NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ochilview Park

Ochilview Park är en fotbollsarena i den skotska staden Stenhousemuir i kommunen (benämnt council area) Falkirk. Fotbollsarenan är också hemmaarena för fotbollslaget som bär samma namn, Stenhousemuir FC, som staden. Laget delade dock arenan med de lokala rivalerna East Stirlingshire FC mellan 2008 och 2018. Arenan kan rymma en publikmängd på 3 746 personer, varav 626 stycken på sittplats. Sedan arenan byggts färdigt 1890 har den varit hem åt Stenhousemuir. Även två lag från närliggande städer, Stirling Albion FC och Falkirk FC, har haft den som hemmaarena medan deras egna arenor har byggts upp. Publikrekordet på arenan sattes i en kvartsfinal i Scottish Cup mot East Fife i mars 1950, då 12 500 personer kom. Historia Stenhousemuir FC grundades 1884 genom en utbrytning ur det lokala laget Heather Rangers och spelade till en början på två andra arenor, nämligen Tryst Park och Goschen Park, innan laget 1890 flyttade till Ochilview. Arenans namn kommer sig av att de närliggande kullarna Ochil Hills syns från arenan. Efter en läktarbrand byggdes 1928 en ny huvudläktare med sittplats för 310 personer. Under tiden läktaren byggdes upptäcktes det att arkitekten inte hade planerat för åtkomsten till sittplatserna, vilket ledde till att två externa trappor fick byggas till senare. Det officiella publikrekordet på arenan noterades den 11 mars 1950 då 12 500 personer kom till en kvartsfinal mellan Stenhousemuir och East Fife i turneringen Scottish Cup. Året efter blev Ochilview Park den första arenan någonsin i Skottland där det spelades en match med modern strålkastarbelysning, vilket skedde under en träningsmatch mellan Stenhousemuir och Hibernian FC den 7 november 1951. 1994 övervägde Stenhousemuir en flytt då de hade ett erbjudande om att sälja Ochilview till en stormarknadskedja, men det blev inte av och istället valde man att behålla och renovera Ochilview Park. Efter säsongen 1994-1995 byggdes en ny sittplatsläktare med 626 platser på Ochilviews södra sida som fick namnet "Norway Stand", på grund av ett sponsoravtal med Stenhousemuirs norska supporterförening. Den nya läktaren är numera den enda läktaren med sittplatser, då den gamla läktaren mittemot revs i april 1999 eftersom den inte uppfyllde gällande säkerhetskrav. Den norra sidan av arenan används numera till parkering. Spelunderlag Bortsett från det nya huvudläktaren är endast en sida av marken vanligtvis användbar för åskådare. Detta är terrassen vid Tryst Road-änden (väst). Under säsong 2004-2005 installerades ett nytt tak här, konstruerat av klubbens frivilliga. Den tidigare gräsbanken i östra änden av Ochilview avlägsnades för några år sedan, och området har sedan dess blivit utplattat och ersatt med konstgjort gräs. Ochilview har en FIFA-godkänd tvåstjärnig syntetisk yta. Ochilview Park är en av endast fyra arenor i det skotska ligasystemet som har konstgräs. De andra är Recreation Park; Alloa, Links Park (Montrose FC) och Excelsior Stadium (Airdrie United FC). Bildgalleri Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ochilview Park. Footballgroundz.co.uk Galleri av Ochilview under Falkirk FCs leasingperiod. Stenhousemuir FC:s officiella hemsida
Calton Hill

Calton Hill és un turó en el centre d'Edimburg, a Escòcia, just a l'est de la ciutat nova d'Edimburg, al final de Princes Street. Des d'aquest turó es veuen molt bones vistes a la ciutat. Sovint s'hi fan pintures i fotografies. A Calton Hill hi ha els edificis més importants del govern escocès, com ara St Andrew's House i el Parlament escocès. El turó també inclou diversos monuments i edificis emblemàtics com el Monument Nacional, el Monument de Nelson, el Monument Dugald Stewart, el Nou Parlament (Royal High School), el Monument Polític als Màrtirs i el City Observatory. Referències
Calton Hill

Calton Hill er en bakke i det centrale Edinburgh, Skotland, der ligger øst for Princes Street og den er inkluderet i UNESCOs verdensarvsliste i byen. Udsigt fra og til bakken er og bliver ofte brugt i fotografier eller malerier af byen. Bakkens højeste punkt er 103 moh. Calton Hill er hovedkvarter for Skotlands regering, der har til huse i St Andrew's House, på den stejle sydlige skråning op til bakken. Scottish Parliament Building og andre prominente bygninger som Holyrood Palace ligger nær bakkens fod. Der ligger adskillige monumenter og bygninger på Calton Hill; National Monument, Nelson Monument, Dugald Stewart Monument, Old Royal High School, Robert Burns Monument, Political Martyrs' Monument og City Observatory. Området ligger mellem Edinburgh distrikter Greenside and Abbeyhill. Referencer Eksterne henvisninger
Calton Hill

Der Calton Hill in Edinburgh ist die markanteste Erhebung der Stadt mit einer Höhe von 103 Metern. Er befindet sich am östlichen Ende der Princes Street. Gebäude Auf dem Calton Hill befinden sich das National Monument (eine unvollendete Parthenon-Replica von William Henry Playfair), das Nelson Monument, das Dugald Stewart Monument, das Playfair Monument, der Parliament Cairn, die alte Royal High School, das Robert Burns Monument, das Political Martyrs’ Monument, American Civil War Memorial, das Old Observatory House und das City Observatory. Seit 1887 befindet sich die Portugiesische Kanone auf dem Hügel. Der Old Calton Burial Ground ist ein Friedhof auf dem Hügel, der 1718 eröffnet wurde. Dort liegen der Philosoph David Hume und der Wissenschaftler John Playfair. Auf dem Calton Hill befindet sich auch St. Andrew’s House, seit 1999 Sitz des Büros des Ersten Ministers von Schottland und der Schottischen Regierung. St. Andrew’s House wurde in den 1930er Jahren auf den Resten des früheren Gefängnisses Calton jail errichtet. Weblinks Einzelnachweise
Calton Hill

Calton Hill est une colline du centre d'Édimbourg, à l'est de Princes Street, classée au patrimoine mondial de l'Unesco. Son intérêt au sein du patrimoine naturel de l'Écosse lui vaut d'être inscrite au Scottish Natural Heritage. Des fouilles archéologiques ont révélé des traces d'occupation humaine depuis l'Âge du bronze. Calton Hill accueille aujourd'hui le siège du gouvernement écossais, à St Andrew's House, sur son versant sud, avec le bâtiment du Parlement écossais. Le palais de Holyrood s'étend près du pied de la colline, où se trouvent des édifices tels que le Monument national d'Écosse, le Nelson Monument, l'Old Royal High School, le Robert Burns Monument et le City Observatory. Sur le versant sud de la colline, un cairn érigé le 10 avril 1998 par le mouvement Democracy for Scotland commémore la Veillée pour le Parlement écossais qui a duré 1980 jours et s'est achevée le 11 septembre 1997. Le monument surmonté d'un brasero incorpore plusieurs pierres liées à d'autres événements historiques, provenant notamment du cottage de Robert Burns à Mauchline, du château de Robert Ier à Lochmaben, du Ben Nevis, de Paris et du camp de concentration d'Auschwitz en Pologne, en mémoire de Jane Haining qui y est morte en 1944. C'est sur Calton Hill qu'a lieu chaque année, le 30 avril, le festival gaélique de Beltaine. Les vues de la colline sont souvent utilisées dans les photographies et les peintures de la ville. Histoire Le 23 juin 1942, le général de Gaulle a inauguré sur Calton Hill la « Maison de la France libre », devenue depuis lors la résidence du consul général de France à Édimbourg. Réferences Voir aussi Articles connexes Institut français d'Écosse Arthur's Seat Liens externes Ressources relatives à la géographie : Database of British and Irish Hills Peakbagger.com Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Écosse Portail du patrimoine mondial
Calton Hill

Calton Hill è una collina situata nel centro di Edimburgo (Scozia). Descrizione La collina è sede di un parco pubblico molto frequentato. È stata designata "sito di interesse scientifico" dallo Scottish Natural Heritage, e contiene numerosi elementi architettonici di interesse storico e turistico: le evidenze archeologiche, infatti, testimoniano che fosse già abitata sin dall'età del bronzo. Sulla sommità di Calton Hill vengono celebrati numerosi festival, tra cui la festa gaelica di Beltane (Beltane Fire Festival), che il 30 aprile di ogni anno attira decine di migliaia di partecipanti. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Calton Hill Collegamenti esterni (EN) Calton Hill, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Calton Hill, su Peakbagger.com. Scottish Natural Heritage, su snh.org.uk. URL consultato il 2 maggio 2018 (archiviato dall'url originale il 18 marzo 2010).
Calton Hill

Calton Hill (Colina Calton) é uma colina situada no centro de Edimburgo, Escócia, Reino Unido. A elevação possui vários monumentos nacionais escoceses e britânicos, que podem ser observados da maior parte da Princes Street, como o Monumento Nacional da Escócia, Monumento de Dugald Stewart e o Monumento de Nelson. Referências
Bar Hill Fort

Bar Hill Fort was a Roman fort on the Antonine Wall in Scotland. It was built around the year 142 CE. Older maps and documents sometimes spell the name as Barr Hill. A computer generated fly around for the site has been produced. Lidar scans have been done along the length of the wall including Bar Hill. Sir George Macdonald wrote about the excavation of the site. Many other artefacts have also been found at Shirva, about a mile away on the other side of Twechar. Many Roman forts along the wall held garrisons of around 500 men. Larger forts like Castlecary and Birrens had a nominal cohort of 1000 men but probably sheltered women and children as well although the troops were not allowed to marry. There is likely too to have been large communities of civilians around the site. An altar (RIB 2167) to Silvanus was found in 1895 on Bar Hill. It's thought to have originated from a small shrine outside the fort. The altar is now kept in the Hunterian Museum, Glasgow along with others like the one found at Castlecary. A 43 foot deep well was discovered at the site. Several items were recovered from the well; possibly they were dumped there when the site was abandoned. Shoes from men, women and children were found leading to suggestions of family life. Other recovered items include an altar, bones, shells and coins. Structural materials like building columns, wooden beams were found as was part of the pulley of the well. Videos of some reconstructed objects like a barrel, a window. and various columns have been produced as well as one of a bust of Silenus. Bar Hill Fort was one of over a dozen forts built along the Antonine Wall from around 140 AD. These follow a short route across Scotland’s central belt which was largely followed in the 18th century when constructing the Forth and Clyde canal. On the south-facing slope of the hill is the headquarters; it is the biggest building that can be seen. The remains of a Roman bathhouse can also be observed. Gallery References
Bar Hill Fort

Het Bar Hill Fort was een Romeins fort, dat deel uitmaakte van de Muur van Antoninus, gelegen 0,6 kilometer ten oosten van Twechar in de Schotse regio East Dunbartonshire. Beschrijving De Romeinse keizer Antoninus Pius liet in 142 starten met de bouw van de ruim zestig kilometer lange Muur van Antoninus. Het Bar Hill Fort is een van de zeventien forten die ongeveer om de drie kilometer werden opgetrokken langs de muur. Het Bar Hill Fort is het hoogst gelegen fort van deze forten en kon 480 manschappen huisvesten. Het fort ligt zo'n zestig meter ten zuiden van de Muur van Antoninus en is 112 bij 114 meter groot. Het fort werd verdedigd middels een omwalling van turf en twee greppels aan de oostelijke, zuidelijke en westelijke zijde. Aan de noordzijde bevond zich slechts één greppel. Bij opgravingen tussen 1902 en 1905 door Macdonald en Park werden onder andere de fundamenten blootgelegd van een graanschuur, van barakken, van een badhuis en van een gebouw, dat diende als hoofdkwartier van het fort. Op de binnenplaats van het hoofdkwartier werd een put van dertien meter diep ontdekt. De Romeinen verlieten het Bar Hill Fort in de late tweede eeuw. Hierbij werd het fort vernietigd en spullen die niet de moeite waard waren om mee te nemen werden in de put geworpen. Het badhuis was een rechthoekig gebouw met van west naar oost een kleedruimte en latrine, een frigidarium en drie warme ruimtes (caldarium), waarbij de meest oostelijke de warmste ruimte was. Aan deze zijde van het gebouw bevond zich dan ook de oven, die werd gestookt aan de buitenzijde van het badhuis. Bij het badhuis werd een vuilnisbelt gevonden in de vorm van een kuil van drie meter diep en vijf meter breed. Hierin werden onder andere oude laarzen gevonden, gebroken aardewerk en elf menselijke hand- en voetbotjes. Wellicht zijn deze botjes de restanten van amputaties. Beheer Het Bar Hill Fort wordt beheerd door Historic Environment Scotland. Externe links (en) Historic Scotland, Antonine Wall: Bar Hill Fort (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Antonine Wall, Bar Hill Roman Fort
St Ninian's Chapel (St Ninian's Isle)

St Ninian's Chapel is een ruïne van een 12e-eeuwse kapel, gelegen op het getijdeneiland St Ninian's Isle aan de zuidwestzijde van het Shetlandse Mainland (Schotland). In de twintigste eeuw werd hier een Pictische schat uit 800 ontdekt. Kapel De twaalfde-eeuwse kapel was gewijd aan Sint Ninian, die zeker nooit op Shetland is geweest. De kapel, gelegen op de oostelijke zijde van het getijdeneiland, is gebouwd op de fundamenten van een oudere kapel. De kapel bestaat uit een klein schip en priesterkoor. De ingang bevindt zich aan de westzijde en het koor ligt aan de oostzijde. Links van de ingang (de noordwestelijke hoek van het schip) en rechts in het schip voor het koor (de zuidoostelijke hoek van het schip) zijn de oude kapelmuren zichtbaar. Ten zuiden van de kapel bevond zich de begraafplaats, die tot de negentiende eeuw in gebruik bleef. De begraafplaats was al in gebruik in de IJzertijd getuige enige stenen grafkisten met de resten van personen die waren begraven met hun knieën opgetrokken tegen hun borst. De vroegste christelijke begrafenissen op Shetland vonden hier ook plaats, getuige vijf kleine baby's, begraven van oost naar west, liggend op hun rug naar de christelijke traditie. Kleine stenen met kruismarkeringen waren opgesteld bij deze graven. Wel werden lege stenen grafkisten geplaatst op de graven, naar de oude traditie in de IJzertijd. Schat Op 4 juli 1958 vond een jongen onder een met een kruis gemarkeerde steen in het midden van de oostzijde van het schip een Pictische schat uit 800 die bekend is geworden onder de naam St Ninian's Isle Treasure. In een houten kist bevonden zich 28 zilveren, rijkgedecoreerde objecten en een kaakbeen van een bruinvis. De schat was vermoedelijk verborgen tegen diefstal. De schat is in bezit van het National Museum of Scotland in Edinburgh. Replica's zijn te zien in het Shetland Museum in Lerwick. Externe link (en) Shetlopedia, St Ninian's Isle Chapel
Tullibardine Chapel

Die Tullibardine Chapel ist eine ehemalige Kirche, die südwestlich der Ortschaft Tullibardine in Perth and Kinross im Norden Schottlands steht. Sie wurde 1446 durch David Murray aus Dumbarton errichtet, was in Zusammenhang mit der, heute nicht mehr existierenden, Burg Tullibardine Castle steht. Um 1500 wurde die kleine Kirche umgebaut, in dieser Form blieb sie bis heute erhalten. Es bedeutete einen kreuzförmigen Grundriss sowie einen Turm im Westen, durch den der Zugang durch eine dort eingelassene Tür möglich war. Nach der Reformation wurde sie Grablege für Mitglieder des lokalen Zweiges des Clans Murray. Später wurde die Kirche nicht mehr genutzt, blieb aber baulich erhalten. Seit 1920 zählt sie, gemeinsam mit den sie umgebenden Grabsteinen, zu den Scheduled Monuments. Zusätzlich war das Gebäude, zwischen 1971 und 2018, als Listed Building der Kategorie A eingestuft. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Tullibardine Chapel auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch) Tullibardine Chapel im Gazetteer for Scotland (englisch)
Tullibardine Chapel

Tullibardine Chapel is an ancient church building in Tullibardine, Perth and Kinross, Scotland. It is one of the most complete medieval churches in Scotland. A large part of it dating to 1446, it is now a scheduled monument. The chapel was built by Sir David Murray, Baron of Tullibardine (formerly of Ochtertyre), of Tullibardine Castle, as a family chapel and burial site. Members of the Murray family (subsidiaries of the Dukes of Atholl) were buried there until 1900. An armorial plaque on the north external wall of the chancel displays the coat of arms of David and his wife, Isabel Stewart. The chapel was rebuilt or extended with transepts and a small tower around 1500 by David's grandsons, William Murray (died 1513), who built the "part towards the west where his father's coat of arms is impaled," and Andrew Murray. Arms on the south transept gable relate to the marriage of Andrew Murray and Margaret Barclay. They were ancestors of the Murray of Balvaird family. The chapel has remained unaltered to this day. See also Scheduled monuments in Perth and Kinross References External links Tullibardine Chapel video with narration
Maják Fidra

Maják Fidra stojí na skotském ostrově Fidra u North Berwick. Maják byl ve správě Northern Lighthouse Board (NLB) v Edinburghu, organizace pro námořní pomoc na skotském pobřeží. Od roku 2013 spadá pod správu Forth Ports. Maják je kulturní památkou Skotska. Popis Maják navádí lodě do Firth of Forth. Maják byl navržen a postaven skotskými inženýry z Northern Lighthouse Board Davidem Alanem Stevensonem (návrh) a Thomasem Stevensonem (výstavba) v roce 1885. Jedná se o 17 m vysokou válcovou věž s ochozem a lucernou. Cihlová budova je bílá s vodorovným hnědým pruhem pod černou lucernou. Maják se nachází v severozápadním cípu ostrova a je přístupný pouze lodí. V roce 1970 byl přestavěn na bezobslužnou automatickou stanici, elektrická energie je přiváděna podmořským kabelem z pevniny. Byl jako první maják společnosti Northern Lighthouse Board automatizován. Ostrov byl údajně inspirací pro Stevensonovu knihu Ostrov pokladů. Stejně jako Bass Rock je Fidra významným hnízdištěm mořských ptáků, které spravuje Royal Society for the Protection of Birds (Královská společnost pro ochranu ptáků) jako přírodní rezervaci Fidra (Fidra Nature Reserve). Data Výška světla: 34 m n. m. Dosvit: 24 nm Charakteristika: Fl(4) W 30s (čtyři bílé záblesky v délce 2,7 s vysílané v intervalu každých 30 s) Výška věže: 17 m Svítivost 90 000 cd Označení ARLHS: SCO-080 Admirality: A2868 NGA: 2352 Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Phare de Fidra na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Maják Fidra na Wikimedia Commons
Phare de Fidra

Le phare de Fidra est un phare maritime construit sur l'île inhabitée de Fidra dans l'estuaire de Firth of Forth, à environ 4 km au nord-ouest de North Berwick dans l'ancien comté de Lothian au sud-est de l'Écosse. Ce phare était géré par le Northern Lighthouse Board (NLB) à Édimbourg, l'organisation de l'aide maritime des côtes de l'Écosse. Il est maintenant sous le contrôle des autorités portuaires de Forth Ports (en) depuis 2013. Histoire Ce phare a été conçu et réalisé par les ingénieurs écossais du Northern Lighthouse Board Thomas Stevenson et David Alan Stevenson en 1885. C'est une tour ronde de 17 m de haut, avec galerie et lanterne. L'édifice est blanc avec une bande horizontale brune sous la lanterne noire. Il émet, à 34 m au-dessus de la mer, quatre flashs blancs espacés de 2.7 secondes toutes les 30 secondes. Le phare est placé au coin nord-ouest de l'île et est accessible seulement par bateau. L'île aurait servi d'inspiration pour le livre L'île au Trésor de Stevenson. Comme Bass Rock, Fidra est un site de nidification importante pour des oiseaux de mer géré par la Royal Society for the Protection of Birds, c'est la Fidra Nature Reserve Identifiant : ARLHS : SCO-080 - Amirauté : A2868 - NGA : 2352. Notes et références Voir aussi Lien connexe Liste des phares en Écosse Liens externes (en) Lighthouses of Southeastern Scoltand (Fife, Lothian, Scottish Borders) (en) Fidra Island - site Northern Lighthouse Board Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail de l’Écosse Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Bressay Lighthouse

p4 Das Bressay Lighthouse, deutsch: Bressay-Leuchtturm, ist ein Leuchtturm auf der schottischen Shetlandinsel Bressay. 1977 wurde der Leuchtturm in den schottischen Denkmallisten in der Kategorie B gelistet. Der Betrieb des Bressay-Leuchtturms wurde 2012 eingestellt. Das Leuchtfeuer liegt in einer Höhe von 32 m über dem Meeresspiegel, woraus sich eine Reichweite von 23 Seemeilen (rund 42 km) ergibt. Die Kennung des Turms waren zwei weiße Blitze alle 20 Sekunden. Geschichte Im November 1854 wurde die Errichtung eines Leuchtturms im Südwesten der Insel Bressay an der südlichen Einfahrt des Bressay Sounds, der Bressay von der Hauptinsel Mainland abtrennt, beantragt. Nach Verhandlungen über die Kostenübernahme wurde schließlich im Februar 1856 mit den ersten Arbeiten am Standort begonnen. Als Ingenieure waren die bekannten Leuchtturmarchitekten Thomas und David Stevenson für die Planung verantwortlich. Am 31. August 1858 wurde das Leuchtfeuer erstmals entzündet. 1905 wurde der Turm renoviert und neue Gebäude wurden hinzugefügt. Im Juli 1967 wurde die Anlage elektrifiziert und der Betrieb des zugehörigen Nebelhorns schließlich 1987 eingestellt. Nachdem der Leuchtturm 1989 automatisiert wurde, wurde der Betrieb am 12. September 2012 eingestellt. Eine entsprechende Meldung wurde bereits im Vormonat ausgegeben. Zur Sicherung der Schiffsverkehrs wurde ein neues Signallicht mit einer Tragweite von zehn Seemeilen mit der gleichen Kennung installiert. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Bressay, Kirkabister Ness, Lighthouse auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Bressay Lighthouse

Bressay Lighthouse is in the Shetland Islands, Scotland, 4 kilometres (2.5 mi) south-east of Lerwick. It is located on the island of Bressay at Kirkabister Ness overlooking Bressay Sound. History Bressay Lighthouse was one of four lighthouses built in Shetland between 1854 and 1858 which were designed by brothers David Stevenson and Thomas Stevenson. David Stevenson initially maintained that building a lighthouse in Shetland waters was impossible, too dangerous and too expensive, and that any ship's captain who took this route was mad. The shore station was purchased by the Shetland Amenity Trust in 1995 and has been converted into a Marine Heritage Centre. The fog signal was discontinued in the 1980s. The notable red horn was removed, however, the building that housed the siren is still in place and now houses a radar mast, and the five pressurised air tanks are still in place. The 16m lighthouse itself is inactive and closed to the public, its warning light was replaced in 2012 by an automatic 10-mile LED light which flashes twice, every 20 seconds. The two assistant lighthouse keepers' cottages are available for short term rental, the principal keeper's cottage is let on a longer-term basis. See also List of lighthouses in Scotland List of Northern Lighthouse Board lighthouses References External links Northern Lighthouse Board