NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Аха

Аха (также ах-ах от фр. ha-ha) — в садово-парковом дизайне ров, одна сторона которого имеет подпорную стену и скрыта от наблюдателя. Его использовали для разграничения физического пространства сада или парка без вмешательства в визуальный образ ландшафта. Происхождение Аха переплетается с китайскими идеями ландшафтного дизайна о скрытии барьера с природой, но в Европе оно зародилось раньше, чем европейцы познакомились с китайским садово-парковым искусством. Аха является отличительной чертой в дизайне Чарльза Бриджмена, которого Хорас Уолпол и Уильям Кент считали основоположником стиля. Уолпол полагал, что название возникло потому, что когда обычные люди обнаруживали его, они издавали соответствующее восклицание от удивления. Уолпол не знал, что это изобретение было описано Дезалье д’Аржанвилем в работе «Теория и практика паркового дизайна» (фр. La théorie et la pratique du jardinage, 1709), переведённой на английский язык архитектором Джоном Джеймсом в 1712 году. Во время раскопок в Айоне в 1964—1974 годах Ричард Рис обнаружил аха XVIII века, построенное для защиты аббатства от скота; оно было исключительно функциональным, не преследующим художественной цели. См. также Изгородь Ров Примечания
Ha-ha

Ha-ha eller aha är en trädgårdsarkitektonisk företeelse som har sitt ursprung i den senare delen av 1700-talet. En ha-ha har ungefär samma funktion som en trädgårdsmur eller ett staket, det vill säga att hindra djur och objudna gäster från att besöka en trädgård eller park, men hindret är nedsänkt i ett dike för att bli osynligt eller mindre framträdande, sett på avstånd.
Аха

Аха (також ах-ах з фр. ha-ha) — в садово-парковому дизайні рів, одна сторона якого має підпірну стіну та прихована від спостерігача. Його використовували для розмежування фізичного простору саду або парку без втручання в візуальний образ ландшафту. Походження Аха переплітається з китайськими ідеями ландшафтного дизайну щодо приховування бар'єру з природою, але в Європі воно зародилося раніше, ніж європейці познайомились з китайським садово-парковим мистецтвом. Аха є відмінною рисою в дизайні Чарльза Бріджмена, якого письменник та історик мистецтва Горас Волпол та Вільям Кент вважали основоположником стилю. Волпол вважав, що назва виникла тому, що, коли звичайні люди виявляли аха, вони видавали відповідний звук від подиву. Він не знав, що цей винахід був описаний Дезалльєром д'Аргенвіллем у праці «Теорія та практика паркового дизайну» 1709 року (фр. La théorie et la pratique du jardinage), перекладеній англійською мовою архітектором Джоном Джеймсом в 1712 році. Під час розкопок в Айоні в 1964—1974 роках Річард Рис виявив аха XVIII століття, побудоване для захисту абатства від худоби. Воно було виключно функціональним, не містило в собі художньої мети. Див. також Огорожа Посилання
Ebersbach

Ebersbach je obec v německé spolkové zemi Sasko. Nachází se v zemském okrese Míšeň a má přibližně 4 300 obyvatel. Historie V písemných pramenech je Ebersbach prvně zmiňován roku 1240 jako Euersbach. Vznikl ve středověku jako lesní lánová ves. Současná obec Ebersbach vznikla roku 1961 spojením do té doby samostatných obcí Oberebersbach, Mittelebersbach a Niederebersbach. Přírodní poměry Ebersbach leží severovýchodním směrem od saského hlavního města Drážďany mezi městy Großenhain a Radeburg. Nejvýznamnějším vodním tokem je Große Röder, nejvyšším bodem je Katzenburg (202 m). Na východě území obce se rozkládá část lesní oblasti Laußnitzer Heide, kterou prochází dálnice A13. Obec není napojena na železnici. Správní členění Ebersbach se dělí na 14 místních částí: Pamětihodnosti zámek Lauterbach se zámeckým parkem zámek Naunhof s přírodním parkem vesnický kostel v Rödernu Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ebersbach (bei Großenhain) na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ebersbach na Wikimedia Commons (německy) Oficiální stránky obce (německy) Digitales Historisches Ortsverzeichnis von Sachsen
Ebersbach, Meissen

Ebersbach (German pronunciation: [ˈeːbɐsbax] ) is a municipality in the district of Meißen, in Saxony, Germany. Municipality subdivisions Ebersbach includes the following subdivisions: Beiersdorf Bieberach Cunnersdorf Ermendorf Freitelsdorf Göhra Hohndorf Kalkreuth Lauterbach Marschau Naunhof Reinersdorf Rödern References
Ebersbach

Ebersbach es un municipio situado en el distrito de Meißen, en el estado federado de Sajonia (Alemania), a una altitud de 238 metros. Su población a finales de 2016 era de unos 4500 habs. y su densidad poblacional, 53 hab/km².​​ Referencias Enlaces externos Página web oficial del distrito Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Ebersbach.
Ebersbach (bei Großenhain)

Ebersbach település Németországban, azon belül Szászország tartományban. Lakosainak száma 4323 fő (2023. december 31.). Ebersbach Radeburg, Moritzburg és Thiendorf községekkel határos. Népesség A település népességének változása: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (német) Kapcsolódó szócikkek Szászország települései
Ebersbach (Meißen)

Ebersbach è un comune di 4.795 abitanti della Sassonia, in Germania. Appartiene al circondario (Landkreis) di Meißen (targa MEI). Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ebersbach Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su gemeinde-ebersbach.de. (DE) Ufficio Statistico della Sassonia - Stima della popolazione (PDF), su statistik.sachsen.de, da Statistisches Landesamt des Freistaates Sachsen. URL consultato il 01-04-2010.
Ebersbach (powiat Miśnia)

Ebersbach – miejscowość i gmina w Niemczech, w kraju związkowym Saksonia, w okręgu administracyjnym Drezno, w powiecie Miśnia. Współpraca Miejscowości partnerskie: Kalchreuth, Bawaria Krautheim, Badenia-Wirtembergia Bibliografia Statistisches Landesamt des Freistaates Sachsen, Kamenz, 2009
Эберсбах (Майсен)

Эберсбах (нем. Ebersbach) — община в Германии, в земле Саксония, входит в состав района Мейсен. Население составляет 4488 человек (на 31 декабря 2013 года). Занимает площадь 84,19 км². Состав коммуны В состав общины Эберсбах входит 14 населённых пунктов: Эберсбах — посёлок, административный центр. Байерсдорф (нем. Beiersdorf, ). Биберах (нем. Bieberach, ). Гёра (нем. Göhra, ). Калькройт (нем. Kalkreuth, ). Куннерсдорф (нем. Cunnersdorf, ). Лаутербах (нем. Lauterbach, ). Маршау (нем. Marschau, ). Наунхоф (нем. Naunhof, ). Райнерсдорф (нем. Reinersdorf, ). Рёдерн (нем. Rödern, ). Фрайтельсдорф (нем. Freitelsdorf, ). Хондорф (нем. Hohndorf, ). Эрмендорф (нем. Ermendorf, ). История Община была образована 1 сентября 1961 года, и вошла в район Гроссенхайн, а с 1994 года — в район Риза-Гросенхайн. 1 августа 2008 года, после проведённых реформ, Эберсбах вошла в состав нового района Мейсен. Население Галерея Примечания Ссылки Официальный сайт Архивная копия от 30 ноября 2020 на Wayback Machine Эберсбах в Историческом словаре топонимов Саксонии Архивная копия от 13 марта 2016 на Wayback Machine
Еберсбах (Гросенхајн)

Еберсбах (њем. Ebersbach) општина је у њемачкој савезној држави Саксонија. Једно је од 34 општинска средишта округа Мајсен. Према процјени из 2010. у општини је живјело 4.795 становника. Посједује регионалну шифру (AGS) 14627030. Географски и демографски подаци Еберсбах се налази у савезној држави Саксонија у округу Мајсен. Општина се налази на надморској висини од 238 метара. Површина општине износи 84,2 km². У самом мјесту је, према процјени из 2010. године, живјело 4.795 становника. Просјечна густина становништва износи 57 становника/km². Референце Спољашње везе Званични сајт општине (језик: немачки) Њем. Савезни завод за статистику (језик: немачки) Стална конференција градова и општина (језик: немачки) KommOn Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (29. април 2014) - Информациони систем градова, општина и округа. (језик: немачки) План насеља на мапи (Mapquest)
Еберсбах (Гросенгайн)

Еберсбах (нім. Ebersbach) — громада в Німеччині, розташована в землі Саксонія. Входить до складу району Майсен. Площа — 84,18 км2. Населення становить 4325 ос. (станом на 31 грудня 2020). Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Еберсбах (Гросенгайн) Офіційний сайт [Архівовано 30 листопада 2020 у Wayback Machine.] (нім.)
Staatsschauspiel Dresden

The Staatsschauspiel Dresden (State Playhouse Dresden) is a theatre in Dresden. It is maintained by the Free State of Saxony, hence its name. It consists of a main auditorium, the Schauspielhaus (play house), and a studio theatre, the Kleine Haus. It was created in 1983 and housed in the old Staatstheater Dresden which traced back to a Royal Court Theatre. Architectural history Schauspielhaus The Staatstheater Dresden was built from 1911 to 1913 opposite the Zwinger, to Neo Baroque and Art Nouveau designs by William Lossow and his son Max Hans Kühne and with the support of the industrialist Karl August Lingner. It harmonised with the Zwinger's architecture, with arcades and baroque elements on its exterior. The new theatre's technical facilities, including hydraulically operated machinery for the new sliding scenery by technical director Adolf Linnebach, made it the most advanced theatre of its time. On 13 and 14 February 1945 the building was partially destroyed in the bombing of Dresden, but was rebuilt and reopened within three years, becoming the first German theatre to reopen post-war. External links Media related to Schauspielhaus Dresden at Wikimedia Commons Homepage (in German)
Staatsschauspiel (Dresde)

Le Staatsschauspiel de Dresde (Staatsschauspiel Dresden) est un théâtre situé à Dresde en Allemagne. Il est entretenu par l'État libre de Saxe, d'où son nom de théâtre d'État. Description Le Staatsschauspiel Dresden a été créé en 1983 et installé dans l'ancien "Staatstheater Dresden" qui remonte à un ancien théâtre royal. En 1983, il y a eu une séparation administrative entre l'opéra, le ballet, et le théâtre. Le Staatsschauspiel et l'Opéra d'État de Dresde voient le jour. Le 13 février 1985, les départements musicaux ont reçu leur bâtiment d'opéra restauré, le Semperoper. La Grande Maison est redevenue une salle de spectacle avec l'ensemble des acteurs comme seul maître de cette maison. Il se compose d'un auditorium principal, le Schauspielhaus (la maison de jeu), et d'un studio de théâtre, le Kleine Haus (la petite maison). Historique Le Staatstheater Dresden a été construit de 1911 à 1913 en face du Zwinger, selon les conceptions néo-baroque et Art nouveau de William Lossow (de) et de son fils Max Hans Kühne (de) et avec le soutien de l'industriel Karl August Lingner (de). Il s'harmonise avec l'architecture du Zwinger, avec des arcades et des éléments baroques à l'extérieur et des statues du sculpteur Georg Wrba. Les installations techniques du nouveau théâtre, y compris les machines à commande hydraulique pour le nouveau décor coulissant du directeur technique Adolf Linnebach (de), en ont fait le théâtre le plus avancé de son temps. Les 13 et 14 février 1945, le bâtiment a été partiellement détruit lors du bombardement de Dresde, mais a été reconstruit en trois ans, devenant le premier théâtre allemand à rouvrir après-guerre pour l'opéra, le ballet et le théâtre. La cérémonie d'ouverture eut lieu le 22 septembre 1948 avec l'opéra Fidelio de Beethoven et le 23 septembre 1948 avec la pièce Simón Bolívar de Ferdinand Bruckner. Liens externes Site officiel du Staatsschauspiel de Dresde La Kleine Haus Portail du théâtre Portail du royaume de Saxe Portail de la Saxe
Schauspielhaus am Zwinger

De Schauspielhaus am Zwinger of Große Haus is een theater in de Duitse stad Dresden en is recht tegenover de hoofdingang van de Zwinger gelegen. Geschiedenis Het Schauspielhaus aan de Theaterstraße werd gebouwd in een nieuwe barokke en Jugendstilstijl tussen 1911 en 1913 door William Lossow en Max Hans Kühne. Het Schauspielhaus is gelegen in de buurt van de Zwinger en heeft hierdoor zijn architectonische stijl op aangepast. Het gebouw kreeg aan de buitenkant onder meer een arcade en barokke versierelementen voorzien. Tijdens het bombardement op Dresden raakte het Schauspielhaus licht beschadigd en kon in 1948 alweer worden geopend. Het was het eerste Duitse theater die weer voorstellingen gaf. Tot 1985 diende het Schauspielhaus voor het Staatstheater Dresden als voorstellingsruimte voor opera's, ballet, toneelstukken en voorstellingen van de Staatskapel. In het Schauspielhaus vonden de voorstellingen plaats tijdens de wederopbouw van de Semperoper. In 1983 vond er een bestuurlijk-technische scheiding plaats, aan de ene zijde de opera/ballet/Staatskapel en aan de andere kant de toneelstukken. Zo ontstond de Staatsschauspiel en de Staatsoper Dresden. In 1985 verliet de Staatsopera het Schauspielhaus en trok in hun nieuwe onderkomen, de Semperopera. Tussen 1990 en 1995 vonden er verbouwingen plaats. In 2007 vond er buitenmuren een sanering plaats en kreeg het gebouw zijn witte kleur terug. In het gebouw bevindt zich ook het theater oben ('theater boven'). Vandaag de dag vinden in het gebouw matinee-voorstellingen, lezingen en muzikale concerten.
Deutsche Werkstätten Hellerau

The Deutsche Werkstätten Hellerau is a medium-sized furniture-manufacturing business in the Hellerau district of the German city of Dresden. The company archives are deemed a valuable cultural asset and were provided with legal protection. Company history The workshops were founded October 1, 1898 by Karl Schmidt-Hellerau (1873-1948) under the name Dresdner Werkstätten für Handwerkskunst Schmidt und Engelbrecht, or Schmidt and Engelbrecht Dresdner workshops for craftsmanship. His partner In 1898-1899 Karl Schmidt-Hellerau and Johann Vincenz Cissarz developed a closet using plywood panels. They continued developing the technique of using plywood. In 1941, they received a patent for thermally tempered wood. In 1907, Karl Schmidt-Hellerau established an industrial technical school and training workshops. Its first head was Joseph August Lux. The cornerstone of a new factory was laid in 1909 in what is today Dresden-Hellerau at the same time as work began on the garden city of Hellerau. Following the commissioning of the new production hall, the company moved there in 1910. At the time, the firm occupied 450 employees. Despite the severe global economic crisis in 1929, the years of National Socialism and the devastation of the Second World War and the socialist planned economy in the GDR, the company has endured. In 1967 the workshops began mass production of the Möbelprogramm Deutsche Werkstätten (MDW), a modular system developed by Rudolf Horn which remained in production for 24 years. Starting in 1970 Hellerau was the main plant of the Volkseigener Betrieb Möbelkombinat Hellerau, an industrial grouping of furniture producers of East Germany. Following reunification in 1991, the company was transformed into a GmbH in 1992 and privatized by the Treuhand. It then employed 80 people, with a focus on fulfilling public sector procurement. At the beginning of the 21st century, Deutsche Werkstätten Hellerau employed over 200 people worldwide, with foreign subsidiaries and sales representatives in England and France. Social Commitment During his years in England, Karl Schmidt-Hellerau became familiar with the idea of the garden city. In reaction to the conditions of worker's housing in Dresden, he decided together with other people, among them Friedrich Naumann, to build Germany's first garden city. This was accomplished in 1909. Awards Three bronze medals at the Paris World Fair in 1900 Awards at the Universal Exhibitions of 1904 in St. Louis and 1937 in Paris. References External links Deutsche Werkstätten – Official website [1] Archived 2015-06-05 at the Wayback Machine – Official website - historical timeline Rustic Furniture
Deutsche Werkstätten

La Deutsche Werkstätten («Talleres alemanes») es una empresa de fabricación de muebles situada en el distrito de Hellerau de la ciudad alemana de Dresde. Fue fundada en 1898 por Karl Schmidt-Hellerau. Historia El diseñador y mueblista Karl Schmidt-Hellerau fundó el 1 de octubre de 1898 los Dresdner Werkstätten für Handwerkskunst Schmidt und Engelbrecht, inspirado en la empresa Münchener Vereinigte Werkstätten für Kunst im Handwerk creada el año anterior en Múnich por Hermann Obrist, Richard Riemerschmid, Bruno Paul y Bernhard Pankok. Tomando como referente el movimiento inglés Arts & Crafts, su objetivo era poner en marcha una empresa de mobiliario de diseño basada en una estrecha relación entre artesanos, arquitectos y diseñadores. Al mismo tiempo, querían fomentar el arte autóctono alemán, para lo que se declararon libres de influencias estilísticas. Su método de fabricación era netamente industrial, por lo que los diseñadores de la Deutsche Werkstätten se encuentran entre los pioneros del diseño industrial.​ Su principal contribución a la historia del mueble fue su método de producción basado en partes estandarizadas, que daría origen a los conocidos como «muebles modulares». Los primeros diseños de mobiliario modular fueron realizados por Bruno Paul en 1910, conocidos como Typenmöbel.​ Véase también Artes decorativas Historia de las artes decorativas Historia del mueble Deutscher Werkbund Referencias Bibliografía Fleming, John; Honour, Hugh (1987). Diccionario de las artes decorativas. Madrid: Alianza. ISBN 84-206-5222-9. Enlaces externos Deutsche Werkstätten – Web oficial
Deutsche Werkstätten Hellerau

Deutsche Werkstätten Hellerau GmbH (Niemieckie Warsztaty Hellerau sp. z o.o.) – przedsiębiorstwo należące do sektora małych i średnich przedsiębiorstw, z siedzibą w Dreźnie-Hellerau, zajmujące się meblarstwem i architekturą wnętrz. Jako jedno z pierwszych wprowadziło w Niemczech mechanizację produkcji. Archiwum zakładów znajduje się pod ochroną dziedzictwa kulturalnego. Założycielem Deutsche Werkstätten był w roku 1898 Karl Schmidt-Hellerau (1873–1948). Zakład nosił początkowo nazwę Dresdner Werkstätten für Handwerkskunst Schmidt und Engelbrecht i znajdował się w dzielnicy Drezna Laubegast. Po przyłączeniu Werkstätten für Wohnungseinrichtung München zakład przybrał nazwę Deutsche Werkstätten für Handwerkskunst GmbH, Dresden und München. W latach 1898/1899 Karl Schmidt-Hellerau oraz Johann Vincenz Cissarz skonstruowali szafę z wielkoformatowych płyt sklejki. W roku 1907 powstała szkoła przyzakładowa. W roku 1909 położono kamień węgielny pod budowę budynku produkcyjnego w dzisiejszej dzielnicy Drezna Hellerau, co stało się zaczątkiem miasta-ogrodu o tej samej nazwie, zrealizowanego przez pracowniczą spółdzielnię mieszkaniową. Budynek zakładu oddano do użytku w roku 1910, dając zatrudnienie 450 pracownikom. Karl Schmidt zlecał projektowanie mebli znanym artystom. Dążył do znalezienia kompromisu między zmechanizowaną produkcją a nowoczesnym kształtem mebli. Zakład przetrwał kryzys światowy roku 1929, obie wojny światowe i upaństwowienie za czasów NRD. W okresie gospodarki planowej NRD zakład stał się głównym przedsiębiorstwem Kombinatu Meblowego Hellerau. Po przełomie roku 1989 i zjednoczeniu Niemiec zakład został przekształcony w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością i w roku 1992 reprywatyzowany. Na nowy początek przyjęto 80 pracowników, obecnie zatrudnionych jest 200 osób. Ponadto powstały zakłady filialne, także za granicą. Bibliografia Reinhard Delau, Lothar Sprenger: Schmidts Erben. Die Deutschen Werkstätten Hellerau. (Spadkobiercy Schmidta. Niemieckie Warsztaty Hellerau). Verlag der Kunst, Dresden 1998, ISBN 90-5705-105-2. Werner Durth (Wydawca): Entwurf zur Moderne: Hellerau. (Projekt nowoczesności. Hellerau). Dt. Verl. Anst., Stuttgart 1996, ISBN 3-421-03217-3. Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa Informacja o przedsiębiorstwie
HKW Chemnitz-Nord

HKW Chemnitz-Nord (abbreviation for Heizkraftwerk Chemnitz) is a lignite-fired power station in the northern parts of Chemnitz with a power capacity of 120 megawatts. It has a 301.8-metre-tall (990 ft) chimney. In 2013 the chimney was painted in pastel colours by Daniel Buren. External links Heizkraftwerk Chemnitz. In: ostkohle.de (German) Astrid Eberius: Unsere „Energiefabrik“ für Strom und Fernwärme. Erzeugung und Verteilung von Strom der eins energie in sachsen GmbH & Co. KG (German)
HKW Chemnitz-Nord-schoorsteen

HKW Chemnitz-Nord (afkorting voor Heizkraftwerk Chemnitz) is een bruinkoolgestookte thermische centrale in het Noorden van Chemnitz, Duitsland. De centrale, met een vermogen van 185 megawatt, heeft een 302 m hoge schoorsteen. In 2013 is de schoorsteen door Daniel Buren in pastelkleuren geschilderd. Externe links (de) Site Heizkraftwerk Chemnitz
Château de Nöthnitz

Le château de Nöthnitz (Schloß Nöthnitz) est un château allemand situé à Nöthnitz, village faisant partie aujourd'hui de la municipalité rurale de Bannewitz en Saxe, au sud de Dresde. Histoire Le maréchal de la cour de Saxe, Heinrich von Taube, achète le château pour 6 500 florins et le reconstruit en style Renaissance en 1630. Il obtient des privilèges de château quatre ans plus tard. Après le mariage en 1739 de Christiane von Arnim avec le comte Heinrich von Bünau, le château est embelli et le comte y installe son immense bibliothèque de 42 000 volumes, connue de tous les érudits européens. Cette bibliothèque fait partie aujourd'hui de la bibliothèque de Saxe à Dresde. Le comte était protecteur et mécène de l'archéologue Winckelmann qui fut bibliothécaire au château de 1748 à 1754. Le château appartient à la famille von Sahr au XIXe siècle, puis à la famille von Könneritz qui restaurent le château et enfin au baron Rudolf Carl von Finck à partir de 1871. Son fils Carl est exproprié et chassé du château en 1945. Son petit-fils Viktor obtient de l'État de Saxe la permission de louer Nöthnitz après la réunification allemande et d'y demeurer. Il retourne en 1997 à la société de privatisation des terres et des entreprises (BVVG) qui en transfère la propriété au baron. Celui-ci restaure le château et crée une fondation d'études à propos de Winckelmann et un musée, tout en ouvrant la salle de bal pour des concerts, mais faute de moyens, la famille vend le château en avril 2009 pour 890 000 euros. La fondation a communiqué au public que le nouveau propriétaire comptait laisser le château ouvert au public. Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Schloss Nöthnitz » (voir la liste des auteurs). Lien externe (de) Site du château Portail des monuments historiques en Allemagne Portail des châteaux
Slottet Nöthnitz

Slottet Nöthnitz ligger i Nöthnitz strax söder om tyska staden Dresden i förbundslandet Sachsen. Byggt 1635, ombyggt 1870. Under 1700-talet beboddes slottet av greven Heinrich von Bünau. Hans efterlämnade bibliotek omfattar närmare 42 000 böcker. Den tyske arkeologen Johann Joachim Winckelmann verkade som bibliotekarie hos honom 1748-1754. Efter andra världskriget lämnade den dåvarande greven slottet, som sedan användes som skola. Dock åsidosattes underhållet, så att byggnadens yttre förföll. Efter den tyska återföreningen 1989 återvände greven och har sedan dess renoverat en del av slottet och den tillhörande slottsparken, men fortfarande står stora delar i ruiner. I december varje år arrangeras en välbesökt julmarknad vid slottet. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Slottet Nöthnitz.