NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castell de Dumbarton

El castell de Dumbarton és la fortalesa més antiga d'Escòcia i la Gran Bretanya. Es troba en un banyó volcànic de basalt conegut com a Dumbarton Rock, a la ciutat escocesa de Dumbarton. Història El castell de Dumbarton ha estat un punt estratègic ja des de l'edat del ferro. Els seus habitants comerciaren amb els romans i l'existència de la fortalesa queda registrada en una carta que sant Patrici va escriure al rei Ceretic d'Alt Clut en el segle v. Època medieval Des del segle v al segle ix, el castell fou el centre de l'independent Regne de Strathclyde. El rei dels britons establert al castell de Dumbarton cap al 570 fou Riderch I d'Alt Clut, que apareix en diverses obres de literatura de Gal·les i es diu que durant el seu regnat el mag Merlí es va allotjar al castell. El 756, un exèrcit combinat de pictes i soldats de Northumberland va assetjar i capturar el castell per un parell de dies, abans de ser recuperat per la gent de Dumbarton. Més tard, el 870, fou de nou assetjat i capturat, aquest cop pels vikings, que obtingueren un nombrós contingent d'esclaus. La independència d'aquest regne va començar a davallar amb la mort del rei Owen el Calb i l'entrada en escena de la dinastia de Kenneth I d'Escòcia. Ja sota control d'Escòcia, Dumbarton va formar part de la cadena de castells de la família reial. Després de la derrota escocesa durant la batalla de Halidon Hill el 1333, fou refugi del rei David II d'Escòcia i la seva muller Joana de la Torre. El 1425, el castell fou atacat per James Mor Stewart, el fill més jove de Murdoch Stewart, duc d'Albany, que havia estat empresonat pel rei Jaume I d'Escòcia acusat de traïció. James, conegut com James el Gras, va liderar una rebel·lió contra el rei i va atacar Dumbarton; cremà el poble, però fou incapaç de capturar el castell, defensat per John Colquhoun. Segles xvi i xvii Durant la Guerra angloescocesa de 1544-1551, el castell fou ocupat per Robert Stewart, bisbe de Caithness, que comptava amb el suport del rei anglès Enric VIII. Els escocesos recuperaven el castell vint anys més tard. El 1548, després de la batalla de Pinkie, la infanta Maria I d'Escòcia es va refugiar al castell durant uns mesos, abans de fugir a França, on es casaria amb el jove futur rei Francesc II de França. Després de la mort d'Oliver Cromwell el 1658, el castell perdria part de la seva importància, però tot i això seguiria en mans de l'exèrcit fins a la Segona Guerra mundial. Galeria Referències Enllaços externs Clyde Waterfront Heritage, Dumbarton Castle Arxivat 2014-04-13 a Wayback Machine.. www.rampantscotland.com Dumbarton Castle. Electric Scotland on the castle. Map of Geoffrey of Monmouth's Britain.
Dumbarton Castle

Dumbarton Castle (skotsk gælisk: Dùn Breatainn; walisisk: Alt Clut) er en borg ved byen Dumbarton, Skotland. Den har den længste nedskrevne historie af nogen fæstning i Skotland. Slottet ligger på en vulkansk plug af basalt kendt som Dumbarton Rock, der er 73 m høj. Området omkring Dumbarton Rock har været beboet siden jernalderen og fungerede som en strategisk bosættelse. Under romersk Britannien handlede befolkningen med romerne, og den første skriftlige omtale af stedet findes i et brev fra Skt. Patrick til kong Ceretic of Alt Clut i 400-tallet. I den tidlige middelalder blev Dumbarton identificeret som Cair Brithon, et af de 28 bycentre nævnt af Nennius, og fungerede som hovedsæde for det brittoniske Kongeriget Strathclyde. I år 756 blev fæstningen midlertidigt erobret af piktere og northumbrianere, men generobrede kort efter. I 870 blev Dumbarton belejret af de irsk-baserede vikingekonger Amlaíb Conung og Ímar, som efter fire måneders belejring indtog borgen og førte mange fanger til Irland. Efter ødelæggelsen forsvinder stedet fra kilderne indtil 1200-tallet, hvor det genoptræder som et vigtigt kongeligt slot i Skotland. I middelalderen blev Dumbarton Castle et centralt kongeslot og var bl.a. stedet, hvor William Wallace blev ført efter sin tilfangetagelse. I 1300- og 1400-tallet tjente slottet som tilflugtssted for kong David 2. af Skotland og senere Robert 2. af Skotland. Under James 4. blev Dumbarton et maritimt centrum og base for den skotske flåde. I 1500-tallet spillede slottet en vigtig rolle under konflikterne omkring Mary, Queen of Scots, herunder den mariske borgerkrig, og fungerede siden som fængsel og militærbase helt op i nyere tid. Referencer Eksterne henvisninger
Dumbarton Rock

Il castello di Dumbarton, presso l'omonima città scozzese, è la fortezza più antica che si conosce in Gran Bretagna. Sorge su una cupola di basalto vulcanico conosciuta col nome di Dumbarton Rock, collocazione che ne ha fatto uno snodo strategico sin dall'età del ferro. Storia Almeno dall'Età del ferro (ma probabilmente da molto prima) fu il sito di un insediamento strategicamente molto importante, i cui abitanti avevano rapporti commerciali coi Romani. La presenza di un insediamento in questo luogo viene rivelata per la prima volta da una lettera di san Patrizio indirizzata a re Ceretic nel tardo V secolo. Dal V al IX secolo fu la capitale del regno britannico di Alt Clut. Attorno al 570 il sovrano di Dumbarton era Riderch Hael, che compare nelle leggende vichinghe. Si narra che durante il suo regno mago Merlino risiedette ad Alt Clut. Nell'870, dopo quattro mesi di assedio, i vichinghi conquistarono Dumbarton Rock. L'effettiva indipendenza di Strathclyde terminò con la morte di Eogan II di Strathclyde, che morì nel 1018, e la presa di potere nella regione da parte della dinastia di Kenneth I di Scozia. Dumbarton (Dun Breatann, che significa la fortezza dei britanni) divenne poi un importante castello dei re di Scozia. La sua importanza andò scemando dopo la morte di Oliver Cromwell nel 1658. Ma le minacce rappresentate dai giacobiti e dai francesi nel XVIII secolo portarono a una ristrutturazione e a una rifortificazione, e così il castello continuò a essere presidiato fino alla seconda guerra mondiale. Bibliografia John Irving, Dumbarton Castle, Its Place in the History of Scotland, Dumbarton, Bennett & Thomson, 1917. The correspondence of Robert Bowes, of Aske, esquire, the ambassador of Queen Elizabeth in the court of Scotland, Londra, Surtees Society, 1842. Dorothy Wordsworth, Recollections of a Tour Made in Scotland AD 1803, Edimburgo, David Douglas, 1894. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Dumbarton Rock
Castelo de Dumbarton

O Castelo de Dumbarton localiza-se na cidade de Dumbarton, West Dunbartonshire, na Escócia. David Nash Ford propôs que Dumbarton fosse o Cair Brithon ("Forte dos Britânicos") listado por Nennius entre as 28 cidades da Grã-Bretanha sub-romana. Dumbarton foi o centro do antigo reino de Strathclyde, que perdurou do século V até 1018. O castelo ergue-se no topo de um rochedo vulcânico, em posição dominante sobre o estuário do rio Clyde, tendo se constituído num importante refúgio real. O Castelo de Dumbarton é propriedade do estado e é legalmente protegida pelo governo escocês como um monumento antigo, para conservá-la para as gerações futuras. Atividades como escalada são proibidas; qualquer alteração ou dano causado é considerado crime. Referências Ligações externas «Historic Scotland» (em inglês)
Замок Дамбартон

Замок Дамбартон (англ. Dumbarton Castle) — средневековый шотландский замок, который расположен в городе Дамбартон, в области Уэст-Данбартоншир, в Шотландии. История Александр II из Шотландии построил замок около 1220 года, в качестве защиты от угрозы со стороны Норвегии, правители которой управляли Гебридами и островами в Клайде. В 1305 году сэр Джон Ментейт, хранитель замка Дамбартон, поймал сэра Уильяма Уоллеса и передал его Англии для суда и казни. Расположение замка вдали от политического центра Шотландии несколько уменьшило его значение. Замок стал прибежищем для Давида II (в 1333 и 1334 годах) и Марии Стюарт (в 1548 году), пока корабли не смогли отвезти их во Францию. В 1674 году в замке содержался под стражей заместитель командующего Королевской армии в Шотландии генерал Уильям Драммонд, которого обвинили в тайных симпатиях к мятежным ковенантерам. См. также Список замков Шотландии Уильям Драммонд Уильям Уоллес Давид II Мария Стюарт Ковенантское движение Примечания Ссылки Информация про замок на сайте Historicenvironmental.scot Статья о замке на Undiscoveredscotland.co.uk Статья о замке на Electricscotland.com
Замок Дамбартон

Замок Дамбартон (англ. Dumbarton) знаходиться в графстві Дамбартоншир. Історія В 1674 р. в замку утримувався під вартою замісник командуючого Королівської армії в Шотландії генерал Вільям Драммонд, якого звинуватили в потаємних симпатіях до мятіжних ковенантерів. Див. також Дамбартон Список замків Шотландії Ресурси Інтернету Стаття про замок на Undiscoveredscotland.co.uk [Архівовано 23 жовтня 2013 у Wayback Machine.] Стаття про замок на Electricscotland.com [Архівовано 31 липня 2013 у Wayback Machine.] Clyde Waterfront Heritage, Dumbarton Castle www.rampantscotland.com Dumbarton Castle [Архівовано 31 березня 2014 у Wayback Machine.] Electric Scotland on the castle [Архівовано 31 липня 2013 у Wayback Machine.] Map of Geoffrey of Monmouth's Britain [Архівовано 17 грудня 2013 у Wayback Machine.], including Dumbarton, Siân Echard, University of British Columbia
Dun a' Chaolais

Dun a' Chaolais is een broch, een gebouw uit de IJzertijd, gelegen op het eiland Vatersay (in het Schots-Gaelisch: Bhatarsaigh) in de Schotse Buiten-Hebriden. Locatie en naam Dun a' Chaolais ligt boven op een heuvel ten westen van de doorgaande weg op Vatersay. Deze weg begint als een zijweg van de A888 op het noordelijker eiland Barra en gaat via een dam die sinds 1991 de twee eilanden met elkaar verbindt, door naar Vatersay. De broch ligt een halve kilometer ten zuiden van de plaats Caolis. Vanaf de broch heeft men uitzicht over een groot deel van het eiland en de omliggende zee. Dun a' Chaolais staat overigens vanaf de weg niet aangegeven. De term "dun" in de naam betekent dat het om een versterkte plaats gaat. "Chaolais" geeft aan dat er sprake is van een zeestraat. De naam "Dun a' Chaolais" betekent dus "Fort bij de zeestraat". Geschiedenis Tot in 2009 zijn er nog geen officiële opgravingen verricht bij Dun a' Chaolais. Er is derhalve weinig bekend over de bouw en de periode. De meeste brochs stammen uit de periode van 100 v. Chr. tot 100 na Chr., dus vermoedelijk stamt ook deze broch uit die periode. Bouw Zoals alle brochs bestaat Dun a' Chaolais uit een rond stenen gebouw met een ronde ruimte in het centrum. In een broch bestaat de muur vanaf het niveau van de eerste etage altijd uit twee wanden die parallel aan elkaar lopen. Deze wanden zijn op een aantal niveaus met elkaar verbonden door platte stenen, waardoor galerijen ontstaan. Op grondniveau zijn er twee varianten in de brochs te onderscheiden; brochs die op dit niveau een solide muur hebben (solid-based brochs) en brochs die ook al op dit niveau een muur bestaande uit twee wanden hebben (ground-galleried brochs). Het is lastig te beoordelen tot welk type broch Dun a' Chaolais behoort, aangezien het binnenste van de broch is opgevuld met grond en stenen. Het lijkt om een ground-galleried broch te gaan. De platte stenen die de eerste galerij vormen zijn op enkele plaatsen nog zichtbaar in de muur. De diameter van het totale gebouw is zestien meter, terwijl de diameter van de binnenste ronde ruimte acht meter is. De hoogte van de muur is nog ongeveer één meter. Volgens oudere beschrijvingen bevindt de toegang tot de broch zich aan de noordoostelijke of noordwestelijke zijde en is ongeveer 1,5 meter breed. Aan weerszijden van deze toegang bevonden zich kamers in het inwendige van de muur, zogenaamde guard-cells. Ten noordwesten van de broch bevindt zich een kleine ommuurde plaats. Ook ten zuiden en zuidoosten van de brochs zijn er resten te vinden van ten minste twee gebouwen. Men neemt aan dat deze laatste gebouwen van latere datum zijn, vermoedelijk zelfs pas afkomstig uit de middeleeuwen. Voor de constructie van die gebouwen zijn destijds stenen gebruikt van de broch. Afbeeldingen
Castillo de Drumlanrig

El Castillo de Drumlanrig en una enorme casa de campo situada al sudoeste de Escocia, cerca de Thornhill, en Dumfries and Galloway. Su propietario es el Duque de Buccleuch. Pese a su nombre, en realidad se trata de una casa de campo de estilo barroco, sin función militar aunque anteriormente en el mismo sitio se irguieron dos castillos defensivos. El edificio fue construido entre 1684 y 1691 para el primer Duque de Queensberry. En 1810 fue heredada por el tercer duque de Buccleuch tras la muerte de su abuela, Lady Jane Douglas, hija del segundo Duque de Queensberry. Una de las primeras cosas que nota un visitante es la "gran avenida panorámica" que lleva hasta el frente del castillo. La construcción se sitúa sobre un terreno labrable y, en determinados momentos del año, pueden verse a las ovejas rodeando la avenida. En agosto de 2003, una pintura atribuida a Leonardo da Vinci, Virgen de la rueca, valuada en 30 millones de libras esterlinas, fue robada del castillo.​ Fue hallada cuatro años después, en 2007, por la policía británica en Glasgow y examinada por peritos para determinar si era la robada o una imitación.​ Referencias Enlaces externos Sitio oficial (en inglés) Fotografías en Flickr
Château de Drumlanrig

Le château de Drumlanrig est un château écossais situé dans le district de Dumfries and Galloway et classé dans la liste des monuments historiques du Royaume-Uni. Il est la propriété du duc de Buccleuch. Le bâtiment, construit entre 1679 et 1689 en grès rose, est typique de l'architecture Renaissance de la fin du XVIIe siècle. Il a été édifié à l'emplacement d'une ancienne forteresse appartenant aux Douglas et surplombant Nith Valley. Le château actuel dispose de 120 pièces, 17 tourelles et quatre tours. Il abrite une des deux versions originales du tableau La Madone aux fuseaux peint par Léonard de Vinci et son atelier, volé en 2003, mais retrouvé et restitué en 2007. Source de la traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Drumlanrig Castle » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Liste des châteaux écossais Portail de l’Écosse Portail des châteaux Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Castello di Drumlanrig

Il castello di Drumlanrig è situato nella proprietà Queensberry nella contea di Dumfries e Galloway, in Scozia. L'edificio è la dimora del duca di Buccleuch e Queensberry. Storia Il Pink Palace di Drumlanrig, costruito tra il 1679 e il 1689 con una caratteristica arenaria rosa, costituisce un esempio dell'architettura rinascimentale della fine del diciassettesimo secolo. Il castello ha 120 stanze, 17 torrette e 4 torri. Collezioni Il castello ospita la collezione di dipinti del duca di Buccleuch che annovera la Vecchia leggente di Rembrandt, e la Madonna dei Fusi di Leonardo da Vinci, trafugata nel 2003 e recuperata nel 2007 dopo essere stata ritrovata a Glasgow, e molti altri dipinti, tappezzerie e suppellettili di valore. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Drumlanrig Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su drumlanrigcastle.co.uk.
Drumlanrig Castle

Drumlanrig Castle is een zeventiende-eeuws kasteel, eigenlijk een landhuis, in renaissancestijl, gelegen 4,8 kilometer ten noordwesten van Thornhill in de Schotse regio Dumfries and Galloway. Geschiedenis James Douglas, tweede graaf van Douglas en van Mar was eigenaar van Drumlanrig, dat behoorde tot het graafschap van Mar. In 1357 werd door de familie Douglas in Drumlanrig een kasteel gebouwd. James stierf in Otterburn in 1388. Zijn onwettige zoon William volgde hem op als eerste baron van Drumlanrig. Dit gebied bleef in handen van zijn afstammelingen door de eeuwen heen. In 1549 werd het kasteel geplunderd door de Engelsen. In 1575 werd het kasteel vernietigd, omdat de familie Mary, Queen of Scots steunde. Het kasteel moet hersteld zijn aangezien in 1617 Jacobus VI op het kasteel verbleef. In 1650 had het kasteel een garnizoen van de troepen van Oliver Cromwell. Het huidige Drumlanrig Castle werd gebouwd door William Douglas, eerste hertog van Buccleuch tussen 1679 en 1691. De architecten waren Robert Mylne, de hofarchitect, en zijn schoonzoon James Smith. Delen van het veertiende-eeuwse kasteel werden opgenomen in het nieuwe kasteel. William bracht echter maar één nacht door op zijn nieuwe kasteel en besloot dat het hem niet beviel; hij woonde de rest van zijn leven in Sanquhar Castle. Na zijn dood in 1695 maakte zijn zoon James, de tweede graaf, Drumlanrig Castle weer tot hoofdzetel van de familie. Bouw Drumlanrig Castle is gebouwd van roze zandsteen. Het kasteel volgt min of meer een vierkante plattegrond met torens op elk van de hoeken. In het midden is een binnenplaats. Op elke hoek van de binnenplaats bevindt zich een toren met wenteltrap. De torens hebben pepperpot-torentjes. In 1827 werden er restauraties uitgevoerd. De familie Buccleuch heeft in het kasteel een collectie van kunstwerken van onder andere Hans Holbein de Oude, Rembrandt van Rijn, Thomas Gainsborough en Leonardo da Vinci. Beheer Drumlanrig Castle is privé-eigendom. Het kasteel is beperkt toegankelijk voor publiek. Bron M. Coventry, The Castles of Scotland (2006), Fourth Edition, Birlinn Limited, ISBN 1-84158-449-5, Blz. 258-259. Externe links (en) Drumlanrig Castle, de officiële website. (en) Royal Commission on Ancient and Historical Monuments of Scotland, Drumlanrig Castle
Zamek Drumlanrig

Zamek Drumlanrig (ang. Drumlanrig Castle) − zamek położony w Thornhill, Dumfries and Galloway w Szkocji. W zamku znajduje się ekspozycja części zbiorów kolekcji księcia Buccleuch. Historia Zbudowany z różowego piaskowca w latach 1679−1691 w miejscu XV-wiecznej fortecy. Przypisy
Castelo de Drumlanrig

O Castelo de Drumlanrig (Lang-en|Drumlanrig Castle) é um grande palácio rural localizado perto de Thornhill, na região de Dumfries and Galloway, no sudoeste da Escócia. Apesar do seu nome, este edifício é, na verdade, um palácio barroco, não possuindo qualquer função militar, embora se tenham erguido no mesmo lugar dois castelos defensivos anteriores. Esta grande mansão campestre é uma das mais importantes construções do Renascimento. Foi construído entre 1679 e 1691 para o 1° Duque de Queensberry. Em 1810, o 3° Duque de Buccleuch herdou Drumlanrig de sua avó, lady Jane Douglas, filha do 2° Duque de Queensberry. Uma das primeiras coisas que o visitante encontra é a "grande avenida" que conduz à frente do palácio. A casa fica situada em terras agrícolas, e na época certa do ano podem ser vistas ovelhas nos campos que englobam a "grande avenida". É considerado um sítio magnífico, digno duma visita. Em agosto de 2003, a pintura Virgem do Fuso, de Leonardo da Vinci, foi furtada do castelo. Avaliada em 30 milhões de libras esterlinas, foi encontrada, em 4 de outubro de 2007, pela polícia britânica, tendo sido examinada por peritos para atestar a sua autenticidade. Galeria Ligações externas «Página oficial» (em inglês) «Imagens do Drumlanrig Castle». no Flickr. «Artigo da BBC: pintura de Da Vinci é roubada» (em inglês)
St Vigeans Parish Church

Die St Vigeans Parish Church ist eine Pfarrkirche der presbyterianischen Church of Scotland in der schottischen Kleinstadt Arbroath in der Council Area Angus. 1971 wurde das Bauwerk in die schottischen Denkmallisten in der höchsten Denkmalkategorie A aufgenommen. Eine Bruchsteinmauer umfriedet das Areal, die separat als Kategorie-B-Bauwerk geschützt ist. Geschichte Das Kirchengebäude befindet sich vermutlich an einem frühchristlichen Standort in Schottland, der seit dem 7. Jahrhundert genutzt wird. Hiervon zeugt auch die große Anzahl piktischer Symbolsteine und Kreuzplatten, die auf dem Kirchengelände aufgefunden wurden und heute im Museum von St Vigeans ausgestellt sind. Die ältesten Fragmente der heute erhaltenen St Vigeans Parish Church stammen aus dem 12. Jahrhundert. David of Bernham, Bischof von St Andrews, konsekrierte die Kirche im Jahre 1242. Im Laufe des 13., 15. und 19. Jahrhunderts wurde die Kirche überarbeitet und erweitert. So wurden im 15. Jahrhundert die Seitenschiffe sowie der Glockenturm ergänzt. Im Jahre 1871 wurde Robert Rowand Anderson mit der Restaurierung der Kirche betraut. Beschreibung Die St Vigeans Parish Church steht auf einer Anhöhe am rechten Ufer des Brothock Water am Nordostrand von St Vigeans, einem Vorort Arbroaths. Der aus dem 15. Jahrhundert stammende Glockenturm ist der Kirche an der Westseite vorgelagert. Der Ostgiebel schließt mit einer polygonalen Apsis. Einzelnachweise Weblinks St Vigeans Church, Arbroath, Scotland’s Churches Trust Eintrag zu St Vigeans, Kirkstyle, St Vigeans Parish Church And Churchyard auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch)
St Vigeans Church

St Vigeans Church is a Church of Scotland parish church, serving the parish of the ancient village of St Vigeans on the outskirts of Arbroath, Angus, Scotland. The church was rebuilt in the 12th century but not consecrated until 1242 by David de Bernham, Bishop of St Andrews. The church underwent some alteration in the 15th century, but suffered very little change following the Scottish Reformation of 1560. A major restoration was carried out in 1871 by the Scottish Victorian architect Robert Rowand Anderson. See also List of Church of Scotland parishes List of Category A listed buildings in Angus References External links St Vigeans Church
St Vigeans Church

De St Vigeans Church, ook geschreven als St Vigean's Church, is de twaalfde-eeuwse parochiekerk van St Vigeans, dat aan de noordzijde van Arbroath ligt, in de Schotse regio Angus. Beschrijving De St Vigeans Church met omringende begraafplaats is gesitueerd op een heuvel, waar in vroegere tijden reeds een religieuze nederzetting van Keltische origine was gevestigd. Dit blijkt uit een aantal Normandische stenen die er gevonden zijn en een groot aantal Pictische stenen, die thans bekendstaan als de St Vigeans Sculptured Stones. De naam van de kerk is afgeleid van Vigianus. Dit is de verlatijnse vorm van de naam van Sint Fechin of Sint Fohbar, een Ierse heilige die overleed in 664. Pas in 1242 werd de kerk ingezegend door bisschop De Bernham. De kerk bestond voor een restauratie in 1871 uit een centraal schip met acht traveeën met noord- en zuidkapellen en een westelijke toren. Op de plaats van de noordelijke kapel stond een eerdere Normandische kerk. Delen van de oostelijke en westelijke gevel zijn geïncorporeerd in de huidige kerk. In het midden van de vijftiende eeuw werd de kerk aan de zuidzijde groter gemaakt en in 1485 werd de zuidelijke kapel gebouwd. In 1871 werd een grote apsis en een tweede noordelijke kapel gebouwd, tevens werd de toren verhoogd. Het orgel werd gemaakt door Harrison in 1875. Beheer De St Vigeans Church wordt beheerd door de Church of Scotland. Externe links (en) Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, St Vigeans, Kirkstyle, St Vigeans Parish Church and Churchyard[dode link] (en) Website van St Vigeans Church