referencias