NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Catedral de Inverness

Catedral de Inverness (em gaélico escocês: Cathair-Eaglais Inbhir Nis), também conhecida como a Igreja Catedral de Santo André (1866–69), é uma catedral da Igreja Episcopal Escocesa situada na cidade de Inverness, na Escócia, perto das margens do Rio Ness. É a sé do bispo de Moray, Ross e Caithness, ordinário da Diocese de Moray, Ross e Caithness. A catedral é a catedral diocesana mais ao norte existente na Grã-Bretanha continental - a Catedral de Dornoch, a Catedral de Fortrose e a Catedral de Elgin não estão mais atuando como catedrais diocesanas. Foi a primeira nova catedral protestante a ser concluída na Grã-Bretanha desde a Reforma. História O bispo Robert Eden decidiu que a catedral para a Diocese unida de Moray, Ross e Caithness deveria ficar em Inverness. A pedra fundamental foi lançada pelo Arcebispo da Cantuária Charles Longley, em 1866 e a construção foi concluída em 1869, embora a falta de fundos tenha impedido a construção das duas torres gigantes do projeto original. O arquiteto foi Alexander Ross, que morava na cidade. A catedral é construída em pedra vermelha Tarradale, com as colunas da nave em granito Peterhead. A congregação da catedral começou como uma missão em 1853, no lado oposto (leste) do Rio Ness. Galeria Referências
Собор Святого Андрея (Инвернесс)

Собор Святого Андрея (англ. Cathedral Church of Saint Andrew) — кафедральный собор Епископальной церкви Шотландии, располагающийся в городе Инвернесс. Является резиденцией епископа Морей, Росс и Кейтнесс, ординария одноимённой епархии. Строительством собора с 1866 по 1869 год занимался городской архитектор Александр Росс. Предполагалась также возведение двух высоких шпилей, но из-за отсутствия средств задумка так и не была осуществлена. Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Кафедральный собор Святого Андрея
Muckle Skerry

Muckle Skerry és l'illa més gran de quantes formen l'arxipèlag de les Pentland Skerries, en la costa nord d'Escòcia. L'illa alberga un far, el Pentland Skerries Lighthouse. Muckle Skerry és la més occidental de les skerries o illots. Amb 1 km de llarg i una altura màxima de 20 msnm té la grandària suficient com per ser considerada com una illa. No obstant això, el notori mal temps que assota les Skerries ha donat a Muckle històricament la reputació d'illa inhabitable. El Pentland Skerries Lighthouse va ser construït en 1794 pels enginyers Thomas Smith i Robert Stevenson (va ser aquest el primer far en el qual Stevenson va treballar oficialment). Referències Enllaços externs Northern Lighthouse Board - Pentland Skerries Arxivat 2009-11-16 a Wayback Machine.
Muckle Skerry (Orkney)

Muckle Skerry ist eine Insel der Orkney. Sie ist die größte der Pentland Skerries, einer Gruppe von vier Schären im Pentland Firth. Bei einer Länge von 1,1 km ist Muckle Skerry maximal 600 m breit. Im Nordwesten befinden sich drei kleine, namenlose Seen. Muckle Skerry liegt 4,5 Kilometer südlich von South Ronaldsay und 7,1 Kilometer nordöstlich von Duncansby Head, der nordöstlichsten Spitze des schottischen Festlands. Während 1881 noch 17 Einwohner gezählt wurden, ist Muckle Skerry heute unbewohnt. Ein Landeplatz zum Anlegen von Booten befindet sich an der Nordostküste. Geschichte Auf Muckle Skerry finden sich Spuren früherer Besiedlung. Nicht gesichert ist, ob sich nahe der als „Tennisplatz“ bezeichneten nordöstlichen Landspitze die Überreste eines Brochs befinden. Bei drei teils stark zerstörten Strukturen in der Nähe des Leuchtturms handelt es sich wahrscheinlich um Cairns. Besiedlungsspuren finden sich im Wesentlichen entlang der Nordküste. 1794 wurde mit dem 36 m hohen Pentland Skerries Lighthouse einer der ersten Leuchttürme Schottlands auf Muckle Skerry errichtet. Heute ist der Turm automatisiert und das einzige erhaltene Bauwerk auf der Insel. Er ist als Baudenkmal in der höchsten schottischen Denkmalkategorie A gelistet. 1964 verunglückte und sank an der Westseite der Insel das DDR-Handelsschiff Käthe Niederkirchner. Die gesamte Besatzung wurde durch die Leuchtturmwärter gerettet. Einzelnachweise Weblinks
Muckle Skerry

Muckle Skerry es la isla más grande de cuantas forman el archipiélago de las Pentland Skerries, en la costa norte de Escocia. La isla alberga un faro, el Pentland Skerries Lighthouse. Muckle Skerry es la más occidental de las skerries. Con 1 km de largo y una altura máxima de 20 m s. n. m. tiene el tamaño suficiente como para ser considerada como una isla. Sin embargo, el notorio mal tiempo que azota las Skerries ha dado a Muckle históricamente la reputación de isla inhabitable. El Pentland Skerries Lighthouse fue construido en 1794 por los ingenieros Thomas Smith y Robert Stevenson (fue éste el primer faro en el que Stevenson trabajó oficialmente).
Muckle Skerry

Muckle Skerry est une île du Royaume-Uni située en Écosse. Elle est la plus grande et la plus occidentale des îles de l'archipel Pentland Skerries, à l'entrée est du Pentland Firth, détroit séparant l'Écosse des Orcades. Longue d'un kilomètre et ayant un point culminant à 20 m au-dessus du niveau de la mer, elle est suffisamment grande pour être considérée comme une île. Mais le mauvais temps réputé du Firth l'a toujours laissé inhabitée. Skerry, dérivé du vieux norrois Sker signifiant « îlot rocheux », désigne généralement une petite île inhabitée. Phare Un phare y a été construit en 1794 par Thomas Smith et son fils adoptif et spirituel Robert Stevenson. Automatisé, il est toujours en activité. Lien externe Liens externes Portail de l’Écosse Portail des îles Portail de la mer du Nord
Muckle Skerry

Muckle Skerry è la più grande delle Pentland Skerries, (in lingua Scots muckle significa grande o largo), un gruppo di quattro piccole isole disabitate nell'arcipelago delle Orcadi, in Scozia. Si trova nel Pentland Firth, ed è la più occidentale delle quattro isole. Con le sue dimensioni di un km di lunghezza e con un'altezza massima di circa 20 metri sul livello del mare, Muckle Skerry è grande abbastanza da essere considerata un'isola. Le pessime condizioni atmosferiche dei firth hanno tuttavia reso l'isola praticamente inabitabile, pertanto molto spesso viene considerata un semplice scoglio. Il faro L'isola è la sede del Pentland Skerries Lighthouse, un faro costruito nel 1794 dalla Northern Lighthouse Board, ad opera dell'ingegnere Thomas Smith e del suo figliastro Robert Stevenson. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Muckle Skerry Collegamenti esterni (EN) Pentland Skerries Lighthouse dal sito Northern Lighthouse Board.
Muckle Skerry

Muckle Skerry är en ö och fyrplats i Storbritannien. Den ligger i kommunen Orkneyöarna och riksdelen Skottland. Det är den största ön i Pentland Skerries. Terrängen på Muckle Skerry är mycket platt. Öns högsta punkt är 21 meter över havet. Den sträcker sig 0,6 kilometer i nord-sydlig riktning, och 1,1 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Muckle Skerry.﻿
Glendronach

Glendronach je skotská palírna společnosti Pernod-Ricard nacházející se ve vesnici Forgue poblíž Huntly v hrabství Aberdeenshire, jež vyrábí skotskou sladovou whisky. Historie Palírna byla založena v roce 1826 Jamesem Allardicem. Tato palírna v roce 1837 vyhořela a hned na to byla prodána. V roce 1920 až 1940 byla v majetku rodiny Grantových a v roce 2005 je vlastníkem společnost Pernod-Ricard. Produkuje whisky značky Glendronach, což je 12letá whisky s obsahem alkoholu 40%. Část produkce se používá do míchaných whisek Ballantine a Teachers. Tato whisky je nasládlá a chutná po sherry. Odkazy Reference Literatura Průvodce světem whisky ISBN 80-7217-115-1 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Glendronach na Wikimedia Commons https://web.archive.org/web/20070624191750/http://www.whisky-distilleries.info/Glendronach_EN.shtml
Glendronach

Glendronach er et skotsk skotsk whisky-destilleri beliggende nær Forgue, ved Huntly, Aberdeenshire i whiskyområdet Highland. Det ejes af Brown–Forman Corporation. Navnet Glendronach stammer fra skotsk gælisk gleann dronach, som betyder ”brombærdalen” eller ”dalen med brombær”. Historie Destilleriet blev grundlagt i 1826 af James Allardes (ofte omtalt som Allardice) som det andet destilleri, der ansøgte om licens til lovligt at producere whisky i henhold til Excise Act 1823, som var blevet vedtaget tre år tidligere og muliggjorde destillering af whisky i Skotland. Andre kilder tilskriver grundlæggelsen et konsortium af landmænd og forretningsfolk, hvilket dog kan have inkluderet Allardes. Blandt bemærkelsesværdige ejere var Walter Scott, som overtog destilleriet i 1881, og Charles Grant, søn af grundlæggeren af Glenfiddich-destilleriet, i 1920. Glendronach-destilleriet blev købt af William Teacher & Sons i 1960, som øgede antallet af kedler (stills) fra to til seks. I 1976 blev det solgt til det selskab, der senere blev til Allied Domecq. I 1996 blev destilleriet midlertidigt lukket og genåbnede i 2002 under Allied Domecq. I 2006 overgik destilleriet til Chivas Brothers Ltd (en del af Pernod Ricard-koncernen), og i 2008 blev det solgt til BenRiach Distillery Company. I april 2016 blev Glendronach opkøbt af Brown–Forman Corporation. Handlen omfattede også destillerierne BenRiach og Glenglassaugh. Produktion Destilleriet henter sit vand fra Dronac Burn på destilleriets område. Det har egne gulvmaltninger samt to wash stills og derudover to spirit stills. Destilleriet er fredet som en kategori B-fredet bygning. Kernesortimentet af whiskyer består af udgaver lagret på tidligere sherryfade, især oloroso og PX. De almindelige standardudgaver i sortimentet er 12 år, 15 år, 18 år og 21 år. Referencer
Glendronach distillery

Glendronach distillery is a Scottish whisky distillery located near Forgue, by Huntly, Aberdeenshire, in the Highland whisky district. It is owned by the Brown–Forman Corporation. The name Glendronach derives from the Scottish Gaelic gleann dronach which means 'valley of the brambles' or 'valley of the blackberries'. History The distillery was founded in 1826 by James Allardes (referred to often as Allardice) as the second distillery to apply for a licence to legally produce whisky under the Excise Act 1823, which passed three years earlier and which allowed for the distilling of whisky in Scotland. Other sources credit a consortium of farmers and businessmen for the foundation of the distillery though this could include Allardes. Notable owners include Walter Scott, who acquired it in 1881 and Charles Grant, son of the founder of the Glenfiddich distillery, in 1920. The Glendronach distillery was purchased by William Teacher & Sons in 1960 who increased the number of stills from two to six. It was sold in 1976 to the company that would become Allied Domecq. In 1996 the distillery was mothballed and reopened again in 2002 by Allied Domecq. In 2006 the distillery passed into the hands of Chivas Brothers Ltd (part of the Pernod Ricard group) and in 2008 it was sold to the BenRiach Distillery Company. In April 2016 Glendronach Distillery was purchased by the Brown–Forman Corporation. The deal also included BenRiach and Glenglassaugh distilleries. Production The distillery draws its water from the Dronac burn within the distillery grounds. It has its own floor maltings and two wash stills in addition to two spirit stills. The distillery is protected as a category B listed building. The core range of whiskies consists of expressions matured in ex-sherry casks, in particular oloroso and PX. The common exploration is 12 years, 15 years, 18 years, and 21 years. References External links Official Glendronach website. Media related to Glendronach Distillery at Wikimedia Commons
Glendronach

Glendronach est une distillerie de whisky située près de Forgue, dans le Speyside, en Écosse. Son nom signifie « la vallée des ronces » en gaélique. Histoire Glendronach a été fondée en 1826 par James Allardice. Dans les années qui suivirent, elle changea souvent de propriétaire. Parmi eux, on peut citer Charles Grant, un des fils de William Grant, le propriétaire de la distillerie Glenfiddich, qui en était le propriétaire entre 1920 et 1960. À cette date, la distillerie a été reprise par Wm Teacher & Sons jusqu'à sa fermeture annoncée, décidée par la société mère Allied Domecq en 1996. En 2001 Glendronach fut remise en service par son nouveau propriétaire, le groupe Pernod Ricard, qui à son tour l'a revendue à Benriach Distillery Company Ltd.. La production L'essentiel de la production de la distillerie est destinée à l'élaboration de blends, notamment Ballantine's et Teacher's Highland Cream. Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Glendronach » (voir la liste des auteurs). Portail de l’Écosse Portail du whisky
Glendronach

Glendronach (рус. Глендронак) — марка солодового шотландского виски, производимого на одноимённой винокурне, расположенной недалеко от поселения Forgue городка Huntly в округе Абердиншир. Винокурней владеет компания Brown-Forman Corporation через винокурню BenRiach Distillery Company. История Дистиллерия была основана в 1826 году Джеймсом Аллардайсом. Получила официальную лицензию на производство виски в числе первых, согласно законодательному акту Excise Act от 1823 года. Согласно иным источникам основателем был консорциум предпринимателей и фермеров, куда также входил Джеймс Аллардайс. Предприятие много раз меняло владельцев. В 1960 году новым хозяином винокурни становится фирма Teachers and Sons Ltd, при которой количество кубов дистилляции было увеличено с 2 до 6. В 1996 году дистиллерия была законсервирована и повторно возобновила производство в 2002 году с новыми владельцами Allied Distillers Limited. Следующая смена собственников состоялась в 2006 году, когда винокурню приобретает известный конгломерат виски Chivas Brothers Ltd (принадлежит консорциуму Pernod Ricard group), а в 2008 она переходит к BenRiach Distillery Company. Примечания Литература Arthur H. The single malt companion (англ.) / Lisbeth Machielsen (trans.). — Macmillan, 1997. — P. 122–124. — 256 p. — ISBN 9780028617800. Ссылки Официальный сайт (англ.)
Glendronach

Glendronach är ett whiskydestilleri i Forgue på Huntly i Aberdeenshire, Skottland. Historia År 1826 grundades destilleriet Glendronach av James Allardice. Snabbt blev han känd inom London aristokratin som Earl av Gordon sedan de hade förlorat sitt hjärta till denna nya whisky. Sedan dess var det flera successiva ägare av destilleriet, som bland annat (1920-1960), Charles Grant, en av sönerna William Grants (ägaren av Glenfiddich destilleriet). Wm Teacher & Sons tog 1960 över Glendronach Destilleriet till den aviserade nedläggningen 1996 av dess moderbolag Allied Domecq. Lyckligtvis återupptas Glendronach 2005 av Pernod Ricard. 2008 köptes destilleriet av Benriach Distillery Company Ltd. Produktionen Produktionen av Glendronach väger fortfarande tungt på tradition, vikt läggs fortfarande till korn från omgivande gårdar, vattnet till destillationen tas från den närliggande Dronac Burn. Av lagringen i sherry- och amerikanska ekfat ger en rund smak av plommon, apelsin och inslag av vanilj. Externa länkar http://www.pernod-ricard-deutschland.de/
Dunmore Pineapple

Dunmore Pineapple (deutsch: Dunmore-Ananas) ist ein Gebäude im Dunmore Park nahe der schottischen Ortschaft Airth in der Council Area Falkirk. 1972 wurde das Bauwerk in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Kategorie A aufgenommen. Bis 1999 war es außerdem als Scheduled Monument klassifiziert. Beschreibung Das Sommerhaus Dunmore Pineapple liegt im Südosten von Dunmore Park. Es wurde im Jahre 1761 auf Geheiß von John Murray, 4. Earl of Dunmore erbaut. Es entstand ein zweistöckiges, längliches Gebäude mit Harl-verputzten Fassaden. An der Nordfassade, den Gärten zugewandt, springt zentral eine klassizistische Loggia hervor. Im Obergeschoss sind Fenster beidseitig auf jeweils drei vertikalen Achsen angeordnet. Darüber sitzt eine ananasförmige Kuppel, die Murray um 1771 hinzufügen ließ. Der Zeitraum markiert seine Rückkehr aus Nordamerika, wo er als Gouverneur der Kolonie Virginia fungiert hatte. Die Ergänzung sollte seine Rückkehr nach Dunmore symbolisieren und unterstreichen. Am Fuß der Kuppel laufen gotisierte Fenster um. 1970 wurde das Dunmore Estate abgebrochen und das Gelände mit den erhaltenen Gebäuden in Teilen verkauft. Eines dieser Teile, der Folly (der Dunmore Pineapple) und ein großer umfriedeter Garten, wurde von der Countess of Perth erworben und 1974 dem National Trust for Scotland übergeben. In den 1970er Jahren wurde das Gebäude als heruntergekommen beschrieben und restauriert. Heute sind im Dunmore Pineapple Ferienwohnungen eingerichtet. Siehe auch Liste der Liegenschaften des National Trust for Scotland Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu The Pineapple, Walled Garden auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Dunmore Pineapple

La maison Dunmore Pineapple est une folie qualifiée de bâtiment, parmi les plus étranges d’Écosse. Elle est située dans le parc Dunmore, à 1 kilomètre au nord d'Airth dans le Falkirk. Il s'agit d'une serre chauffée construite en 1761 par le 4e comte de Dunmore. On y cultivait notamment des ananas. Ce qui explique l'étrange sculpture qui orne sa porte principale. Notes et références Portail de l’Écosse
Dunmore Pineapple

Il Dunmore Pineapple, anche conosciuto come The Pineapple, è un capriccio architettonico situato vicino ad Airth, nello Stirlingshire, in Scozia. Storia L'edificio fu fatto costruire da John Murray, IV conte di Dunmore nel 1761 e donato a sua moglie Charlotte Stewart. Tale struttura costituiva anche la residenza estiva del nobile nonché una serra in cui egli conservava frutti e ortaggi esotici di ogni sorta fra cui gli ananas, che erano per l'epoca alimenti rari e pregiati. Secondo un'altra versione, l'ananas che svetta sull'edificio fu invece aggiunto dieci anni più tardi, quando il conte tornò dall'America dove fu governatore di New York e della Virginia. Il frutto era usato dai marinai dell'epoca come simbolo di buona fortuna e di felice ritorno a casa: di ritorno da lunghe navigazioni in terre esotiche erano soliti apporre uno di questi frutti fuori dall'uscio delle loro abitazioni. Dunmore, ritornato da una lunga permanenza oltre oceano, volle utilizzare la stessa simbologia, facendo apporre un enorme ananas sulla sommità dell'edificio. L'identità del progettista del Dunmore Pineapple è incerta, ma si presume che fosse Sir William Chambers, che progettò altre strutture altrettanto fantasiose e curate sin nei minimi dettagli. Nel 1974, i conti di Perth acquistarono la struttura e la donarono al National Trust for Scotland che, assieme al Landmark Trust, fece restaurare l'insolito edificio, che aveva sofferto una condizione di notevole degrado. Oggi il Dunmore Pineapple è una residenza che viene concessa in affitto nonché una popolare attrazione turistica. Descrizione Il Dunmore Pineapple è un eclettico edificio neoclassico che si trova a Dunmore Park, vicino ad Airth e a circa quaranta chilometri a ovest da Edimburgo, in un'area circondata da un giardino recintato, un frutteto, un bosco e uno stagno. L'edificio è composto da una facciata rettangolare preceduta al centro da un piccolo prospetto di gusto palladiano dotato di un portico e decorata da quattro grandi vasi di pietra che celano dei camini. L'edificio è sovrastato da un ananas in pietra (un simbolo di potere e agiatezza economica) alto 14 metri e la cui base ottagonale (ma circolare all'interno) presenta otto finestre decorate da archi a ogiva e pilastri sovrastati da foglie di pietra. Queste ultime includono un sistema di drenaggio che impedisce a ciascuna di esse di subire danni per il congelamento. Nel piano terra del Dunmore Pineapple fu installato un sistema di riscaldamento azionato da un forno e circolante all'interno delle pareti che serviva a coltivare gli ananas e altri frutti e ortaggi esotici. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Dunmore Pineapple Collegamenti esterni Sito ufficiale, su nts.org.uk. (EN) The Pineapple, su landmarktrust.org.uk. URL consultato il 7 novembre 2019.
Dunmore Pineapple

De Dunmore Pineapple (letterlijk vertaald: de Dunmore Ananas), ook wel de The Pineapple (De Ananas) genoemd, is een achttiende-eeuwse folly in de vorm van een ananas, gelegen ongeveer één kilometer ten noordwesten van Airth in de Schotse regio Falkirk. Geschiedenis In 1761 bouwde John Murray, vierde graaf van Dunmore The Pineapple op het grondgebied van Dunmore House. Het is niet bekend waarom hij de Pineapple bouwde, wellicht als een extravagant zomerhuis of als symbool van zijn terugkomst uit de Verenigde Staten waar ananassen een teken van welkom waren. Vermoedelijk was de architect Sir William Chambers (1723-1796) verantwoordelijk voor het ontwerp. In 1974 werden de Pineapple en de omringende tuinen geschonken aan de National Trust for Scotland door de gravin van Perth. De Landmark Trust restaureerde de Pineapple en bouwde er vakantieappartementen in. De architect hiervoor was David Carr. De graaf en gravin van Perth woonden in de tweede helft van de twintigste eeuw in Stobhall House (regio Perth and Kinross). Ze wilden eigenlijk de Pineapple laten verplaatsen naar de tuinen van Stobhall House. Toen dat echter niet haalbaar bleek, werd de Pineapple geschonken aan de Trust. In 1987-1989 lieten ze op de plaats waar ze de Pineapple hadden willen plaatsen een octogonaal tuinpaviljoen bouwen, dat bekend werd onder de naam The Folly. Het interieur werd bekleed met vroeg achttiende-eeuwse panelen afkomstig van een tuinpaviljoen van Polton House in Lothian. Bouw De Dunmore Pineapple bevindt zich in de noordmuur van de ommuurde tuinen op de gronden van Dunmore Park. Het gebouw bestaat uit twee vleugels ingericht als opslagruimte en een centrale paviljoen waarvan de begane grond aan de zuidzijde is uitgevoerd in palladiaanse stijl. Het centrale paviljoen heeft een koepel waarvan het bovenste deel de vorm van een ananas. De Dunmore Pineapple is 23 meter hoog. De stenen ananas is 8,2 meter hoog. Elk van de stenen ananasbladen heeft een eigen drainagesysteem om vorstschade te voorkomen. Boven de zuidelijke ingang bevindt zich het heraldische wapen van de familie Douglas-Hamilton met het motto Fidelis in Adversis, dat in 1803 werd aangebracht door George Murray, vijfde graaf van Dunmore ter herinnering aan zijn huwelijk met Lady Susan Douglas-Hamilton, dochter van de hertog van Hamilton. Ongeveer een kilometer ten noorden van de Pineapple bevindt zich Elphinstone Tower. Beheer De Dunmore Pineapple wordt beheerd door de National Trust for Scotland. Externe links (en) National Trust for Scotland, Pineapple (en) Undiscovered Scotland, The Pineapple