NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
The Castle (St. Helena)

The Castle (deutsch Das Schloss) ist der Sitz der Legislative, dem Legislative Council und der Exekutive, dem Exekutivrat, der Insel St. Helena und des gesamten Britischen Überseegebiets St. Helena, Ascension und Tristan da Cunha. The Castle war ursprünglich auch die Residenz des Gouverneurs von St. Helena, der heute jedoch im Plantation House lebt. Das Gebäude, das zu Teilen bereits 1659 errichtet und 1860 grundsaniert wurde, befindet sich in der Hauptstadt Jamestown am Platz Grande Parade. Historisch war es Teil der Befestigungsanlage der East India Company. Teile des heutigen Gebäudekomplexes sind auch der Hauptsitz der Polizei, eine Bibliothek und das oberste Gericht sowie ein öffentlicher Park (Castle Gardens). Das Gebäude genießt Denkmalschutz in der höchsten Schutzstufe Grade I. Weblinks Informationen zum The Castle (englisch) Einzelnachweise
The Castle, Saint Helena

The Castle is the main government building of the British Overseas Territory of Saint Helena, Ascension and Tristan da Cunha, located in Jamestown on the island of Saint Helena. A Grade I-listed building, the oldest parts of the complex date to 1708, but it was largely reconstructed in the 1860s because of termite damage. It does not have the appearance of a typical castle, though historically the site was part of the East India Company fortifications of Jamestown. History Governor John Roberts ordered the construction of the Castle in 1708 on the site of the previous triangular James Fort, close to James Bay. The fort was rebuilt over the next several years to extend across the entire seaward mouth of James Valley and the Castle was immediately behind it to the east. It replaced the decrepit Fort House as the official residence of the governor of Saint Helena and also housed the island's administrative offices. It was a modest one-storey building with a low basement; an upper storey was added in 1776. The Castle was rebuilt in 1867 to repair termite damage and has remained essentially the same ever since. Present day Plantation House, in the District of Saint Paul's, became the governor's official residence in 1792, although the Governor's office remains in the Castle. Most of the main administrative offices of the colony, including the Chief Secretary’s, are in the Castle and the Legislative Council meets in the Council Chamber on the second floor. Also part of the complex are the Printing Office, Savings Bank and the colony's archives. Only the foyer is open to the public. See also St James church High Knoll Fort History of Saint Helena Notes References Denholm, Ken. "South Atlantic Fortress" (PDF). Saint Helena Island Info. Archived from the original (PDF) on 26 November 2016. Retrieved 25 November 2016.
El Castillo (Santa Elena)

El Castillo (en inglés: The Castle) es el edificio principal del gobierno en la isla Santa Elena, ubicada en el centro histórico de la capital Jamestown, cerca de la bahía de James y la antigua puerta de la ciudad. Las partes más antiguas del complejo datan de 1710, pero fue reconstruida en gran parte en la década de 1860 debido a los daños de termitas. No tiene la apariencia de un típico castillo, aunque históricamente el sitio era parte de las fortificaciones de la Compañía Británica de las Indias Orientales en la ciudad. Originalmente era la residencia del gobernador de Santa Elena, pero al trasladarse a Plantation House, hoy en día es la localización de muchas de las oficinas administrativas de la isla, incluyendo secretarías. También forman parte del complejo la estación de policía de Jamestown, una biblioteca, la corte principal de la isla y jardines públicos. Otros edificios en Jamestown también se utilizan para albergar oficinas y funciones relacionadas con el gobierno. Es uno de los muchos edificios catalogados (una designación para los edificios de mérito histórico o arquitectónico).​ Véase también Iglesia de San Jacobo Historia de Santa Elena Referencias
Boatswain Bird Island

Boatswain Bird Island ist eine Felseninsel etwa 280 m vor der nordöstlichen Küste der Insel Ascension im südlichen Atlantischen Ozean. Ihren Namen verdankt die Insel den Rotschnabel-Tropikvögeln, die bei den britischen Seefahrern als boatswain birds bezeichnet wurden. Die Insel umfasst eine Fläche von 340 m × 220 m und besteht aus einem 104 m hohen abgeflachten Felsen, der von den Guanoablagerungen eine weiße Farbe bekommen hat. An der Südküste der Insel befindet sich ein Natursteinbogen aus Lavagestein. In den 1920er-Jahren wurde auf Boatswain Bird Island Guano abgebaut. Zu Beginn des 19. Jahrhunderts war Ascension der Lebensraum für Millionen von Seevögeln. Als sich um 1815 Katzen und Ratten auf Ascension ausbreiteten, wurde der einstige Vogelreichtum stark dezimiert. Boatswain Bird Island ist für mehrere Arten wie den Madeirawellenläufer, den Rotschnabel-Tropikvogel, den Weißschwanz-Tropikvogel, die Weißkopfnoddi und den Adlerfregattvogel zum Rückzugsgebiet geworden, wo sie neue Brutkolonien bildeten. 1977 wurde die Insel zum streng geschützten Vogelschutzgebiet erklärt. Seit 2014 ist sie ein Naturreservat. Weblinks Important Bird Areas factsheet: Boatswainbird Island. In: BirdLife Data Zone. BirdLife International (englisch). Boatswain Bird Island (Memento vom 9. Februar 2008 im Internet Archive) (englisch). Juanita Brock: Ascension: A Zodiac Tour of Boatswainbird Island. Fotos der Insel. In: The Islander. South Atlantic Remote Territories Media Association (SARTMA), 10. August 2003 (englisch). Einzelnachweise
Boatswain Bird Island

Boatswain Bird Island, also spelt Boatswainbird Island, is a small island some 270 metres (300 yd) off the east coast of Ascension Island in the South Atlantic Ocean with an area of approximately 5.3 ha (13 acres). It is administered from Georgetown on Ascension, which is part of Saint Helena, Ascension and Tristan da Cunha, an overseas territory of the United Kingdom. Boatswain Bird Island should not be confused with the nearby, much smaller, Boatswain Bird Rock, only about 10 by 5 metres (33 by 16 ft) in size, located 570 metres (620 yd) south-east of the island and 360 metres (390 yd) north-east of the coast of Ascension. The southern coast of the island has an impressive natural arch. Birds This tiny island has thousands of inhabitants, all birds, which give the island its white colour. Among the many seabirds nesting there are boobies, petrels, noddies, as well as the tropicbirds (boatswain birds) for which the island is named. The island is home to the majority of Ascension's birds and their nests, which have been devastated by rats (accidentally introduced by passing ships) and cats (introduced to catch the rats, as well as to serve as pets). Since the mid-1990s, a feral cat eradication program, alongside a rat eradication program, has been implemented to encourage birds to return to the main island. Important Bird Area The island has been identified as an Important Bird Area (IBA) by BirdLife International as a breeding site for seabirds. Birds for which the IBA is significant include Madeiran storm petrels (1,500 breeding pairs), red-billed tropicbirds (500 pairs), white-tailed tropicbirds (1,000 pairs), Ascension frigatebirds (6,000 pairs), masked boobies (1,300 pairs) and black noddies (5,000 pairs). References
Isla Boatswain Bird

La isla Boatswain Bird, también escrito Boatswainbird (isla Ave Contramaestre), es una pequeña isla ubicada a unos 270 metros al este de la costa de la isla Ascensión en el Atlántico Sur, con una superficie aproximada de 5,3 hectáreas. Es administrada desde Georgetown en la Ascensión, que es parte del territorio británico de ultramar del Reino Unido de Santa Elena, Ascensión y Tristán de Acuña. La isla no se debe confundir con el cercano, pero mucho más pequeño, Roca Boatswain Bird, de alrededor de 10 por 5 metros de tamaño, que se encuentra 570 m al sureste de la isla y 360 m al noreste de la costa de la Ascensión. La costa sur de la isla cuenta con un gran arco natural. Aves La isla es el hogar de la mayoría de las aves de Ascensión debido a las ratas (introducidas accidentalmente por los buques en tránsito) y luego los gatos (introducidas para atrapar las ratas, así también como animales domésticos) que comen las aves y sus huevos en la isla. Desde mediados de la década de 1990 ha habido un programa de erradicación de gatos callejeros, junto a un programa de erradicación de ratas, para animar a las aves de nuevo a la isla principal. La isla ha sido identificada como un Área Importante para las Aves por BirdLife International por ser un lugar de reproducción para las aves marinas. De hecho, hay varias especies ubicadas aquí que sobrepasan las mil parejas reproductoras.​ Referencias Enlaces externos
Boatswain Bird Island

Boatswain Bird Island (ili Boatswainbird Island), mali je otok dug oko 270 metara uz istočnu obalu otoka Ascension u južnom Atlantskom oceanu s površinom od približno 5.3 ha. Njome se upravlja iz Georgetowna na Ascensionu, koji je dio Svete Helene, Ascensiona i Tristan da Cunha, prekomorskog teritorija Ujedinjenog Kraljevstva. Boatswain Bird Island ne treba miješati s obližnjim, mnogo manjim, Boatswain Bird Rockom, dimenzija 10 x 5 metara, koji se nalazi oko 570 metara jugoistočno od otoka i 360 metara sjeveroistočno od obale Ascensiona. Južna obala otoka ima impresivan prirodni luk. Ptice Na ovom malenom otoku živi tisuće stanovnika, a svi su ptice koje otoku daju bijelu boju. Među brojnim morskim pticama koje se gnijezde tu su blune, burnice, čigre, kao i fetoni (eng. boatswain birds) po kojima je otok i dobio ime. Otok je dom većine ptica Ascensiona zbog štakora (koje su slučajno unijeli brodovi u prolazu), a potom i mačaka (koje su dovedene da hvataju štakore, kao i kućnih ljubimaca) koje jedu ptice i njihova jaja na Ascensionu. Od sredine 1990-ih postoji program iskorjenjivanja divljih mačaka, uz program iskorjenjivanja štakora, kako bi se ptice potaknule na povratak na glavni otok. Važno područje za ptice BirdLife International označio je otok kao važno područje za ptice (IBA) kao mjesto za razmnožavanje morskih ptica. Ptice za koje je IBA značajna uključuju madeirske burnice (Hydrobates castrom, 1500 gnijezdećih parova), crvenokljune fetone (Phaethon aethereus, 500 parova), žutokljune fetone (Phaethon lepturus, 1000 parova), asensionske brzane (Fregata aquila, 6000 parova), žutokljune blune (Sula dactylatra, 1300 parova) i bjelokape čigre (Anous minutus, 5.000 parova). Izvori
Boatswain Bird Island

Boatswain Bird Island – mała wyspa leżąca około 305 m od wschodniego brzegu Wyspy Wniebowstąpienia. Od roku 2001 uznawana przez BirdLife International za ostoję ptaków IBA. Administracyjnie część brytyjskiego terytorium zamorskiego Wyspa Świętej Heleny, Wyspa Wniebowstąpienia i Tristan da Cunha. Nazwę wyspa zawdzięcza dwóm gatunkom faetonów, których druga angielska nazwa, obok Tropicbirds, brzmi Boatswain Birds (pisane niekiedy łącznie). Warunki naturalne Wyspa Boatswain Bird Island jest jałową skałą trachitową o wymiarach około 340–220 m i stopniowanych brzegach. W najwyższym punkcie liczy 104 m wysokości, a około 3 ha wyspy zajmuje wyniesiona, stosunkowo płaska, bazaltowa powierzchnia. Boatswain Bird Island ma 5 ha powierzchni. Z wyjątkiem ptaków nie zamieszkują jej żadne zwierzęta. Przez ich obecność, wyspa pokryta jest warstwą guana, nadającego jej biały kolor. Wydobycie guana W latach 20. XX wieku na wyspie eksploatowano guano. Zbierający je ludzie stacjonowali na Spire Beach, na wyspie spędzając maksymalnie 2–3 dni. Na Boatswain Bird Island zamontowano wtedy tory kolejowe, umożliwiające transport guana wagonikiem na skraj wyspy, skąd zabierano je na łódź i transportowano do English Bay (północna część Wyspy Wniebowstąpienia). Pozyskiwanie guana nie było opłacalne i zostało zaniechane. Awifauna Ostoję ptaków IBA utworzono ze względu na jeden narażony gatunek – fregatę orlą (Fregata aquila) oraz 5 gatunków najmniejszej troski, również gniazdujących; są to nawałnik białorzytny (Oceanodroma castro), faeton białosterny (Phaethon aethereus), faeton żółtodzioby (Phaethon lepturus), głuptak maskowy (Sula dactylatra) i rybołówka atolowa (Anous minutus). Gniazdują tu również głuptak białobrzuchy (Sula leucogaster), atolówka (Gygis alba) i w małej liczebności rybitwa czarnogrzbieta (Onychoprion fuscatus). Wyspa jest ważna dla populacji ptaków morskich, gdyż w 1815 na okoliczną Wyspę Wniebowstąpienia zawleczono koty i szczury, co doprowadziło do przetrzebienia populacji m.in. rybitw. Turystyka Obowiązuje zakaz lądowania na wyspie, dotrzeć na nią można przez sznurową drabinę. Wyspę obejrzeć można także z pokładu statku RMS St Helena. Przypisy
Pavillon des Briars

Pavillon des Briars je budova na ostrově Svatá Helena v jižním Atlantiku, známá tím, že v ní během prvních dvou měsíců svého exilu na ostrově pobýval císař Napoleon Bonaparte. Nachází se na území distriktu Alarm Forest a od roku 1959 je ve vlastnictví Francie. Dějiny Když Napoleon dorazil na Svatou Helenu, pobýval v tomto domě prvních několik týdnů. Stavbu tehdy vlastnil William Balcombe. O pobytu Napoleona u této rodiny je vyprávěno mnoho epizod, zejména v pamětech nejmladší dcery Betsy Balcombeové. Napoleonův pobyt v Briars trval od 18. října do 10. prosince 1815. Balcombovi byli dodavateli Napoleona a dalších francouzských exulantů během jejich pobytu na ostrově v letech 1815–1818. Pavilon následně několikrát změnil majitele až do roku 1959, kdy jej majitelka Mabel Brookesová a pravnučka Williama Balcombeho, darovala Francii. V současné době jej spravuje Ministerstvo zahraničních věcí. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pavillon des Briars na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pavillon des Briars na Wikimedia Commons
Briars

The Briars, auch Briars, ist eine Häuseransiedlung auf der Insel St. Helena. Bekannt ist sie für den gleichnamigen Pavillon. Dieser wurde von Napoléon Bonaparte in den ersten Wochen seiner Gefangenschaft 1815 bewohnt, bevor er nach Longwood House umzog. Der Pavillon liegt im Distrikt Alarm Forest. Geschichte Ursprünglich bezog sich der Name auf das Gesamtanwesen, in dessen Garten der Pavillon stand. Es gehörte William Balcombe, einem englischen Kaufmann, der Lieferant Napoleons wurde. Seine 14-jährige Tochter Elisabeth Lucia („Betsy“) Balcombe war das einzige Familienmitglied, welches Französisch sprach, und wurde für die Familie die Übersetzerin. Wegen ihrer Nähe zu Napoleon wurde die Familie Balcombe von Gouverneur Hudson Lowe verdächtigt, heimlich Nachrichten herauszuschmuggeln. Im Jahr 1818 verließen die Balcombes St. Helena – vermutlich auf Druck von Gouverneur Lowe – und kehrten nach England zurück. Die Briars wurde danach als Unterkunft für den hier stationierten Admiral vom Dienst genutzt. Später wurde William Balcombe eine Stelle in Australien angeboten. Im Jahr 1959 wurde der Pavillon von einer Urenkelin von William Balcombe, Dame Mabel Brookes, der Französischen Nation geschenkt. Briars wurde damit der dritte französische Besitz auf der Insel. Das Anwesen der Familie Balcombe im Mornington Peninsula, Victoria, Australien, erhielt ebenfalls den Namen The Briars. Es wird heute von Mornington Peninsula Shire betrieben und ist der Öffentlichkeit zugänglich. Die von Mabel Brookes gesammelten napoleonischen Erinnerungsstücke, die ebenfalls eine Schenkung an Mornington Peninsula waren, sind teilweise dort ausgestellt. Der Pavillon steht unter Denkmalschutz (Stufe I). Literatur Lucia Elizabeth Balco Abell, Betsy Balcombe, David Markham (Hrsg.): To Befriend an Emperor – Betsy Balcombe’s Memoirs of Napoleon on St. Helena. Ravenhall, Welwyn Garden City, UK 2005, ISBN 978-1-905043-03-3 (Recollections of the Emperor Napoleon during the First Three Years of his Captivity on the Island of St Helena. John Murray, London 1944). Weblinks Informationen zum Pavillon (englisch) Reisebericht zu The Briars (englisch) Einzelnachweise
Briars, Saint Helena

Briars is the small pavilion in which Napoleon Bonaparte stayed for the first few weeks of his exile on Saint Helena in late 1815 before being moved to Longwood House. The pavilion was in the garden of William Balcombe, an English merchant who became a purveyor to Napoleon. His 14-year-old daughter Elizabeth Lucia ("Betsy") Balcombe was the only family member who spoke French, and she became the family translator. Because of his family's closeness to Napoleon, Balcombe attracted the suspicion of Governor Hudson Lowe, and in 1818 he was forced to leave the island and return to England. The Briars was then used as the home for the admiral assigned to St Helena. History By coincidence, the Duke of Wellington also stayed in The Briars, in 1805, on his return from a tour of duty in India. He wrote to the admiral commanding the garrison on 3 April 1816, "You may tell Bony that I find his apartments at the Elysée-Bourbon very convenient and that I hope he likes mine at the Balcombes." In 1827 the East India Company bought the property for £6,000 and used it for making silk and growing mulberry trees. In 1959 the Pavilion was purchased by Dame Mabel Brookes, a great granddaughter of William Balcombe, and donated to the French government, which appointed her as Chevalier de la Légion d'honneur in 1960 in recognition of her generous gesture. It became the third of the French properties on the island, together with his former tomb in Sane Valley and Longwood House. Later, Balcombe was offered a post in Australia and established a new estate called "The Briars" in the Carwoola area of New South Wales. On this new estate, it is believed that he was responsible for introducing two plants to Australia, the Sweet Briar (Rosa rubiginosa) and the Weeping Willow (Salix babylonica). The willow grew nearby Napoleon's grave on St Helena and Balcombe is reported to have taken cuttings from these trees. William's youngest son, Alexander Beatson Balcombe, named his pastoral run and homestead in Mount Martha "The Briars" (the run was previously known as Chen Chen Gurruck, or Tichingorourke). William's grandson, William Alexander Balcombe—son of Thomas Trywhitt Balcombe—built yet another notable house called 'The Briars', at Wahroonga. See also French domains of St Helena Alarm Forest References 15°56′36.5″S 5°42′35.0″W
Briars

Briars (en francés: le pavillon des Briars) (Zarzas) es el nombre del pequeño pabellón en el que Napoleón Bonaparte permaneció durante las primeras semanas de su cautiverio en la Isla Santa Elena. El pabellón se ubicaba en el jardín de William Balcombe, un comerciante inglés que se convirtió en un proveedor de Napoleón. Su hija de 14 años Elizabeth Lucía ("Betsy") Balcombe era la única miembro de la familia que hablaba francés y se convirtió en la traductora de la familia. Debido a la cercanía de su familia a Napoleón, Balcombe atrajo la sospecha del gobernador Hudson Lowe, y en 1818 lo obligó a abandonar la isla y regresar a Inglaterra.​ El sitio luego fue utilizado como el hogar para el almirante de servicio en la estación.​ Más tarde, a Balcombe le ofrecieron un empleo en Australia. En 1959 el Pabellón es ofrecido al Gobierno francés por un descendiente de William Balcombe y último propietario del sitio, Dame Mabel Brookes, y se convirtió en la tercera de las propiedades francesas en la isla. Véase también Dominios franceses de Santa Elena Longwood House Villa Zarzas, Alarma Forestal Referencias
Pavillon des Briars

Le pavillon des Briars est un bâtiment situé sur l'île de Sainte-Hélène dans l'Atlantique Sud, célèbre pour avoir hébergé l'empereur Napoléon Ier durant les deux premiers mois de son exil sur l'île. Situé sur le territoire du district d'Alarm Forest, il est propriété de la France depuis 1959. Historique Lors de l'arrivée de Napoléon Ier à Sainte-Hélène, celui-ci réside les premières semaines dans cette maison. Le pavillon est alors la propriété de William Balcombe (en). De nombreux épisodes sont relatés sur le séjour de Napoléon Ier auprès de cette famille, notamment dans les mémoires de la fille cadette, Betsy Balcombe, plutôt espiègle. Le séjour de Napoléon aux Briars, du 18 octobre au 10 décembre 1815, est probablement une des périodes les moins désagréables de sa captivité. Les Balcombe sont les fournisseurs de Napoléon Ier et des autres exilés français pendant leur séjour sur l'île, de 1815 à 1818. Le pavillon change par la suite plusieurs fois de propriétaire jusqu'en 1959, date à laquelle Mabel Brookes, propriétaire du pavillon et arrière-petite-fille de William Balcombe, en fait don à la France. Il est actuellement géré par le ministère des Affaires étrangères représenté par Michel Dancoisne-Martineau, conservateur des Domaines Notes et références Liens externes Pavillon des Briars sur Site des Domaines français de Sainte-Hélène. Sites relatifs à la captivité de Napoléon à Sainte-Hélène. Portail du Premier Empire Portail de Sainte-Hélène, Ascension et Tristan da Cunha Portail de la France
Брайрс

Брайрс (англ. Briars, «Шиповник») — название небольшого летнего домика, в котором Наполеон Бонапарт оставался в первые несколько недель своей ссылки на острове Святой Елены в конце 1815 года. Домик находился в саду английского торговца Уильяма Балкомба, который стал поставщиком для Наполеона. Его 14-летняя дочь Элизабет Люсия Балкомб (известная как Бетси Балкомб) была единственным членом семьи, которая говорила по-французски, и стала семейным переводчиком. Из-за близости своей семьи к Наполеону Балкомб вызвал подозрение у губернатора Хадсона Лоу, и в 1818 году он был вынужден покинуть остров и вернуться в Англию. Затем в Брайрсе проживал адмирал, назначенный на остров Святой Елены. По совпадению, герцог Веллингтон также останавливался в Брайрс в 1805 году, по возвращении со службы в Индии. 3 апреля 1816 года он написал адмиралу, командующему гарнизоном: «Вы можете сказать Бони, что я нахожу его апартаменты в Елисейском дворце очень удобными, и надеюсь, что ему нравятся мои апартаменты у Балкомбов». В 1827 году британская Ост-Индская компания купила домик за 6000 фунтов стерлингов и использовала его для изготовления шёлка и выращивания тутовых деревьев. В 1959 году домик был куплен правнучкой Уильяма Балкомба Мейбл Брукс. Она подарила его французскому правительству, которое в 1960 году наградило её Орденом Почётного легиона в знак признательности за её щедрый жест. Он стал третьим из французских владений на острове вместе с его первой могилой и Лонгвуд-Хаусом. Позже Балкомбу предложили должность в Австралии, и там основали новое поместье под названием «Брайрс» в районе Карвулы в Новом Южном Уэльсе. Считается, для этого нового поместья он привёз в Австралию два растения: шиповник красно-бурый (Rosa rubiginosa) и плакучую иву (Salix babylonica). Ива росла рядом с могилой Наполеона на острове Святой Елены, и Балкомб взял черенки с этого дерева. Младший сын Уильяма, Александр Битсон Балкомб, назвал свой земельный участок и усадьбу на горе Марты «Брайрс» (этот участок ранее был известен как Чен Чен Гюррюк, или Тичингорук). Примечания Литература Мартино, Жильбер. Окружение // Повседневная жизнь на острове Святой Елены при Наполеоне = La Vie Quotidienne À Sainte-Hélène Au Temps De Napoléon / Пер. с фр. М. В. Добродеевой; вступ. ст. А. П. Левандовского; предисл. к фр. изд. Ж. Журкена. — М.: Молодая гвардия, 2008. — С. 42—60. — 313 с. — (Живая история: Повседневная жизнь человечества). — ISBN 978-5-235-03116-6. Маршан, Луи-Жозеф. Наполеон. Годы изгнания. — М.: Захаров, 2003. — 784 с. — (Биографии и мемуары). — ISBN 5-8159-0299-3. Balcombe, Betsy. To Befriend an Emperor: Betsy Balcombe's Memoirs of Napoleon on St Helena (англ.). — 2005. — ISBN 1905043031. Unwin, Brian. Terrible Exile: The Last Days of Napoleon on St Helena (англ.). — London: I.B. Tauris, 2010. — ISBN 9781848852877.
Illa Inaccessible

L'Illa Inaccessible és un volcà extint (última activitat: fa sis milions anys) amb el pic de Cairn de 449 m. L'illa és de 14 km² de superfície, sortint de l'oceà Atlàntic, 45 km al sud (28 km) al sud-oest de Tristan da Cunha. Forma part de l'arxipèlag de Tristan da Cunha, que forma part del Territoris Britànics d'Ultramar conegut com a Santa Helena, Ascensió i Tristan da Cunha. Juntament amb l'illa de Gough, l'Illa Inaccessible és una reserva natural protegida, que ha estat inscrita com a Patrimoni de la Humanitat de la UNESCO. Referències