NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Neumarkt w Dreźnie

Drezdeński Neumarkt – plac tworzący centrum starego miasta oraz ważna część drezdeńskiego śródmieścia. Podczas II wojny światowej został prawie całkowicie zniszczony wskutek alianckiego nalotu. Pod sowiecką okupacją, a później w czasach NRD, część placu zabudowano w stylu socrealistycznym, odtworzono i wyremontowano także kilka historycznych obiektów, jednak większość placu pozostała niezabudowana. Po upadku komunizmu i zjednoczeniu Niemiec podjęto decyzję o przywróceniu Neumarkt do stanu przedwojennego. Ukończenie rekonstrukcji Frauenkirche w 2005 było ku temu pierwszym krokiem. Od tego czasu odbudowano też I, II, III, IV i V kwartał zabudowy. Obecnie trwają prace nad przednią częścią VIII kwartału. W niedalekiej przyszłości ma być też odbudowany VI i VII kwartał zabudowy. Uwagi
Ноймаркт (Дрезден)

Ноймаркт (нем. Neumarkt — «Новый рынок») — площадь в центре Дрездена между Старым рынком и Эльбой в окружении Фрауэнкирхе, Иоганнеума (где с 1956 года расположен Музей транспорта), Дворца культуры и Курляндского дворца. В XXI веке облик площади меняется из-за строительных работ, начавшихся с реконструкции Фрауэнкирхе. Строительство ведётся с целью восстановления исторических зданий, разрушенных во время бомбардировки города.
Bahnhof Wechselburg

Der Bahnhof Wechselburg ist eine Betriebsstelle der Bahnstrecke Glauchau–Wurzen und der früher hier beginnenden Bahnstrecke Wechselburg–Küchwald auf dem Gebiet der Gemeinde Wechselburg im sächsischen Landkreis Mittelsachsen. Seit 2002 ist im Bahnhof der Eisenbahnbetrieb eingestellt und die Anlagen verfallen. Lage Der Bahnhof Wechselburg liegt im Süden des Orts östlich der Zwickauer Mulde. Geschichte Name Die Station trug im Lauf der Zeit nur den Namen Wechselburg. Betrieb Der Bahnhof Wechselburg wurde am 29. Mai 1876 zusammen mit dem Abschnitt Penig–Rochlitz der Bahnstrecke Glauchau–Wurzen eröffnet. Zunächst bestand die Station nur aus drei Gleisen, erst mit der Einbindung der am 30. Juni 1902 eröffneten Bahnstrecke Wechselburg–Küchwald (Chemnitztalbahn) wurde der Bahnhof erheblich ausgebaut. Vorher musste der Hang östlich des Bahnhofs für die Gleiserweiterungen abgetragen werden. Nach dem Umbau besaß die Station zwar sieben Gleise, allerdings begannen und endeten nur wenige Züge in Wechselburg. Die meisten Züge aus Richtung Chemnitz wurden bis Rochlitz durchgebunden. Mit der Bahnhofserweiterung entstand auch ein Anschlussgleis zu einer Sandgrube, das bis in die 1970er Jahre bedient wurde. An Hochbauten besaß der Bahnhof Wechselburg neben dem Empfangsgebäude einen Güterschuppen, Gleiswaage, Wirtschaftsgebäude, einen Personentunnel und zwei Stellwerke. Der schrittweise Bedeutungsverlust des Bahnhofs begann mit der Einstellung des Güterverkehrs auf der Chemnitztalbahn zwischen Wechselburg und Markersdorf-Taura zum 31. Dezember 1994. Am 24. Mai 1998 endete der Personenverkehr auf der Chemnitztalbahn von Wechselburg nach Chemnitz. Auf der Muldentalbahn wurde der Güterverkehr auf dem Abschnitt Wechselburg–Großbothen zum 5. Dezember 1999 eingestellt, der Abschnitt Glauchau–Wechselburg folgte am 1. Juli 2000. Am 9. Juni 2001 verkehrten die letzten Personenzüge zwischen Rochlitz und Wechselburg. Bis zum 13. August 2002 erreichte den Bahnhof Wechselburg von Glauchau aus alle vier Stunden ein Zug, der für die 32 km lange Strecke über eine Stunde brauchte. Nach dem als Jahrhundertflut bekannt gewordenen Elbehochwasser 2002, von dem auch die Zwickauer Mulde betroffen war, wurde der Zugverkehr wegen Hochwasserschäden sowie des dringend sanierungsbedürftigen Zustands verschiedener Ingenieurbauwerke eingestellt. Seitdem verfallen das Empfangsgebäude und die Gleisanlagen. Seit 11. Juli 2009 finden an einigen Tagen zwischen Rochlitz und Wechselburg bzw. zwischen Penig oder Amerika und Wechselburg durch den 2006 gegründeten „Förderverein Muldentalbahn“ Nostalgiefahrten mit Motordraisinen statt. Weblinks Der Bahnhof Wechselburg auf www.sachsenschiene.net Der Bahnhof Wechselburg auf www.stillgelegt.de Der Bahnhof Wechselburg auf der Website der Chemnitztalbahn Einzelnachweise
Gläserne Manufaktur

La Gläserne Manufaktur (Fábrica de Cristal) es una fábrica de automóviles de la firma Volkswagen en Dresde, Alemania. Fue diseñada por el estudio de arquitectos muniqués de Gunter Hehn. La primera piedra se colocó a mediados de 1999 y fue inaugurada oficialmente el 11 de diciembre de 2001. La fábrica fue planificada para la construcción del Volkswagen Phaeton y debía ofrecer a los clientes y visitantes una visión del funcionamiento de la misma. En ella se realiza sólo el montaje final del automóvil a partir de las piezas procedentes de otras fábricas. El vestíbulo de la fábrica puede ser utilizado con diferentes fines. En 2002, debido a la inundación que afectó a la Semperoper, la representación de Carmen - eine Version (basada en la obra de Georges Bizet) fue llevada a cabo durante un mes en la Gläserne Manufaktur. Junto a la entrada, la fábrica cuenta con un restaurante y bar abiertos al público. Construcción polémica En la fase de planteamiento de la fábrica fue polémica la elección de su emplazamiento, puesto que está situada a 1,5 km del centro histórico barroco y dentro del recinto del Großer Garten y especialmente por razones medioambientales. Se criticaba el incremento de tráfico pesado que provocaría la fábrica en el centro de la ciudad. Como solución a este problema Volkswagen propuso que un tranvía, CarGoTram, fuera el único transporte que suministrara a la fábrica. En efecto el tranvía lleva los suministros desde las afueras de la ciudad a la fábrica, a excepción de las carrocerías, que son llevadas en camiones debido a sus dimensiones. Las protectoras de animales se quejaban de que los pájaros podrían chocar contra los grandes paneles de cristal con los que se iba a construir. Sin embargo, esto no ha sido un problema después de su finalización. También se produjeron quejas con respecto al estilo arquitectónico elegido. Se decía que un edificio tan moderno rompería con el entorno barroco de Dresde. Una iniciativa ciudadana recaudó 17.600 firmas contra la fábrica, sin embargo esta no fue una cantidad suficiente para impedir su construcción. Poca demanda del Phaeton Desde 2005 también se monta en la fábrica el modelo Bentley Continental Flying Spur que también pertenece al grupo Volkswagen. Esto se debe a que la demanda del Phaeton, menor de la esperada, no da suficiente trabajo a la fábrica. Galería de fotos Enlaces externos Página oficial de la Gläserne Manufaktur (en alemán)-(en inglés) En Dresden.de sobre la gläserne Manufaktur (en alemán) Volkswagen sobre la gläserne Manufaktur (en alemán)
Gläserne Manufaktur

Il Gläserne Manufaktur (in italiano fabbrica di vetro o fabbrica trasparente) è un edificio che ospita una fabbrica e uno spazio espositivo situato nella città tedesca di Dresda. Descrizione La fabbrica, di proprietà del gruppo automobilistico tedesco Volkswagen, è stata progettata dall'architetto Gunter Henn. È stata inaugurata nel 2002 per la produzione della Volkswagen Phaeton, terminata nel 2016. Lo stabilimento è incentrato sulla produzione di auto elettriche e di lusso. Automobili prodotte Auto in produzione Auto fuori produzione Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Gläserne Manufaktur Collegamenti esterni (MUL) Sito ufficiale, su glaesernemanufaktur.de. Gläserne Manufaktur, su archINFORM.
Gläserne Manufaktur

De Gläserne Manufaktur (glazen fabriek) is een hypermoderne autofabriek van Volkswagen in de Duitse stad Dresden, gelegen aan de Großer Garten, net buiten de historische binnenstad. De Gläserne Manufaktur is ontworpen door de architect Gunther Henn en opende in 2002 haar deuren. De fabriek bestaat voor een groot deel uit glas, waardoor het hele productieproces van buitenaf te zien is. In de fabriek produceerde Volkswagen van 2002 tot 2016 zijn topmodel, de Phaeton. Ook werd hier de Volkswagen XL1 geproduceerd. Nadat de productie van de Phaeton werd gestaakt is in 2017 de fabriek omgebouwd en wordt er de E-Golf GP geproduceerd. Er worden in de fabriek rondleidingen voor bezoekers georganiseerd. Alle stinkende, lawaaierige handelingen, zoals het stempelen, lassen en verven van de stalen carrosserie, vinden in Zwickau plaats. De geverfde onderdelen komen bij de fabriek aan op vrachtwagens. De andere 1200 onderdelen en 34 pre-geassembleerde componenten worden vanuit Zwickau vervoerd door middel van goederentrams die op het openbaar-vervoersspoor van Dresden rijden, zodat er geen vervuilende vrachtauto's de stad in hoeven. Externe links http://www.glaesernemanufaktur.de
Gläserne Manufaktur

Gläserne Manufaktur (z niem. Szklana Manufaktura) – fabryka koncernu Volkswagen AG w Dreźnie, gdzie odbywa się produkcja końcowa luksusowego Volkswagen Phaetona i w latach 2005–2006 Bentleya Continental Flying Spur. Dyrektorem zakładu jest Jürgen Borrmann. Znajduje się przy Lennéstraße 1. Ze względu na lokalizację na obrzeżach barokowego parku Großer Garten budowa fabryki i jej umiejscowienie budziła kontrowersje oraz wywoływała protesty ekologów. Fabryka została zaprojektowana przez architektów z Monachium pod kierownictwem Guntera Henna. Budowa fabryki ruszyła w 1999 roku. W połowie roku wmurowano kamień węgielny pod budowę fabryki. Otwarcie fabryki miało miejsce 11 grudnia 2001 roku. W jej wnętrzu znajduje się punkt gastronomiczny oraz sklep firmowy. W celu zmniejszenia obciążenia środowiska i zredukowania ruchu kołowego do fabryki część podzespołów dowożona jest specjalnymi tramwajami towarowymi (CarGoTram). Produkcja w fabryce odbywa się na kilku poziomach codziennie od godziny 6:00 do 23:00 (czyli na dwie zmiany, w piątek do 21:00). Dziennie montuje się ręcznie 48 pojazdów, a zatrudnienie kształtuje się na poziomie około 500 osób. Foyer fabryki można wykorzystywane jest jako sala wystawowa i sala koncertowa. W październiku 2002 roku z powodu zalanej przez powódź opery w Dreźnie wystawiono w nim operę Carmen. Na zewnątrz fabryki odbywają się liczne koncerty, m.in. od 2005 roku coroczny Moritzburg Festival. W 2010 roku wystawiono na terenie fabryki przypowieść Ahab. W 2005 roku rozpoczęto produkcję Bentleya Continental Flying Spur, ponieważ rosnącego popytu na auto nie była w stanie zaspokoić fabryka w Crewe. W 2011 roku świętowano dziesięciolecie istnienia fabryki. Dokonano podsumowania w którym zamieszczono informację, że w ciągu 10 lat produkcji wyprodukowano ponad 60 tysięcy aut. Część linii produkcyjnej jest otwarta dla zwiedzających. Zwiedzający mogą zobaczyć produkcję auta z przewodnikiem w 10 językach w tym polskim. Od czasu otwarcia do 2011 roku manufakturę zwiedziło ponad milion gości z całego świata, w tym m.in. prezydent Richard von Weizsäcker, były rosyjski przywódca i laureat nagrody Nobla Michaił Gorbaczow oraz książę Albert z Monako. 18 marca 2016 roku zakończono w fabryce produkcję modelu Phaeton z powodu zbyt niskiego popytu. Po zakończeniu produkcji postanowiono, że manufaktura zostanie przebudowana, a pracownicy zatrudnieni w fabryce zostaną przeniesieni na czas przebudowy do fabryki w Zwickau. Fabrykę przemieniono w miejsce, w którym klienci Volkswagena mogli poznawać auta elektryczne oraz zagadnienia związane z cyfryzacją samochodów Pod koniec 2016 roku ogłoszono, że w kwietniu 2017 roku w fabryce ruszy produkcja e-Golfa, a poza tym Drezno, obok Autostadt we Wolfsburgu stanie się miejscem, w którym klienci będą odbierali elektryczne i hybrydowe modele Volkswagena. Modele produkowane w fabryce Volkswagen Phaeton (2002-2016) Bentley Continental Flying Spur (2005-2006) Volkswagen e-Golf (od kwietnia 2017) Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Szklanej Manufaktury
Gläserne Manufaktur

Gläserne Manufaktur är Volkswagens monteringsfabrik i centrala Dresden. I fabriken tillverkas Volkswagen Phaeton men även Bentley-modeller har i mindre omfattning satts samman i fabriken. Namnet Gläserne Manufaktur kommer från byggnadens glasfasad och besökare i huset kan se tillverkningen genom stora glasfönster. I huset finns även evenemangsutrymmen och en restaurang. Tillverkningen startade 2002. Fabrikens utformning och placering har lett till flera speciallösningar, bland annat sker transporter till fabriken med en transportspårvagn (CarGoTram). Karossering och lackering sker i Zwickau. Arkitekt: HENN Architekten Tomtareal: 83 000 m² Trädgårdsanläggning: 24 000 m² Produktionsareal: 55 000 m² Fönsterareal: 27 500 m² Referenser Externa länkar Gläserne Manufaktur
Скляна мануфактура

Скляна мануфактура — автомобільний завод і виставковий простір у Дрездені , що належить німецькому автоконцерну Volkswagen і спроєктований архітектором Гюнтером Хенном. Мануфактура була відкрита у 2002 році для збирання автомобілів VW Phaeton, які виготовлялися тут до 2016 року. З 2017 року на мануфактурі організовано виробництво електричної версії моделі VW e-Golf. Назва Німецька назва «Gläserne Manufaktur» («фабрика зі скла») — гра слів, що пов'язує два значення «прозорий» і «скляний», маючи на увазі оптичну прозорість і прозорість виробничого процесу. Будівля Стіни фабрики майже повністю скляні. Підлога повністю вкрита паркетом з канадського клена. Зручне планування будівлі розраховане на прийом до 250 відвідувачів на день. Щоб птахи не влетіли в скло, зовнішня акустична система імітує пташиний язик, позначаючи територію як «зайняту». Автомобільне виробництво Довжина конвеєра мануфактури складає 1,5 км. На повністю автоматизованій складальній лінії використовується 60000 магнітів. На виробництві відсутні шкідливі викиди та шум. Завод спочатку використовувався для збирання флагманського седана Volkswagen Phaeton. Резервні потужності також використовувалися для виробництва автомобілів Bentley Continental Flying Spur, призначених для європейського ринку до 2006 року, коли виробництво було переведено на завод Bentley в Крю, Англія. Виробництво Bentley Flying Spur відновилося на мануфактурі наприкінці 2013 року. На заводі проводилося лише остаточне складання. Такі операції, як штампування та зварювання, а також фарбування сталевих корпусів проводилися у Цвіккау. Пофарбовані кузови привозили на завод у вантажівках. Інші 1200 деталей і 34 попередньо змонтованих компонентів прибували до логістичного центру, а потім доставлялися на завод вантажними трамваями CarGoTram, які курсували коліями громадського транспорту Дрездена до кінця 2020. VW ID.3 виробляється тут з 2021 року. Місце розташування Мануфактура розташована у центрі Дрездена, міста з бароковою архітектурою та 800-річною історією, відомого своїми ремеслами. Будівля знаходиться в кутку парку Гроссер-Гартен, де до Другої світової війни розташовувався конференц-центр. Volkswagen посадив тут 350 дерев. Галерея Примітки Посилання Gläserne Manufaktur Photo tour Megaworld Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Скляна мануфактура
Saupsdorfer Hütte

Die Saupsdorfer Hütte ist eine Selbstversorgerhütte der Kategorie MH des Sächsischen Bergsteigerbundes des Deutschen Alpenvereins. Sie liegt im Ortsteil Saupsdorf der sächsischen Stadt Sebnitz im Landkreis Sächsische Schweiz-Osterzgebirge auf 285 m ü. NHN Seehöhe. Geschichte Das Haus wurde 1818 als Ersatzneubau eines älteren Häusleranwesens durch Johann Gottlieb Willkomm errichtet. Willkomm betrieb hier eine Garnbleiche und im geringen Umfang Landwirtschaft. Willkomms Sohn Christian Gottlieb war (vermutlich Mitte des 19. Jahrhunderts) aus wirtschaftlichen Gründen zur Versteigerung des Anwesens gezwungen, welches dann in den Besitz der benachbarten Rölligmühle (Hinteres Räumicht 3) gelangte. Die Familie Röllig verkaufte das Haus 1982 an einen Betrieb aus Dresden, der hier ein Ferienheim einrichten wollte. Dies wurde jedoch behördlich nicht genehmigt. Das Haus wurde deshalb 1986 an den Sportclub Empor Dresden veräußert, dessen Mitglieder der Sektion Wandern und Bergsteigen ab 1987 mit der schrittweisen Instandsetzung begannen. 1993 erwarb der Sächsische Bergsteigerbund das Haus, der die Sanierung fertigstellte und das Haus seitdem als Selbstversorgerhütte nutzt. Die Saupsdorfer Hütte steht als eines der größten und markantesten Umgebindehäuser der Region seit 1993 unter Denkmalschutz. Hütten in der Nähe Dessauer Hütte der Sektion Leipzig und der Bergfreunde Anhalt Dessau Ottendorfer Hütte, ein DAV-Vertragshaus Literatur Manfred Schober, Antje Aurich, Andreas Rädisch: Das Haus des Sächsischen Bergsteigerbundes im Saupsdorfer Räumicht. in: Sächsischer Bergsteigerbund / Sächsische-Schweiz-Initiative (Hg.): SSI Heft 37, Dresden 2020, S. 42–44 Weblinks Webseite des SBB zu seinen Hütten Website der Saupsdorfer Hütte Die Saupsdorfer Hütte auf der Website des DAV Einzelnachweise
Bielatal-Hütte

Die Bielatal-Hütte ist eine Selbstversorgerhütte der Kategorie MH des Sächsischen Bergsteigerbundes, einer Sektion des Deutschen Alpenvereins in der Gemeinde Rosenthal-Bielatal im sächsischen Landkreis Sächsische Schweiz-Osterzgebirge. Die auf 380 m ü. NHN liegende Hütte befindet sich im Teilgebiet Bielatal des Klettergebiets Sächsische Schweiz im Ortsteil Ottomühle der Gemeinde Rosenthal-Bielatal, etwa einen Kilometer südlich des Ortsteils Schweizermühle. Hütten in der Nähe Dessauer Hütte der Sektion Leipzig und der Bergfreunde Anhalt Dessau Karl-Stein-Hütte der Sektion Leipzig Weblinks Webseite des SBB zu seinen Hütten Website der Bielatal-Hütte Die Bielatal-Hütte auf der Website des DAV
Zamek Forderglauchau

Zamek Forderglauchau (niem. Schloss Forderglauchau) – zabytkowy zamek w Glauchau, (Niemcy). Budowę trójskrzydłowego kompleksu zamku Forderglauchau w kształcie podkowy rozpoczęto w latach 1527-34 za czasów ówczesnego właściciela Ernsta II von Schönburg (1486–1534), żonatego z Amalią von Leisnig (1508-1569). Mistrz budowlany Andreas Günther wzniósł budynek zamkowy z wieżyczką schodową i niewielkim narożnym budynkiem po stronie północnej. W 1603 dodano wydłużoną dobudówkę pod kątem prostym po stronie południowej, a w 1799 dwa budynki jako przedłużenie narożnego budynku po stronie północnej. Forderglauchau stanowi wejście do zamku Hinterglauchau. Galeria Przypisy
Hoheneck Fortress

Hoheneck Women's Prison (German: Frauengefängnis Hoheneck) was a women's correctional facility in operation between 1862 and 2001 in Stollberg, Germany. It became most notable as a detention facility for female political prisoners in East Germany. The prison was designed to hold up to 600 inmates, however, as many as 1,600 were detained there. The short film Broken: The Women’s Prison at Hoheneck examines forced labour in Hoheneck Prison. Notable inmates Erika Bergmann: Nazi war criminal and Ravensbrück concentration camp guard Ulla Jürß: Nazi war criminal and Ravensbrück concentration camp guard Erna Petri: Nazi war criminal Jutta Fleck: Attempted escapee from the German Democratic Republic Gabriele Stötzer: Experimental artist imprisoned for gathering signatures in protest of the expatriation of Wolf Biermann See also Berlin-Hohenschönhausen Memorial Memorial and Education Centre Andreasstrasse References Further reading Rodewill, Rengha (2014) Hoheneck – Das DDR-Frauenzuchthaus: Dokumentarische Erkundung in Fotos mit Zeitzeugenberichten und einem Vorwort von Katrin Göring-Eckardt. Berlin: Vergangenheitsverlag ISBN 978-3-86408-162-0
Cárcel de mujeres de Hoheneck

La cárcel de mujeres de Hoheneck —en alemán: Frauengefängnis Hoheneck, conocida también como Frauenzuchthaus Hoheneck o en tiempos de la RDA Strafvollzugseinrichtung (StVE) Stollberg (Hoheneck)—​ fue un centro penitenciario ubicado en Stollberg/Erzgeb., Sajonia, célebre por su uso como cárcel femenina para disidentas del régimen de la República Democrática Alemana, y cuya gestión recaía en la Stasi. La construcción se levanta sobre los cimientos de un pabellón de caza del siglo XVI, que a su vez estaba sobre las ruinas de un castillo medieval, el Staleburg, que habría dado lugar al nombre Stollberg. Según antecedentes documentados, ya en 1862 se utilizaba como cárcel para mujeres bajo el nombre de Königlich Sächsisches Weiberzuchthaus,​​ aunque posteriormente fue un centro de detención temporal para varones, mientras que durante la Primera Guerra Mundial se utilizó como hospital militar. Los nazis la utilizaron de manera temporal en 1933 para albergar a presos políticos, aunque posteriormente continuó siendo utilizada para convictos regulares. Tras el fin de la Segunda Guerra Mundial, la prisión fue utilizada por las fuerzas de ocupación soviéticas. Obra literaria Rengha Rodewill: Hoheneck – Das DDR-Frauenzuchthaus. Exploración documental en fotos con testimonios y un prólogo de Katrin Göring-Eckardt. Vergangenheitsverlag, Berlín 2014, ISBN 978-3-86408-162-0 Referencias Enlaces externos Las mujeres de Hoheneck - Una cárcel de la antigua Alemania Oriental y sus sombras de hoy, Reportajes y documentales Deutsche Welle.
Hoheneck

Hoheneck was een tuchthuis voor vrouwen in de Saksische plaats Stollberg/Erzgeb. Het gebouw staat op de fundamenten van een jachtslot uit de 16e eeuw, dat op zijn beurt weer is opgericht op de ruïnes van een middeleeuwse burcht, de Staleburg. De plaats Stolberg is naar deze burcht vernoemd. Hoheneck is vooral bekend geworden als tuchthuis voor vrouwelijke politieke gevangenen in de DDR. Geschiedenis In documenten uit 1862 werd Hoheneck voor het eerst als Sächsisches Weiberzuchthaus genoemd. Later werd Hoheneck een mannengevangenis en tijdens de Eerste Wereldoorlog was het als reservelazaret in gebruik. De nationaalsocialisten gebruikten de gevangenis in 1933 korte tijd voor politieke gevangenen. Daarna werd Hoheneck voor regulier veroordeelde misdadigers gebruikt. Direct na de Tweede Wereldoorlog werd de gevangenis gebruikt door de Sovjet-bezettingsmacht. De omstandigheden in de gevangenis waren zeer slecht en in de winter van 1945 op 1946 lieten velen het leven. In 1950 werden 1119 vrouwen uit de Speziallager nr. 4 Bautzen en nr. 7 Sachsenhausen naar Hoheneck overgebracht, hoewel de capaciteit 600 gevangenen bedroeg. Onder deze vrouwen waren ook 30 kinderen. In Hoheneck werden nog 27 kinderen geboren. Deze kinderen werden afgenomen en in kindertehuizen in de DDR ondergebracht. In de zeventiger jaren zaten in de gevangenis tot 1600 vrouwen opgesloten. Velen moesten op de grond slapen. Een verzwarende omstandigheid voor de politieke gevangenen was dat zij samen met plegers van geweldsmisdrijven werden opgesloten. Ook had de gevangenis isoleercellen en verduisterde cellen waar gevangenen zonder enig licht werden opgesloten. Hoheneck was de gevangenis waarlangs alle vrouwen werden geleid die door de Bondsrepubliek werden vrijgekocht. In 1989 zaten in Hoheneck nog 400 gevangenen, waarvan ongeveer 30% politieke gevangenen. In november 1989, na de val van de Berlijnse Muur, kregen de politieke gevangenen amnestie. In december 1989 kwamen de overige gevangenen in opstand, van wie een deel ook amnestie kreeg. Een van de gevangenen die toen nog in Hoheneck zat was Erika Bergmann, die als SS-kampbewaarder tot levenslang was veroordeeld. Zij werd in 1991 vrijgelaten in het inmiddels herenigde Duitsland. In 2001 werd de gevangenis gesloten. Literatuur Rengha Rodewill: Hoheneck – Das DDR-Frauenzuchthaus. Documentaire verkenning in foto's met ooggetuigenverslagen en een voorwoord van Katrin Göring-Eckardt. Vergangenheitsverlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-86408-162-0 Externe links Website van het museum Tentoonstelling: Die Kinder von Hoheneck