NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nizjnieje Sergi

Nizjnieje Sergi (Russisch: Нижние Серги) is een Russische stad ten westen van de Oeral in de Cis-Oeral aan de rivier de Serga (zijrivier van de Oefa; stroomgebied van Kama) op 120 kilometer ten zuidwesten van Jekaterinenburg. Het is een van de oudste balneologische kuuroorden van het Oeralgebied. Geschiedenis De plaats werd gesticht in 1743 bij de bouw van de Nizjneserginskoje-fabriek voor de verwerking van ijzererts en gietijzer aan de Sergarivier. Vanaf de 19e eeuw bevond zich hier het bestuur van de vriendschapsorganisatie (investeringsfonds) van de Serginsk-Oefalej bergfabrieken. In 1943 kreeg Nizjnieje Sergi de status van stad. De naam van de stad stamt af van de Sergarivier (Nizjnieje = beneden de; "liggend aan de benedenloop van de Serga": staat tegenover Verchnieje Sergi). De hydroniem "Serga" komt uit het Zurjeens; "Ser" staat voor marter en "ga" voor rivier. Economie De economie van de stad bestaat uit ferro-metaalindustrie (vooral voor GOS-landen) en houtkapbedrijven. Hiernaast zijn er in de regio rond de stad mineraalwaterbaden, een kuuroord aan het Montajevomeer en kunnen er wintersporten worden bedreven in het nabijgelegen skigebied. Geografie De stad ligt op een licht heuvelachtige vlakte omringd door heuvels tot 350 meter. Het omvat een zeer groot gebied van 50 kilometer van zuid naar noord en 36 kilometer van oost naar west met een oppervlakte van 1900 km². Architectuur en cultuur Nizjnieje Sergi is een klein provinciestadje met vrij smalle straten, parkjes en gebouwen uit de 19e eeuw. In de buurt bevinden zich een aantal natuurmonumenten als de bergen Orlov en Sjoenoet, een grot en een eikenbos. Demografie Externe links (ru) mojgorod: Нижние Серги
Nizjnije Sergi

Nizjnije Sergi (ryska Нижние Серги) är en stad i Sverdlovsk oblast i Ryssland. Den ligger floden Serga, 120 kilometer från Jekaterinburg. Folkmängden uppgår till cirka 10 000 invånare. Historia Staden grundades 1743. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, NizhniyeSergi, 27 december 2013. Noter
Нижні Серги

Нижні Серги́ (рос. Нижние Серги) — місто, центр Нижньосергинського району Свердловської області. Адміністративний центр Нижньосергинського міського поселення. Географія Місто розташоване на західному схилі Середнього Уралу, на річці Серга (притока річки Уфи) за 100 км (по автодорогах) та за 118 км (по залізниці) на північний захід від Єкатеринбургу. Залізнична станція Нижньосергинська, напрямки Чусовська-Дружинино-Бердяуш. Найменування Назва міста походить від розташування на річці Серга, визначення Нижні вказує на знаходження нижче по річці, вище за течією річки — селище Верхні Серги. Слово «Серга», як припускають, походить з мови комі: сер — «куниця» та -га з юг — «річка». Історія Місто, як і багато сучасних уральських міст, зародилося на базі металургійного виробництва. У 1743—1744 роках на землях, куплених у башкирів, Микита Демидов побудував чавуноплавильний і залізоробний завод, який 1789 року був проданий Михайлу Костянтиновичу Губіну. Населення Населення — 10336 осіб (2010, 12567 у 2002). Примітки Джерела Аркуш карти O-40-131 Михайловск. Масштаб: 1 : 100 000. Стан місцевості на 1980 р. Видання 1987 р. (рос.) Посилання На Вікімапії [Архівовано 25 серпня 2011 у WebCite]
Nóvaia Liàlia

Nóvaia Liàlia - Новая Ляля (rus) és una ciutat de l'óblast de Sverdlovsk, a Rússia. Es troba al vessant oriental dels Urals, a 245 km al nord de Iekaterinburg. Es troba a la vora del riu Liàlia, un afluent per la dreta del Sosva. Història Nóvaia Liàlia fou fundada el 1723 prop d'una foneria de coure, que tancà el 1744. El 1906 s'hi obrí una estació ferroviària en la línia de Kuixva-Serov. A començaments del segle xx la vila desenvolupà noves activitats industrials, com el tractament de fusta o la fabricació de paper. Accedí a l'estatus de possiólok (poble) el 1928 i finalment al de ciutat el 1938.
Novaja Ljalja

Novaja Ljalja (rusky Новая Ляля) je město ve Sverdlovské oblasti v Ruské federaci. Při sčítání lidu v roce 2010 měla přes dvanáct tisíc obyvatel. Poloha a doprava Novaja Ljalja leží na východní straně Uralu, na řece Ljalje, pravém přítoku Sosvy v povodí Irtyše. Od Jekatěrinburgu, správního střediska oblasti, je vzdálena přibližně 300 kilometrů severně. Ve městě je stanice železniční stanice Ljalja na trati z Kušvy do Serova uvedené do provozu v roce 1906. Dějiny Novaja Ljalja vznikla v roce 1723 v souvislosti s výstavbou měděné huti, která byla ale již roku 1744 uzavřena. Jméno Ljalja je odvozeno od jména řeky a označení Nová (Novaja) odlišuje obec od Staré Ljalji (Staraja Ljalja), což je jiná obec ležící přibližně padesát kilometrů proti proudu řeky. Samotné slovo Ljalja je z mansijštiny, kde znamená zhruba nepřátelskou řeku. Od počátku 20. století se obec stává střediskem dřevozpracujícího průmyslu a papírenství. Od roku 1938 je Novaja Ljalja městem. Kultura V rámci správního členění ruské pravoslavné církve je Ljalja součástí Serovské eparchie. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Nowaja Ljalja na německé Wikipedii.
Nowaja Ljalja

Nowaja Ljalja (russisch Новая Ляля) ist eine Stadt in der Oblast Swerdlowsk (Russland) mit 12.734 Einwohnern (Stand 14. Oktober 2010). Geographie Die Stadt liegt am Ostrand des Ural, etwa 300 km nördlich der Oblasthauptstadt Jekaterinburg, am Fluss Ljalja, einem rechten Nebenfluss der Soswa. Das Klima ist kontinental. Die Stadt Nowaja Ljalja ist Verwaltungszentrum des gleichnamigen Rajons. Nowaja Ljalja liegt an der 1906 eröffneten Eisenbahnstrecke Kuschwa (Station Goroblagodatskaja) – Serow. Die Bahnstation der Stadt heißt Ljalja. Geschichte Nowaja Ljalja entstand 1723 im Zusammenhang mit dem Bau einer in Staatsbesitz befindlichen Kupferhütte, die jedoch bereits 1744 wieder geschlossen wurde. Seit Beginn des 20. Jahrhunderts entwickelte sich der Ort zu einem Zentrum der Holzverarbeitung und Papiererzeugung. 1938 erhielt er Stadtrecht. Der Name ist vom Fluss Ljalja (mansisch für Fluss der Feinde) abgeleitet und bedeutet Neu-Ljalja (russisch nowaja, fem. für neu) im Gegensatz zu Staraja Ljalja/ Alt-Ljalja, einem Dorf etwa 50 km flussaufwärts. In Nowaja Ljalja bestand das Kriegsgefangenenlager 318 für deutsche Kriegsgefangene des Zweiten Weltkriegs. Bevölkerungsentwicklung Anmerkung: * Volkszählung (gerundet) ** Volkszählung Kultur und Sehenswürdigkeiten Im einige Kilometer nördlich gelegenen Dorf Lobwa gibt es seit 1997 ein kleines Heimatmuseum. Wirtschaft Nowaja Ljalja ist ein Zentrum der Holz- und Papierindustrie (Firmen Ljalja-les, Zellulose- und Papierkombinat). Daneben gibt es Betriebe der Lebensmittelindustrie auf Grundlage des Landwirtschaftsgebietes in der Umgebung (Kartoffeln, Gemüse, Viehwirtschaft). Einzelnachweise Weblinks Nowaja Ljalja auf mojgorod.ru (russisch)
Novaya Lyalya

Novaya Lyalya (Russian: Но́вая Ля́ля) is a town and the administrative center of Novolyalinsky District in Sverdlovsk Oblast, Russia, located on the Lyalya River, 306 kilometers (190 mi) north of Yekaterinburg, the administrative center of the oblast. Population: 12,734 (2010 census); 14,584 (2002 census); 15,681 (1989 Soviet census). History It was founded in 1723 as a settlement around a copper-melting plant (which closed by 1744). It was granted town status in 1938. Administrative and municipal status Within the framework of administrative divisions, Novaya Lyalya serves as the administrative center of Novolyalinsky District. As an administrative division, it is, together with seven rural localities, incorporated within Novolyalinsky District as the Town of Novaya Lyalya. As a municipal division, the town of Novaya Lyalya together with sixteen rural localities in Novolyalinsky District are incorporated as Novolyalinsky Urban Okrug. References Notes Sources Министерство строительства и развития инфраструктуры Свердловской области. Приказ №120-П от 21 апреля 2014 г. «Об утверждении списка административно-территориальных единиц и населённых пунктов Свердловской области». (Sverdlovsk Oblast Ministry of Construction and Infrastructure Development. Order #120-P of April 21, 2014 On Adopting the Registry of the Administrative-Territorial Units and Inhabited Localities in Sverdlovsk Oblast. ). Областная Дума Законодательного Собрания Свердловской области. Закон №85-ОЗ от 12 июля 2007 г. «О границах муниципальных образований, расположенных на территории Свердловской области», в ред. Закона №107-ОЗ от 29 октября 2013 г. «Об упразднении отдельных населённых пунктов, расположенных на территории города Ивделя, и о внесении изменений в Приложение 39 к Закону Свердловской области "О границах муниципальных образований, расположенных на территории Свердловской области"». Вступил в силу через 10 дней после официального опубликования. Опубликован: "Областная газета", №232–249, 17 июля 2007 г. (Oblast Duma of the Legislative Assembly of Sverdlovsk Oblast. Law #85-OZ of July 12, 2007 On the Borders of the Municipal Formations on the Territory of Sverdlovsk Oblast, as amended by the Law #107-OZ of October 29, 2013 On Abolishing Several Inhabited Localities on the Territory of the Town of Ivdul and on Amending the Law of Sverdlovsk Oblast "On the Borders of the Municipal Formations on the Territory of Sverdlovsk Oblast". Effective as of the day which is 10 days after the official publication.).
Novaïa Lialia

Novaïa Lialia (en russe : Новая Ляля) est une ville de l'oblast de Sverdlovsk, en Russie, et le centre administratif du raïon de Novaïa Lialia. Sa population s'élevait à 12 367 habitants en 2013. Géographie Novaïa Lialia est située sur le flanc oriental de l'Oural, à 245 km — 306 km par la route — au nord de Iekaterinbourg. Novaïa Lialia est arrosée par la rivière Lialia, un affluent de la rive droite de la Sosva. Histoire Novaïa Lialia fut fondée en 1723 près d'une fonderie de cuivre, qui ferma en 1744. En 1906, une gare ferroviaire y fut ouverte sur la nouvelle ligne Kouchva – Serov. Au début du XXe siècle, la ville développa de nouvelles activités industrielles : traitement du bois et fabrication de papier. Novaïa Lialia accéda au statut de commune urbaine en 1928, puis à celui de ville en 1938. Population Recensements (*) ou estimations de la population Notes et références Économie La principale entreprise de Novaïa Lialia est la société OAO Novolialinski TsBK (en russe : ОАО "Новолялинский ЦБК") qui fabrique du papier d'emballage, des sacs en papier et du carton. Liens externes (ru) Informations sur Novaïa Lialia (ru) Cartes topographiques Portail de la Russie Portail de la Sibérie
Novaja Ljalja

Novaja Ljalja è una città della Russia siberiana nordoccidentale (Oblast' di Sverdlovsk), situata sul fiume omonimo 306 km a nord del capoluogo Ekaterinburg; dal punto di vista amministrativo, dipende dal Novoljalinskij rajon, del quale è capoluogo. Società Evoluzione demografica Fonte: mojgorod.ru 1959: 17.800 1979: 16.900 1989: 15.700 2007: 13.500 Collegamenti esterni (RU, EN) Sito ufficiale del censimento 2002, su perepis2002.ru. URL consultato il 16 settembre 2008 (archiviato dall'url originale il 22 giugno 2020). (RU) Mojgorod.ru.
Novaja Ljalja

Novaja Ljalja (Russisch: Новая Ляля) is een Russische stad ten oosten van de Oeral op de grens van de Centrale Oeral en de Noordelijke Oeral aan de rivier de Ljalja (stroomgebied van Ob) op 306 kilometer ten noorden van Jekaterinenburg en 61 kilometer ten zuiden van Serov. Novaja Ljalja is het bestuurlijk centrum van het district Novoljalinski. Geschiedenis De plaats werd gesticht in 1723 toen er een staatskopersmelterij werd gesticht, die echter alweer werd gesloten in 1744. Vanaf het begin van de 20e eeuw werd het een centrum voor houtkapbedrijven en houtverwerkingsbedrijven en de cellulose-papierindustrie. In 1938 kreeg Novaja Ljalja de status van stad. De naam is afgeleid van de hydroniem "Ljalja" (Wogoels: "rivier van de vijanden"). Novaja (nieuw) Ljalja staat tegenover de plaats Staraja Ljalja (oud Ljalja). Economie Het belangrijkste bedrijf van Novaja Ljalja is de cellulose-papier combinatie van Novaja Ljaja (Новолялинский целлюлозобумажный комбинат) waar cellulose, papier, karton en meubels worden gemaakt. Daarnaast zijn er houtbedrijven en bevindt zich er een zuivelfabriek. In de buurt van het stadje worden graan, aardappelen en groenten verbouwd en wordt er vee gehouden. In het district bevinden zich ertslagen van alluviaal goud en platinum. Demografie Externe links (ru) mojgorod: Новая Ляля
Novaja Ljalja

Novaja Ljalja (ryska Новая Ляля) är en stad i Sverdlovsk oblast i Ryssland. Den ligger vid floden Ljalja drygt 300 kilometer norr om Jekaterinburg. Folkmängden uppgår till cirka 12 000 invånare. Historia Staden grundades 1723 när kopparbrytning påbörjats i området. Stadsrättigheter erhölls 1938. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Novaya Lyalya, 19 maj 2014. Noter
Нова Ляля

Нова Ля́ля (рос. Новая Ляля) — місто, центр Новолялинського міського округу Свердловської області. Географія Місто розташоване на річці Ляля, за 282 км від Єкатеринбургу. Населення Населення — 12734 особи (2010, 14584 у 2002). Економіка Новолялинський целюлозно-паперовий завод (раніше комбінат) Новолялинський ліспромгосп Хлібокомбінат Персоналії Криницина Маргарита Василівна (1932—2005) — українська і радянська акторка. Примітки Джерела Аркуш карти O-41-26 Новая Ляля. Масштаб: 1 : 100 000. Видання 1981 р. (рос.) Посилання На Вікімапії [Архівовано 25 серпня 2011 у WebCite]
Белоярска АЕЦ

Белоярската АЕЦ „И. Б. Курчатов“ (на руски: Белоярская атомная электростанция им. И. В. Курчатова) е атомна електроцентрала в Русия. Разположена е в Свердловска област, на около 40 km източно от град Екатеринбург. Близкото атомно градче Заречни е основано, когато започва строителството на атомната електроцентрала. Това е третата построена атомна електроцентрала в Съветския съюз. Централата разполага с четири енергоблока. Първите два са с реактори тип АМБ-100 и АМБ-200, но са спрени и са в процес по извеждане извън експлоатация. Вторите два са с реактори тип БН-600 и БН-800 и са в експлоатация, произвеждайки 16% от електроенергията в областта. Това е първата комерсиална АЕЦ в Съветския съюз, както и първата АЕЦ в страната с голяма мощност, произвеждаща промишлена електроенергия. Източници
Centrale nucléaire de Beloïarsk

La centrale nucléaire de Beloïarsk (en russe : Белоярская АЭС, Beloïarskaïa AES) est la deuxième centrale de Russie. Elle est située à Zaretchny, dans l'oblast de Sverdlovsk. Cette centrale a été la première à utiliser un réacteur à neutrons rapides (RNR) pour une production commerciale d'électricité : le BN-600. Un nouveau réacteur à neutrons rapides, le BN-800, en construction depuis juillet 2006, a été relié au réseau en 2015. La ville de Zaretchny est une ville champignon construite pour les besoins de la centrale nucléaire à laquelle on a donné le nom du district de Beloïarsk. La ville importante la plus proche est Iekaterinbourg. Description des réacteurs Les deux premiers réacteurs (modérés au graphite) ont été mis en service en 1964 et en 1967. Ces deux réacteurs du type AMB-100 et AMB-200 correspondent aux premières versions des réacteurs RBMK ; ils ont été arrêtés en 1983 et en 1989. Le réacteur BN-600, réacteur à neutrons rapides (RNR), est en service depuis 1981 avec une capacité électrique brute de 600 MW. Depuis décembre 2015, le réacteur BN-800 produit de l'électricité sur le réseau de distribution électrique, il s'agit du plus puissant réacteur à neutrons rapides en fonctionnement dans le monde. BN-800 : Historique La construction d'un nouveau réacteur à neutrons rapides plus important (dit BN-800) fut lancée en 1987, mais les travaux furent suspendus en 1988. En 1992, le président Boris Eltsine décida de le terminer, mais en raison d'un manque de financement cela ne fut pas possible. La construction avait déjà coûté environ 1000 milliards de roubles. Selon un responsable local (Michaël Bakanov cité par l'OPECST), les travaux ont été relancés en 2010, en visant une fin de construction en 2014, pour une mise en service vers 2020-2022. La durée de vie des réacteurs BN-600 était programmée pour une fermeture en 2010. Le nouveau réacteur ne pouvant être achevé avant 2014-2015 avec le financement en cours, les autorités russes ont été conduites à autoriser la prolongation de durée de vie du réacteur BN-600. Le réacteur BN-800 a été connecté au réseau en décembre 2015. Références Voir aussi Articles connexes Centrale nucléaire Industrie nucléaire Réacteur à neutrons rapides BN-600 Liens externes (en) INSP, Description du réacteur Beloïarsk Portail de l'industrie Portail de l’énergie Portail du nucléaire Portail de la Russie Portail de la Sibérie
Centrale nucleare di Belojarsk

La centrale nucleare di Belojarsk (in russo Белоярская атомная электростанция им. И. В. Курчатова?) era la seconda centrale nucleare dell'ex URSS, e rimane l'unica centrale nucleare con reattori russi di tipo diverso nello stesso sito, per questo è soprannominata "Reactor zoo". È situata vicino Zarečnyj (Oblast' di Sverdlovsk) in Russia. La città di Zarečnyj fu creata per servire la centrale il cui nome è dato dal distretto Belojarskij. La più vicina città è Ekaterinburg. A Belojarsk è attivo un reattore BN600 da 600 MW di energia elettrica ed un BN800 da 789 MW che è oggi il più grande reattore nucleare veloce autofertilizzante in servizio nel mondo. Il parco reattori di Belojarsk comprendeva anche un reattore AMB-100 (in operazione dal 1964 al 1983) e un AMB-200 (1967-1989) da 146 MW ora spenti. Nel 1977 vi fu una fusione parziale del reattore 2 che espose gli addetti a radiazioni, la riparazione richiese circa 1 anno. Onorificenze Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su centrale nucleare di Belojarsk Collegamenti esterni (EN) IAEA - Nuclear Power Reactors in the World, 2018 (PDF), su www-pub.iaea.org. (EN) IAEA - PRIS database - Nuclear Power Reactor Details - Belojarsk 1, su iaea.org. (EN) IAEA - PRIS database - Nuclear Power Reactor Details - Belojarsk 2, su iaea.org. (EN) IAEA - PRIS database - Nuclear Power Reactor Details - Belojarsk 3, su iaea.org. (EN) IAEA - PRIS database - Nuclear Power Reactor Details - Belojarsk 4, su iaea.org. Belojarsk NPP Archiviato l'11 maggio 2008 in Internet Archive., INSP programme Secondo reattore veloce autofertilizzante da costruire a Belojarsk, su bellona.no. URL consultato il 19 aprile 2012 (archiviato dall'url originale il 19 aprile 2012).
Belojarsk kärnkraftverk

Belojarsk kärnkraftverk (ryska: Белоярская АЭС) är ett kärnkraftverk i Ryssland. Byggnation påbörjades 1958 och det var det tredje kärnkraftverket som byggdes i dåvarande Sovjetunionen. Det ligger nära staden Zaretjnyj i Sverdlovsk oblast. Närmaste större stad är Jekaterinburg. De två första reaktorerna som byggdes på kärnkraftverket, togs i drift 1964 och 1967. Dessa var av typen AMB (föregångare till typ RBMK använd i Tjernobyl), uppfattades då som prototyper, och använde sig av överkritiskt tryck på vatten. De stängdes ner 1983 och 1989. Den äldre reaktor som nu är i drift är en BN-600 snabb bridreaktor, som alstrar 600 MWe. Anläggningen har tre turbiner. Dess reaktorkärna har 369 bränsleknippen, vart och ett bestående av 127 bränslestavar med en anrikningsgrad om 17-26% U235. Som jämförelse ligger en typisk anrikningsgrad hos vanliga ryska reaktorer i området 3-4% U235. BN-600 reaktorer använder flytande natrium som kylmedel. Liksom flertalet ryska kärnkraftverk saknar blocket reaktorbyggnad. 1987 började byggnadsarbeten för en större bridreaktor av typen BN-800 . Den blev kritisk år 2014 och år 2016 började kommersiell produktion av elektricitet och är i nuläget den största kommersiella snabbneutronsreaktor i drift i världen. En även större reaktor BN-1200 är planerad. Byggnation förväntas börja 2025 . Reaktorerna ägs och drivs av Rosenergoatom. Missöden och tillbud De två allvarligaste incidenterna vid Belojarsk-kraftverket drabbade de två reaktorer, som nu är avstängda. 1977 smälte hälften av bränslestavarna i ABM-200 reaktorn ner och operatörer utsattes för höga stråldoser. Reparationsarbetena tog över ett år. I december 1978 fattade samma reaktor eld, när delar av taket föll in på en av turbinernas oljetankar. Elden förstörde kablar och reaktorn kom ur kontroll. Åtta personer, som hjälpte till att säkra kylning av reaktorhärden, utsattes för förhöjda stråldoser. Närmare i tiden har det varit problem med läckage av flytande metall från kylsystemet till BN-600: I december 1992 uppstod ett läckage av radioaktivt förorenat vatten vid reaktorn. I oktober 1993 noterades en ökad koncentration av radioaktivitet i kraftverkets fläktsystem. Ett ledningsläckage i hjälpsystemet följande månad ledde till en avstängning. I januari och maj 1994 uppkom brand i kraftverket. I juli 1995 orsakade ett annat läckage av flytande natrium från kylelementen till att reaktorn stängdes av i två veckor. I december samma år noterades förändrat heliumtryck i en krets och reaktorn stängdes ned. I mars 1996 inträffade en kortslutning strax före underhållsavstängning, men reaktorn fick gå till dess. I september 2000 drabbades regionen av ett strömavbrott som påtalade dålig beredskap med dieselgenaratorernas nödförsörjning. Ett blixtnedslag i närbelägen högspänningsledning i juli 2007 riktade ytterligare uppmärksmhet på sårbarhet. Vaksamheten på radioaktiv förorening runt kraftverket har ökat och i samband med att ansträngningarna att övervaka strålningsnivåerna utökats under senare år, har flera så kallade "hotspots" upptäckts i området. Noter och referenser Externa länkar Rysslands rapport