NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château d'Oberlichtenau

Le château d'Oberlichtenau (Schloss Oberlichtenau) est un château baroque saxon situé à Oberlichtenau, village dépendant de la commune de Pulsnitz dans l'arrondissement de Bautzen. Historique Le comte Christian Gottlieb von Holtzendorff hérite des terres en 1718. Il fait reconstruire le château en style baroque en 1724, entouré d'un jardin à la française et d'un parc à l'anglaise parsemés de statues. La cour d'honneur est agrémentée d'un grand bassin. Le château comprend plusieurs bâtiments dont le corps de logis à trois niveaux, avec un avant-corps au milieu de la façade d'honneur et de la façade arrière. Ces avant-corps sont ornés au premier étage de trois hautes fenêtres à la française, dont celle du milieu donne sur un petit balcon, et surmontées chacune d'un œil-de-bœuf, au-dessous d'un fronton élégant à la grecque, éclairé lui aussi en son milieu d'un œil de bœuf. Le château est la possession du comte Heinrich von Brühl, ministre de Saxe, en 1744, mais il s'y rend rarement. Frédéric le Grand, qui détestait Brühl, dévaste le domaine pendant la guerre de Sept Ans. Une des filles de Brühl le restaure. Il est vendu en 1774 au comte Andreas von Renard, puis au comte Camillo Marcolini, directeur de l'académie des beaux-arts de Dresde en 1778, mais ce dernier est accaparé par la cour de Dresde et apparaît peu au domaine. Oberlichtenau change de nombreuses fois de propriétaires, jusqu'à ce qu'il soit nationalisé en 1945. Il sert de crèche et de foyer d'enfance du temps de la république démocratique allemande. Il est à nouveau propriété privée depuis 2008. Le parc est libre d'accès et la salle de bal, ainsi que la sala terrana peuvent se louer pour des réceptions privées ou des séminaires. Quelques chambres d'hôtes, dont une suite, sont aussi à louer. Des concerts se donnent régulièrement aux amateurs de musique classique. Notes Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Schloss Oberlichtenau » (voir la liste des auteurs). Lien externe (de) Site officiel du château d'Oberlichtenau Portail du baroque Portail des monuments historiques en Allemagne Portail des châteaux Portail du tourisme
Château de Reichstädt

Le château de Reichstädt (Schloß Reichstädt) est un château allemand situé dans le village de Reichstädt qui fait partie de la commune de Dippoldiswalde à environ vingt kilomètres de Dresde (Saxe). Historique Le château se trouve dans un domaine constitué au XIIIe siècle dont un seigneur est cité en 1336. Les terres sont acquises en 1503 par Sigismund von Maltitz et son descendant Heinrich von Maltitz fait construire un Wasserschloss (château entouré d'eau) Renaissance à un étage en 1535. Il fait construire un bâtiment côté est, avec une tour, toujours visibles actuellement. Reichstädt revient possession de l'Électeur de Saxe Auguste Ier qui s'en sert comme château de chasse. Il est en partie détruit pendant la guerre de Trente Ans par les troupes du général de Volk qui se battaient pour le compte du Danemark. Le baron Heinrich von Taube, maréchal de la cour et gouverneur, qui avait reçu Reichstädt de l'Électeur Jean-Georges Ier de Saxe en reconnaissance de ses services, le fait reconstruire en 1639. Il est vendu à la famille Nostitz en 1682. Charlotte Christiane von Nostitz épouse Caspar Abraham von Schönberg (1680-1763) et dès lors le château et son domaine sont la propriété de cette famille jusqu'à son expulsion en 1945. Elle le récupère en 1998. Le maître général des postes Adam Rudolph von Schönberg (1712-1795) reconstruit le château en style baroque entre 1765 et 1776 qui se compose d'un ensemble de quatre corps de bâtiment. Les douves à l'ouest sont comblées et un passage relie le château au parc. L'intérieur est décoré en rococo. On remarque un buste de bronze du propriétaire dans la cour d'honneur. Celui-ci partageait son temps entre Reichstädt et son château de Purschenstein. Carl Hugo von Schönberg (1833-1890) fait aménager la plus grande partie du parc en jardin anglais. C'est lui qui fait ériger le buste de son ancêtre Adam Rudolph en 1858. Le château sert de réserve des œuvres des musées évacués pendant la Seconde Guerre mondiale. Il est endommagé en mai 1945 par les troupes soviétiques et ses derniers propriétaires, Hans et Margarete von Schönberg, sont expropriés en octobre suivant. Le château successivement d'école, de maison de pionniers et de logements. Ilse von Schönberg le récupère en 1998et commence les travaux de restauration qui se poursuivent toujours. Une partie du château est ouverte aux visites et certains de ses salons peuvent se louer. Galerie Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Schloss Reichstädt » (voir la liste des auteurs). Liens externes (fr + de) Site officiel en français et en allemand du château de Reichstädt (de) Information à propos du château dans le site de la famille von Schönberg Portail du baroque Portail de la Saxe Portail des châteaux Portail des monuments historiques en Allemagne
Rochlitz (zamek)

Rochlitz (niem. Schloss Rochlitz) – zamek w Rochlitz w Niemczech, w kraju związkowym Saksonia, powstały prawdopodobnie w X w., w średniowieczu siedziba margrabiów Miśni z rodu Wettynów. Historia Zamek powstał prawdopodobnie w połowie X w. jako część systemu obronnego Marchii Miśnieńskiej. Na przełomie tysiącleci znalazł się w rękach przedstawicieli rodu Ekkehardynów. Pierwsza wzmianka w źródłach o zamku odnosi się do roku 1009 i dotyczy jego spalenia przez margrabiego Guncelina. Przybywali tu ze swymi dworami średniowieczni królowie Niemiec: w 1046 Henryk III, w 1068 Henryk IV. W 1143 zamek stał się własnością margrabiego Miśni Konrada Wielkiego i odtąd przez stulecia pozostawał w rękach kolejnych przedstawicieli rodu Wettynów. Rozbudował go w XII w. syn Konrada, Dedo, on też miał uczynić z położonej pod zamkiem osady miasto. Obiekt rozbudowywał także w XIV w. Wilhelm I Jednooki, który nadał mu charakter rezydencji margrabiowskiej. W końcu XV w. zamek przeszedł kolejną przebudowę i stał się siedzibą wdowią Amalii, siostry ówczesnych książąt saskich Ernesta i Albrechta. W XVI w. Rochlitz był siedzibą kolejnej wdowy, Elżbiety, synowej Jerzego Brodatego i gorliwej propagatorki reformacji. W końcu XVI w. zamek przeszedł kolejną rozbudowę, staraniem Chrystiana I, który przekształcił go w zamek myśliwski. W dobie wojny trzydziestoletniej przechodził z rąk do rąk. Na początku XVIII w. rozebrano zniszczony ogniem dolny zamek. W XIX w. budowlę przekształcano na potrzeby wymiaru sprawiedliwości. Oprócz sądu znajdował się tutaj także areszt i archiwum. W 1945 zamek krótko służył wojskom amerykańskim jako obóz dla żołnierzy Wehrmachtu, potem przez pewien czas wykorzystywany był przez NKWD. Za czasów NRD funkcjonowała tu szkoła muzyczna i żłobek. W 1995 zamek został przejęty przez władze landu na cele muzealne: istniejące tu już od XIX w. muzeum poszerzono, a sam zamek odrestaurowano. Architektura Przeznaczony początkowo do celów obronnych zamek był wielokrotnie przebudowywany i nosi cechy różnych stylów architektonicznych, począwszy od romańskiego do renesansowego. Główną część zamku stanowi obszerny kompleks rezydencjonalny, liczący ok. 900 m². Z końca XV w. pochodzi kaplica zamkowa z sklepieniem gwiaździstym, w której znajdują się także fragmenty malowideł ściennych wykonanych techniką al secco. Charakterystycznym elementem architektury zamku są dwie wieże (o wysokości ponad 50 m, nazywane Lichte Jupe i Finstere Jupe) upodabniające zamek do budowli sakralnej. Pierwotnie miały one służyć celom mieszkalnym, faktycznie pełniły inne funkcje, znalazły się w nich m.in. izba tortur i biblioteka. Przypisy
Замок Рохлиц

Замок Рохлиц (нем. Schloss Rochlitz) — средневековый замок на юго-западной окраине немецкого города Рохлиц в федеральной земле Саксония. В замке, принадлежащем Государственным дворцам, замкам и паркам Саксонии, открыт музей. Замок был заложен во второй половине X века, и являлся, скорее всего, имперским владением на только что колонизированных славянских землях. В 1143 году он попал в собственность Веттинов, значительно перестроивших его для репрезентативных нужд в последней трети XIV века. В дальнейшем замок использовался как путевая и вдовья резиденция, а также как увеселительно-охотничье поместье маркграфской семьи. Начиная с XVIII века в замке были размещены органы местного судебного управления, и с 1852 года — тюрьма. В 1892 году в Рохлице был основан музей, изначально — в замковой капелле, к сегодняшнему дню занявший почти всё пространство замка. Литература Baumbach, Udo: Schloss Rochlitz. Fürstliche Residenz, Witwensitz, Verbannungsort. (Sachsens schönste Schlösser, Burgen und Gärten 14). Leipzig 2002. ISBN 3-361-00549-3. Schmidt, Frank: Schloss Rochlitz. Leipzig 2013. ISBN 3-361-00688-0
Schloss Roßthal

Das Schloss Roßthal liegt im Südwesten der sächsischen Landeshauptstadt Dresden, etwa 6 km von der Innenstadt entfernt und 500 m nordöstlich der Autobahn 17 zwischen dem Freitaler Stadtteil Pesterwitz und Dresden-Naußlitz. Geschichte Bereits im Jahr 1628 wurde das Vierhufengut Roßthal vom evangelischen Dompropst von Meißen an den kurfürstlichen Kammerdiener Ullmann als Lehen übergeben und zum Rittergut erklärt. Im Jahr 1657 wurde Schloss Roßthal als Herrenhaus für den Besitzer Alexander von Krahe erbaut. 1736 gelangte das Rittergut in den Besitz der Familie von Nimptsch. Im Siebenjährigen Krieg wurde das Gebäude beschädigt und von Carl Siegmund von Nimptsch wieder aufgebaut und erweitert. Der Turm wurde für eine bessere Aussicht erhöht. Es wurde ein Landschaftspark angelegt und mit verschiedenen Bauwerken, Wasserkünsten, Grotten und Vexierspiegeln ausgeschmückt. Die zugehörigen Ländereien umfassten zu dieser Zeit 224 Hektar und wurden hauptsächlich von den Häuslern aus Neunimptsch bewirtschaftet. Aus dieser Zeit sind eine kleine rechteckige, mit einem Zeltdach gedeckte Einsiedelei und ein spitzbogiges Parktor mit einem barocken Gitter erhalten geblieben. Im Jahr 1852 übernahm Carl Friedrich August Krebs, Freiherr von Burgk, das Rittergut Roßthal. Bis 1945 blieb dessen Familie Besitzer der Gutsherrschaft. Von 1858 bis 1859 baute Karl Moritz Haenel Schloss Roßthal und den achtseitigen Turm im Stil der deutschen Renaissance um und versah es mit zwei neuen Obergeschossen. Nach dem Zweiten Weltkrieg war im Schloss zeitweise die Verwaltung der volkseigenen Güter Sachsens untergebracht. Das Volkseigene Gut Gartenbau Pesterwitz übernahm auch die landwirtschaftlichen Nutzflächen und richtete eine Berufsschule ein. Dieses besteht bis heute als agrarwissenschaftlich orientiertes Gymnasium. Fotos 43 Bilder enthält die Fotosammlung zum Stichwort Roßthal von den Innenräumen und der Umgebung des Schlosses in der Deutschen Fotothek. Schlossgebäude Berufsschule Weblinks Roßthal auf dresdner-stadtteile.de (Memento vom 26. Mai 2022 im Internet Archive) BSZ für Agrarwirtschaft und Ernährung Schloß Roßthal. Südwestliche Ansicht und Nordöstliche Ansicht, aus: Sächsische Herrensitze und Schlösser, Dresden: Gilbers, 1886. Scan: Deutsche Fotothek. Einzelnachweise
Château de Scharfenberg

Le château de Scharfenberg (Schloß Scharfenberg) est un château fort saxon typique de ces avant-postes médiévaux de la région. Il se trouve sur une falaise au-dessus du village du même nom, appartenant à la municipalité de Klipphausen dans la vallée de l'Elbe, près de Meissen en Saxe. Des hauteurs, on peut apercevoir les environs de Coswig et les vallonnements du Spaar. Historique Le château fort a été construit autour de 1200 lors de l'avancée allemande vers l'est. Les parties des remparts au nord-ouest et au sud-ouest sont les vestiges les plus anciens de cette époque, ainsi que les fondations du donjon. Le château lui-même est cité dans les textes en 1227 pour la première fois. Il appartient alors aux évêques de Meissen pour protéger la ville des incursions ennemies. Il est donné ainsi que ses terres en fief d'abord à Bernard de Maltitz en 1390, puis à Dietrich de Miltitz en 1403. La famille von Miltitz en est propriétaire de 1403 à 1941, pendant plus de cinq cents ans. Le château est assiégé et pris par les Suédois pendant la Guerre de Trente Ans. Il est saccagé, en partie détruit, et reconstruit ensuite partiellement en style Renaissance. Les armées du roi de Suède reviennent encore en 1706 pendant la grande guerre du Nord et le château est endommagé. Plus tard en 1783, la partie résidentielle du château brûle, ne laissant que des cendres. Cette partie est reconstruite et le château devient un haut lieu du romantisme allemand pendant le XIXe siècle, grâce au général Dietrich von Militz, féru de poésie, et à son fils Karl Borromäus (Charles-Borromée), compositeur et poète. Novalis Friedrich de La Motte-Fouqué, Johann August Apel, E. T. A. Hoffmann, ou Theodor Körner y séjournent. Des peintres romantiques tels que Fearnley, Oehme, Dahl ou Caspar David Friedrich s'en inspirent. Le château sert de refuge en 1945 à des centaines de personnes déplacées qui se succèdent en vagues, expulsées de Silésie, ou à des sans abris des environs. Le château devient ensuite un musée régional. C'est un lieu d'exposition et de discussions d'artistes pendant les années 1960-1970, à une époque où la parole était rarement libre. Une partie du château sert aussi de dépôt pharmaceutique et de moyens de survie en cas d'attaque de la république démocratique allemande. Le château est devenu propriété privée en 2007. Il se visite et des rencontres théâtrales, poétiques et musicales s'y tiennent régulièrement. La plus grande partie du château est transformée en hôtel et des salons peuvent être loués pour des réceptions. Liens externes Site officiel Portail de la Saxe Portail des châteaux Portail du Moyen Âge Portail du tourisme Portail des monuments historiques en Allemagne
Castello di Weesenstein

Il Castello di Weesenstein (in tedesco Schloss Weesenstein) è un castello situato a Weesenstein, un piccolo villaggio che fa parte della Müglitztal nella valle del fiume Müglitz, a circa 3 chilometri a sud di Dohna, in Sassonia. Storia Il castello fu eretto intorno al 1200, con lo scopo di difendere il confine con il Regno di Boemia; fu menzionato per la prima volta in fonti scritte nel 1318. La parte più antica del castello è la torre circolare centrale, eretta intorno al 1300. Il castello fu costruito per i borghesi di Dohna. La famiglia Bünau trasformò il castello da difensivo in uno residenziale nel 1526-1575. Ha continuato a essere la sede principale della famiglia per circa 350 anni. In seguito alla guerra dei sette anni del 1756-1763, la famiglia perse una parte sostanziale della sua ricchezza e dovette separarsi dal castello che successivamente passò nelle mani della famiglia von Uckermann. La famiglia Uckermann possedette il castello per due generazioni e costruì un giardino. Dal 1830, fu utilizzato dai sovrani di Sassonia, il casato dei Wettin. Diversi membri della famiglia reale vivevano nel castello, tra cui tre re: Antonio di Sassonia, Giovanni di Sassonia e Giorgio di Sassonia. Dopo la prima guerra mondiale, il castello fu venduto e nel 1933 divenne sede di un'associazione per la protezione del patrimonio della Sassonia. Durante la seconda guerra mondiale, il castello fu utilizzato per conservare la maggior parte delle collezioni del Kupferstich-Kabinett delle Staatliche Kunstsammlungen di Dresda. Per questo motivo, il castello e il suo contenuto furono risparmiati dalla distruzione durante i bombardamenti di Dresda nella seconda guerra mondiale. Dopo la guerra, il castello fu usato per ospitare i rifugiati prima che fosse acquistato dallo Stato tedesco. Oggi appartiene alla società statale Palazzi, castelli e giardini di Sassonia ( in tedesco: Staatliche Schlösser, Burgen und Gärten Sachsen). Ospita un museo e 35 sale del castello sono aperte al pubblico. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Weesenstein Collegamenti esterni Sito ufficiale, su schloss-weesenstein.de.
Zamek Weesenstein

Zamek Weesenstein – zabytkowy zamek w Saksonii (Niemcy). Zamek został wzniesiony tutaj około 1200 roku, w celu obrony granicy z Królestwem Czech. Po raz pierwszy został wymieniony w źródłach pisanych w 1318 roku. Najstarszą częścią zamku jest jego centralna okrągła wieża wzniesiona około 1300 roku. W 1318 zamek należał do burgrabiego cesarskiego von Dohna. Za zasługi w wypędzeniu burgrabiów von Dohna zamek od margrabiego Wilhelma I Jednookiego otrzymał Günther I von Bünau (zm. 1428). Następnie przez prawie trzysta lat (od 1406 do 1772) jego właścicielami była rodzina von Bünau. W XV i XVI w. ród z zamku Weesenstein był jednym z najbardziej wpływowych i zamożnych rodów szlacheckich w Saksonii. Rodzina Bünau przekształciła obronny zamek w rezydencję w latach 1526–1575, a kolejne pokolenia stopniowo go rozbudowywały. Nadal był główną siedzibą rodziny przez około 350 lat. W wyniku wojny siedmioletniej z lat 1756–1763 rodzina straciła znaczną część majątku i musiała rozstać się z zamkiem, który przeszedł w ręce rodziny von Uckermann, która była właścicielem zamku przez dwa pokolenia. W 1830 roku zamek został zakupiony przez króla Antoniego. W zamku mieszkało później kilku członków saskiej rodziny królewskiej, w tym trzech królów: Antoni (1755–1836), Jan (1801–1873) i Jerzy (1832–1904). Przypisy
Schloss Weißenborn

Das Schloss Weißenborn befindet sich südöstlich von Freiberg in der Gemeinde Weißenborn/Erzgeb. im Landkreis Mittelsachsen in Sachsen. Lage Die Anlage befindet sich im Nordwesten des Ortes Weißenborn auf einem flachen nach Westen ausgerichteten Bergsporn über der Freiberger Mulde. Geschichte Erstmals urkundlich erwähnt wurde das Gebäude im Jahre 1213 zusammen mit dem gleichnamigen Dorf. 1228 ist ein "Rudegerus de Wizenburne" urkundlich belegt. Weißenborn wurde 1365 der Freiberger Familie von Hartitzsch als Lehen übergeben, in deren Besitz er bis 1802 blieb. Der Bau des Schlosses fällt wahrscheinlich ins 14. Jahrhundert. Auch Weißenborn wurde nicht von Kriegen, Ausplünderungen und der Pest verschont. Alexander von Hartitzsch verkaufte 1802 Schloss und Rittergut an Christoph Schubert, der beides an einen Rittmeister von Weißenbach weitergab. Oberst Freiherr von Wangenheim erwarb das Rittergut 1882 vom Grafen Hohenthal-Püchau und behielt es bis 1924. 1931 wurde Dr. Otto Fritz neuer Besitzer des Rittergutes und 1945 enteignet. Während der DDR-Zeit befand sich ein Kulturhaus in den Räumlichkeiten. Das Schloss Weißenborn ist seit 2010 wieder in Privatbesitz. Anlage Die ehemalige Spornburg nimmt ein Areal von etwa 60 × 40 m ein. Durch die Schlossbauten wurde die mittelalterliche Anlage stark verändert. Am 18. September 1969 wurde das Areal des Schlosses als Bodendenkmal eingetragen (Burgstall der Vorgängerburg). Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in Sachsen Literatur Bodendenkmal "Schloß" Weißenborn (Burgstall der ehem. Burg unter dem Schloß), S. 28, in: Volkmar Geupel: Die geschützten Bodendenkmale im Bezirk Karl-Marx-Stadt. Hrsg.: Heinz-Joachim Vogt: Kleine Schriften des Landesmuseums für Vorgeschichte Dresden, Heft 3, Dresden 1983, ISSN 0232-5446 Weblinks Anfahrtsbeschreibung mit Foto
Wildeck Castle

Wildeck Castle or Wildeck Palace (German: Schloss Wildeck) is an old hunting lodge in Zschopau in Saxony. It stands on a rocky spur above the River Zschopau. Site The site today forms an irregular triangle, the narrow wing of the castle surrounding the courtyard, with its bergfried known as Dicker Heinrich or "Fat Henry", faces the River Zschopau; the side facing the town is sealed by a wall. The staircase tower in the corner of two wings is called Schlanke Margarete or "Skinny Margaret". Literature Das mittlere Zschopaugebiet. Edition no. 1 Akademie-Verlag Berlin, Berlin 1977 (Werte unserer Heimat. Vol. 28). p. 164f. Autorenkollektiv: Geschichte der Stadt Zschopau. Entstehung bis 1945. Zschopau, 1989. Heinz Bauer: Die Zschopauer Burg. Probleme ihrer Datierung. In: Erzgebirgische Heimatblätter 15(1993)5, pp. 6–9, ISSN 0232-6078 Eberhard Hahn: Schloss Wildeck in Zschopau einst und jetzt. In: Erzgebirgische Heimatblätter 26(2004)1, pp. 2–5, ISSN 0232-6078 External links Website of Wildeck Castle
Zamek Wildeck

Zamek Wildeck (niem. Schloss Wildeck) – zamek zlokalizowany w niemieckim mieście Zschopau (Saksonia), w Rudawach. Historia Zamek powstał przypuszczalnie między 1125 a 1180 rokiem, przy brodzie przez rzekę Zschopau (Alter Böhmischer Steig, szlak staroczeski z Halle przez Lipsk do Pragi), co potwierdziły prace archeologiczne. Obiekt podlegał ośrodkowi administracyjnemu Altenburg należącemu do ​​Krainy Pleißenland, stworzonej przez cesarza Fryderyka I Barbarossę i bezpośrednio mu podległej. W XIII wieku był siedzibą komorników, a następnie przejściowo zarządzali nim przedstawiciele rodu von Leisnig, następnie Waldenburgów i na zasadzie lenna Wettynowie. W 1456 ostatni właściciel, Anarg von Waldenburg, ostatecznie przekazał lenno elektorowi Fryderykowi. W latach 1545–1547 książę saski Maurycy nakazał wybudować obecny zamek na miejscu starego. Był to obiekt o charakterze myśliwskim i służył jako miejsce polowań. W 1549 zamek odwiedził Ferdynand I, ówczesny arcyksiążę Austrii i król Czech, późniejszy cesarz niemiecki. Po wczesnej śmierci elektora Maurycego i po wybudowaniu zamku Augustusburg (1568–1572) zamek Wildeck stracił na znaczeniu i przestał być ośrodkiem wystawnych polowań. W 1603 zawitał tu elektor Chrystian II z żoną Jadwigą i bratem Janem Jerzym I. Ten ostatni, już jako elektor, zajeżdżał tu w 1625. Przy zamku funkcjonował w tych czasach ogród z niedźwiedziami. Leśniczy i łowczy Cornelius von Rüxleben, ulubieniec elektora Augusta, w 1561 wybudował dwór z renesansowym portalem i zewnętrznymi schodami na rynek miejski. W 1725 przebudowano zachodnie skrzydło. W 1754 wybuchł tam pożar. Podczas odbudowy wypalona górna kondygnacja została usunięta i zastąpiona dachem mansardowym. W latach 1699, 1711 i 1712 przebywał tu rosyjski car Piotr I, który bawił tu w drodze do uzdrowiska w Karlowych Warach. W 1821 zamkowi nadano nową funkcję. Przeniesiono do tu sąd okręgowy Zschopau. Władze leśne pozostały w zachodnim skrzydle. W 1832 trzy dni w zamku spędził książę regent Fryderyk August, a król Albert odwiedził obiekt 17 sierpnia 1877. Prawdopodobnie w 1870 dobudowano nowe skrzydło od wschodu. Mieściły się tam biura i sala negocjacyjna. Zamek pozostał siedzibą leśnictwa i obwodu łowieckiego do 1911. Obecny wygląd zamku kształtują budowle z kilku epok. Najbardziej charakterystyczną częścią budowli jest 30-metrowej wysokości, romańska wieża zwana Dicker Heinrich (pol. Gruby Heniek) – prawdopodobnie najstarsza budowla w Zschopau. Jej ściany mają metr grubości. Inną zachowaną wieżą zamku jest romańska Schlanke Margarethe. W początku XXI wieku zamek odnowiono. Najcenniejszymi pomieszczeniami są renesansowe: salon niebiesko-biały, sala czerwona i sala zielona. Obiekt oraz jego barokowe ogrody można zwiedzać z przewodnikiem. Budowla jest własnością miasta od 1994 i mieści w sobie kilka muzeów, w tym motoryzacyjne, ponieważ w Zschopau znajdowała się dawniej jedna z największych na świecie fabryk motocykli (modele DKW, czy MZ). Ponadto zwiedzać można tu ekspozycję minerałów, muzeum drukarstwa i introligatorstwa oraz zabytkową mennicę. W zamku mieści się także biblioteka miejska. Galeria Przypisy
Zamek Wurzen

Zamek Wurzen (niem. Schloss Wurzen) – zabytkowy zamek na wodzie w Wurzen (Saksonia). U schyłku średniowiecza biskup Johann VI von Salhausen (1444-1518) przeniósł swoją rezydencję z Miśni do Wurzen. W latach 1491-1497 zbudował nowoczesny pałac mieszkalny z dwiema potężnymi wieżami. Galeria Zobacz Katedra Mariacka w Wurzen Przypisy