NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Klasztor Drübeck

Klasztor Drübeck (niem. Kloster Drübeck) – dawne opactwo zakonu benedyktynek znajdujące się w granicach niemieckiego miasta Ilsenburg (Harz), w dzielnicy Drübeck. Głównym budynkiem kompleksu jest kościół klasztorny z czasów ottońskich. Historia Pierwsza wzmianka o opactwie pochodzi z 960 roku, kiedy to cesarz Otton I Wielki podarował klasztorowi ziemię. Starszy dokument, datowany na 26 stycznia 877, okazał się falsyfikatem. W 980 roku Otton II otoczył klasztor opieką królewską. Kościół klasztorny wzniesiono na przełomie X i XI wieku i przebudowano w XII wieku. W 1449 roku odlano późnogotycki, brązowy dzwon o imieniu Benedicta, o wadze 1800 kg, średnicy 125,7 cm i tonie f'. W 1535 roku kompleks został splądrowany podczas buntu chłopów. Zakonnice zostały wypędzone z opactwa w okresie reformacji, a kompleks spłonął w 1599 roku. Klasztor odniósł zniszczenia również podczas wojny trzydziestoletniej (1618–1648), a w XVII wieku zawaliło się romańskie sklepienie kościoła. W 1687 roku kompleks przeszedł na własność grafów Stolberg-Wernigerode, którzy po remoncie z lat 1720–1732 ustanowili go siedzibą luterańskiej wspólnoty żeńskiej. Świątynię wyremontowano w XIX wieku, z kościoła zdjęto wówczas stiukową dekorację i odsłonięto m.in. ottońskie kapitele. W 1946 roku opiekę nad klasztorem przejął Urząd Diakoński Kościelnej Prowincji Saksonia, a nową przełożoną została diakonisa Marie Utta. Kompleks ustanowiono siedzibą domu rekonwalescencji dla matek. Obiekt pełni również funkcję centrum konferencyjnego i edukacyjnego. Kościół klasztorny odrestaurowano w latach 50. XX wieku oraz w latach 1994–2014, dom opatki wyremontowano w latach 1997 i 2013, a w 2001 roku wzniesiono nowy budynek Eva-Heßler-Haus. Galeria Przypisy
Catedral de San Sebastián (Magdeburgo)

La catedral de San Sebastián (en alemán: Kathedrale St. Sebastian) es la catedral católica de Magdeburgo, Alemania, sede de la diócesis de Magdeburgo. Historia La primera piedra fue colocada en 1015 por monseñor Gero de Magdeburgo, que fue enterrado en la iglesia en 1023. En la primera mitad del siglo XIV, la iglesia fue reconstruida en estilo gótico. El antiguo coro fue demolido y reemplazado por uno nuevo, más grande. A principios del siglo XV se renovó la nave con el objetivo de crear un ambiente gótico tardío. Solo se ha mantenido la planta baja románica. El 17 de mayo de 1489, después de la finalización de la renovación, la iglesia fue inaugurada por monseñor Ernesto de Sajonia. Durante la Reforma, los canónigos de San Sebastián en 1558 renunciaron a la fe católica y San Sebastián se convirtió en una iglesia protestante. Durante la guerra de los Treinta Años, el 10 de mayo de 1631, la iglesia fue quemada. En 1663 el coro fue reconstruido. En 1692, 61 años después de la destrucción, se realizó el primer servicio. Desde 1756 no se llevaron a cabo más servicios y la iglesia fue utilizada como un almacén. Con la ocupación francesa en 1810, el edificio fue utilizado por el ejército francés como un almacén para el almacenamiento de cerveza, grapa y sal. Desde 1823, la iglesia pasó a ser propiedad de la ciudad de Magdeburgo y se utilizó como almacén de lana. En 1873 San Sebastián volvió a ser una iglesia parroquial de la Iglesia católica. En la Segunda Guerra Mundial, la iglesia quedó dañada en un ataque aéreo. Ya en 1946 los daños en la nave se habían eliminado. En los primeros años de la posguerra, la iglesia también fue utilizada por otras confesiones, ya que muchas otras iglesias del centro de la ciudad habían sido severamente dañadas. Desde 1949 San Sebastián ha servido como sede del obispo auxiliar de la diócesis de Paderborn. Se llevaron a cabo obras de reestructuración en los años 1953-1959 y 1982-1991 . En 1994 Magdeburgo se convirtió en la sede de una nueva diócesis católica y la iglesia de San Sebastián se elevó a catedral, mientras que la histórica, la catedral de Magdeburgo, se mantuvo protestante. En 2005, se completó una nueva reestructuración de la catedral. El interior ha sido rediseñado, se han agregado un claustro, una nueva sacristía y un cementerio.​ Galería de imágenes Véase también Catedral de Magdeburgo Anexo:Basílicas y catedrales de Alemania Notas Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de San Sebastián. La cattedrale dal sito gcatholic.org (en inglés) https://www.gcatholic.org/churches/europe/3138.htm. Sito ufficiale della diocesi di Magdeburgo (en alemán) https://www.bistum-magdeburg.de/front_content.php.
Cattedrale di San Sebastiano (Magdeburgo)

La cattedrale di San Sebastiano (in tedesco: Kathedrale St. Sebastian) è la cattedrale cattolica di Magdeburgo, in Germania, ed è la sede della diocesi di Magdeburgo. Storia La prima pietra fu posta 1015 da monsignor Gero di Magdeburgo, che è stato sepolto nella chiesa nel 1023. Nella prima metà del XIV secolo la chiesa è stata ricostruita in stile gotico. Il vecchio coro è stato demolito e sostituito da uno nuovo, più grande. All'inizio del XV secolo la navata è stata ristrutturata, con l'obiettivo di realizzare un ambiente tardo-gotico. Solo il piano terra romanico è stato mantenuto. Il 17 maggio 1489, dopo il completamento della ristrutturazione, la chiesa fu inaugurata da monsignor Ernesto di Sassonia. Durante la Riforma i canonici di San Sebastiano nel 1558 rinunciarono alla fede cattolica e San Sebastiano divenne chiesa protestante. Durante la Guerra dei Trent'anni, il 10 maggio 1631, la chiesa fu bruciata. Nel 1663 il coro è stato ricostruito. Nel 1692, 61 anni dopo la distruzione, si è tenuto il primo servizio. Dal 1756 prima, e poi non si sono tenuti servizi e la chiesa è stata utilizzata come magazzino. Con l'occupazione francese nel 1810 l'edificio fu utilizzato dall'esercito francese come fucina per lo stoccaggio di birra, grappa e sale. A partire dal 1823 la chiesa divenne di proprietà della città di Magdeburgo e fu utilizzata come magazzino di lana. Nel 1873 San Sebastiano tornò ad essere chiesa parrocchiale della chiesa cattolica romana. Nella seconda guerra mondiale la chiesa fu danneggiata in un raid aereo. Già nel 1946 i danni alla navata erano stati rimossi. Nei primi anni del dopoguerra la chiesa venne utilizzata anche da altre confessioni, in quanto molte altre chiese del centro della città erano state gravemente danneggiate. Dal 1949 San Sebastian ha servito come sede del vescovo ausiliare della diocesi di Paderborn. Negli anni 1953-1959 e 1982-1991 hanno avuto luogo lavori di ristrutturazione. Nel 1994 Magdeburgo divenne sede di una nuova diocesi cattolica e la chiesa di San Sebastiano venne elevata a cattedrale, mentre quella storica, il Duomo di Magdeburgo, rimase protestante. Nel 2005 è stata ultimata un'ulteriore ristrutturazione della cattedrale. L'interno è stato ridisegnato, è stato aggiunto un chiostro, una nuova sacrestia e un cimitero. Galleria d'immagini Note Voci correlate Chiesa cattolica in Germania Cattedrali in Germania Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di San Sebastiano Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su kathedralpfarrei-sebastian.de. (EN) Cattedrale di San Sebastiano, in GCatholic.org. (DE) Sito ufficiale della diocesi di Magdeburgo, su bistum-magdeburg.de. URL consultato il 16 luglio 2014 (archiviato dall'url originale l'11 luglio 2014).
Katedra św. Sebastiana w Magdeburgu

Katedra św. Sebastiana w Magdeburgu (niem. Sankt-Sebastian-Kirche (Magdeburg))- siedziba biskupa diecezji magdeburskiej. Katedra rzymskokatolicka w Magdeburgu jest kościołem św. Sebastiana przy Max-Josef-Metzger-Strasse. Budowla była pierwotnie kościołem klasztornym, którego budowa zakończyła się w 1015. Tradycyjnie, biskupi zostaliby położeni tu zaraz po swojej śmierci, przed przeniesieniem do Klasztoru Matki Boskiej dla pogrzebu. Dziś kościół jest siedzibą katolickiego biskupa miasta. To jest skromny gotycki kościół z bliźniaczymi wieżami na końcu. Początkowo kościół był zbudowany w stylu romańskim - którego ślady wciąż można zobaczyć. Katedralna świątynia ma jasne wnętrze. Bibliografia Informacje o katedrze
Haus Junger Talente

Das Haus Junger Talente, kurz auch nur Talente genannt, ist ein Kulturhaus in Magdeburg in Sachsen-Anhalt. Zeitweise galt das Gebäude als denkmalgeschützt. Lage Es befindet sich in der Magdeburger Altstadt auf der Nordseite der Erich-Weinert-Straße an der Adresse Erich-Weinert-Straße 25. Unmittelbar westlich verläuft die Eisenbahnstrecke von Magdeburg nach Leipzig. Etwas östlich steht das AMO Kultur- und Kongreßhaus. Architektur und Geschichte Das Gebäude wurde 1914 als Jugendheim und Anbau an die Jahn-Turnhalle errichtet. Es entstand ein Mittelteil mit annähernd quadratischem Grundriss sowie zwei an West- bzw. Ostseite angrenzende Flügel. Insgesamt bildet der Grundriss des Ensembles ein langgestrecktes Rechteck. Der Mittelbau erhebt sich deutlich über die Seitenflügel und ist von einem Mansardwalmdach bedeckt. Der südwestliche Flügel ist dreigeschossig und trägt ebenfalls ein Mansardwalmdach. In diesem Flügel ist ein großer Saal mitsamt Bühne untergebracht. Der nordöstliche deutlich kürzere Flügel ist zweigeschossig und wird von einem Satteldach bekrönt. Während der 1920er Jahre befand sich im als Franke-Jugendheim betriebenen Haus mit der damaligen Adresse Werner-Fritze-Straße 25 auch ein Büro des Internationalen Bunds. In der Zeit des Nationalsozialismus waren mehrere nationalsozialistische Jugendverbände im Gebäude ansässig, so der Obergau des Bundes Deutscher Mädel und der Bann 231 der Hitlerjugend. Die Jahn-Turnhalle wurde von der Hitlerjugend Gebiet 23 (Mittelelbe) und dem MTV 1848 e.V. genutzt. Während des Zweiten Weltkriegs wurde die Jahn-Turnhalle zerstört. Sie wurde 1948 durch einen Küchentrakt ersetzt, der jedoch 2003 wieder abgerissen wurde. Das Gebäude wurde von der FDJ übernommen und instand gesetzt. Die Einweihung als Kulturhaus der FDJ, Francke-Jugendheim erfolgte am 25. Juni 1949. Als Redner traten der Magdeburger Oberbürgermeister Walter Kaßner und der Vorsitzende des Landesvorstandes der FDJ, Robert Menzel, auf. Nach der Nutzung als Kulturhaus durch die Zeit der DDR hindurch, steht das Gebäude seit etwa den 1990er Jahren leer. Am 3. August 1995 wurde es als Baudenkmal in das Denkmalverzeichnis eingetragen. Bei einer späteren Überprüfung ergab sich jedoch die Einschätzung, dass das Gebäude aufgrund starker Überformungen nicht die gesetzlichen Anforderungen an ein Kulturdenkmal erfüllt. Die Austragung aus dem Denkmalverzeichnis erfolgte am 28. März 2003. Das Gebäude befindet sich in Privateigentum. Der Eigentümer soll einen Abriss beabsichtigen, wobei eine Nachnutzbarkeit des Geländes unklar ist. Gegen einen Abriss gab es wiederholt Initiativen im Magdeburger Stadtrat. Weblinks Stellungnahme der Stadtverwaltung Magdeburg S0449/19 zum Antrag 0206/19, 2. Haus Junger Talente, Seite 2 f. Einzelnachweise
Sint-Benedictuskerk (Quedlinburg)

De Sint-Benedictuskerk (Duits: Marktkirche St. Benedikti) is een laatgotische hallenkerk in de Duitse stad Quedlinburg. De kerk behoort tot de evangelische kerkgemeenschap van Quedlinburg. Bouwgeschiedenis De Sint-Benedictuskerk werd voor het eerst in 1233 als ecclesia forensis (marktkerk) vermeld. De oorsprong van de kerk ligt echter vermoedelijk veel verder in de geschiedenis en gaat terug op een niet te dateren wegkerk op de kruising van een aantal handelswegen. Men begon in het begin van de 12e eeuw te bouwen aan een drieschepige romaanse basiliek in kruisvorm. In de 15e eeuw werd de kerk tot een laatgotische hallenkerk verbouwd. Van 1410-1426 volgde nieuwbouw van het koor. Tegelijkertijd werd ook de noordelijk aangrenzende Kalandskapel opgericht. Van een geplande soortgelijke kapel aan de zuidzijde werd wegens gebrek aan financiële middelen afgezien. Op deze plaats ontstond tegen het einde van de 15e eeuw de sacristie. Gedurende de tweede helft van de 15e eeuw werd het kerkschip verbouwd en aanmerkelijk verbreed. Het vlakke plafond van de kerk werd in 1663 door een houten, met kleurige beschilderingen gedecoreerd, tongewelf vervangen. In de jaren 1868-1870 volgde een algehele renovatie van de kerk. De in de 17e eeuw in de zijschepen gebouwde galerijen en herenbanken werden verwijderd en een voor rouwplechtigheden gebouwde Mariakapel en een hal aan het noordelijke schip werden gesloopt. In 1901 brandden beide torens af en werden vervolgens in oude stijl herbouwd. Gedurende de DDR-tijd werd aan de kerk slechts het hoogst noodzakelijke onderhoud verricht. Nieuwe restauraties volgden na de Wende. Interieur Koor: Het indrukwekkende barokke hoogaltaar met een schilderij van de profeet Jona en beelden van koning David, Mozes, Johannes en Petrus dateert van 1700. Het barokke doopvont van albast uit 1648 betreft een donatie van de patriciër Eberhard Heidfeld. De gebrandschilderde ramen. Kerkschip: Een kansel in de stijl van de laat-renaissance rustend op een beeld van de aartsengel Gabriël. Een barokke ouderlingenbank (1687). Het koorgestoelte, waarvan de herkomst onbekend is en dat geplaatst werd tijdens de grote renovatie in de jaren 1868-1870. Een gotisch vleugelaltaar uit circa 1500 met piëta is het oudste voorwerp uit het kerkschip. De herkomst ervan is onbekend. Het orgel, dat met 52 registers en 3310 pijpen het grootste orgel van Quedlinburg en omgeving is. Kalandkapel: In de Kalandkapel bevindt zich een gotisch vleugelaltaar. Ter linkerzijde van het altaar bevinden zich een aantal epitafen. Ter rechterzijde van het altaar hangen een aantal schilderijen van predikanten. Het grote beeld van Koning David diende oorspronkelijk ter ondersteuning van de barokke galerij van het orgel. Trivia Dak en dakstoel van de Benedictuskerk zijn aangewezen als beschermd leefgebied van de vale vleermuis. Noordelijk van de kerk bevindt zich het "Goetze Mausoleum" (het graf van de koopman Christoph Gebhardt), een restant van het voormalige kerkhof dat bij de kerk lag. Externe links (de) Afbeeldingen van het kerkinterieur
Blasiistraße 12 (Quedlinburg)

Das Haus Blasiistraße 12 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Stadt Quedlinburg in Sachsen-Anhalt. Lage Es befindet sich in der Blasiistraße südwestlich des Quedlinburger Marktplatzes und gehört zum UNESCO-Weltkulturerbe. An der Westseite des Hauses mündet eine kleine Gasse auf die Blasiistraße ein. auf der anderen Seite der Gasse befindet sich das gleichfalls denkmalgeschützte Gebäude der Brauerei Lüdde. Architektur und Geschichte Das als Fachwerkhaus errichtete barocke Wohngebäude entstand um 1750. Die Gefache weisen Zierausmauerungen auf. Bedeckt ist das Haus mit einem sein Erscheinungsbild wesentlich prägendem Mansarddach. Auf der Hofseite entstand ein Erweiterungsbau. Siehe auch Liste der Kulturdenkmale in Quedlinburg Literatur Landesamt für Denkmalpflege Sachsen-Anhalt (Hrsg.): Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt. Band 7: Falko Grubitzsch, unter Mitwirkung von Alois Bursy, Mathias Köhler, Winfried Korf, Sabine Oszmer, Peter Seyfried und Mario Titze: Landkreis Quedlinburg. Teilband 1: Stadt Quedlinburg. Fliegenkopf, Halle 1998, ISBN 3-910147-67-4, S. 85.
Blasiistraße 23 (Quedlinburg)

Das Haus Blasiistraße 23 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Stadt Quedlinburg in Sachsen-Anhalt. Lage Es befindet sich westlich der Sankt-Blasii-Kirche in der Quedlinburger Altstadt. Nördlich grenzt das Grundstück Blasiistraße 24 an. Im Quedlinburger Denkmalverzeichnis ist es als Pfarrhaus eingetragen. Architektur und Geschichte Das Haus entstand im Jahr 1911 als Pfarrhaus der benachbarten Sankt-Blasii-Kirche. Das in massiver Bauweise errichtete Gebäude ist in Formen eines klassizierend-edlen Jugendstils gestaltet. Besonders prägend für den verputzten Bau ist der in Form einer Loggia ausgestaltete Eingangsbereich des Hauses. Literatur Landesamt für Denkmalpflege Sachsen-Anhalt (Hrsg.): Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt. Band 7: Falko Grubitzsch, unter Mitwirkung von Alois Bursy, Mathias Köhler, Winfried Korf, Sabine Oszmer, Peter Seyfried und Mario Titze: Landkreis Quedlinburg. Teilband 1: Stadt Quedlinburg. Fliegenkopf, Halle 1998, ISBN 3-910147-67-4, S. 86.
Blasiistraße 21 (Quedlinburg)

Das Haus Blasiistraße 21 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Stadt Quedlinburg in Sachsen-Anhalt. Es dient heute als Sitz des Auktionshauses Breitschuh. Lage Das Haus befindet sich südwestlich des Marktplatzes der Stadt in der Quedlinburger Altstadt und gehört zum UNESCO-Weltkulturerbe. Östlich des Gebäudes steht das gleichfalls denkmalgeschützte Haus Blasiistraße 20. Im Quedlinburger Denkmalverzeichnis ist das Gebäude als Wohnhaus eingetragen. Architektur und Geschichte Das historische Fachwerkhaus zieht sich in mehreren Teilen entlang der Nordseite der Blasiistraße. Ältester Gebäudeteil ist der östliche Flügel, der bereits aus der Zeit um 1570 stammt. Andere Angaben nehmen bereits die Zeit um 1550 an. Dort finden sich an der Fassade auch einige Reste der ursprünglich üppigeren Schnitzereien, so Fächerrosetten und Kerbschnitt. Der westliche Teil ist etwas jüngeren Datums und entstand nach einer Bauinschrift im Jahr 1697. An den Stockschwellen der Fachwerkfassade befinden sich flache Schiffskehlen. Die Eckgefache weisen Fußbänder auf. Auf dem Hof des Anwesens befindet sich ein dreistöckiges Fachwerkhaus aus dem 17. Jahrhundert. Im zweiten Viertel des 19. Jahrhunderts erfolgte ein Umbau, auf den drei bemerkenswerte, im Stil des Klassizismus gestaltete Türen zurückgehen. Das dann stark sanierungsbedürftige und baufällige Haus wurde ab 1990 umfangreich restauriert und zum Auktionshaus umgenutzt. Es entstanden 850 m² Ausstellungsfläche, die sich in allen Etagen, vom Gewölbekeller bis zum Boden verteilt. Im Keller ist eine Waffensammlung untergebracht. Die Auktionen finden seit 1991 in der Tenne des Hauses statt, die früher als Unterstell- und Reparaturmöglichkeit für Kutschen diente. Seit 1992 werden Kunstauktionen durchgeführt. Literatur Landesamt für Denkmalpflege Sachsen-Anhalt (Hrsg.): Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt. Band 7: Falko Grubitzsch, unter Mitwirkung von Alois Bursy, Mathias Köhler, Winfried Korf, Sabine Oszmer, Peter Seyfried und Mario Titze: Landkreis Quedlinburg. Teilband 1: Stadt Quedlinburg. Fliegenkopf, Halle 1998, ISBN 3-910147-67-4, S. 86. Weblinks Homepage des Auktionshauses Breitschuh mit Informationen zum Gebäude Einzelnachweise
Blasiistraße 5 (Quedlinburg)

Das Haus Blasiistraße 5 ist ein denkmalgeschütztes Wohn- und Geschäftshaus in der Stadt Quedlinburg in Sachsen-Anhalt. Das Fachwerkhaus liegt südwestlich des Marktplatzes der Stadt und gehört mit der Quedlinburger Innenstadt zum UNESCO-Weltkulturerbe. Im Erdgeschoss befindet sich das Ladengeschäft Altstadtladen am Ständerbau. Geschichte und Architektur Es wird vermutet, dass es sich bei dem Gebäude um eines der wenigen in Quedlinburg vorhandenen Fachwerkhäuser aus der Zeit der Spätgotik handelt. Die Bauzeit wurde für das erste Viertel des 16. Jahrhunderts angenommen. Dendrochronologisch wurde jedoch bereits das Jahr 1469 ermittelt. Auch der Dachstuhl stammt aus alter Zeit. Die benachbarten Häuser Blasiistraße 4 und 6 sind in derselben Bauzeit errichtet worden. Am Fachwerk des oberen Stockwerks sind Überblattungen von Fußbändern und Strebe festzustellen. Die sechs Fenster zur Straße sind direkt aneinander gereiht. Der Ausbau des Erdgeschosses zum Ladengeschäft erfolgte Anfang des 20. Jahrhunderts. Siehe auch Liste der Kulturdenkmale in Quedlinburg Literatur Falko Grubitzsch in: Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Sachsen-Anhalt. Band 1: Ute Bednarz, Folkhard Cremer u. a.: Regierungsbezirk Magdeburg. Neubearbeitung. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2002, ISBN 3-422-03069-7, S. 748. Landesamt für Denkmalpflege Sachsen-Anhalt (Hrsg.): Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt. Band 7: Falko Grubitzsch, unter Mitwirkung von Alois Bursy, Mathias Köhler, Winfried Korf, Sabine Oszmer, Peter Seyfried und Mario Titze: Landkreis Quedlinburg. Teilband 1: Stadt Quedlinburg. Fliegenkopf, Halle 1998, ISBN 3-910147-67-4, S. 84. Einzelnachweise
Kloster Unser Lieben Frauen

Het Kloster Unser Lieben Frauen is een klooster in de oude binnenstad van Maagdenburg, Duitsland. Het romaanse gebouw bevindt zich naast de Maagdenburger Dom. Het klooster werd in 1015 gebouwd, en was vanaf 1129 een klooster van de zogenaamde premonstratenzer koorheren. In het klooster bevindt zich een museum voor hedendaagse kunst, het Kunstmuseum Maagdenburg. De klooster- of Mariakerk, die tot 2020 een concertzaal was, is in 2022 bij het museum getrokken. Afbeeldingen
Klasztor Najświętszej Maryi Panny w Magdeburgu

Klasztor Najświętszej Maryi Panny (niem. Kloster Unser Lieben Frauen) – dawny klasztor norbertanów znajdujący się w niemieckim Magdeburgu. Od 1975 roku zabudowania klasztorne są siedzibą muzeum sztuki, a od 1977 roku romański kościół klasztorny pełni funkcję sali koncertowej. Historia Klasztor został założony w latach 1017–1018 przez abpa Gero. Abp Werner von Steußlingen, kierujący archidiecezją w latach 1063–1078, zarządził budowę nowego klasztoru. W 1129 roku abp Norbert z Xanten przekazał kompleks założonemu przez siebie zakonowi norbertanów, a w 1134 roku pochowano go przed ołtarzem głównym kościoła klasztornego. Kościół ucierpiał podczas pożaru miasta w 1188 roku, lecz nie wpłynęło to na wygląd budowli. Po pożarze magdeburskiej katedry w 1207 roku świątynia pełniła funkcję prokatedry archidiecezji, a w latach 1220–1240 częściowo przebudowano ją w stylu gotyckim, wznosząc m.in. nowe sklepienie. W XVI wieku wymieniono okna w prezbiterium i wybudowano nowe sklepienie absydy. 25 marca 1591 Siegfried Sack wygłosił tu pierwsze protestanckie kazanie. W 1597 roku zmarł ostatni katolicki prepozyt, a pozostali katoliccy mnisi opuścili klasztor 4 kwietnia 1601. W 1626 roku Kaspar von Questenberg, opat klasztoru na Strahowie, udał się do Magdeburga, obleganego przez wojska Albrechta von Wallensteina, by wynieść z klasztoru relikwie św. Norberta i przewieźć je do Pragi. W 1628 roku von Questenberg uzyskał zgodę od cesarza na reaktywację magdeburskiego klasztoru, który wkrótce zasiedliło trzech mnichów z Czech i sześciu z Niderlandów. Opuścili oni jednak placówkę w 1632 roku. W 1650 roku kompleks, należący wcześniej do archidiecezji, przeszedł w ręce elektora Brandenburgii Fryderyka Wilhelma I. Przez następne lata kościół służył luteranom. Pod koniec XVII wieku w kompleksie założono gimnazjum. W XVIII wieku świątynia pełniła funkcję kościoła garnizonowego. Uczelnię zlikwidowano w okresie okupacji napoleońskiej, a kościół służył jako magazyn, obora i szpital wojskowy. W 1819 roku obiekt wrócił w ręce katolików, lecz wspólnota wkrótce przeniosła się do kościoła św. Sebastiana. Zabudowania klasztorne wyremontowano w latach 1848–1853 wg projektu Johanna Heinricha L’Hermeta. Regularne nabożeństwa luterańskie wznowiono po neoromańskiej renowacji świątyni z lat 1890–1891. W latach 1925–1926 wyremontowano krużganek, a 1934 roku – zachodnie skrzydło klasztorne. Kompleks odniósł poważne zniszczenia podczas II wojny światowej. Odbudowę rozpoczęto w 1947 roku. Krużganek służył wspólnocie staroluterańskiej, a w latach 1953–1971 kościół był miejscem nabożeństw ewangelicko-reformowanych. W październiku 1975 założono tu muzeum sztuki, a od 1977 dawna świątynia służy jako Sala Koncertowa im. Georga Philippa Telemanna. W 1979 roku w kościele zainstalowano 62-głosowe organy, wykonane przez przedsiębiorstwo Jehmlich Orgelbau Dresden. We wrześniu 2022 zakończono remont klasztoru, otwarto nową przestrzeń wystawową i zrekonstruowano gotyckie sklepienie w prezbiterium kościoła, które po II wojnie światowej zastąpiono płaskim, drewnianym stropem. Galeria Przypisy