NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tynecastle Stadium

Tynecastle Stadium – stadion piłkarski w Edynburgu, Szkocja. Na tym obiekcie swoje mecze w Scottish Premier League rozgrywa klub Heart of Midlothian F.C. Stadion może pomieścić 17 420 widzów. Historia Hearts swoje mecze rozgrywają na Tynecastle Stadium, popularnie zwanym przez kibiców Tynie. Inauguracja stadionu odbyła się 10 kwietnia 1886. W pierwszym spotkaniu na nowym obiekcie "Serca" w towarzyskim meczu pokonały angielski klub piłkarski – Bolton Wanderers F.C. 4:1. Dzień ten rozpoczął długą i bogatą historię obiektu z Gorgie Road, w Edynburgu. 26 marca 1892, w sześć lat od otwarcia, na Tynecastle rozegrano pierwszy międzynarodowy mecz piłkarski pomiędzy: reprezentacją Szkocji i reprezentacją Walli, zakończony wygraną gospodarzy 6:1. Na początku XX wieku dużym nakładem sił i środków klub rozbudowywał swój obiekt, dostawiając kolejne trybuny w latach: 1903, 1911 oraz 1914. Wiązało się to z dużymi kosztami sięgającymi zawrotną wówczas kwotę 12 000 funtów. Rok 1927 przyniósł nowe możliwości dotarcia do kibiców po tym, jak BBC rozpoczęła nadawanie relacji sportowych z meczów Hearts. W okresie międzywojennym padł również rekord frekwencji na stadionie. Mecz Pucharu Szkocji, który został rozegrany 13 lutego 1932 przeciwko drużynie Rangers F.C. obejrzało 53 396 widzów. Podczas drugiej wojny światowej na stadionie rozgrywano kilkakrotnie mecze pokazowe z udziałem stacjonujących w Szkocji żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych. Pierwsze takie spotkanie rozegrano między reprezentacją polskiego wojska a zespołem szkockich profesjonalnych piłkarzy 10 września 1940 roku - Szkoci zwyciężyli 6:0. 10 marca 1943 roku odbył się mecz drużyny PSZ z jedenastką Armii Brytyjskiej, na który przywieziono w charakterze kibiców 9 tysięcy polskich żołnierzy. Setka wojskowych ciężarówek zablokowała ruch w Edynburgu, co wywołało kontrowersje w prasie i zarzuty o marnowanie cennego dla wysiłku wojennego paliwa. W latach 50. pojemność stadionu ograniczono do 49 000 miejsc, kierując się względami bezpieczeństwa. Po katastrofach na Ibrox Park w 1971 oraz na Hillsborough w 1989, pojemność Tynecastle została ograniczona do 30 tysięcy widzów. Sam obiekt przeszedł gruntowną modernizację w połowie lat 90. wyniku której wybudowano od podstaw trybuny: Wheatfield Stand i Roseburn Stand. W 2005 stadion został dostosowany do norm bezpieczeństwa UEFA, w wyniku czego uzyskał obecny wygląd. Obecnie pojemność obiektu wynosi 17 420 miejsc siedzących. Przypisy Bibliografia Rob Robertson, Paul Kiddie: "Hearts: Great Tynecastle Tales". Mainstream Publishing, 2005. ISBN 978-1-84596-003-2. David Speed, Bill Smith, Graham Blackwood: "Heart of Midlothian Football Club: A Pictorial History 1874-1984". 1984. ISBN 0-9510124-1-X. Simon Inglis: "The Football Grounds of Great Britain". 1987. ISBN 0-00-218249-1. Linki zewnętrzne Tynecastle Stadium. stadiumguide.com. [dostęp 2020-12-01]. (ang.).
Tynecastle Stadium

Tynecastle Stadium är en fotbollsanläggning belägen i Edinburgh, Skottland. Det skotska Premier League-laget Heart of Midlothian spelar sina hemmamatcher här sedan 1886. Arenan kallas ofta Tynie av Hearts fans och kallas The Pink Bus Shelter av fansen från rivalerna i Edinburgh Hibernian FC. Tynecastle har för närvarande en kapacitet på 17 420, vilket gör den till det åttonde största i Skottland efter Murrayfield, Celtic Park, Ibrox, Hampden Park, Pittodrie Stadium, Rugby Park och Easter Road.
Тайнкасл Парк

«Тайнкасл Парк» (англ. Tynecastle Park) — футбольний стадіон в Единбурзі, Шотландія, домашня арена ФК «Гарт оф Мідлотіан». Стадіон відкритий 1886 року. У 1994–1997, 2017 роках поетапно реконструйований. Протягом 1996–2017 років мав назву «Тайнкасл Стедіум». Посилання Про стадіон на офіційному сайті ФК «Гарт оф Мідлотіан» [Архівовано 6 січня 2018 у Wayback Machine.] (англ.) Tynecastle Stadium на stadiumguide.com [Архівовано 22 січня 2018 у Wayback Machine.] (англ.)
Grain Earth House

Het Grain Earth House is een ondergrondse constructie ten noordwesten van de haven van Kirkwall op het Schotse eiland Mainland, het grootste van de Orkneyeilanden. Kenmerkend aan deze constructie is vooral de stenen trap die van het straatniveau naar het einde van de doorgang loopt. Het onderste deel is origineel. De gang vormt een bocht en komt uit op een boonvormige kamer van 1,5 meter hoog. Deze kamer wordt gesteund door vier rechtopstaande stenen. De gebruikte techniek is dry stone masonry. Ontstaan Rond 1000 voor Christus werden in Orkney voornamelijk grote stenen huizen en nederzettingen gebouwd, de zogenaamde brochs. Voorbeelden hiervan zijn de Broch of Gurness op Mainland en de Midhowe Broch op Rousay. Na enige honderden jaren werden deze verlaten en dit is waarschijnlijk de tijd waaruit de Earth Houses stammen. De meest algemene theorie gaat ervan uit dat Earth houses dienden als ondergrondse opslagkelders. Op 6,5 km afstand van Kirkwall bevindt zich de Rennibister Earth House. Beheer De vereniging van Historic Environment Scotland beheert Grain Earth House. Externe links (en) Historic Scotland, Grain Earth House (en) Orkneyjar.com, artikel over Grain Earth House Een website gericht op de geschiedenis van Orkney.
Elgin City

Elgin City (offiziell: Elgin City Football Club) ist ein schottischer Fußballverein aus Elgin. Der Verein spielt zurzeit in der Scottish League Two, der vierthöchsten Spielklasse im schottischen Fußball. Der Verein wurde 1893 gegründet. Durch eine Fusion aus zwei Vereinen der Region Moray entstand Elgin City. Seine Heimspiele trägt der Verein im Borough Briggs aus. Bis zum Jahr 2000 spielte Elgin in der Highland Football League, einer Liga, die zu dem Zeitpunkt noch nicht dem schottischen Profiliga-System angegliedert war. Im Jahr 2000 erfolgte dann die Aufnahme in die Scottish Football League, da die 4. Liga von 10 auf 12 Mannschaften aufgestockt wurde. Seither schaffte es Elgin nicht, in die 3. Liga aufzusteigen. Weblinks Offizielle Internetpräsenz
Elgin City Football Club

Le Elgin City FC est un club écossais de football basé à Elgin. Il évolue en troisième division nationale. Historique 1893 : fondation du club par fusion d'Elgin Rovers et de Vale of Lossie. Palmarès Compétitions locales 14 fois vainqueur de la Ligue des Champions des Highlands, la dernière fois en 1990. 5 fois vainqueur de la Coupe de la Ligue des Highlands, la dernière fois en 1998. 8 fois vainqueur de la Scottish Qualifying Cup, la dernière fois en 1990. 18 fois vainqueur de la Coupe d'Écosse du Nord, la dernière fois en 2004. Entraîneurs Joueurs Liens externes (en) Site officiel Ressources relatives au sport : Scorebar Transfermarkt Portail du football Portail de l’Écosse
Elgin City Football Club

L'Elgin City Football Club, meglio noto come Elgin City, è una società calcistica scozzese con sede nella città di Elgin. Milita in Scottish League Two, la quarta divisione del campionato scozzese, ininterrottamente dalla stagione 2000-2001. Storia L'Elgin City è stato fondato il 10 agosto 1893 a seguito della fusione tra due squadre cittadine, i Rovers e il Vale of Lossie. A lungo membro della Highland Football League, i bianconeri si sono imposti come uno dei club principali della categoria, vincendola in ben 14 occasioni e raggiungendo anche i Quarti di finale della Scottish Cup nella stagione 1967-1968. Nel 2000, grazie all'espansione della Scottish Professional Football League, l'Elgin City venne eletto in League Two insieme al Peterhead. Da allora milita nella quarta divisione del calcio scozzese con alterne fortune: i bianconeri non hanno mai vinto il campionato, partecipando diverse volte ai play-off promozione senza successo. D'altro canto, da quando il campionato prevede anche il rischio di una retrocessione, l'Elgin City è sempre stato in grado di evitare l'ultimo posto. Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su elgincity.net. (DE, EN, IT) Elgin City Football Club, su Transfermarkt, Transfermarkt GmbH & Co. KG. Elgin City Football Club, su int.soccerway.com, Livesport Group.
Elgin City FC

Elgin City is een Schotse voetbalclub uit Elgin in Moray. De club werd in 1893 opgericht toen de Elgin Rovers en Vale of Lossie fuseerden. De eerste wedstrijd op 7 oktober werd gespeeld tegen Rangers Athletic, ook uit Elgin. Op 31 juli 1895 trad de club toe tot de Highland Football League en versloeg in de eerste wedstrijd Citadel met 7-2. Elgin plaatste zich 3 keer op rij voor de beker van Schotland van 1908 tot 1910, de eerste Highland league club die dat deed, maar werd wel telkens in de eerste ronde uitgeschakeld. Vele spelers die later in de Scottish Football League zouden spelen begonnen hun carrière bij Elgin. Na WOI had de club geen stadion meer en slechts £14 op de bankrekening. Eerst werd op Cooper Park gespeeld en in 1921 werd het huidige stadion Borough Briggs in gebruik genomen. In de jaren 20 eindigde de club 4 keer in de top 3 en kwalificeerde zich evenveel keer voor de beker. In 1932 won de club voor het eerst de Highland League. In de jaren 60 was de club oppermachtig met 7 titels. Ook in de Schotse beker boekte de club succesjes, in 1967 werd Ayr United door de club uitgeschakeld en het volgende jaar de Albion Rovers (3-1), Forfar Athletic (3-1) en Arbroath FC (2-0) alvorens Morton FC de club uitschakelde in de kwartfinale. De jaren 80 waren iets minder en de club moest meestal tevreden zijn met een 2de plaats. In 2000 breidde de Premier League uit tot 12 clubs, zo kwamen er twee plaatsen vrij in de Third Division, die door Elgin City en Peterhead FC werden ingenomen. Elgin City FC is de enige club in het (semi)professionele Schotse voetbal die er niet in slaagde een keertje te promoveren. Erelijst Elgin City heeft (nog) geen belangrijke prijzen gewonnen. Eindklasseringen Records Grootste overwinning: 18-1 tegen Brora Rangers in 1960 Zwaarste nederlaag: 1-14 tegen Hearts in 1939 Hoogste aantal toeschouwers: 12 608 tegen Arbroath in 1968 Externe link Officiële website
Элгин Сити

«Э́лгин Си́ти» (англ. и скотс Elgin City F.C.) — шотландский футбольный клуб из города Элгин, выступающий в Лиге 2, четвёртом по силе дивизионе Шотландии. Основан в 1893 году, путём слияния двух клубов. Домашние матчи начиная с 1921 года проводит на стадионе «Боро Бриггс», вмещающем 4927 зрителей. В шотландской лиге «Элгин Сити» выступает с сезона 2000/01, за это время клуб ни разу не поднимался из третьего дивизиона. Лучший результат клуба в третьем дивизионе, 5-е место в сезоне 2005/06. Рекорды клуба Самая крупная победа: 18:1 в матче против «Брора Рейнджерс» 6 февраля 1960 года (в Кубке северной Шотландии) Самое крупное поражение: 1:14 в матче против «Харт оф Мидлотиан» 4 февраля 1939 года (в Кубке Шотландии 1938/39) Наибольшее число зрителей на домашнем матче: 12 608 в матче против «Арброта» 17 февраля 1968 года (в Кубке Шотландии 1967/68) Наибольшее количество матчей за клуб в рамках шотландской лиги: Дэвид Хинд 205 (2001—2008) Наибольшее количество голов за сезон в рамках шотландской лиги: Мартин Джонстон 20 (2005-06) Наибольшее количество голов за клуб в рамках шотландской лиги: Мартин Джонстон 38 (2005—2007) Ссылки Официальный сайт (англ.) Сайт болельщиков (англ.)
Елгін Сіті

«Елгін Сіті» (шотл. Elgin Ceety) — професійний шотландський футбольний клуб з міста Елгін. Виступає у шотландській Другій лізі як член Шотландської професійної футбольної ліги. Домашні матчі з 1921 року проводить на стадіоні «Боро Бріґґс», який вміщує 4 520 глядачів. Короткі відомості Футбольний клуб «Елгін Сіті» було засновано 10 серпня 1893 року шляхом злиття клубів «Роверз» (засновано в 1887 р.) та «Вейл оф Лоуссі» (1888). Проте назву «Елгін Сіті» ще раніше використовували два інших клуби. Перший було засновано в жовтні 1879-го, та він проіснував дуже короткий час. Другий — в жовтні 1884-го і діяв до 1887 року. Після заснування команда «Елгін Сіті» грала в футбольній лізі Хайленда, доки в 2000 році не вступила в Шотландську футбольну лігу. В тому році загальну кількість команд в Прем'єр-лізі та ШФЛ збільшили до 42, тому з'явилося два вакантних місця в Третьому дивізіоні ШФЛ. З того часу «Елгін Сіті» жодного разу не підіймались вище четвертого шотландського дивізіону. Найкращий результат клубу в цьому дивізіоні — 5-те місце в сезоні 2005-06. Посилання Офіційний сайт [Архівовано 19 листопада 2020 у Wayback Machine.]
Illes Treshnish

Les illes Treshnish és un grup d'illes pertanyents a l'arxipèlag de les Hèbrides Interiors, al nord-oest d'Escòcia. Aquestes illes estan situades a cinc quilòmetres a l'oest de l'illa de Mull, al mar de les Hèbrides, i formen part del Consell d'Argyll and Bute. Geografia Deshabitades i propietat del Hebridean Trust, el grup és compost de les següents illes: Cairn na Burgh Beag Cairn na Burgh Mòr Fladda Sgeir an Eirionnaich Sgeir a’ Chaisteil Lunga Bac Mòr (anomenada també Dutchman's Cap) Bac Beag Aquestes vuit illes s'arrengleren segons un eix nord-est - sud-oest, s'estenen una distància d'onze quilòmetres i les envolten esculls i alguns illots: Sgeir Blàr nan Each, An Calb, Sgeirean Mòr, Sgeirean na Giusaich, Bogha Ruadh, Sgeir an Fheòir, Tighchoie, Sgeih na h-lolaire, Sròn Urraidh,... Les illes són rocoses, envoltades de penya-segats que emmarquen cales amb platges. La pastura i les planes són el paisatge de terra ferma. Les illes Treshnish foren designades Site of Special Scientific Interes i Special Protection Area per les colònies d'ocells marins (escaterets, fratèrcula, etc.), les més importants de les quals es troben a Lunga. Aquestes illes són també un lloc de nidificació hivernal per a l'oca de galta blanca que arriba de Groenlàndia i una zona d'hàbitat de colònies de foca grisa. Les illes Treshnish també són conegudes pels seus castells en ruïna de Cairn na Burgh Beag i Cairn na Burgh Mòr. Enllaços externs The Hebridean Trust - Illes Treshnish Arxivat 2006-02-07 a Wayback Machine. (anglès) Zona d'Especial Protecció - Illes Treshnish Arxivat 2007-09-28 a Wayback Machine. (anglès)
Treshnish Isles

Die Treshnish Isles sind eine unbewohnte Inselgruppe, die zu den Inneren Hebriden in Schottland gehört. Geographie Die Inselgruppe liegt im Atlantischen Ozean rund 3 km südwestlich von Port Haunn auf der Isle of Mull sowie 5 km westlich von Gometra, der Nachbarinsel von Ulva. Die Treshnish Isles bestehen aus acht kleinen Inseln, die zusammen eine Fläche von 2,4 km² aufweisen. Sie erstrecken sich über eine Länge von gut 10 Kilometern von Nordost nach Südwest. In dieser Reihenfolge gehören folgende Inseln und Skerries (schottisch-gälisch: Sgeir) zur Inselgruppe: Cairn na Burgh Beag Cairn na Burgh Mòr Fladda Sgeir an Eirionnaich Sgeir a' Chaisteil Lunga mit dem Dun Cruit (Dùn Cruit) Bac Mòr Bac Beag Lunga ist mit 0,81 km² Fläche die größte Insel, gefolgt von Fladda. Lunga ist auch die höchste Insel, die im Cruachan eine Höhe von 103 Metern erreicht, gefolgt von Bac Mòr, deren ehemaliger Vulkankegel Dutchman’s Cap 86 Meter hoch ist. Flora und Fauna Die Treshnish Isles sind ein Rückzugsgebiet für die Kegelrobbe (Halichoerus grypus) sowie ein bedeutendes Brutgebiet für zahlreiche Seevögel, unter anderen für die Sturmschwalbe (Hydrobates pelagicus), den Papageitaucher (Fratercula arctica) und die Trottellumme (Uria aalge). Die Inseln sind daher sowohl für eine Special Protection Area wie auch eine Special Area of Conservation und für eine Site of Special Scientific Interest vorgeschlagen. Weblinks Treshnish Isles beim Joint Nature Conservation Committee (englisch) Treshnish Isles auf der Argyll Marine SAC-Webseite (englisch) Treshnish Isles auf der Seite des Hebridean Trust (englisch) Einzelnachweise
Islas Treshnish

Las Islas Treshnish forman un archipiélago de pequeñas islas e islotes en Escocia, concretamente al oeste de la isla de Mull, en el Area Council de Argyll y Bute. Son pues, parte de las Hébridas Interiores. De norte a sur, las islas más grandes incluyen: Cairn na Burgh Beag Cairn na Burgh Mòr Fladda, Sgeir an Eirionnaich Sgeir a' Chaisteil Lunga Bac Mòr, Bac Beag Enlaces externos The Hebridean Trust
Îles Treshnish

Les îles Treshnish sont un groupe d'îles appartenant à l'archipel des Hébrides intérieures en Écosse. Ces îles sont situées à cinq kilomètres à l'ouest de Mull, dans la mer des Hébrides, et font partie du Council area d'Argyll and Bute. Géographie Inhabitées et propriété du Hebridean Trust, le groupe est composé des îles de : Cairn na Burgh Beag Cairn na Burgh Mòr Fladda Sgeir an Eirionnaich Sgeir a’ Chaisteil Lunga Bac Mòr (aussi appelée Dutchman's Cap) Bac Beag Ces huit îles s'alignent selon un axe Nord-Est - Sud-Ouest sur une distance de onze kilomètres et sont entourées par des récifs et des îlots : Sgeir Blàr nan Each, An Calb, Sgeirean Mòr, Sgeirean na Giusaich, Bogha Ruadh, Sgeir an Fheòir, Tighchoie, Sgeih na h-lolaire, Sròn Urraidh, ... Les îles sont rocailleuses, entourées de falaises encadrant des criques qui abritent des plages. Des pâturages et des landes y poussent. Faune & flore Les îles Treshnish ont été désignées zone de protection spéciale et site d'intérêt scientifique spécial pour leurs colonies d'oiseaux de mer (océanites tempête, macareux, etc.) dont les plus importantes se trouvent à Lunga. Les îles sont également un lieu de nidification hivernal pour les bernaches nonnette venant du Groenland et un lieu de vie pour des colonies de phoques gris. Histoire Il existe, sur les îles, plusieurs probables duns qui seraient dateraient de l'âge du fer. On sait peu de choses sur leur histoire, mais ces points de repère furent importants pour les colons nordiques lors de leur conquête dans les premières années du Royaume de Man et des Îles. Il existe sur Lunga un village de blacks houses qui fut abandonné en 1857. Les îles ont été achetées en 1938 par l'exploratrice et naturaliste Jean Rankin (en). Elles ont été vendues au Hebridean Trust en 2000. Tourisme En raison de la beauté et de l'éloignement des îles et de l'abondance de la faune, en particulier les macareux, elles sont très populaires auprès des touristes qui les visitent en bateau, surtout Lunga, pour des excursions d'une journée pendant l'été. Château Les îles Treshnish sont aussi connues pour leurs châteaux forts en ruine sur Cairn na Burgh Beag et Cairn na Burgh Mòr. Référence (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Treshnish Isles » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Liens externes (en) The Hebridean Trust - Treshnish Isles (en) Zone de protection spéciale - Treshnish Isles Portail de l’Écosse Portail des îles
Treshnish Isles

Treshnish Isles är öar i Storbritannien. De ligger i kommunen Argyll and Bute och riksdelen Skottland, i den nordvästra delen av landet, 700 km nordväst om huvudstaden London. Arean är 2,4 kvadratkilometer. Där finns sju öar i gruppen: Bac Mor, Lunga, Fladda, Bac Beag, Sgeir an Eirionnaich, Sgeir na h-Iolaire, Sgeir an Fheoir, Cairn na Burgh More, Cairn na Burgh Beg och Sgeir a'Chaisteil. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Treshnish Isles.
Kloster Kinloss

Das Kloster Kinloss (En: Kinloss Abbey; Gäl. Abaid Chinn Lois) ist ein ehemaliges Zisterzienserkloster in Schottland. Es liegt rund fünf Kilometer östlich von Forres in der Council Area Moray. Geschichte Das Kloster wurde im Jahr 1150 vom schottischen König David I. gestiftet, der nach der Legende hierher von einer weißen Taube geleitet worden sein soll, als er sich im Wald verirrt hatte. Kloster Kinloss war eine Tochtergründung von Melrose Abbey, das wiederum ein Tochterkloster von Rievaulx Abbey war. Von Kinloss Abbey gingen die Tochtergründungen Kloster Culross und Kloster Deer aus. Die Abtei war eines der wohlhabendsten Klöster in Schottland; sie besaß seit 1312 wertvolle Lachsfangrechte im Fluss Findhorn. Nach der schottischen Reformation diente das 1601 aufgelöste Kloster als Steinbruch. Bauten und Anlage Von den Klostergebäuden ist wenig erhalten. Es stehen noch ein rundbogiger Zugang, das gewölbte Ostende der Kirche und Teile des Abtshauses. Die Reste liegen in einem öffentlichen Friedhof und sind daher frei zugänglich. Weblinks Kinloss Abbey Trust Eintrag zu Kloster Kinloss auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
Kinloss Abbey

Kinloss Abbey is a Cistercian abbey at Kinloss in the county of Moray, Scotland. The abbey was founded in 1150 by King David I "in order to extend the benefits of civilisation to the remoter regions under his sway." The legend of its founding is similar to that of the founding of Holyrood Abbey. According to the legend, while hunting, the king lost his way in the woods but was rescued by a deer, which guided him to a clearing. He was later persuaded by a vision, which he regarded to have been sent by the Virgin Mary, to build a church there in her honor. It was first colonised by monks from Melrose Abbey. It received its Papal Bull from Pope Alexander III in 1174, and later came under the protection of the Bishop of Moray in 1187. The abbey went on to become one of the largest and wealthiest religious houses in Scotland, receiving the valuable salmon fishing rights on the River Findhorn from Robert the Bruce in 1312, subsequently renewed by James I and James IV. During its history the abbey has received many royal visitors, including Edward I in 1303, Edward III in 1336 and Mary, Queen of Scots, in 1562. The most renowned of the 24 abbots the monastery had was Robert Reid. Reid introduced organised education, erecting a new fireproof library enriched with volumes belonging to him personally and, in 1537, a new abbot's house. He became Bishop of Orkney in 1541. In his will of 1583, he bequeathed "8000 merks 'for to big [build] ane college' in the Burgh of Edinburgh." While a student in Paris, Robert Reid formed a friendship with John Ferrerius, a native of the Piedmont region in Italy, and in 1528 invited him to Kinloss to serve as an educator. While there, Ferrerius wrote a long account of the various abbots of Kinloss and their works, the majority of which have not survived. The abbey and its lands were part of the Barony of Muirton and the Lordship of Kinloss at various times. In 1553, Bishop Reid was succeeded as abbot by his nephew, Walter Reid, whose abbacy coincided with the upheavals of the Protestant Reformation in Scotland. During that time, a great part of the lands of Kinloss were alienated to the Crown. Edward Bruce commendator after the Reformation, was granted some of the lands and fishing areas of Kinloss, raising him to the temporal lordship, Lord Bruce of Kinloss. In 1645 the remaining buildings of the abbey were conveyed to Alexander Brodie of Lethen, who sold the materials for the construction of Oliver Cromwell’s citadel at Inverness. Few of the monastic buildings remain standing today. The remains of the abbey are now situated within a graveyard owned by the local authority, and are therefore accessible at all times. They are designated a scheduled monument. See also Abbot of Kinloss, for a list of abbots and commendators List of listed buildings in Kinloss Scheduled monuments in Moray References External links Kinloss Abbey Trust "Kinloss". Catholic Encyclopedia.