NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
U-995

U-995 — німецький середній підводний човен типу VIIC/41, що входив до складу Військово-морських сил Третього Рейху за часів Другої світової війни. Закладений 25 листопада 1942 року на верфі № 195 компанії Blohm + Voss у Гамбурзі, спущений на воду 22 липня 1943 року. 16 вересня 1943 року корабель увійшов до складу 5-ї навчальної флотилії ПЧ ВМС нацистської Німеччини. Історія служби U-995 належав до німецьких підводних човнів типу VIIC/41, однієї з модифікацій найчисленнішого типу субмарин Третього Рейху, яких випущено 703 одиниці. Службу розпочав у складі 5-ї навчальної флотилії ПЧ. З 1 червня 1944 року перебував у бойовому складі 13-ї флотилії, а 1 березня 1945 року включений до складу 14-ї флотилії ПЧ. З 18 травня 1944 до 25 березня 1945 року підводний човен здійснив 9 бойових походів, діючи переважно в арктичних водах, провівши 168 діб у морі, під час яких потопив 3 транспортних судна (сумарною водотоннажністю 1560 GRT), 1 військовий корабель (105 тонн), 1 допоміжне військове судно (633 GRT), а також спричинив одному судну невиправних пошкоджень (7 176 GRT). Наприкінці війни, 8 травня 1945 року, U-995 капітулював союзникам у Тронгеймі, Норвегія, у несправному стані. 9 грудня був переданий британцям, але через поганий технічний стан залишився на місці. У жовтні 1948 року його передали у власність Норвегії. 1 грудня 1952 року після проведення ремонту та модернізації трофейний підводний човен U-995 став норвезьким підводним човном «Каура» (норвезький клас «K»), а в 1965 році його вивели з експлуатації Королівського флоту Норвегії. Потім човен запропонували уряду Західної Німеччини за церемоніальну ціну в одну німецьку марку. Пропозицію відхилено; однак човен врятувала Ліга ВМС Німеччини. U-995 став кораблем-музеєм у Військово-морському меморіалі Лабе в жовтні 1971 року. Командири Капітан-лейтенант Вальтер Кентопп (16 вересня 1943 — 9 жовтня 1944) Оберлейтенант-цур-зее резерву Ганс-Георг Гесс (10 жовтня 1944 — 9 травня 1945) Перелік затоплених U-995 суден у бойових походах Див. також Saukko (підводний човен) Amphitrite (Q159) USS Cuttlefish (SS-171) С-3 (підводний човен СРСР) Enrico Dandolo (1938) HMS Ultimatum (P34) Примітки Виноски Джерела Джерела U-995. на uboat.net. (англ.) Література Gröner, Erich; Jung, Dieter; Maass, Martin (1991). Die Schiffe der Deutschen Kriegsmarine und Luftwaffe 1939-45 und ihr Verbleib von Erich Gröner. Bearbeitet von Dieter Jung und Martin Maass. München, J. F. Lehmanns Verlag, (1972). (нім.) Gröner, Erich; Jung, Dieter; Maass, Martin (1991). U-boats and Mine Warfare Vessels. German Warships 1815—1945. 2. Translated by Thomas, Keith; Magowan, Rachel. London: Conway Maritime Press. ISBN 0-85177-593-4. (англ.) Блэйр К. Подводная война Гитлера (1939—1942): Охотники = Clay Blair: Hitler's U-Boat War. T. 1: The Hunters, 1939—1942. Nowy Jork: Random House, 1996 / Пер. с англ. A.B. Николаева, И.А. Николаева. — М. : ООО «Издательство АСТ»; СПб.: Terra Fantastica, 2001. — 640 с. — (Военно-историческая библиотека) — 7000 прим. — ISBN 5-17-004952-8. (рос.) Посилання U 995(нім.) Type VIIC/41(англ.) Подводные лодки типа VIIC/41(рос.) U-995(рос.)
Salzspeicher

Els Salzspeicher formen un conjunt de sis edificis construïts en maó d'estil renaixement (en alemany Backsteinrenaissance) al marge del riu Trave a la ciutat hanseàtica de Lübeck. La seva funció era la d'emmagatzemar la sal, com el seu nom Salzspeicher, alemany per a magatzem de sal indica. Els sis edificis construïts al llarg dels segles XVI i XVIII es troben al llarg del riu Trave, molt a prop del Holstentor. La sal es proveïa de les salines de Lüneburg per la ruta de l'Alte Salzstraße així com pel Stecknitzkanal, un dels canals més antics d'Europa. Més tard, la sal també va provenir de Bad Oldesloe. La sal s'emprava en la indústria pesquera per a la salaó de peixos: principalment areng de la varietat: clupea harengus. Aquests magatzems van permetre a la Lliga Hanseàtica de dominar el comerç de sal durant molt de temps, la qual cosa va proporcionar estabilitat econòmica o riquesa a la zona. Al llarg dels anys les cases van adaptar-se per a altres mercaderies,. Avui s'hi troba un negoci de tèxtil. La pel·lícula Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (Nosferatu, una simfonia de l'horror) rodada el 1922 per Friedrich Wilhelm Murnau va emprar una d'aquestes Salzspeicher com a residència del vampir. Vegeu també Història de la sal Ciutat Lliure de Lübeck Referències
Salzspeicher

Salzspeicher (saltlager) er seks historiske murstensbygninger, der ligger ud til floden Trave i Lübeck, Tyskland ved siden af byporten Holstentor. De er opført fra sidste halvdel af 1500-tallet til første halvdel af 1700-tallet, og blev oprindeligt brugt til opbevaring af salt fra minerne i det nærliggende Lüneburg, som blev bragt til Lübeck via Stecknitzkanalen. Saltet blev herfra lastet på skibe og sendt til adskillige forskellige havne i Østersøregionen for at blive brugt til at salte kød. Salthandel var en stor indtægtskilde for Hanseforbundet og Lübeck fra senmiddelalderen og fremefter. I de efterfølgende århundreder blev bygningerne brugt til opmagasinering af en række forskellige varer som bl.a. tekstiler, korn og træ. En del af komplekset blev brugt som residens for grev Orlok i den klassiske gyserfilm Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922 ) og i genindspilningen Nosferatu the Vampyre (1979). Bygninger Speicher 1 opført i 1579 Speicher 2 opført i 1599 Speicher 3 opført i 1600 Speicher 4 opført i 1594 Speicher 5 opført i 1743–1745 Speicher 6 opført i 1743–1745 Referencer Eksterne henvisninger
Salzspeicher

Die Salzspeicher sind eine Gruppe von Lagerhäusern an der Lübecker Obertrave direkt neben dem Holstentor. Sie wurden im Stil der Backsteinrenaissance und des Backsteinbarock erbaut. Geschichte und historische Bedeutung Erbaut wurden die Salzspeicher zwischen 1579 und 1745: Speicher 1 im Jahr 1579 Speicher 2 im Jahr 1599 Speicher 3 kurz nach 1600 Speicher 4 im Jahr 1594 Speicher 5 im Jahr 1743–1745 Speicher 6 im Jahr 1743–1745. Ein Relief aus Klinker an der Fassade des nächst dem Holstentor gelegenen Speichers weist darauf hin, dass dieser sich noch bis 1839 im Eigentum der Saline Oldesloe befand. Die Speichergebäude dienten ursprünglich der Lagerung des aus Lüneburg über die Alte Salzstraße und später über den Stecknitz-Kanal herbeigeführten Salzes sowie des aus der Saline Oldesloe gewonnenen und mit Lastkähnen auf der Trave herangebrachten Salzes, das von Lübeck als Grundlage seines damaligen Reichtums nach ganz Skandinavien ausgeführt wurde. Das Salz wurde vornehmlich zum Konservieren von in Norwegen und Schonen gefangenem Fisch benötigt und ermöglichte so den Heringshandel als Fastenspeise mit dem Binnenland. Die Lage an der Holstenbrücke über die Trave als der ältesten festen Lübecker Brücke markierte im Mittelalter die Grenze zwischen dem Seehafen und dem Binnenhafen mit seiner Anbindung an die Elbe durch den Stecknitz-Kanal. Die Salzspeicher sind als Kulturdenkmal unter den Nummern 1088 bis 1093 der Denkmalliste der Hansestadt Lübeck aufgeführt. Spätere Nutzung In den Speichern wurden später auch Tuch, Korn oder Holz gelagert. In der Zeit des Nationalsozialismus wurde einer der Speicher zu einem HJ-Heim umgebaut. Seit 1942 werden die Gebäude von einem Textilkaufhaus genutzt, das nach Bombardierung seiner ursprünglichen Geschäftsräume in einen der Salzspeicher als Ausweichquartier umzog und dort sein Geschäft beließ. Die Lübecker Salzspeicher waren Drehort für die Filme Nosferatu – Eine Symphonie des Grauens von Friedrich Wilhelm Murnau von 1922 und ebenso für Werner Herzogs Nosferatu – Phantom der Nacht von 1979. In beiden Fällen dienten sie als Kulisse für das Haus, das der Vampir in Wisborg mietete. Literatur Friedrich Bruns, Hugo Rahtgens, Lutz Wilde: Die Bau- und Kunstdenkmäler der Hansestadt Lübeck. Band I, 2. Teil: Rathaus und öffentliche Gebäude der Stadt. Max Schmidt-Römhild, Lübeck 1974, ISBN 978-3-7950-0034-9, S. 349–359. Einzelnachweise Weblinks
Salzspeicher

The Salzspeicher (salt storehouses), of Lübeck, Germany, are six historic brick buildings on the Upper Trave River next to the Holstentor (the western city gate). Built in the 16th–18th centuries, the houses stored salt that was mined near Lüneburg and brought to Lübeck over the Stecknitz Canal. The salt was then shipped to several ports in the Baltic region, where the commodity was relatively rare, but was in high demand for the preservation of food. The salt trade from the late Middle Ages onward was a major reason for the power of Lübeck and the Hanseatic League. In the course of the centuries, the houses were adapted for the storage of different goods, such as cloth, grain and wood. Part of the complex was used as the residence of Count Orlok in the classic horror movie Nosferatu, eine Symphonie des Grauens as well as the remake Nosferatu the Vampyre. References
Salzspeicher

Salzspeicher (en alemán significa: almacén de sal) es cada uno de los seis edificios de ladrillo construidos en estilo gótico báltico (en alemán Backsteinrenaissance) que se encuentran ubicados en la ciudad de Lübeck. Los seis edificios se encuentran distribuidos a lo largo de la ribera izquierda del río Trave, muy cerca de la Holstentor. Su función era la de almacenar la sal traída por la ruta de la Alte Salzstrasse así como por el Stecknitzkanal (uno de los canales más antiguos de Europa). La sal era empleada en toda la industria pesquera de la Liga Hanseática del mar Báltico en la salazón de pescados: principalmente arenque (variedad: Clupea harengus). Historia Los edificios fueron construidos a lo largo de los siglos XVI y XVIII y se abastecían de la sal proveniente de la Salzstrasse, el canal así como las salinas de Oldesloe mediante la navegación en barcazas a través del río Trave. La función de almacén de sal de estos edificios hizo que la Liga Hanseática tuviera garantizada la distribución de sal durante mucho tiempo, lo que proporcionó estabilidad económica a la zona. A lo largo de los años las casas fueron adaptadas para ser almacenes de otras mercancías. Cine La película Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (Nosferatu, una sinfonía del horror) rodada en 1922 por el cineasta FW Murnau empleó una de estas Salzspeicher como residencia del vampiro.​ Referencias Véase también Historia de la sal
Grenier à sel de Lübeck

Le grenier à sel de Lübeck (Salzspeicher), en Allemagne, est un ensemble de six bâtiments en briques hollandaises construit dans le style Brique Renaissance sur les rives de la Trave à proximité de la Holstentor, porte ouest de la ville de Lübeck. Histoire Construit entre 1579 et 1745, le grenier servait à entreposer le sel provenant des salines de : Lunebourg et acheminé via l´ancienne route du sel reliant Lunebourg et Lübeck ; Oldesloe et acheminé via la route mer du nord et mer baltique reliant Hambourg et Lübeck. Le sel était ensuite exporté vers d´autres ports de la mer Baltique pour être employé à la conservation des poissons, principalement le hareng, en vente sur les marchés scandinaves tel que le marché de Scanie. Le sel avait ainsi une valeur marchande très importante et contribua à l´émergence et à la puissance de Lübeck et de la Hanse. Au cours des siècles, le grenier fut adapté pour entreposer différentes denrées comme le bois. À présent, les bâtiments accueillent un commerce de vêtements. Cinéma Abandonné à l'époque, le Salzspeicher de Lübeck a été utilisé dans des plans du film fantastique Nosferatu le vampire en tant que résidence du comte Orlok. Galerie Voir aussi Articles connexes Hanse Route du sel Portail de l’histoire Portail de l’économie Portail de Lübeck Portail du sel alimentaire
Salzspeicher

A Salzspeicher (tükörfordításban Sóraktárak) Németország Lübeckben a Felső-Trave folyó partján, a város jelképének számító Holstentor(a nyugati városkapu) közvetlen szomszédságában található hat téglaépületből álló történelmi komplexum. A 16–18. században épült házakban Lüneburg közelében bányászott sót tárolták, Lübeckbe szállítottak. A sót ezután a balti régió számos kikötőjébe szállították, ahol az áru viszonylag ritka volt, de nagy volt a kereslet rá az élelmiszerek tartósítása érdekében. A sókereskedelem a késő középkortól kezdve Lübeck és a Hanza-szövetség hatalmának egyik fő pillára volt. Az évszázadok során a házakat különböző áruk, például szövet, gabona és fa tárolására átalakították. A komplexum egy részét Orlok gróf rezidenciájaként használták az 1922-es Nosferatu című horrorfilmben, valamint annek 1979-es, Nosferatu: Az éjszaka fantomja című feldolgozásában. Jegyzetek
Magazzini del sale (Lubecca)

I magazzini del sale (in tedesco: Salzspeicher) sono un gruppo di sei edifici storici in stile rinascimentale baltico della città di Lubecca, nello Schleswig-Holstein (Germania nord-occidentale), costruiti tra il 1579 e il 1745. Storia Di proprietà della "Saline Oldesloe" fino al 1839, venivano utilizzati per il deposito del sale (che un tempo costituiva la principale fonte di ricchezza per la zona.) proveniente da Luneburgo e che da qui prendeva la via verso la Scandinavia (soprattutto verso la Norvegia). Come tutto il resto del centro storico di Lubecca, anche questi edifici sono inclusi dall'UNESCO nel patrimonio dell'umanità. Ubicazione Gli Salzspeicher si trovano lungo il corso del fiume Trave, di fianco alla Holstentor. Caratteristiche Gli edifici sono costruiti in laterizio e presentano una struttura architettonica a frontoni. I magazzini sono ordinati quasi secondo un ordine cronologico di costruzione, dal più antico, che risale al 1579 ai due più recenti, che risalgono al 1743-1745. Interrompe - per così dire - il quarto edificio della sequenza, che risale al 1600 circa e che si inserisce dopo due edifici risalenti rispettivamente al 1594 e al 1599. I magazzini del sale di Lubecca nel cinema e nelle fiction Gli Salzspeicher furono una delle location del film del 1922, diretto da Friedrich Wilhelm Murnau, Nosferatu il vampiro Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Magazzini del sale Collegamenti esterni (DE) Die Salzspeicher [I magazzini del sale], su Lübeck.de. URL consultato il 20 luglio 2023 (archiviato dall'url originale il 12 aprile 2013). (DE) Salzspeicher in Lübeck su Schlei-Ostsee-Urlaub
Salzspeicher

De Salzspeicher is een groep opslagmagazijnen aan de Trave in de Duitse hanzestad Lübeck, vlak naast de Holstentor. De magazijnen werden gebruikt voor de opslag van zout. Zout werd gewonnen in een zoutmijn bij Lüneburg en naar Lübeck getransporteerd over het Stecknitzkanaal. Na opslag in de magazijnen volgde het transport naar meerdere Baltische havensteden. Het zout was voor Lübeck het sleutelproduct in de hanze. De Salzspeicher werden gebouwd tussen 1579 en 1745. Het eerste magazijn dateert uit 1679, het vierde uit 1594, het tweede uit 1599, het derde uit 1600 en het vijfde en zesde werden gelijk gebouwd tussen 1743 en 1745. In latere jaren bleven de gebouwen opslagplaatsen, evenwel voor andere goederen waaronder kleding, graan en hout.
Spichrze solne w Lubece

Składy soli w Lubece (niem. Salzspeicher) – grupa spichlerzy w Lubece, wzniesionych w duchu renesansowej oraz barokowej architektury ceglanej nad brzegiem rzeki Obertrave, naprzeciwko Bramy Holsztyńskiej. Składy są jednym z wielu zabytków lubeckiego hanzeatyckiego Starego Miasta, które w 1987 zostało wpisane na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO. Historia Składy powstawały pomiędzy 1579 a 1745. W średniowieczu służyły do przechowywania soli z Lüneburga, która była początkowo przywożona do Lubeki drogą lądową (niem. Alte Salzstraße), a następnie drogą wodną przez powstały w XIV w. Stecknitzkanal. Położenie przy Moście Holsztyńskim (niem. Holstenbrücke) wyznaczało granicę między lubeckim portem morskim a portem rzecznym połączonym z Łabą Stecknitzkanal. Sól była podstawowym towarem eksportowym Lubeki do Skandynawii, gdzie używano jej do konserwacji ryb, głównie śledzia odławianego w Norwegii i Schonen. Zakonserwowane solą ryby świetnie nadawały się do dłuższego transportu i eksportu do państw niemieckich. Obecnie w budynkach dawnych składów soli mieści się sklep z tkaninami.
Borne (Sydslesvig)

Borne (tysk: Boren) er en landsby og kommune beliggende nord for Slien i landskabet Angel i Sydslesvig. Administrativt hører kommunen under Slesvig-Flensborg kreds i den nordtyske delstat Slesvig-Holsten. Kommunen samarbejder med nabokommunerne i Sønder Barup kommunefællesskab (Amt Süderbrarup). I kirkelig henseende hører kommunen under Borne Sogn. Sognet lå i den danske tid indtil 1864 i Slis Herred (Gottorp Amt, Sønderjylland). Geografi Jordens beskaffenhed er lerholdig, der findes enge og mose. Til kommunen hører landsbyer og bebyggelser Albrovad (Allbrowatt), Bikum (Bicken), Bornæs eller Bognæs (Boknis), Bornemark, Bornemose (Boorenmoor), Bremsvad (Bremswatt), Egenæs (Ekenis), Egenæslund, Egenæsmark (Ekenisfeld), Faartoft (Fahrtoft), Grabølvad (Grabbelwatt), Guderød el. Gyderød (Güderott), Guderødmark el. Gyderødmark (Güderottfeld), Gårdvang (Gaarwang), Hegnholt eller Hegeholt (Hegeholz), Hyry eller Hyrød (Hürye), Højrød, Kalvtoft (Kaltoft), Ketelsby (også Ketilsby), Kisby, Kisbymark (Kiesbyfeld), Knobberdam (Knopperdamm), Lindå (Lindau) med Lindåhøj, Lindåmark (Lindaufeld), Lindånæs (Lindaunis) og Mølleskov (Mühlenholz), Renbjerg eller Rebjerg (Rehberg), Paverød (Pageroe), Tvegade (Twiestraße), Vadlyk (Wattlück), Ulvekule (Uhlekuhl), Vridam eller Vridom (Wrium) og Ågeby (Akeby). Den i kommunen beliggende Lindånæsbro forbinder halvøerne Angel og Svans. Ved Lindå Nor ved Slien er en større campingplads. Noret er adskilt fra Slien ved de to halvøer Store og Lille Næs. Historie Borne er første gang nævnt i 1260 som Bornebul (≈Bornebøl, afledt af kvindenavn Borne og -bøl eller afledt af g.da. bor for en forhøjning). Der nævnes en borg (Borneborg) på Valdemar Atterdags tid 1357. Stednavnet Bikum er første gang dokumenteret 1757, den ældre skrivemåde er Bækkium. I kommunen findes flere dysser fra bondestenalderen og en såkaldt gallerihollændermølle, opført i 1837. Det stråklædte godshus Dansk Lindå er fra 1415. Borne Kirke er opført i 1200-tallet. Præstegården er fra 1793. Den over for gården beliggens kolebygning er fra 1874. Pladsen foran kirken var Sliherreds centrale tingplads. 1557 blev her 10 hekse brændt I 1974 blev nabokommunerne Ketelsby og Lindå indlemmet, i marts 2013 fulgte Egenæs og Kisby. Fra Bornæs gik der tidligere en færge over Slien til Siseby. Der består måske et etymologisk forbindelse til landsbyen Borntved (≈Bornes skov) på Sliens modsatte bred. Kommunevåben Kommunevåben viser i de slesvigske farver blå og gul symboler på landbruget (aks), fiskeriet (Sli-snæbel) og den forhenværende egeskov (egebladet). Det centrale vognhjul står for kommunens fem landsbyer Borne, Egenæs, Ketelsby, Kisby og Lindå. Bølgerne henviser til en vandkilde ved Borne tingplads. Kendte Frederik Valentiner (1756-1813), dansk astronom Christopher Bluhme (29. august 1708 - 23. april 1782), dansk hofpræst Eksterne henvisninger Kommunens hjemmeside Noter
Boren

Boren es un municipio situado en el distrito de Schleswig-Flensburgo, en el estado federado de Schleswig-Holstein (Alemania), con una población a finales de 2016 de unos 1124 habitantes.​ Se encuentra ubicado al noreste del estado, cerca de las ciudades de Flensburgo y Kappeln, del fiordo Schlei, de la costa del mar Báltico y de la frontera con Dinamarca. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Boren.
Boren (Schleswig-Holstein)

Boren (en danois: Borne) est une commune de l'arrondissement de Schleswig-Flensbourg, Land de Schleswig-Holstein. Géographie La commune se situe dans la péninsule d'Angeln, dans la Schlei. Les quartiers de Boren sont Akeby da Ågeby), Boren (Borne), Fahrtoft (Faartoft), Güderott (Gyderød), Hegeholz (Hegnholt), Hürye (Hyrød), Ketelsby, Lindau (Lindå), Lindaunis (Lindånæs), Papenfeld, Rehberg (Rebjerg) et Wrium.Il y a en tout 31 villages et cités. La fusion de 2013 inclut les communes d'Ekenis - Bicken, Boknis, Ekenisfeld, Ekenislund, Pageroe, Wattlück - et de Kiesby - Bremswatt, Kaltoft, Kiesbyfeld. Le pont de Lindaunis est un pont basculant permettant le franchissement de la Schlei. Il sert à la fois de route et de chemin de fer entre Flensbourg et Kiel, ses passages se succèdent, le train ayant la priorité. L'été, il est ouvert durant un quart d'heure toutes les heures. Histoire Elkenis, un village circulaire typique, est cité pour la première fois en 1352. Il n'existe pas de mention écrite de ce village dans le Liber Census Daniæ écrit sous Valdemar II mort en 1241. Des fouilles archéologiques ont trouvé des silex et des tumulus datant du Néolithique et de l'âge du bronze. On a trouvé aussi un champ funéraire datant de l'Empire romain et des restes d'habitations peu après la glaciation. Le nom d'Elkenis laisse croire que le village a été créé par des agriculteurs du Jutland. À Pageroe se trouvent les restes d'un château-fort médiéval. Marguerite Ire de Danemark l'achète en 1406 puis l'abandonne. La première mention écrite de Kiesby date de 1386. Culture Le domaine de Dänisch-Lindau batî en 1415 est connu pour être le décor de la série télévisée Der Landarzt. Source, notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Boren » (voir la liste des auteurs). Liens externes (de) Site officiel Portail du Schleswig-Holstein
Boren

Boren (dán nyelven: Borne) község Németországban, Schleswig-Holstein tartományban. Lakosainak száma 1198 fő (2023. december 31.). Boren Thumby és Rabenkirchen-Faulück községekkel határos. Fekvése Története A régió már a neolitikus időszak óta lakott hely volt. 1974-től Ketelsby és Lindau, 2013-tól pedig Ekenis és Kiesby önkormányzatai is egyesültek. Boren 31 falu, illetve kisebb településrész egyesülésével jött létre 2013-ban. Főbb részei: Lindaunis - Itt található egy vasúti és közúti forgalmat lebonyolító nyitható híd - Lindaunisban élt Hans Jessen vadászat történész. - A 15. századi, 1415-ből való kastély, mely egy egyszintes, nádfedeles épület lovagteremmel. Ekenis - egy tipikus kör alakú falu, melyet 1352-ben említettek először, de területén már neolit és bronzkori leletek; tőrök, kovakő és több halomsír, valamint a Római Birodalom idejéből való urna is feltárásra került. Kiesby - nevét 1386-ban említették először. A hely túlnyomórészt mezőgazdasági terület. Nevezetességek Szent Mária templom - A 13. század elején épült. Fa haranglába 1693 óta áll. Holland szélmalom 1837-ből Lindaui Vasúti híd Régi ház, mely egy TV sorozatban is szerepelt Galéria Népesség A település népességének változása: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (német) Kapcsolódó szócikkek Schleswig-Holstein települései
Boren

Boren (in danese Borne) è un comune di 1 102 abitanti dello Schleswig-Holstein, in Germania. Appartiene al circondario (Kreis) di Schleswig-Flensburg (targa SL) ed è parte della comunità amministrativa (Amt) di Süderbrarup. Storia Il 1º marzo 2013 al comune di Boren vennero aggregati il comune di Ekenis e Kiesby. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Boren Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su suederbrarup.de.
Boren (gemeente)

Boren (Deens: Borne) is een gemeente in de Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein, en maakt deel uit van de Kreis Sleeswijk-Flensburg. Boren telt 1.139 inwoners. In Lindaunis bevindt zich over het smalste deel van de Schlei de Lindaunisbrug, een spoorwegbrug waar ook wegverkeer over gaat. Op 1 maart 2013 fuseerden de tot dan toe zelfstandige gemeenten Ekenis, Kiesby en Boren tot de nieuwe gemeente Boren.
Boren (gmina)

Boren (duń. Borne) – miejscowość i gmina w Niemczech w kraju związkowym Szlezwik-Holsztyn, w powiecie Schleswig-Flensburg, wchodzi w skład urzędu Süderbrarup. 1 marca 2013 do gminy przyłączono gminy Ekenis oraz Kiesby, które stały się automatycznie jej dzielnicami. Przypisy Bibliografia Statistisches Amt für Hamburg und Schleswig-Holstein, Hamburg, 2009
Борен (Германия)

Бо́рен (нем. Boren) — община в Германии, в земле Шлезвиг-Гольштейн. Входит в состав района Шлезвиг-Фленсбург. Подчиняется управлению Зюдербраруп. Население составляет 1147 человек (2021). Занимает площадь 30,15 км². Коммуна подразделяется на 10 сельских округов. В её состав входит деревня Линдау. Население Примечания Ссылки Официальная страница