NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Анненкирхе (Дрезден)

Церковь Св. Анны (нем. Annenkirche) — лютеранская церковь в Дрездене, расположенная к юго-востоку от Почтовой площади (нем. Postplatz). Построена в 1760-е годы в стиле позднего барокко. Колокольня — один из немногих в Дрездене образцов архитектуры классицизма. История Как и многие другие церкви Дрездена, Анненкирхе была построена дабы отвечать потребностям возросшего числа прихожан — дрезденские предместья быстро росли в XVI веке. Анненкирхе, церковь Св. Анны, получила своё название в честь супруги курфюрста Августа, которую в народе называли «мать Анна». Она считалась властной и активной женщиной, вмешивалась в государственные дела, лично содержала хозяйство своего мужа с которым прожила неразлучно 35 долгих лет. Памятник ей до сих пор украшает площадь перед церковью. Предшественница нынешней Анненкирхе стояла на этом месте с 1578 года вплоть до Семилетней войны. Входе этого военного конфликта Дрезден был осаждён войсками Фридриха II, а прусская артиллерия безжалостно обстреливала Вильсдруфское предместье. Анненкирхе в числе многих других построек, была разрушена. Дрезденский архитектор Иоганн Георг Шмидт (ученик Георга Бера, зодчего церкви Богородицы) создал проект сегодняшней церкви, которая была освящена в 1769 году. Колокольня, исполненная в стиле классицизма, появилась лишь в 1824 году. В начале XX века Анненкирхе была значительно реконструирована, прежде всего её внутренняя часть. Внутреннюю отделку выполнили в стиле модерн. Церковь также получила и новый орган. Трагическую ночь 13 февраля 1945 года, несмотря на полностью выгоревшую крышу, в стенах церкви чудом пережила тысяча дрезденцев о чём до сих пор напоминает памятная доска. Восстановительные работы в Анненкирхе завершились уже в начале 1950-х годов, однако лишь в 1997 году над Анненкирхе, наконец, был восстановлен купол колокольни, а в новом тысячелетии прошли работы по облагораживанию прилегающей к храму территории. Примечания Ссылки Annenkirche, Annenfriedhof
Museu de Belles Arts de Leipzig

El Museu de Belles Arts de Leipzig (alemany: Museum der bildenden Künste) és un museu ubicat a Leipzig, Saxònia, Alemanya. Disposa de 7.000 metres quadrats d'àrea d'exposició on es mostren 3.500 pintures, 1,000 escultures i 60.000 obre gràfiques. Cobreix obres d'art des de la Baixa edat mitjana fins a l'època moderna, enfocat en l'alemany Vell i arts primitius flamencs dels segles xv i xvi, art italià del segle xv al xviii, art holandès del segle xvii, art francès del segle xix i art alemany del segle xviii al XX. En la seva col·lecció hi ha obres dels Vells Mestres holandesos i alemanys com Frans Hals i Lucas Cranach el Vell, Romantics com Caspar David Friedrich, i representants de l'escola de pintura de Düsseldorf com Andreas Achenbach. La principal figura de la col·lecció d'escultura presenta l'obra Beethoven de Max Klinger. Per les obres de Max Klinger i Max Beckmann es dedica un pis separat. En el camp d'Art Modern, el museu és principalment enfocat a l'Escola de Leipzig amb artistes com Werner Tübke, Bernhard Heisig i Wolfgang Mattheuer o estocs més grans d'artistes internacionals com Neo Rauch i Daniel Richter. Galeria Referències Bibliografia Leipziger Volkszeitung Revista, Sonderbeilage zur Eröffnung des neuen Bildermuseums vom 3. Dezember 2004. Bode, Peter M.: Das Haus der tausend Räume, dins: Art-Magazin 12/2004, S. 19-31. Museu der Bildenden Künste Leipzig (Hrsg.): Corot bis Monet: Von Barbizon zum Impressionismus, Schenkung Bühler-Brockhaus un das Museu der bildenden Künste Leipzig ISBN 3-00-011003-8 Enllaços externs web museu (anglès)
Museo de Bellas Artes de Leipzig

El Museo de Bellas Artes de Leipzig (en alemán: Museum der bildenden Künste) es un museo ubicado en la ciudad de Leipzig, Sajonia, Alemania. Dispone de 7000 m2 de exposición, donde se muestran 3500 pinturas, 1000 esculturas y 60.000 obras gráficas. Cubre amplios períodos de la historia del arte desde la Baja Edad Media hasta la época moderna, aunque enfocado en la pintura flamenca de los siglos XV, XVI y XVII, arte italiano del siglo XV al XVIII, arte holandés del siglo XVII, arte francés del XVIII y arte alemán del siglo XVIII al XX. Colecciones En sus colecciones destacan los viejos maestros holandeses y alemanes como Frans Hals y Lucas Cranach el Viejo; románticos como Caspar David Friedrich, y representantes de la escuela de pintura de Düsseldorf como Andreas Achenbach. La principal figura de la colección escultórica es la obra Beethoven de Max Klinger. A las obras de Max Klinger y Max Beckmann se dedica un módulo separado. En el campo del arte moderno, el museo está principalmente enfocado a la Escuela de Leipzig, con artistas como Werner Tübke, Bernhard Heisig y Wolfgang Mattheuer. También están artistas internacionales de la talla de Neo Rauch o Daniel Richter.​ Galería Referencias Bibliografía Leipziger Volkszeitung Revista, Sonderbeilage zur Eröffnung des neuen Bildermuseums vom 3. Dezember 2004. Bode, Peter M.: Das Haus der tausend Räume, dins: Art-Magazin 12/2004, S. 19-31. Museu der Bildenden Künste Leipzig (Hrsg.): Corot bis Monet: Von Barbizon zum Impressionismus, Schenkung Bühler-Brockhaus un das Museu der bildenden Künste Leipzig ISBN 3-00-011003-8 Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Museo de Bellas Artes de Leipzig. web museu (en inglés)
Museum der bildenden Künste

Het Museum der bildenden Künste (afgekort MdbK of ook wel Bildermuseum) is een kunstmuseum in de Oost-Duitse stad Leipzig dat schilderijen, beeldhouwwerken en grafiek van de middeleeuwen tot vandaag toont. Geschiedenis Het museum gaat terug op het in 1837 gestichte Leipziger Kunstverein. Deze vereniging slaagde er eind 1848 in het Städtische Museum te openen in een school aan de Moritzbastei. De groeiende collectie vond eind 1858 onderdak in een nieuw museumgebouw aan de Augustusplatz, dat op zijn beurt werd uitgebreid. In 1937 namen de nazi's 394 schilderijen en prenten in beslag, voornamelijk expressionistisch werk dat als ontaarde kunst werd aangemerkt. In de nacht van 4 december 1943 werd het museum verwoest door een Britse luchtaanval. Veel van de inventaris was tijdig in veiligheid gebracht. Na de oorlog begon een odyssee langs tijdelijke onderkomens. Een definitieve oplossing kwam er in 2005 met de opening van een nieuwbouw naar ontwerp van het Berlijnse architectenbureau Hufnagel Pütz Rafaelian. Collectie De collectie van het Museum der bildenden Künste omvat ongeveer 3.500 schilderijen, 1.000 sculpturen en 60.000 prenten. Ze begint in de late middeleeuwen, met veel Oud-Duitse en Vroeg-Nederlandse kunst uit de 15e en 16e eeuw, Italiaanse kunst uit de 15e tot 18e eeuw, Nederlandse kunst uit de 17e eeuw, Franse kunst uit de 19e en Duitse kunst uit de 18e tot 20e eeuw. Onder de voornaamste meesters zijn Frans Hals, Lucas Cranach de Oude, Caspar David Friedrich en vertegenwoordigers van de Düsseldorfse school zoals Andreas Achenbach. Het hoogtepunt van de sculpturencollectie is de Beethoven-sculptuur van Max Klinger. Aan hem en Max Beckmann is een aparte verdieping gewijd. Externe link Officiële website
Muzeum Sztuk Pięknych w Lipsku

Muzeum Sztuk Pięknych w Lipsku (niem. Museum der bildenden Künste) – muzeum sztuki w Lipsku, w Niemczech. Historia Podwaliny pod Muzeum Sztuki w Lipsku położyli XIX-wieczni entuzjaści sztuki: Maximilian Speck von Sternburg i Marion Bühler-Brockhaus. Oboje posiadali bogate zbiory malarstwa francuskiego. Do tego grona należał również współczesny kolekcjoner Harald Falckenberg. Dzięki ich zaangażowaniu, jak i wielu innych kupców, sprzedawców i bankierów skupionych wokół lipskiego Stowarzyszenia Sztuki, 10 grudnia 1848 roku powstało Muzeum Miejskie, w późniejszym okresie przemianowane na Muzeum Sztuki Pięknej. W pierwszych dniach muzeum posiadało zaledwie ok. sto dzieł malarstwa XIX-wiecznego. Z czasem za sprawą darczyńców, m.in. dzięki Maximilianowi von Sternburg Speck, Alfredowi Thieme i Adolfowi Schletterowi, kolekcja szybko rozrastała się. W 1858 roku otwarto nową siedzibę muzeum przy Augustusplatz, zaprojektowaną przez Ludwiga Langego w stylu włoskiego renesansu. Do muzeum trafiały kolejne prywatne kolekcje, m.in. Hugo Lichta i Fritza von Harcka. W 1937 roku naziści na fali propagandowej kampanii przeciw sztuce wynaturzonej, skonfiskowali 394 obrazy i druki, głównie ekspresjonistów. W nocy z dnia 4 grudnia 1943 roku, budynek został zniszczony podczas alianckiego bombardowania. Mimo to znaczna część zbiorów, która została wcześniej wyniesiona, ocalała. Po wojnie zbiory muzealne trafiały do różnych instytucji m.in. swoją wystawę miały w gmachu Federalnego Sądu Administracyjnego. W 2004 roku kolekcja powróciła na Sachsenplatz, do nowoczesnego budynku w kształcie sześcianu. Kolekcja Obecna kolekcja Muzeum Sztuk Pięknych w Lipsku obejmuje około 3500 obrazów, tysiąc rzeźb i 60 000 grafik z okresu od późnego średniowiecza do współczesności, skupiając się na niemieckiej i niderlandzkiej sztuce XV i XVI wieku, sztuce holenderskiej z XVII wieku, sztuce francuskiej z XIX wieku i sztuce niemieckiej obejmującej okres od XVIII do XX wieku. Ważnymi elementami kolekcji są dzieła holenderskich i niemieckich starych mistrzów (Fransa Halsa i Lucasa Crancha, Rubensa, Tintoretta), romantyków (Caspara Davida Friedericha) i przedstawicieli szkoły malarskiej w Düsseldorfie (Achenbacha). Oddzielne piętro zostało przeznaczone na wyeksponowanie kolekcji prac Maxa Klingera i Maxa Beckmanna. Z okazji budowy nowego budynku muzeum w 2004 roku, kolekcjonerzy sztuki Hans-Peter Bühler i Marion Bühler-Brockhaus przekazali 41 dzieł francuskich artystów, w tym takich jak Jean-Baptiste Corot, Charles-François Daubigny, Jean-François Millet, Eugène Delacroix, Edgar Degas i Claude Monet, ilustrując rozwój sztuki XIX wieku od szkoły barbizońskiej do impresjonizmu. Przypisy
Museum der bildenden Künste

Museum der bildenden Künste i Leipzig är ett konstmuseum grundat 1848. Museet har huserat i flera olika byggnader; från 1850 och till 1943 då det förstördes i en brittisk bombräd under andra världskriget var det beläget vid Augustusplatz. År 2004 invigdes de nya lokalerna vid Katharinenstraße 10. Den nya byggnaden ritades av arkitekterna Karl Hufnagel, Peter Pütz och Michael Rafaelian. Samlingen är en av Tysklands största och omfattar konst från sen medeltid till modernismen. Den består av omkring 4600 målningar, 1800 skulpturer, 5000 fotografier och mer än 70 000 teckningar m.m. Bland representerade konstnärer finns Frans Hals, Lucas Cranach den äldre, Caspar David Friedrich, Andreas Achenbach, Camille Corot, Charles-François Daubigny, Jean-François Millet, Eugène Delacroix, Edgar Degas, Claude Monet, Max Klinger och Max Beckmann. Bilder Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Museets webbplats Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Museum der bildenden Künste.
Lindenmuseum Clara Schumann

Lindenmuseum Clara Schumann is a small museum in Schmorsdorf, in the municipality of Müglitztal, near Dresden in Saxony, Germany. It is dedicated to the pianist and composer Clara Schumann, wife of the composer Robert Schumann. Description Schloss Maxen, in the nearby village of Maxen, was the home of Friedrich Anton Serre (1789–1863), a retired major, and his wife. They were friends of Clara's father Friedrich Wieck. When Clara stayed with the Serres, she used to visit a famous centuries-old lime tree, known as the Schmorsdorf lime tree. The museum, built next to the tree, was opened in May 2006. Its area is 6.5 square metres (70 sq ft). There are displays about lime trees and in particular the Schmorsdorf lime tree; and about Schloss Maxen and Clara Schumann's relation with the village. See also Schumann House, Leipzig Robert Schumann House References
Lindenmuseum Clara Schumann

Het Lindenmuseum Clara Schumann is een klein museum in Schmorsdorf, Müglitztal, in de Duitse deelstaat Saksen. Het is gewijd aan de componiste en pianiste Clara Schumann (1819-1896). Het staat naast een eeuwenoude linde die voor het eerst in 1630 tijdens de Dertigjarige Oorlog werd beschreven. Het huisje werd gebouwd voor 1888. Ernaast staan drie oude lapidarium-zuilen en een bronzen buste van Schumann. Het museum werd op 27 mei 2006 geopend en wordt met een vloeroppervlak van 6,85 m² gerekend als het kleinste vrijstaande museum van Saksen. Door middel van vier grote platen wordt ingegaan op haar leven en werk. Toen ze op bezoek was bij de familie Serre op het slot Maxen bezocht ze deze plek enkele malen. In het museumhuisje wordt hier een link mee gelegd door de vertoning van de film Maxen 1955 van Ernst Hirsch (1936) via een televisietoestel. Zie ook Lijst van muziekmusea Lijst van musea in Duitsland Externe link Schmorsdorfer Linde (artikel op de Duitse Wikipedia)
Loschwitz Bridge

Loschwitz Bridge (Loschwitzer Brücke) is a cantilever truss bridge over the river Elbe in Dresden the capital of Saxony in Germany. It connects the city districts of Blasewitz and Loschwitz, two affluent residential areas, which around 1900 were amongst the most expensive in Europe. It is located close to Standseilbahn Dresden funicular railway and the world's oldest suspension railway Schwebebahn Dresden, as well as near the Dresden TV tower. The bridge is colloquially referred to as Blaues Wunder ("Blue Wonder"). This common name purportedly referred to the bridge's original blue colour and being seen as a technological miracle at the time; it is also understood to carry the cynical connotation referencing the German idiom ein blaues Wunder erleben meaning "to experience an unpleasant surprise" (literally: "to experience a blue wonder"), reflecting the skeptical view of contemporary commentators. There is also a bridge in Wolgast known as Blaues Wunder. Construction took two years and was completed in 1893 at a cost of 2.25 million Goldmarks (equivalent to 16 million 2021 €) and named König-Albert-Brücke in honor of Albert, King of Saxony. In the 19th century, a bridge of this length without supporting river piers was considered a technological masterpiece. Today the technology is less miraculous, but the bridge is a much-loved symbol of the city. The original bridge toll ended during the hyperinflation of 1923. Towards the end of World War II, an SS unit attempted to destroy the bridge, but this was prevented when two people cut the detonator wires. Preserved in its original construction, the advanced age of the structure in recent years has led to some traffic limits. Until the opening of the Waldschlösschen Bridge on 26 August 2013, it was the only Elbe crossing east of the city centre. The surrounding area of 19.3 km2 (7.5 sq mi) of the Elbe meadows was declared a cultural World Heritage Site by the UNESCO in 2004, but lost the title in 2009 following the construction of the Waldschlösschen Bridge, meant to relieve congestion on the Blue Wonder. See also List of bridges in Germany References External links Media related to Blue Wonder at Wikimedia Commons The Blue Miracle at Structurae
Loschwitzer Brücke

Il Loschwitzer Brücke è un ponte a traliccio che attraversa il Elba a Dresda, collegando i quartieri Blasewitz e Loschwitz. Il ponte è anche chiamato Blaues Wunder (in italiano meraviglia blu). Dopo un periodo di costruzione durato due anni, il ponte fu completato nel 1893 al costo di 2,25 milioni di marchi d'oro (equivalenti a 13 milioni di euro del 2009) e chiamato König-Albert-Brücke in onore del re Alberto di Sassonia. Fu fino all'apertura del Waldschlösschenbrücke, il 26 agosto 2013, l'unico ponte che attraversasse l'Elba ad est del centro città di Dresda. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Loschwitzer Brücke Collegamenti esterni Loschwitzer Brücke, su archINFORM. (EN) Loschwitzer Brücke, su Structurae.
Blaues Wunder

Blaues Wunder (em português: Milagre azul) cujo nome oficial é Loschwitzer Brücke, é uma ponte cantilever que cruza o rio Elba, localizada na cidade alemã de Dresden. Com 280 metros de comprimento a ponte foi inaugurada em 15 de julho de 1893. Galeria de imagens Referências Bibliografia Klaus Beuchler: Entscheidung im Morgengrauen, Kinderbuchverlag, Berlin, 1969 Volker Helas: Das Blaue Wunder. Die Geschichte der Elbbrücke zwischen Loschwitz und Blasewitz in Dresden, Fliegenkopf-Verlag, Halle, 1995, ISBN 3-930195-07-0 Michael Wüstefeld: Blaues Wunder. Dresdens wunderlichste Brücke, Bebra-Verlag, Berlin, 2002, ISBN 3-930863-81-2 Ligações externas «www.dresden-blaues-wunder.de» (em alemão) «Luftbildaufnahme des Blauen Wunders» (em alemão) «Dresden-Bilder.de - Blaues Wunder» (em alemão) «Structures / The Blue Miracle» (em inglês)
Radeberger Brewery

Radeberger started in 1872 when the brewery was founded as Zum Bergkeller, in Radeberg, a town in the vicinity of Dresden. Radeberger ranks No. 9 among Germany's best selling beers. History In 1872 the Aktienbrauerei zum Bergkeller (Joint-stock Brewery at the Berg Cellar) was founded by Gustav Adolf Eduard Philipp together with August Max Rumpelt, Julius Schöne, Carl Hermann Rasche, and Heinrich Eduard Minckwitz. This beer was also brewed for a period for the King of Saxony. It was the first brewery in Germany to brew beer exclusively in the Pilsner style that still exists today. Radeberger elected to change its name to the present name of Radeberger Exportbierbrauerei. This change came in 1885 when they began shipping across borders. By the late 1880s, the brewer's numbers had risen to 300,000 cases per year. The first German chancellor, Otto von Bismarck elevated Radeberger Pilsner to "Kanzler-Bräu" (chancellor brew) in 1887. The brewery takes pride in the fact that in 1905, Radeberger Pilsner became the favourite drink of king Frederick Augustus III of Saxony. Also that same year, Radeberger began to export to the USA and Canada. In 1946, the communist East German government took control of the brewery. In 1954, the company began to export worldwide. In 1990, after the fall of the Berlin Wall, Binding Brauerei purchased the company and returned its sales to West Germany. After the purchase, the brewery underwent comprehensive renovations to bring the brewery up to speed with modern brewing. By 1994, it expanded to 1 million Hectoliter production rate. In 2004, Oetker Gruppe purchased the company and removed them from the stock market, thus making Radeberger a private company. Radeberger was the favourite beer of the character Charlie Harper in the TV series Two and a Half Men due to a cooperation with the brewery. Vladimir Putin, assigned by the KGB to their office in Dresden, DDR, in the 1980s, assisting the East German Stasi and also supervising them, acquired a taste for Radeberger, which remains his preferred beer, in Russia, and when he travels to the European Union. They also brew 'Uberbrau' for Wesfarmers in the Australian market. See also Henninger Brewery List of brewing companies in Germany Notes External links Official Homepage of the Brewery Radeberger Brewery tour Documents and clippings about Radeberger Brewery in the 20th Century Press Archives of the ZBW
Radeberger

La cervecería Radeberger Exportbierbrauerei (comúnmente conocida como simplemente Radeberger) se fundó en el año 1872 en Radeberg, junto a Dresde, Alemania. Asegura ser la primera cervecería en toda Alemania en elaborar exclusivamente Pilsener. En la actualidad, dicha cervecería produce y comercializa sólo la variedad Radeberger Pilsner; en el bar de la fábrica situado justo debajo de la misma en dirección Altstadt, se puede adquirir además Zwickelbier, un tipo de cerveza turbia sin filtrar. En 2001 alcanzó un volumen de producción anual de 1.966.000 hectolitros de cerveza. En 2004, el volumen fue de 1.871.000 hectolitros. La cervecería es propiedad del grupo empresarial Radeberger Gruppe (filial del grupo Oetker, uno de los más influyentes de la industria alimenticia alemana). La Radeberger se elabora siguiendo la ley de la pureza. Era considerada una de las mejores cervezas de la República Democrática Alemana y la mayor parte de la producción estaba destinada a la exportación, hasta el punto de ser muy difícil de conseguir una dentro de las fronteras de la RDA. Prácticamente la única manera que tenía un ciudadano de a pie de obtenerla era mediante “enchufe” con algún miembro del partido, y sólo en cantidades muy limitadas de botellas. En la actualidad es una de las pilsener más populares de toda Alemania. Historia En el año 1872 se fundó la cervecería como una sociedad anónima de nombre Zum Bergkeller. El 11 de diciembre de 1905 fue declarada distribuidora real del rey de Sajonia, con lo que se le permitió a la empresa etiquetar su cerveza como “Bebida de su Majestad el Rey Federico Augusto III de Sajonia”. Curiosidades En la publicidad televisiva e impresa de la Radeberger Pilsner aparece de fondo la Semperoper de Dresde. Esto ha llevado a que dicho edificio sea en ocasiones confundido con el de la cervecería. Además, en los anuncios aparecen fragmentos de la ópera de Richard Wagner Tannhäuser, por lo que a menudo se deduce erróneamente que la cerveza procede de Turingia, donde se ambienta dicha ópera. El motivo real para utilizar la imagen de la Semperoper en el anuncio es seguramente que Radeberg no tiene ningún edificio significativo que pueda ser asociado de forma subconsciente a la marca. En el edificio que contiene la cámara de cocción de la cervecería, visible desde la calle, se alzan instalaciones de acero inoxidable. Por la noche se las ilumina con lámparas de color cobrizo para dar la sensación de que se trata de un gran fermentador de cobre (especie de gran olla que se emplea en el proceso de elaboración de la cerveza). Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Radeberger. Página oficial
Radeberger

La bière Radeberger est produite par la brasserie Radeberger Exportbierbrauerei fondée en 1866 sous le nom de Zum Bergkeller à Radeberg près de Dresde. D'après des documents internes, la brasserie est la première en Allemagne à brasser des bières de type Pilsner. Ce fut la première bière à être exportée en Amérique du Nord. En 1905, la brasserie devient fournisseur officiel de la cour du roi de Saxe. Aujourd'hui, elle produit une seule marque, la Radeberger Pilsner. En 2004, celle-ci a atteint une production de 1 871 000 hl de bière. Elle fait partie du groupe brassicole du même nom, le groupe Radeberger. Du temps de la RDA, la Radeberger était considérée comme l'une des meilleures bières de l'Est et destinée à l'export. Liens Site officiel Critique dans "Commentaires de dégustations de bières" Portail de la bière Portail de la Saxe
Radeberger

Radeberger è un birrificio della Sassonia, fondata nel 1872, il cui stabilimento si trova a Radeberg nei pressi di Dresda. In passato è stata anche birra ufficiale della corte di Sassonia. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Radeberger Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su radeberger.de.
Radeberger

Radeberger Exportbierbrauerei GmbH— немецкая пивоваренная компания, основанная в 1872 как Zum Bergkeller. Расположена в г. Радеберг вблизи Дрездена. Входит в число 10 наиболее успешных пивоваренных компаний Германии. Пивоварня производит сегодня только марку Radeberger Pilsner. Это флагманская пивоварня известной Radeberger Gruppe, дочернего общества Dr. August Oetker KG. В 2001 годовое производство пива достигало 1 966 000 гектолитров пива. В 2004 году — 1 871 000 гектолитров. История Любопытные факты Пиво Radeberger было излюбленным напитком В. В. Путина, в годы его работы сотрудником КГБ СССР в Дрездене в 1980-х годах. По его словам, он пристрастился к нему в те времена, а теперь получает его от Ангелы Меркель в обмен на сибирскую копчёную рыбу. Примечания Ссылки Official Homepage of the Brewery Архивная копия от 25 декабря 2021 на Wayback Machine Radeberger Brewery tour Архивная копия от 2 апреля 2015 на Wayback Machine
Radeberger Exportbierbrauerei

Radeberger (Radeberger Exportbierbrauerei GmbH) är ett tyskt bryggeri i Radeberg utanför Dresden som producerar Radeberger Pilsner. Företaget ingår i bryggerikoncernen Radeberger Gruppe som den gett namn åt. Radeberger grundades 1872 som Aktienbrauerei Zum Bergkeller och tog sitt nuvarande namn Radeberger Exportbrauerei 1885. 1905 blev man kunglig hovleverantör till Sachsens kung August III. Under DDR-tiden producerades framförallt för export.