NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Isola di Vil'kickij (Mare di Kara)

L'isola di Vil'kickij (in russo: остров Вилькицкого, ostrov Vil'kickogo) è un'isola del mare di Kara, Russia. Amministrativamente appartiene al Tazovskij rajon del Circondario autonomo Jamalo-Nenec, nell'Oblast' di Tjumen' (Circondario federale degli Urali). L'isola non va confusa con altre isole omonime: l'isola di Vil'kickij (Mare della Siberia orientale), che fa parte delle isole De Long e porta il nome di Boris Andreevič Vil'kickij; le isole di Vil'kickij (Arcipelago di Nordenskiöld), un gruppo che fa parte dell'arcipelago di Nordenskiöld; e le isole di Vil'kickij (Mare di Laptev) che si trovano a est della punta settentrionale della penisola del Tajmyr, tra quest'ultima e le isole Komsomolskaja Pravda. Geografia L'isola è situata a nord delle imboccature del golfo o (baia) dell'Ob' (Обская губа, Obskaja guba) e del golfo dello Enisej (Енисейский залив, Enisejskij zaliv) e si trova 30 km a nord dell'isola di Neupokoev. L'isola di Vil'kickij, che ha la forma di una mezza luna, concava a sud dove forma la baia Švede (бухта Шведе), è lunga 18 km e larga 9 km; calcolando anche la lunga striscia di sabbia (коса Восточная, koca Vostočnaja) che si protende verso sud-est, misura in tutto 40 km; la superficie è di 153,9 km². La superficie è piatta e ricoperta di sabbia, con poca vegetazione tipica della tundra; fa parte della Riserva naturale del Grande Artico, la più grande riserva naturale della Russia. Il mare che circonda l'isola è coperta di ghiacci in inverno e ci sono numerosi banchi di ghiaccio anche d'estate. Vi è una vasta area poco profonda tra l'isola di Vil'kickij e la sua vicina meridionale, l'isola di Neupokoev. Storia Scoperta nel 1874, è stata così denominata in onore dell'idrografo e geodeta tenente generale Andrej Ippolitovič Vil'kickij, (Андрей Ипполитович Вилькицкий, 1858-1913). Note Voci correlate Isole russe dell'Artico Collegamenti esterni Mappe nautiche: S-43-XXI,XXII e S-43-XXIII,XXIV (1956)
Vilkitski (Karazee)

Vilkitski (Russisch: остров Вилькицкого; ostrov Vilkitskogo) is een Russisch eiland in het zuiden van de Karazee, gelegen op ongeveer 40 kilometer ten noordoosten van het eiland Sjokalski, iets ten noorden van het schiereiland Gyda in het noorden van West-Siberië, tussen de Obboezem en de Golf van Jenisej. Het behoort bestuurlijk gezien tot het district Tazovski in het uiterste noordoosten van de autonome okroeg Jamalië van de oblast Tjoemen en vormt onderdeel van het enorme natuurreservaat zapovednik Bolsjoj Arktitsjeski. Het eiland werd ontdekt door de Britse poolonderzoeker Joseph Wiggins in 1874 en werd later vernoemd naar de Russische hydrograaf en geodeet Andrej Vilkitski, de vader van de Russische hydrograaf Boris Vilkitski. Vlak voor de Tweede Wereldoorlog deden Duitse wetenschappers het eiland (net als Bely) aan onder het mom van wetenschappelijk (meteorologisch) onderzoek, als voorbereiding op Operatie Wunderland. De overblijfselen hiervan bevinden zich nog op het eiland. Er bevond (bevindt?) zich een automatisch weerstation aan oostzijde van het eiland. Het is een langgerekt eiland van 42 kilometer lang in de vorm van een wassende maan, dat op het breedste punt slechts 12 kilometer breed is en doormidden wordt gesneden door een nauwe zeestraat. Het deel ten oosten van deze tocht vormt een lange landtong (kosa) met de naam 'Vostotsjnaja' ("oostelijk"). De westelijke landtong heeft geen naam. Vilkitski vormt een barre door wind gevormde heuvelachtige zandvlakte, die is overdekt met toendra. De zeewateren rondom het eiland zijn in de winter bedekt met pakijs en ook in de zomer komen er ijsschotsen voor. Het eiland wordt door een brede ondiepte gescheiden van het zuidelijker gelegen eiland Neoepokojev.
Wyspa Wilkickiego (Morze Karskie)

Wyspa Wilkickiego (ros. Остров Вилькицкого) – rosyjska wyspa arktyczna, położona na Morzu Karskim, u ujścia Zatoki Obskiej i Zatoki Jenisejskiej na pełne morze. Powierzchnia wyspy to ponad 150 km². Ma charakter nizinny, najwyższe wzniesienie sięga 5 m n.p.m. Panuje tu klimat polarny. Wyspa Wilkickiego ma długość 18 km i szerokość do 9 km. W zachodniej części wyspy znajduje się podłużna mierzeja; od wschodu wąska cieśnina dzieli ją od podłużnej, piaszczystej wyspy o nazwie kosa Wostocznaja (ros. коса Восточная). Obie wyspy tworzą łukowaty kształt, wygięty ku północy. Najbliższym lądem jest odległa o 25 kilometrów na południe Wyspa Nieupokojewa. Wyspa Wilkickiego została odkryta w 1874. Nazwano ją na cześć Andrieja Wilkickiego, rosyjskiego hydrografa i geodety. Przypisy Linki zewnętrzne Mapy w skali 1:200 000: о. Вилькицкого (ros.) коса Восточная. maps43.narod.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-23)]. (ros.).
Остров Вилькицкого (Карское море)

Остров Вилькицкого — необитаемый остров, расположен на юго-западе Карского моря, между Обской губой и Енисейским заливом. Относится к территории Ямало-Ненецкого автономного округа. География Имеет форму полумесяца, обращённого выпуклостью на север, а с юга омываемого обширной мелководной бухтой Шведе. Восточная часть представляет собой отделившийся остров Коса Восточная. Ширина около 9 км, длина около 18 км (вместе с Косой Восточной более 40 км). Поверхность плоская, покрыта незакреплёнными песками, по берегам — грядами плавника. Тундровой растительностью занято немногим более 60 км². Южнее расположен остров Неупокоева с островом Коса Неупокоева, между ними — бухта Шведе. История Открыт в 1874 году. Своё название остров получил в честь русского гидрографа-геодезиста генерал-лейтенанта Андрея Вилькицкого. Во времена СССР остров был территорией, на которой располагались метеорологи и военные . Полярную базу в 1955 году объединили с Диксонской гидробазой. В 2011 году метеорологическая станция перешла на автоматический режим работы и продолжала наблюдения до 30 сентября 2011 года. Сотрудники вместе с оборудованием станции покинули остров в ноябре 2011 года. Результатом работы военных и метеорологов стали сотни тонн металлолома в виде бочек из-под горючего, а также неиспользованное горючее и ёмкости с маслом и пустующие, ветшающие постройки. В 2017 году силами межрегиональной общественной экосоциологической организации «Зелёная Арктика» на острове Вилькицкого стартовали экологические мероприятия. Были сооружены деревянные поддоны для складирования бочек и мусора. Помимо экологической уборки волонтеры провели аэрофотографирование, инвентаризацию опасных отходов и объектов бывшей инфраструктуры, исследования почвы и растительности, радиоэкологические и гидроэкологические исследования. В 2018 году добровольцы очистили район полярной метеостанции, это около 10 гектаров земли, прилегающую территорию военной части и всю береговую линию острова — 20 гектаров земли, собрали больше 2600 металлических бочек и 129 тонн металлолома и сложили, чтобы в будущем его можно было удобно погрузить на баржу и вывезти. В 2020 году Киностудия имени Горького сообщила о создании документального фильма «Арктика. Очищение», который расскажет об экоактивизме на острове Вилькицкого. Картину планируется представить до конца 2020. Топографические карты Лист карты S-43-XXI,XXII о. Вилькицкого. Масштаб: 1 : 200 000. Указать дату выпуска/состояния местности. Лист карты S-43-XXIII,XXIV коса Восточная. Масштаб: 1 : 200 000. Указать дату выпуска/состояния местности. Примечания
St. Joseph's Church, Tyumen

St. Joseph's Church (Russian: Церковь Святого Иосифа Обручника) is a parish of the Roman Catholic Church in the city of Tyumen, Russia, in the Diocese of Transfiguration at Novosibirsk. The parish church is located at 7 Lenin Street. On the territory of the church there is a monument to the patron saint – Joseph the Betrothed (Russian: Иосиф Обручник). In the interior of the church there are hanging large chandeliers, an altar decorated with flowers, bright stained glass windows, a statue of Mary (Russian: Богородица). History The church was built between 1903 and 1906 by parishioners from Poland, thanks in part to the financial means of the family of Polish mines magnate Alfons Koziell-Poklewski (1809–1890). The first Masses were held in 1904. It was closed during the Soviet era and was used as a warehouse, student club, and gym. It returned to the parish community in the early 1990s and religious ceremonies resumed starting in 1993. The church celebrated its centenary in 2004. See also Catholic Church in Russia References
Iglesia de San José (Tiumén)

La Iglesia de San José​ (en ruso: Церковь Святого Иосифа Обручника) es una iglesia católica en la ciudad de Tiumén en Rusia​​ dependiente de la Diócesis de Novosibirsk. Se encuentra en el 7 de la calle Lenin. La iglesia fue construida entre 1903 y 1906 por los feligreses de Polonia, gracias en parte a los medios financieros de la familia del magnate de minas de Polonia Alfons Koziell-Poklewski (1809-1890). Las primeras Misas se celebraron en 1904. Estuvo cerrada durante la era soviética y se utilizó como almacén, club de estudiantes y un gimnasio.Regresó a la comunidad parroquial a principios de 1990 y las ceremonias religiosas se imparten de nuevo a partir de 1993. Celebra su centenario en 2004. Véase también Iglesia católica en Rusia Referencias
Église Saint-Joseph (Tioumen)

L'église Saint-Joseph (Церковь Святого Иосифа Обручника) est une église catholique de la ville de Tioumen en Russie dépendant du diocèse de Novossibirsk. Elle se trouve 7 rue Lénine. Historique L'église a été construite entre 1903 et 1906 par des paroissiens polonais, grâce entre autres aux moyens financiers de la famille du magnat des mines polonais Alfons Koziełł-Poklewski (1809-1890). Les messes y sont célébrées dès 1904. Elle est fermée pendant l'ère soviétique et sert d'entrepôt, de club étudiant, et de salle de sport. Elle retourne à la communauté paroissiale au début des années 1990 et les cérémonies se déroulent normalement à partir de 1993. Elle fête son centenaire avec éclat en 2004. Lien externe (ru) Site officiel de la paroisse Source (ru) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en russe intitulé « Церковь Святого Иосифа Обручника (Тюмень) » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Russie Portail de la Sibérie
Parafia św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Tiumeni

Parafia św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Tiumeni – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w Tiumeni, w diecezji Przemienienia Pańskiego w Nowosybirsku, w dekanacie zachodniosyberyjskim. Historia Powstanie wspólnoty katolickiej w Tiumeni wiąże się z zesłaniami po powstaniu styczniowym. Powiększona została później przez dobrowolnych emigrantów głównie z terenów byłej Rzeczypospolitej. W 1897 w mieście mieszkało 481 katolików, z czego 380 było narodowości polskiej, a w okolicach Tiumeni 142 katolików, w tym 104 Polaków. Opiekę duszpasterską nad nimi sprawował kapłan z parafii Świętej Trójcy w Tobolsku. Nabożeństwa odbywały się w prywatnym domu. Pod koniec XIX w. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych udzieliło zgody na budowę świątyni katolickiej w Tiumeni. W 1899 urząd miejski wydzielił działkę pod kościół. Został on wzniesiony w latach 1903 - 1906. W 1906 w mieście na stałe zamieszkał kapłan katolicki. Początkowo tiumeński kościół był filią parafii Świętej Trójcy w Tobolsku. W 1909 arcybiskup mohylewski Apolinary Wnukowski erygował parafię w Tiumeni. Należała ona do dekanatu omskiego archidiecezji mohylewskiej. Po rewolucji październikowej nastały prześladowania katolików. W 1922 w ramach akcji konfiskaty majątku cerkiewnego i kościelnego bolszewicy ograbili kościół ze wszystkich cennych przedmiotów. Sam kościół został zamknięty i znacjonalizowany 16 grudnia 1929. Opiekę nad tiumeńskimi katolikami do czasu rozstrzelania w 1937 sprawował ks. Franciszek Budrys (do 1933 proboszcz tiumeński, następnie do śmierci dziekan permski). W 1923 parafia liczyła ok. 300 wiernych w mieście i ok. 500 w jego okolicach. W ramach operacji polskiej NKWD pod zarzutem szpiegostwa, dywersji i uczestnictwa w Polskiej Organizacji Wojskowej aresztowano 14 tiumeńskich katolików, z których 13 rozstrzelano, a jeden zmarł w 1944 w łagrze w Kańsku. Parafia została ponownie zarejestrowana w 1993. Podjęto wówczas starania o zwrot kościoła, zakończone sukcesem w 1998. Poświęcenie odzyskanego kościoła przez administratora apostolskiego Syberii bpa Josepha Wertha SI miało miejsce 25 grudnia 1998. W kolejnych latach kościół przeszedł gruntowną renowację. Proboszczowie ks. Józef Underis (1906 - 1907) rektor ks. M. Veit (1907 - 1909) rektor ks. Franciszek Budrys (1909 - 1919) ks. M. Dąbrowski (1919 - 1920) ks. Franciszek Budrys (1922 - 1933) parafia nie działała ks. M. Sebin (1993 - 1995) ks. A. Romaniuk (1995) ks. K. Jóźwik (1995 - 1999) ks. Leszek Hryciuk (1999 - 2018) ks. Andrzej Marzec (2018 - nadal) Bibliografia S. G. Fil, Rimsko-katoliczekij prichod sw. Josifa w Tjumeni (minuwszeje i nastojaszczeje). Repozytorium Uniwersytetu w Białymstoku. [dostęp 2019-12-23]. (pol.). Nowe książki - Sergiusz Fiel „Rzymsko-katolicka parafia p.w. Św. Jozefa w Tiumeniu (historia i teraźniejszość)”. Rodacy na Syberii. [dostęp 2019-12-23]. (pol.). Fatima na Syberii. Nasz Dziennik. [dostęp 2019-12-23]. (pol.). Parafie. Diecezja Przemienienia Pańskiego w Nowosybirsku. [dostęp 2019-12-23]. (ros.).
Бели (остров)

Остров Бели (на руски: Остров Белый) е остров в Карско море, в най-северната част част на Ямало-Ненецкия автономен окръг на Русия. Разположен е северно от полуостров Ямал, от който го отделя протока Малигин (ширина 27 km). Площ 1900 km2. Повърхността му е равнинна (височина до 24 m, в югозападната част), плавно спускаща се на юг, покрита с тундрова растителност и множество езера. Остров Бели и протока Малигин, отделящ го от континента са открити през 1737 г. от руския полярен изследовател Степан Малигин по време на Великата Северна експедиция. Топографски карти Топографска карта S-41,42, М 1:1 000 000 Източници
Illa Blanca

L'illa Blanca (en rus: Белый остров, Beli óstrov) és una illa de Rússia situada al cercle polar àrtic, banyada per la mar de Kara i separada de la península de Iamal per l'estret de Maliguin. Se situa d'altra banda a 82 quilòmetres a l'oest de l'illa Xokalski i a 122 quilòmetres a l'oest-sud-oest de l'illa Vilkitski. Administrativament forma part de Iamàlia (districte autònom constituint la part nord de l'oblast de Tiumén). Actualment no és poblada, però conserva l'estació àrtica hidrometereològica Popov. A causa de la proximitat de l'illa amb la ruta marítima del Nord, l'illa Blanca és envoltada d'una xarxa de boies, de balises ràdios i de fars. Geografia L'illa està separada de la península de Iamal per l'estret de Maliguin, d'entre 8 a 10 quilòmetres d'amplitud, i el qual resta congelat gairebé tot l'any. La superfície és plana, pujant progressivament cap al sud, i en alguns indrets hi ha penya-segats de fins a 6 metres d'alçada. Posseeix molts pantans, llacs termocàrstics i rius. Té una superfície de 1.810 km² i mesura aproximadament 50 quilòmetres per 50 quilòmetres. El seu punt més alt arriba als 12 m per sobre del nivell del mar. El sòl està format d'argila i sorra congelades pel permafrost a una profunditat de 50 a 60 centímetres. La superfície està coberta de vegetació pròpia de la tundra: herbes de tundra, amb abundància de molses i salzes nans. A la part oriental de l'illa Blanca es troba l'illa de Bezimianni, de 10 quilòmetres de llarg. Les petites illes de Tabango i Tiubtsiango es troben a 20 km al cantó sud-est de l'illa Blanca. Clima Durant l'estació «suau», és a dir a l'estiu, l'abundant presència d'aiguamolls i fonts d'aigua afavoreix la presència de mosquits. La temperatura de l'aire varia entre –0,3 a 1,9 °C entre maig i setembre, i entre 4,1 i 5,3 al juliol i agost. El vent ve generalment del nord-est i la pluviometria és superior a 20 o 30. Història Poc abans de la Segona Guerra Mundial, expedicions de científics alemanys sobre l'illa, sota el pretext de portar a terme recerques científiques meteorològiques, van preparar l'operació Wunderland. A la nit del 12 al 13 d'agost de 1944 el submarí alemany U-365 va torpedejar el vaixell civil rus Marina Raskova a aproximadament 60 milles de l'illa. Com a resultat de l'atac, 373 dels 632 passatgers a bord van morir. Els dos dragamines T-114 i T-118, que tenien per missió protegir el vaixell, foren igualment enfonsats. Vint mariners del T-114 foren enterrats a una fossa comuna a l'illa Blanca. Durant el període soviètic, soldats de la Flota del Nord russa foren estacionats a l'illa, però als anys 1990 la van abandonar. En temps de l'URSS, l'illa rebia investigadors, però la seva presència ha minvat amb el pas dels anys. Actualment, doncs, a l'illa només hi restaria la presència dels Nenets nòmades, amb estàncies temporals. Referències Vegeu també Illes Àrtiques Russes Enllaços externs Fotografia de l'estació polar experimental Poliarnaïa Stantsiïa Arxivat 2006-10-07 a Wayback Machine.. Està situada la cara nord-oest de l'illa, a prop del mar.
Bílý ostrov (Rusko)

Bílý ostrov (rusky Белый остров) je ostrov v Karském moři ležící nedaleko severního břehu Jamalu v Rusku. Od poloostrova Jamal je ostrov oddělen Malyginovým průlivem, který je ve svém nejužším místě široký 9 km a po většinu roku zamrzlý. Ostrov má rozlohu 1900 km² a jeho nejvyšší bod leží 24 metrů nad mořskou hladinou. Ostrov pokrývá tundra. Na ostrově se nalézá mnoho termokrasových jezer a řek. V rozsáhlém zálivu Njabipacha (rusky Залив Няабипаха) na severovýchodě ostrova leží Bezejmenný ostrov (rusky Безымянный). U jihovýchodního cípu se rozkládá souostroví s největším ostrovem Tabngo (rusky Табнго) a menším Tjubcjango (rusky Тюбцянго). U jihozápadního cípu se nalézá záliv Pacha (rusky Залив Паха). Ostrov není trvale obydlen. V severozápadním cípu nedaleko Ragozinova mysu pracuje od roku 1933 Polární stanice M. V. Popova. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bílý ostrov na Wikimedia Commons
Bely (Insel)

Bely (russisch Бе́лый о́стров/Bely ostrow, „Weiße Insel“) ist eine Insel in der Karasee nördlich der Jamal-Halbinsel im Nordwesten Sibiriens (Russland). Die Fläche der Insel beträgt etwa 1900 km², die Ost-West- und die Nord-Süd-Ausdehnung jeweils etwa 50 Kilometer. Vom Festland, der Halbinsel Jamal, wird sie von der an der schmalsten Stelle etwa 8 km breiten Malyginstraße getrennt. Die Küste ist überwiegend schwach gegliedert, nur im Südwesten (Pachabucht) und Osten (Njabipachabucht) schneiden sich vereinzelte Buchten tief ein. Bely sind vor allem im Osten und Südosten mehrere kleine Inseln vorgelagert; die größte ist Besymjanny („Die Namenlose“) in der Njabipachabucht. Die Oberfläche der Insel stellt eine schwach nach Süden geneigte Ebene dar; ihre maximale Höhe über dem Meeresspiegel beträgt nur 24 Meter. Die Insel ist mit Tundra bedeckt und stark versumpft. Es gibt eine Unzahl kleiner Seen und Wasserläufe. Thermokarsterscheinungen sind verbreitet. Administrativ gehört die Insel zum Jamalski-Rajon im Autonomen Kreis der Jamal-Nenzen. Es gibt keine ständig bewohnten Ortschaften. An der Westküste befindet sich seit 1933 eine Wetterstation, die Popow-Station. Da die Nordostpassage an der Insel vorbeiführt, wurde eine Reihe von Schifffahrtszeichen errichtet, so automatische Leuchtfeuer an der Nord- (Kap Bely) und Südostspitze (Kap Schubert) der Insel sowie Funkfeuer. Karte und Satellitenbild Weblinks Einzelnachweise
Bely Island

Bely Island (also spelled as Belyy and Beliy, Russian: Белый остров) is a relatively large island in the Kara Sea off the tip of the Yamal Peninsula, Siberia, Russia. Close to the island's northwest tip, there is the Russian Experiment Station (Polyarnaya Stantsiya) Popov Station. Geography Bely Island covers an area of 1,810 square kilometres (700 sq mi). It is covered by tundra, but some lichens, grasses, and dwarf willow shrubs (Salix purpurea) grow during the warmer seasons. It is separated from the mainland by the Malygina Strait, an 8-to-10-km-wide sound which is frozen most of the year. The land is rather flat, going only 12m above sea level, and the island is dotted by small lakes and ponds. Since it is in the Arctic Circle, winters are long and frigid, the average annual temperature is a mere −10.6 °C. In February, temperatures average −24.2 °C reaching a record low of −59 °C. The summers are characterized by fog, with an average temperature of +5.3 °C. The area is subject to polar lows and general cyclonic activity. This island belongs to the Yamalo-Nenets Autonomous Okrug, which is the northern part of the Tyumen Oblast administrative division of Russia. Adjacent islands Within Bely Island's wide eastern bay, there is a 10-kilometre-long (6.2 mi) island called Bezymyannyy. Ostrov Tabango and Ostrov Tyubtsyango are located 20 kilometres (12 mi) to the south of Bely Island's SE corner. Scientific research Bely Island has been the site of arctic research for its remote and unsettled nature. Research stations here are used to investigate changes in the Arctic Circle due to climate change and the effects of the Russian petroleum industry, where its unaffected soil is used to measure trace elements in comparison to soil on the mainland. See also List of islands of Russia List of research stations in the Arctic References Satellite Views of Russian Experiment station Polyarnaya Stantsiya Belyy: www.satelliteviews.net External links Photograph of polar station Archived 2006-10-07 at the Wayback Machine
Isla de Bely

La isla de Bely (o isla Belyy o Beliy) (en ruso, Белый остров) es una isla costera localizada en el Ártico, entre las aguas del mar de Kara, frente a la siberiana península de Yamal. Su nombre proviene del ruso «Белый» que traducido al español significa blanco.​ Administrativamente, pertenece al raión de Yamal, en el ókrug autónomo de Yamalia-Nenetsia de la Federación de Rusia.​ Geografía La isla de Bely tiene una superficie de 1.810 km². Es una isla muy baja, con grandes zonas pantanosas y muchas lagunas, cubierta por la tundra, pero algunos arbustos enanos también crecen en la isla. Está separada del continente por el estrecho de Malygina, de 8,5 km de ancho mínimo, que está congelado, como todo el mar de Kara, la mayor parte del año. La zona en que el mar de Kara rodea la isla de Bely es completamente pantanosa también.​ En la isla de Bely, cerca de su extremo Noroeste, hay una Estación Polar rusa («Popov Polyarnaya Stantsiya»).​ Islas adyacentes Ocupando casi totalmente la amplia bahía oriental de la isla de Bely hay una isla de 13 km de longitud y 9 de anchura, llamado Bezymyannyy, prácticamente unida a la isla principal (separadas apenas por un estrecho que la bordea de 1 km de anchura media, pero que en su parte más angosta solamente tiene 300 m). Otras dos islas, Ostrov Tabango y Ostrov Tyubtsyango, se ubican a 20 km al sur de la esquina SE de la isla de Bely.​​ Véase también Nueva Zembla Península de Yamal Referencias
Isola Belyj

L'isola Belyj ("isola bianca"; in russo Белый остров) è situata nel Mare di Kara, è separata dalla penisola Jamal dallo stretto di Malygin, largo 8 / 10 km, che è ghiacciato per la maggior parte dell'anno. Amministrativamente Belyj fa parte del Circondario autonomo Jamalo-Nenec. La superficie dell'isola è di 1.810 km², l'altezza massima di 24 m. È la 218° tra le maggiori isole del mondo. La sua vegetazione è quella tipica della tundra. Sull'isola ci sono molti laghi. Le coste settentrionali e orientali sono basse e sabbiose, mentre ad ovest e a sud ci sono scogliere che in alcuni punti arrivano a 6 m di altezza. Sulla costa occidentale vi è una stazione polare sperimentale (la stazione Popov) data la sua prossimità alla rotta del passaggio a nord-est. Note Voci correlate Isole russe dell'Artico Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su isola Belyj Collegamenti esterni Foto della stazione Popov sull'isola Belyj Остров Белый, полярная станция им. Попова Archiviato il 7 ottobre 2006 in Internet Archive.