NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Barra (ostrov)

Barra (skotskou gaelštinou Barraigh, Eilean Bharraigh s výslovností ) je ostrov v souostroví Vnějších Hebrid ve Skotsku. Barra je po nedalekém ostrově Vatersay nejjižnějším obydleným ostrovem Vnějších Hebrid a tyto ostrovy jsou navzájem spojeny meziostrovní silnicí. Ostrov Barra je pojmenován po svatém biskupu Finbarrovi z Corku (název Barra je zkráceninou jména Finbarr). K roku 2011 zde žilo 1 174 obyvatel, z čehož přibližně 60 % obyvatel dosud používalo jako svůj mateřský jazyk gaelštinu a nikoli angličtinu. Správním centrem ostrova je obec Castlebay (Bàgh a' Chaisteil), která leží na pobřeží zátoky. Uprostřed této zátoky stojí na ostrůvku hrad Kisimul Castle. Na ostrově je také muzeum nacházející se v Cille Bharra a několik památek z doby kamenné mimo jiné brochy v Dùn Chuidhir a v An Dùn Bàn. Geografie Ostrov je zhruba 10 km dlouhý, 6 km široký a jeho rozloha činí necelých 60 čtverečních kilometrů. Jeho vnitrozemí je hornaté a neobydlené. Severní a západní pobřeží ostrova tvoří bílé písečné pláže, které vznikly ze schránek mořských živočichů a vedle nichž se nachází přímořské písečné louky nazývané jako Machair. Jihovýchodní pobřeží je tvořeno četnými kamennými zálivy. Nejvyšším bodem ostrova je hora Heaval (383 m n. m.), na jehož svahu se nachází socha Madony s děťátkem vyrobená z bílého mramoru.[zdroj?] Dějiny S ostrovem je spjat klan MacNeillů, kterému byl ostrov dán v roce 1427 Alexandrem z Islay. Klanu patřil ostrov až do roku 1838, kdy byl prodán. Nový majitel, Gordon z Cluny, vystěhoval většinu obyvatel, aby uvolnil místo pro chov ovcí. V roce 1937 se ostrov stal opět majetkem McNeillů, když jej koupil americký architekt Robert Macneil, 45. vůdce klanu. V roce 2003 věnoval klan ostrov skotské vládě. Doprava Na ostrově je malé letiště, které jako vzletovou a přistávací dráhu používá místní pláž, což je v Evropě ojedinělé. Tato letadla mohou vzlétat a přistávat pouze při odlivu. V současnosti na tento ostrov stále létají pravidelné linky společnosti Loganair s letouny de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter z Glasgow a z Benbeculy. Funguje zde i přívoz, který je provozován společností Caledonian MacBrayne. Tento trajekt pluje do Obanu, Lochboisdale na ostrově South Uist, na ostrov Tiree a na ostrov Eriskay, hlavním přístavem na ostrově je Castlebay. Nedaleký ostrov Vatersay a Barru spojuje silnice vedená po hrázi. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Barra na Wikimedia Commons Článek věnovaný ostrovu
Barra (Insel)

Barra (schottisch-gälisch: Barraigh) ist die größte Insel im Süden der Äußeren Hebriden in Schottland. Geographie In der Nähe Barras liegt als einzige ebenfalls bewohnte Insel Vatersay (schottisch-gälisch: Bhatarsaigh), das über einen Damm von Barra aus erreichbar ist. Eine Anzahl kleinerer, seit Beginn des 20. Jahrhunderts unbewohnter Inseln sind per Boot erreichbar und werden während des Sommers teilweise als Schafweiden genutzt. Südlich von Barra befindet sich die Insel Barra Head (auch Berneray genannt) mit dem gleichnamigen südlichsten Punkt der Äußeren Hebriden. Die meisten der etwa 1200 Einwohner Barras leben in der einzigen Ortschaft der Insel, Castlebay (schottisch-gälisch: Bàgh a’ Chaisteil) an der Südküste von Barra. Der Ort erstreckt sich entlang einer Bucht. Die meisten anderen Siedlungen liegen ebenfalls an der Küste. Barra ist geprägt von einem zentralen Gebirgsstock mit dem 384 Meter hohen Heaval als höchster Erhebung. Die Berge sind überwiegend von Torf bedeckt. Die Küstenbereiche sind teils Felsklippen, teils fruchtbare Machair-Bereiche mit vorgelagerten hohen Sanddünen und weiten Stränden. Kultur und Wirtschaft Die Bevölkerung ist mehrheitlich katholisch und lebt überwiegend von der Landwirtschaft (vor allem extensive Schaf- sowie Fisch- und Krabbenzucht) sowie dem Tourismus. Neben Englisch sprechen viele Einwohner Gälisch. Viele Straßenschilder und Ortsschilder tragen nur die gälischen Namen. Die Flagge zeigt ein weißes Kreuz auf grünem Grund. Kultureller Höhepunkt Barras ist das auf einem Felsen in der Bucht von Castlebay liegende Kisimul Castle der MacNeil aus dem 16. Jahrhundert. Besucher werden am Hafenkai von Castlebay zur Besichtigung mit dem Boot abgeholt. Daneben findet man auf Barra Überreste spätsteinzeitlicher Gräber und Bauten. Darunter ragt die Struktur von Dun Cuier (schottisch-gälisch: Dun Chuidhir) heraus. Sehenswürdigkeiten Broch von Bruernish, Broch Kisimul Castle, auch MacLeod’s Tower oder Sinclair Castle genannt, ein Towerhouse im Loch Tangusdale. Allasdale oder Allathasdal (Steinkreise und Wheelhouse) Dun Bharpa (gut erhaltene Megalithanlage) Dun Cuier (ein verfallenes Dun) einige Menhire (wie Brevig Bay und Borve machair) St. Columba's Well (Heilige Quelle) das aufgegebene Dorf Eorasdail (auf Vatersay) An Dubharaidh (Museum) Cille Bharra (Kirche, eine Kappelenruine und ein Friedhof) siehe auch Liste der Listed Buildings auf Barra Verkehr Die Insel verfügt über den einzigen britischen Linienflughafen mit ständig wechselndem Flugplan: Weil die Landebahnen des Barra Airport auf dem Strand liegen, kann nur bei Niedrigwasser Flugverkehr stattfinden. Barra kann über folgende Verkehrsverbindungen erreicht werden: von Glasgow aus täglich mehrmals mit dem Linienflugzeug vom schottischen Festland gibt es eine tägliche Autofähre von Oban nach Castlebay indirekt über den benachbarten Uist-Archipel: mit der Autofähre von Eriskay nach Airdmhor (Fährterminal Nord-Barra). Literatur Keith Branigan, Patrick Foster: Barra and the Bishop's Isles: living on the margin. Stroud 2002. S. 105, 135, 137–8, ISBN 0752419471 Weblinks Website von Barra (englisch)
Barra (Escocia)

Eilean Bharraigh o Barra en inglés, es una isla de la región de las Hébridas Exteriores. Su población es predominantemente católica, e imperan en ella los hablantes de gaélico. El censo de 2001 constató que la población de Barra eran 1172 habitantes. Históricamente el Clan MacNeil ha tenido fuertes vínculos con la isla, que también estaba fuertemente ligada a los O'Neills del Úlster que marcharon de Barra a Irlanda alrededor del año 1000. Turismo y cultura La isla posee numerosos lugares muy conocidos, con flores poco habituales y una naturaleza salvaje que puede apreciarse en un paseo a lo largo de la costa o atravesando las colinas. Se pueden alquilar vehículos y bicicletas. Los demás lugares interesantes de la isla son el Museo Black house, una iglesia en ruinas y un museo en Cille-bharra, cierto número de broch de la Edad del Hierro, como los de Dùn Chuidhir y Dùn Bàn y muchas otras construcciones que datan de la misma época y que fueron descubiertas recientemente. La isla tiene una fuerte vinculación con la lengua gaélica escocesa y cada verano se celebra un festival cultural de Fèis Bharraigh. La mayoría de población de más de cincuenta años es de lengua materna gaélica escocesa, pero bilingüe de inglés. Entre los menores de cincuenta años es habitual el conocimiento de ambas lenguas, que se usan indistintamente. Al igual que en las islas de Benbecula y de South Uist, y en las penínsulas de Arisaig y North Morar (los llamados Rought Bounds), su situación remota hizo que la Reforma protestante no se implantara con éxito. Así, la isla siempre ha sido de religión católica. En 1949, Barra sirvió de escenario para la mayor parte de la película Whisky Galore!, basada en la novela homónima de Sir Compton McEnzie, quien vivió junto al aeropuerto de la isla. El minúsculo aeropuerto de la isla se encuentra en la costa norte, en el comienzo de una península. Es único en el mundo​ por su pista de aterrizaje que consiste en una playa que queda al descubierto durante las mareas bajas (Tràigh Mhòr), obligando a los aviones a despegar y aterrizar forzosamente a determinadas horas. El aeropuerto de Barra mantiene vuelos regulares con Glasgow y Benbecula. Véase también Aeropuerto de Barra Enlaces externos Página oficial de la Isla de Barra Referencias
Barra (Scozia)

Barra (in gaelico scozzese Barraigh, Eilean Bharraigh) è un'isola dell'arcipelago delle isole Ebridi Esterne (Scozia, Regno Unito). Barra è la seconda isola più meridionale delle Ebridi Esterne dopo l'adiacente isola di Vatersay, alla quale è collegata tramite una diga. Centro principale dell'isola è Castlebay. L'aeroporto di Barra, situato vicino a Northbay, usa la spiaggia chiamata An Tràigh Mhòr ("la spiaggia grande") come pista. Gli aerei possono decollare ed atterrare solo con la bassa marea: in pratica gli orari sono variabili; è l'unico aeroporto al mondo ad usare una spiaggia come pista per aerei di linea. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Barra Collegamenti esterni (EN) Barra, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Opere riguardanti Barra Island (Scotland) / Barra Island, su Open Library, Internet Archive.
Barra (Szkocja)

Barra, (gael.: (Eilean) Bharraigh) – wyżynna wyspa w archipelagu Hebrydów Zewnętrznych. Najdalej na południe położona z głównych wysp archipelagu Hebrydy, który znajduje się w pobliżu zachodniego wybrzeża Szkocji. Długości wyspy wynosi około 16 km. Zachodnie wybrzeże to głównie piaszczyste plaże, wschodnie jest skaliste. Większość obszaru wyspy jest górzysta, najwyższy punkt -to góra Hewa (383 m). Według spisu z 2001 r. liczba ludności wyspy Barra wynosiła 1078 osób. Główna miejscowość Castlebay, znajduje się na południowym wybrzeżu. Językiem dominującym jest gaelicki (62%), a większość ludności to katolicy. Ludność wyspy zajmuje się hodowlą owiec. Wyspa ma lądowisko dla samolotów o piaszczystym pasie startowym, możliwym do wykorzystania tylko w czasie odpływu. Połączona jest groblą z wyspą Waters. Sieć drogowa ma około 22 km długości. Istnieją połączenia promowe na wyspy Eriskay, South Uist i do Oban. Jedną z atrakcji turystycznych jest zamek Kismul, niedaleko Castlebay. Przypisy
Barra (Escócia)

Barra (gaélico escocês: Barraigh, Eilean Bharraigh, pronunciado [ˈparˠaj, ˈelan ˈvarˠaj]) é uma ilha nas Hébridas Exteriores, na Escócia. Barra é a segunda ilha habitada mais meridional das Hébridas Exteriores após a ilha adjacente de Vatersay, à qual está ligado por uma ponte. Em 2011 a população era de 1.174, superior às 1.078 contadas no momento do censo de 2001. É servida por um aeroporto cuja pista é a praia, funcionando apenas na maré baixa. Geografia Barra tem aproximadamente 60 km2, sendo a vila principal Castlebay. A parte oeste da ilha tem praias arenosas apoiadas por conchas de areia, machair de branco e a leste há inúmeras enseadas rochosas. Galeria Ligações externas «Local Barra music info on The Vatersay Boys». www.thevatersayboys.com «Explore the Isle of Barra». www.explore-isle-of-barra.co.uk. «Isle of Barra community website». www.isleofbarra.com «Isle of Barra Accommodation, Activities and Events». www.Barra-Accommodation.co.uk «Barra Distillery». www.uisgebeathananeilean.co.uk «Ferry Operator Caledonian MacBrayne». www.calmac.co.uk «Encyclopaedia Britannica, Barra». www.britannica.com «Barra weather». www.barraweather.com «Video of Plane landing on Tràigh Mhòr» «Island Priest tears strip off agency for nude surfers stunt». Guardian 4 de março de 2008
Барра (остров)

Ба́рра (англ. Barra; гэльск. Barraigh, Eilean Bharraigh) — самый южный из крупных островов архипелага Внешние Гебриды, расположенного вблизи западного побережья Шотландии. Площадь — 58,75 км² при длине острова около 16 км. Западное побережье представляет собой песчаные пляжи, восточный берег скалист. Почти повсеместно горист, высшая точка — гора Хевал (383 м). По данным переписи 2001 года население Барра составляет 1078 человек. Основной населённый пункт — Каслбей, расположена на южном побережье. Преобладающим языком населения является гэльский. На острове расположен аэропорт Барра с песчаной взлётно-посадочной полосой, возможной для использования только во время отлива. Соединён дамбой с островом Ватерсей. Дорожная сеть длиной около 22 км. Соединен паромами с островами Эрискей, Саут-Уист (порт Лохбойсдейл), Тайри и основной частью Шотландии (Обан). Среди достопримечательностей можно выделить окруженный со всех сторон водой замок Кисимул, находящийся в гавани Каслбей. Галерея Литература Барра, острова // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907. Ссылки Isle of Barra community website Статья в Encyclopaedia Britannica
Barra

Barra (skotsk gaeliska Eilean Bharraigh) är en ö i Yttre Hebriderna i Skottland. Vid folkräkningen 2011 hade Barra 1 174 invånare. Den största orten på Barra är Castlebay. Ön är bland annat känd för att författaren Compton Mackenzie bodde där en stor del av sitt liv, och är begraven där. Näringar The Hebridean Toffee Factory i Castlebay är en av få lokala tillverkare på Barra och de har ett kombinerat kafé och försäljningsställe nere i hamnen i Castlebay där man även säljer handgjorda smycken. Fiskfabriken Barratlantic i Northbay är en av öns största inkomstkällor. Fåruppfödning är också vanligt; fåren hålls inte inhägnade utan springer fritt över hela ön. Turism utgör en annan stor inkomstkälla för Barras invånare. Turistsäsongen är mycket kort på grund av vädret och sträcker sig huvudsakligen från slutet av maj till början av september och som besökare är det lätt att hitta rum då många familjer driver bed and breakfast i sina hem under sommaren. Flest besökare brukar man räkna in under Fèis Bharraigh & BarraFest i juli. Under sommaren finns det möjlighet till båtturer till de sydligaste obebodda öarna och det går dagligen turer ut till Kisimul Castle, det medeltida slottet som ligger på en liten ö i Castlebays hamninlopp. Fotnoter Externa länkar Encyclopaedia Britannica, Barra
Dundonald Links

Dundonald Links is a golf course in North Ayrshire, Scotland. The course was designed by Willie Fernie and opened in 1911. It had an extensive renovation in the early 2000s. In 2017, the course hosted the men’s and women’s Scottish Opens. In 2023, the women's event returned to the course. In 2025, the Women's Scottish Open will again be held at Dundonald. In 2025, the course's clubhouse was named "Best in Scotland". It was the second time in three years that the clubhouse was awarded this honor. References
Loch Lomond Golf Club

Loch Lomond Golf Club is een Schotse golfclub in Luss, bij Alexandria, Schotland. Geschiedenis De golfbaan ligt op een deel van het gebied dat nog steeds toebehoort aan de 'Clan Colquhoun', die uit de 12de eeuw stamt. Aan het hoofd staat Sir Malcolm Caolquhoun. Hij woont op het grote huis, dat in 1773 werd gebouwd ter vervanging van kasteel Rossdhu, dat daar sinds de 15de eeuw stond maar door brand verwoest was. Het gebouw dient tevens als clubhuis. Het vorige clanhoofd, Sir Ivar, woonde er voor hem. In 1994 vond een restauratie van het oude huis plaats, waarna Sir Ivar en Lady Colquhoun een deel van de meubelen en schilderijen aan het huis leenden. De golfbaan Het glooiende landschap geeft mooie vergezichten. Het is een parklandschap waar veel oude bomen staan. De baan is in 1994 ontworpen door de Amerikaanse duo Jay Morrish, golfbaanarchitect, en Tom Weiskopf, winnaar in 1973 van het Brits Open op Troon. Schots Open Het Schots Open van de Europese PGA Tour wordt sinds 1996 op Loch Lomond gespeeld. Externe link Website van de club
Scotstoun Stadium

Le Scotstoun Stadium est un stade destiné à l'athlétisme, au rugby (à XV et à sept) situé dans le quartier de West End de la ville de Glasgow, en Écosse. Le complexe est utilisé depuis la saison 2012-2013 par la franchise écossaise de rugby à XV des Glasgow Warriors pour leurs matchs à domicile, en remplacement de Firhill Stadium. L'équipe utilisait déjà ce stade comme terrain d'entraînement depuis 2009. Le stade a également été le théâtre depuis l'édition 2012 du Scotland rugby sevens, la manche écossaise du IRB Sevens World Series. La piste d'athlétisme a servi de terrain d'entrainement pour les athlètes présents aux Jeux du Commonwealth de 2014, dont Glasgow a été la ville hôte. La ville accueillant à nouveau les Jeux du Commonwealth en 2026, la piste est refaite à cette occasion. Histoire Développé par la Société Agricole de Glasgow, ouvert pour la première fois au public en 1915 (sous le nom de Scotstoun Showgrounds), le terrain servait alors principalement au déroulement d'évènements agricoles. L'utilisation a des fins sportives vint peu après, et une tribune appelée Grandstand est construite. Devenue vétuste, l'installation subit entre 2008 et 2010 une rénovation totale. Rénovation La rénovation consiste en la modernisation et l'agrandissement du complexe. À cette occasion, des structures ont été modernisées, agrandies ou ajoutées. Les installations après rénovation comprennent : Un terrain de rugby en pelouse naturelle Une piste d'athlétisme de 400 mètres autour du terrain Deux tribunes, bâties sur la longueur de la piste, pour une capacité totale de 5 000 places Une piste d'entraînement d'athlétisme intérieure de 100 m Des terrains d'entrainement synthétiques en dehors du stade Une salle de musculation et de conditionnement à disposition des athlètes Bureaux, salles de conférence Le complexe rénové est inauguré le 14 janvier 2010 par la princesse Anne du Royaume-Uni. Galerie Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Scotstoun Stadium » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du sport Portail du rugby à XV Portail de Glasgow
Scotstoun Stadium

Lo stadio di Scotstoun (in inglese Scotstoun Stadium) è un impianto sportivo multifunzione che si trova nella omonima periferia occidentale della città britannica di Glasgow in Scozia. Con una capacità massima di 5.000 posti è l'impianto di casa della franchigia scozzese di rugby a 15 del Glasgow Warriors dal 2012. La struttura ospita anche eventi di atletica leggera grazie alla presenza della pista di atletica. Dal 2012 al 2015 ha ospitato lo Scotland Sevens torneo di rugby a 7 del circuito del World Rugby Sevens Series Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Scoststoun Stadium
Click Mill von Dounby

Die Click Mill von Dounby (auch Birsay, Dounby Mill, Hillside, Milbrig oder Norse Mill genannt) nordöstlich von Dounby auf der Orkney-Insel Mainland ist ein typisches Beispiel für eine nordische oder Horizontalrad-Wassermühle, einer Art von Wassermühlen, die auch auf Lewis and Harris und den Shetlands gefunden werden. Die Click Mill von Dounby ist das letzte, restaurierte Beispiel dieser Mühlenart auf Orkney. Die Click Mill wurde erst Mitte der 1820er Jahre gebaut und war bis Mitte der 1880er Jahre in Betrieb. Die etwa 4,5 × 2,0 m messende Mühle enthält alle ihre internen Maschinen und Einrichtungen. Die Mühle ist als Scheduled Monument denkmalgeschützt. Verbreitung und Besonderheiten Überreste von Horizontalmühlen findet man in Schottland und auf den Inseln. Restaurierte und intakte Clickmühlen stehen auf Lewis (Shawbost) und bei Huxter und Westing auf den Shetlandinseln. Die Dendrochronologie zeigt, dass die überwiegende Mehrheit aller Mühlen in Irland zwischen 630 und 930 entstand. Zuvor wurde angenommen, dass sich die Mühlenart erst durch die Normannen nach Irland verbreitete. Einzelnachweise Weblinks Click Mill auf Historic Environment Scotland Beschreibung engl. und Bilder Eintrag zu Dounby, Click Mill auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Dounby Click Mill

Dounby Click Mill is a mill located on the Mainland of Orkney, in Scotland. It is the last of the horizontal or "Norse" watermills of Orkney still in working order. The mill is constructed with drystone walls and roofed with flagstones and turf. The design avoids the use of complicated gearing to transfer the drive to the millstones by mounting the stones directly above the wheel and on the same shaft. It has been restored by, and is owned by, Historic Environment Scotland. References
Click Mill (Dounby)

De Click Mill bij Dounby is een vroeg negentiende-eeuwse horizontale watermolen, gelegen op Mainland, een van de Schotse Orkney-eilanden. Beschrijving De Click Mill in Millbrig ten noordoosten van Dounby is de laatst overgebleven horizontale watermolen in Orkney en is nog in werkende staat. De watermolen werd gebouwd tussen 1822 en 1824 door John Spence ter vervanging van een oudere, ruïneuze molen. Dit type watermolen staat bekend onder de naam click mill of clack mill naar het geluid dat de machinerie maakt wanneer de molen draait. Het type molen kwam veelvuldig voor, maar was niet zo populair op Orkney als op Lewis en op de Shetlandeilanden, waar de waterkracht groter was. Bij een Click Mill is het houten waterrad horizontaal geplaatst in plaats van verticaal. Er is een theorie dat dit type molen werd geïntroduceerd in Schotland vanuit Ierland, waar er exemplaren zijn gevonden die dateren uit het midden van het eerste millennium. De Click Mill bij Dounby werd in 1932 in staatsbeheer gegeven. Bouw De Click Mill bij Dounby is een klein, min of meer rechthoekig gebouw van droogmetselwerk. Het dak bestaat uit platte stenen bedekt met turf. Het horizontaal geplaatste waterrad zit aan dezelfde as als de maalstenen. Het horizontale waterrad bestaat uit twee boven elkaar geplaatste rijen van elk zes peddels. De maalstenen hebben een houten bekisting met vandaar uit een houten goot naar een kist waarin het gemalen graan wordt opgevangen. Boven de maalstenen bevindt zich een houten trechter in een houten raamwerk waarin het ongemalen graan wordt gestort. Aan de bovenste maalsteen was een houten stok bevestigd die bij elke rondgang stootte tegen de houten trechter (het click- of clack-geluid), waardoor er continu graan uit de trechter werd getikt om gemalen te worden. Beheer De Click Mill in Dounby wordt beheerd door Historic Scotland. Externe links (en) Historic Scotland, Click Mill, Dounby (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Dounby, Click Mill