NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
GlobalFoundries

GlobalFoundries (GFS) is een grote onafhankelijke fabrikant van halfgeleiders. Het werd in 2009 afgesplitst van de Amerikaanse chipfabrikant AMD. Activiteiten Het bedrijf produceert chips in opdracht van andere bedrijven. Bij de start waren het voormalig AMD-fabrieken Fab30/Fab38 en Fab36 (nu samen Fab1 module 1 en module 2 genoemd) waar geproduceerd werd, maar na acquisities zijn andere fabrieken toegevoegd. Er werken in totaal zo'n 14.000 mensen bij GFS verdeeld over vier fabrieken op drie continenten. In 2022 leverde het bedrijf zo'n 2,5 miljoen 300mm-equivalent wafers af. Belangrijke klanten zijn Qualcomm, NXP Semiconductors, AMD en Broadcom. In 2022 gaf het bedrijf ongeveer 6% van de omzet uit aan onderzoek en ontwikkeling en had circa 1500 onderzoekers in dienst. In juni 2022 tekende GFS een contract met STMicroelectronics om samen een nieuwe fabriek voor 300mm-wafers te bouwen in Crolles, Frankrijk. Naar verwachting komt deze faciliteit in 2026 gereed en krijgt een capaciteit van 620.000 300mm-wafers per jaar. Hiervan is 58% bestemd voor GlobalFoundries en de resterende 42% voor STMicroelectronics. De bouw van de fabriek vergt een investering van € 7,5 miljard. Abu Dhabi’s Mubadala Development Company was betrokken bij de oprichting van ATIC. In 2009 werden de chipproductie activiteiten van AMD in een aparte onderneming, GlobalFoundries, ondergebracht. AMD verkocht zijn aandelenbelang waarmee Mubadala de enige aandeelhouder werd. Op 28 oktober 2021 kreeg GFS een eigen beurnotering aan de NASDAQ aandelenbeurs. De free float was 14,3% per 31 december 2022. Geschiedenis GlobalFoundries werd in 2009 opgericht. In dat jaar stootte AMD de fabrieken in Dresden en in Malta (New York) af. Mubadala Development Company werd als grootaandeelhouder binnengehaald. GFS werd een joint venture van AMD en Advanced Technology Investment Company (ATIC). In september 2010 nam ATIC Chartered Semiconductor Manufacturing in Singapore GFS over voor US$ 3,9 miljard. De activiteiten van Chartered zijn opgegaan in GlobalFoundries. In oktober 2014 werd bekend dat IBM zijn verlieslijdende chipdivisie verkoopt aan GFS. GFS nam de twee IBM fabrieken in East Fishkill en Essex Junction over en IBM betaalde US$ 1,5 miljard aan GFS. Bij de vestigingen van IBM werkten destijds meer dan 2000 werknemers. GFS zal voor ten minste 10 jaar de levering van chips voor de IBM-systemen verzorgen en krijgt verder toegang tot de technologie en kennis van IBM. De transactie werd in 2015 afgerond. In februari 2019 werd de verkoop aangekondigd van de fabriek in Singapore. De fabriek maakt relatief simpele halfgeleiders, MEMS, en de koper is Vanguard International Semiconductor Corp. gevestigd in Taiwan. Voor GFS leverde de verkoop een bedrag op van US$ 236 miljoen. Op 31 december 2022 werd de voormalige IBM fabriek in East Fishkill verkocht aan ON Semiconductor. Op deze verkoop werd een winst gerealiseerd van US$ 403 miljoen. Zie ook TSMC
GlobalFoundries

GlobalFoundries Inc. – międzynarodowa firma zajmująca się kontraktowym projektowaniem i produkcją półprzewodników z siedzibą na Kajmanach i w miejscowości Malta (w USA). Firma powstała w marcu 2009 w wyniku sprzedaży działu produkcyjnego AMD. Do czasu IPO w październiku 2021 była własnością prywatną Mubadala Investment Company, państwowego funduszu majątkowego Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Mubadala pozostaje większościowym właścicielem spółki, posiadając 82% udziałów. Firma produkuje układy scalone na waflach krzemowych z przeznaczeniem na takie rynki jak telekomunikacja, motoryzacja, przemysł lotniczy i obronny oraz centra danych. Od 2023 r. GlobalFoundries jest trzecim co do wielkości producentem foundry półprzewodników pod względem przychodów i jest jedyną firmą tego typu działającą w Singapurze, Unii Europejskiej (Drezno) i Stanach Zjednoczonych (Burlington i Malta). Fabryki w eksploatacji Technologie procesów Proces FD-SOI 22 nm firmy GlobalFoundries opiera się na technologii STMicroelectronics. Później firma STMicroelectronics podpisała z Samsungiem umowę o zaopatrzeniu i licencjonowaniu tej samej technologii. Proces technologiczny 14 nm firmy GlobalFoundries opiera się na technologii Samsung Electronics. Węzły FinFET 12 nm firmy GlobalFoundries bazują na 14-nm węźle firmy Samsung Proces nm 14LPP. Przypisy
Německý červený kříž

Německý červený kříž (německy: Deutsches Rotes Kreuz e. V., DRK) je národní společnost Červeného kříže v Německu. S více než 4,5 miliony členy se jedná o třetí největší společnost Červeného kříže na světě. Německý červený kříž nabízí širokou škálu služeb v rámci i mimo Německa. Jedná se například o největšího poskytovatele mimořádné zdravotní služby v Německu, provozuje sanatoria, nabízí sociální služby pro mladistvé a rodiny. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku German Red Cross na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Německý červený kříž na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Tysk Røde Kors

Tysk Røde Kors (tysk: Deutsches Rotes Kreuz, DRK) er den nationale Røde Kors-forening i Tyskland i henhold til Genevekonventionen, og landets største humanitære organisation med et bredt virkefelt indenfor frivilligt katastrofehjælp og -beredskab, velfærds- og socialt-arbejde, sundhed, flygtningehjælp og international humanitær hjælp. Røde Kors' formål er at opdage, forhindre og lindre menneskelig nød og lidelse. Organisationen har 4,5 millioner medlemmer og er dermed den tredje største Røde Kors-forening i verden. Organisationen har hovedkontor i Berlin, og har rødder tilbage til 1859. Præsidenter 1921 – 1933: Joachim von Winterfeldt-Menkin 1933 – 1945: Hertug Carl Eduard af Sachsen-Coburg-Gotha (faktisk leder fra 1936: Ernst-Robert Grawitz) 1950 – 1952: Dr. Otto Gessler 1952 – 1961: Dr. Heinrich Weitz 1961 – 1967: Hans Ritter von Lex 1967 – 1982: Walter Bargatzky 1982 – 1994: Prins Botho zu Sayn-Wittgenstein-Hohenstein 1994 – 2003: Professor Knut Ipsen Fra 2003: Tidligere indenrigsminister Rudolf Seiters Se også Frontsøster - en betegnelse som blev brugt under første og anden verdenskrig om sygeplejere som tjenestegjorde ved den tyske østfront under første verdenskrig eller østfronten under anden verdenskrig. Litteratur Stefan Schomann: Im Zeichen der Menschlichkeit : Geschichte und Gegenwart des Deutschen Roten Kreuzes. Deutsche Verlags-Anstalt, München 2013, ISBN 978-3-421-04609-3. Dieter Riesenberger: Das Deutsche Rote Kreuz. Eine Geschichte 1864–1990. Verlag Ferdinand Schöningh, Paderborn 2002, ISBN 3-506-77260-0. Eksterne henvisninger Deutsches Rotes Kreuz Ungdomsorganisation
Croix-Rouge allemande

La Croix-Rouge allemande (en allemand Deutsches Rotes Kreuz e. V. ou DRK) est une des sociétés nationales du Mouvement international de la Croix-Rouge et du Croissant-Rouge, située en Allemagne. Elle est fondée en 1864 par le docteur Aaron Silverman. Pendant la Seconde Guerre mondiale, la Croix-Rouge allemande est impliquée dans les crimes contre l'humanité nazis, notamment le génocide des juifs d'Europe. La Croix-Rouge allemande a refusé de coopérer avec la Croix-Rouge suisse et suédoise dans leur aide active aux Juifs et aux Polonais pendant la Seconde Guerre mondiale. Composition En 2005, la Croix-Rouge allemande se compose de : 379 075 bénévoles (dont 116 062 dans la Croix-Rouge Jeunesse (Jugendrotkreuz)) 20 667 infirmières 91 340 salariés 5 148 personnes qui effectuent un service civil 3 994 490 donateurs Soit un total de 4 460 639 personnes qui soutiennent la Croix-Rouge allemande (un peu plus de 5 % de la population totale). À titre de comparaison, la Croix-Rouge française compte environ 17 500 salariés et 50 000 bénévoles. Domaines d'action Ils comportent entre autres : La participation aux secours publics L'organisation de postes de secours La protection des catastrophes (Katastrophenschutz) Le secours en montagne (Bergwacht) Le secours maritime (Wasserwacht) Le don du sang La formation aux premiers secours Liste des présidents Pendant la Première Guerre mondiale, le général Curt von Pfuel était le président du Comité central de la Croix-Rouge nationale allemande. Depuis 1921, des présidents dirigent l’association, tandis que la gestion pratique est laissée aux secrétaires généraux : 1921-1933 : Joachim von Winterfeldt-Menkin 1933-1945 : Charles-Édouard de Saxe-Cobourg et Gotha 1937-1945 : Ernst-Robert Grawitz, vice-président 1945 : Karl Gebhardt, vice-président 1950-1952 : Otto Gessler (FRG) 1952-1961 : Heinrich Weitz (FRG) 1961-1967 : Hans Ritter von Lex (FRG) 1967-1982 : Walter Bargatzky (FRG) 1982-1994 : Botho Prinz zu Sayn-Wittgenstein-Hohenstein (FRG) 1994-2003 : Knut Ipsen 2003-2017 : Rudolf Seiters 2017- : Gerda Hasselfeldt Notes et références Lien externe Sites officiels : (de) www.drk.de et (en) www.drk.de/en Ressources relatives à la recherche : CrossRef Horizon 2020 Ressource relative aux organisations : Registre de transparence de l'UE Portail de l'aide humanitaire Portail de l’Allemagne Portail des premiers secours et du secourisme
Niemiecki Czerwony Krzyż

Niemiecki Czerwony Krzyż (niem. Deutsches Rotes Kreuz) – niemiecka organizacja humanitarna należąca do Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca. Jest to trzecia pod względem wielkości organizacja wchodząca w skład międzynarodowego ruchu – skupia ponad 4,5 miliona osób. Tuż przed II wojną światową Niemiecki Czerwony Krzyż odmówił władzom Szwecji jakiejkolwiek współpracy w badaniu dowodów na łamanie praw człowieka w Niemczech w więzieniach i obozach koncentracyjnych. Podczas II wojny światowej był służbą pomocniczą Wehrmachtu. W czasie II wojny światowej Niemiecki Czerwony Krzyż współpracował z nazistami w ich zbrodniach przeciwko ludzkości. W czerwcu 1943 Niemiecki Czerwony Krzyż odrzucił propozycję wysyłania paczek z żywnością dla więźniów obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau co zaproponował szwajcarski Czerwony Krzyż. Niemiecki Czerwony Krzyż wysyłał do Polski paczki z pomocą humanitarną w czasie stanu wojennego w 1981. Przypisy Linki zewnętrzne Deutsches Rotes Kreuz – Strona Oficjalna
Kostel svatého Mikuláše (Lipsko)

Kostel svatého Mikuláše (německy Nikolaikirche) v Lipsku je jedním z kostelů v centru Lipska. Stavba kostela začala roku 1165. V 18. století zde mělo premiéru několik děl německého barokního skladatele Johanna Sebastiana Bacha. Neoklasicistní interiér kostela pochází z konce 18. století. Kostel byl mimo jiné centrem událostí, které na podzim roku 1989 vyvolaly v tehdejší Německé demokratické republice revoluci (německy Friedliche Revolution), která nakonec vedla k pádu Berlínské zdi v noci ze čtvrtka 9. listopadu na pátek 10. listopadu 1989 a ke sjednocení Německa dne 3. října roku 1990. Svou kapacitou patří kostel k největším v Sasku. Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků St. Nicholas Church, Leipzig na anglické Wikipedii a Kościół św. Mikołaja w Lipsku na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Mikuláše kostel v Lipsku na Wikimedia Commons
Nicolaikirken (Leipzig)

For alternative betydninger, se Nicolaikirken. (Se også artikler, som begynder med Nicolaikirken) Nikolaikirken (ty. Nikolaikirche) er en af de mest kendte kirker i Leipzig. Kirken er kendt som stedet, hvor mandagsdemonstrationerne begyndte i 1989. Nikolaikirken (St. Nikolai) blev grundlagt i 1165. Efter reformationen var Nikolaikirken sæde for den første superintendent (biskop) i Sachsen. I 1983 begyndte mandagsbønnerne (Montagsgebete, Friedensgebete). Bønnerne blev indført af den lutherske præst Christian Führer, som tilhørte fredsbevægelsen i DDR. I 1989 begyndte mandagsdemonstrationer for at bede for alle, som ønskede forandringer i DDR. Den 9. oktober 1989 fandt den største demonstration sted med mere end 70.000 fredelige demonstranter, der råbte Wir sind das Volk («Vi er folket»). Billeder Eksterne henvisninger Menighedens hjemmeside (tysk)
St. Nicholas Church, Leipzig

The St. Nicholas Church (German: Nikolaikirche) is one of the major churches of central Leipzig, Germany (in Leipzig's district Mitte). Construction started in Romanesque style in 1165, but in the 16th century, the church was turned into a Gothic hall church. Baroque elements like the tower were added in the 18th century. In the 18th century, several works by Johann Sebastian Bach, who was as Thomaskantor the music director of Thomaskirche and Nikolaikirche from 1723 to 1750, premiered here. The Neoclassical interior dates to the late 18th century. The church rose to national fame in 1989 with the Monday Demonstrations when it became the centre of peaceful revolt against communist rule. By capacity, it is one of the largest churches in Saxony. History Construction of the church began about 1165. It is named after Saint Nicholas, patron of travelers and merchants. It was built originally in the Romanesque style (with twin towers) but was extended and enlarged in the early 16th century in the Gothic style. The Baroque main tower was added in 1730; the portal dates from 1759. Notable philosopher and mathematician Gottfried Wilhelm Leibniz was baptized here as an infant on 3 July 1646. From 1784 to 1797 the interior was remodeled by German architect Johann Carl Friedrich Dauthe in the Neoclassical style. The church has been a Protestant seat since 1539 after the Protestant Reformation, but today the Catholic Church is also allowed to use it. The church saw four of the five performances (including the premiere) of the St John Passion by Johann Sebastian Bach on Good Friday in 1724, 1728, 1732, and 1749, as well as many of his cantatas and oratorios performed by the Thomanerchor. Peaceful demonstrations From 1989 to 1991, people gathered at St. Nicholas on Monday evenings, leading to spontaneous peaceful protests against the government. Cabaret artist Bernd-Lutz Lange said about the events which started in the St. Nicholas Church: "There was no head of the revolution. The head was the Nikolaikirche and the body the centre of the city. There was only one leadership: Monday, 5 pm, St. Nicholas Church." Post-reunification More recently, the church has been struggling to find the funds for interior restorations which have been ongoing since 1968. Description Organ The church organ was built by Friedrich Ladegast in 1862 with four manuals and 84 stops. During a renovation by Wilhelm Sauer in 1902–1903, the mechanical (tracker) action was replaced by a pneumatic action. In 2004, the company Eule Orgelbau restored the organ, reintroducing a tracker action and reconstructing lost stops. As of 2025, the instrument has 106 stops, and is the largest organ in Saxony. Today The current pastor for the church is Bernhard Stief. Nikolaikirche has a capacity of over 1,400 seats. See also Architecture of Leipzig - Romanesque and Gothic St. Nicholas Church Square Nikolaikirche (1995 film) Leipzig Calvinist storm References External links Nikolaikirche official website
Iglesia de San Nicolás (Leipzig)

La iglesia de San Nicolás (en alemán: Nikolaikirche) ha sido durante largo tiempo una de las iglesias más famosas de Leipzig. Alcanzó fama nacional en 1989 con las manifestaciones del lunes al convertirse en el centro de la rebelión pacífica contra el régimen socialista.​​​​ Historia La iglesia fue construida hacia 1165 en la época en que fue fundada Leipzig. Su nombre viene dado por San Nicolás, que es el patrón de los comerciantes y mayoristas. Está situada en el corazón mismo de la ciudad, en la intersección de dos calles comerciales entonces importantes, Via Regia y Via Imperii. Está construida parcialmente en estilo románico pero fue ampliada a principios del siglo XVI con un estilo más gótico. En 1794 fue remodelado el interior por el arquitecto alemán Johann Carl Friedrich Dauthe siguiendo un estilo neoclásico. La iglesia ha sido protestante desde 1539 tras la Reforma, aunque la Iglesia católica también puede utilizarla. La iglesia acogió cuatro de las cinco interpretaciones, incluyendo el estreno, de la Pasión según San Juan de Johann Sebastian Bach el Viernes Santo de 1724, 1728, 1732 y 1749, así como muchas de sus cantatas y oratorios interpretados por el Thomanerchor. Más recientemente, la iglesia ha estado luchando para encontrar los fondos para restauraciones del interior que se han producido desde 1968. La administración de la iglesia está dirigida por Bernhard Stief. Las manifestaciones pacíficas Entre 1989 y 1991, la gente se reunía en San Nicolás los lunes por la noche, lo que dio lugar a protestas pacíficas espontáneas contra el gobierno. El artista de cabaret Bernd-Lutz Lange comentó sobre estos acontecimientos que empezaron en la iglesia de San Nicolás:​ El órgano El órgano de iglesia es uno de los mejores ejemplos de construcción de órganos en el estilo romántico de Europa y fue renovado de un sistema mecánico a uno neumático a principios del siglo XX.​ Galería de imágenes Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de San Nicolás. Sitio web oficial
Église Saint-Nicolas de Leipzig

L'église Saint-Nicolas (Nikolaikirche) est l'église la plus grande de Leipzig. Elle a été en 1989 le théâtre des manifestations du lundi, avant la chute du mur de Berlin. Elle a été aussi une des églises dont Jean-Sébastien Bach a été le cantor, entre 1723 et 1750, date de sa mort. A ce titre, elle a été le théâtre de la création de nombreuses cantates et des passions de ce compositeur. Historique L'église est construite en 1165 et dédiée à saint Nicolas, patron des marchands. Elle se trouve en plein milieu de la ville à l'intersection de deux routes marchandes majeures de l'époque. Cette église romane est agrandie au XVIe siècle dans un style gothique tardif et l'intérieur est entièrement réaménagé en 1794 par l'architecte Dauthe en style néoclassique. Certains de ses vitraux sont l'œuvre de Carl de Bouché. L'église Saint-Nicolas est devenue protestante en 1539, mais l'Église catholique romaine peut l'utiliser pour certaines cérémonies. Elle a accueilli quatre des cinq représentations (y compris la première) de la Passion selon Saint-Jean de Jean-Sébastien Bach le Vendredi saint 1724, 1728, 1732 et 1749, ainsi qu'un bon nombre des cantates et des oratorios du Kantor de Saint-Thomas de Leipzig. Divers La communauté ecclésiastique de l’église Saint-Jean, dont le bâtiment a été détruit par un incendie après le bombardement de Leipzig le 4 décembre 1943 et démoli en 1949, a rejoint l’église Saint-Nicolas. Notes et références Voir aussi Articles connexes Nikolaikirchhof (La place de l'église Saint-Nicolas) Art roman en Allemagne Liens externes Site officiel Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de la Saxe Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme
Chiesa di San Nicola (Lipsia)

La chiesa di San Nicola (in tedesco Nikolaikirche) è una chiesa evangelica sita nel centro storico della città tedesca di Lipsia. Storia e descrizione Il primo edificio costruito in questo luogo era una costruzione tardo-romanica risalente al XII secolo. Di questo edificio ne restano alcune parti inglobate nella torre della facciata. La chiesa attuale, a pianta basilicale, venne costruita a partire dalla parte absidale nel XIV secolo. Il corpo centrale, tardo-gotico a tre navate, fu costruito dal 1523 al 1526 da B. Eisenberg, mentre la torre fu aggiunta nel 1555 da Hieronymus Lotter e completata nel 1731 da una copertura a bulbo in rame. Il noto filosofo e matematico Gottfried Wilhelm Leibniz fu battezzato qui da bambino il 3 luglio 1646. Nel XVIII secolo, qui furono presentate in prima assoluta diverse opere di Johann Sebastian Bach, che fu Thomaskantor direttore musicale della chiesa di San Tommaso e della chiesa di San Nicola dal 1723 al 1750. L’interno fu trasformato in stile neoclassico da Johann Carl Friedrich Dauthe fra il 1784 e il 1797. La chiesa raggiunse la fama nazionale nel 1989 con le Manifestazioni del Lunedì, quando divenne il centro della rivolta pacifica contro il regime comunista. Per capacità, è una delle chiese più grandi della Sassonia. Manifestazioni Dal 1989 al 1991, le persone si radunavano a San Nicola il lunedì sera, portando a proteste pacifiche spontanee contro il governo. L'artista di cabaret Bernd-Lutz Lange ha detto degli eventi iniziati nella chiesa di San Nicola: Varia La comunità ecclesiastica della chiesa di San Giovanni, il cui edificio fu distrutto da un incendio a seguito del bombardamento di Lipsia il 4 dicembre 1943 e fu demolito nel 1949, da allora fa parte della comunità ecclesiastica della chiesa di San Nicola. Martin Jankowski che contribuì a plasmare per anni le preghiere per la pace nella chiesa di San Nicola descrive nel romanzo Rabet – O la scomparsa di una direzione cardinale (in tedesco: Rabet – Oder das Verschwinden einer Himmelsrichtung) Die Wende dal punto di vista di protagonisti politicamente attivi di Lipsia. Note Bibliografia (DE) Joachim Schulz, Wolfgang Müller ed Erwin Schrödl (a cura di), Architekturführer DDR. Bezirk Leipzig, 1ª ed., Berlino, VEB Verlag für Bauwesen, 1976, p. 24, ISBN non esistente. Voci correlate Nikolaikirchhof Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Nicola Collegamenti esterni Sito ufficiale, su nikolaikirche-leipzig.de. Chiesa di San Nicola, su archINFORM.
Nikolaikirche (Leipzig)

De Nikolaikirche is met de Thomaskirche de bekendste kerk van de Duitse stad Leipzig. De kerk was het centrale punt van de vreedzame revolutie met demonstraties in de DDR in de herfst van 1989 die de val van de Berlijnse Muur en de Duitse hereniging als gevolg had. Deze revolutie staat bekend als de Maandagdemonstraties 1989/1990 in de DDR. Het interieur is een fraai voorbeeld van het classicisme. Geschiedenis en bouw De kerk voor stad en parochie St. Nikolai werd in romaanse stijl gebouwd nadat Leipzig in 1165 stadsrechten en marktrecht verkregen had. Aan de westkant van de kerk is de romaanse oorsprong nog zichtbaar. In de 15e en 16e eeuw volgden uitbreidingen en uiteindelijk de ombouw tot een gotische hallenkerk met drie beuken. In 1452 kreeg de Nikolaikirche haar eerste klok, de Hosanna, met afbeeldingen van de gekruisigde Christus en de vier evangelisten, van Sint Maarten en van de beschermheilige van deze kerk, Nicolaas van Myra. De klok luidde niet alleen de eredienst in, maar werd ook gebruikt als brandalarm. Op 25 mei 1539 begon de kerkhervorming in Leipzig door prediking van de hervormers Justus Jonas de Oudere en Maarten Luther. Daardoor werd de kerk de zetel van de eerste kerkelijk opziener van de stad Johann Pfeffinger. Van 1784 tot 1797 werd het interieur door de Leipziger architect Johann Carl Friedrich Dauthe ingrijpend in classicistische stijl verbouwd. De schilderijen zijn van de hand van de Leipzigse Adam Friedrich Oeser. Het orgel dateert uit 1862 en is voortgekomen uit een groot romantisch instrument van Friedrich Ladegast. In 1902-1903 werd het orgel verbouwd en uitgebreid. In 1986-1988 werd het orgel geëlektrificeerd. In 1901-1902 werd de buitengevel verbouwd, maar ze behield haar laatgotische aanblik. De demonstraties die in 1989 en 1990 in de DDR tegen het regime gehouden werden, kwamen voort uit het maandaggebed dat in de Nikolaikirche al sinds de tachtiger jaren plaatsvond en dat aanvankelijk door weinig mensen bezocht werd. In november 1982 werd in de Nikolaikirche voor het eerst openlijk een grote tafel neergezet met het symbool van Schwerter zu Pflugscharen (het symbool van de kritische Oost-Duitse vredesbeweging). Aan het eind van de tachtiger jaren gingen elke week tienduizenden, soms wel meer dan honderdduizend mensen de straat op en demonstreerden voor democratie, vrije verkiezingen, vrijheid om te reizen en Duitse eenheid. De Nikolaikirche is eigendom van de lutherse kerk, maar is ook in gebruik bij een rooms-katholieke parochie. Tot 30 maart 2008 was Christian Führer predikant van de Nikolaikirche. Hij werd opgevolgd door Bernhard Stief. Bezienswaardigheden Graf van Petrus Mosellanus Externe links Officiële website van de Nikolaikirche Foto's van de Nikolaikirche Rondleiding door de Leipzigse Nikolaikirche