NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Royal and Ancient Golf Club of St Andrews

Le Royal and Ancient Golf Club of St Andrews est un des plus anciens clubs de golf du monde, le plus ancien étant le Honourable Company of Edinburgh Golfers de Muirfield. Il est établi à St Andrews, dans le comté de Fife en Écosse, considéré dans le monde comme la « maison du golf ». Auparavant, le club était également une des autorités assurant la réglementation de ce sport, mais depuis 2004 ce rôle a été transmis à un groupe nouvellement formé de sociétés connues sous le nom collectif de « The R&A ». Histoire Le club a été fondé en 1754 sous le nom de Société des golfeurs de St Andrews, club local jouant au St Andrews Links, et il gagna rapidement en renommée. Le R&A Le R&A est l’autorité réglementaire du golf dans le monde entier à l’exception des États-Unis et du Mexique où cette responsabilité incombe à l’Association de golf des États-Unis (en anglais, United States Golf Association – USGA). Compétitions Le R&A organise onze tournois et rencontres internationales, dont : Le British Open de Golf, un des quatre championnats majeurs dans le golf messieurs Le Championnat Amateur, qui était un des quatre tournois majeurs avant que le golf professionnel ne devienne prépondérant. Actuellement, il s’agit toujours d’un des plus prestigieux tournois amateurs dans le monde Le club de golf actuel Le Royal and Ancient Golf Club de St Andrews est désormais revenu au statut de simple club de golf. Il compte 2 400 membres dans le monde entier. Bien que le clubhouse soit situé directement derrière le premier tertre de départ (tee) de l’Old Course, le R&A ne possède en propre aucun des parcours de St Andrews, contrairement à ce qu’on pense souvent. En fait, le club doit partager ses heures de départ (et donc l’occupation du parcours) avec les membres d’autres clubs locaux, les résidents et les visiteurs. La responsabilité pour la gestion des parcours est confiée au St Andrews Links Trust, une organisation de bienfaisance qui possède et exploite tous les parcours relevant du St Andrews Links à St Andrews. Voir aussi Articles connexes Old Course British Open de Golf Old Tom Morris (1821-1908) Liens externes (en) Site officiel L’histoire du Royal and Ancient Golf Club of St Andrews (archive) Portail du golf Portail de l’Écosse
The Royal and Ancient Golf Club of St Andrews

The Royal and Ancient Golf Club of St Andrews is een van de oudste en meest prestigieuze golfclubs in de wereld. De golfclub werd opgericht op 14 mei 1754 en bevindt zich in de Schotse stad St Andrews, Fife. Geschiedenis De golforganisatie werd in 1754 opgericht als de "Society of St Andrews Golfers", een lokale golfclub die zich bevindt in St Andrews Links. In 1834 werd koning Willem IV hoofd van de club. In 1897 besloot de "Society" om golfregels uit te werken en golftoernooien te organiseren. Tussen 1897 en 2003 besloten de club en de United States Golf Association om de reglementen van het golfsport samen te beheren. Daarnaast runnen ze ook The Open Championship en het volgen van andere belangrijke gebeurtenissen bij het golfen. Ze controleren ook de ontwikkeling van het golfspel van bestaande en opkomende golfnaties. In 2004 vond er een grote reorganisatie plaats bij de club en zag dat de verantwoordelijk van de golfregels voortaan opgevolgd wordt door een nieuw gevormde groep van bedrijven, die bekendstaat als "The R&A". Externe link (en) Officiële website - The Royal and Ancient Golf Club (en) Officiële website - The R&A
Royal and Ancient Golf Club of St Andrews

Royal and Ancient Golf Club of St Andrews – jeden z najstarszych klubów golfowych (najstarszym jest Honourable Company of Edinburgh Golfers w Muirfield), zlokalizowany w St Andrews w Fife (Szkocja), uważany za ojczyznę golfa. Historia Klub powstał w 1754 jako Stowarzyszenie golfistów z St Andrews, lokalny klub golfowy, który szybko zyskał na znaczeniu. Gdy w 1834 król Wilhelm IV Hanowerski (który przed objęciem tronu nosił tytuł Księcia Clarence i St. Andrews) został jego patronem, klub zyskał obecną nazwę. W 1897 stowarzyszenie skodyfikowało reguły gry w golfa i przez następne 30 lat było zapraszane do organizowania turniejów na innych polach. Obecnie Obecnie klub ma 2400 członków z całego świata. Mimo że budynek klubowy stoi tuż za obszarem tee pierwszego dołka pola Old Course, klub nie jest właścicielem żadnego z pól, a jego członkowie muszą dzielić dostęp z członkami lokalnych klubów i gośćmi. Odpowiedzialność za zarządzanie polami leży w gestii St Andrews Links, organizacji charytatywnej będącej właścicielem wszystkich pól w St Andrews. Przypisy
The Royal and Ancient Golf Club of St Andrews

The Royal and Ancient Golf Club of St Andrews, R&A, är en golfklubb i St Andrews, Skottland. Klubben grundades 1754 (10 år senare än The Honourable Company of Edinburgh Golfers) under namnet The Society of St. Andrews Golfers. När klubben fick kungligt beskydd av William IV 1834 byttes namnet till det nuvarande. R&A är en privat golfklubb med omkring 2400 medlemmar från hela världen varav hälften kommer från utanför Storbritannien ("overseas members"). Klubben är världens mest ansedda golfklubb. Det nuvarande klubbhuset byggdes 1854 och 1857 slogs R&A samman med Union Club som de tidigare hade delat lokaler med. Klubben har ingen egen golfbana utan spelar på de sex kommunala St Andrews Links. Klubbhuset som bland annat inrymmer golfmuseum och bibliotek ligger vid första tee på Old Course. Traditionsenligt slår klubbens ordförande ett utslag från första tee på Old Course klockan 8 på morgonen den sista dagen på höstmötet. Mötet är tillsammans med vårmötet klubbmedlemmarnas två sammankomster varje år där de vid varje möte bland annat spelar en slagtävling på Old Course. 1897 övertog R&A ansvaret för golfreglerna från The Honourable Company of Edinburgh Golfers och bestämmer tillsammans med USGA reglerna för golfspelet i världen. Den enhet inom klubben som styr över golfreglerna kallas The R&A och bestämmer över reglerna för alla länder utom USA och Mexiko men organisationernas samarbete sedan 1952 gör att reglerna är samma överallt. Utöver reglerna för spelet bestämmer organisationerna de tekniska reglerna för golfutrustningen. Klubben är ansvarig för ett antal golftävlingar, av vilka den största är The Open Championship (The Open, British Open).
Hawick Royal Albert Football Club

Hawick Royal Albert FC est un club de football écossais basé à Hawick et évoluant actuellement au sein de la East of Scotland Football League (Ligue de football de l'Écosse de l'Est). Fondé en 1947 d'une scission de joueurs du Hawick Railway FC, provenant du hameau de Hawick, Denholm Village. Les deux membres fondateurs du club furent Harry Weir et William Bunton. Le nom Royal Albert provient de Bunton, dont le club de sa ville d'origine, Larkhall, s'appelle Royal Albert FC, nom donné lors de la création de ce club, en 1878, par le fondateur du club qui possédait un bateau nommé le Royal Albert. Le club demanda son intégration à la Scottish Football League et donc au monde professionnel du football écossais en 1973 quand la ligue écossaise cherchait un remplaçant au club mis en faillite de Third Lanark. Mais celui-ci fut éliminé au premier tour de vote (qui en comptait trois) par Ferranti Thistle. Le club jouait ses matches à domicile au Wilton Lodge Park avant de déménager au Albert Park en 1963. Le club est engagé dans des compétitions amateurs au niveau régional, mais a déjà affronté deux fois des équipes de l'élite écossaise : Hibernian fut invité par le club pour l'inauguration de l'Albert Park en 1963 et le Celtic FC vint jouer en novembre 1981 pour célébrer l'installation de l'éclairage nocturne au Albert Park. Palmarès 2 fois vainqueur de la Scottish Qualifying Cup Liens externes (en) Site officiel Ressource relative au sport : Transfermarkt Portail du football Portail de l’Écosse
Torhousekie

Der leicht ovale Steinkreis von Torhousekie (auch Torhouse) liegt nahe der B733 etwa 5,5 km westlich von Wigtown auf der Halbinsel The Machars in der schottischen Council Area Dumfries and Galloway. Der Kreis steht auf einem künstlichen Hügel aus Erde und Steinen. Die Anlage ist als Scheduled Monument geschützt. Beschreibung Der 21,4 × 20 m messende Kreis besteht aus 19 Steinen mit Höhen zwischen 0,6 und 1,4 m. Der höchste Stein steht im Südosten. Torhousekie stellt mit seinen drei mittig liegenden Steinen eine Abart der primär in Aberdeenshire verbreiteten Steinkreise dar. Aubrey Burl sieht ihn als Bindeglied zwischen den Kreisen im Südwesten Irlands und im Nordosten Schottlands. Südlich des Kreises steht ein 1,45 m hoher Menhir (Torhousekie West) und im Osten steht, etwas über 125 m entfernt, eine Steinreihe, (Torhousekie East) bestehend aus drei Steinen. Einzelnachweise Literatur Anna Ritchie, Graham Ritchie: Scotland. An Oxford Archaeological Guide. Oxford University Press, Oxford 1998, ISBN 0-19-288002-0, (Oxford archaeological guides), S. 43. Weblinks Eintrag zu Torhousekie auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Torhouse

The Standing Stones of Torhouse (also Torhousekie) are a stone circle of nineteen granite boulders on the land of Torhouse, three miles west of Wigtown, Scotland. Description The stone circle consists of nineteen granite boulders set on a slightly raised platform. The stones have a height ranging from about 0.6 metres to 1.5 metres and are arranged in a circle with a diameter of about 22 metres. The larger stones, over 1 metre high, are on the southeast side. Three upright boulders stand in a line near the centre of the circle. The direction of the line of the three central stones is northeast to southwest. Two stones stand 40 metres to the south-southeast of the stone circle, one large and the other small, and there is a stone row of three stones 130 metres to the east. There are also surviving remains of several burial cairns, and history records others long removed to build field dykes. The stone circle has not yet been archaeologically excavated. It probably dates to the Neolithic period or the Bronze Age. The Torhouse Stones are in the care of Historic Environment Scotland as a scheduled monument. In folklore Local tradition maintains that the three large stones in the center of the circle contained the tomb of Galdus, a mythical Scottish king. A similar story is told about one of the tombs at Cairnholy, also in Galloway. In the dyke on the south side of the road is a stone with a deep cavity which according to tradition, "the knowing never pass without depositing therein some pebble or gift to pass in peace". Gallery References External links Historic Environment Scotland: Visitor guide
Torhouse

Torhouse è un monumento megalitico composto da diciannove grossi massi di granito posti in circolo sul territorio di Torhouse, circa 5 chilometri a ovest di Wigtown, Scozia. Descrizione Il cerchio si compone anche di tre larghi massi posti al centro del complesso. Questo è l'unico circolo di pietra di questo tipo nella zona di Machars ed è più simile a quelli che si trovano nel nord-est a sud-ovest della Scozia o dell'Irlanda. Il sito è leggermente sollevato rispetto al livello del suolo ed è uno dei meglio conservati del suo genere in Gran Bretagna. Non è mai stato scavato. Fu utilizzato come discarica per le pietre dei campi vicini, ma venne ripulito nel 1929. Il diametro del cerchio è tra 18,6 e 20,1 metri e le pietre si trovano a una distanza compresa tra 1,5 e 3,3 metri le une dalle altre. Le pietre sul lato ovest sono più piccole e quelle a est sono disposte più vicine tra loro. I tre massi posti all'interno del cerchio (insolita caratteristica per dei cerchi di pietra) hanno la seguente configurazione: una piccola pietra centrale affiancata da due massi più grandi. La pietra centrale è leggermente inclinata ed è alta circa 64 cantimenti. Le pietre adiacenti misurano circa un metro di altezza. L'allineamento delle tre pietre centrali è da nord-est a sud-ovest. Tradizioni locali Anche se si suppone che siano state un circolo druidico (tempio o corte di giustizia), la tradizione locale sostiene che esso sia la tomba del re Galdus. Galdus si ritiene che abbia combattuto i Romani nell'80 d.C. e si pensa che il nome della contea di Galloway derivi proprio da questo re. (anche se approfonditi studi sul toponimo hanno screditato questa teoria). Le pietre centrali si pensa che indichino il suo effettivo luogo di sepoltura. Le tre pietre in piedi a nord della vicina strada presumibilmente segnano il luogo di sepoltura di tre suoi generali che sono morti con lui in battaglia. Nelle vicinanze si trovano numerosi tumuli ritenuti il luogo di sepoltura dei normali soldati. Note Voci correlate Stoplesteinan Nabta Playa Megalito Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torhouse Collegamenti esterni Geograph - ordanance map, su geograph.org.uk.
Torhouse Stone Circle

De Torhouse Stone Circle, ook wel Torhousekie genoemd, is een steencirkel uit de bronstijd, gelegen zo'n 9,6 kilometer ten zuidzuidwesten van Newton Stewart en 6,4 kilometer ten westen van Wigtown aan de B733 in de Schotse regio Dumfries and Galloway. Beschrijving De Torhouse Stone Circle is een variant van de Recumbent Stone Circle die in noordoostelijk Schotland wordt aangetroffen. De steencirkel bestaat uit negentien granieten stenen, die dusdanig zijn gerangschikt dat ze van laag (56 cm) naar hoog (1,3 meter) staan, met de hoogste stenen in het zuidoosten. De steencirkel is ovaal van vorm en meet 21,4 bij 20 meter. In de ellips staan centraal drie ronde stenen in een lijn van zuidwest naar noordoost; de lijn is 5,5 meter lang. De twee buitenste stenen in deze lijn zijn 1,1 meter hoog en staan tegen een lagere steen aan op een wijze die vergelijkbaar is met een recumbent stone (liggende steen) en zijn twee flankerende stenen. Er wordt beweerd dat de drie stenen in het centrum een onderdeel vormen van de tombe van de mythische koning Galdus, hoewel eenzelfde bewering wordt gedaan over Cairn Holy II. Op een lichte helling, die 127 meter naar het oosten ligt, staat een rij van drie stenen, gericht van het noordoosten naar het zuidwesten. Deze reeks stenen heeft een azimut van 224° en staat daarmee in de juiste positie voor het waarnemen van de midwinterzonsondergang. Beheer De Torhouse Stone Circle wordt beheerd door Historic Scotland. Bron A. Burl, A guide to the stone circles of Britain, Ireland and Brittany (1995, 2005), Yale University Press, ISBN 0-300-11406-0, Blz. 171 Externe links (en) Historic Scotland, Torhouse Stone Circle (en) The Whithorn Trust, Torhouse Stone Circle (en) Ancient Scotland, Torhousekie Stone Circle
Sweyn Holm

Sweyn Holm è una piccola isola disabitata nell'arcipelago delle Orcadi, in Scozia, situata al largo di Gairsay. L'origine del nome è incerta, forse deriva da Sweyn Asleifsson, un pirata e avventuriero del XII secolo, oppure potrebbe essere la contrazione di "isola dei servitori" in lingua norrena. Geologia L'isola è costituita da arenaria rossa. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Sweyn Holm
Sweyn Holm

Sweyn Holm är en ö i Storbritannien. Den ligger i kommunen Orkneyöarna och riksdelen Skottland, i den norra delen av landet, 900 km norr om huvudstaden London. Arean är 0,32 kvadratkilometer. Terrängen på Sweyn Holm är mycket platt. Öns högsta punkt är 14 meter över havet. Den sträcker sig 0,6 kilometer i nord-sydlig riktning, och 0,6 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor
Muldoanich

Muldoanich és una de les deu illes que componen les illes de Barra, a l'arxipèlag de les Hèbrides Exteriors, a Escòcia. L'illa es troba a 4 km al sud-oest de Castlebay, el principal port de l'illa de Barra. Ocupa una superfície de 78 hectàrees i el seu punt més alt Cruachan na h-àin es troba a 153 msnm. El nom de Muldoanich és un anglicisme del seu nom en gaèlic escocès, Maol Domhnaich. Muldoanich es troba actualment deshabitada. Referències
Muldoanich

Muldoanich is an uninhabited island in the Bishop's Isles at the southern extremity of the larger island chain of the Outer Hebrides in Scotland. It is 78 hectares (190 acres) in area and rises to a maximum height of 153 metres (502 ft) at the peak of Cruachan na h-àin ("midday hill"). Muldoanich is about 4 kilometres (2+1⁄2 mi) southeast of Castlebay, the main port on the island of Barra. It is a prominent landmark for the approaching ferry and other craft and has no level ground. There are no census records, but the southern headland of Vanish (meaning "headland of the house" or "sacred place" in Gaelic) may indicate habitation at some time in the past. Etymology The name "Muldoanich" is probably the anglicised version of the Scottish Gaelic: Maol Dòmhnaich meaning "Duncan's rounded hill". It is shown with that name on Ordnance Survey maps. Mul Domhnach, meaning "Sunday island", is another possible derivation. Writing in the 16th century, Dean Munro referred to the island as "Scarp" and it appears as "Scarpa" on Blaeu's atlas of 1654. Martin Martin refers to "Muldonish" in his 1695 voyage around the Western Isles, stating "about a mile in circumference; it is high in the middle, covered over with heath and grass, and is the only forest here for maintaining the deer, being commonly about seventy or eighty in number." References
Muldoanich

Muldoanich es una de las diez islas que componen las islas de Barra, en el archipiélago de las Hébridas Exteriores, en Escocia. La isla ocupa una superficie de 78 ha. Su punto más alto se encuentra a 153 m s. n. m. El nombre de Muldoanich es un anglicismo de su nombre en gaélico escocés, Maol Domhnaich. Muldoanich se encuentra deshabitada.
Мулдоанич

Мулдоанич (англ. Muldoanich) — остров в составе Внешних Гебридских островов у северо-западного побережья Шотландии. Один из группы островов Епископа. Мулдоанич — небольшой остров, его площадь составляет 78 гектаров (0,78 км²). Высшая точка — пик Круачан (англ. Cruachan) — 153 метра. Мулдоанич находится в 4 км к юго-востоку от деревни Каслбей, главного порта на острове Барра. В настоящее время остров необитаем, но есть предположения, что когда-то там было население. Примечания
Muldoanich Island

Muldoanich Island är en ö i Storbritannien. Den ligger i kommunen Yttre Hebriderna och riksdelen Skottland, i den nordvästra delen av landet, 700 km nordväst om huvudstaden London. Arean är 0,78 kvadratkilometer. Terrängen på Muldoanich Island är platt. Öns högsta punkt är 144 meter över havet. Den sträcker sig 1,4 kilometer i nord-sydlig riktning, och 1,1 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor
National Gallery of Scotland

La Galeria Nacional d'Escòcia (en anglès, National Gallery of Scotland) és un museu d'art situat a Edimburg, en un edifici d'estil neoclàssic, edificat en un pujol anomenat The Mound, en el carrer dels Prínceps (Princes Street). Dissenyat per l'arquitecte William Henry Playfair, va ser inaugurat el 1859. La galeria exhibeix la més important col·lecció d'Escòcia de pintura i escultura. Les obres van des del gòtic i el renaixement fins al postimpressionisme. Destaquen alguns quadres de pintors espanyols del Segle d'or espanyol, com Zurbarán, El Greco i Velázquez. També s'hi conserva una taula de Sant Miquel obra de Gonçal Peris Sarrià (segle XV) Entre els artistes catalans contemporanis, hi destaca la presència de Joan Miró, amb l'emblemàtic Cap de Pagès català de 1925 Altres artistes catalans que s'hi troben representats són Marià Fortuny, Juli Gonzàlez, Salvador Dalí i Antoni Tàpies. Referències Enllaços externs National Gallery of Scotland - Lloc web oficial (anglès)
Skotská národní galerie

Skotská národní galerie (anglicky: Scottish National Gallery) je národní uměleckou galerií Skotska, která se nachází na umělém svahu The Mound v centru Edinburghu. Budova byla postavena v neoklasicistním slohu podle návrhu Williama Henryho Playfaira a byla otevřena pro veřejnost v roce 1859. Playfair se inspiroval zejména iónským antickým slohem. Galerie uchovává sbírku skotského i světového umění od počátku renesance do začátku 20. století. Mezi nejvýznamnější díla patří obrazy od Berniniho, Botticelliho, Domenichina, Tintoretta, Vinciho, Bassana, Blakea, Dürera, Delacroixe, Van Dycka, Raffaela, Rembrandta, Vermeera, Halse, Velázqueze, Tiepola, Tiziana, Goyi, Rubense, El Greca, Moneta, Pissarra, Westa, Cézanna, Degase, Gauguina, Van Gogha, Turnera, Constabla či Bacona. Galerie byla v průběhu let několikrát rozšiřována a rekonstruována, naposledy v roce 2004, kdy byl otevřen nový podzemní vstup a propojovací prostor se sousední budovou Královské skotské akademie (Royal Scottish Academy Building). Galerie disponuje sbírkou tisků a kreseb s více než 30 000 položkami a výzkumnou knihovnou s přibližně 50 000 svazky knih, časopisů, slajdů a mikrofiší. Galerii provozuje státní instituce zvaná Skotské národní galerie. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Scottish National Gallery na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Skotská národní galerie na Wikimedia Commons
Scottish National Gallery

Scottish National Gallery (tidligere National Gallery of Scotland) er et kunstmuseum i Edinburgh i Skotland. Det er Skotlands nationalmuseum og er opført på The Mound, en kunstig høj fuldendt i 1830 mellem to dele af Edinburghs Princes Street Gardens og bygget i nyklassicistisk arkitektonisk stil efter tegning af William Henry Playfair. Museet åbnede dørene for offentligheden i 1859. Museets arkiv- og studiefaciliteter har en kobberstikssamling med flere end 30.000 værker på papir fra den tidlige renæssance til slutningen af det 19. århundrede, et biblioteket, der dækker perioden fra 1300 til 1900 og en samling af omkring 50.000 bøger, tidsskrifter, fotografier mm. Samling Hjertet i museets samling er malerier fra Royal Scottish Academy med værker af Jacopo Bassano, Van Dyck og Giambattista Tiepolo. National Gallery fik først egne indkøbsmidler i 1903. Hovedværker udstillet på National Gallery, i udvalg: Gian Lorenzo Bernini, Carlo Antonio dal Pozzo Sandro Botticelli, Jomfru Maria og den sovende unge Jesus Antonio Canova, skulptur De tre gratier (udstillet skiftevist her og på Victoria and Albert Museum i London) Paul Cézanne, De store træer og Montagne Sainte-Victoire Jean Siméon Chardin, Blomstervase John Constable, Dedham Vale Gerard David, Tre legender med Skt. Nicholas Edgar Degas, Portræt af Diego Martelli Anthonis van Dyck, Familien Lomellini Thomas Gainsboroughs Mrs Graham Paul Gauguin, Vision efter messen Francisco Goya, El Medico El Greco, Sankt Jeremias i Penitence, Fábula samt Kristus velsignelse Jean Auguste Dominique Ingres, Mlle Albertine Hayard Claude Monet, Høstakke Nicolas Poussin, De syv sakramenter Raphael, Bridgewater Madonna Allan Ramsay, Margaret Lindsay Rembrandt van Rijn, Kvinde i sengen og Selvportræt Pieter Jansz Saenredam, San Bavo, Haarlem Joshua Reynolds, Damerne Waldegrave Georges Seurat, La Luzerne, St-Denis Tizian, Venus Anadyomene, Diana og Callisto, Diana og Actaeon, Jomfru Maria, den unge Johannes døberen, en uidentificeret helgen, og Mandens tre aldre Joseph Mallord William Turner, Somer Hill og Vaughan Bequest Diego Velázquez, En gammal kvinde som koger æg Johannes Vermeer, Kristus i Martas og Maria hus Antoine Watteau, Fêtes venetiènnes Med i samlingen er: David Allan Francis Bacon Federico Barocci William Blake David Young Cameron Gustave Courbet Aelbert Cuyp Eugène Delacroix Domenichino Albrecht Dürer William Dyce Adam Elsheimer Andrew Geddes Vincent van Gogh Guercino James Guthrie Frans Hals Meindert Hobbema Hans Holbein den yngre Edward Atkinson Hornel Robert Scott Lauder Horatio McCulloch William York Macgregor William MacTaggart Lorenzo Monaco Berthe Morisot John Phillip Giovanni Battista Piranesi Camille Pissarro David Roberts Peter Paul Rubens William Strang Tintoretto Leonardo da Vinci Sir David Wilkie Francisco de Zurbarán Noter Eksterne henvisninger NationalGalleries.org Hjemmeside NationalGalleries.org Arkiveret 28. januar 2011 hos Wayback Machine, samlinger