NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fir Park

Der Fir Park ist ein Fußballstadion in Motherwell, Schottland. Es ist die Heimat des schottischen Fußballvereins Motherwell FC. Das erste Spiel trugen der FC Motherwell und Celtic Glasgow in der Anlage aus. Die Celtics siegten vor 6.000 Zuschauern mit 8:1. Geschichte Das Stadion ist komplett mit Sitzen ausgestattet, überdacht und bietet Platz für 13.742 Besucher. Der Zuschauerrekord liegt bei 35.632, der 1952 bei einem Scottish-FA-Cup-Spiel gegen die Glasgow Rangers aufgestellt wurde. Heute hat das Stadion ein ziemlich unausgewogenes Aussehen mit großen Tribünen im Kontrast zu kleinen Tribünen. Die größte Tribüne ist der South Stand, ein riesiger zweistufiger Bau, der für die Auswärtsfans reserviert ist und 1993 fertiggestellt wurde. Direkt gegenüber ist die vergleichsweise kleine 1995 gebaute Davie Cooper Stand, die nach dem ehemaligen Spieler der Steelmen benannt wurde. Diese beiden Tribünen tragen im Gegensatz zu den anderen Rängen Werbenamen. Die Osttribüne East Stand ist der frühere Stehplatzbereich, der komplett bestuhlt wurde. Gegenüber ist die als Main Stand gebaute Haupttribüne. Bei dieser ungewöhnlichen Zuschauertribüne läuft ein Stahlträger der Dachkonstruktion komplett längs des Platzes, die Ränge selber aber nur zu zwei Dritteln. Der Verein verlor während des Baus 1962 den Streit mit dem Besitzer eines in den Stadionbereich hineinragenden Grundstücks und konnte die Tribüne nicht komplettieren. Nach dem Todesfall von Motherwells Kapitän Phil O’Donnell 2007 wurde die Haupttribüne nach dem schottischen Nationalspieler umbenannt. Tribünen Phil O’Donnell Stand (West, Haupttribüne) East Stand (Ost, Gegentribüne) Davie Cooper Stand (Nord, Hintertortribüne) South Stand (Süd, Hintertortribüne, Gästerang) Bilder Weblinks motherwellfc.co.uk: Stadiongeschichte auf der Homepage des Vereins (englisch) footballgroundguide.com: Stadionbeschreibung (englisch) stadionwelt.de: Bildergalerie Eintrag zu Fir Park auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch) Einzelnachweise
Fir Park

El Fir Park Stadium es un estadio de fútbol ubicado en Motherwell, Escocia. Es el estadio del club de la Liga Premier de Escocia Motherwell FC. El estadio puede albergar 13 742 espectadores y fue construido en 1895, en sustitución de los clubes de ex casa Dalziel Park. En 2007-08, Gretna FC groundshared en el lugar como Raydale Park Stadium no cumplió con las normas de la Liga Premier de Escocia. En 1995, Fir Park ha sido completamente renovado, con dos nuevos soportes (soporte del Sur y del Norte de pie) construidas, de acuerdo con el informe de Taylor. El registro para asistir al estadio es 35 632 frente a Rangers FC en la temporada 1951-52. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Escocia Referencias Bibliografía Inglis, Simon (1996). Football Grounds of Britain. Collins Willow. ISBN 0-00-218426-5. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Fir Park.
Fir Park

Het Fir Park Stadium is een voetbalstadion in Motherwell, North Lanarkshire, Schotland. Het stadion speelt gastheer voor de thuiswedstrijden van de Schotse Premiership-club Motherwell en was de tijdelijke thuisbasis van Gretna voor het SPL-seizoen 2007-2008. Motherwell verhuisde in 1896 naar het stadion en speelde eerder voetbal in Dalziel Park. Geschiedenis Motherwell FC werd opgericht in 1886. Het speelde op locaties aan Roman Road en Dalziel Park tot 1895, toen Fir Park werd geopend. De grond was aangelegd in een bosrijk gebied dat toebehoorde aan Lord Hamilton van Dalzell, wiens racekleuren bordeaux en amber waren. Motherwell nam deze kleuren vervolgens zelf over. Fir Park kende geen overtuigende start, met lage bezoekersaantallen die leidden tot geruchten dat Hibernian klaar was om het stadion over te nemen, iets dat niet uitkwam. Het recordaantal bezoekers voor het stadion is 35.632 tegen Rangers in een herhaling van de Schotse beker van 1951-1952 (Motherwell won vervolgens de wedstrijd). Externe links Motherwell FC Website - Fir Park Stadium Motherwell FC Website - How to travel to Fir Park Referenties
Fir Park

Fir Park – stadion piłkarski, położony w szkockim mieście Motherwell. Oddany został do użytku w 1895 roku, wielokrotnie był przebudowywany. Na tym obiekcie mecze rozgrywa zespół Scottish Premier League, Motherwell F.C. Jego pojemność wynosi 13 742 miejsc (wszystkie siedzące). Rekordową frekwencję, wynoszącą 35 632 osób, odnotowano w 1952 podczas ligowego meczu Scottish Premier League pomiędzy Motherwell a Rangers. W sezonie 2007/08 na tym obiekcie występował zespół Gretna F.C., który awansował do Scottish Premier League. Wiązało się to z planowaną przebudową obiektu Gretny – Raydale Park. Przypisy Linki zewnętrzne The Stadium Guide (ang.)
Фір-Парк

«Фір-Парк» (англ. Fir Park) — футбольний стадіон в Мотервеллі, Шотландія, домашня арена ФК «Мотервелл». Стадіон відкритий 1895 року. У 1995 році був реконструйований. Посилання Про стадіон на офіційному сайті ФК «Мотервелл» [Архівовано 10 квітня 2017 у Wayback Machine.] (англ.) Fir Park Stadium на footballtripper.com [Архівовано 14 вересня 2017 у Wayback Machine.] (англ.) Fir Park на stadiumguide.com [Архівовано 30 червня 2017 у Wayback Machine.] (англ.)
Crail Golfing Society

The Crail Golfing Society is a Scottish golf club established in February 1786 in the Golf Hotel, Crail, Fife. The society is the seventh oldest golf club in the world. Its oldest course, Balcomie, was formally laid out by Old Tom Morris in 1894, but competitions were played there since the 1850s. The courses are two miles (three kilometres) northeast of the fishing town of Crail, and the land upon which golf is played straddles the easternmost promontory of Fife, known as Fife Ness. The East Coast of Fife is particularly dense in links courses and is popular for golf tourism. Crail is 10 miles (16 kilometres) south of St Andrews and four miles (six kilometres) from Kingsbarns. To the south west are the links of Elie, Anstruther, Lundin and Leven. Within an hour to the north are Scotscraig, Carnoustie, Monifieth and Panmure. Crail Golfing Society owns and operates two courses, Balcomie and Craighead, which differ in character. Balcomie, designed by Old Tom Morris in 1895, is a traditional links, retaining original holes, and a diverse and distinctive set of Par 3s. The 14th is the most photographed hole, a Par 3 with an elevated tee high above the beach dropping down to a heavily bunkered green. Longer holes, such as the 4th and 5th, feature doglegs around the sea edge. From Balcomie, on the north of the promontory, can be seen the mountain Lochnagar in the Balmoral estate, in addition to the Tay estuary, and much of eastern Scotland. Craighead, designed by American architect Gil Hanse is longer, a modern links, with rolling greens, native walls and wildlife typical of the Fife coast. The two links are on north and south edges of Fifeness, respectively, and have different views. Craighead allows views to the Forth Estuary and beyond, with the Bass Rock, Edinburgh and St Abbs Head visible 60 miles (100 kilometres) away, and borders a nature reserve. See also North Carr, a notorious reef extending out from the golf courses, on which many ships were wrecked George Learmonth of Balcomie (d. 1585) local landowner References External links Official website Golf History, at Scotland.org - the official online gateway to Scotland Sport - Golf, at the Gazetteer for Scotland Scottish Golf History, at www.scottishgolfhistory.org
Waverley Bridge

Waverley Bridge is a road bridge in Edinburgh linking Market Street and Cockburn Street in the Old Town with Princes Street in the New Town. The bridge forms part of the roof of Edinburgh Waverley station and marks the eastern boundary of Princes Street Gardens. The current bridge was built between 1894 and 1896 by Blyth and Westland; it is Category A listed as part of the station. Location Situated at the east end of Princes Street Gardens, Waverley Bridge is one of three parallel roads crossing the former Nor Loch valley and linking Edinburgh's historic Old and New towns. To the west of Waverley Bridge lies The Mound, which links Princes Street in the New Town with the western end of Market Street in the Old Town. To the east, running above the Waverley Station roof, is North Bridge, which links the east end of Princes Street with the High Street and South Bridge. Two carriageway ramps lead down from Waverley Bridge into the centre of the station. Since January 2014 car and taxi access to the station has been banned, with the ramps now largely dedicated to foot traffic and delivery access. Halfway across the bridge, on the eastern side, is the station's former parcels office, also Category A listed as part of the station. The structure was converted into a restaurant in the 1980s and is now in operation as a public house. At the northeast corner of the bridge, at the junction with Princes Street, is the Waverley Market shopping centre. There is a Transport for Edinburgh Travelshop at the southeast corner with Market Street which was built for the earlier station of the late 1860s. Access Vehicular access to Waverley Bridge is closed at the Princes Street end and bus services formerly on the bridge have been moved to other nearby locations. See also List of bridges in Scotland References External links Media related to Waverley Bridge at Wikimedia Commons
Loch Tanna

Loch Tanna is het grootste en meest afgelegen meer (loch) op Arran, een eiland behorend tot het Schotse raadsgebied North Ayrshire. De oppervlakte van het meer ligt 321 meter boven zeeniveau en de dichtstbijzijnde weg is meer dan 6 kilometer verderop. Tijdens de hoogtijdagen van de laatste ijstijd was het door ijs uitgegraven bassin van Loch Tanna de basis voor een grote ijskap dat de bergen van Arran bedekte. Deze ijskap wist de ijsstroom van de Schotse Hooglanden zodanig af te wenden dat granietresten van Arran gevonden zijn in de lagere gedeeltes van Ayrshire.
Loch Tanna

Loch Tanna är en sjö i Storbritannien. Den ligger i riksdelen Skottland, i den nordvästra delen av landet, 600 km nordväst om huvudstaden London. Loch Tanna ligger 329 meter över havet. Den ligger på ön Isle of Arran. Trakten runt Loch Tanna består i huvudsak av gräsmarker. Kommentarer Källor
Dun Grianan

Dun Grianan (auch Dun Greanan genannt) liegt am Ende einer niedrigen Landzunge am Nordufer des Loch Mealt auf der schottischen Insel Skye in der Council Area Highland. Es ist ein zum größeren Teil abgetragener Broch, dessen Umriss auf einem größeren Teil des Umfangs nachvollziehbar ist. Im Nordwest- und Nordost-Quadranten ist der Rest bis zu 0,9 m Höhe sichtbar beziehungsweise unter Schutt verborgen. Auf der Südhälfte ist der Bau außen auf einer kurzen Strecke auf die Fundamentstruktur reduziert. Die Innenfläche der Mauer steht bis in eine Höhe von 1,2 m an, das meiste davon in der letzten Zeit rekonstruiert. Der Innendurchmesser des Broch, der fast einen echten Kreis zu bilden scheint, beträgt etwa 12 m und die Mauer ist 3,0 bis 3,3 m dick. Eine etwa 0,7 m breite Galerie in der Mauer ist auf der ganzen Länge des Nordwestsektors sichtbar. Auch entlang des Südbogens scheint es Spuren einer Galerie in der Mauer zu geben. Auf der Ostseite des Dun, in Richtung des Sees, gibt es Hinweise auf die Südpartie einer Zugangspassage. Literatur Ian Armit: Towers in the North. The Brochs of Scotland. Tempus, Stroud 2003, ISBN 0-7524-1932-3. Euan Wallace MacKie: The Roundhouses, Brochs and Wheelhouses of Atlantic Scotland c. 700 BC – AD 500. Architecture and Material Culture. Band 2: The Northern and Southern Mainland and the Western Islands (= BAR. British series. 444, 2). Archaeopress, Oxford 2007, ISBN 978-1-4073-0134-1. Weblinks Bild Eintrag zu Dun Grianan auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Wachturm (Inveraray Castle)

Der Wachturm von Inveraray Castle ist ein ehemaliger Wachturm nahe der schottischen Stadt Inveraray. Er befindet sich auf den Ländereien von Inveraray Castle auf der Anhöhe Dun na Cuaiche über Loch Fyne. Der Wachturm gehörte zu jenen Gebäuden von Inveraray Castle, die der Architekt Roger Morris in den 1740er Jahren plante. Als leitender Steinmetz der 1748 fertiggestellten Bauwerks fungierte William Douglas. In den 1960er Jahren befand sich der Turm nach einem Blitzeinschlag in schlechtem Zustand. 1971 wurde er in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Kategorie A aufgenommen. Wortherkunft Der gälische Name Dun na Cuaiche bedeutet Napfberg oder Schüsselberg. Vermutlich bezieht er sich auf die schüsselförmige Vertiefung am Gipfel. Diese kann entweder bei den Grabungen für den Bau des Turms oder viel früher, in der frühen Eisenzeit, entstanden sein. Beschreibung des Turms Der einstöckige Turm ist aus Bruchstein in den Hang gebaut und unterkellert. Er weist einen quadratischen Grundriss auf, besitzt eine Eingangsöffnung und mit zwei scheibenlosen Spitzbogenfenster auch neogotische Elemente. Der Turm schließt mit einer gestuften Pyramide ab. Im Innenraum sind Steinböden vorzufinden. Wegbeschreibung Vom Parkplatz des Schlosses führt ein 2,5 km langer Wanderpfad hinauf auf den Gipfel des Dun na Cuaiche und zum Wachturm. Man folgt den blauen Markierungen entlang der Straße. Diese zieht sich zunächst ein Stück zwischen Buchenhecken. Rechterhand sieht man eine Libanon-Zeder mit seitlich ausladenden Ästen. Es wird angenommen, dass der Baum anlässlich des Besuchs von Königin Victoria im Jahre 1875 gepflanzt wurde. Linkerhand passiert man ein Denkmal von 1754. Es stand zunächst im Garten bei der Filiale der Bank of Scotland in Inveraray und erinniert an die Hinrichtung von 17 Mitgliedern des Clan Campbell durch John Stewart, 1. Earl of Atholl. Über die Garden Bridge überquert die Straße den Aray. Danach zweigt der Weg rechterhand als Waldpfad ab in ein altes Pinetum, einen Koniferenhain. Schottland kennt nur drei einheimische Koniferen: die Waldkiefer, die Eibe und den Wacholder. Englische Landbesitzer im 18. und 19. Jahrhundert waren fasziniert von der Vielfalt von Koniferen auf der ganzen Welt and pflanzten solche Haine auf ihrem Besitz an. Nach einigen Minuten Anstieg erreicht man die Ruinen einer Kalkbrennerei. Man nimmt an, dass sie bis etwa 1912 in Betrieb war. Die Schlossverwaltung bittet, die Ruinen nicht zu betreten. Etwas oberhalb davon mündet der Pfad in einen Wirtschaftsweg, der entlang der westlichen, dem Loch Fyne abgewandten Flanke den Berg hinauf zum Gipfel auf 348 Metern Höhe führt. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Inveraray Castle Estate, Dun Na Cuaiche, Tower auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Cill Chriosd

Cill Chriosd (Schots-Gaelisch voor Christ's Church), ook wel Kilchrist Church genoemd, is een ruïne van een laat 16e- of vroeg 17e-eeuwse kerk, gelegen op het schiereiland Strathaird in de Swordale-vallei (Goidelisch: Strath Suardal) op het Schotse eiland Skye. Geschiedenis De eerdere kerk van Strath, die volgens traditie gesticht was door Sint Maol Ruadh in de 7e eeuw bevond zich in Ashaig. Cill Chriosd werd gebouwd in de latere middeleeuwen. De vroegste schriftelijke referentie naar een kerk met de naam Cill Chriosd stamt uit 1505 wanneer ene Kenneth Adamson John MacGillivray opvolgt als kapelaan. In 1627 werd Neil MacKinnon aangesteld als eerste protestante voorganger van Strath. Bij zijn aanstelling zwoer hij dat hij alle papisten die hij kende op de eilanden zou aangeven bij de autoriteiten. Volgens de overlevering was hij gemeen en hebzuchtig. Zo gaf hij zijn werklieden twee maaltijden op alle werkdagen, maar slechts één maaltijd op de zondag als zij rustten. Pas toen twee hongerige werklui op een zondag, nadat Neil MacKinnon gepreekt had en wilde vertrekken met enkele vrienden, de voetploeg pakten en aan het werk gingen, zwichtte MacKinnon en gaf ze hun twee maaltijden per dag, ook op de zondagen. In 1840 werd de nieuwe parochiekerk in Broadford in gebruik genomen en werd Cill Chriosd verlaten. Bouw Cill Chriosd bestaat uit een rechthoekig gebouw, oost-westelijk georiënteerd. Intern meet de kerk 16 meter bij 5,3 meter. In de noordelijke en oostelijke muren bevinden zich geen raam- of deuropeningen. De ingang bevindt zich min of meer centraal in de zuidmuur. In deze muur bevinden zich ook drie ramen. In de oostmuur bevindt zich een nis, die oorspronkelijk een raam was. In de vroege 18e eeuw werd aan de oostgevel een ommuurde begraafplaats met balustrade bijgebouwd voor de MacKinnons. Rondom de kerk ligt een begraafplaats waar voornamelijk grafstenen uit de achttiende en negentiende eeuw liggen. Vondsten Tijdens restauratiewerkzaamheden aan de kerk werd een steen in een boog gevonden waarop een everzwijn in reliëf stond afgebeeld. Dit is het embleem van de clan MacKinnon, die heerste van het begin van de 14e eeuw tot de 18e eeuw in het gebied van Strath. Kerkhof Op het kerkhof zijn graven te zien van twee bemanningsleden van de stoomtrawler William Humphries die op 21 november 1939 door vuur van het dekkanon van de Duitse duikboot U-33 ten noorden van Ierland tot zinken werd gebracht. De dertienkoppige bemanning kon aan boord geraken van een reddingssloep. Ze kwamen allemaal om. Later werden de lijken van slechts twee teruggevonden toen ze in Schotland aanspoelden. Beheer Cill Chriosd wordt beheerd door de Skye & Lochalsh District Council's Museum Service, gesteund door Scottish Natural Heritage. Externe links (en) Undiscovered Scotland, Cill Chriosd (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Killchrist Church
Italian Chapel

Die Italian Chapel („italienische Kapelle“) ist ein römisch-katholisches Kirchengebäude auf der schottischen Orkneyinsel Lamb Holm. 1987 wurde das Bauwerk in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Kategorie A aufgenommen. Geschichte Im sogenannten Camp 60 waren während des Zweiten Weltkriegs italienische Kriegsgefangene auf Lamb Holm interniert, um am Bau der Churchill Barriers mitzuwirken. Die Gefangenen fertigten eine Statue des Heiligen Georg, dem Drachentöter an. Stets motiviert durch einen italienischen Geistlichen und mit Genehmigung des Lagerkommandanten wurde ab 1942 eine Kapelle errichtet. Domenico Chiocchetti leitete die 1944 fertiggestellten Arbeiten. Nach Auflösung des Lagers verblieb das Gebäude ungenutzt und sein Zustand verschlechterte sich. 1958 wurde Chiocchetti in Moena lokalisiert und in Zusammenarbeit mit lokalen Handwerkern ab 1960 zur Restaurierung auf die Orkneyinseln eingeladen. Seine Heimatgemeinde stiftete 1961 die Jesusfigur rechts des Eingangs. Chiocchettis Frau Maria stiftete bei einem Besuch 1964 14 geschnitzte Holztafeln mit den Kreuzwegstationen. 1992, 50 Jahre nach Baubeginn, hielten die ehemaligen Gefangenen eine gemeinsame Messe in der Kapelle. Beschreibung Die Kapelle befindet sich an der Nordküste der Insel nahe dem Straßendamm zwischen Mainland und Lamb Holm, dem ersten Bauabschnitt der Churchill Barriers. Sie besteht aus zwei zusammengefügten Nissenhütten mit einer vorgesetzten Fassade. Dorische Säulen tragen den Dreiecksgiebel. Darüber ist die Glocke aufgehängt, die durch eine gusseiserne Balustrade eingefasst wird. Ein gusseisernes Keltenkreuz ziert den Giebel. Beiderseits des Eingangsbereiches sind Spitzbogenfenster angeordnet. Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Lamb Holm, Italian Chapel auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Capilla Italiana

La Capilla Italiana (en inglés Italian Chapel y en italiano Cappella italiana) es una capilla localizada en Lamb Holm, en las Islas Órcadas (Escocia) que fue construida por prisioneros de guerra italianos capturados en África durante la Segunda Guerra Mundial. Los prisioneros fueron llevados a la isla entre 1942 y 1945 para ayudar en la construcción de las barreras Churchill en Scapa Flow.​ La capilla fue construida utilizando dos Nissen huts (dos estructuras cilíndricas de acero corrugado prefabricadas) unidas de extremo a extremo; el interior corrigado fue cubierto con yeso, y tanto el altar como el comulgatorio, construidos con concreto tomado del trabajo en las barreras.​ La mayor parte de la decoración interior fue llevada a cabo por Domenico Chiocchetti, un prisionero proveniente de Moena (Trentino-Alto Adigio), que permaneció en la isla para terminar la capilla, aun cuando sus compañeros fueron puestos en libertad antes del final de la guerra.​ En 1958 fue creado el Comité de Preservación de la Capilla, conformado por habitantes locales, y dos años después, Chiocchetti regresó a la capilla para contribuir en su restauración; volvió una vez más en 1964, pero estaba muy enfermo para volver en 1992, cuando llegaron los antiguos presos a conmemorar el quincuagésimo aniversario de su llegada a la isla. Finalmente, Chiocchetti falleció en 1999.​ La capilla hoy La capilla todavía se utiliza hoy como lugar de culto de la parroquia católica de Nuestra Señora y San José, perteneciente a la diócesis de Aberdeen. La misa se celebra el primer domingo de los meses más cálidos (de abril a septiembre), además del aniversario del Hundimiento del HMS Royal Oak (08). La capilla constituye una destacada atracción turística, con más de 100.000 visitantes anuales, y es considerada uno de los símbolos más reconocibles de las islas escocesas, así como un referente asociado a los procesos de reconciliación posteriores a la guerra. Referencias Enlaces externos
Italian Chapel

De Italian Chapel (Italiaanse Kapel) is een twintigste-eeuwse kapel gebouwd door Italiaanse krijgsgevangenen, gelegen op Lamb Holm, een van de Schotse Orkney-eilanden. Geschiedenis Tijdens de Tweede Wereldoorlog was op Lamb Holm het krijgsgevangenenkamp Camp 60 gevestigd. De krijgsgevangenen waren Italianen, gevangengenomen tijdens de Noord-Afrikaanse campagne. Zij moesten meehelpen om de Churchill Barriers aan te leggen, die de Britse vloot in Scapa Flow moesten beschermen tegen aanvallen uit het oosten. De krijgsgevangenen bouwden in hun kamp onder meer een theater en een recreatiehut. Domenico Chiocchetti maakte van cement een standbeeld van Sint Joris en de draak. Aan het einde van 1943 kregen de krijgsgevangenen de beschikking over twee Nissenhutten die zij mochten omvormen tot een kapel. Op 9 september 1944 verlieten de krijgsgevangenen het kamp. Enkel Chiocchetti bleef langer om het doopvont af te maken. Na de Tweede Wereldoorlog werd het kamp afgebroken, enkel het standbeeld van Joris en de draak en de kapel bleven gespaard. In 1958 werd een comité gevormd dat zich tot doel stelde de Italian Chapel te preserveren en te restaureren. In 1960 bezocht Chiocchetti de kapel en hielp mee bij de restauratie van de schilderingen. Bouw De Italian Chapel bestaat uit twee in het verlengde geplaatste Nissenhutten. De kapel is west-oostelijk georiënteerd. Het ijzer van de hutten is bedekt met plasterwerk, waarbij de onderste delen uitzien als panelen. Het koor is gescheiden van het schip middels een ijzeren hek, gemaakt in vier maanden tijd door de smid Palumbi. Het altaar, de koorbalustrade en de wijwaterbakjes zijn van cement. Achter het altaar bevindt zich een afbeelding van Madonna met kind, geflankeerd door twee beschilderde ramen met voorstellingen van Sint Franciscus van Assisi en Sint Catharina van Siena. Boven het altaar bevinden zich fresco's met voorstellingen van onder meer de symbolen van de vier evangelisten. De wanden van het schip zijn dusdanig beschilderd dat het lijkt alsof de muren van steen zijn. Aan de voorzijde van de kapel bevindt zich een façade bestaande uit een boog ondersteund door cementen pilaren. Erboven bevindt zich een kleine klok. Op de boog zelf bevindt zich het hoofd van Christus, gemaakt in rode klei door Pennisi. Naast de ingang bevindt zich een afbeelding in hout van een gekruisigde Christus, in 1961 geschonken door het Italiaanse dorp Moena, waar Chiocchetti woonde. Voor de kapel bevindt zich een standbeeld van Sint Joris en de draak, gemaakt van cement en prikkeldraad. Beheer De Italian Chapel wordt beheerd door het Italian Chapel Preservation Committee. Externe links (en) Orkney Communities, Italian Chapel (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Lamb Holm, Italian Chapel (en) Undiscovered Scotland, The Italian Chapel