NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Argyll e Bute

Argyll e Bute (gaelico scozzese Earra-Ghaidheal agus Bòd, pronuncia IPA: [ɛrˠəˈɣɛːəlˠ̪ akəs̪ pɔːtʲ]; scots: Argyll an Buit) è una council area e area di luogotenenza della Scozia. Il centro amministrativo è Lochgilphead. Argyll e Bute risulta la seconda unità amministrativa più ampia di tutta la Scozia. Confina con le Highland, Perth and Kinross, Stirling e West Dunbartonshire. Il suo confine corre lungo il Loch Lomond. Storia L'attuale area amministrativa fu creata nel 1996, quando fu scorporata dalla regione dello Strathclyde, che era uno dei 19 distretti a due livelli creati nel 1975. Argyll e Bute unì gli allora distretti di Argyll e Bute e un ward del distretto di Dumbarton. Quest'ultimo, chiamato "Helensburgh and Lomond", comprendeva il burgh di Helensburgh e consisteva di un'area ad ovest del Loch Lomond, a nord del Firth of Clyde e ad est del Loch Long. In termini di contee, abolite nel 1975, Argyll e Bute comprende gran parte della contea di Argyll (Argyll meno l'area di Morvern, a nord dell'isola di Mull, che divenne parte della regione Highland nel 1975), parte della contea di Bute (l'isola di Bute) e parte della contea del Dunbartonshire (ward di Helensburgh e Lomond). Per l'elezione della Camera dei Comuni del Regno Unito, l'area fino al 2024 era compresa nell'omonimo collegio di Argyll and Bute, oggi è coperta da Argyll, Bute and South Lochaber. Le ultime scene del film di James Bond del 1963, "A 007, dalla Russia con amore", furono filmate intorno ai loch e alle colline di Argyll e Bute. Consiglio di Argyll e Bute Il Consiglio (Council) è composto da trentasei membri. Le elezioni del 2017 hanno visto la vittoria dello Scottish National Party, il partito indipendentista di centro-sinistra attualmente primo partito anche nel resto della Scozia. Località Isole Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Argyll e Bute Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Argyll e Bute Collegamenti esterni Sito ufficiale, su argyll-bute.gov.uk.
Argyll and Bute

Argyll and Bute is een raadsgebied (council area) in het westen van Schotland met een oppervlakte van bijna 7000 km². Tevens is het een lieutenancy area. Plaatsen Bezienswaardigheden Ardchattan Priory Aros Castle op Mull Barcaldine Castle Benmore Botanic Garden Bonawe Iron Furnace Campbeltown Cross Castle Sween Crinan Canal Craighouse Parish Church en het nabijgelegen Kilearnadil op Jura Duart Castle op Mull Dunollie Castle Dunstaffnage Castle Dunyvaig Castle op Islay Finlaggan op Islay Inchkenneth Chapel op Inch Kenneth nabij Mull Iona Abbey op Iona Iona Nunnery op Iona Rothesay Castle op Bute Keills Chapel Kilarrow Parish Church op Islay Kilberry Sculptured Stones Kilchoman Old Parish Church en het Kilchoman Cross op Islay Kilchurn Castle Kildalton Church en het Kildalton Cross op Islay Kildonan Dun Kilmartin Glen Kilmodan Sculptured Stones Kilmory Knap Chapel Kilnave Chapel en het Kilnave Cross op Islay Kirkton Chapel met de Craignish Sculptured Stones Nationaal park Loch Lomond en de Trossachs met Loch Lomond Old Castle Lachlan Saddell Abbey Skipness Castle en Skipness Chapel St Blane's Church op Bute St Moluag's Cathedral op Lismore Tarbert Castle Tirefour Broch op Lismore
Argyll and Bute

Argyll and Bute (gael. Earra-Ghaidheal agus Bòd) – jednostka administracyjna (council area) w zachodniej Szkocji, ze stolicą w Lochgilphead. Zajmuje obszar 6908 km², a zamieszkana jest przez 88 930 osób (2011). Jednostka administracyjna położona jest nad Oceanem Atlantyckim i Kanałem Północnym. Cechuje się silnie urozmaiconą linią brzegową (półwyspy Kintyre, Cowal) z wcinającymi się głęboko w ląd zatokami (m.in. Loch Fyne, Loch Long). Na jej obszarze występują liczne jeziora (m.in. Loch Awe, Loch Lomond). Należy do niej część archipelagu Hebrydów Wewnętrznych, w tym wyspy Mull, Islay i Jura, oraz wyspy Bute i Inchmarnock na zatoce Firth of Clyde. Obszar Argyll and Bute jest w znacznej części górzysty, położony w obrębie Grampianów. Argyll and Bute zajmuje większą część historycznego hrabstwa Argyll, zachodni fragment Dunbartonshire oraz dwie spośród wysp należących dawniej do hrabstwa Buteshire (Bute i Inchmarnock). Na terenie jednostki znajduje się część parku narodowego Loch Lomond and the Trossachs. Gospodarka Argyll and Bute w dużym stopniu opiera się na turystyce. Stosunkowo dużą rolę odgrywa także rolnictwo, leśnictwo i rybactwo. Wybrzeża w hrabstwie są jedynymi znanymi miejscami występowania mezolitycznej kultury obańskiej. Mapa Przypisy
Argyll and Bute

A Área de Conselho (ou Council Area) de Argyll and Bute (em gaélico escocês, Earra-Ghaidheal agus Bòd), é uma das 32 novas subdivisões administrativas da Escócia, criada em 1996. Faz fronteira com Highland ao norte, Perth and Kinross ao nordeste, Stirling ao leste e West Dunbartonshire. Geografia Argyll and Bute é a segunda maior Council Area da Escócia, perdendo apenas para Highland. Junto com suas ilhas, cobre uma área de mais de 4800 km de costa e tem como sede/capital a cidade de Lochgilphead. A council area foi criada em 1996 quando esta pertencia à antiga região de Strathclyde, criada em 1975 e abolida em 1996, que estava subdividida em 19 distritos/condados. A atual área de Argyll and Bute era, antigamente, parte das áreas dos distritos/condados de Argyll (menos a área de Morvern que tornou-se parte de Highland), de Bute e parte de Dunbartonshire. Balsas A principal companhia de balsas operando em Argyll and Bute é a Caledonian MacBrayne e inclui serviços para Bute, Gigha, Islay, Mull e Tiree. O Argyll and Bute Council também mantém balsas públicas que operam nas rotas: Seil - Luing Seil - Easdale Port Appin - Lismore Ilhas
Аргайл-энд-Бьют

Арга́йл-энд-Бьют (англ. Argyll and Bute, скотс Argyll and Bute, гэльск. Earra-Ghaidheal agus Bòd) — один из 32 округов Шотландии. Граничит с округами Уэст-Данбартоншир, Перт-энд-Кинросс, Стерлинг и Хайленд. Крупнейшие острова Бьют (Bute) Малл (Mull) Айлей (Islay) Джура (Jura) Лисмор (Lismore) Колл (Coll) Фладда (Fladda) Тайри (Tiree) Колонсей (Colonsay) Население Численность населенияГод85 00086 00087 00088 00089 00090 00091 00092 0002001200420072010201320162019Аргайл-энд-БьютСтатистика населения.mw-chart-1dedcae3074b109f648490bedd069d55d653de434f32130a331707ec22d5a84e31f6478cfe15fd01fc6a7a5fa6265daf05a5b2e02c9dee0e7b85fffe48d9a618__zr1185345-cls-6087158:hover{pointer-events:none}.mw-chart-1dedcae3074b109f648490bedd069d55d653de434f32130a331707ec22d5a84e31f6478cfe15fd01fc6a7a5fa6265daf05a5b2e02c9dee0e7b85fffe48d9a618__zr1185345-cls-6087159:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,1)}.mw-chart-1dedcae3074b109f648490bedd069d55d653de434f32130a331707ec22d5a84e31f6478cfe15fd01fc6a7a5fa6265daf05a5b2e02c9dee0e7b85fffe48d9a618__zr1185345-cls-6087160:hover{cursor:pointer}.mw-chart-1dedcae3074b109f648490bedd069d55d653de434f32130a331707ec22d5a84e31f6478cfe15fd01fc6a7a5fa6265daf05a5b2e02c9dee0e7b85fffe48d9a618__zr1185345-cls-6087161:hover{cursor:pointer;fill:rgba(82,130,235,1)}.mw-chart-1dedcae3074b109f648490bedd069d55d653de434f32130a331707ec22d5a84e31f6478cfe15fd01fc6a7a5fa6265daf05a5b2e02c9dee0e7b85fffe48d9a618__zr1185345-cls-6087162:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,0)} Крупнейшие населённые пункты Ардришиг (Ardrishaig) Аррокар (Arrochar) Бридж-оф-Орхи (Bridge of Orchy) Далмалли (Dalmally) Данун (Dunoon) Инверэри (Inveraray) Калгари (Calgary) Килкрегган (Kilcreggan) Килмелфорт (Kilmelfort) Кринан (Crinan) Кэмпбелтаун (Campbeltown) Лохгилпхед (Lochgilphead) Обан (Oban) Порт-Эллен (Port Ellen) Тарбет (Tarbet) Тарберт (Tarbert) Тобермори (Tobermory) Хеленсборо (Helensburgh) Достопримечательности Средневековые замки Сталкер, Килхурн, Данстаффнидж Национальный парк Лох-Ломонд-энд-те-Троссахс (частично на территории округа) Примечания
Argyll and Bute

Argyll and Bute är en av Skottlands kommuner och ståthållarskap. Kommunen är den näst största till ytan och ligger i västra Skottland. Den gränsar mot West Dunbartonshire och Stirling i Loch Lomond, mot Perth and Kinross i nordost och mot Highland i norr. Centralort är Lochgilphead. Huvuddelen av kommunen utgörs av det traditionella grevskapet Argyll, med undantag för området Morvern som tillhör Highland. I kommunen ingår också delar av grevskapet Bute, bland annat ön med samma namn, samt några områden söder och väster om Loch Lomond som är en del av det traditionella Dunbartonshire. Områdena från Dunbartonshire ingår inte i ståthållarskapet, och ingick inte i distriktet Argyll and Bute mellan 1975 och 1996. En del av öarna som tillhör kommunen är en del av Inre Hebriderna. Orter Arden, Ardlui, Ardrishaig, Arrochar Campbeltown Dunoon Garelochhead Helensburgh Innellan, Inveraray, Inverbeg, Inveruglas Keillmore, Kilcreggan, Kilmartin Lochgilphead, Lochgoilhead, Luss Oban Portavadie Rhu, Rosneath, Rothesay Sandbank Tarbert, Jura, Tarbert, Kintyre, Tarbet, Taynuilt, Tobermory Öar Bute Coll Islay Jura Mull Seil Staffa Tiree Källor
Corrour Bothy

De Corrour Bothy is een eenvoudige stenen berghut in het Cairngorms National Park in Schotland. De hut ligt in de buurt van de oorsprong van de rivier de Dee, op de route naar de bergpas Lairig Ghru. het ligt in aan de voet van de bergen The Devil's Point en Cairn Toul. De berghut (bothy) bestaat uit één kamer met een allesbrander en schoorsteen. Slapen kan op de houten vloer, de binnenmaten zijn 6 bij 3,6m. Vanuit de berghut kunnen de Munro's in de buurt worden beklommen, maar het is ook een logische stop door de Lairig Ghru. De originele hut is In 1877 gebouwd om tijdens de zomermaanden vanuit hier herten te kunnen volgen, die ruim in het gebied voorkomen. Dit duurde tot ca 1920, waarna het een openbare bothy werd. In 1928 werd er een gastenboek neergelegd. In 1949 is de bothy met hulp van veel vrijwilligers gerenoveerd. Galerij Externe links (en) Cairngorm Club's (en) Mountain Bothies Association
Eday Airport

Der Eday Airport (IATA-Code: EOI, ICAO-Code: EGED) befindet sich auf der Insel Eday in Orkney, Schottland. Da er in der Nähe der Bay of London liegt, ist er lokal auch als London Airport bekannt. Die Bay of London mag so genannt worden sein wegen der Lunde die dort brüten: Altnordisch lundi = „Lunde“, Altnordisch á Lundunum = „bei den Lunden“. Eday Airport hat eine CAA Ordinary Licence (Nummer P573), die Flüge für die Beförderung von Passagieren oder Flugunterricht erlaubt, die vom Lizenznehmer (Orkney Islands Council) zugelassen sind, Nachtflüge sind aber verboten. Fluggesellschaften und Ziele Folgende Fluggesellschaften betreiben regelmäßige Linien- und Charterdienste am Eday Airport: Weblinks Website des Orkney Islands Council mit Information zum Flughafen (englisch) Flickr Bild Einzelnachweise
Eday Airport

Eday London Airport (IATA: EOI, ICAO: EGED) is located on Eday in Orkney, Scotland. It is close to the Bay of London, and is known locally as just London Airport. The Bay of London may have been so called because of puffins breeding there: Old Norse lundi = "puffin", Old Norse á Lundunum = "at the puffins". Eday Aerodrome has a CAA Ordinary Licence (Number P573) that allows flights for the public transport of passengers or for flying instruction as authorised by the licensee (Orkney Islands Council). The aerodrome is not licensed for night use. Airline and destinations References External links North Island Airports at Orkney Islands Council
Aérodrome d'Eday

L'aéroport d'Eday (code IATA : EOI • code OACI : EGED) est situé à Eday dans les Orcades, en Écosse. Proche de la Bay of London, il est appelé localement Aéroport de Londres. Situation Compagnies aériennes et destinations Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Eday Airport » (voir la liste des auteurs). Liens externes London Airport, Visitscotland.com Orkney Islands Council Flickr image Portail de l’aéronautique Portail de l’Écosse
Aeroportul Eday

Aeroportul Eday (IATA: EOI, ICAO: EGED) este un aeroport din Orkney, Scoția, Regatul Unit ce deservește zona Eday⁠(d)[[Eday (island of the Orkney islands, Scotland, UK)|​]]. A fost numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 6 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Este operat de Orkney Islands Council⁠(d). Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 07/25 are suprafața de construction aggregate[*] și dimensiunile 527 m × 18 m. Terminale Note Vezi și
Идей (аэропорт)

Идей (англ. Eday Airport, гэльск. Port-adhair Aidee) (ИАТА: EOI, ИКАО: EGED) — аэропорт, находится на острове Идей, Оркнейские острова, Шотландия. Расположен недалеко от бухты Лондон, поэтому имеет местное название Лондонский аэропорт. Аэродром Идей имеет обычную лицензию (номер P573), которая разрешает пассажироперевозки и обучение полётам по патенту Совета Оркнейских островов. Аэродром не лицензирован для эксплуатации ночью. Авиакомпании и назначения Loganair (Керкуолл, Норт-Роналдсей) Примечания Ссылки London Airport, Visitscotland.com Совет Оркнейских островов
Eday Airport

Eday Airport är en flygplats i Storbritannien. Den ligger i kommunen Orkneyöarna och riksdelen Skottland, i den norra delen av landet, 900 km norr om huvudstaden London. Eday Airport ligger 4 meter över havet. Den ligger på ön Eday. Terrängen runt Eday Airport är platt. Det finns inga samhällen i närheten. I omgivningarna runt Eday Airport växer i huvudsak blandskog. Kommentarer Källor
Flugplatz Fair Isle

Der Fair Isle Airport (IATA-Code: FIE, ICAO-Code: EGEF) ist ein Flugplatz auf Fair Isle, die zu den Shetland-Inseln gehört. Er hat lediglich eine Schotterpiste und verfügt über keine weitere Infrastruktur. Betreiber des Flugplatzes ist der National Trust for Scotland. Von Montag bis Freitag bietet die Fluggesellschaft Directflight eine tägliche Verbindung nach Tingwall an. Fluggesellschaften und -ziele Weblinks Einzelnachweise
Fair Isle Airport

Fair Isle Airport (IATA: FIE, ICAO: EGEF), is a regional airport located in Fair Isle, Shetland, Scotland. It is owned by the National Trust for Scotland. Licensing Fair Isle Aerodrome has a CAA Ordinary Licence (Number P610) that allows flights for the public transport of passengers or for flying instruction as authorised by the licensee (The National Trust For Scotland). The aerodrome is not licensed for night use. Fixed wing aircraft, in particular Britten-Norman Islander aircraft, and helicopters use the airport regularly. Facilities The airport has a single runway aligned northeast–southwest, designated 06/24. Passenger facilities are very limited, and there are no hangars available, although visiting aircraft can be stabled (open air) overnight for a small fee. There is no airport fire service, but the Fair Isle fire engine is on call for airport incidents, and can be requested in advance by incoming flights with at least 30 minutes' notice. Airlines and destinations References External links fairisle.org.uk on archive.org
Aérodrome de Fair Isle

L'aérodrome de Fair Isle (code IATA : FIE • code OACI : EGEF), est un petit aéroport situé à Fair Isle, dans les îles Shetland, en Écosse. Il est détenu par le National Trust for Scotland. Situation Compagnies aériennes et destinations Actualisé le 26/03/2023 Notes et références Portail de l’aéronautique Portail de l’Écosse
Aeroportul Fair Isle

Aeroportul Fair Isle (IATA: FIE, ICAO: EGEF) este un aeroport din Shetland, Scoția, Regatul Unit. Situat la o altitudine de 72 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 06/24 are suprafața de pietriș și dimensiunile 537 m × 22 m. Terminale Note Vezi și
Фэр-Айл (аэропорт)

Аэропорт Фэр-Айл (англ. Fair Isle Airport, гэльск. Port-adhair Fara) (ИАТА: FIE, ИКАО: EGEF) — небольшой аэропорт, расположенный на острове Фэр-Айл, самом южном из Шетландских островов. Аэродром Фэр-Айл имеет обычную лицензию (номер P610), которая разрешает пассажироперевозки и обучение полётам по патенту National Trust for Scotland. Аэродром не имеет лицензии для работы в тёмное время суток. Авиакомпании и назначения Directflight Ltd — Леруик (Тингуолл) Loganair — Леруик (Тингуолл), Самборо Примечания Ссылки Информация об аэропорте Файр Айленд Loganair
Fair Isles flygplats

Fair Isles flygplats (engelska: Fair Isle Airport) är en flygplats i Storbritannien. Den ligger i kommunen Shetlandsöarna och riksdelen Skottland, i den norra delen av landet, 900 km norr om huvudstaden London. Fair Isle Airport ligger 72 meter över havet. Den ligger på ön Fair Isle. Terrängen runt Fair Isle Airport är platt. Det finns inga samhällen i närheten. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Fair Isle Airport.
Loch Luichart

Loch Luichart är en sjö i Storbritannien. Den ligger i kommunen Highland och riksdelen Skottland, i den norra delen av landet, 700 km norr om huvudstaden London. Loch Luichart ligger 97 meter över havet. Omgivningarna runt Loch Luichart är i huvudsak ett öppet busklandskap. Kommentarer Källor
St Mary’s Church (Grandtully)

Die St Mary’s Church ist ein Kirchengebäude in der schottischen Ortschaft Grandtully in der Council Area Perth and Kinross. 1971 wurde das Bauwerk in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Denkmalkategorie A aufgenommen. Geschichte Es war Alexander Stewart, der die Marienkirche im Jahre 1533 für die Bevölkerung um Grandtully Castle sowie der heutigen Wüstung Pitcairn errichten ließ. Um einer größeren Anzahl von Gläubigen Raum zu bieten, veranlasste William Stewart 1636 die Erweiterung der Kirche an der Westseite. Auch entstammt die künstlerische Ausgestaltung des Innenraums im Wesentlichen dieser Bauphase. Mit dem Bau einer neuen Pfarrkirche im Jahre 1806 wurde die St Mary’s Church obsolet. Nachdem sie zunächst als Nebenkirche zeitweise weitergenutzt wurde, wurde das Gebäude bereits gegen Ende des 19. Jahrhunderts als landwirtschaftlicher Schuppen verwendet. Seit 1954 befindet sich die Kirche in Staatsbesitz und wird von Historic Environment Scotland beziehungsweise seinen Vorgängerorganisationen betreut. Beschreibung Die St Mary’s Church steht isoliert in der kleinen Streusiedlung Grandtully. Es handelt sich um eines der selten erhaltenen Exemplare einer typischen schlichten Kirche im ländlichen Schottland des 16. und 17. Jahrhunderts. Das längliche Gebäude weist eine Länge von 24,1 m bei einer Breite von 7 m auf. Die Bruchsteinmauern sind gekalkt. An der südexponierten Hauptfassade führt links eine schlichte Türe ins Innere. Im Mauerwerk sind jedoch auch mehrere durch Mauerwerk verschlossene Eingänge erkennbar, sodass unklar ist, ob es sich dabei um den ursprünglichen Eingang handelt. Schlichte Fenster flankieren die Türe. Der Sturz des Fensters im Ostgiebel zeigt die Jahreszahl 1636 neben den Initialen SWS (Sir William Stewart) und DAM (Dame Agnes Moncrieff). Die künstlerische Ausgestaltung des holzverkleideten Tonnengewölbes an der Ostseite ist herausragend und zählt zu den wenigen Beispielen sakraler Deckengemälde in Schottland. Die Decke wurde 1944 restauriert. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Grandtully, St Mary’s Church auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
The Mound

The Mound és un turó artificial d'Edimburg, Escòcia, que connecta la New Town o Ciutat Nova i l'Old Town o Ciutat vella d'Edimburg. Va ser format pel abocament del voltant d'1.501.000 carretades de terra excavats dels fonaments de la nova ciutat en el drenatge de l'antic llac Ni Loch que forma avui dia Princes Street Gardens. La construcció del Earthen Mound, com es deia originalment, es va iniciar l'any 1781 i es va ampliar en els últims anys fins que el 1830 es compacta i s'enjardina de manera que semblava més o menys completa. Quan amb l'arribada del ferrocarril es va crear l'estació de tren de Waverley, l'any 1846, es van excavar túnels sota el monticle per permetre l'accés cap a l'oest. Alguns dels edificis i institucions més notables d'Edimburg tenen els seus locals a The Mound, incloent la Galeria Nacional d'Escòcia, la Royal Scottish Academy, l'elegant seu de cúpula del Bank of Scotland, i el seu museu Museum on the Mound. L'extrem inferior, o "peu" del monticle es troba a pocs metres a peu de la parada del tramvia de Princes Street. A causa de la seva situació elevada, The Mound ofereix àmplies vistes sobre Princes Street, Princes Street Gardens i la Ciutat Nova d'Edimburg i cap a Calton Hill. Referències
The Mound

The Mound er en kunstig skråning og vej i det centrale Edinburgh, Skotland, der forbinder Edinburghs New Town og Old Town. Den blev etableret ved at deponere omkring 1.501.000 vognfulde jord udgravet fra fundamenter i New Town i Nor Loch, der blev drænet i 1765 og i dag danner Princes Street Gardens. Nogle af Ediburghs meste notable bygninger og institutioner holder til på The Mound, hvilket inkluderer National Gallery of Scotland, Royal Scottish Academy, spirerne på University of Edinburghs New College, General Assembly Hall of the Church of Scotland, Bank of Scotlands tidligere hovedkvarter, der i dag er indrettet som Museum on the Mound. Historie Opførelsen af Earthen Mound, som den oprindeligt blev kaldt, blev først foreslået i 1783 af Edinburghs Lord Provost, John Grieve, for at støtte købmænd på Royal Mile og forbedre forbindelsen til beboerne på Princes Street (som dengang kun var udbygget fra St Andrew Square til Hanover Street og udelukkende var beboelsesområde), i korrekt forudseenhed om behovet for en sådan ny rute. Dens færdiggørelse blev ikke formelt vedtaget før i Improvement Act af 1827. Den blev forbedret gennem årene, og i 1830 var den makadamiseret og landskabsbehandlet, så den fremstod stort set færdig. Behovet for en jernbanetunnel blev forudset i 1844, og den nuværende sydlige tunnel blev færdiggjort i 1846 efter et design af William Henry Playfair (før opførelsen af galleriet ovenover). En anden, nordlig tunnel blev tilføjet i 1892 under de dengang eksisterende gallerier ovenover. Galleri Referencer Eksterne henvisninger
The Mound

The Mound is an artificial slope and road in central Edinburgh, Scotland, which connects Edinburgh's New and Old Towns. It was formed by dumping around 1,501,000 cartloads of earth excavated from the foundations of the New Town into Nor Loch, which was drained in 1765 and forms today's Princes Street Gardens. History The construction of the Earthen Mound, as it was originally called, was first proposed in 1783 by the Lord Provost of Edinburgh, John Grieve to support merchants on the Royal Mile to improve connection to the residents on Princes Street (which was then built only from St Andrew Square to Hanover Street and was wholly residential) in correct anticipation of the need for such a new route. Its completion was not formally agreed until the 1827 Improvement act. It was improved over the years until by 1830 it was macadamised and landscaped so that it appeared more or less complete. A need for a railway tunnel was pre-empted in 1844 with the current southern tunnel completed in 1846 to a design by William Henry Playfair (prior to the construction of the gallery above). A second northern tunnel was added in 1892 beneath the then extant galleries above. Description The Mound is a busy, if fairly steep, thoroughfare taking traffic to and from Princes Street in the New Town to the Royal Mile in the Old Town. The top end of the Mound is named Bank Street North, adjoining Bank Street. The lower end, or 'Foot' of the Mound is a few metres' walk from the Princes Street tram stop. Due to its raised elevation, the Mound commands expansive views over Princes Street and the New Town of Edinburgh and towards Calton Hill. An 'electric blanket' was installed under the surface of the roadway of the mound to keep this clear of ice and snow in 1959. It is no longer operational but was one of the first of its type. Notable buildings Some of Edinburgh's most notable buildings and institutions have their premises on the Mound, including the National Gallery of Scotland, the Royal Scottish Academy, the spires of the University of Edinburgh's New College, the General Assembly Hall of the Church of Scotland, the elegant domed Headquarters of the commercially owned Bank of Scotland, and its museum, Museum on the Mound. See also Sermon on the Mound References