NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Хемпден парк

Хемден парк је стадион који се налази у Глазгову, Шкотска. На њему играју фудбалска репрезентација Шкотске и ФК Квинс парк. Отворен је 1903. а реновиран 1999. године. Финале Купа УЕФА 2007. године је играно на овом објекту. Референце Спољашње везе Званични сајт Незванична историја Хемден парка
Hampden Park

Hampden Park, öppnad 31 oktober 1903, är en fotbollsarena i Glasgow i Skottland i Storbritannien. Den är hemmaplan för Queen's Park FC och Skottlands nationalarena för fotboll. Fram till 1950 var Hampden Park den största fotbollsstadion i världen, och den innehar fortfarande tre europeiska och brittiska publikrekord: 149 547 - Skottland - England år 1937. Högsta publiksiffran för fotboll i Europa 146 433 - Celtic - Aberdeen år 1937. Högsta publiksiffran för en klubblagsmatch i Europa. 136 505 - Celtic - Leeds United år 1970. Högsta publiksiffran för en tävlingsmatch arrangerad av Uefa. Publikkapaciteten är numera kraftigt reducerad efter att arenan moderniserats och alla ståplatser tagits bort. Maximal kapacitet uppgår idag till 52 500 åskådare. Skottlands fotbollsmuseum och Scottish Football Hall of Fame har lokaler på Hampden Park. Källor Externa länkar officiell hemsida
Гемпден-Парк

Гемпден-Парк (англ. Hampden Park) — стадіон у місті Глазго (Шотландія). Місткість 52 103 глядачів. Є домашньою ареною для футбольного клубу «Квінз Парк» та Збірної Шотландії з футболу. Стадіон відкритий у 1903 році. Входить до числа 5-зіркових стадіонів УЄФА. На цьому стадіоні неодноразово проводились фінали європейських кубків. Стадіон приймав футбольні матчі Олімпіади-2012. Стадіон буде ключовою спорудою у проведенні Ігор Співдружності у 2014 році. Відомі матчі 1960 Реал Мадрид — Айнтрахт 7:3 (фінал Ліги Чемпіонів) 1962 Атлетіко (Мадрид) — Фіорентіна 1:1 (фінал Кубка Кубків УЄФА) 1966 Боруссія (Дортмунд) — Ліверпуль 2:1 (фінал Кубка Кубків УЄФА) 1967 Селтік — Расінг 1:0 (фінал Ліги Чемпіонів) 1976 Баварія — Сент-Етьєнн 1:0 фінал Ліги Чемпіонів) 2002 Реал Мадрид — Байєр (Леверкузен) 2:1 (фінал Ліги Чемпіонів) 2007 Севілья — Еспаньйол 2:2 (пен.3:1) (фінал Кубка УЄФА) Цікаві факти У 1960 на стадіоні пройшов фінальний матч Ліги чемпіонів 1959/60 р., що став найвідвідуванішим за всю історію проведення фіналів турніру: на нього прийшло понад 127 тисяч чоловік. Крім того, цей же фінал побив рекорд за кількістю голів, забитих за матч, — 10. Із цих 10 голів 4 забив Ференц Пушкаш, що також є рекордом. Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 10 лютого 2011 у Wayback Machine.]
Canna (Hèbrides Interiors)

Canna (gaèlic Eilean Channaidh) és una l'illa situada a l'extrem oest de l'arxipèlag de les Small Isles («illes petites»), part de les Hèbrides Interiors escoceses. Connectada amb l'illa veïna de Sanday a través d'un pont i per bancs de sorra durant la baixamar. L'illa té 7 km de longitud i un ample de 1.5 km Els illots rocosos de Hyskeir i Humla es troben a 10 km al sud-oest de l'illa. . Viccionari
Canna (Escocia)

Canna ( en gaélico escocés: Eilean Chanaigh) es la isla en el extremo oeste del archipiélago de las islas Small, en las Hébridas interiores escocesas. Está conectada con la isla vecina de Sanday a través de un puente y por bancos de arena durante la bajamar. La isla tiene 7 km de longitud y un ancho de 1.5 km. Los islotes rocosos de Hyskeir y Humla se encuentran a 10 km al suroeste de la isla. Las islas fueron transferidas en 1981 al National Trust for Scotland (NTS) por el dueño anterior, el estudioso y folclorista gaélico John Lorne Campbell, y en ellas se realiza actividad agrícola y se cuida un área de conservación. Canna House, una de las dos casas de campo en la isla (la otra es Tighard), aloja los importantes archivos de John Campbell sobre materiales Gaélicos que fueran donados junto con las islas. La viuda de Campbell, la música norteamericana Margaret Fay Shaw, continuó viviendo en Canna hasta su fallecimiento en el 2004 a la edad de 101 años. Al igual que Barra y South Uist, Canna ha tenido tradicionalmente una población principalmente católica, fue uno de los pocos sitios que no fue alcanzado por la Reforma escocesa. La población se mantuvo estable entre 20 y 30 personas durante la segunda mitad del siglo XX, aunque el censo del 2001 mostró una reducción a 12 habitantes. Sin embargo, desde el fallecimiento de Margaret Fay Shaw el NTS ha lanzado algunas iniciativas para atraer nuevos residentes y visitantes a la isla (Llamado a las familias de Canna). Descripción Eventos recientes Invasión de ratas Llamado a las familias de Canna Galería Véase también Islas de las Hébridas interiores Bibliografía Shaw, Margaret Fay: From the Alleghenies to the Hebrides (Canongate, 1999) Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Canna. Information on Coroghon Castel Archivado el 27 de septiembre de 2007 en Wayback Machine. www.road-to-the-isles.org.uk/canna.html «Families wanted for tiny island». BBC. 9 de octubre de 2006. Consultado el 18 de octubre de 2006. Munday, Sean (18 de octubre de 2006). Isolated island's SOS for migrants a huge hit (en inglés). South China Morning Post. Archivado desde el original el 26 de octubre de 2006. Consultado el 18 de octubre de 2006.
Canna (Écosse)

Canna (en gaélique écossais : Eilean Channaidh) est une île du Royaume-Uni faisant partie du groupe des îles Small qui appartiennent à l'archipel des Hébrides intérieures en Écosse. Canna est située dans la mer des Hébrides et fait partie du Council area des Highland. Histoire Canna recèle des ruines de fortifications à Dùn Channa à l'extrême ouest et les ruines du château d'An Coroghon à l'Est. L'île devint rapidement un site chrétien comme en témoigne une croix brisée à A’Chill près d'une église dédiée à Saint Colomba. L'île fut le domaine du clan Macdonald de Clanranald jusqu'à sa vente en 1820 à Hector Munro qui a fait déménager une grande partie de la population. Après le passage dans les mains de nombreux propriétaires, l'île fut achetée en 1981 par le National Trust for Scotland qui recense et préserve le patrimoine écossais. Géographie Canna fait partie du groupe d'îles écossaises appelé îles Small avec Sanday, Eigg, Rùm et Muck. Le seul village de l'île est A’Chill situé sur la côte sud, face à l'île de Sanday à laquelle Canna est reliée par une passerelle depuis 1905 et liée grâce à des bancs de sable submersibles à marée basse. Canna est connue pour être le « jardin des Hébrides ». Son nom signifierait « marsouin », « baleine » ou « lapin ». Le point culminant est le Carn a’ Ghaill (terme écossais pour « colline rocheuse de la tempête »). À l'Est de l'île, une colline d'origine volcanique, Compass Hill (« Colline de la Boussole »), est si concentrée en fer que les boussoles des bateaux passant à proximité sont perturbées. L'île est également connue pour ses colonies de puffins et de puffins des Anglais. Un port naturel est formé par le canal entre Canna et Sanday. Des liaisons maritimes existent entre les quatre îles des îles Small et Mallaig en Écosse. Le rocher de Hyskeir se trouve à dix kilomètres au Sud-Ouest de Canna. En septembre 2005, la population de rats bruns de l'île dépasse les 10 000 individus, ce qui occasionne des nuisances sur la population locale et sur les nichées des oiseaux, notamment le rare puffin des Anglais dont la population diminue. Entre 2006 et 2008, 10 000 rats sont éliminés dans le cadre d'un programme de 700 000 € financé par le National Trust for Scotland. Il en résulte une prolifération de lapins dont la population était jusqu'à présent régulée par les rats. Une campagne d'éradication est conduite en 2011, ramenant les effectifs à 2 000 lapins. Mais deux ans après, en 2013, cette population est remontée à 16 000 individus et une nouvelle campagne d'abattage est planifiée. Il n'est cependant pas envisagé d'éradiquer les lapins de Canna car ils servent de proie aux aigles qui nichent sur l'île. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Canna, Scotland » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire (en) Présentation des Small Isles Portail de l’Écosse Portail des îles
Canna (Scozia)

Canna (in Lingua gaelica scozzese: Canaigh; Eilean Chanaigh) è la più occidentale delle isole dell'arcipelago delle isole Small, nelle Ebridi Interne in Scozia. È collegata con la vicina isola di Sanday tramite una strada e da banchi di sabbia durante la bassa marea. L'isola è lunga 7 km e larga, 1,5. Circa 10 km ad ovest dell'isola si trovano gli scogli di Hyskeir e Humla. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Canna Collegamenti esterni Sito ufficiale, su nts.org.uk.
Canna (eiland)

Canna (Schots-Gaelisch: Eilean Channaidh) is een eiland van de Binnen-Hebriden, dat zich ten zuiden van het eiland Skye bevindt. Canna en het nabijgelegen eiland Sanday, dat bij laag water te voet bereikbaar is, zijn sinds 1981 eigendom van de National Trust for Scotland (NTS). Het eiland had ooit 436 bewoners; volgens de telling van 2001 had het eiland op dat moment een bevolking bestaande uit 12 mensen (voornamelijk rooms-katholiek) en ongeveer 10.000 bruine ratten. Deze ratten zijn in maart 2006 grotendeels uitgeroeid, omdat zij een bedreiging vormden voor de vogelstand. De NTS heeft op 9 oktober 2006 een opmerkelijk persbericht uitgegeven: nieuwe bewoners gezocht voor het eiland.. Volgens dat persbericht wonen er momenteel 15 mensen op het eiland. Na deze oproep is er een gezin van 5 komen wonen op het eiland. Het eiland telt in 2015 19 inwoners. In 2014 is Floortje Dessing voor haar programma Floortje naar het einde van de wereld naar het eiland toe gegaan en heeft daar geslapen bij het nieuwe gezin op het eiland. De hoogste plaats op het eiland is Carn a' Ghaill (Schots-Gaelisch voor rotsige stormheuvel), een rotsige heuvel van 210 meter hoog. De natuurlijke inham tussen Canna en Sanday wordt gebruikt door de Caledonian MacBrayne ferries, die het eiland verbinden met het Schotse vasteland (Mallaig) en met de nabijgelegen Small Isles Rum, Eigg en Muck Op het eiland broeden vrij veel vogels zoals de Noordse pijlstormvogel en de papegaaiduiker. Het eiland is sinds 1938 een vogelreservaat. Bronnen Externe link (en) Seabird Colonies - Canna
Canna (wyspa)

Canna (gael. Canaigh; Eilean Chanaigh) – wyspa w archipelagu Hebrydy Wewnętrzne, położona na zachodnim wybrzeżu Wielkiej Brytanii, należąca do Szkocji. Jest własnością National Trust for Scotland. Opis Canna jest najbardziej wysuniętą na zachód wyspą Small Isles, leży na północny zachód od Rùm, pomiędzy Skye i South Uist. Ma 7 km (4,3 mil) długości i 1,5 km (0,9 mil) szerokości. Rozciąga się na powierzchni 1314 ha (3247 akrów). Geologicznie jest to platforma lawowa składająca się z terasowej trzeciorzędowej skały bazaltowej. Ma żyzną glebę i wznosi się na 210 m (690 stóp) w Carn a’Ghaill. Na wyspie znajduje się ponad 1000 obiektów archeologicznych, których najwcześniejsze zapisy historyczne związane są ze Świętym Kolumbą, któremu poświęcono klasztor na wyspie. We wschodniej części znajdują się ruiny zamku, który stanowił więzienie dla kobiety, którą mąż podejrzewał o niewierność. Na północy wyspy pod urwistymi klifami znajduje się Uaigh Righ Lochlainn – grób króla Norwegii. A’ Chill, położona na północny zachód od portu Canna, była główną osadą wyspy do 1851 roku. W 1881 r. populacja ludności na wyspie wynosiła 57 osób. W tym samym roku MacNeil sprzedał wyspę Robertowi Thomowi, właścicielowi statku z Glasgow. W 1938 roku wyspę kupił John Lorne Campbell (1906–1996), szkocki historyk i pisarz. W 1981 r. przekazał prawa własności National Trust for Scotland wraz z archiwami zgromadzonymi w Canna House, dotyczącymi szkockich pieśni i poezji gaelickiej, wiele zdjęć historycznych, rękopisów i nagrań. Campbell mieszkał w Canna House, jednym z dwóch dużych domów na wyspie, do swojej śmierci. Jego żona Margaret Fay Shaw, amerykańska muzyk, mieszkała tam aż do śmierci w 2004 roku. Populacja Liczba ludności wyspy, w połowie XVIII w. wynosiła ok. 230 osób, w 1821 r. wzrosła do 436, a następnie w 1861 r. spadła do 127 w wyniku wysiedleń oraz upadku przemysłu związanego z wydobyciem i przetwarzaniem wodorostów. W 1961 r. na wyspie mieszkały 24 osoby, w 1971 r. liczba ludności spadła do 22, a następnie w 1981 r. do 11. W 1991 r. wzrosła do 20 osób i kolejno w 2001 r. spadła do 6. W celu zahamowania tego spadku, NTS odnowił domki do wynajęcia i ogłosił zapotrzebowanie na wykwalifikowanych ludzi, którzy mogliby zamieszkać na wyspie. Sukces był ograniczony, w 2011 r. odnotowano 12 mieszkańców, a w 2017 populacja wynosiła 15. Przypisy Bibliografia Banks, Noel, Six Inner Hebrides. Newton Abbott: David & Charles. 1977 Campell, John Lorne, Canna, the Story of a Hebridean Island. Edinburgh: Canongate. 1984 Shaw, Margaret Fay, From the Alleghenies to the Hebrides. Edinburgh: Canongate. 1999 Rixson, Dennis, The Small Isles: Canna, Rum, Eigg and Muck. Edinburgh: Birlinn. 2001 Haswell-Smith, Hamish, The Scottish Islands. Edinburgh: Canongate. 2004 Perman, Ray, The Man Who Gave Away His Island. Edinburgh: Birlinn. 2010
Canna (Escócia)

Canna é uma ilha situada no extremo ocidental do arquipélago de Small Isles nas Hébridas, Escócia. Situação geográfica Esta ligada com a vizinha ilha do Sanday por uma ponte, o o acesso é possível também por bancos de areia na maré baixa. A ilha tem 7 km de comprimento e uma largura de 1,5 km e conta com uma população de cerca de 11 habitantes. As ilhotas rochosas do Hyskeir e Humla estão a 10 km sudoeste da ilha. A ilha recebe turistas que procuram a beleza da paisagem e os poucos produtos típicos daquelas paragens, como a lã de ovelhas de Canna usada para fazer gorros, além de pescadores que pernoitam na ilha para descansar durante a faina. Ver também Geografia da Escócia Notas Referências Bibliografia Ligações externas Information on Coroghon Castel (em inglês) Road to the isles (em inglês) Canna
Канна (остров)

Ка́нна (англ. Canna, гэльск. Canaigh) — самый западный остров в группе островов Смолл-Айлс, архипелага Внутренних Гебридских островов. Расположен в западной части Шотландии, в округе Хайленд. Связан с соседним островом Сандей дорогой и отмелью во время отлива. Остров имеет размеры 7 км в длину и 1,5 км в ширину. Изолированные шхеры Хаскейр и Хумла расположены в 10 км к западу от острова. Остров был передан Национальному фонду Шотландии его прежним владельцем, шотландским гэльским фольклористом и учёным Джоном Лорном Кэмпбеллом, в 1981 году и в настоящее время является фермой и охраняемой территорией. Канна-Хаус, одно из двух больших зданий на острове, содержит важный архив Джона Кэмбэлла с собранными им материалами о гэльской культуре, которые были переданы в дар нации вместе с островом. С этого времени фонд предпринимает усилия по привлечению новых жителей и гостей на остров. Библиография Campell, John Lorne (1984) Canna, the Story of a Hebridean Island. Edinburgh: Canongate. Haswell-Smith, Hamish (2004). The Scottish Islands. Edinburgh: Canongate. ISBN 978-1-84195-454-7. Примечания
Canna, Skottland

Canna är en ö i Storbritannien. Den ligger i kommunen Highland och riksdelen Skottland, i den nordvästra delen av landet, 700 km nordväst om huvudstaden London. Arean är 14,9 kvadratkilometer. Terrängen på Canna är lite kuperad. Öns högsta punkt är 206 meter över havet. Den sträcker sig 3,4 kilometer i nord-sydlig riktning, och 8,9 kilometer i öst-västlig riktning. Se även The Small Isles Kommentarer Källor
Sanquhar Castle

Sandquhar Castle ist eine Burgruine in Dumfries and Galloway, Schottland. Am südlichen Rand des Dorfes Sanquhar stehend, liegt es am Southern Upland Way (einem schottischen Fernwanderweg) und wird so jährlich von hunderten von Besuchern passiert. Die befestigte Burg grenzt im Westen an den Nith und im Norden an einen kleinen Bach. Geschichte Sanquhar Castle wurde im 13. Jahrhundert von der Familie Crichton errichtet. Es wurde im Laufe der Jahre von vielen bedeutenden Personen besucht, so zum Beispiel Robert the Bruce, William Wallace, Eduard I., Maria Stuart, und Jakob IV. Im 17. Jahrhundert wurde das Schloss an Sir William Douglas, 1. Duke of Queensberry, verkauft. Dieser hat bereits Drumlanrig Castle mit seinem einzigartigen rosafarbenen Sandstein, zehn Meilen südlich von Sanquhar nahe Thornhill, errichten lassen. Von diesem Zeitpunkt an verfiel Sanquhar Castle stetig, bis es 1895 von John Patrick Crichton-Stuart, 3. Marquess of Bute, erworben wurde. Dieser schwärmte davon, das Stammhaus seiner Vorfahren wiederaufzubauen und zu restaurieren, so wie schon Cardiff Castle und Castell Coch zuvor. Sein Tod im Jahre 1900 beendete diesen Traum; die Arbeiten an der Burg wurden eingestellt. Zurück blieb eine teils restaurierte und teils im Originalzustand befindliche Ruine, wie sie auch heute erhalten ist. Literatur Eintrag zu Sanquhar Castle auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch) Weblinks https://www.undiscoveredscotland.co.uk/sanquhar/castle/index.html http://www.phouka.com/travel/castles/sanquhar/sanquhar.html http://www.marie-stuart.co.uk/Castles/Sanquhar.htm
Sanquhar Castle

Sanquhar Castle, now a ruin, was built in the 13th century; the ruins are situated north east of Dumfries overlooking the River Nith. Situated on the southern approach to the former royal burgh of Sanquhar in Dumfries and Galloway, south west Scotland, it sits on the trail of the Southern Upland Way. The castle is a stronghold bounded on the west by the River Nith, to the north by a burn, and made strong by a deep ditch running the remainder of the boundary. History The castle was built by the Ross family in the 13th century and then passed to the Crichton family in the 14th century. In July 1617, James VI and I, visited the castle en route to Glasgow: the Crichtons welcomed him with a display so huge that it bankrupted them. Sanquhar Castle was sold by the Crichtons in the mid 17th century to Sir William Douglas, 1st Duke of Queensberry, who established the fairytale pink sandstone Drumlanrig Castle ten miles south of Sanquhar near Thornhill. From then on the castle at Sanquhar began to steadily crumble to a ruin, until 1895 when John Crichton-Stuart, 3rd Marquess of Bute, purchased it and attempted to enthuse a restoration of his ancestral home, following successful restorations at Cardiff Castle and Castell Coch in Wales. This was undertaken by Robert Weir Schultz and the squarer and more structurally sound sections rebuilt at that time can clearly be identified. Work ended following the death of the Marquess in 1900, and what is left of the site is a mix of restoration and original stonework, but still very far from any sense of completion. It is designated a scheduled monument. References Works cited Historic Environment Scotland. "Sanquhar Castle (Site no. NS70NE 3)". Retrieved 8 July 2025. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Sanquhar" . Encyclopædia Britannica. Vol. 24 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 154. External links phouka.com/travel/castles/sanquhar marie-stuart.co.uk/Castles/Sanquhar youtube video and commentary on the Sanquhar Cairn and Seann Cathair Fort. youtube video of Sanquhar Castle.
Château de Sanquhar

Le château de Sanquhar, devenue une ruine, est bâti au XIIIe siècle. Les ruines se situent au nord-est de Dumfries surplombant la Nith. Situé au sud de l'ancien burgh royal de Sanquhar dans le Dumfries and Galloway, au sud-ouest de l'Écosse, le château se trouve sur le sentier de Southern Upland Way. Le château est un bastion borné à l'ouest par la Nith, au nord par un ruisseau et par un fossé profond sur le reste de son périmètre. Historique Le château est bâti par la famille Ross au XIIIe siècle, puis arrive aux mains de la famille Crichton au XIVe siècle. En juillet 1617, Jacques VI et Ier visite le château tandis qu'il chemine vers Glasgow : Les Chrichton mettent tellement les petits plats dans les grands afin de l'accueillir qu'ils font faillite. Au XVIIe siècle, William Douglas, 1er duc de Queensberry, acquiert le château, vendu par les Chrichton, et établit le Château de Drumlanrig, un château de grès rose situé à environ une quinzaine de kilomètres au sud de Sanquhar, à proximité de Thornhill. Depuis ce temps-là, le château de Sanquhar commence à tomber en ruines, de façon continue, jusqu'en 1895, lorsque John Crichton-Stuart, 3e marquis de Bute, en fait l'acquisition et tente d'entamer une restauration de son foyer ancestral, suivant les restaurations réussies du Château de Cardiff ainsi que du Château Coch au Pays de Galles. Robert Weir Schultz est à la tête de cette entreprise et la place ainsi que des sections structurellement plus solides sont reconstruites à cette époque peuvent clairement être identifiées. L'ouvrage se termine à la mort du marquis en 1900, et ce qui se trouve à gauche du site est un mélange de la restauration et de l'édifice en pierre original. Le château est désigné scheduled monument. 55° 21′ 44″ N, 3° 55′ 06″ O Articles connexes Liste des châteaux du Dumfries and Galloway Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Sanquhar Castle » (voir la liste des auteurs). Portail des châteaux Portail de l’Écosse Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Stronsay Airport

Der Stronsay Airport (IATA-Code: SOY, ICAO-Code: EGER) befindet sich auf der Insel Stronsay in Orkney, Schottland. Der Flughafen hat eine CAA Ordinary Licence (Nummer P540), die Flüge für die Beförderung von Passagieren oder Flugunterricht erlaubt, die vom Lizenznehmer (Orkney Islands Council) zugelassen sind, Nachtflüge sind aber verboten. Weblinks Website des Orkney Islands Council mit Information zum Flughafen (englisch)
Stronsay Airport

Stronsay Airport (IATA: SOY, ICAO: EGER) is located on Stronsay, Orkney Islands, Scotland, 15 nautical miles (28 km; 17 mi) north‑northeast of Kirkwall. Stronsay Aerodrome has a CAA Ordinary Licence (Number P540) that allows flights for the public transport of passengers or for flying instruction as authorised by the licensee (Orkney Islands Council). The aerodrome is not licensed for night use. Airline and destinations References External links Official website
Aérodrome de Stronsay

L'aérodrome de Stronsay (code IATA : SOY • code OACI : EGER) est situé à 28 km au nord-nord-est de l'aéroport de Kirkwall sur l'île de Stronsay, aux îles Orcades, en Écosse. Situation Compagnies aériennes et destinations Références Portail de l’aéronautique Portail de l’Écosse
Aeroportul Stronsay

Aeroportul Stronsay (IATA: SOY, ICAO: EGER) este un aeroport din Orkney, Scoția, Regatul Unit. Situat la o altitudine de 12 m, aeroportul dispune de 2 piste. Este operat de Orkney Islands Council⁠(d). Infrastructură Piste Aeroportul dispune de 2 piste. Pista 02/20 are suprafața de construction aggregate[*] și dimensiunile 515 m × 18 m. Pista 10/28 are suprafața de Iarbă și dimensiunile 331 m × 30 m. Terminale Note Vezi și
Стронсей (аэропорт)

Аэропорт Стронсей (англ. Stronsay Airport, гэльск. Port-adhair Stronsaigh) — аэропорт, расположенный в 28 км севернее аэропорта Керкуолл на острове Стронсей (одном из Оркнейских островов Шотландии). У аэропорта есть обычная лицензия CAA номер P540, что позволяет осуществлять учебные рейсы и обычные пассажироперевозки. Лицензия позволяет совершать ночные полёты. Примечания
Stronsay Airport

Stronsay Airport är en flygplats i Storbritannien. Den ligger i kommunen Orkneyöarna och riksdelen Skottland, i den norra delen av landet, 900 km norr om huvudstaden London. Stronsay Airport ligger 10 meter över havet. Den ligger på ön Stronsay. Terrängen runt Stronsay Airport är platt. Kommentarer Källor