NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Links of Noltland

Die Links of Noltland sind ein in Ausgrabung befindlicher neolithischer und bronzezeitlicher archäologischer Fundplatz nahe der Grobust Bay an der Nordküste der Orkney-Insel Westray in Schottland. Das Ausmaß der Fundstelle überschreitet vermutlich die Größe von Skara Brae auf Mainland. Bei Ausgrabungen in den 1980er Jahren fand sich ein neolithisches Gebäude. Im Jahr 2009 wurde das Westray Wife entdeckt, eine rautenförmige Figur, die vermutlich die früheste Darstellung eines menschlichen Gesichtes ist, die in Schottland gefunden wurde. Weitere Figuren wurden 2010 und 2012 gefunden. Möglicherweise gab es mehrere Nutzungsphasen des Platzes, da die erste Figur wahrscheinlich zwischen 3000 und 2500 v. Chr. geschnitzt wurde und andere Strukturen auf 2000 v. Chr. datiert werden. Andere Funde bestehen aus Grooved Ware (gerillter Tonware), polierten Knochenperlen und Werkzeugen. Die Ruinen werden zugefüllt, um sie vor Winterstürmen zu schützen. Eine Entdeckung des Jahres 2009 ist ein großes Gebäude, das als „Dorfhalle“ bezeichnet wurde. Die Struktur war etwa 20 Meter breit und hatte etwa 3,0 Meter dicke Wände. Die Funde zeigen ein detailliertes Bild des Lebens in der Siedlung über einen langen Zeitraum von der neolithischen und frühen Bronzezeit. Die Bewohner bewirtschafteten Äcker, bauten Gerste und hielten Vieh. Grobust house In einem erodierenden Hügel wurde 2015 ein fast völlig erhaltenes bronzezeitliches Brunnenhaus mit einer Treppe, die zu einer 2,5 Meter tiefen ursprünglich überdachten Zisterne führt, gefunden. Der Hügel wirkte zunächst wie ein Burnt Mound. Der enge Zugang und die dicht gepackten Zellen deuten darauf hin, dass es eine speziellere Funktion als die eines Burnt Mounds besaß und eher als Versammlungsort (für eine ausgewählte Gruppe) verwendet wurde. Das Gebäude, das etwa fünf Meter von der Küste am Rande der Links of Noltland ausgegraben wurde, wurde zu den zehn bedeutendsten archäologischen Entdeckungen des Jahres erklärt. Bronzezeitliche Siedlungsreste sind selten auf Orkney. Die Komplexität der Gebäude auf den Links zeigt, dass sie von Bedeutung für die Gemeinschaft waren, die sie errichtete. In der Nähe liegen der Queen o 'Howe Broch, das Kammergrab The Lum Head und die Ruinen von Noltland Castle. Siehe auch Westray Wife Literatur Hazel Moore, Graham Wilson: Shifting Sands. Links of Noltland, Westray. Interim Report on Neolithic and Bronze Age Excavations, 2007–09 (= Archaeology Report. Nr. 4). Historic Scotland, Edinburgh 2011, ISBN 978-1-84917-051-2. Weblinks Eintrag zu Links of Noltland auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch) Beschreibung engl.
Links of Noltland

Het duingebied de Links of Noltland is gelegen bij Grobust Bay in het noordwesten van Westray, een van de Schotse Orkney-eilanden. In dit gebied, dat sterk aan zee-erosie onderhevig is, zijn resten gevonden van een nederzetting uit het Neolithicum, evenals restanten van bouwwerken uit de vroege Bronstijd. Omschrijving Eind jaren zeventig en begin jaren tachtig van de twintigste eeuw zijn op de Links of Noltland de resten van een neolithische nederzetting ontdekt. Vanaf 2007 werd het archeologische onderzoek voortgezet. De nederzetting is vergelijkbaar met Skara Brae. Echter, de nederzetting op de Links of Notland is wel langer bewoond gebleven, zeker tot in de Bronstijd. In augustus 2009 werd op de Links of Noltland de Westray Wife gevonden. Dit is een voorwerp van zandsteen van vier centimeter groot dat een menselijke figuur voorstelt. De Westray Wife wordt gedateerd op 3000 v.Chr. en is daarmee de oudste voorstelling van een menselijke figuur gevonden in Schotland. In juli 2010 werd een tweede figuur gevonden. Deze was gemaakt van klei en mist het hoofd. Anno 2011 hebben de opgravingen van de nederzetting al meer dan tien gebouwen aangetoond, waaronder een boerderij. In het gebouw dat bekendstaat onder de naam structure 8 werd de Westray Wife aangetroffen. Structure 8 is rechthoekig, 22 meter lang en heeft muren van drie meter dik. Dit gebouw staat op een verhoging in het landschap, enigszins apart van de nederzetting. Het gebouw was vermoedelijk een vrijstaande boerderij. Structure 9 heeft als bijzonderheid dat de muren minimaal tien koeienschedels bevatten. Deze koeienschedels lijken ritueel geplaatst te zijn; een aantal schedels zijn dusdanig geplaatst dat de hoorns in elkaar grijpen en alle schedels staan ondersteboven, met de hoorns in de grond gestoken. De archeologische opgravingen zijn weer opgevuld met zand om ze te beschermen tegen de winterstormen en zee-erosie. De overblijfselen moeten niet enkel worden beschermd tegen zee-erosie, maar eveneens tegen de graafacties van de konijnenpopulatie. Beheer De Links of Noltland worden beheerd door Historic Environment Scotland. Externe links (en) Historic Scotland, Links of Noltland (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Westray, Links of Noltland (en) Westray Heritage Centre, Noltland 2009 Dig en Noltland 2010 Dig (en) Orkneyjar, The Links of Noltland Excavations, Westray en Bronze Age Settlement uncovered at the Links of Noltland
The Orkney Museum

The Orkney Museum, tidligere Tankerness House Museum, er et historisk museum i Kirkwall på Orkneyøerne, Skotland. Dt drives af Orkney Islands Council og museet udstiller Orkneyøernes historei fra stenalderen op igennem perioden med piktere, vikinger, middelalderen og til i dag. Museet blev grundlagt i 1968 som Tankerness House Museum og skiftede navn til The Orkney Museum i 1999. Samlingen inkluderer den udskårne hvalknogle-plade fra Scar skibsbegravelse, der er en piktisk symbolsten fra Knowe of Burrian, og en trææske, der indeholder knoglerne fra Sankt Magnus. Museet er indrettet i et listed townhouse-kompleks der ligger omkring St Magnus Cathedral i centrum af Kirkwall. Huset bliver betragtet som et af de vigtigste tidlige townhouses i Skotland. Galleri Referencer Eksterne henvisninger
Orkney Museum

Das Orkney Museum, auch Tankerness House Museum, ist ein Museum in einem ehemaligen Herrenhaus in der schottischen Stadt Kirkwall auf der Orkneyinsel Mainland. 1971 wurde das Bauwerk in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Kategorie A aufgenommen. Geschichte Das Bauwerk setzt sich aus mehreren einzelnen Gebäuden zusammen. Das älteste ist das ehemalige Pfarrhaus des ersten postreformatorischen, protestantischen Geistlichen der Insel, Gilbert Fulzie, welches die Nordseite bildet. Es stammt aus dem Jahre 1561. Weitere Gebäude, die ebenfalls kirchlichen Zwecken dienten, folgten später. Im Jahre 1641 erwarb James Baikie of Tankerness die Gebäude und einte sie zu einem Herrenhaus. Er bewohnte das Haus bis 1670. Ein L-förmiger Flügel wurde im Verlaufe des 18. Jahrhunderts neu aufgebaut oder zumindest umgestaltet. 1968 ließ die Stadt Kirkwall das Gebäude restaurieren und richtete dort ein Museum ein. Museum Thematisch deckt die Ausstellung die Geschichte der Orkneyinseln von der Steinzeit über die Piktenzeit und die Wikingerherrschaft bis zur Jetztzeit ab. Neben der Dauerausstellung werden wechselnde Sonderausstellungen gezeigt. Der erhaltene Salon und die Bibliothek von Tankerness House zeigen die Einrichtung eines Herrenhauses im 17. Jahrhundert. Einzelnachweise Weblinks Netzpräsenz des Museums Informationen über das Museum Eintrag zu Kirkwall, Broad Street, Tankerness House Museum auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
The Orkney Museum

The Orkney Museum, formerly Tankerness House Museum, is a history museum in Kirkwall, Orkney, Scotland. Run by Orkney Islands Council, the museum covers the history of the Orkney Islands from the Stone Age through the Picts and Vikings to the present day. The museum was founded in 1968 as Tankerness House Museum and in 1999 changed its name to The Orkney Museum. Items in the collection include the Viking whalebone plaque from the Scar boat burial, a Pictish symbol stone from the Knowe of Burrian, and the wooden box in which the remains of Saint Magnus Erlendsson were kept. Tankerness House The museum is housed within Tankerness House, a Category A listed former townhouse complex centred around a courtyard and sited opposite St Magnus Cathedral in central Kirkwall. The house is considered one of the most important early townhouses in Scotland. The earliest parts of the building (the north and south wings) were constructed in the 1530s as two separate houses that served as manses for the cathedral. Following the Scottish Reformation the houses were purchased from the church by the archdeacon Gilbert Foulzie, who in 1574 built an additional wing (the east wing) and the entrance archway facing onto Broad Street which bears his coat of arms and Latin inscriptions. He also had a large bench built in the courtyard, the 'dole's seat', where beggars would wait to receive alms from Foulzie. In 1642 the buildings were sold by Foulzie's descendants to John Baikie of Tankerness, with the properties becoming known as Tankerness House and remaining part of the Baikie family estate for three centuries. The Baikies later built an additional wing, the west wing, in 1680 and the south-west gable in 1722. In 1951 the Baikies sold the house to the local council, and in 1968 the building was restored and opened as the new Tankerness House Museum. The preserved Baikie library and drawing room remain on display. Gallery References External links www.orkneymuseums.co.uk/our-museums/the-orkney-museum/
Tankerness House Museum

Het Tankerness House Museum, ook bekend onder de naam The Orkney Museum, is een museum, gelegen in Kirkwall op Mainland, een van de Schotse Orkney-eilanden. Geschiedenis Tankerness House werd gebouwd in de zestiende eeuw als de aartsdiaconie voor de St. Magnus Cathedral. De woning bestaat uit een aantal vleugels gegroepeerd om een binnenplaats met een poort aan de straatzijde. Boven de poort die toegang geeft tot deze stadswoning hangt het wapenschild van de eerste protestantse dominee en aartsdiaken, samen met zijn initialen M G F, Master Gilbert Fulzie, en de jaaraanduiding 1574. De poort en de noordelijke vleugel vormen het oudste deel van het complex. Tankerness House werd uitgebreid heringericht en verbouwd in de achttiende eeuw. Vanaf 1641 werd Tankerness House bewoond door de familie Baikie van Tankerness, die het huis zijn naam gaven. In 1968 werd de woning gerestaureerd en ingericht als museum. Het complex is een A-listed Building. Collectie Het museum vertelt het verhaal van de Orkney-eilanden door de eeuwen heen, beginnende in de prehistorie. Zo zijn er exposities over de Orkneys in het neolithicum, in de tijd van de Picten, in het Vikingen-era en in de Middeleeuwen. Hoogtepunten in de collectie zijn onder meer de klasse I Pictische steen Knowe of Burrian, de vondsten uit een Vikingbootgraf in Scar (Sanday) met de Scar plaque van walvisbot, en de houten kist waarin de botten van Sint Magnus werden bewaard. Beheer Het Tankerness House Museum wordt beheerd door de Orkney Islands Council. Externe links (en) Orkney Islands Council, The Orkney Museum (en) Undiscovered Scotland, Orkney Museum (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Kirkwall, Broad Street, Tankerness House Museum[dode link]
Bernera Barracks

Bernera Barracks is in Glenelg in the West Highlands of Scotland. The barracks were constructed between 1717 and 1723 as part of a campaign by the British government to subdue the local population which had risen up in arms in the Jacobite Rising of 1715, and which would do so again in 1745. The barracks were designed by Andrews Jelfe and John Lambertus Romer of the Board of Ordnance, or possibly their predecessor James Smith, and built by Sir Patrick Strachan. Some of the stone used in the construction was taken from Dun Telve and Dun Troddan, nearby iron-age brochs. The Government troops who were garrisoned here during the Jacobite uprisings were also intended to control the crossing to Skye. Following the 1715 rising, Glenelg was chosen along with Fort George, Fort Augustus and Fort William as one of four sites in the Highlands for military barracks. The barracks (and indeed the broch) are now in ruins, a state which they appear to have entered shortly after the withdrawal of troops in 1797. The barracks is protected as a scheduled monument. Major William Caulfeild engineered the military road from Fort Augustus to Bernera Barracks in 1755 but Thomas Telford’s commissioners remade it in the 1820s. It initially headed west through Inchnacardoch Forest climbing to a height of over 1,280 feet (390 m) before dropping into Glen Moriston. It appears to have crossed the River Moriston somewhere near the confluence of the River Doe with the Moriston, and then taken a route somewhat to the north of the present day A887 road and A87 road north of Loch Cluanie. The road descended Glen Shiel to Ratagan before rising over the Bealach Ratagain (Ratagan Pass) and into Glen More and thence to the barracks. References External links Media related to Bernera Barracks at Wikimedia Commons
Bernera Barracks

De Bernera Barracks is een vroeg achttiende-eeuwse kazerne voor infanterie, gebouwd na de opstand van de jacobieten in 1715, om de Highlands onder controle van de regering te houden. Het kazernecomplex ligt in Bernera, 2,8 kilometer ten noorden van Glenelg, in de Schotse regio Highland. De infanterie die hier was gelegerd moest de oversteek van en naar Skye controleren. Geschiedenis In de vroege achttiende eeuw werden in de Highlands vier kazernecomplexen gepland door de regering. Deze hadden tot doel om hernieuwde opstanden van de jacobieten te voorkomen. Dezen wilden de katholieke troonpretendent van het huis Stuart op de troon hebben in plaats van de regerende lijn van koningen van het huis Hannover. De kazernes waren gepland in Glenelg, Kiliwhimen (Fort Augustus), Ruthven (Ruthven Barracks) en Inversnaid nabij Ben Lomond. In 1719 kreeg Sir Patrick Strachan van Glenkindie de opdracht om voor 2.444 pond en 4 shilling Bernera Barracks te bouwen. De bouw begon in 1720, een jaar na de Slag van Gen Shiel, en werd in 1725 afgerond. Een deel van het bouwmateriaal werd genomen van de nabijgelegen broch Dun Troddan. In 1746 werd de kazerne deels verwoest door de troepen van Bonnie Prince Charlie, die zich terugtrokken in Schotland. Deze troepen werden uiteindelijk verslagen op 16 april 1746 in de Slag bij Culloden. Tot circa 1790 was de kazerne in gebruik bij het leger. In 1800 werden de kamers in de kazerne verhuurd voor een pond per jaar. In 1830 waren ze in gebruik als armenhuis. Daarna raakten ze in onbruik en vervielen door verwaarlozing. De kazerne werd als steengroeve gebruikt voor de bouw van de Free Kirk in Glenelg. Aan het eind van de 20e eeuw werd de kazerne vanwege instortingsgevaar afgeschermd met een hekwerk. Bouw Bernera Barracks voorzag in de huisvesting van 200 soldaten. De officieren waren niet in de kazerne gehuisvest maar in een rij huizen, die in de 21e eeuw nog in gebruik zijn als privéwoningen, en die bekend zijn onder de naam Officers Quarters. De kazerne bestaat uit twee blokken van elk vier verdiepingen. Het geheel wordt omringd door een muur met op de noordwestelijke en zuidoostelijke hoek, een kleine toren. De zuidoostelijke toren was ingericht als brouwerij en bakkerij, de noordwestelijke als wachthuis. Het omsloten gebied beslaat 29,8 bij 37,2 meter. Beheer De Bernera Barracks worden beheerd door de Highland Council. Anno 2009 is enkel de buitenzijde van het complex te bezichtigen. Externe links (en) Highland Council, Bernera Barracks (en) Dark Isle, Bernera Barracks (en) National Library of Scotland, map (en) What's there? Bernera Barracks
Catedral de Sant Andreu (Inverness)

La Catedral d'Inverness (gaèlic escocès: Cathair-Eaglais Inbhir Nis), també coneguda com l'Església catedralícia de Sant Andreu (1866-69), és una catedral de l'església episcopal escocesa situada a la ciutat d'Inverness a Escòcia prop de les riberes del Riu Ness. És la seu del bisbe de Moray, Ross i Caithness, ordinari de la diòcesi de Moray, Ross i Caithness. La catedral és la catedral més septentrional de la Gran Bretanya (la catedral de Dornoch no és en realitat una catedral) i va ser la primera catedral protestant que es va completar a Gran Bretanya des de la Reforma. Història El bisbe Robert Eden va decidir que la Catedral per a la diòcesi unida de Moray, Ross i Caithness havia d'estar a Inverness. La primera pedra va ser col·locada per l'arquebisbe de Canterbury, Charles Longley, el 1866 i la construcció es va completar el 1869, tot i que la falta de fons va impedir la construcció de les dues espigues gegants del disseny original. L'arquitecte va ser Alexander Ross, que es va fundar a la ciutat. La catedral està construïda amb pedra vermella de Tarradale, amb columnes nàutiques de granit de Peterhead. La congregació de la catedral va començar com una missió el 1853, al costat oest (est) del riu Ness. Interior Referències Enllaços externs Gerald Stranraer-Mull: Steps on the Way: the journey of the Scottish Episcopal Church 1513-2013
Inverness Cathedral

Inverness Cathedral (Scottish Gaelic: Cathair-Eaglais Inbhir Nis), also known as the Cathedral Church of Saint Andrew (1866–69), is a cathedral of the Scottish Episcopal Church situated in the city of Inverness in Scotland close to the banks of the River Ness. It is the seat of the Bishop of Moray, Ross and Caithness, ordinary of the Diocese of Moray, Ross and Caithness. The cathedral is the northernmost extant diocesan cathedral in mainland Britain - Dornoch Cathedral, Fortrose Cathedral and Elgin Cathedral are no longer acting as diocesan cathedrals. It was the first new Protestant cathedral to be completed in Great Britain since the Reformation. History Bishop Robert Eden decided that the cathedral for the united Diocese of Moray, Ross and Caithness should be in Inverness. The foundation stone was laid by the Archbishop of Canterbury, Charles Longley, in 1866 and construction was complete by 1869, although a lack of funds precluded the building of the two giant spires of the original design. The architect was Alexander Ross, who was based in the city. The cathedral is built of red Tarradale stone, with the nave columns of Peterhead granite. The cathedral congregation began as a mission in 1853, on the opposite side (east) of the River Ness. Bells The cathedral contains a ring of ten bells, which are noted as being the most northerly peal of change-ringing bells in a church in the world. The tenor bell weighs 17 cwt. Stained glass The stained glass windows of the cathedral were designed and installed by Hardman & Co. The great Western window depicts "Christ in Majesty at the Last Judgement" and was installed in memory of Bishop Eden. List of Provosts The following have served as Provost of Inverness Cathedral: Organists E A Bishop (1869 to 1872) John Henry Gibbons-Money (1872 to 1900) Thomas Taylor (1900 to 1916) Hugh Armstrong (1916 to 1917) Alfred H Allen (1917 to 1919) Daniel Edwin Roberts (1920 to 1966) Ena Margaret Barrett (1966 to 1975) David Hardie (1975 to 1978) Peter David Godden (1979 to 1985) Russell Tolmie Grant (1985 to 2001) Assistant Organist/ Cathedral Organist Gordon Tocher (Assistant Organist 1985 - 2005; Cathedral Organist 2005 to present) Directors of Music & Organist Charles Edward Barbieri (2003 - 2006) Bert Richardson (2007 to 2022) Adrian Marple (2022 to present) Gallery See also St Michael & All Angels, Inverness References External links Inverness Cathedral site Archived 12 December 2015 at the Wayback Machine
Cathédrale Saint-André d'Inverness

La cathédrale d'Inverness, également appelée cathédrale de Saint Andrew est une cathédrale de l'Église épiscopalienne écossaise située dans la ville d'Inverness en Écosse. Elle est le siège de l'évêché de Moray, Ross et Caithness, ordinaire du diocèse de Moray, Ross et Caithness. L'architecte en a été Alexander Ross. La construction a commencé en 1866 et fut achevé en 1869, mais le manque de fonds a empêché la construction des deux tours géantes de la conception originale. Notes et références Portail de l’Écosse Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de l'anglicanisme Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Cattedrale di Inverness

La cattedrale di Sant’Andrea è il principale edificio di culto della Diocesi di Moray, Ross e Caithness della Chiesa episcopale scozzese. Storia Il vescovo Robert Eden decise che la cattedrale per la diocesi unita di Moray, Ross e Caithness doveva essere a Inverness. La prima pietra fu posta dall'arcivescovo di Canterbury, Charles Longley, nel 1866 e la costruzione fu completata nel 1869, anche se la mancanza di fondi precluse la costruzione delle due guglie giganti del progetto originale. L'architetto era Alexander Ross, che viveva in città. La cattedrale è costruita in pietra rossa di Tarradale, con le colonne della navata in granito di Peterhead. La congregazione della cattedrale iniziò come missione nel 1853, sul lato opposto (est) del fiume Ness. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Cattedrale di Inverness Collegamenti esterni Sito ufficiale, su invernesscathedral.com. (EN) Cattedrale di Inverness, su Structurae.
Kathedraal van Inverness

De Sint-Andreaskathedraal is een kathedraal van de Scottish Episcopal Church, behorend tot de Anglicaanse Gemeenschap, in Inverness, Schotland, en de bisschopszetel van het bisdom Moray, Ross & Caithness. Het is de meest noordelijk gelegen kathedraal van Groot-Brittannië. Bovendien was de kathedraal de eerste die werd gebouwd sinds de Reformatie in Groot-Brittannië. De eerste steen van de kathedraal werd gelegd in 1866 door de toenmalige aartsbisschop van Canterbury, Charles Longley. Het ontwerp kwam van architect Alexander Ross. Externe link Officiële website van het bisdom
Katedra św. Andrzeja w Inverness

Katedra św. Andrzeja w Inverness (ang. Cathedral Church of Saint Andrew) – katedra diecezji Moray, Ross and Caithnes Szkockiego Kościoła Episkopalnego. Mieści się przy ulicy Ness Walk w mieście Inverness. Zaprojektowana przez Alexandra Rossa i zbudowana w latach 1866–1869, w stylu neogotyku angielskiego według francuskiego szkicu. Wzniesiona z różowego gruzowanego kamienia budowlanego z Conon z dodatkiem kremowego kamienia nadmorskiego, zadaszona dachówkami z zielonych łupków z Westmoreland. Kruchta flankowana przez wieże o kwadratowym planie, nawa główna i nawy boczne, niewielkie transepty, stalle i półośmiokątne zakończone apsydą prezbiterium, ośmiokątny kapitularz od liturgicznej strony północno-wschodniej. Liturgiczna fasada zachodnia, szczyt nawy głównej flankowany przez wieże. Wejście główne nakryte łukiem podtrzymywanym przez trzy rzędy trzonów wyrastających z pokrytych boazerią lamperii i zwieńczonych przez wykuty maswerkowy szczyt, w tympanonie portal z rzeźbioną grupą reliefową z wapienia portlandzkiego flankowany przez filary z żabkowanymi pinaklami. Szczyt flankowany przez trzystopniową wieżę z narożnymi przyporami, iglice nie zostały zbudowane. Rzeźby na fasadzie zachodniej, wykonane przez Earpa w Londynie w 1876 roku, tympanon i posagi świętych: Piotra, Pawła, Andrzeja i Jana Chrzciciela. Nawy boczne i clerestorium wzmocnione niskimi bocznymi przyporami. Kapitularz od liturgicznej strony północno-wschodniej, ośmiokątne przypory. Bibliografia Ness Walk, Cathedral Church of St Andrew (Episcopal), Historic Scotland