NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Museum von Ascension

Das Museum von Ascension (englisch Ascension Island Museum), auch als englisch Ascension Island Heritage Society Museum bekannt, ist das Heimatmuseum von Ascension, einem gleichberechtigten Teil des Britischen Überseegebietes St. Helena, Ascension und Tristan da Cunha. Es wird von der Ascension Heritage Society unterhalten und als Teil des Fort Hayes am Rande der Hauptstadt Georgetown. Das Museum eröffnete nach einiger Zeit am 22. Mai 2015 wieder. Siehe auch Liste der Museen in St. Helena, Ascension und Tristan da Cunha Weblinks Website der Ascension Heritage Society (englisch) Einzelnachweise
Peaked Island (St. Helena)

Peaked Island ist eine unbewohnte Nebeninsel von St. Helena. Sie liegt etwa 200 Meter vor der Westküste des Distrikts Blue Hill, nordöstlich von Thompson Valley Island und 350 Meter südwestlich von Egg Island gegenüber der Mündung des Red Sand Valley. Peaked Island eine von mehreren kleinen Felseninseln, die vor der Südwestküste von St. Helena liegen. Sie sind, wie auch die gegenüber liegenden Klippen der Hauptinsel, von Bedeutung als Domizil verschiedener Arten von Seevögeln. Die Insel hat eine ausgeprägte pyramidale Form, was ihren Namen erklärt. Ein Peak steht in der englischen Sprache für eine Spitze, das davon abgeleitete Adjektiv peaked bedeutet mit einer Spitze versehen. Sie ist vulkanischen Ursprungs und aus mehreren Schichten heller, erkalteter Lava aufgebaut. Auf der Insel finden sich ausgedehnte Vorkommen von Vogelkot in Form von Guano. Die geringfügige Vegetation beschränkt sich auf die Lee-Seite, auf ihrem Gipfel sind Flechten anzutreffen. Auf Egg Island sind fünf der neun, nach einer anderen Quelle zehn Seevogelarten anzutreffen, von denen bekannt ist, dass sie auf St. Helena brüten. Hierunter sind: Brown Noddies (Anous Stolidus), die sich außerhalb der von November bis März dauernden Brutzeit eher auf Speery Island aufhalten. Black Noddies (Anous Minutus), ganzjährig hier, auf Egg Island sowie auf den gegenüberliegenden Klippen der Hauptinsel anzutreffen. Madeiran Storm Petrels (Oceanodroma castro), brüten zweimal jährlich, von März bis August sowie von Oktober bis Januar. Weblinks Topographische Karte von 2020 im Maßstab 1:10.000, Blatt Südwest auf der Website der Inselverwaltung Einzelnachweise
Cat Hill, Ascension Island

Cat Hill is a settlement on Ascension Island, an island which forms part of the British Overseas Territories. History The Target Tracking Radar Station, known as the Golf Ball, was built on this site, designated for use as a base for the United States Armed Forces, between 1960 and 1961. The site subsequently became the location of the joint NSA-GCHQ Composite Signals Organisation facility on the island. See also List of towns in Saint Helena, Ascension and Tristan da Cunha References External links Media related to Cat Hill at Wikimedia Commons
Cerro Gato

Cerro Gato (en inglés: Cat Hill) es un asentamiento en la Isla Ascensión, una isla que forma parte de un territorio británico de ultramar en el océano Atlántico Sur. En Cerro Gato se encuentra una base de las Fuerzas Armadas de Estados Unidos.​​ Se ubica al sur de Georgetown y al norte de la Base Aérea de la Isla Ascensión.​ Referencias
Gough-sziget

A Gough-sziget (ejtsd: gof) az Atlanti-óceán déli részén található, vulkanikus eredetű, szubarktikus klímájú sziget. Az őt körülvevő kisebb szigetek és szirtek között 910 m magasra emelkedik a tengerszint fölé. A Tristan da Cunha szigetcsoporthoz tartozik, nevét Charles Gough-ról kapta, aki 1731-ben (újra) felfedezte. Bár a 65 km² területű sziget az Egyesült Királyság tengerentúli területe, 1956 óta a Dél-afrikai Köztársaság működtet meteorológiai állomást a szigeten. Állandó lakosa nincs, csupán néhány elszánt meteorológus él a szigeten, akik a gyakori viharokat, özönvízszerű esőzéseket figyelik. Élővilága A zord időjárás miatt a növényzet gyér és egyhangú: törpecserjék, tőzegmohák és fűfélék. Kétéltűek és hüllők nincsenek, az emlősöket a behurcolt házi egér képviseli, amely nagy károkat tud okozni az eredeti élővilágban. A sziget a világörökség listájára való felkerülését ugyanis annak köszönheti, hogy itt található a világ legjelentősebb tengeri madártelepe: több mint 50 féle madárfaj fészkel a szigeten, közülük csak itt él az atlanti vízityúk és a Gough-sármánypinty. A sziklapárkányokon az aranybóbitás pingvin mellett olyan ritka tengeri madarak fészkelnek, mint a vándoralbatrosz és az északi óriáshojsza. További információk "A sziget története".: CS1 karbantartás: elavult archiválási szolgáltatás (link) A meteorológiai állomás
Gough (eiland)

Gough (spreek uit: Gɔf; Goff), ook wel Gonçalo Alvares, is een eiland in de Atlantische Oceaan dat is ontstaan door vulkanische activiteit. Het behoort tot de eilandengroep Tristan da Cunha en is onderdeel van het Britse overzeese gebied Sint-Helena. Het hoogste punt op het eiland ligt boven de grens van 900m en de totale oppervlakte is ongeveer 65 vierkante kilometer. Het eiland bevat tevens een aantal kleine satellieteilanden en gesteenten die boven de zeespiegel uitsteken, waartoe onder andere Southwest Island, Saddle Island, Tristiana Rock, Isolda Rock, Round Island, Cone Island, Lot's Wife, Church Rock, Penguin Island en The Admirals behoren. Het eiland ligt op ongeveer 350 km (220 zeemijlen) ten zuiden van de andere eilanden in haar eilandengroep en respectievelijk 2700 en 3200 kilometer van Kaapstad en het zuidelijkste punt van Zuid-Amerika. Het eiland is eigendom van het Verenigd Koninkrijk, maar de enige bewoners zijn de bemanningsleden van een Zuid-Afrikaans weerstation dat sinds 1956 op het eiland gevestigd is. Gough staat sinds 1995 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO en in 2004 werd het eiland Inaccessible daaraan toegevoegd. Fauna Het eiland staat bekend om zijn unieke dierenleven. Het is een van een belangrijke broedlocaties voor zeevogels in de zuidelijke Atlantische Oceaan. Van zowel de tristanalbatros (Diomedea dabbenena) als Schlegels stormvogel (Pterodroma incerta) broedt vrijwel de gehele wereldpopulatie op Gough. Het eiland heeft twee endemische vogelsoorten: de gough-eilandgors (Rowettia goughensis) en het goughwaterhoen (Gallinula comeri). Muizenbestrijding Sinds 2001 is bekend dat de broedpopulaties van al deze vogels ernstig in gevaar zijn door de aanwezigheid van huismuizen (Mus musculus) op het eiland. De muizen zijn een invasieve soort sinds ze aan het eind van de 19e eeuw zijn ingevoerd. Ze hebben zich zodanig aangepast dat ze in staat zijn de kuikens van alle vogelsoorten op het eiland aan te vallen en te doden. Hoewel deze kuikens vaak 300 keer zwaarder zijn dan een huismuis zijn ze weerloos en kunnen niet vluchten. De muizen vallen in groepen van enkele tot 10 dieren aan en brengen wonden toe met hun knaagtanden, waarna ze zich tegoed doen aan het bloed en de inwendige organen van het kuiken. In de zomer van 2021 is een programma gestart voor het uitroeien van de muizen, wat een uitdaging is vanwege de afgelegen ligging van het eiland, het ruwe terrein en de zware weersomstandigheden. Er is begonnen met het verspreiden van graankorrels met het krachtige knaagdierengif brodifacoum vanuit helikopters. In januari 2022 werd gemeld dat er op opnamen van cameravallen nog steeds enkele muizen werden gezien. Flora Een andere bedreiging door een invasieve exoot vormt het Liggende vetmuur (Sagina procumbens). Externe links (en) Keeping a World Heritage Site tidy: a clean-up on Gough Island Tristan Times, 12 november 2008 (en) Aanvulling op Werelderfgoed lijst 2004
Gough

Gough (ang. Gough Island, port. Gonçalo Alvares) – wulkaniczna wyspa na południu Oceanu Atlantyckiego, której najwyższy szczyt (Edinburgh) sięga 910 m n.p.m. Znajduje się około 350 kilometrów na południowy wschód od brytyjskich wysp Tristan da Cunha, 2700 km od Kapsztadu i ponad 3200 km od najbliższego lądu Ameryki Południowej. Wyspa ma 13,9 km długości i 8 km szerokości. Leży na szlaku silnych wiatrów, tak zwanych ryczących czterdziestek. Roczny opad przekracza 2500 mm deszczu. Należy do Wielkiej Brytanii, a jedynymi mieszkańcami są pracownicy stacji meteorologicznej, którą Południowa Afryka utrzymuje nieustannie na wyspie od 1956. Obszar zajmowany przez stację należy administracyjnie do RPA i stanowi część miasta Kapsztad. Historia Wyspa Gough została odkryta w 1505 lub 1506 przez portugalskiego żeglarza Gonçalo Álvaresa, który nadał jej nazwę Diego Alvarez. Dużo później, bo dopiero w 1731, wyspę odwiedził kapitan Charles Gough z brytyjskiego statku Richmond. Dokładna lokalizacja nie była znana przez wiele lat, ale ostatecznie ustalili ją brytyjscy i amerykańscy łowcy fok i wielorybów, którzy używali nazwy Gough. Stacja badawcza Stację badawczą na wyspie Gough obsługuje następujący personel: 1 starszy meteorolog i 2 młodszych meteorologów biolodzy (ich liczba zależy od prowadzonych badań) 1 mechanik silników Diesla 1 technik radiowy 1 lekarz. Ekspedycja trwa średnio przez 13 miesięcy od momentu opuszczenia Kapsztadu, zwykle od września do października następnego roku. Przyroda Gough jest chroniona jako rezerwat przyrody, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako jeden z najmniej zniszczonych ekosystemów tego rodzaju i jedno z najbezpieczniejszych miejsc gniazdowania morskich ptaków na Atlantyku. Gnieździ się tu niemal cała światowa populacja albatrosa atlantyckiego (Diomedea dabbenena) i petrela białobrzuchego (Pterodroma incerta), występują także dwa endemiczne gatunki: wyspiarczyk (Rowettia goughensis) i nielotna kokoszka południowa (Gallinula comeri). W 2007 roku naukowcy badający występującą na Gough populację myszy domowej wykazali, że gryzonie te osiągają rozmiary trzykrotnie większe od typowych (u wyspiarskich populacji drobnych ssaków częsty jest gigantyzm) i są agresywnymi drapieżnikami, atakującymi pisklęta ptaków morskich. Przypisy Linki zewnętrzne Gough Island. Location & History [online] [zarchiwizowane z adresu 2012-07-20] (ang.). Gough and Inaccessible Islands (ang.) Gough Island [online] [dostęp 2011-11-26] [zarchiwizowane z adresu 2013-07-31] (ang.).
Gough Island

Gough Island (även kallad Gonçalo Alvares) är en vulkanö som reser sig ur havet i Södra Atlanten och tillhör det brittiska territoriet Sankt Helena. Ön ingår i ögruppen Tristan da Cunha och är belägen omkring 350 km sydost om huvudön med samma namn. Platsen upptogs på Unescos världsarvslista 1995. Geografi Ön har en area på omkring 65 km² med de högsta höjderna Edinburgh Peak och Expedition Peak på omkring 910 meter över havet. Ön är omkring elva km lång med en bredd på omkring fem km och har mestadels en hög klippkust och saknar därmed naturliga hamnar förutom Glen Anchorage vid Quest Bay på öns östra del. Ön saknar bofast befolkning, förutom ett team sydafrikanska meteorologer som bemannar en väderstation. Området inkluderar en rad små omkringliggande öar och klippor såsom Southwest Island, Saddle Island, Tristiana Rock, Isolda Rock, Round Island, Cone Island, Lot's Wife, Church Roch, Penguin Island och The Admirals. Området ligger inom det så kallade Roaring Forties, bältet mellan 40:de och 50:de södra breddgraden känt för sina starka jämna västanvindar. Gough Island och Inaccessible Island utgör ett skyddat djurreservat och har blivit klassat som ett världsarv. Ön har beskrivits som en av de sista ostörda ekosystemen i sitt slag och ett utomordentligt skydd för häckande sjöfåglar i Atlanten. Ön är i stort sett enda häckningsplatsen för hela världens population av tristanalbatross (Diomedea dabbenena) och vitbukig petrell (Pterodroma incerta). Historik Ön upptäcktes tidigt 1500-tal av portugisiske sjöfararen Gonçalo Álvares, som även namngav ön Diego Alvarez, men den föll snabbt i glömska. Ön återupptäcktes av brittiske sjöfararen Charles Gough 1731. S.A. Agulhas II Voyage Schedule. Under 1800-talet användes ön under korta perioder som bas för val- och sälfångare och den första vetenskapliga expeditionen genomfördes först 1904. Sydafrika har en väderstation på kusten i sydöst, som drivs av South African National Antarctic Programme. Den har kontinuerligt varit i drift sedan 1956 och har en besättning som vanligen är på sex personer. Stationen besöks årligen av det sydafrikanska polarforskningsfartyget Agulhas II. Källor Gough Island på /www.tristandc.com Noter Externa länkar ”om Gough Island”. Arkiverad från originalet den 20 juli 2012. http://archive.is/MWJX. UNESCO världsarv Gough och Inaccessible Islands SANAP - Gough Island Weather station UNEP World Conservation Monitoring Centre - Gough Island Wildlife Reserve
Гоф (острів)

Острів Гоф (англ. Gough Island, раніше Gonçalo Alvares) — невеликий вулканічний острів в південній частині Атлантичного океану в складі архіпелагу Тристан-да-Кунья, у складі британської заморської території Острови Святої Єлени, Вознесіння і Тристан-да-Кунья (деякі географи вважають його окремим островом, що не входить до складу архіпелагу). Загальні відомості Площа острова становить 91 км² (розміри — 13х7 км), найвища точка острова, гора Единбург пік — 910 м над рівнем моря. Навколо острова розташовано декілька маленьких острівців і скель. Сам острів знаходиться за 350 км на південь від основної групи островів архіпелагу, за 2,7 тис. км від Кейптауна та за 3,2 тис. км від берегів Бразилії. Припускають, що острів був відкритий англійським мореплавцем Чарльзом Гофом в 1731 році. Саме він детально описав вид острова, хоч і не висаджувався на ньому. Острів ненаселений. Як і решта всіх островів архіпелагу, є британською територією. За дозволом британського уряду, з 1956 року на острові розміщена метеорологічна станція ПАР. Під охороною ЮНЕСКО Острів Гоф, разом з іншим островом архіпелагу, Неприступним, оголошений резервом дикої природи і об'єктом Світової спадщини ЮНЕСКО. На острові багато рослин ендеміків. Крім того, тут розташована єдина у світі велика колонія тристанських альбатросів (Diomedea dabbenena) і Атлантичного буревісника (Pterodroma incerta). З цих причин доступ туристів на острів обмежений. Клімат Острів має прохолодний — помірний морський клімат, і лежать на краю ревучих сорокових широт. Температура острова коливається протягом дня від 11 до 17 °C протягом всього року. Опади відносно високі і рівномірні протягом всього року. Примітки Посилання Gough Island (англ.) Фотографії острова Гоф, зроблені співробітниками метеостанції ПАР [Архівовано 14 червня 2020 у Wayback Machine.]
Longwood House

Longwood House bylo exilové sídlo Napoleona Bonaparta během jeho pobytu na ostrově Svatá Helena. Žil zde od 10. prosince 1815 až do své smrti 5. května 1821. Budova se nachází na severovýchodě ostrova ve stejnojmenném distriktu Longwood. Dějiny Longwood byl původně sídlem britského guvernéra a byl speciálně připraven na příjezd Napoleona a jeho doprovodu. Krátce před jeho smrtí začala stavba náhradního domu s názvem New Longwood, ale nebyla včas dokončena. V únoru 1818 tehdejší guvernér Sir Hudson Lowe navrhl lordu Bathurstovi, aby byl Napoleon přestěhován do jiného domu v přátelštějším klimatu. Gourgaudova vyjádření v Londýně však přesvědčily lorda Bathursta, aby Napoleona nechal v Longwoodu, aby zabránil možnému útěku. Dům se nachází ve větrné a vlhké části ostrova a má klimatické podmínky nepříznivé pro zdraví, což v jistém smyslu dalo za pravdu Napoleonovi, který se během svého exilu opakovaně domníval, že ho britské úřady úmyslně fyzicky oslabují. Po Napoleonově smrti byl dům předán Východoindické společnosti, ale v roce 1833 se vrátil do přímého vlastnictví Britské koruny. Zpočátku byl využíván k zemědělským účelům. V roce 1840 bylo Napoleonovo tělo přepraveno do Francie na fregatě Belle Poule, aby našel své poslední místo odpočinku v Invalidovně. Zprávy o rostoucím rozkladu domu se dostaly k Napoleonovi III., který v roce 1854 vyjednal s britskou vládou prodej nemovitosti Francii. Nakonec byl v roce 1858 Longwood House a oblast kolem bývalé Napoleonovy hrobky předány za celkovou částku 7100 liber. Od té doby jsou obě nemovitosti ve správě společnosti Saint Helena Napoleonic Heritage Ltd. V Longwoodu žije vládní zástupce, který je zodpovědný za ochranu, údržbu a správu obou nemovitostí. V roce 1959 byl také pavilon Briars na rodinném panství Balcombeových, kde Napoleon strávil první dva měsíce svého pobytu na Svaté Heleně, než se přestěhoval do Longwood House, darován francouzskému národu. Dnes je Longwood House muzeem a rezidencí francouzského honorárního konzula na ostrově. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Longwood House na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Longwood House na Wikimedia Commons
Longwood House

Longwood House war der Exilwohnsitz Napoleon Bonapartes nach seiner Verbannung auf die Insel St. Helena. Er lebte dort vom 10. Dezember 1815 bis zu seinem Tod am 5. Mai 1821. Das Gebäude befindet sich im Nordosten der Insel im gleichnamigen Distrikt Longwood. Geschichte Napoleons Aufenthalt Zunächst war Longwood die Residenz des britischen Gouverneurs und wurde eigens für den Einzug Napoleons und seines Gefolges entsprechend hergerichtet. Kurz vor seinem Tod wurde mit dem Bau eines Ersatzhauses namens New Longwood begonnen, welches aber nicht mehr rechtzeitig fertig wurde. Im Februar 1818 schlug der damalige Gouverneur Sir Hudson Lowe Lord Bathurst vor, Napoleon in ein anderes Haus zu verlegen, das in einem freundlicheren Klima lag. Doch die Veröffentlichungen Gourgauds in London bewogen Lord Bathurst dazu, Napoleon in Longwood zu belassen, um eine mögliche Flucht zu verhindern. Das Haus befindet sich im windig-feuchten Teil der Insel und weist klimatisch ungünstige Bedingungen für die Gesundheit auf, was Napoleon, der in seinem Exil immer wieder davon ausging, vorsätzlich von den britischen Behörden körperlich geschwächt und vergiftet zu werden, in gewisser Weise recht gab. Nach Napoleons Tod Nach Napoleons Tod wurde das Haus der East India Company übergeben, kam aber 1833 wieder in den direkten Besitz der britischen Krone. Zunächst wurde es für landwirtschaftliche Zwecke genutzt. 1840 wurde der Leichnam von Napoleon mit der Fregatte Belle Poule nach Frankreich übergeführt, wo er im Invalidendom seine letzte Ruhe fand. Berichte über den zunehmenden Verfall des Hauses erreichten Napoleon III., der 1854 mit der britischen Regierung den Verkauf des Grundstücks an Frankreich aushandelte. 1858 schließlich konnten Longwood House und das Areal rund um das ehemalige Grab Napoleons für eine Gesamtsumme von 7100 Pfund übergeben werden. Seitdem befinden sich beide Besitztümer unter der Verwaltung der Saint Helena Napoleonic Heritage Ltd. Ein Vertreter der Regierung lebt in Longwood und ist zuständig für die Erhaltung, Pflege und Verwaltung beider Besitztümer. 1959 wurde auch der Briars Pavillion auf dem Anwesen der Familie Balcombe, in dem Napoleon die ersten beiden Monate auf St. Helena lebte bevor er Longwood House bezog, von Mabel Brookes der französischen Nation als Geschenk übergeben. Heute ist Longwood House ein Museum und Wohnsitz des französischen Honorarkonsuls auf der Insel. Galerie Siehe auch Liste der Museen in St. Helena, Ascension und Tristan da Cunha Literatur Michel Dancoisne-Martineau: Chroniques de Sainte-Hélène Atlantique Sud, Perrin, Paris 2011. Jean-Paul Kauffmann: Chambre noire de Longwood. Le voyage à Sainte-Hélène. Édition La Table Ronde, Paris 1997, ISBN 2-7103-0772-3 (deutsch: Die dunkle Kammer von Longwood. Meine Reise nach Sankt Helena. Zsolnay, Wien 1999, ISBN 3-552-04916-9). Weblinks Longwood House auf der Website Napoleonsthelena.com, archiviert vom Original im Internet Archive am 27. Januar 2023 (englisch) Einzelnachweise
Longwood House

Longwood House era la residencia de Napoleón I durante su exilio en la isla de Santa Elena, desde el 10 de diciembre de 1815 hasta su muerte el 5 de mayo de 1821. Se encuentra en una llanura azotada por los vientos a unos 6 kilómetros de la capital de la isla, Jamestown. Historia Originalmente residencia de verano del vicegobernador, Fue acondicionada en 1815 para albergar a Napoleón. El Gobierno británico reconoció su inadecuación como casa para el antiguo Emperador y su séquito, y estando cerca su muerte se había construido en las cercanías una nueva casa para él (Nueva Longwood), que nunca llegó a ocupar. Después de la muerte de Napoleón, la Casa de Longwood volvió a pertenecer a la Compañía Británica de las Indias y más tarde a la Corona, y fue utilizada para fines agrícolas. Las noticias de su descuido llegaron a Napoleón III, quien desde 1854 negoció con el Gobierno británico la transferencia de la casa a Francia. En 1858 fue transferida al Gobierno francés junto con el Valle de la Tumba por la suma de £7,100. Desde entonces ha estado bajo control del Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia y un representante del Gobierno francés vive en la isla y es responsable de administrar ambas propiedades. En 1959 una tercera propiedad, las Zarzas, donde Napoleón pasó los dos primeros meses mientras Longwood estaba siendo preparada, fue entregada al Gobierno francés por la señora Mabel Brookes. A causa de los estragos de las termitas, el Gobierno francés consideró la demolición de la construcción en la década de 1940. Nueva Longwood y la casa de Balcombe en las Zarzas fueron demolidas en este momento, pero la Casa de Longwood fue conservada, y fue fielmente restaurada por conservadores franceses. Las escaleras de piedra de la fachada son las únicas partes del edificio original que han quedado. En 2008, Michel Dancoisne-Martineau donó las tierras circundantes al Pabellón de las Zarzas a la República Francesa. Dos años antes, él había donado la cascada con forma de corazón del valle al Saint Helena National Trust. La casa es ahora un museo perteneciente al Gobierno francés.​ Es uno de los dos museos de la isla, siendo el otro el Museo de Santa Elena.​ Véase también Longwood Las Zarzas Otras lecturas Jean-Paul Kauffman, The Dark Room at Longwood (2000) Referencias Enlaces externos Descripción de Longwood House, residencia de Napoleón durante su cautividad. (artículo en idioma inglés)
Longwood House

Longwood House was het verblijf van Napoleon Bonaparte tijdens zijn verbanning op Sint-Helena. Napoleon verbleef in Longwood House van 10 december 1815 tot zijn dood op 5 mei 1821. Eerder deed het gebouw dienst als residentie van de Engelse gouverneur van het eiland, die er tijdens warmere periodes verbleef. Napoleon bestempelde Sint-Helena als onprettig om te leven; het klimaat was vanwege de ligging zeer wisselend. Er is zelfs een microklimaat; volgens aantekeningen gemaakt door zijn biograaf kon het laaggelegen in de haven windstil en vrij warm zijn en op hetzelfde moment op hogergelegen delen hard waaien en guur aanvoelen. Napoleon sleet hier zijn laatste jaren en probeerde zoveel mogelijk aantekeningen van veldslagen en verslagen van zijn bewind te dicteren. Verder legde hij met succes een groentetuin aan en maakte hij wandelingen. Het ligt op ongeveer 6 km van Jamestown, de hoofdstad van Sint-Helena. Het ligt in een winderige vlakte, waar weinig bomen of struiken groeien, zodat er geen schaduw is voor de brandende zon. Tegenwoordig is het huis eigendom van de Franse staat en dient het als museum. Napoleon was sinds 1812 zwaarlijvig wat door zijn weigering om voldoende beweging te nemen steeds erger werd. Hij liet vanwege aanhoudende klachten aan zijn gestel een wip installeren. Aanvankelijk werd Napoleon begraven nabij enkele bomen op het eiland, later zijn zijn overblijfselen naar Frankrijk gebracht waar deze in de tombe van het Dôme des Invalides liggen. De hier vertoonde aquarel door zijn huisknecht Louis-Josep Marchand is een precieze weergave van de gebouwen destijds, met de door Napoleon aangelegde tuin.