NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Meißen

Meißen (Meissen, latinul Misena, Misnia, Misnensium) kisváros Németországban, Szászország tartományban. Nemzetközi hírnevét az ott gyártott meisseni porcelán hozta meg. Fekvése Az Elba és a Triebisch folyók összefolyásánál, Drezdától kb. 25 km-re északnyugatra fekszik. Története A város a szláv Misni településből fejlődött ki, melyet I. Henrik király alapított 929-ben. 1423-ig létezett a Meißeni Őrgrófság. A huszita háborúkban sokat szenvedett a település. 1447-ben teljesen leégett, 1632-ben elfoglalták a császáriak, 1637-ben pedig a svédek, akik részben lerombolták. 1710-ben II. Ágost lengyel király uralkodása alatt kezdődött el a porcelángyártás. Lakosság A város lakosságszámának alakulása: Az adatok forrása 1994 után: Statistisches Landesamt des Freistaates Sachsens 1 Október 29. 2 Augusztus 31. 3 November 30. Közlekedés S-Bahn köti össze Drezdával. Látnivalók Albrechtsburg vár Porcelánmanufaktúra A meißeni dóm Frauenkirche Az Albrechtsburgban, egy késő gót ízlésben épített kastélyban, amelyet 1471-ben Vesztfáliai Arnold kezdett építeni és II. György jános választó restauráltatott, 1710-ben a szász királyi porcelángyárat helyezték el; amikor ezt 1863-ban átvitték a Triebisch-völgybe, ismét helyreállították és belsejét falfestményekkel díszítették. Az Albrechtsburg mellett van a gót székesegyház, amelyet az I. Ottó császár által épített templom helyére állítottak föl; ennek egyik kápolnájában látható Harcias Frigyesnek és néhány más szász hercegnek síremléke. A Fürstenschule tanítványai voltak Gellert és Lessing. A várost 1892 óta Böttgernek emlékműve díszíti. Jegyzetek Források Meissen. In A Pallas nagy lexikona. Szerk. Bokor József. Budapest: Arcanum – FolioNET. 1998. ISBN 963 85923 2 X További információk Meißen város hivatalos honlapja Webkamera Archiválva 2008. december 17-i dátummal a Wayback Machine-ben
Meissen

Meißen (Meissen na ausência de caracteres non-ASCII), conhecida em português como Mísnia (em latim: Misnia), internacionalmente conhecida pela Porcelana de Meissen, é uma cidade de aproximadamente 35 000 habitantes perto de Dresden, às margens do rio Elba, no estado de Saxónia na parte do sul de Alemanha oriental. Os pontos de interesse são principalmente a etiqueta da Porcelana de Meissen, o Castelo de Albrechtsburg, a catedral gótica de Meißen, a igreja Meißen Frauenkirche e a academia St. Afra. A mais antiga fábrica europeia é a de Meissen (Saxónia), fundada por Boetticher, em 1709. Referências Ligações externas Sítio Oficial de Meissen (alemão) Mercado de câmara conectada à Internet Meissen (alemão)
Meißen

Meißen (în poloneză Miśnia, în latină Misnia, Misena) este un oraș din landul Saxonia, Germania, capitala districtului rural (Landkreis) cu același nume. Se află situat la râul Elba. Orașul este renumit în toată lumea prin manufactura sa de porțelan istorică numită oficial Staatlichen Porzellanmanufaktur Meissen și fondată în 1708 - prima din Europa. Monumente Domul din Meissen, edificiu din sec. al XIII-lea Personalități Heinrich Richard Baltzer (1818-1887), matematician Note Galerie de imagini
Meissen

Meissen (tysk stavning: Meißen) är en stad i östra Tyskland och utgör huvudort i Landkreis Meissen i förbundslandet i Sachsen i sydöstra Tyskland vid floden Elbe. Staden har cirka 29 000 invånare. Staden är känd för sin tillverkning av Meissenporslin, startad 1710. Porslinsfabriken och den medeltida borgen Albrechtsburg tillhör stadens mest besökta sevärdheter. Meissens domkyrka ligger i anslutning till Albrechtsburg på borgberget och är säte för den evangelisk-lutherska biskopen i Sachsen. Historia Borgen Misni grundades 928 vid Elbes biflod Meisa av kung Henrik I av Sachsen (919–936) efter ett fälttåg mot de österut boende slaverna, och staden är en av de äldsta i Sachsen. 956 blev Meissen, inklusive Dresden, markgrevskap, vilket 1098 togs över av Henrik av Eilenburg, den förste av huset Wettin. Området beboddes av slaviska stammar fram till 1100-talet, då den tyska kolonisationsvågen nådde hit och borgen blev centrum i markgrevskapet. Meissen fortsatte att vara huvudort för markgrevskapet Meissen till 1400-talet, då huset Wettin, markgrevar sedan 1089, flyttade till Dresden som då blev residensstad. Albrechtsburg Albrechtsburg byggdes ovanpå den gamla borgen Misni som residens för de över Sachsen och Thüringen tillsammans regerande kurfurstarna Ernst och Albert Wettin mellan 1471 och 1500, och påstås vara Tysklands äldsta furstliga residensslott. 1485 flyttades residenset till Dresden, och Meissen förlorade sin betydelse. Under 1700-talet hölls här kemisten Johann Friedrich Böttger fången av August den starke av Sachsen. Böttgers officiella uppgift var att göra guld, men inofficiellt att finna ut hemligheten med att tillverka porslin, något han lyckades med 1708. 1710 startades i Meissen Europas första porslinsfabrik med Böttger som ofrivillig chef, och sedan dess är Meissenporslinet och märket med två blå svärd, känt för att vara bland de ledande tillverkarna i Europa. Sedan 1881 är borgen museum. Bildgalleri Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Meissen. Wikisource har originalverk som rör en kort beskrivning från 1706. Stadens officiella webbplats Meissen reseguide.
Майсен

Майсен (нім. Meißen), також Мішно чи Мішне (в.-луж. Mišno, н.-луж. Mišnjo) — місто в Німеччині, у федеральній землі Саксонія. Адміністративний центр однойменного району. Розташоване у Дрезденській долині за 25 кілометрів на північний-захід від Дрездена на річці Ельбі у місці впадіння в неї невеличкої річки Трібіш. Відоме першою в Європі мануфактурою з виробництва порцеляни. Населення міста становить 28 231 ос. (станом на 31 грудня 2020). Назви нім. Meißen фр. Misnie — архаїзм, français suranné (фр.) лат. Misnia, Misena, Misnensium пол. Miśnia чеськ. Míšeň в.-луж. Mišno н.-луж. Mišnjo Історія Мішно (н.-луж. Mišno, лат. Misena — столиця західнослов'янського племені доленчан. Спочатку їхньою столицею було місто Гана, але в 929 році Генріх І Птахолов напав і після 20 днів облоги зруйнував його. Всіх оборонців було вбито. Цього ж року Генріх наказує закласти нове місто, яке б слугувало опорним пунктом на ново загарбаних землях. Замок розташовувався на окраїні родючого району, що був населений лужицькими сербами протягом багатьох століть. Вони ж заснували тут велику кількість сіл, про слов'янське походження яких сьогодні свідчать лише назви. Будівництво Майсенського замку було одним із пунктів плану Генріха І із забезпечення захисту від мадярських набігів. Вперше місто було згадане у 968 році, коли було засновано Майсенське єпископство, а землі довкола утворили Майсенське маркграфство. Замок єпископа стояв на крутому пагорбі, а в його підніжжі виникло містечко із ринком, казармами та жилими кварталами. За це місто точилися часті війни між німецькими, чеськими і польськими феодалами (в 1002 році Мішно було польським), проте в ХІ столітті німці остаточно закріпилися на цих землях. Промисловість Архітектура Визначні пам'ятки Замок Альбрехтсбург Собор Порцелянова мануфактура Відомі жителі Альфред Геттнер — німецький географ Еміль Отто Грундман (1844—1890) — американський і німецький художник Йоганн Фрідріх Беттгер — німецький алхімік. Галерея Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Майсен Офіційний сайт [Архівовано 22 лютого 2009 у Wayback Machine.] (нім.)
Rauenstein Castle

Rauenstein Castle (German: Schloss Rauenstein) is a castle in the village of Rauenstein in the town of Pockau-Lengefeld in the Ore Mountains of Central Europe. The castle guarded the crossing over the River Flöha along the road from Freiberg to Annaberg. History The castle is first mentioned in 1323, although from archaeological investigations it is postulated that it had been built by around 1200. The first lords of Rauenstein were the Schellenbergers. After several changes of ruler, the castle went into the possession of the Electorate of Saxony in 1567. The Amt of Rauenstein was given to Wolkenstein in 1596. Around 1630 large structural changes were made. The road tunnel also dates to this time. From 1651 to 1743 the castle was rented to the von Römer family, who had become very wealthy as a result of silver mining in the Schneeberg area. Its owner, Christian August Hähnel, who had bought Rauenstein in 1816, his nephew, Wolfgang, Freiherr von Herder (owner from 1843 to 1853) and another family member, Wilhelm Freiherr von Herder, were members of the Saxon Landtag. The next owner, Gottfried Freiherr von Herder, was a German Conservative Reichstag MP from 1893 to 1898. After its confiscation as part of the land reform in the Soviet Zone of Occupation in 1945, the castle was used as a children's convalescent home. It has been owned by a private family since 1998 and may now only be viewed from the outside. Sources Schumann, August (1821). "Rauenstein". Vollständiges Staats-, Post- und Zeitungslexikon von Sachsen (in German). Vol. 8. Zwickau. p. 790. External links ins-erzgebirge.de – Rauenstein Castle (in German) dickemauern.de – Rauenstein Castle (in German) Grundherrschaft Rauenstein (in German)
Château de Rauenstein

Le château de Rauenstein (Schloss Rauenstein) est un château fort saxon, situé sur une hauteur à 420 m. d'altitude à côté du village de Rauenstein (commune de Lengefeld) dans les Monts Métallifères. Il surveillait le cours de la Flöha de Freiberg vers Annaberg. Histoire Le château fort de Ruwenstein est mentionné dans les textes en 1323, mais les fouilles archéologiques le font remonter au début du XIIIe siècle. Les premiers seigneurs de Rauenstein étaient les chevaliers de Schellenberg. Le château devient la possession de l'Électeur de Saxe en 1567. Le château est massivement transformé en 1630. C'est de cette époque que date le tunnel de 40m qui se trouve du côté est. Le château est tenu par la famille von Römer entre 1651 et 1743. Celle-ci était devenue fort puissante grâce à ses mines d'argent, près de Schneeberg. Les barons von Herder, originaires de Weimar, sont propriétaires à partir de 1843. Ce sont les descendants du poète et théologien Johann Gottfried von Herder. Le domaine en 1900 fait 445 hectares, dont 189 hectares de champs, 64 hectares de prés et 181 hectares de forêts. La famille est expropriée en 1945. Le château sert alors de foyer pour l'enfance et de maison de convalescence pour mères et enfants. Il est redevenu propriété privée de la famille von Herder en 1998. Galerie Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Schloss Rauenstein » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Château de Schönfels Liens externes (de) Gravure de 1850 (de) Historique de la seigneurie de Rauenstein Portail des châteaux Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Saxe
Albertplatz (Dresde)

Albertplatz, en Dresde, es una plaza casi circular, que se halla en el barrio de la Innere Neustadt (Nueva Ciudad Interior). Es un centro neurálgico del tráfico al norte del Elba. Ubicación Albertplatz se encuentra en el límite septentrional del barrio de la Innere Neustadt, justo donde empieza el de Äußere Neustadt (Nueva Ciudad Exterior). Está localizada de forma intencionada aproximadamente en el centro de un arco circular que describe el Elba, de modo que se puedan alargar calles importantes que surgen de Albertplatz a través de puentes sobre el Elba. Hasta un total de nueve calles convergen en forma de estrella en la plaza. Albertplatz está también conectada con las calles Antonstraße y Bautzner Straße, que la cruzan por el norte. Construcciones importantes en Albertplatz En Albertplatz se sitúan, entre otros edificios, el Museo de Erich Kästner, el DVB-Hochhaus y el edificio del Banco Popular de Dresde. Además, también hay un pozo artesiano y una escultura de Schiller, obra del escultor alemán Selmar Werner. También hay dos fuentes de 1894: una que representa a las aguas tranquilas (oeste), otra a las aguas bravas (este), restaurada esta última en otoño de 1994, tras quedar destrozada por los bombardeos de la II Guerra Mundial. Desde 1999, hay además otra escultura en bronce dedicada al escritor Erich Kästner, del húngaro Máthyas Varga. Tráfico El tráfico de vehículos transcurre en forma de un gran arco de circunferencia por el extremo norte de la plaza, mientras que los tranvías tienen una parada en el centro de la misma. Esta parada ocupa un lugar significativo como intercambiador de líneas en la red de la DVB. En la plaza confluyen un total de 5 líneas de tranvía. Apenas unos pocos cientos de metros al oeste de la Albertplatz, se encuentra la estación Bahnhof Dresden-Neustadt en Schlesischer Platz (Plaza de Silesia). Esta estación sirve de acceso a la red de ferrocarriles de larga distancia. Curiosidades En tiempos de la RDA la plaza se llamaba "Plaza de la Unidad". Su nombre viene del Rey Alberto I de Sajonia, que reinó entre 1873 y 1902. El escritor Erich Kästner nació cerca, en el número 66 de la calle Königsbrücker Straße. Después, su familia vivió en los números 48 y 38. Este escritor describe escenas de su infancia en Dresde en sus libros. En uno de ellos menciona una pastelería cercana a Albertplatz que aún hoy existe.
Wiener Platz (Dresden)

De Wiener Platz (1974-1991 Leninplatz) is een plein in de Duitse stad Dresden en ligt ten noorden van het Dresden Hauptbahnhof. Het vormt de overgang tussen het treinstation, de voetgangerszones met winkels en het lokale openbaar vervoer en is daarom een van de belangrijkste vervoersknooppunten in het tramnetwerk van de stad. Ligging Het plein ligt aan de zuidelijke rand van het district Altstadt in de wijk Seevorstadt. Beginnend bij de Wiener Platz kan een as in oostelijke richting door Dresden worden getrokken, die zich uitstrekt van de Russisch-orthodoxe kerk via de Prager Straße, Seestraße, Altmarkt, Schloßplatz, over de Augustusbrücke, Neustädter Markt en Hauptstraße naar de Albertplatz. De Prager Straße, St. Petersburger Straße, Ammonstraße, Wiener Straße en Fritz-Löffler-Straße komen samen op Wiener Platz. Geschiedenis Vanaf 1851 leidde de Prager Straße naar het Böhmischer Bahnhof, maar niet rechtstreeks. Er was een groter plein voor het station, maar dit werd gecategoriseerd als Wiener Straße. Pas na de bouw van het hoofdstation kreeg het plein, dat nu aan de noordelijke voorkant lag, een naam: Sinds 1903 heet dit plein Wiener Platz. Rond 1930 waren er tien gebouwen gegroepeerd rond het plein, waaronder villa's en drie hotels, zoals het Hotel “Kaiser Wilhelm” uit 1888 en het Hotel Sandig. Het plein werd gedomineerd door het prachtige gebouw van de “Landwirtschaftliche Feuerversicherungs-Genossenschaft” met het adres Wiener Platz 1, dat werd gebouwd van september 1901 tot oktober 1902 volgens plannen van Kurt Diestel. Het vijf verdiepingen tellende hoekgebouw dat het plein domineert, werd bekroond door een drie verdiepingen tellende toren in neo-empirestijl, ontworpen door Georg Pöschmann, boven de afgeschuinde hoek van het gebouw. De rijk gestructureerde gevel was versierd met elementen uit de Weense versie van art nouveau, de secession. Op de begane grond waren acht smalle winkels en een straatcafé gevestigd, die bij het Kaiser Café op de eerste verdieping hoorden. In 1945 werden alle gebouwen op de Wiener Platz verwoest. Begin jaren vijftig werd alles gesloopt. Na de verwoesting bleef het plein ongeveer 40 jaar lang een grotendeels groene open ruimte. Het bleef daarom grotendeels naamloos op stadsplattegronden tot 1974, toen het de naam Leninplatz kreeg na de oprichting van het Lenindenkmal. Na de hereniging in 1990 werd het plein beschouwd als de op één na grootste binnenstedelijke bouwplaats in Duitsland, na de Potsdamer Platz in Berlijn. In tegenstelling tot de Neumarkt, die werd heropgebouwd naar historisch model, werd de Wiener Platz modern heropgebouwd. Onder de Wiener Platz bevindt zich een verkeerstunnel en een ondergrondse parkeergarage met verschillende verdiepingen.
Вакербарт (усадьба)

Усадьба Вакербарт (нем. Schloss Wackerbarth) — бывшее имение графского рода Вакербартов в районе Нижний Лёсниц города Радебойль недалеко от Дрездена на пути к Мейсену. Барочный господский дом окружён виноградниками; этот район считается центром саксонского виноделия. Существующий дворец был построен в начале XVIII века в качестве загородной резиденции фельдмаршала Августа Кристофа фон Вакербарта, заведовавшего строительством дворцов Августа Сильного. Работы были начаты в 1727 году и завершены в 1729 году. Проект был подготовлен архитектором Й. К. Кнёффелем, одним из помощников знаменитого Пёппельмана. Само поместье изначально носило имя Wackerbarths Ruh.
Výtah v Bad Schandau

Výtah v Bad Schandau zřízený roku 1904 spojuje centrum Bad Schandau s místní částí Ostrau. Jeho stavbu inicioval a financoval místní hoteliér Rudolf Sendig. Historie Výtah se pohybuje v 52,26 metru vysoké secesní ocelové příhradové konstrukci čtvercového průřezu. Základna má stranu o velikosti 2,3 metru, u horní stanice je šířka konstrukce již jen 1,6 metru. Výtah překonává výškový rozdíl 47,76 metru. Pohon je od počátku elektrický. Zprvu byl výtah napájen v letním období proudem z místní tramvajové dráhy a v zimě nebo v případě poruchy z akumulátorů. Během první světové války byl provoz zastaven. V roce 1921 byl pohon přestavěn na třífázový proud, zároveň byl předělán způsob přenosu ovládacích signálů z kontaktních lišt na zavěšený kabel. Nouzové napájení z baterie tím odpadlo, pro případ výpadku proudu zbyl pouze ruční pohon. V roce 1950 dostal výtah nový pohon, který byl získán z ruin Drážďan. V roce 1961 přibyla dvě odlehčovací lana a v roce 1978 nové řídící řízení. V letech 1989–1990 prošel výtah celkovou rekonstrukcí – výtah dostal novou, bohatě prosklenou kabinu. Celé zařízení je od roku 1954 chráněnou technickou památkou. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Personenaufzug Bad Schandau na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Výtah v Bad Schandau na Wikimedia Commons Informace na webu Badschandau.cz (česky)
Personenaufzug Bad Schandau

Der Personenaufzug Bad Schandau ist ein 1904 in Bad Schandau errichteter Personenaufzug, der von Bad Schandau auf die Ostrauer Scheibe, eine Ebenheit um den Ortsteil Ostrau, führt. Die Bezeichnung lautet auch Ostrauer Aufzug. Die Nutzung ist entgeltpflichtig. Der Personenaufzug ähnelt sehr dem 1903 bis 1905 erbauten Hammetschwand-Lift in der Schweiz, hat aber eine geringere Bauhöhe. Technik und Geschichte Der örtliche Hotelier Rudolf Sendig regte den Bau an und finanzierte ihn aus seinem persönlichen Vermögen. Der Aufzug wurde durch das Unternehmen August Kühnscherf & Söhne hergestellt und am Karsamstag 1905 eingeweiht. Er fährt in einem 52,26 Meter hohen, im Jugendstil gestalteten und von der Kelle & Hildebrandt GmbH in Großluga gebauten Stahlfachwerkturm, der am Boden einen Durchmesser von 5,20 Metern und in der Höhe des Ausstiegs einen solchen von 2,50 Metern hat. Dabei überwindet er einen Höhenunterschied von 47,76 Metern. Am oberen Ausstieg befindet sich eine 1,25 Meter breite Aussichtsplattform. Diese ist durch eine 27,80 Meter lange Brücke mit der Spitze der Felswand verbunden. Der Aufzug wurde seit Beginn von einem Elektromotor angetrieben, bis 1921 mit Gleichstrom. Dieser wurde während der Sommermonate der Fahrleitung der elektrischen Kirnitzschtalbahn entnommen, im Winter und im Notfall erfolgte die Versorgung durch einen Akkumulator, der aus dem Ortsnetz gespeist wurde. Während des Ersten Weltkriegs war der Betrieb der Anlage eingestellt. 1921 wurde der Antrieb des Personenaufzugs auf Drehstrom umgestellt, für den Notbetrieb blieb eine Handkurbel. 1950 wurde eine Treibscheibenfördermaschine eingebaut. Im Jahr 1954 wurde die Anlage unter Denkmalschutz gestellt. 1961 wurden zwei zusätzliche Abspannseile und 1978 eine neue Steuerung angebracht. In den Jahren 1989/1990 wurde die Anlage renoviert. Der Aufzug im Film Der Personenaufzug war Schauplatz einiger Szenen in Wes Andersons 2013 gedrehtem Film Grand Budapest Hotel. Literatur Mario Schatz: Seilbahnen der DDR. Geschichte, Technik, Betrieb. transpress VEB Verlag für Verkehrswesen, Berlin 1987, ISBN 3-344-00159-0, S. 190–193. Richard Stroetmann, Holger Flederer, Holger Schmidt, Lars Sieber: Personenaufzug Bad Schandau. Revitalisierung eines denkmalgeschützten Turmbauwerks. In: Stahlbau, 78. Jahrgang 2009, Heft 9, S. 662–676. (doi:10.1002/stab.200910081) Weblinks Historischer Personenaufzug auf der Webseite von Bad Schandau Einzelnachweise
Bad Schandau Elevator

The Bad Schandau Elevator is a passenger truss-tower elevator built in 1904 at Bad Schandau, a spa town in Saxony, Germany. The height of the elevator is 52.6 metres (173 ft), in an art nouveau-style steel framework tower, which has a diameter of 5.2 metres (17 ft) at the ground and at the door such of 2.5 metres (8.2 ft). On the way upward it overcomes a difference in height of 47.76 metres (156.7 ft). It functions as an observation tower. Overview The elevator is driven by an electric motor, with the electricity generated by the Lichtenhain Waterfall. During the winter and emergencies, electricity was originally provided by a battery. In 1921 the drive of the Bad Schandau Elevator was changed to three-phase alternating current; a crank handle was left for emergency operation. During World War I, the facility was shut down. In 1950 a driving disk hoisting engine was introduced. In 1961 two additional anchoring wires were attached and in 1978 a new control. In the years 1989-1990 the plant, which was put under monument protection in 1954, was reconditioned. The elevator is visible in some scenes of Wes Anderson's 2013 film The Grand Budapest Hotel. References External links Information and photographs Archived 10 March 2007 at the Wayback Machine (in German). Bad Schandau Elevator at Structurae Drawings of Bad Schandau Elevator
Wendt & Kühn

Wendt & Kühn KG is a manufacturer of painted wooden figures and music boxes in the Ore Mountain tradition that have become collectible. All their products are produced by hand and only made in the German federal state of Saxony. The best known figures are the Grünhainichen angels, with their characteristic green wings and their eleven white dots, and the flower children. The company was founded in 1915 by Grete Wendt (1887–1979) and Margarete Kühn. Today the firm is in the hands of the Wendt family. Their range currently comprises about 400 figures. The company's headquarters is in Grünhainichen in Saxony. The firm employs 155 workers, of whom about 80 are figure painters and four are painters who are especially responsible for the faces of the figures. Sources Ehrhardt Heinold: Himmlische Boten aus dem Erzgebirge. Die weltberühmten Engel von Wendt & Kühn. ("Heavenly Messengers from the Ore Mountains. The World-Famous Angels of Wendt & Kühn."), 2nd ed., Husum 2008 Nina Lübbren, ‘Renée Sintenis, Wendt & Kühn, Lotte Pritzel: Modes, Markets and Materials in Domestic Objects, 1910-1930’, in Deborah Ascher Barnstone and Maria Makela (eds), Material Modernity: Innovations in Art, Design, and Architecture in the Weimar Republic, London etc.: Bloomsbury, 2022, pp. 221-246. External links Official website
Wendt & Kühn

Wendt & Kühn KG is een fabrikant van handgemaakte geverfde houten figuren en muziekdozen die in de loop der jaren verzamelobjecten zijn geworden. De firma is gevestigd in het Duitse Saksen. Hun bekendste figuren zijn engelfiguren met groene vleugels en bloemenkinderen. Het bedrijf werd opgericht in 1915 door Margarete Wendt en Margarete Kühn en is tot nu in handen van de Wendt-familie. Het hoofdkwartier is in de plaats Grünhainichen in Saksen. De firma heeft zo'n 155 werknemers waarvan ongeveer 80 figuurschilders, en 4 die gespecialiseerd zijn in het schilderen van gezichten van de figuurtjes. Externe link Officiële website