NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Querfurt

Querfurt is een gemeente in de Duitse deelstaat Saksen-Anhalt, gelegen in de Landkreis Saalekreis. De plaats telt 10.454 inwoners. Indeling gemeente De gemeente bestaat uit de volgende Ortsteile: Birkenschäferei, sinds 1-1-2004 Gatterstädt, sinds 11-5-1994 Gölbitz, sinds 2004 Grockstädt, sinds 1-1-2004 Hermannseck, sinds 2004 Kleineichstädt, sinds 2004 Landgrafroda, sinds 1-1-2004 Leimbach, sinds 1-1-2004 Liederstädt, sinds 1-1-2004 Lodersleben, sinds 11-5-1995 Niederschmon sinds 1-1-2004 Oberschmon sinds 1-1-2004 Pretitz, sinds 1-1-2004 Spielberg, sinds 2004 Thaldorf, sinds 1929 Vitzenburg, sinds 1-1-2004 Weißenschirmbach, sinds 1-1-2004 Ziegelroda, sinds 1-1-2004 Zingst, sinds 1-1-2004 Zuckerfabrik Vitzenburg, sinds 1-1-2004 Historie zie vorstendom Querfurt Geboren Bruno van Querfurt (ca.974-1009), christelijke missionaris en martelaar Silke Renk (1967), speerwerpster
Querfurt

Querfurt (pol. hist. Kwerfurt) – miasto w Niemczech w kraju związkowym Saksonia-Anhalt, w powiecie Saalekreis, na zachód od miasta Halle (Saale). Przed zjednoczeniem Niemiec należało do NRD. W 2005 miasto liczyło ok. 12 000 mieszkańców, obecnie zamieszkuje je 11 994 (2009). z Kwerfurtu pochodził św. Bruno, który zginął śmiercią męczeńską w roku 1009, prowadząc misję chrystianizacyjną na życzenie Bolesława Chrobrego wśród plemion pruskich. Historia Querfurt przez pewien czas był stolicą samodzielnego księstwa o powierzchni 200 km² i liczbie mieszkańców ok. 20 tys. W 1496 rodzina rządząca księstwem wymarła i księstwo przeszło w ręce rodziny Mansfeld. W roku 1635 na podstawie pokoju w Pradze księstwo przeszło w ręce elektora Saksonii, Jana Jerzego III, ojca późniejszego króla Polski Augusta II Mocnego. August II Mocny odziedziczył po ojcu księstwo, które w roku 1746 zostało przyłączone do Saksonii, znajdując się do 1763 pod panowaniem króla Polski Augusta III. W 1815 miasto zostało przyłączone do Prus, wraz z którymi w 1871 znalazło się w granicach Niemiec. W 1884 otwarto w Kwerfurcie stację kolejową. W latach 1949–1990 miasto należało do NRD. W 1995 poszerzono granice miasta przyłączając wsie Gatterstädt i Lodersleben, a w 2004 przyłączono miejscowości Grockstädt, Leimbach, Schmon, Vitzenburg, Weißenschirmbach, Ziegelroda. Zabytki ruiny średniowieczne zamek rynek wraz z ratuszem mury miejskie kościół św. Lamberta z XIII/XVIII w. kościół św. Michała w Grockstädt, ozdobiony tablicą upamiętniającą króla Polski Augusta II Mocnego z 1722 r. kościół św. Mikołaja w Weißenschirmbach, sięgający XV w., przebudowany w XVIII w. kościół św. Marka w Schmon z XVIII–XIX w. kościół św. Mateusza w Leimbach pałac w Lodersleben, barokowy pałac w Vitzenburgu, renesansowy, przebudowany w stylu neorenesansowym wieża ciśnień z 1900 r. Współpraca Miejscowości partnerskie: Karlstadt, Niemcy, Bawaria Giżycko, Polska Linki zewnętrzne oficjalna strona miasta (niem.)
Querfurt

Querfurt este un oraș în districtul Saalekreis în sudul landului Saxonia-Anhalt, Germania, situat la vest de Haale, într-o regiune fertilă pe râul Quern, circa 20 km vest de Merseburg. Are o populație de 12.935 (2005). Personalități născute aici Jacob Christian Schäffer (1718 - 1790), teolog luteran.
Кверфурт

Кверфурт (нем. Querfurt) — город в Германии, в земле Саксония-Анхальт. Входит в состав района Зале. Располагается к западу от города Галле. Впервые упоминается между 881 и 899 годами Население составляет 11 065 человека (на 31 декабря 2014 года). Занимает площадь 155,23 км². Официальный код — 15 2 61 045. Достопримечательности Старый город с многочисленными зданиями XVI—XVIII веков Замок Кверфурт — один из крупнейших по площади в Германии Примечания Ссылки Официальная страница Архивная копия от 11 ноября 2016 на Wayback Machine
Кверфурт

Кверфурт (њем. Querfurt) град је у њемачкој савезној држави Саксонија-Анхалт. Једно је од 29 општинских средишта округа Зале. Према процјени из 2010. у граду је живјело 12.155 становника. Посједује регионалну шифру (AGS) 15088305. Географски и демографски подаци Кверфурт се налази у савезној држави Саксонија-Анхалт у округу Зале. Град се налази на надморској висини од 168 метара. Површина општине износи 155,3 km². У самом граду је, према процјени из 2010. године, живјело 12.155 становника. Просјечна густина становништва износи 78 становника/km². Међународна сарадња Референце Спољашње везе Званични сајт општине (језик: немачки) Њем. Савезни завод за статистику (језик: немачки) Стална конференција градова и општина (језик: немачки) KommOn Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (29. април 2014) - Информациони систем градова, општина и округа. (језик: немачки) План насеља на мапи (Mapquest)
Querfurt

Querfurt är en tysk kommun i distriktet Saale i förbundslandet Sachsen-Anhalt. Staden ligger invid floden Querne, som tros ha gett den dess damm. Under 2020 hade kommunen 10,454 invånare. Utöver den medeltida staden Querfurt består kommunen även av Gatterstädt, Grockstädt, Leimbach, Lodersleben, Schmon, Vitzenburg, Weißenschirmbach and Ziegelroda. Helgonet Bonifatius och friidrottaren Silke Renk föddes i Querfurt. Borg Querfurt Stadens dominerande byggnad är en borg som täcker 3,5 hektar av stadskärnan. Den nämns under senare 800-talet för första gången i en urkund. Försvarsanläggningen var säte åt adelssläkten von Querfurt fram till 1500-talet. Borgen användes under senare 1900-talet och början av 2000-talet för flera tyska och internationella filminspelningar. Av den ursprungliga ringmuren är två tredjedelar bevarade. Bilder Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, 23 juli 2015.
Кверфурт

Кверфурт (нім. Querfurt) — місто в Німеччині, розташоване в землі Саксонія-Ангальт. Входить до складу району Заалє. Площа — 155,23 км2. Населення становить 10 321 ос. (станом на 31 грудня 2021). Персоналії Бруно Кверфуртський (974—1009) — святий-мученик, місійний єпископ, апостол Пруссії та Померанії, граф, капелан у Священній Римській імперії. Галерея Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Кверфурт Офіційний сайт [Архівовано 11 Листопада 2016 у Wayback Machine.] (нім.)
Гернроде

Гернроде (на немски: Gernrode) е част от Кведлинбург в Саксония-Анхалт, Германия с 3533 жители (към 31 декември 2012). В Гернроде почти 700 години се намирал женският манастир „Св. Кириак“-Гернроде, основан през 959 г. от маркграф Геро. От 1539 г. до 1 януари 2011 г. е самостоятелен град. Източници Външни препратки gernrode.quedlinburg.de Архив на оригинала от 2017-04-21 в Wayback Machine.
Gernrode

Gernrode je malé městečko v Sasku-Anhaltsku na severním úpatí pohoří Harz. Až do 31. 12. 2010 bylo samostatné, od 1. 1. 2011 se stalo částí města Quedlinburg, leží asi 8 km jižně od centra města. Ve městě se nachází otónský kostel sv. Cyriaka a řada historických domů, z města vychází úzkokolejná železnice Selketalbahn do hor. Ve městě jsou školy a drobný průmysl, mimo jiné výroba kukačkových hodin. Dějiny Roku 959 založil markrabí Gero na svém statku Geronisroth klášter pro královské a šlechtické vdovy, který se patrně stal vzorem pro klášter sv. Jiří v Praze. Kostel se poprvé připomíná 961, roku 965 zde byl Gero pochován. Roku 1130 byla přistavěna západní apsida a ve 13. století zde jako jeptiška žila také Hedvika, dcera Přemysla Otakara I. Roku 1521 přestoupila zdejší abatyše k reformaci a roku 1616 byl klášter zrušen. Klášterní budovy i kostel silně chátraly, až v letech 1858–1866 byl kostel důkladně obnoven a je jednou z nejlépe zachovaných památek otónské architektury. Po roce 1990 značná část místních podniků zkrachovala a od té doby obyvatelstva ubývá. Od 1. 1. 2011 se stalo částí města Quedlinburg. Roku 1773 se v Gernrode narodil geolog Friedrich Mohs, vynálezce stupnice tvrdosti. Doprava Gernrode leží asi 12 km jižně od dálnice B 6n u Quedlinburgu. Úzkokolejná železnice do hor byla roku 2004 prodloužena do Quedlinburgu, takže i po zrušení trati Quedlinburg – Aschersleben má Gernrode opět železniční spojení. Kostel sv. Cyriaka Kostel sv. Cyriaka je trojlodní otónská basilika s apsidami, se dvěma věžemi v západním průčelí a se dvěma kryptami, zachovaná v původní podobě. Mimořádně cenný je bohatě zdobený kamenný Boží hrob z 11. století, patrně památka na Křížové výpravy. Kolem něho se ve středověku odehrávaly velikonoční Pašijové hry. K jižní stěně kostela přiléhá jedno křídlo křížové chodby s poschodím, rovněž z 11. století. Ostatní klášterní budovy byly zbořeny. Odkazy Literatura Ottův slovník naučný, heslo Gernrode. Sv. 10, str. 73 Související články Hedvika Přemyslovna (jeptiška) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Gernrode na Wikimedia Commons (německy) Stránky města pro turisty Archivováno 26. 11. 2009 na Wayback Machine. (německy) Stiftskirche Gernrode (německy) Cyriakushaus Gernrode
Gernrode

Gernrode (pronunciación en alemán: /ɡɛʁnˈʁoːdə/ ()) es una ciudad histórica, y antiguo municipio, en el distrito de Harz, en el estado de Sajonia-Anhalt, Alemania. Desde el 1 de enero de 2014, es parte de Quedlinburg.​ Era la sede de la antigua Verwaltungsgemeinschaft ("asociación municipal") de Gernrode/Harz. Mencionada por vez primera en 961, Gernrode recibió el privilegio de tener escudo y sello propios, comúnmente considerados como privilegios urbanos. La ciudad es conocida por la iglesia otoniana de San Ciriaco, la iglesia colegiata de un antiguo capítulo imperial de monjas, y como el comienzo de una estrecha garganta, el ferrocarril del valle de Selke. Historia En 959 el margrave sajón Gerón I fundó un convento de canonesas en el territorio Schwabengau, dentro de los territorios de la fortificación Geronisroth que construyó alrededor de la misma época. También fundó la iglesia colegiata para el convento, que el rey Otón I cogió bajo su especial protección por una escritura de 961. Desde 1037 a 1740 hubo minería de plomo y plata. La reforma protestante llegó a Anhalt y Gernrode en 1521. Una escuela elemental protestante fue fundada en 1533 según las ideas de Martín Lutero. El convento fue disuelto en 1614, cuando la última abadesa Sofía Isabel (1589–1622), hija del príncipe ascanio Juan Jorge I de Anhalt-Dessau, se casó con el duque Jorge Rodolfo de Liegnitz. Partes de Gernrode ardieron durante la guerra de los Treinta Años (dos veces, en 1631 y 1635). En 1728 Gernode fue incorporado a Anhalt-Bernburg, que alcanzó la categoría de ducado en 1806. Durante la Segunda Guerra Mundial, en abril de 1945, fue ocupada por los norteamericanos, y después, en junio, por tropas soviéticas. Como parte de la zona de ocupación soviética, Gernrode perteneció a la Alemania del Este desde 1949 hasta la reunificación alemana en 1990. Celebró sus mil años en 1961 y 450.º año como ciudad en 1989. Véase también Iglesia de San Ciriaco de Gernrode Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Gernrode. Mapa general de la región en torno a Gernrode Crónicas de Gernrode (en alemán) Colegiata de San Ciriaco (en alemán)
Gernrode (Quedlinburg)

Gernrode è una frazione (Ortsteil) del comune tedesco di Quedlinburg, situato nel circondario di Harz, nel land della Sassonia-Anhalt. Fino al 30 giugno 2009 Gernrode era un comune autonomo. A Gernrode si trova la Chiesa di San Ciriaco, l'unico exemplum di cattedrale ottoniana edificata prima dell'anno 1000 e l'omonima abbazia. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Gernrode Collegamenti esterni Sito ufficiale, su vgm-gernrode-harz.de.
Gernrode (Quedlinburg)

Gernrode is een ortsteil van de Duitse stad Quedlinburg in de deelstaat Saksen-Anhalt. Geografie Gernrode ligt aan de noordrand van het middelgebergte Harz in het Natuurpark Harz/Saksen-Anhalt. De stad ligt ongeveer 6,5 km ten zuiden van Quedlinburg, ten oosten van Bad Suderode en zuidwestelijk van Rieder op een hoogte van 200 tot 320 meter boven Normalnull. Ten westen van de Gernrode stroomt de Steinbach en ten oosten de Wellbach, die beide uitmonden in de Quarmbach. Geschiedenis Gernrode werd voor de eerste maal schriftelijk vermeld in 961. Markgraaf Gero had toen op het grondgebied van zijn burcht een vrouwenklooster met kloosterkerk laten bouwen. Beiden zijn gewijd aan de heilige Cyriakus. In 1539 verkreeg Gernrode het stadsrecht en in 1545 werd het brouwrecht verleend. Bier wordt nu echter niet meer gebrouwen, er is echter wel een likeurstokerij in bedrijf in Gernrode. Gernrode na de hereniging Na de Duitse hereniging sloot de stad zich aan bij de Verwaltungsgemeinschaft Gernrode/Harz, waarin hij voor een aantal gemeentelijke taken samenwerkte met onder andere Bad Suderode en Rieder. Met de op 1 juli 2007 in werking getreden bestuurlijke herindeling werd Gernrode onderdeel van de Landkreis Harz. Naar aanleiding van deze herindeling werd begonnen met het vormen van grotere bestuurlijke eenheden. De stad Gernrode werd per wet met ingang van 1 januari 2011 samen met de andere gemeenten uit de Verwaltungsgemeinschaft gedwongen te fuseren met de stad Quedlinburg. Na een klacht en gang naar de rechtbank werd deze herindeling op 19 februari 2013 ongedaan gemaakt en kregen de gemeenten Rieder, Bad Suderode en Gernrode hun zelfstandigheid terug. Rieder sloot zich op 1 december 2013 vrijwillig aan bij Ballenstedt, terwijl Gernrode en Bad Suderode op 1 januari 2014 opnieuw onderdeel werden van Quedlinburg. Sport en recreatie Deze plaats is gelegen aan de Europese wandelroute E11, die loopt van Den Haag naar het oosten, op dit moment tot de grens Polen/Litouwen. Bezienswaardigheden Stiftskerk Sint-Cyriacus Geboren in Gernrode Friedrich Mohs (1773-1839), mineraloog Jürgen Röber (1953), voetballer en voetbaltrainer Externe links Toeristische informatie over Gernrode Kroniek Referenties
Gernrode (Quedlinburg)

Stadt Gernrode – dzielnica miasta Quedlinburg w Niemczech, w kraju związkowym Saksonia-Anhalt, w powiecie Harz. Do 31 grudnia 2013 jako miasto siedziba wspólnoty administracyjnej Gernrode/Harz. Leży u podnóża Harzu. Historia Początki miejscowości wiążą się z założeniem w 960 r. przez margrabiego Gero żeńskiego klasztoru św. Cyriaka, wraz z obwarowaniami. W 961 roku, klasztor został objęty protektoratem cesarza Ottona I. Dwa lata później Gero przyniósł z Rzymu do klasztoru relikwie św. Cyriaka. Sam margrabia został tu pochowany. W roku 1188 w obrębie Gernrode konsekrowano drugi kościół – pw. św. Szczepana. Z danych źródłowych wiemy, iż w tym samym roku był obecny w Gernrode cesarz Fryderyk Barbarossa, który ufundował dzwon dla nowego kościoła. Od XV wieku miasto znalazło się w obrębie księstwa Anhalt. W 1545 r. Gernrode wzniesiono browar, piwo warzono w tym mieście do XIX wieku, Od XI do XVIII wieku w pobliskich okolicach wydobywano srebro. Ponadto, w XIX w. w mieście znajdowały się ośrodki produkcji zapałek oraz pistoletów. W 1887 roku Gernrode zostało połączone z Quedlinburgiem wąskotorową linią kolejową (Selketalbahn), która funkcjonuje do dziś. Prowadzi dalej przez miasto Harzgerode do Hasselfelde. Do 31 grudnia 2010 burmistrzem był Detlef Kunze. 1 stycznia 2011 miasto przyłączono do Quedlinburga i stało się automatycznie jego dzielnicą. 19 lutego 2013 sąd Landesverfassungsgericht w Dessau-Roßlau uznał jego przyłączenie za sprzeczne z konstytucją. 1 stycznia 2014 przyłączone do Quedlinburga. Zabytki i atrakcje Głównym zabytkiem dzielnicy jest dawny zespół klasztorny z kościołem Świętego Cyriaka (St. Cyriacus), reprezentujący styl przedromański, najwcześniejszy zachowany przykład architektury ottońskiej w Niemczech. Oprócz kościoła zachowały się także pozostałości zabudowań klasztornych (północne skrzydło krużganków). Zachowała się również fragmentarycznie jedna z bram – kamienny łuk, na którego kluczu znajduje się płaskorzeźba w postaci maski. Z dawnego kościoła farnego Świętego Szczepana zachowała się jedynie wieża z dzwonem fundowanym przez cesarza Barbarossę. Zespół zabudowań o konstrukcji szkieletowej reprezentuje przede wszystkim: ratusz z XIX w. budynek luterańskiej szkoły elementarnej założonej w 1533 oraz przykład miejscowej sztuki ludowej – budynek fabryki zegarów z kukułką. W swojej architekturze przypomina dawny zegar z kukułką. Na bocznej elewacji o wysokości 14,5 m (wraz z wieżyczką) znajduje się duża tarcza zegarowa, powyżej okno w którym co kwadrans pojawia się kukułka. Przy zabytkowych budynkach stacji kolejowej z XIX wieku znajdują się zabytkowe modele parowozów, oraz wagonów kolei wąskotorowej. Współpraca Bachant, Francja Walsrode, Dolna Saksonia Przypisy Linki zewnętrzne oficjalna strona dzielnicy rzut oka na dzielnicę kolej wąskotorowa Salketelbahn. selketalbahn.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2004-07-02)]. kościół św. Cyriaka (St. Cyriakus) w Gernrode Galeria
Гернроде

Гернроде (нем. Gernrode) — район города Кведлинбург в немецкой федеральной земле Саксония-Анхальт. С 1539 года по 1 января 2011 года был самостоятельным городом, подчиняясь управлению Генроде/Гарц. В ходе административной реформы был присоединён к Кведлинбургу, против чего была подана жалоба, удовлетворённая в феврале 2013 года. Однако уже в декабре Ридель, входивший в старое управление Гернроде, добровольно присоединился к городу Балленштедт, что привело к очередному включению Гернроде в состав Кведлинбурга к 1 января 2014 года. Согласно решению городского совета Кведлинбурга, Гернроде было позволено и в дальнейшем неофициально называться «городом». Население на 31.12.2012 составляло 3533 человек. Занимает площадь 34,07 км². Галерея Известные люди, родившиеся в Гернроде Карл Фридрих Христиан Моос (1773—1839) — немецкий учёный-минералог и кристаллограф, профессор. Ссылки Официальная страница
Гернроде

Гернроде (њем. Gernrode) је дио града Кведлинбург у њемачкој савезној држави Саксонија-Анхалт. Посједује регионалну шифру (AGS) 15085120, NUTS (DEE09) и LOCODE (DE GNE) код. Географски и демографски подаци Насеље се налази на надморској висини од 217 метара. Његова површина износи 34,1 km². У самом насељу живи 3.765 становника. Просјечна густина становништва износи 111 становника/km². Међународна сарадња Референце Спољашње везе Званични сајт насеља (језик: немачки)
Stadt Gernrode

Stadt Gernrode är en tidigare stad och kurort i förbundslandet Sachsen-Anhalt i Tyskland, på den norra sluttningen av Harz. Staden uppgick i kommunen Quedlinburg den 1 januari 2014 och hade 3 533 invånare 2013. I Gernrode finns en station på det smalspåriga järnvägsnätet Harzer Schmalspurbahnen. Stift Gernrode Gernrode var ursprungligen ett riksfurstligt nunnekloster som grundades 960. Abbedissorna av Gernrode var regerande furstar som var riksomedelbara, enbart underställda kejsaren, och hade som sådana säte i Tysk-romerska rikets riksdag. Huset Anhalt infogade 1610–1614 stiftet i sitt eget territorium; den sista abbedissan lämnade sin post 1614. Stiftskyrkan St. Cyriakus, som fortfarande finns kvar, är ett betydelsefullt minnesmärke från medeltidens byggnadskonst. Bilder Referenser
Місто Гернроде

Місто Гернроде — район Кведлінбурга на північно-східному краю Гарца в окрузі Гарц у землі Саксонія-Ангальт. Гернроде вперше згадується в документі в 961 році і отримало право використовувати герб і печатку в 1539 році, що часто ототожнюється з наданням прав міста. Протягом майже 700 років тут знаходився жіночий монастир Гернроде, який спочатку був духовним, а після Реформації став ліберальним. У старому місті з його звивистими вуличками багато будівель різних століть. На невеликому ринку розташована ратуша Гернроде періоду історизму, на захід від якої розташована романська вежа колишньої ринкової церкви Св. Стефана, а також найвідоміша пам'ятка, романська колегіальна церква Св. Киріака. Він розташований на південному шляху Романської дороги. Примітки Інтернет-ресурси Бібліографія. Місто Гернроде // Німецька національна бібліотека Internetseite der Stadt
Schlosshotel Blankenburg

Das Schlosshotel Blankenburg ist ein denkmalgeschütztes Hotel in der Stadt Blankenburg (Harz) in Sachsen-Anhalt. Lage Es befindet sich südöstlich der Blankenburger Altstadt an der Adresse Schnappelberg 5. Nördlich befindet sich das Kleine Schloss und der Schlosspark. Architektur und Geschichte Das heutige Schlosshotel wurde 1859 als Schlosskaserne errichtet. Zuvor befand sich an dieser Stelle die in der Tuchherstellung tätige Grätzel’sche Fabrik. Geleitet wurde der Bau von Kreisbaumeister Carl Heinrich Frühling (1807–1893). In der Kaserne waren die zum Leibbataillon des braunschweigischen Infanterieregiments gehörenden „Schwarzen Jäger“ untergebracht. Es entstand ein dreigeschossiger, schlicht gestalteter Bau mit Mittelrisalit und in Gruppen angelegten Rundbogenfenstern. Am Giebel befand sich ein aus Zinkblech getriebener liegender Löwe, der jedoch 1946 entfernt wurde. Bis zum Ende des 19. Jahrhunderts wurde der Komplex um eine Exerzierhalle und ein Lazarett an der Hasselfelder Straße erweitert. 1918 endete die Nutzung als Kaserne zunächst. Ab 1926 wurde sie als Wohngebäude und ab 1933 als Geländesportschule genutzt. 1935 erfolgte dann bis 1945 wieder eine Kasernennutzung durch die Wehrmacht. In der Nachkriegszeit wurden Vertriebene untergebracht. Auch später wurden Teile als Wohnungen genutzt. Im Übrigen war eine Baufachschule untergebracht, die jedoch nach der politischen Wende des Jahres 1989 aufgelöst wurde. Später erfolgte ein Umbau zum Hotel. Im örtlichen Denkmalverzeichnis ist die Kaserne unter der Erfassungsnummer 094 00664 als Baudenkmal verzeichnet. Literatur Blankenburg (Harz) Kulturdenkmale, Schmidt-Buch-Verlag, Wernigerode 2012, ISBN 978-3-936185-04-1, Seite 50. Weblinks Internetseite des Schlosshotels Einzelnachweise
Obere Mühle und Elektrizitätswerk Schloss

Die Obere Mühle und Elektrizitätswerk Schloss ist eine denkmalgeschützte historische, heute gastronomisch genutzte Wassermühle in der Stadt Blankenburg (Harz) in Sachsen-Anhalt. Lage Sie befindet sich nordöstlich unterhalb des Schloss Blankenburg (Harz), oberhalb der Blankenburger Altstadt an der Adresse Schlossberg 2. Unmittelbar vor dem Haus befindet sich die Stempelstelle 78 Barocke Gärten der Harzer Wandernadel. Architektur und Geschichte Eine erste urkundliche Erwähnung der Oberen Mühle ist aus dem Jahr 1453 überliefert. Von ursprünglich zumindest zwölf Wassermühlen in Blankenburg und der näheren Umgebung ist die Obere Mühle neben der Münzmühle eine von nur zwei erhaltenen Mühlen. Die Obere Mühle ist aufgrund ihres hoch gelegenen Standorts weithin sichtbar. Angetrieben wurde sie durch den künstlich angelegten Mühlbach. Um 1717 wurde ein barockes Mühlenanwesen als herrschaftliche Mühle bezeichnet. Umbauten am Mahlwerk waren dann bis ins 19. Jahrhundert erfolgt, 1855 erfolgte der Einbau einer Wasserturbine. Als reine Getreidemühle blieb sie bis 1928 in betrieb. Das zweigeschossige Mühlenhaus ist in Fachwerkbauweise errichtet, zum Teil vertikal verbrettert und mit einem Walmdach bedeckt. Etwa Anfang des 21. Jahrhunderts erfolgte eine Sanierung der Mühle. Derzeit wird sie gastronomisch genutzt. Im örtlichen Denkmalverzeichnis ist die Mühle unter der Erfassungsnummer 094 25257 als Baudenkmal verzeichnet. Literatur Blankenburg (Harz) Kulturdenkmale, Schmidt-Buch-Verlag, Wernigerode 2012, ISBN 978-3-936185-04-1, Seite 49. Einzelnachweise