NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
The Mound

The Mound is een kunstmatig aangelegde heuvel en een straat in Edinburgh (Schotland) die het oude gedeelte (Old Town) met het nieuwe gedeelte (New Town) verbindt. The Mound werd gevormd door het storten van 1.501.000 wagenladingen aarde, afkomstig uit het in 1765 gedempte Nor'Loch (nu Princes Street Gardens). Het opwerpen van The Mound begon in 1781, en ging door tot in 1830, toen de weg werd geasfalteerd en de hellingen werden beplant. In verband met de opkomst van de spoorwegen werden er tunnels gegraven onder The Mound voor toegang tot de westelijke helft van de stad via spoorlijnen. Enkele van Edinburghs meest notabele gebouwen en instituten hebben hun locatie op The Mound, waaronder de National Gallery of Scotland, de Royal Scottish Academy, de torens van New College, de Church of Scotland en het hoofdkantoor van de Bank of Scotland. Veel verkeer van en naar Princes Street en de Royal Mile in het oude gedeelte van de stad maakt ook gebruik van The Mound. The Mound biedt mooie uitzichten op Princes Street, het nieuwe gedeelte (New Town) van Edinburgh en op Calton Hill. Foto's
Маунд

Маунд (англ. The Mound) — искусственный холм в центре Эдинбурга (Шотландия), соединяющий Старый город с Новым. Холм был возведён в XVIII веке, когда из-за демографических проблем было принято решение о расширении Эдинбурга путём постройки Нового города. Для насыпи использовали 1 501 000 тележек с грунтом, полученным при осушении озера Нор-Лох, на месте которого затем возникли парк Princes Street Gardens и улица Принсес-стрит. The Mound был официально открыт в 1781 году. С появлением железнодорожных станций в осушенной долине и их дальнейшим слиянием в вокзал Эдинбург-Уэверли в 1846 году, под холмом были прорыты туннели, чтобы проложить рельсы в западном направлении. На The Mound находятся такие примечательные здания, как Национальная галерея Шотландии, Королевская Шотландская Академия, New College — теологический факультет Эдинбургского университета, здание Генеральной ассамблеи Церкви Шотландии и штаб-квартира Bank of Scotland. Одноименная дорога на холме является одной из основных транспортных артерий между Старым и Новым городом, ведущей с Принсес-стрит к Королевской Миле. Ссылки Описание на VisitScotland.com (англ.) История и архитектура комплекса Национальной галереи (англ.) (фр.) (нем.) (исп.)
Маунд

Маунд (англ. The Mound) — штучний пагорб у центрі Единбурга, Шотландія, що з'єднує Старе місто з Новим. Пагорб зведений у XVIII столітті, коли через демографічні проблеми було прийнято рішення про розширення Единбурга шляхом будівництва Нового міста. Для насипу використовували 1 501 000 візків із ґрунтом, отриманим при осушенні озера Нор-Лох, на місці якого потім виникли парк Princes Street Gardens та вулиця Прінсес-стріт. Офіційно відкритий у 1781. З появою залізничних станцій в осушеній долині та їх подальшим злиттям на вокзал Единбург-Уеверлі в 1846, під пагорбом прориті тунелі, щоб прокласти рейки в західному напрямку. На The Mound знаходяться такі чудові будівлі, як Національна галерея Шотландії, Королівська Шотландська Академія, New College - теологічний факультет Единбурзького університету, будівля Генеральної асамблеї Церкви Шотландії та штаб-квартира Банк Шотландії. Однойменна дорога на пагорбі є однією з основних транспортних артерій між Старим і Новим містом, що веде з Прінсес-стріт до Королівської Милі. Посилання Опис на VisitScotland.com(англ.) Історія та архітектура комплексу Національної галереї(англ.)(фр.)(нім.)(ісп.)
Port Ellen (destilleri)

Port Ellen distilleri er et tidligere skotsk whiskyestilleri, der ligger på øen Islay i Skotland. Det blev grundlagt i 1825, og var i drift indtil 1983, hvor de sidste flasker blev produceret. Port Ellen producerer dog stadig malt, og det leverer stadig til størstedelen af distillerierne på Islay. Det er ejet af Diageo. I 2022 blev en sjælden tønde Port Ellen whisky fra 1979 solgt på auktion af Sotheby's for £875,000. Den blev solgt som en del af et lot, der inkluderede Murano-glaskunst af kunstneren Ini Archibong. Diageo annoncerede at 5% af hammerslagsprisen ville blive doneret til Care Internationals arbejde i Ukraine. Referencer Eksterne henvisninger
Port Ellen distillery

Port Ellen distillery is located in Port Ellen on the isle of Islay, Scotland. Established in 1825 and closed more than once, it reopened in 2024 after having been closed since 1983. History Port Ellen was established as a malt mill in 1825 and then developed as a distillery under John Ramsay from 1833 to 1892. The warehouses he built still exist and are listed buildings. The distillery was acquired by The Distillers Company (DCL) in 1925, was closed in 1930, and then rebuilt in 1966/1967. It continued in production throughout the 1970s and was closed in 1983, although supplies of its single malt whisky continued to be available into the 21st century. When Port Ellen was closed in 1983, DCL knocked down some of the buildings, repurposed others, and destroyed the stills. The distillery houses a malting which continued to supply all Islay distilleries, as per an agreement signed in 1987. After the 1983 closure, the remaining dwindling stocks of Port Ellen whisky became collector's items. Its original product was for blended Scotch, but from 1983 onwards, the whisky was matured into single malt whisky. On 9 October 2017 Diageo, DCL's successor, announced that the distillery would reopen in 2020, following a £35 million investment in re-opening both Port Ellen and Brora distillery in Sutherland, which also closed in 1983. Diageo suggested the first new release might be of a 12 year old expression, i.e., in 2032, but left the door open for possibly earlier releases. On 8 May 2019, Diageo submitted plans to revive the distillery and to build a new stillhouse. Diageo reported they were going to considerable efforts to recreate as similar as possible new stills, using factory records from the 1980s, as well as having former Port Ellen employees working for them elsewhere on Islay to assist in an accurate recreation of the Port Ellen style. The distillery revival was under the management of Alexander McDonald, an Islay resident with previous positions held in Kilchoman, Lagavulin and Caol Ila distillery. In 2022, a rare 1979 cask of Port Ellen whisky was auctioned by Sotheby's. It was part of a lot that included an artwork in Murano glass by artist and designer Ini Archibong and sold for £875,000. Diageo announced that five percent of the hammer price would be donated to support Care International's work in Ukraine. On 19 March 2024, the distillery reopened 40 years after having been closed, and following the completion of the revival work, which had ended up costing £185 million (US$235 million). In September 2025, the Port Ellen 200th Anniversary Edition, the distillery's first release since reopening, was announced. Limited to just 150 units worldwide, it was to be available for purchase from October 2025, priced at £7,500 (US$10,168) a bottle. Port Ellen now also has whisky that is currently maturing, the Port Ellen Gemini, drawn from three 1978 European oak casks. References Bibliography
Port Ellen (whisky)

Port Ellen – destylarnia produkująca single malt whisky, mieszcząca się w miejscowości Port Ellen, na wyspie Islay w Szkocji. Destylarnia Port Ellen bierze nazwę od miejscowości, w której została zbudowana. Jest ona jednym z dwóch portów promowych na wyspie Islay (drugi to Port Askaig nad cieśniną Sound of Islay). Destylarnia została założona w roku 1820 przez Johna Ramsaya. Był to człowiek niezwykle energiczny i twórczy. Jest jedną z osób (obok Eneasza Coffeya), której zawdzięczamy wynalazek alembiku do destylacji ciągłej wykorzystywany w produkcji whisky zbożowej. Po jego śmierci w 1925 roku, destylarnie przejął koncern DCL (ten sam, który później przekształcił się w United Distillers, a następnie w Diageo) i jest jej właścicielem do dziś. Destylarnia przechodziła typowe dla tego rodzaju zakładów okresy wzmożonej działalności przeplatane okresowymi "uśpieniami", z których najdłuższe rozpoczęło się w roku 1925. W latach sześćdziesiątych XX w. destylarnia została gruntownie odremontowana i zmodernizowana, po czym nastąpiło ponowne uruchomienie produkcji. W roku 1983, wbrew rozpoczynającemu się właśnie kolejnemu złotemu okresowi whisky, destylarnia Port Ellen została zamknięta, jakkolwiek jednak jej zasoby słodu są wciąż używane. Inne zakłady z wyspy Islay korzystają wciąż z tych zasobów na mocy umowy z podpisanej w roku 1987. Od czasu zamknięcia destylarni, whisky Port Ellen staje się coraz większą gratką dla kolekcjonerów. Zobacz też Lista destylarni w Szkocji Lista gatunków whisky Linki zewnętrzne http://www.scotlandwhisky.com/distilleries http://www.bestofwhisky.pl/wiedza/
Port Ellen Distillery

Port Ellen Distillery är beläget i samhället Port Ellen på ön Islay i Skottland. Destilleriet grundades först som en kvarn (malt) omkring 1825 och utvecklades så småningom till ett destilleri under John Ramsay från 1833 till 1892. Det producerade i huvudsak åt blandningsindustrin. Destilleringen lades i malpåse första gången 1929. Mältningen fortsatte dock, och whiskylagren behölls (B-listade). 1966 började man renovera destilleriet som stod klart att börja användas i april 1967. Det försågs då med dubbla par kopparpannor (från kopparslageriet Abercrombie, Aloa). Destilleriet lades i malpåse igen 1983. Fyra år senare stängdes det för gott varvid utrustningen monterades ner. Med tiden revs ett flertal av destilleriets byggnader. Kvar fanns bland annat en dubbelkölna, lägre förrådsbyggnader och kontor. Destilleriet sätts nu åter i stånd för att troligen kunna vara i drift 2020. Bakom destilleriet byggdes på 1970-talet ett modernt och stort mälteri, kallat Port Ellen Maltings. Det ägs av Diageo, världens största företag inom alkoholprodukter. Mälteriet förser idag många av öns destillerier med malt. Det går fortfarande (2018) att köpa whisky från Port Ellen, även på svenska Systembolaget. Den begränsade tillgången och höga kvaliteten gör att priset för en 70 cl flaska Port Ellen år 2018 normalt ligger mellan 10 000 och 30 000 kr. Whiskyn från Port Ellen beskrivs som oljig, pepprig, salt, rökig och örtig med rökt fisk och olika tappningar bedöms oftast mellan 88 och 97 på en 100-gradig skala i böcker från bland andra Michael Jackson och Jim Murray. Detta innebär att bedömningarna är från mycket bra till bland det absolut bästa de smakat. (Några tappningar har fått betyg ner till 82, med kommentarer som tyder på sviter av alltför lång fatlagring eller sämre fat). Referenser https://web.archive.org/web/20141205061222/http://www.systembolaget.se/Sok-dryck/Dryck/?varuNr=84217 Noter
Ostturm (Bridgend)

Der Ostturm (gälisch: Cnoc Na Croiche) ist ein zum Islay House gehöriger Turm. Er befindet sich am Westrand der schottischen Ortschaft Bridgend auf der Hebrideninsel Islay, etwa 300 m südöstlich des Islay House. 1971 wurde das Gebäude in die schottischen Denkmallisten in der Kategorie B aufgenommen. Etwa zu Zeiten der Koalitionskriege wurde der auf einer flachen, begrasten Anhöhe stehende Turm als Artilleriestandort genutzt. Heute sind dort noch historische Kanonenrohre zu finden, von denen zumindest eines die Insignien von Georg III. trägt. Beschreibung Der Ostturm befindet sich nahe dem West Lodge genannten ehemaligen Gärtnerhaus von Islay House etwas abseits der A847. Er wurde wahrscheinlich kurz nach Daniel Campbells Tod im Jahre 1777 erbaut, obschon Historic Scotland einen Bauzeitraum im frühen 18. Jahrhundert angibt. Das Bauwerk besitzt einen oktogonalen Grundriss mit einer Weite von 5,2 m zwischen gegenüberliegenden Seiten. Im Inneren ist das etwa 90 cm mächtige Schichtenmauerwerk rund geformt und umschließt einen zylindrischen Innenraum mit einem Durchmesser von 3,4 m. Oberhalb der Eingangstür ist das Mauerwerk verziert und zeigt zwei Gedenkplatten mit den Initialen D C (Daniel Campbell) und G R (Georgius Rex). Schmale Fensterschlitze, die noch Überreste von hölzernen Rahmen erkennen lassen, bringen Licht ins Innere. Einst war im ersten Geschoss ein offener Kamin in die Wand eingelassen und das dritte schloss mit einer Gewölbedecke ab. Der Turm endet in einer Höhe von 11,5 mit einer zinnenbewehrten Plattform. Einst führte eine Wendeltreppe durch das Gebäude, welche jedoch nicht erhalten ist. Einzelnachweise
Loch Glascarnoch

Loch Glascarnoch (Scottish Gaelic: Loch a' Ghlais-Chàrnaich) is a 7.2 km-long (4.5 mi) reservoir in the Scottish Highlands between Ullapool and Inverness. The reservoir was built by the North of Scotland Hydro-Electric Board as part of the Conon Hydro Scheme, and is dammed on its eastern end. Details The loch has an area of 531.6 ha (1,314 acres) with a shoreline length of 17.3 km (10.7 mi) and is about 7.2 km (4.5 mi) long. The lake's water level is about 255 metres (837 ft) above sea level and it is about 17.8 kilometres (11.1 mi) from the sea. There are no islands in this lake. The loch is fed by Loch Garbhrain via the River Garbhrain from the west along with several other small streams that flow into Loch Glas-Carnach. Built in 1957 for the Neart nan Gleann project, it has a dam that was built at the eastern end of the Glascarnagh Valley. The dam is 28 m (92 ft) high and is approximately 510 metres (1,670 ft) long. The water flows through a tunnel approximately 8 km (5.0 mi) long to the Mossford Power Station. The power station produces approximately 18.6 megawatts, and an average of 121 million kWh per year. It was one of the dams built to generate hydroelectricity for the Conon Hydro-Electric Power Scheme. Today the scheme consists of six dams and seven hydroelectric power stations.The A835 runs along its southern edge, and the loch is a popular stop off point for motorists. In the summer of 2020, water levels in the reservoir receded to the extent that old croft houses and bridges that were submerged when the reservoir was flooded were revealed. Climate References
Old Church of St John

The Old Church of St John is a ruined church, incorporating a finely carved sacrament house and situated within a historic burial ground in Kirktown of Deskford in Moray, Scotland. The church, along with the remains of the Tower of Deskford which was formerly attached to it, is a scheduled monument; the burial grounds and enclosing wall, excluding the other structures, are designated as a Category A listed building. History St John's church was first mentioned in documents from 1541, which record its reconstruction, and which describe is as a chapel, probably built for the Ogilvy family. It is first described as a church in 1545, and the sacrament house was added in 1551. Situated within the parish of Fordyce, the church was owned by the canons of Aberdeen Cathedral. It remained in use until 1872, when a new parish church was built. The old kirk, now redundant, had its roof removed, its walls consolidated with cement, and it was allowed to fall into disrepair. The buildings were designated a scheduled monument in 1934; the burial grounds were designated a Category A listed building in 1972. Description The remains of the church survive as a long, narrow and roofless rectangular structure, with openings where the doorways would originally have been. It is roughly 20 metres long, and 8 metres wide, with walls around a metre in thickness. The walls survive to their full height, but the level of the ground has been raised by between 0.6 - 0.9 metres, probably around 1872 when the roof was removed. Little remains of the Tower of Deskford. Originally attached to north wall of the church, in the 1790s the tower was three stories high; all that remains today is the vaulted ground floor, and the part that abutted the church has been removed, also probably when the roof was removed. The 1551 sacrament house, described as 'gorgeous' by Charles McKean and 'particularly fine' by Richard Fawcett, is seen as the most significant surviving feature of the church. Roughly 2.5 metres high and 1 metre wide, it features fine vine-scrolling and carvings, as well as a number of inscriptions in Latin which reference the Ogilvy family (who went on to become the Earls of Seafield), and the Gordons. The burial grounds contain a number of 17th and 18th Century memorials, including that of Walter Ogilvy, a former minister of the parish, who died in 1658. The grounds are enclosed by a coped rubble wall, and accessed from the north via a pair of simple cast iron spear-head gates, flanked by squared ashlar piers. References
Deskford Church

Deskford Church is (de ruïne van) een zestiende-eeuwse kerk, gelegen in Deskford, ruim zes kilometer ten zuiden van Cullen in de Schotse regio Moray. Geschiedenis Deskford Church is gewijd aan Sint Johannes. De oudste documenten die deze kerk noemen, stammen uit 1541. In die tijd was de kerk slechts een kapel, die deels verbouwd werd. In 1545 was er sprake van een kerk in plaats van een kapel. In 1551 schonken Alexander Ogilvie van Deskford en Findlater en diens vrouw Elizabet Gordon een tabernakel. In 1872 werd een nieuwe kerk gebouwd. Van Deskford Church werd het dak verwijderd, werden de muren gecementeerd en werd het tabernakel voorzien van een houten kap om het te beschermen. Bouw Deskford Church is een relatief smal, rechthoekig gebouw. De kerk is oost-westelijk georiënteerd. Aan beide uiteinden bevond zich een trap aan de buitenzijde, waarmee men een houten galerij kon bereiken. Begin jaren zestig van de twintigste eeuw waren geen sporen meer te zien van deze trappen. Aan de oostzijde bevindt zich in de noordelijke muur een tabernakel, dat versierd is met druivenranken. Op het bovenste deel van het tabernakel zijn twee engelen afgebeeld die samen een monstrans vasthouden. Het middelste deel bestaat uit een ruimte waar de hosties geplaatst konden worden. Erboven staat de tekst uit Genesis 29:14: os meum es et caro mea (Gij zijt mijn gebeente en vlees). Eronder staat een tekst uit het zesde hoofdstuk, vers 51, van het Evangelie volgens Johannes: ego sum panis vivus qui de celo descendi quis manducaverit ex hoc pane vivet in aeturnum (ik ben het levend brood dat uit de hemel is neergedaald; indien iemand van dit brood eet, zal hij voor eeuwig leven.) Op het onderste deel van het tabernakel staan de familiewapens van Alexander Ogilvy en zijn vrouw met hun initialen ernaast en hun familiemotto's eronder. Daaronder staat de tekst: This pnt loveable work of Sacrament house maid to ye honor and loving of God be ane noble man Alexander Ogilvy of yat ilk, and Elizabet Gordon, his spous the yeir of God 1551. (Dit huidige, liefdevolle werk van een tabernakel werd gemaakt voor de eer en liefde van God door een edelman Alexander Ogilvy en Elizibet Gordon, zijn vrouw, in het jaar van God 1551.) Beheer Deskford Church wordt beheerd door Historic Scotland. Externe links (en) Historic Scotland, Deskford Church (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Deskford, Old Parish Church, Sacrament House And Burial Ground
Klášter Dunfermline

Klášter Dunfermline je v skotském městě Dunfermline ve Fife. Rozsáhlé benediktinské opatství bylo založeno roku 1128 skotským králem Davidem I. na základech starší budovy z dob krále Malcolma III. Stalo se centrem mariánského kultu a druhým pohřebištěm skotských králů. Předchůdci Malcolma III. byli pohřbíváni na ostrově Iona. Seznam pohřbených Malcolm III. († 1093) s manželkou Markétou († 1093) Duncan II. († 1094) s manželkou Ethelredou Edgar († 1107) Alexandr I. († 1124) s manželkou Sibylou († 1122) David I. († 1153) s manželkou Matyldou († 1130) Malcolm IV. († 1165) Alexandr III. († 1286) s první chotí manželka Markétou († 1275) a syny Davidem († 1281) a Alexandrem († 1284) Robert I. († 1329) s manželkou Alžbětou († 1327) Matylda, dcera krále Roberta I. († 1353) Anabella Drummondová († 1401), manželka krále Roberta III. Robert Stewart, hrabě z Albany († 1420) William Schaw († 1602) Jakub Bruce (biskup) Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Dunfermline Abbey na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Klášter Dunfermline na Wikimedia Commons (anglicky) Oficiální stránky
Abadía de Dunfermline

La Abadía de Dunfermline es una iglesia ubicada en Dunfermline, Fife, Escocia. En 2002, la congregación tenía 806 miembros. La actual abadesa es la madre reverenda MaryAnn R. Rennie desde 2012. La iglesia ocupa el lugar de la antigua capilla y la abadía medieval benedictina, que fue saqueada en 1560 durante la Reforma Escocesa y permitió su caída. Parte de la iglesia de la vieja abadía continuaba en uso en ese tiempo y partes de la infraestructura de la abadía siguen en pie hoy en día. La Abadía de Dunfermline es uno de los monumentos culturales más importantes de Escocia. Algunos reyes y consortes de Escocia fueron sepultados aquí. Historia La abadía benedictina de la Santísima Trinidad y Santa Margarita de Escocia fue fundada en 1128 por el Rey David I de Escocia, pero el monasterio estuvo basado en una fundación anterior en el reinado del Rey Malcolm III y su reina, santa Margarita de Escocia. Al frente estaba el abad de Dunfermline, siendo el primero Geoffrey de Canterbury, que había sido prior en la Iglesia de Cristo en Canterbury, el monasterio de Kent que posiblemente nutrió a la abadía de Dunfermline de sus primeros monjes. En el pico de su poder, controlaba cuatro villas, tres tribunales de regality y varias tierras desde Moray en el norte hacia el sur en Berwickshire.​ Véase también Palacio de Dunfermline Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Abadía de Dunfermline. Dunfermline Abbey (Congregación de la Iglesia de Escocia -en inglés-) Engraving of Dunfermline Abbey Archivado el 13 de junio de 2019 en Wayback Machine. Grabado de la Abadía de Dunfermline Engraving of Dunfermline Abbey in 1693 Archivado el 26 de marzo de 2014 en Wayback Machine. Grabado de la Abadía de la National Library of Scotland
Abadia de Dunfermline

A Abadia de Dunfermline, na Escócia. Na região do Fife do oeste, sobre uma escarpa, era originalmente um mosteiro fundado nos anos 1070 pela Rainha Santa Margarida, para os beneditinos, no sítio onde se levantava uma capela céltica. Em 1128, seu filho o rei Davi I aumentou o edifício e subiu sua categoria, transformando-o em abadia. O atual edifício, a oeste, ainda obtém da nave da igreja abacial primitiva, levantada por ele. Já o lado leste, com a torre onde estão inscritas as palavras «King Robert the Bruce» (Roberto I da Escócia), é a igreja paroquial nova construída, em 1818, sobre as ruínas da velha abadia. Na Idade Média, a abadia se tornou um centro eclesiástico importante e nela estão sepultados numerosos monarcas escoceses, nomeadamente: Malcolm III Canmore, a fundadora sua esposa Santa Margarida e o referido rei Robert the Bruce, cujo túmulo foi redescoberto no século XIX quando o edifício teve grandes obras. Quando Margarida foi canonizada, em 1250, uma capela e santuário lhe foram construídos no lado leste e centro da abadia. Em 1303, a abadia foi destruída pelo rei Eduardo I que percebeu a importância do local como ponto focal do nacionalismo escocês. Parcialmente reconstruída, foi danificada mais tarde no século XVI, na Reforma. O palácio real de Dunfermline nasceu de um aumento da casa de convidados da abadia, depois de ser fechada na Reforma, e, em 1589, foi dado como presente de casamento à Rainha Ana da Dinamarca por seu marido, o rei Jaime VI. Antes da União das Coroas, em 1603, ela permanecia de vez em quando aqui por umas boas temporadas e seu filho Carlos, futuro Carlos I, nasceu aqui. Ligações externas Escócia Histórica (historic-scotland.gov.uk)