NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Balise non directionnelle

Une balise non directionnelle (NDB) est une station radio localisée en un point identifié, et utilisée en tant qu'aide à la navigation aérienne ou maritime. Dans l'aviation, l'emploi de NDB est règlementé par l'annexe 10 de l'OACI qui spécifie que les NDB sont exploitées dans une gamme de fréquences (MF) comprises entre 190 et 1 750 kHz (en France, principalement entre 280 et 450 kHz). Ces radiobalises émettent typiquement deux ou trois lettres déterminées de l'alphabet morse à un intervalle de temps précis (toutes les 15 secondes par exemple) en modulation directe de porteuse (Classe d'émission radio A1A) ou modulation d'amplitude (A2A) par un signal audible 1 020 ou 400 Hz. La plupart émet le reste du temps une porteuse continue (non modulée N0N) permettant la localisation de la balise par radiogoniométrie avec un Radiocompas embarqué. Les antennes NDB sont polarisés verticalement et sont généralement trop courtes pour la résonance à la fréquence à laquelle elles fonctionnent - classiquement 20 m de longueur par rapport à une longueur d'onde d'environ 1000 m. Par conséquent, ces "petites" antennes nécessitent un réseau d'adaptation approprié, un boitier d'accord qui peut être constitué d'une inductance et d'un condensateur pour "accorder" l'antenne. Les antennes verticales NDB peuvent également être dotées couronnées d'une structure en forme de parapluie ou de marguerite conçue pour ajouter une charge à l'extrémité et améliorer son efficacité de rayonnement. Habituellement, un plan de masse ou un contrepoids est prévu sous l'antenne. Malgré la généralisation des systèmes de navigation VOR et GPS, les NDB continuent à être le système le plus largement utilisé dans le monde. Ce moyen de radionavigation est le plus souvent implanté en campagne, aux points clefs des régions de contrôle d'approche, comme sur un axe ILS. Les NDB ont un avantage majeur comparé aux VOR plus sophistiqués : le signal émis NDB suit la courbure de la Terre, il peut donc être capté à de plus grandes distances et à plus basse altitude. Néanmoins, le signal est affecté par les conditions atmosphériques, les terrains montagneux, la réfraction côtière et les orages, notamment sur les longues distances. Le récepteur Le système permettant la réception du signal NDB est la plupart du temps placé sous le fuselage de l'avion, il est composé d'une antenne protégée par un carénage. L'indicateur ADF se présente sous la forme d'une rose graduée de 0 à 360 degrés qui comporte une aiguille indiquant la direction de la station NDB. Voir aussi Radiocompas Radioborne Marker Références Portail de l’aéronautique Portail des télécommunications
Non-directional beacon

Il non-directional beacons, conosciuto anche con la sigla NDB, è un radiofaro non direzionale molto diffuso, assieme al VOR, e usato per la navigazione aerea strumentale (IFR) o per la radionavigazione marittima. Un tipo particolare di NDB, utilizzato nella navigazione aerea è il cosiddetto locator, con portata limitata tra le 10 e le 25 miglia nautiche e posizionato nella fase finale di una procedura di avvicinamento strumentale. Descrizione L'NDB lavora in onde medie sulle frequenze comprese tra 190 e 1750 kHz, trasmettendo un'onda continua in polarizzazione verticale, su cui si sovrappone una modulazione di ampiezza di un segnale audio, attraverso la quale lo strumento comunica il suo identificativo in codice Morse e fornisce all'aeroplano riferimenti che consentono al pilota, tramite lo strumento ADF (automatic direction finder), di risalire alla direzione di volo. Vista la banda in cui opera, le onde radio emesse da un NDB seguono la curvatura terrestre (essendo riflesse dalla ionosfera) e pertanto il segnale può essere ricevuto, anche a basse quote, a grande distanza. D'altra parte l'NDB è soggetto ad alcuni errori: effetto terreno: la presenza di rilievi (montagne, colline) riflette il segnale modificando i rilevamenti sull'ADF; effetto notte: le fluttuazioni notturne della ionosfera possono modificare i rilevamenti, soprattutto per frequenze superiori ai 350 kHz; effetto costa: le linee di costa hanno la proprietà di rifrangere le onde a bassa frequenza. Procedendo parallelamente alla costa l'ADF può presentare valori errati; effetto temporale: dato che i fulmini emettono onde radio su tutte le basse e medie frequenze, l'indicatore dell'ADF può essere temporaneamente deviato verso il temporale; effetto virata: virando si inclina il piano orizzontale dell'antenna, modificando il rilevamento. La posizione di un NDB sull'ADF è espressa in gradi rispetto alla stazione; il pilota una volta selezionata la frequenza della radioassistenza, riceve in cuffia il nominativo della radioassistenza stessa in codice Morse. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Non-directional beacon Collegamenti esterni lista NDB italiani, su iz1dff.com. Antenna in ferrite per la modifica di Non-directional beacon (NDB) 255-526,5 kHz, su youtube.com.
Non-directional beacon

Een non-directional beacon (NDB) is een radionavigatiemiddel dat wordt gebruikt bij luchtvaartnavigatie. Het bestaat uit twee delen: bakenzenders op de grond en in het vliegtuig een automatische richtingszoeker, die ADF (automatic direction finder) wordt genoemd. De bakenzender zendt rondom (niet gericht, Engels: non-directional) een radiosignaal uit op een frequentie in het LF- of MF-bereik (200 kHz - 415 kHz). Door middel van een peilontvanger kan de positie van het radiosignaal ten opzichte van het vliegtuig worden bepaald. De wijzer van een ADF geeft de richting aan waar het baken zich ten opzichte van het vliegtuig bevindt. Door de richting naar twee verschillende bakens te bepalen weet de piloot waar hij zich bevindt. De bakens zenden een twee- of drieletterige identificatie uit in morsecode; de piloot kan horen welk baken door de ADF in het vliegtuig wordt uitgepeild. De meeste NDB's kunnen tot een afstand van 25 NM met een redelijke precisie worden gepeild. Tegenwoordig worden NDB's veel minder vaak dan vroeger gebruikt als navigatiehulpmiddel op luchtroutes. De komst van VORs en GPS heeft het gebruik van NDB's naar de achtergrond gedrongen. Offshore-operaties NDB's vinden in de offshore-industrie nog ruime toepassing. Op de Noordzee zijn vele productieplatforms uitgerust met een NDB. De NDB's dienen als bakenzenders voor de navigatie van helikopters naar de talrijke productieplatforms. Sommige van deze NDB's zijn niet 24 uur per dag in werking, maar worden ingeschakeld op verzoek van een naderende helikopter. Non-directional beacons in Nederland In Nederland is door de LVNL besloten om alle op het vasteland aanwezige NDB bakens te gaan verwijderen. De kosten van het onderhoud wegen niet lange op tegen de voordelen van een grondstation ten opzichte van het gebruik van met name GPS (performance based navigation). Het volgende overzicht bevat de NDB's die zich op het Nederlandse vaste land bevinden. Met 'Identificatie' wordt de letter code bedoeld die door elk station automatisch in morse wordt uitgezonden. Locators bij Nederlandse vliegvelden Een locator is een NDB die dienstdoet als navigatiehulpmiddel voor het aanvliegen van een landingsbaan. Een locator staat (vrijwel) altijd recht voor een landingsbaan opgesteld, op een afstand van maximaal 10 NM van het begin van de baan. Een locator heeft een tweeletterige identificatie die in morsecode wordt uitgezonden. De reikwijdte van het signaal is zo'n 15 NM. Locators staan niet bij elk vliegveld opgesteld. Hieronder zijn de Nederlandse vliegvelden vermeld die landingsbanen met locators hebben. Met 'Identificatie' wordt de tweeletterige code bedoeld die door elk station automatisch in morse wordt uitgezonden. Eerder kenden Nederlandse vliegvelden onder andere ook de volgende locators:
Radiolatarnia bezkierunkowa

Radiolatarnia bezkierunkowa, NDB (ang. non-directional beacon) – naziemny nadajnik radiowy o charakterystyce bezkierunkowej, pracujący w zakresie częstotliwości 190–1750 kHz (fale od długich do średnich), zwykle z rastrem 1 kHz, wykorzystywany w systemie radionawigacji lotniczej. Radiolatarnie umieszcza się najczęściej na osi pasa lotniska, kilka kilometrów przed jego progiem. Radiokompas ADF (ang. Automatic Direction Finder) zainstalowany na pokładzie statku powietrznego, po dostrojeniu do częstotliwości wybranej radiolatarni, wskazuje na nią kąt kursowy. Kierunkowa antena ramowa radiokompasu ustawiana jest na najsłabszy sygnał, co wynika z ostrzejszego minimum niż maksimum charakterystyki kierunkowej anteny, w stosunku do anteny dookolnej. Sygnał nadawany przez radiolatarnię zawiera znak identyfikacyjny, złożony zwykle z jednego do trzech znaków alfabetu Morse’a, który powtarzany jest co kilka-kilkanaście sekund. Na terenie Europy ten sam znak nie powinien być używany częściej niż jeden raz. Fala nośna jest zmodulowana amplitudowo (modulacja A2A) tonem o częstotliwości 1020 Hz (w starszych radiolatarniach również 400 Hz) przy głębokości modulacji do 95%. Moc nadajnika jest zwykle rzędu kilkudziesięciu watów, dlatego zasięg radiolatarni przy powierzchni ziemi może nie przekraczać kilkudziesięciu kilometrów, jednak na większych wysokościach, z uwagi na brak przeszkód i zakłóceń, jest on wielokrotnie większy. Radiolatarnie NDB zwykle umieszczane były parami na przedłużeniu osi pasa startowego (dalsza i bliższa radiolatarnia NDB). System ten, przy wykorzystaniu dwóch radiokompasów ADF na pokładzie samolotu, umożliwiał bardziej precyzyjne podejście niż w przypadku tylko jednej radiolatarni. Z uwagi na istnienie bardziej precyzyjnych form podejścia do lądowania IFR (VOR/DME, ILS) system NDB odgrywa obecnie w lotnictwie komunikacyjnym coraz mniejsze znaczenie i nie instaluje się nowych radiolatarni NDB, utrzymując jedynie te istniejące. Ich funkcje przejmują bardziej uniwersalne i znacznie dokładniejsze radiolatarnie VOR. Radiolatarnie bezkierunkowe, poza wykorzystaniem w nawigacji lotniczej, są także popularne wśród radioamatorów zajmujących się odbiorem dalekich stacji. W tym celu stosowane są specjalne odbiorniki i anteny, co przy sprzyjających warunkach propagacyjnych umożliwia rejestrację sygnałów radiolatarni NDB oddalonych nawet o kilkanaście tysięcy kilometrów. Odbiór pobliskich radiolatarni jest możliwy za pomocą zwykłego odbiornika radiofonicznego wyposażonego w antenę ferrytową i obejmującego częstotliwość pracy NDB. Zobacz też Radiolatarnia System lądowania na dwie radiolatarnie NDB Uwagi Przypisy Bibliografia Urządzenia i systemy telekomunikacji lotniczej rodz. 4 (opr. Andrzej Sukiennik), Urząd Komunikacji Elektronicznej Marek Żebrowski. Loty według przyrządów. WKiŁ 1971. Linki zewnętrzne NDB i radiokompasy. heading.pata.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-24)]. Informacje o radiolatarniach w serwisie Polska AM Nawigacja NDB. aviation.home.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-12)]. Aktualna baza danych rejestrowanych sygnałów NDB (ang.)
Radiofarol não direcional

Um radiofarol não direcional, comumente referido pela abreviatura NDB, do inglês non-directional beacon, é um radiotransmissor instalado em uma posição geográfica fixa e conhecida, que emite sinais de radiofrequência nas bandas de LF, MF ou menos comumente UHF. A denominação "não direcional" decorre do fato de o NDB emitir sinais de rádio em todas as direções (transmissão "circular" ou "em 360 graus"), classificando o NDB como um tipo de "radiofarol circular". Descrição A emissão contínua desses sinais permite que indivíduos, edificações e veículos, desde que dotados de um rádio-receptor (fixo, no caso de edificações, ou móvel, no caso de indivíduos e veículos), consigam em terra, água ou ar, identificar o NDB, localizá-lo geograficamente e utilizá-lo como referência para orientação. Tal qual uma bússola magnética comum aponta para o polo norte magnético da Terra, o rádio-receptor dos sinais do NDB funciona como uma espécie de "rádiobússola", que uma vez sintonizada em um equipamento emissor, passa a apontar para sua localização. Este sistema é denominado radiogoniometria. O formato mais comum dos sinais radiogoniométricos consiste na emissão de uma portadora de onda longa contendo sinais radiotelegráficos (em geral código Morse), codificando grupos de letras que compõem o prefixo designador de um local ou estação. O sinal dos NDB é captado e decodificado por um radiogoniômetro ("radiobússola") conhecido como ADF (do inglês Automatic Direction Finder, ou seja; "Detector Automático de Direção" ou "Determinador Automático de Direção"). Os radiofaróis não direcionais, apesar do aparecimento dos equipamentos de navegação eletrônica (como GPS e GLONASS), ainda são bastante utilizados face às distorções ou blackouts que ocorrem em equipamentos que emitem sinais acima da ionosfera. Sua principal utilização é para a navegação aérea, sendo comum a instalação de estações NDB nas proximidades de aeródromos e em pontos específicos ao longo das aerovias mais utilizadas. Como serviço adicional, está a ser adicionado ao sinal dos radiofaróis não direcionais a informação corretora dos sinais dos sistemas de navegação por satélite, o que permite a utilização dos NDB em modo diferencial e em muito melhora a confiabilidade e precisão desses equipamentos. O NDB foi o primeiro dispositivo de rádio-orientação a surgir na aviação, aproximadamente em 1923. É considerado um auxílio-rádio à navegação aérea e um dos precursores da navegação IFR. Uma limitação tecnológica do NDB está relacionada às interferências que o seu sinal radioelétrico pode sofrer pelo efeito noturno, pelas diferenças de relevo ou pelas condições atmosféricas e marítimas, que podem atenuar ou desviar seus sinais e, com isto, fazer com que a localização do NDB seja informada incorretamente nos rádio-receptores (radiogoniômetros) dos usuários (indivíduos, aeronaves, embarcações, edificações contendo estações de rádio etc.). Ver também VOR DME Navegação aérea Navegação marítima Notas Referências Ligações externas Simulador online gratuito de VOR e ADF
Каменск Уралски

Каменск Уралски (на руски: Каменск-Уральский) е град на областно подчинение в Свердловска област, Русия. Населението на града през 2014 година е 171 483 души. История Селището е основано през 1682 или 1701 година, получава статут на град през 1935 година. Имената му са Каменский завод и Каменск до 1940 г. Източници
Kàmensk-Uralski

Kàmensk-Uralski - Каменск-Уральский (rus) és una ciutat de l'óblast de Sverdlovsk, a Rússia. Es troba a la confluència dels rius Kamenka i Isset. Història S'hi creà una foneria el 1700 a l'emplaçament de la vila actual, que esdevingué una manufactura de canons el 1701 sota l'impuls de Pere el Gran. Kàmensk quedà connectada per ferrocarril el 1885. El 1928 aconseguí l'estatus de possiólok (poble), i el de ciutat el 1935, quan passà a dir-se Kàmensk-Uralski. El 1939 passà dels 51.000 habitants, i s'hi instal·là una fàbrica d'alumini. La població cresqué ràpidament durant la Segona Guerra Mundial per l'evacuació de moltes fàbriques cap a l'est, com fàbriques de tubs d'acer, que fugien de les zones ocupades pels nazis.
Kamensk-Uralskij

Kamensk-Uralskij (rusky Ка́менск-Ура́льский) je město ve Sverdlovské oblasti v Ruské federaci. Při sčítání lidu v roce 2010 mělo 174 689 obyvatel. Poloha Kamensk-Uralskij leží východně od Středního Uralu při ústí řeky Kamenky do Isetě v povodí Obu. Od Jekatěrinburgu, správního střediska oblati, je Kamensk-Uralskij vzdálen 100 kilometrů na jihovýchod. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kamensk-Uralski na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kamensk-Uralskij na Wikimedia Commons
Kamensk-Uralskij

Kamensk-Uralskij (russisk: Каменск-Уральский, tr. Kamensk-Uralskij) er en by i Sverdlovsk oblast i Urals føderale distrikt i Den Russiske Føderation. Byen ligger omkring 115 km sydøst for Jekaterinburg og har 160.312 (2025) indbyggere. Geografi Kamensk-Uralskij ligger i lavlandet på de østlige skråninger af det centrale Ural på grænsen til Sibirien, ved sammenløbet af floderne Kamenka og Iset, 114 km sydøst for Jekaterinburg. Floden Iset deler byen i to administrative distrikter: Sinarsky og Krasnogorsk. Inden for bygrænsen udmunder Kamenka i Iset, og danner en mindre sø ved sammenløbet. Derudover danner Kamenka opstrøms Kamenskijsøen. Byens længde fra nord til syd er ca. 27 km, fra vest til øst 15 km. Byens areal er 144 km². Kamensk-Uralskij ligger 160 moh. Terrænet er en lidt dissekeret slette. Inden for byen er Volkov Reservoir, Mazula-søen og stenbrud i Silikatnom. Kamensk-Uralskij er et af de ti største jernbaneknudepunkter i Rusland. Vejene Serov-Tjeljabinsk og P354 Jekaterinburg-Kurgan krydser her og udgangpunkt for hovedfærdselsåren P351 Jekaterinburg-Tjumen. Klima Kamensk-Uralskij har tempereret fastlandsklima. Om vinteren påvirkes vejret af det sibiriske højtryk, der medfører stabilt frostvejr. Hyppige indtrængen af kolde luftmasser fra nord og varme fra syd observeres, der er forbundet med vejrforandringer. Om sommeren medbringer luftmasser fra Barentshavet og Karahavet ofte koldt vejr. Den gennemsnitlige årlige temperatur er +2,4 °C, den gennemsnitlige temperatur i den varmeste måned, juli, er 19,3 °C, og den koldeste måned, januar, er -13,5 °C. Den gennemsnitlige årlige nedbør er 467 mm. Størstedelen af nedbøren, 350 mm, falder i årets varme periode. Historie Kamenskij Zavod blev grundlagt i slutningen af 1600-tallet som en bosættelse knyttet til et jernstøberi. I de første to århundreder var støberiet kendt for sine kanoner. Første skole åbnede i Kamensk i 1724. Jernstøberiet blev genopbygget i 1825-1829. Jernbanetrafik startede den 6. december 1885. Det første bibliotek blev åbnet i 1899. Samtidig med udvidelsen af transportforbindelserne blev store metallurgiske industrier etableret i 1930'erne. I 1934 oprettedes Sinarskij-rørfabrik og i september 1939 idriftsattes Ural-aluminiums fabrik. Aluminiumsfabrikken var den vigtigste i Sovjetunionen under Anden Verdenskrig. Kamensk fik bystatus i 1935 og omdøbt til Kamensk-Uralskij i 1940. Befolkningsudvikling Note: Data fra folketællinger (1926 afrundet) Referencer Eksterne henvisninger
Kamensk-Ouralski

Kamensk-Ouralski (en russe : Каменск-Уральский) est une ville de l'oblast de Sverdlovsk, en Russie. Sa population s'élevait à 169 929 habitants en 2017. Géographie Kamensk-Ouralski est située au confluent des rivières Kamenka et Isset, dans le bassin de l'Ob, à 93 km au sud-est de Iekaterinbourg et à 1 504 km à l'est de Moscou. Au sud de la ville se trouve le cratère de Kamensk d'un diamètre de 25 km, mais non visible depuis la surface. Histoire Une fonderie, créée en 1700 à l'emplacement de la ville actuelle, devient une manufacture de canons en 1701, sous l'impulsion de Pierre le Grand. Kamensk est desservie par le chemin de fer à partir de 1885. En 1928, Kamensk accède au statut de commune urbaine, puis à celui de ville en 1935 : elle prend alors le nom de Kamensk-Ouralski. Sa population atteint 51 000 habitants en 1939 ; une usine d'alumine est installée la même année. La population croît fortement pendant la Seconde Guerre mondiale en raison de l'évacuation de plusieurs usines, comme l'usine de tubes d'acier, depuis les régions occupées par l'Allemagne nazie. Population Recensements (*) ou estimations de la population Économie Les principales entreprises de la ville sont : OAO Sinarski troubny zavod (en russe : ОАО "Синарский трубный завод") : usine fondée en 1934, tubes d'acier, alliages de titane, pièces moulées. L'entreprise fait partie du groupe TMK. [1] OAO Kamenski-Ouralski zavod OTsM (ОАО "Каменск-Уральский завод ОЦМ") : métaux non ferreux. OAO Kamenski-Ouralski metallourguitcheski zavod (ОАО "Каменск-Уральский металлургический завод") : produits laminés, tubes soudés en alliages d'aluminium et d'acier, tubes de forage, barres, fil de fer. Ouralski aliouminievy zavod (ОАО "Уральский алюминиевый завод") : acier, acier électrique, aluminium de première fusion, alumine, silicium, etc. Références Viktor Rashchupkin (1950-), champion olympique du lancer du disque en 1980. Notes et références Liens externes (ru) Informations sur Kamensk-Ouralski (ru) Cartes topographiques Portail de la Russie Portail de la Sibérie
Kamensk-Ural'skij

Kamensk-Ural'skij è una città della Russia siberiana estremo occidentale (Oblast' di Sverdlovsk), situata nell'estrema parte meridionale della oblast', alla confluenza dei fiumi Kamenka e Iset', 100 km a sud del capoluogo Ekaterinburg; dal punto di vista amministrativo dipende direttamente dalla Oblast', ed è capoluogo del distretto omonimo. Società Evoluzione demografica Fonte: mojgorod.ru 1926: 5.000 1939: 50.900 1959: 141.000 1979: 187.400 1989: 207.800 2007: 181.600 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kamensk-Ural'skij Collegamenti esterni (RU, EN) Sito ufficiale del censimento 2002, su perepis2002.ru. URL consultato il 13 settembre 2008 (archiviato dall'url originale il 19 luglio 2011). (RU) Mojgorod.ru.
Kamieńsk Uralski

Kamieńsk Uralski (ros. Каменск-Уральский) – miasto w Rosji, w obwodzie swierdłowskim, u wschodniego podnóża Uralu, przy ujściu Kamienki do Isetu (dorzecze Obu). Około 166 tys. mieszkańców (2020). Klimat jest umiarkowany kontynentalny. Długoterminowa średnia roczna temperatura 2,6 °C, średnia temperatura najcieplejszego miesiąca (lipiec) 23,9 °C, a najzimniejszego miesiąca (stycznia) –16,2 °C. Wiatry są północno-zachodnie, zachodnie i południowo-zachodnie. Średnia roczna opadów wynosi 467 mm. Większość opadów przypada na okres letni (350 mm). W mieście rozwinął się przemysł maszynowy, materiałów budowlanych, spożywczy oraz hutniczy. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Portal
Kamensk-Uralski

Kamensk-Uralski (russo: Каменск-Уральский) é uma cidade no oblast de Sverdlovsk, Rússia, localizada na confluência dos rios Kamenka e Iset (bacia do Ob). Evolução demográfica: 174 689 (censo 2010); 186 153 (censo de 2002); 207 780 (censo de 1989); 173 000 (censo de 1972); 51 000 (censo de 1939). Esporte A cidade de Kamensk-Uralski é sede do Estádio Cosmos Sinara e do FC Trubnik Kamensk-Uralski, que joga no [[Campeonato Russo de Futebol] Ver também Demografia da Rússia Referências Ligações externas «Página oficial»
Каменск Ураљски

Каменск Ураљски (рус. Каменск-Уральский) град је у Русији у Свердловској области. Према попису становништва из 2010. у граду је живело 174.710 становника. Становништво Према прелиминарним подацима са пописа, у граду је 2010. живело 174.710 становника, 11.443 (6,15%) мање него 2002. Види још Списак градова у Русији Референце Спољашње везе Званични веб-сајт
Каменськ-Уральський

Ка́менськ-Ура́льський (рос. Каменск-Уральский) — місто, центр Каменськ-Уральского міського округу Свердловської області. Географія Місто розташоване у місці злиття річок Каменки та Ісеті, за 100 кілометрів на південний схід від Єкатеринбургу. Історія Місто засноване одночасно із першим металургійним заводом за наказом Петра І 1701 року. Металургія є основою економіки міста і по сьогоднішній день. Населення Кам'янськ-Уральський — третє за чисельністю місто Свердловської області. Населення — 174689 осіб (2010, 186153 у 2002). Відомі люди В поселенні народилися: Ельський Іадор Олександрович (1906—?) — російський актор. Кравченко Михайло Федорович (1952—2011) — радянський мотогонщик. Протопопов Євген Сергійович (1926—2003) — український художник. Устьянцев Михайло Олександрович (нар. 1992) — російський хокеїст. Примітки Джерела Аркуш карти O-41-124 Каменск-Уральский. Масштаб: 1 : 100 000. Стан місцевості на 1985 р. Видання 1986 р. (рос.) Посилання На Вікімапії [Архівовано 25 серпня 2011 у WebCite] Офіційний сайт [Архівовано 13 квітня 2021 у Wayback Machine.] Міський інтернет-портал «Сучасний Кам'янськ-Уральський» [Архівовано 14 грудня 2018 у Wayback Machine.] Міський незалежний інтернет-портал «Моє Місто 66»
Khaybatovo

Khaybatovo (Russian: Хайбатово; Bashkir: Һәйбәт, Häybät) is a rural locality (a village) in Urgalinsky Selsoviet, Belokataysky District, Bashkortostan, Russia. The population was 143 as of 2010. There are 3 streets. Geography Khaybatovo is located 51 km southeast of Novobelokatay (the district's administrative centre) by road. Morozovka is the nearest rural locality. References