Kościół Trzech Króli w Dreźnie

Kościół Trzech Króli (niem. Dreikönigskirche) – barokowa świątynia luterańska znajdująca się w prawobrzeżnej części Drezna, na osiedlu Innere Neustadt. Zniszczona podczas II wojny światowej, odbudowana w latach 1984–1990. Historia Pierwsza wzmianka o świątyni pod wezwaniem Trzech Króli pochodzi z 1421 roku. Kościół ten znajdował się w pobliżu dzisiejszego pomnika Złotego Jeźdźca. Świątynia została zniszczona podczas pożaru miasta w 1685 roku, odbudowano ją w przeciągu trzech lat, lecz z powodów finansowych wieżę ukończono dopiero w 1730 roku. Jednak zaledwie dwa lata później, w 1732 roku, kościół rozebrano na polecenie Augusta II Mocnego, by zrobić miejsce reprezentacyjnej ulicy łączącej zamek miejski z Nowym Miastem (Neustadt). W tym samym roku rozpoczęto budowę nowego kościoła w obecnej lokalizacji. Projekt sporządził Matthäus Daniel Pöppelmann, a za wystrój wnętrza odpowiadał George Bähr. 29 września 1739 superintendent Valentin Ernst Löscher konsekrował ukończoną świątynię. Ponownie zrezygnowano z budowy wieży, którą dobudowano w latach 1854–1857 wg projektu Karla Moritza Haenela i Frommherza Lobegotta Marxa. W latach 1933–1934 budynek odrestaurowano pod okiem architekta Rudolfa Kolbego. Kościół został zniszczony podczas bombardowania 13 lutego 1945, przetrwała jedynie wieża. W najniższej kondygnacji wieży urządzono kaplicę, w której odprawiano nabożeństwa. W 1977 roku podjęto decyzję o odbudowie, a 31 października 1984 wmurowano kamień węgielny. Konsekracja kościoła miała miejsce 9 września 1990. Wnętrze podzielono na mniejsze pomieszczenia w celu rozlokowania w nich różnych instytucji kulturalnych, zachodnia część świątyni zachowała jednak funkcje sakralne. W latach 1990–1993 jedno z pomieszczeń w zdesakralizowanej części pełniło funkcję sali obrad saksońskiego Landtagu i to w niej uchwalono saksońską konstytucję. W latach 1993–1995 odrestaurowano wieżę, a w 1999 udostępniono ją zwiedzającym. Architektura i wyposażenie Świątynia barokowa, pierwotnie odwrotnie orientowana (wieża znajdowała się nad prezbiterium, a wejście znajdowało się od wschodu). Od czasów odbudowy funkcję głównego wejścia pełni zachodni portal pod wieżą. Piaskowcowa wieża, o wysokości 87,5 m, udostępniona jest do zwiedzania, na jej szczyt prowadzą 254 stopnie. Zachodnia część pełni funkcje sakralne, a wschodnia jest podzielona na mniejsze pomieszczenia, rozlokowane na czterech kondygnacjach, mieszczące instytucje kulturalne. Jedną z sal zdobi mural Pojednanie (niem. Versöhnung), wykonany w latach 1989–1990 przez Wernera Juzę, o szerokości 18 m i wysokości 7 m. W części świątyni, która zachowała funkcje sakralne, znajduje się ołtarz z 1741 roku, autorstwa Johanna Benjamina Thomaego, z przedstawieniem Panien Mądrych i Panien Głupich oraz figurami ewangelistów Jana i Mateusza. Ołtarz został uszkodzony podczas II wojny światowej, zrezygnowano z jego rekonstrukcji i w zniszczonej formie ustawiono go w odbudowanym kościele. Renesansowy relief z motywem tańca śmierci pochodzi z 1534 roku, kościołowi Trzech Króli podarował go August II Mocny. Ma długość 12 m i szerokość 1,2 m. Część z 27 postaci jest możliwa do rozpoznania, są to cesarz Karol V Habsburg, król Czech Ferdynand I Habsburg i saski książę Jerzy Brodaty. Organy wykonało w 1992 roku przedsiębiorstwo Hermann Eule Orgelbau Bautzen, składają się z dwóch manuałów i 2335 piszczałek zgrupowanych w 36 głosów. Prócz tego wewnątrz świątyni stoi czterogłosowy pozytyw z około 1800 roku, odrestaurowany w 1995 roku. Na wieży kościoła zawieszone są trzy brązowe dzwony. Dane dzwonów: Galeria Przypisy