NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gottorf Castle

Gottorf Castle (German: Schloss Gottorf, Danish: Gottorp Slot, Low German: Slott Gottorp) is a castle and estate in the city of Schleswig, Schleswig-Holstein, Germany. It is one of the most important secular buildings in Schleswig-Holstein, and has been rebuilt and expanded several times in its over eight hundred years of history, changing from a medieval castle to a Renaissance fortress to a Baroque palace. It is the ancestral home of the Holstein-Gottorp branch of the House of Oldenburg, from which emerged in the 18th century, among other things, four Swedish kings and several Russian Emperors. It is situated on an island in the Schlei, about 40 km from the Baltic Sea. History It was first settled as an estate in 1161 as the residence of Bishop Occo of Schleswig when his former residence was destroyed. The Danish Duke of Schleswig acquired it through a purchase in 1268, and in 1340 it was transferred to the Count of Holstein at Rendsburg of the House of Schauenburg. The manor later, through maternal inheritance, became the possession of Christian I of Denmark, the first Danish monarch from the House of Oldenburg, in 1459. Both the island and the structure were extended through the years, and particularly during the 16th century. Frederick I, younger son of Christian I, made it his primary residence. In 1544 the duchies of Schleswig and Holstein were divided in three parts; Frederick's third son Adolf received one of these parts and made his residence at Gottorp. This state became known as the Duchy of Schleswig-Holstein-Gottorp. The estate became a European cultural centre during the 1616–1659 reign of Frederick III, Duke of Holstein-Gottorp. The castle was built between 1697 and 1703 by the famous Swedish architect Nicodemus Tessin the Younger. After the ducal lineage of Gottorp were forced to move out in 1702, the palace, now occupied by the Danish, fell into disuse and disrepair in 1713 under the reign of Frederick IV of Denmark. Pieces of furniture, art and other interior were gradually moved out of the palace, and the structures were used both as Danish and Prussian barracks in the 19th century. During World War II, the estate was used as a displaced persons camp. Since 1947, the palace has been renovated and restored through a series of initiatives. The restoration was considered complete in 1996. The palace is now owned by a foundation of the State of Schleswig-Holstein and houses the State Art and Cultural History Museum and the State Archeological Museum. See also List of Baroque residences Globe of Gottorf Castle in front of Husum References External links Foundation for state museums for Schleswig-Holstein at Gottorf Palace
Palacio de Gottorp

El castillo de Gottorp o palacio de Gottorp (en alemán: Schloss Gottorf o sencillamente Gottorp, lo mismo que en bajo alemán y danés) es un schloss y sede ancestral de la familia Holstein-Gottorp, rama de la Casa de Oldemburgo. Está situado en la ciudad de Schleswig, en una isla en el Schlei, a unos 40 km del mar Báltico. Historia En un principio fue construido como una finca en 1161, residencia del obispo Occo de Schleswig cuando fue destruida su anterior residencia. El duque danés de Schleswig la adquirió mediante una compra en 1268, y en 1340 fue transferido al conde de Holstein en Rendsburg de la Casa de Schauenburgo. La mansión pasó después, por herencia materna, a manos de Cristián I de Dinamarca, el primer monarca danés de la Casa de Oldemburgo, en 1459. Tanto la isla como la estructura fueron ampliadas con los años, particularmente durante el siglo XVI. Federico I, el hijo menor de Cristián I, hizo de ella su primera residencia. En 1544 los ducados de Schleswig y Holstein fueron divididos en tres partes: Adolfo, el tercer hijo de Federico, recibió una de estas partes y fijó su residencia en Gottorp en el Ducado de Schleswig-Holstein-Gottorp. Este ducado se convirtió en un centro cultural europeo durante el reinado de Federico III, Duque de Holstein-Gottorp (1597-1659). El palacio fue construido por el famoso arquitecto sueco Nicodemus Tessin el Joven (1697-1703). Después de que el linaje ducal de Gottorp fuera obligado a marcharse en 1702, el palacio, ahora ocupado por los daneses, cayó en desuso y abandono en 1713 bajo el reinado de Federico IV de Dinamarca. Piezas de arte, del mobiliario y del interior fueron gradualmente sacadas del palacio, y la estructura fue utilizada tanto como cuartel danés como prusiano en el siglo XIX. En 1768 se firmó en este palacio el Tratado de Gottorp. Durante la II Guerra Mundial, sirvió como campo de desplazados. Desde 1947, el palacio ha sido renovado y restaurado hasta 1996. El palacio es ahora propiedad de una fundación del Estado de Schleswig-Holstein y alberga el Museo de Arte y Cultura de Historia del Estado y el Museo Arqueológico del Estado. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Palacio de Gottorp. Fundación para los museos del estado de Schleswig-Holstein y el Palacio de Gottorp
Gottorf kastély

Gottorf kastély (németül: Schloss Gottorf, alnémetül és dánul: Gottorp) középkori kastély Schleswig városában, Németország Schleswig-Holstein tartományában. A Balti-tenger egy keskeny öble, a Schlei végén fekvő szigeten épült, kb. 40 kilométerre a tengertől. Az Oldenburg-dinasztia Holstein-Gottorpi ágának volt birtoka évszázadokig. Története Először 1161-ben Occo von Schleswig püspök épített a szigeten rezidenciát, mikor korábbi kastélyát a dánok elpusztították. Az udvarházat 1268-ban Schleswig hercege vásárolta meg, és 1340-ben Holstein grófjához került. 1459-ben anyai örökségként került I. Oldenburgi Keresztély dán királyhoz. A következő században jelentősen kibővítették az épületet, elsősorban I. Frigyes, Keresztély kisebbik fia, aki itt rendezte be elsődleges rezidenciáját. 1544-ben Schleswig és Holstein hercegségeket három részre osztották, a Gottorpot tartalmazó részt Frigyes harmadik fia, Adolf kapta. A hercegséget erről nevezték el Schleswig-Holstein-Gottorpnak. 1564/65 szilveszterén a kastély leégett, és egy új, nagyobb, négyszárnyas épületet emeltek a helyén, a mai északi szárny is ekkor épült. A hercegség központjaként Gottorp lett egész Schleswig-Holstein legnagyobb kastélya. III. Frigyes herceg (1597–1659) idején itt volt egész Észak-Európa egyik kulturális központja, a híres gottorfi glóbusz, a gazdag művészeti gyűjtemény és könyvtár, valamint a park messze földön híressé tette a hercegséget. IV. Frigyes herceg idején a kastélyt barokk stílusban, ifj. Nicodemus Tessin svéd építész tervei alapján átépítették (1697–1703-ban), ebben a formájában látható ma is. Az északi háború során az addig önálló és a svédekkel szövetséges hercegséget Dánia szerezte meg, és a herceg Oroszországba menekült. Gottorp többé már nem központ volt, hanem csak egy a király sok palotája közül. A bútorokat, festményeket, könyveket Koppenhágába szállították, az épület pedig a kormányzó rezidenciája lett. Mivel azonban túl nagy volt, sok kormányzó inkább másik kastélyba költözött. Az 1848-as első schleswigi háború idején a dánok katonai kórházat majd kaszárnyát költöztettek az épületbe. Ezt a funkcióját megtartotta akkor is amikor 1864-ben Schleswig-Holstein porosz tulajdonba került, és utána is a második világháború végéig. 1945-ben a közeledő keleti front elől menekülő civileket helyezték el itt. A háború után a kastélyt restaurálták és a Schleswig-Holsteini Művészettörténeti Múzeumot, valamint a Régészeti Múzeumot helyezték el az épületben. További információk Foundation for state museums for Schleswig-Holstein at Gottorf Palace Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Gottorf Castle című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Castello di Gottorf

Gottorf (in basso tedesco e in danese Gottorp) è un castello e una tenuta nella città di Schleswig, nello stato tedesco dello Schleswig-Holstein. Era la residenza di un ramo della dinastia reale appartenente al casato degli Oldenburg e oggi funge da museo. È situata su un'isola nel fiordo di Schlei a circa a 40 km dal Mar Baltico. Storia e descrizione Fu utilizzata come tenuta per la prima volta nel 1161, come residenza del vescovo Occo di Schleswig, poiché la sua precedente residenza era stata distrutta. Il duca di Schleswig danese la acquisì tramite una vendita nel 1268 e nel 1340 fu in dotazione al conte di Holstein della casa di Schauenburg. Successivamente la tenuta, tramite eredità, diventò possedimento di Cristiano I di Danimarca, il primo re di Danimarca del casato degli Oldenburg, nel 1459. L'isola e la costruzione si ingrandirono negli anni, e particolarmente nel XVI secolo. Federico I di Danimarca, figlio minore di Cristiano I di Danimarca, a quel tempo duca di Gottorp, fece della tenuta la sua residenza e diventò capostipite di due famiglie, i sovrani di Danimarca e i duchi di Gottorp. I duchi di Gottorp ebbero la residenza, che diventò centro culturale europeo nel regno di Federico III di Danimarca. Il castello fu costruito dal famoso architetto svedese Nicodemus Tessin il Giovane (1697 - 1703). Dopo che i duchi furono costretti a lasciare Gottorp nel 1702, il palazzo, ora occupato dai danesi, cadde in rovina nel 1713, durante il regno di Federico IV di Danimarca. Parti della costruzione, opere d'arte e altri arredi furono gradualmente portati via dal palazzo, e le strutture furono utilizzate come caserme sia dai danesi che dai prussiani nel XIX secolo. Nella Seconda guerra mondiale il palazzo fu usato come centro di raccolta per sfollati. Dal 1947, il palazzo è stato ristrutturato e riportato allo splendore originario. I lavori sono stati completati nel 1996. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Gottorp Collegamenti esterni (MUL) Sito ufficiale, su schloss-gottorf.de. (EN) Castello di Gottorf, su Structurae.
Slot Gottorf

Slot Gottorf (Duits: Schloss Gottorf) is het belangrijkste cultuurmonument van de deelstaat Sleeswijk-Holstein in Duitsland. Het kasteel staat in de stad Sleeswijk. Het kasteel, zoals dat in de huidige staat bewaard gebleven is, dateert uit het begin van de 18e eeuw. Oorspronkelijk stond hier echter al sinds 1161 een kasteel, dat daarna diverse malen, o.a. door een brand in 1492, verwoest of afgebroken, en daarna weer herbouwd werd. Het kasteel staat op een door water omgeven stuk terrein. Dit is een natuurlijk eilandje, in een meertje, dat tot 1582 met de Schlei was verbonden en daarna werd afgedamd. Bij het slot behoren de baroktuinen, waarvan de aanleg al in 1637 begon. In 1994 is de Hercules-beeldengroep, na archeologisch onderzoek van de restanten van het verloren gegane origineel, nauwkeurig gereconstrueerd en herplaatst. Het slot is residentie geweest van vele hertogen en vorsten. Het eilandje werd in de middeleeuwen en de 16e eeuw van vestingwallen e.d. voorzien. De vestingwallen uit de 16e eeuw die van na de Reformatie dateren, werden deels gebouwd van na de sloop van katholieke kerken in de omgeving gerecycleerde stenen. In zijn rijke geschiedenis werd het vanaf 1721 gebruikt als woonpaleis voor de vorsten, die namens Denemarken regeerden over Sleeswijk toen dat in de 18e en een deel van de 19e eeuw deel van dat koninkrijk uitmaakte. Nadat Sleeswijk-Holstein in 1864 de facto een deel van Pruisen werd en daarna de geschiedenis van de rest van de deelstaat Sleeswijk-Holstein deelde, heeft het gebouwencomplex van 1836 (nog 28 jaar onder Deens bestuur; de Deense koning had geen belang bij dit kasteel als residentie) tot 1945 als kazerne, van 1945 tot 1948 als vluchtelingenkamp en vanaf 1948 als museum dienst gedaan. Musea In Slot Gottorf bevinden zich twee belangrijke musea: Het Landesmuseum für Kunst und Kulturgeschichte van Sleeswijk-Holstein Het Archäologische Landesmuseum van Sleeswijk-Holstein. Dit heeft o.a. enige bekende veenlijken en de bekende Nydamboot in haar collectie. Afbeeldingen Externe link Stiftung Schleswig-Holsteinische Landesmuseen Schloss Gottorf
Gottorp

Gottorp (tyska: Schloss Gottorf) är ett slott beläget vid staden Schleswig i det nordtyska förbundslandet Schleswig-Holstein. Slottet är huset Holstein-Gottorps stamslott, och var säte för hertigarna av Holstein-Gottorp under åren 1544–1713 och den danske ståthållarens residens (1731–1848). Historia Redan i gamla tider hade de schleswigska biskoparna en borg vid namnet Gottorp men den låg omkring 5 km norr om staden och förstördes 1161 av Valdemar den stores ståthållare. Biskopen byggde senare upp den nya borgen, som genom byte kom i hertig Eriks av Sønderjyllands ägo 1268 och som 1295 byggdes om av dennes son Valdemar IV. 1325 pantsattes Gottorp till den holsteinske greve Geert och förblev i hans ätt till 1459. Utan framgång angreps Gottorp 1328 och 1329 av jutarna samt 1416–1417 och 1426 av Erik av Pommern. Schleswigs och Holsteins första delning 1490 företogs på Gottorp och hertig Fredriks del kallades därefter den gottorpska. Som dansk konung (Fredrik I) vistades han mest på Gottorp, där han även avled 1533. Vid den andra delningen, 1544, tillföll Gottorp hertig Adolf, vars släktlinje fick sitt namn efter slottet. Här fanns ett berömt bibliotek (grundat 1606) och en konstsamling (grundad 1651), vilka 1749 flyttades till Köpenhamn. Under krigen 1676–1700 var Gottorp vid flera tillfällen besatt av danska trupper, och 1721 mottog konung Fredrik IV där ständernas hyllning. 1731–1848 var slottet den kunglige ståthållarens residens och 1834–1848 säte för den slesvig-holstenska regeringen och den slesvigska överdomstolen. 1853–1855 inrättades det till kasern och används senare, 1865, till regeringsbyråer. 1917 skadades södra och västra flygeln svårt i en brand. 1920 besattes slottet av reaktionär milis som en del av Kappkuppen. År 1945, under slutet av andra världskriget, gjordes slottet om till flyktingförläggning för flyktingar från tidigare tyska områden i Östeuropa. År 1948 blev slottet museum. Museer Slottet är idag säte för stiftelsen som är huvudman för förbundslandet Schleswig-Holsteins landsmuseer. Två av dessa museer inryms i slottet, dels Schleswig-Holsteins arkeologiska museum, med Nydamskeppet från järnåldern, och dels förbundslandets konst- och kulturhistoriska museum. I den nyanlagda barockträdgården finns en rekonstruktion av Gottorps jordglob (Gottorfer Riesenglobus), som räknas till världens första planetarium. I närheten ligger även vikingamuseet i Hedeby. Källor Gottorp i Nordisk familjebok (andra upplagan, 1909) Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Gottorp.
Готторфський замок

Готторфський замок (нім. Schloss Gottorf) — палац-замок у Німеччині, місті Шлезвіг, місцевості Готторф. Розташований на острові в затоці Шлей. До 1702 року — резиденція родини Гольштейн-Готторпів, представники якої правили Росією з 1761 до 1917 року. Нині у Готторпі розташовані регіональні музеї археології, мистецтва та історії культури. Також — Готторп (дан. Gottorp). Історія Перші відомості про Готторфську садибу з'явились 1161 року, коли у тих місцях оселився шлезвізький єпископ Окко. 1268 Готторп придбав данський герцог Шлезвіга, а 1340 року перейшов до володіння графа Гольштейнського. Перший данський монарх Ольденбурзької династії, Кристіан I, отримав його у спадок від матері 1459 року. З плином часу Готторпська резиденція постійно розширювалась та перебудовувалась, особливо за данського короля Фредеріка I, який обрав її основним місцем свого перебування.1544 року замок відійшов до молодшого сина Фредеріка — герцога Адольфа. Звідти його нащадки керували однією третиною Шлезвіга — герцогством Шлезвіг-Голштейн-Готторп. Сучасний палац Свого сучасного вигляду палац набув у 1697–1703 роках, коли його було суттєво реконструйовано за проектом у стилі бароко зусиллями шведського придворного архітектора Тессіна-молодшого. У стриманій архітектурі палацу переважають італійські мотиви, узяті Тессіном з творів свого кумира Берніні. Масивний бельведер, популярний у ті роки елемент палацової архітектури, виконував роль донжону, будучи символом феодальної влади. Лишень будівництво завершилось, данські війська окупували Готторп. Було піднято так зване Готторпське питання. За короткий час предмети обстановки були розграбовані, інтер'єри прийшли у занепад. Зять Петра I — Карл Фрідріх Гольштейн-Готторпський — ніколи не жив у маєтку своїх пращурів, віддаючи перевагу заможному життю в Ейтінському замку у родичів або при царському дворі. У XIX столітті в Готторпі розміщувались казарми, спочатку данські, а згодом прусські. Після Другої світової війни, коли Готторп було облаштовано для розташування переміщених осіб, влада землі Шлезвіг-Гольштейн узялась за планомірну реставрацію Готторфського замку. Було відновлено й давно знищений регулярний парк на кшталт версальського разом із Глобусним павільйоном, в якому 2008 року було встановлено сучасну копію Готторпського глобуса. Примітки Джерела Офіційна сторінка Готторпського музею [Архівовано 29 червня 2017 у Wayback Machine.] Энциклопедический словарь : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб. : Ф. А. Брокгауз, И. А. Ефрон, 1890—1907. (рос.)
U 995 (Kriegsmarine)

U 995 is een Duitse U-boot uit de Tweede Wereldoorlog van het type type VIIC. Hij is in 1943 gebouwd door Blohm & Voss in Hamburg. Tijdens de oorlog Tijdens de Tweede Wereldoorlog opereerde U 995 op de Noordzee, vanuit Noorwegen. De U-boot heeft in totaal zes schepen tot zinken gebracht waaronder vier koopvaardijschepen en een Sovjet patrouillevaartuig. Commandanten waren van 1943-1944 Walter Köhntopp en van 1944-1945 Hans-Georg Hess. Na de oorlog In 1952 nam de Koninklijke Noorse marine deze onderzeeboot in gebruik onder de naam "Kaura"; hij was eerder in handen geweest van het Verenigd Koninkrijk. In 1962 werd de duikboot teruggegeven aan de Bundesmarine en teruggebracht naar de toestand zoals die in oorlogstijd was. Hij werd als technische museumboot geopend op 13 maart 1972, aan zee, vlak voor het marinemonument in Laboe bij Kiel. Hij is eigendom van de Duitse Marinebond. U 995 is het laatste nog bestaande exemplaar van het type VII C. Externe link (de) (en) Verhaal van U 995 op de website van de Duitse Marinebond
U-995

U-995 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu VIIC/41 z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w 1943 roku. Kolejni dowódcy: Kptlt. Walter Köhntopp, Oblt. Hans-Georg Hess. Jeden z czterech drugowojennych U-Bootów zachowanych do czasów współczesnych (dwa na terenie Niemiec, razem z U-2540). Historia Opóźnienie w budowie U-995 wynikło z uszkodzenia jego rufy podczas alianckiego nalotu na stocznię Blohm und Voss w Hamburgu. Okręt został wcielony do 5. Flotylli w Kilonii celem treningu i zgrania załogi, m.in. na wodach Zatoki Gdańskiej. Przebazowany do Norwegii, od czerwca 1944 roku w 13. (w Trondheim), a od marca 1945 roku w 14. Flotylli (w Narwiku) jako jednostka bojowa. W maju 1944 roku jednostka została zaatakowana przez łódź latającą Short Sunderland z kanadyjskiego dywizjonu; pięciu członków załogi U-Boota zostało rannych. Podczas wojny U-995 zwalczał alianckie konwoje i radziecką żeglugę przybrzeżną na Oceanie Arktycznym i Morzu Barentsa. Odbył 9 patroli bojowych, podczas których zniszczył trzy niewielkie radzieckie jednostki pływające o łącznej pojemności 1560 BRT, storpedował kolejny statek, uznany później za stratę całkowitą (7176 BRT), okręt (radziecka łódź patrolowa BO-224, 105 t) i jeden okręt pomocniczy (radziecki trałowiec, 633 BRT). 8 lutego 1945 roku U-Boot zdołał wedrzeć się do zajętego przez Rosjan norweskiego portu Kirkenes. Za ten wyczyn (i zatopienie, co okazało się nieprawdą, dużego frachtowca) dowódca, Oblt. Hans-Georg Hess, został odznaczony Krzyżem Rycerskim. W momencie zakończenia wojny U-995 znajdował się w Trondheim, gdzie oczekiwał na zamontowanie chrap. Okręt został poddany Brytyjczykom, jednak w przeciwieństwie do większości kapitulujących U-Bootów uniknął zatopienia podczas operacji Deadlight, ponieważ nie nadawał się do żeglugi i nie mógł zostać przebazowany na Wyspy Brytyjskie. W październiku 1948 roku okręt został przekazany Norwegii, zaś w grudniu 1952 roku po modyfikacjach został wcielony do marynarki norweskiej pod nazwą KMN „Kaura” (S 309) jako jednostka szkolna. Uczestniczył w manewrach NATO, odbył wizytę w Anglii. W 1962 roku okręt został wycofany ze służby, zaś później odsprzedany Niemcom za symboliczną markę. W czasie renowacji przywrócono mu wygląd z końca wojny. Od października 1971 roku okręt muzeum w Laboe, w sąsiedztwie pomnika poświęconego ofiarom wojny na morzu. Galeria Przypisy Bibliografia U-995. [dostęp 2012-02-04]. (ang.). Linki zewnętrzne Historia okrętu i wirtualna wycieczka po jego wnętrzu (en). deutscher-marinebund.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. Historia okrętu i wirtualna wycieczka po jego wnętrzu (de)
U-995

U-995 é um submarino Tipo VIIC/41 utilizado pela Alemanha Nazista durante a Segunda Guerra Mundial. Atualmente é a principal atração do acervo do Laboe Naval Memorial, museu e memorial dedicado ao marinheiros mortos em guerras, localizado na cidade de Laboe, na Alemanha. História Encomendado pela Kriegsmarine ao estaleiro Blohm + Voss em novembro de 1942, entrou em serviço no dia 16 de setembro de 1943. Em maio de 1945, quando estava em reparos num estaleiro da cidade norueguesa de Trondheim, foi entregue aos Aliados pelo comandante Hans-Georg Hess. Ao final do conflito, foi incorporado a Defesa Marítima Norueguesa como espólio de guerra. Em 1948 foi rebatizado para KNM Kaura e passou as atividades militares da Defesa Marítima, que utilizou em serviços oficiais até meados de década de 1960. Em 1965, foi oferecido ao governo alemão por um preço simbólico, porém, houve a recusa por parte das autoridades militares, que indicaram a Liga da Marinha Alemã (LMA), uma entidade museológica e da preservação da história naval, para a aquisição do submarino. A LMA adquiriu o antigo U-995 e após restaurar todos os aspectos originais da embarcação, inaugurou como um navio-museu na sede da Laboe Naval Memorial, sendo aberto ao público em outubro de 1971. Comandantes como U-995 Ver também U-boot Lista de submarinos alemães Lista de submarinos de maior sucesso da Kriegsmarine na Segunda Guerra Mundial Referências
U-995

U-995 je bila nemška vojaška podmornica Kriegsmarine, ki je bila dejavna med drugo svetovno vojno. Zgodovina 9. maja 1945 se je predala v Trondheimu. Oktobra 1948 je bila uradno predana Norveški in bila 1. decembra 1952 poimenovana v KNM Kaura. Leta 1965 so ladjo izvzeli iz aktivne službe in jo nato vrnili Nemčiji, kjer so jo oktobra 1971 spremenili v muzejsko ladjo. Poveljniki Tehnični podatki Glej tudi seznam podmornic druge svetovne vojne seznam nemških podmornic druge svetovne vojne seznam vojaških plovil Kriegsmarine Viri & Zunanje povezave - v angleščini: UBoat.net ubootwaffe.net - v nemščini: Lexikon der Wehrmacht
U 995

U 995 är beteckningen på en tysk militärubåt av typ VIIC/41, tillhörande Kriegsmarine under andra världskriget. Den togs i bruk 16 september 1943 och var i aktiv tjänst från och med 1 juni 1944. Fram tills krigsslutet var ubåten baserad i Norge. Tysk tjänst U 995 byggdes på Blohm + Voss varv i Hamburg där hon kölsträcktes den 25 november 1942 och sjösattes 22 juli 1943. Hon togs i tjänst i 5. Unterseebootsflottille den 16 september 1943, under befäl av Walter Köhntopp, för träning av besättning och utprovning. Den 1 juni 1944 överfördes hon till frontflottiljen 13. Unterseebootsflottille. Totalt genomförde hon 9 patruller från baser i Norge. Under hennes patruller sänkte hon 3 fartyg med ett sammanlagt tonnage av 1 560 BRT. Övergång till norsk tjänst Efter kriget hamnade den så småningom i norska flottans ägo i oktober 1948, och var återigen i tjänst mellan 1952 och 1965. Efter det såldes den till Tyskland för en symbolisk summa på 1 D-mark. Sedan oktober 1971 är U-995 ett museiskepp intill Laboes marina minnesmärke i Laboe, strax norr om Kiel. U-995 är den enda ubåten av sin typ som finns kvar idag. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör U 995.