NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Staffa

Staffa (skót gael nyelven: Stafa) a Belső-Hebridák egyik lakatlan szigete Skócia Argyll és Bute megyéjében, Mull szigetétől mintegy 6 km-rel nyugatra. Kerülete mintegy 2,5 km. Ónorvég eredetű nevének eredeti jelentősége kb. „oszlopos sziget” (staff=rúd, oszlop). Természeti viszonyai Éghajlata rendkívül csapadékos (>2000 mm/év). A lakatlan szigeten számos madárfaj fészkel, egyebek közt lundák (Fratercula arctica) is. Keletkezése, földtani felépítése A vulkáni eredetű sziget alsó része harmadidőszaki bazalt lávaár, amit azonos összetételű tufaréteg fed le. A pleisztocén időszak utolsó eljegesedése idején a Világóceán szintje mintegy 120 méterrel volt alacsonyabb a jelenleginél, és nemcsak a szigetet és környezetét, de még Észak-Írországot is egy Skócia központú jégpajzs borította el. A jégár alakította ki a lankás felszínformákat; fenékmorénájából jött létre az olvadás után talajosodó till. A jégpajzs kiolvadása után a térszín izosztatikus emelkedése nem tartott lépést a vízszint emelkedésével, így az egykor összefüggő szárazulat a hajdani dombhátakat jelző szigetekre szakadt szét. Az abrázió (a hullámok pusztító munkája) a három–nyolc-, a leggyakrabban hatszöges, oszlopos elválású bazaltból körben a tengerparton látványos, úgynevezett bazaltorgonát alakított ki. A bazaltoszlopok többfelé ívesek. A sziget déli partján egy kisebb földtani törésvonal mentén a hullámok hosszan összetördelték az oszlopokat, és több tucat méter hosszan behatoltak a sziget belseje felé. A lávaárat fedő tufaréteg épségben megőrződött. Így alakult ki a sziget fő nevezetessége, a 69 m hosszú, a bejáratánál 13 m széles Fingal-barlang, amelyben a hullámverés (főleg vihar idején) sajátos hangzása Mendelssohnt is megihlette (Hebridák-nyitány, op. 26.). Hasonlóan abráziósak a sziget kisebb barlangjai, a Boat és a Mackinnon. Kapcsolódó cikkek Skócia szigeteinek listája Dogger-föld Az óriás útja További információk Érdekes világ.hu: Staffa-sziget – a bazaltoszlopok szigete Jegyzetek ↑ a b Révai ↑ a b Szabó Gergely: Bazalthegy skót módra ↑ Földjáró: Skócia zenélő bazaltorgonája, a Fingal-barlang, amit egy zeneszerző tett híressé ↑ a b Pallas Források ↑ Pallas: Staffa. In A Pallas nagy lexikona. Szerk. Bokor József. Budapest: Arcanum – FolioNET. 1998. ISBN 963 85923 2 X ↑ Révai: Révai nagy lexikona XVII. kötet (Sodoma–Tarján). Budapest: Révai Testvérek Irodalmi Intézet Részvénytársaság. 1925. 115. o. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Staffa című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Staffa (Scozia)

Staffa è una piccola isola facente parte dell'arcipelago delle Ebridi Interne, situato a ovest della Scozia, a 10 km dall'isola di Mull. Totalmente disabitata, ospita alcune consistenti colonie di uccelli marini, tra i quali spiccano le Pulcinelle di mare. L'isola è oggetto di una intensa, ma non invasiva, attività turistica causata dall'interesse per la Grotta di Fingal, spettacolare struttura geologica a colonne di basalto che ha ispirato numerosi artisti romantici tra cui Felix Mendelssohn, che le ha intitolato una ouverture sinfonica. È proprio dalla struttura geologica, caratterizzata da migliaia di pilastri naturali di lava solidificata, che l'isola prende il nome: "staffa" infatti, non è un corrispettivo italiano, ma una parola di origine scandinava che si può tradurre con "pilastro", oltre che il nome unico ed ufficiale dell'isola. Inoltre gode della presenza di falesie Voci correlate Ebridi Interne Selciato del gigante Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Staffa Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su nts.org.uk.
Staffa

Staffa is een eiland aan de westkust van Schotland. Het behoort tot de Binnen-Hebriden en valt onder het beheer van de National Trust for Scotland. De naam Staffa komt van het Noors voor staf, kolom of pilaar. Het eiland Staffa is bekend om zijn basaltgrotten. Het eiland is slechts 200 bij 600 meter groot (12 hectare), en is sinds het begin van de 19e eeuw onbewoond. Er is een waterbron, en er groeit voldoende vegetatie om wat vee te laten grazen. In de zomer kunnen toeristen met een boot langs Staffa varen. Het kan gevaarlijk zijn om binnen in de grotten te gaan, omdat er regelmatig stukken steen van het basalt afbreken en naar beneden vallen. Fingal's Cave De grootste grot is Fingal's Cave. Deze grot kreeg haar naam in 1772 door Sir Joseph Banks, die Staffa aandeed tijdens zijn expeditie naar IJsland. Hij noemde deze naar de hoofdpersoon uit een aantal epische gedichten van de Schotse dichter James Macpherson. Daarvoor was de grot al bekend als Uamh-Binn, wat in het Schots-Gaelisch melodieëngrot betekent. De grot ligt aan de zuidkant van het eiland, en is 75 meter lang, 14 meter breed, 22 meter hoog en heeft bij eb een diepte (onder water) van 24 meter. In de kunst Na een bezoek aan Staffa in 1829 componeerde Felix Mendelssohn Bartholdy een concertouverture die onder verschillende titels verscheen : Fingals Höhle of Die einsame Insel. Het werk geïnspireerd op dit bezoek bleef bekend onder de naam Die Hebriden. Het boek De wonderstraal van de Franse schrijver Jules Verne speelt zich op Staffa af.
Стаффа

Ста́ффа (англ. Staffa, в переводе с древнескандинавского: остров из столбов, шестов) — остров, входит в островную группу Внутренние Гебриды, находится у западного побережья Шотландии, в области Аргайл и Бьют. Из-за базальтовых колонн этот остров был похож на дома викингов, которые и дали ему такое название. Он находится примерно в 10 километрах к западу от острова Малл. Его площадь составляет 33 гектара и высота над уровнем моря в самой высокой точке 42 метра. Остров стал широко известен во второй половине 18-го века, после того как на нём побывал Сэр Джозеф Банкс. Он и его спутники восхваляли красоту базальтовых колонн и главную морскую пещеру острова, которую Банкс назвал Фингалова пещера. В течение последующих двух столетий остров посетило много других выдающихся личностей, включая Королеву Викторию и Феликса Мендельсона, который написал потом увертюру«Гебриды», что принесло ещё большую популярность этому необитаемому острову. Сейчас остров находится под охраной National Trust for Scotland (благотворительная организация, которая охраняет и популяризирует природное и культурное наследие Шотландии). География Стаффа — один из Внутренних Гебридских островов, лежащих у Шотландского побережья Соединенного Королевства, он находится примерно в 10 километрах к западу от острова Малл, в 9 километрах к северо-востоку от острова Айона и в 700 метрах к югу от острова Гометра. Его площадь составляет 33 гектара и высота над уровнем моря в самой высокой точке 42 метра. Это продольно ориентированный с севера на юг остров, длиной в километр и примерно полкилометра в ширину. На северо-востоке остров пологий к берегу, но остальное побережье сильно изрезано и имеет многочисленные пещеры, созданные дождём, ручьями и океаном. На острове достаточно травы, чтобы кормить некоторое количество крупного рогатого скота, которое содержится на острове. Наиболее известной достопримечательностью Стаффа является Фингалова пещера — большая морская пещера, расположенная недалеко от южной оконечности острова, примерно 20 метров в высоту и 75 метров в длину, образованная в скалах из выстроившихся вплотную друг к другу базальтовых колонн правильной формы, от трех- до восьмигранных, чаще же всего — шестигранных. В действительности происхождение этих стройных столбов вот какое: стремительно выброшенная вверх лава, медленно остывая, кристаллизовалась, принимая нынешнюю форму. Филателия В 1970-х годах были выпущены марки острова Стаффа. Всемирным почтовым союзом не признаны, как знаки почтовой оплаты не использовались. Топографические карты Лист карты O-29-Д. В литературе Действие романа Жюля Верна «Зеленый луч» частично происходит на о. Стаффа.
Staffa

Staffa är en av öarna i ögruppen Inre Hebriderna utanför Skottlands västkust. Den är 33 hektar stor och når upp till 42 meter över havet. Ön är uppbyggd av pelarbasalt, som bildats då den vulkaniska basalten kylts ned och fått en form som påminner om orgelpipor eller – oftast fem- eller sexkantiga – pelare. Liknande geologiska fenomen finns på den nordirländska kusten, nämligen Giant's Causeway. Namnet Staffa kommer från det urnordiska ordet för ’stavar’. Staffa ligger ungefär en mil utanför Mull och nästan lika långt från Iona. På Staffa ligger Fingals grotta, som inspirerade Felix Mendelssohn efter ett besök på ön 1829 att skriva ett av sina mest välkända orkesterverk, Hebriderna. Ön utgör även häckningsplats för lunnefåglar.
Стаффа

Стаффа (англ. Staffa) — острів біля західного узбережжя Шотландії. Входить в острівну групу Внутрішні Гебриди за 10 км на захід від острова Малл. Площа острова 33 га, висота над рівнем моря в найвищій точці 42 м. Найвідомішою пам'яткою Стаффи є Фінгалова печера — велика морська печера, розташована неподалік південного краю острова, приблизно 20 метрів заввишки і 75 метрів завдовжки. Посилання The Wrath of Staffa — video blog about a rainy expedition to Staffa National Trust for Scotland: Fingal's Cave
Scott Monument

Scott Monument je viktoriánsko – gotický památník a věž skotského básníka a spisovatele Sira Waltera Scotta (1771–1832). Byl postaven roku 1844 v Princes Street Gardens v Edinburghu, v blízkosti železniční stanice Waverley. Věž je 61 metrů vysoká. Kromě sochy spisovatele jsou na dílo umístěny další sochy mužů a žen. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Scott Monument na Wikimedia Commons
Scott Monument

Scott Monument er et nygotisk monument, der er rejst til minde om den skotske forfatter Sir Walter Scott i 1844. Tårnet er 61.11 m højt og ved hjælp af vindeltrapper i konstruktionen kan man nå op til forskellige udsigtsplatforme, der giver udsigt over det centrale Edinburgh. Det er det næststørste monument i verden som er dedikeret til en forfatter efter José Martí monument i Havana, Cuba. Den står i Princes Street Gardens i Edinburgh, overfor stormagasinet Jenners' bygning på Princes Street og nær Edinburgh Waverley Railway Station, der har fået navn efter Scotts Waverly-romaner. Referencer Eksterne henvisninger
Scott Monument

Le Scott Monument est un monument de style néogothique situé à Édimbourg en Écosse. Il a été édifié en l'honneur de Walter Scott, grand écrivain né dans la ville. Description Ce monument se situe dans les jardins de Princes Street, en face de Jenners, le grand magasin de Princes Street, près de la gare d'Édimbourg Waverley. La tour mesure 61,1 mètres de haut et un escalier en colimaçon de 287 marches permet d'atteindre la petite plate-forme d'observation située près du sommet. La tour est construite en grès provenant de la ville de Livingston. L'huile qui continue à s'écouler des pierres a contribué à donner au monument sa couleur noirâtre. En effet, l'air de la ville, sous l'époque victorienne, était très pollué (Édimbourg est surnommée Ault Reekie, la vieille enfumée) et les poussières de l'atmosphère se sont collées aux pierres. Une statue de Walter Scott se trouve entre les quatre colonnes de la tour. Sculptée par John Steell, elle est faite de marbre blanc et représente Walter Scott assis, se reposant après avoir écrit un texte à la plume. Historique Après le décès de Walter Scott en 1832, un concours a été ouvert pour dessiner les plans d'un monument en son honneur. Un participant s'est présenté sous le pseudonyme de "John Morvo", nom de l'architecte médiéval de l'Abbaye de Melrose. Morvo était en fait George Meikle Kemp, ébéniste, dessinateur et architecte autodidacte. Kemp ne voulait pas se présenter sous sa vraie identité car il craignait que son manque de formation en architecture et sa faible notoriété le pénalisent, mais les dessins qu'il a présentés (similaires à ceux qu'il avait vainement proposés quelques années plus tôt pour la cathédrale de Glasgow) ont rencontré un certain succès parmi les juges et Kemp a gagné ce concours en 1838. Après qu’un décret du Parlement en eut autorisé la construction, la première pierre fut posée le 15 août 1840 et les travaux durèrent environ quatre ans. La tour a été terminée à l'automne 1844, avec le fils de Kemp plaçant le faîteau en août de la même année. Malheureusement George Meikle Kemp n'a pas pu assister à l'inauguration le 15 août, car il s'était noyé en tombant dans l'Union Canal le 6 mars de la même année. Le coût total du monument fut de £16,154 7s 11d. Le monument est aujourd'hui géré par le département des musées du Edinburgh City Council. En fiction Le monument est visible et est cité dans le film Cloud Atlas (2013). Il est aussi le lieu de départ d'une nouvelle de l'écrivain écossais Ian Rankin dans le recueil The Beat Goes On (2014). Liens externes (en) Page officielle du monument (en) Histoire du monument (en) Biographie de George Meikle Kemp Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Écosse Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Rispain Camp

Das eisenzeitliche Rispain Camp liegt am Camp Hill etwa 1,5 km südwestlich von Whithorn in Dumfries and Galloway in Schottland. Zwei durch einen tiefen Graben getrennte Wälle, wie bei Barsalloch Fort, umgeben eine unregelmäßig rechteckige Fläche von etwa einem halben Hektar. Das besonders gut erhaltene Erdwerk ist eines der Monumente, die bereits im späten 19. Jahrhundert unter Schutz gestellt wurden. Der keltische Wohnplatz entstand gemäß C14-Analyse und Artefaktfunden zwischen 100 und 200 n. Chr. und war zuletzt zeitgenössisch mit der römischen Besetzung des südlichen Schottlands, lag aber außerhalb des durch den Hadrianswall gesicherten Gebietes. Rispain Camp liegt an einem Hang mit Blick nach Norden, Osten und Süden. Sein Graben diente sowohl der Verteidigung als auch der Entwässerung. Vom Zugang auf der Gefälleseite wurden Spuren des hölzernen Tores entdeckt. Nur ein kleiner Teil des Innenraums wurde ausgegraben. Man fand Spuren zweier Rundhäuser. Eines hatte 13,5 m Durchmesser mit einer Bretterwand und einem inneren dachtragenden Pfostenring. Knochenreste zeigen, dass Rinder, Schafe und Schweine gehalten und Hirsche gejagt wurden. Körner von Gerste und Weizen legen nahe, dass diese in den umliegenden Feldern angebaut wurden. Siehe auch Barsalloch Fort Literatur A. Haggarty, G. Haggarty: Excavations at Rispain Camp, Whithorn, 1978-1981, Trans Dumfriesshire Galloway Natur Hist Antiq Soc, Bd. 58, 1983. S. 21–51 Anna Ritchie, Graham Ritchie: Scotland. An Oxford Archaeological Guide. Oxford University Press, Oxford 1998, ISBN 0-19-288002-0, (Oxford archaeological guides). Weblinks Eintrag zu Rispain Camp auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch) Beschreibung engl. und Bilder
Rispain Camp

Rispain Camp is the remains of a fortified farmstead 1 mile west of Whithorn, Dumfries and Galloway, Scotland. It is one of the major Iron Age archaeological sites in Scotland. The property is in the care of Historic Environment Scotland. Access is through a farm off the A746 South of Whithorn. The name Rispain may derive from a local equivalent of the Old Welsh word rhwospen meaning 'the chief of the cultivated country', a name certainly appropriate to as prestigious a farm as this. Today it consists of two broad earth banks separated by a ditch, originally almost six metres deep surrounding an enclosure of almost half a hectare. Its defences are so well preserved that until the mid-1970s archaeologists believed the site to be either a Roman fort or mediaeval farmstead. However excavations in the early 1980s provided evidence that it was inhabited between the 100 BC and 200 AD by local Celtic farmers. Radiocarbon dating has provided evidence that the site was definitely occupied around 60 BC. Excavation revealed traces of a timber gateway to the north east, which would probably have been connected to a timber stockade running along the top of the inner rampart. There was also evidence of large timber roundhouses inside the enclosure, one of which is thirteen and a half metres in diameter. In the ditch's south eastern corner excavation uncovered a square pit, possibly a cistern. Cattle, sheep and pigs were kept and hunting in the surrounding countryside provided venison. Barley and wheat may not just have been used as foodstuffs but also, in the case of barley, used in the brewing of alcohol. References External links Rispain Camp at the Megalithic Portal Historic Environment Scotland. "Rispain Camp (SM90248)".
Rispain Camp

Rispain Camp is een versterkte nederzetting uit de ijzertijd, gelegen 1,6 kilometer ten westen van Whithorn in Wigtownshire in de Schotse regio Dumfries and Galloway. Periode Uit archeologische opgravingen in de periode 1978-1981 door G. Haggarty bleek op basis van drie C14-dateringen dat Rispain Camp gebouwd werd en bewoond was in de periode 100 v.Chr. - 200 n. Chr.. De vroegste datum gemeten was 60 v.Chr. Beschrijving Rispain Camp bestaat in de 21e eeuw uit twee brede aarden omwallingen die worden gescheiden door een greppel van 5,8 meter diep. De omwallingen omsluiten een rechthoekig stuk land van 0,35 hectare. De toegang bevond zich aan de noordoostzijde, lager op de helling, waar een brede weg door de verdedigingswerken liep. Er was een houten poort en een houten palissade die zich op de opgeworpen aarden verschansing bevond. Binnen de aarden omwalling bevond zich in de noordwestelijke hoek op zijn minst één houten roundhouse van 13,5 meter in diameter. Waarschijnlijk stonden er meer grote roundhouses binnen de omwalling. Voor de opgravingen van 1979 dacht men dat Rispain Camp een Romeins militair kampement of een middeleeuwse nederzetting was. Vondsten In 1877 werd tijdens drainagewerkzaamheden een ronde koperen plaat gevonden ter grootte van een soepbord met een gewicht van circa vijf kilogram. In 1911 werd een bijl uit de bronstijd gevonden. In 1966 werden bij opgravingen een stenen ring en een schedel gevonden. Bij de eerder genoemde opgravingen in de periode 1979-1981 werden verbrande resten van zaden gevonden, dierlijke botten, gecremeerde menselijke botten en houtskool. Beheer Rispain Camp wordt net als het nabijgelegen Barsalloch Fort beheerd door Historic Scotland. Externe links (en) Historic Scotland, Rispain Camp (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Rispain Camp
Lyne Kirk

Lyne Kirk is an ancient and historic kirk or church, of the Church of Scotland. It is situated on top of a mound adjacent to the A72 trunk route 4.5 miles west of Peebles in the ancient county of Peeblesshire, now in the Scottish Borders area, and governed by the Scottish Borders Council. Pre-Reformation The church was founded in the 12th century, in the reign of William the Lion, as the Chapel of Lyne in the dependency of the nearby Stobo Kirk, and overseen by the Bishopric of Glasgow. While still part of the diocese of Glasgow, Lyne became a parish in its own right in the 14th century. Reverend Hew Scott, author of the Fasti Ecclesiae Scoticanae remarked in that publication that he believed Lyne was the cradle of Christianity in Peeblesshire. Post Reformation ministers, 1560-1682 Patrick Grinton 1560–1571 Gilbert Hay 1575–1592 John Ker 1593–1627 Hew Ker 1627–1658 (son of the above named John) Robert Brown 1659–1682 The later years Towards the end of the Bishopric of Glasgow, Lyne Kirk was falling into disrepair and, in 1600, was described as ruinous. In 1644, the church was greatly renovated and refurbished to form the fine building seen today. The renovations were carried out by John Hay, 8th Lord Yester. In 1889, Francis Charteris, Earl of Wemyss carried out further major renewal work on the church. John Hay was later elevated to the earldom of Tweeddale. The interior of the church is mainly 17th century with a pre-Reformation font and a new porch was added in the 19th century. The kirkyard contains many fine gravestones including the beautiful "Adam and Eve" gravestone, from 1712, depicting the temptation, by Lucifer, to eat the fruit of the tree of knowledge. Lyne Kirk is open to visitors. See also Lyne Water Lyne Lyne Viaduct List of places in the Scottish Borders References External links More photographs at Lyne
Lyne Kirk

Lyne Kirk, ook Lyne Church genoemd, is een zeventiende-eeuwse kerk in de Peeblesshire, zo'n 8 kilometer ten westen van Peebles in de Schotse regio Scottish Borders. De kerk is sinds de reformatie in gebruik als parochiekerk van de Church of Scotland. Geschiedenis Lyne Church werd gebouwd tussen 1640 en 1645 door John Hay van Yester, die later de eerste graaf van Tweeddale werd. De kerk werd gebouwd op de plaats van een twaalfde-eeuwse kerk. Gezien de vondst in 1998 van drie vroeg christelijke graven (steenkisten) daterende uit de zesde tot de achtste eeuw op de nabije heuvel Abbey Knowe is het niet onwaarschijnlijk dat er een nog vroegere kerk stond. In 1888 vond er een grote restauratie plaats. In 1988 werd de kerk wederom gerenoveerd, ditmaal om het originele dak te herstellen. Bouw Lyne Church meet 54,6 bij 6,5 meter en is oost-west georiënteerd. In de negentiende eeuw werd aan de zuidzijde een toegangsportaal aangebouwd. Het interieur is zeventiende-eeuws. De kansel en de knielbanken stammen uit 1644 en zijn van Nederlandse makelij. De doopvont is van vóór de reformatie van 1560. Om de kerk heen bevindt zich een begraafplaats. De oudste grafsteen stamt uit 1707. Er bevindt zich een zogenaamde Adam en Eva-grafsteen uit 1712; deze gedenkt de zestien jaar oude Janet Veitch. Ten westen van Lyne Church liggen Abbey Knowe (55° 39' 6" N 3° 17' 17" W) en het Lyne Roman Fort (55° 39' 6" N 3° 17' 33" W). Abbey Knowe heeft drie vroegchristelijke graven. Het zijn drie steenkisten, die oost-west georiënteerd zijn. De steenkisten bestaan uit een breder en een smaller deel. De lichamen waren er uitgestrekt ingelegd, in plaats van met opgetrokken knieën, met de voeten aan het smalle uiteinde. Er zijn geen lichamen gevonden in deze drie steenkisten. Gezien de grootte van de steenkisten is het waarschijnlijk dat ze bedoeld waren voor kinderen. Het Lyne Roman Fort stamt uit de tijd van de Romeinse keizer Antoninus Pius (142-162) en had een aantal gebouwen opgetrokken uit rode zandsteen. Het fort gaf een aantal jaren onderdak aan infanterie en cavalerie. Beheer Lyne Church wordt beheerd door de Church of Scotland. Externe links (en) Undiscovered Scotland, Lyne Church (en) Lyne Heritage Trail (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Lyne Parish Church[dode link]