NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Isla Sverdrup

La isla Sverdrup o Svordrup (del ruso: Остров Свердрупа) es una isla aislada en la región meridional del mar de Kara. Esta isla está cubierta con vegetación de tundra. Se encuentra a 120 km al norte de Dikson en la costa de Siberia. La tierra más cercana son las islas del Instituto Ártico, alrededor de 90 km al noreste. Esta isla tiene una amplia bahía que se abre al oeste. Su longitud es de 15 km y su máxima anchura de 10 km. El mar que rodea la isla Sverdrup está cubierta por bancos de hielo con algunas polinias en el largo invierno y hay muchos témpanos de hielo incluso en el verano. Esta isla rusa no debe confundirse con la islas Sverdrup, un archipiélago en las islas de la Reina Isabel septentrionales, en Nunavut, Canadá. Ambas, sin embargo, recibieron su nombre del mismo explorador polar, el capitán Otto Sverdrup. Administración La isla Sverdrup pertenece a la división administrativa del krai de Krasnoyarsk de la Federación Rusa. También forma parte de la Gran Reserva Natural del Ártico, la mayor reserva natural de Rusia y una de las más grandes del mundo. Referencias Ubicación Reserva Natural Breeding conditions for waders in Russian tundras in 1993 P.S. Tomkovich Véase también Mar de Kara
Île Sverdrup

L'île Sverdrup est une île isolée dans la partie méridionale de la mer de Kara, à environ 120 km au nord de l'île Dikson. Elle est couverte de toundra. Elle a été baptisée par l'explorateur norvégien Fridtjof Nansen, au cours de l'expédition Fram, qui lui a donné le nom d'Otto Sverdrup, capitaine du navire. Notes et références Liens externes Portail des îles Portail de l’Arctique Portail de la Sibérie
Isola di Sverdrup

L'isola di Sverdrup (in russo Остров Свердрупа, ostrov Sverdrupa) è un'isola russa bagnata dal mare di Kara. Amministrativamente appartiene al distretto di Tajmyr del Territorio di Krasnojarsk, nel Circondario federale della Siberia. Non va confusa con le isole Sverdrup, che si trovano nel Nunavut, in Canada. Geografia L'isola è situata nella parte centro-meridionale del mare di Kara, circa 120 km a nord della cittadina di Dikson, sulla costa siberiana, e a 90 km dalle isole dell'Istituto Artico. Fa parte della Riserva naturale del Grande Artico. L'isola ha una lunghezza di 15 km e una larghezza di 10 km. La superficie è di 47 km². La parte centrale è collinare e raggiunge i 33 m s.l.m. ma, ai bordi della zona e lungo le coste, il territorio diventa sabbioso e piatto. Nella parte occidentale si apre un'ampia baia. Flora e fauna Il territorio è coperto da vegetazione tipica della tundra, ovvero da muschi e licheni. La fauna è composta da volpi artiche e lemming; tra gli uccelli, sono presenti alcuni caradriiformi come il piovanello pancianera. Storia L'isola fu scoperta da una spedizione norvegese nel 1893 e fu dedicata all'esploratore polare norvegese Otto Sverdrup. Note Voci correlate Isole russe dell'Artico Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su isola di Sverdrup Collegamenti esterni Mappa nautica russa S-44-XIII,XIV - Area nel 1956.
Wyspa Sverdrupa

Wyspa Sverdrupa (ros. Остров Свердрупа) – bezludna wyspa na Morzu Karskim, należąca do Rosji. Wyspa została nazwana na cześć Ottona Sverdrupa, norweskiego polarnika. Geografia Wyspa znajduje się na Oceanie Arktycznym na Morzu Karskim. Znajduje się 120 km od Dikson, natomiast najbliższym lądem są Wyspy Instytutu Arktycznego znajdujące się 90 km na północny wschód. Wyspa posiada dużą zatokę, otwartą w stronę zachodnią. Najwyższy punkt na wyspie sięga 33 m n.p.m., a cała wyspa ma powierzchnię 70 km². Klimat Na wyspie panuje klimat polarny. Morze otaczające wyspę jest pokryte lodem. Średnia temperatura w lipcu sięga do 3,4 °C, natomiast w styczniu do –28 °C. Co roku jest ok. 20–30 dni bez mrozu. Roczna suma opadów wynosi ok. 200–300 mm na km². Flora i fauna Na wyspie nie ma dużej roślinności z powodu trudnych warunków klimatycznych, porasta ją tundra. Zidentyfikowano na niej 34 taksony roślin naczyniowych, 33 gatunki mszaków i 27 gatunków porostów. Ssaki są reprezentowane na wyspie przez lemingi syberyjskie oraz przez lisa polarnego. Na wyspie można spotkać również biegusa zmiennego i siewkowe. Historia Wyspa została odkryta 18 sierpnia 1893 roku podczas jednej z ekspedycji, którą przewodniczyli Fridtjof Nansen i Otto Sverdrup. Na cześć drugiego odkrywcy nazwano wyspę. W sierpniu 1933 po raz pierwszy na wyspę dotarły sowieckie lodołamacze Sibiriakow i Russanow. Administracja Wyspa leży w Kraju Krasnojarskim w Federacji Rosyjskiej. Jest częścią Wielkiego Rezerwatu Arktycznego, największego w Rosji i jednego z największych na świecie. Zobacz też Wyspy Rosji Lista wysp świata według powierzchni Przypisy
Ilha Sverdrup

A ilha Sverdrup ou ilha Svordrup (em russo: Остров Свердрупа) é uma ilha isolada na região sul do mar de Kara. Fica a 120 km a norte de Dikson, na costa da Sibéria. A terra mais próxima são as ilhas do Instituto Ártico, a cerca de 90 km a nordeste. A ilha é coberta por tundra e vegetação. e tem uma baía extensa virada para oeste. Tem cerca de 15 km de comprimento e uma largura máxima de 10 km. O mar que circunda a ilha está coberta por bancos de gelo e tem a presença de polínias no Inverno. Administração A ilha Sverdrup pertence a divisão administrativa de Krasnoyarsk Krai da Rússia. Também faz parte da Reserva Natural do Grande Estado do Árctico – a maior reserva natural da Rússia e uma das maiores do mundo. Ligações externas (em inglês) Dolgano-Nenetskiy Location. worldcitydb.com (em russo) Nature Reserve. bigarctic.ru (em inglês) P.S. Tomkovich (1998). «Breeding conditions for waders in Russian tundras in 1993» (PDF). Int. Wader Studies. 10: 124–131
Остров Свердрупа

Остров Свердрупа или Свердруп — остров в южной части Карского моря. Принадлежит России, административно относится к Красноярскому краю. Назван в ходе норвежской полярной экспедиции в 1893 году в честь норвежского полярного исследователя Отто Свердрупа. Расположенный на острове мыс Ивана назван в честь советского топографа Ивана Яковлевича Воронцова (1909—1958). Длина 15 км, ширина до 10 км. Центральные районы острова — слабо всхолмлённая равнина с максимальной отметкой 33 м. По окраинам низкие песчаные косы. Покрыт тундровой растительностью. Вдоль побережий, а местами во внутренних районах острова — незакреплённые пески. В западной части острова двумя песчаными косами образована большая лагуна защищённая от ветров, но не пригодная для стоянки судов по причине недоступности входа и мелководности. Остров находится в 120 км к северу от посёлка Диксон. Ближайшая суша — острова Арктического института, находятся в 90 км к северо-востоку. Остров Свердрупа входит в Большой Арктический заповедник. Фауна представлена леммингами, песцами; среди птиц — ржанкообразные, чернозобики. История исследования Остров Свердруп был открыт 18 августа 1893 года во время первой экспедиции на шхуне «Фрам». Участники плавания не высаживались на берег и приблизительно определили координаты острова. В сентябре 1915 года барк «Эклипс» под командованием Свердрупа села на мель в 3—4 милях к востоку от острова, в ходе проведения поисков пропавших арктических экспедиций Владимира Русанова и Георгия Брусилова. Экипаж с большим трудом смог самостоятельно снять судно с мели. В 1930—1931 годах остров наблюдался с воздуха во время ледовой разведки в Карском море. С самолётов «Комсеверпуть-2» и «Комсеверпуть-3» были выполнены первые зарисовки его очертаний, а также высказано предположение о формировании острова из илисто-песчаных отложений Обь-Енисейского течения. 8 августа 1932 года к острову подошли ледокольные пароходы «Александр Сибиряков» и «Владимир Русанов». Члены экипажей провели астрономические и магнитные наблюдения, уточнили координаты острова, выполнили геологические исследования и глазомерную съёмку местности, построили астропункт. На основе собранных материалов Яков Гаккель составлил первую карту острова. Примечания Комментарии Источники Топографические карты Лист карты S-44-XIII,XIV о. Свердруп. Масштаб: 1 : 200 000. Указать дату выпуска/состояния местности.
Por-Bajin

Por-Bajin (Por-Bajing, rus: Пор-Бажын, tuvinià: Пор-Бажың) és el nom d'unes ruïnes en una illa d'un llac a dalt de les muntanyes del sud de Tuvà (Federació Russa). El nom Por-Bajin es tradueix del tuvinià com "casa d'argila". Les excavacions suggereixen que va ser construït com un palau de l'imperi Uigur al segle viii, convertit a un monestir maniqueu abandonat després d'una ocupació curta, i finalment destruït per un terratrèmol i foc subsegüent. Els seus mètodes de construcció mostren que Por-Bajin va ser construït seguint la tradició arquitectònica xinesa Tang. Ubicació i descripció Por-Bajin ocupa una illa petita dins Llac Tere-Khol, aproximadament a 2,300 m sobre el nivell del mar a les muntanyes Sengelen al sud Siberia. La ubicació és 8 quilòmetres (5.0 mi) a l'oest del poble de Kungurtuk al sud-oest de la República de Tuva (Federació russa), proper a la frontera russa amb Mongòlia. Les parets tanquen una àrea rectangular de 215 per 162 metres (705 ft × 531 ft), orientat d'est a oest i cobrint gairebé l'illa sencera. L'interior es divideix en dos grans patis, un d'edifici central, i una cadena de patis petits al llarg de les parets nord, oest i sud. Les parets occidental i oriental estan relativament ben conservades. La porta principal, amb torres està localitzada al mig de la paret oriental. Història de recerca i identificacions Por-Bajin és conegut des del segle xviii, i va ser explorat el 1891 per primer cop. Entre el 1957–1963, l'arqueòleg rus S.I. Vajnstejn va excavar diverses àrees del lloc. El treball de camp a gran escala va ser emprès entre el 2007 i el 2008 per la Fortress Por-Bajin Foundation, amb becaris i científics de l'Acadèmia russa de Ciències, el Museu Oriental Estatal, i la Universitat Estatal de Moscou. Des del final del segle xix, Por-Bajin ha estat associat als Uyghurs a causa de la seva ubicació, la data del descobriment, i la semblança amb el palau de Karabalgasun, la capital dels Uigurs. Vajnstejn Va identificar Por-Bajin com a ‘palace .. at the well' construït, segons les inscriptions rúniques de la pedra de Selenga, per Khagan Moyanchur (també conegut com a Bayanchur Khan, 747-759 dC), després de la seva victòria sobre tribus locals el 750 dC. Moyanchur Va implicar a l'Uyghur Khaganate en lluites de poder intern dins de la Xina, i es va casar amb una princesa xinesa. Altres identificacions del lloc van incloure una fortalesa, un monestir, un lloc ritual, i un observatori astronòmic; aquests es troben en la literatura més vella publicada abans de la conclusió del treball de camp modern del 2008. Referències
Por-Bazjyn

Por-Bazjyn (russisk: Пор-Бажын, tr. Por-Bazjyn) er ruinerne af et af de 17 befæstningsværker, der blev opført af den uighuriske khagan Bayanchur Khan langs floden Chemtsjik i midten af 700-tallet. Fortet ligger på en ø i den sydvestlige del af Tere-Khol i det, der i dag er den russiske republik Tyva nær grænsen til Mongoliet. Eksterne henvisninger Flere fotos Arkiveret 17. marts 2011 hos Wayback Machine
Por-Baschyn

Por-Baschyn (russisch Пор-Бажын) ist ein nahezu rechteckiges Ruinengelände auf einer Insel im 1300 m hoch gelegenen See Tere-Chol im Koschuun (Rajon) Tere-Cholski in der Republik Tuwa im Föderationskreis Sibirien im asiatischen Teil Russlands, etwa 40 km von der Grenze zur Mongolei entfernt. Es wird dem Uigurischen Kaganat zugeordnet und auf das achte nachchristliche Jahrhundert datiert. Bedeutung Es wird vermutet, dass die Anlage als manichäisches Kloster errichtet wurde. Im Jahr 2020 wurde mittels Radiokarbondatierung von Holzfundstücken das Jahr 777 als Baujahr bestimmt. Zu dieser Zeit herrschte Tengri Bögü Khan im Reich der Uiguren. Anlage Die 215 × 162 m große Anlage mit labyrinthartiger innerer Mauerstruktur bedeckt fast die gesamte Fläche der Insel, auf der sie liegt. Sie ragt noch bis zu 12 m Höhe auf. Die Außenmauern sind über 10 m dick. Die Gebäude waren aus Lehmziegeln errichtet. Einzelnachweise Weblinks Bericht in Tuwa-online, August 2008 (englisch)
Por-Bažyn

Por-Bažyn (in russo Пор-Бажын?) è un sito archeologico in cui sono visibili le rovine di un edificio, sulla funzione del quale gli studiosi non concordano. Ubicato su un'isola del lago Tere-Chol' in Siberia, appartiene amministrativamente alla Tuva, una delle Repubbliche federali della Federazione Russa. In lingua tuvana, Por-Bažyn significa "casa di terracotta". Si ritiene, sulla base della datazione di alcuni oggetti rinvenuti nel sito, che la struttura sia stata costruita nell'VIII secolo, durante il Kaghanato uiguro. Secondo Istvan Fodor, del Museo nazionale ungherese, la sua funzione è difficilmente determinabile perché le tracce di attività umana che è stato possibile rilevare sono esigue. Tra le teorie avanzate ci sono quelle di una fortezza, di un palazzo, di un monastero e di un osservatorio astronomico. È anche possibile che la struttura sia stata abbandonata prima del suo completamento, a causa della scarsa familiarità dei costruttori con il permafrost. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Por-Bažyn
Por-Bazjyn

Por-Bazjyn (Russisch: Пор-Бажын; Por-Bazjyn; Toevaans voor "kleihuis") is de benaming voor de ruïne van een van de zeventien stenen forten die de Oeigoerse grootkan Bajantsjoer liet bouwen in de vallei van de rivier de Chemtsjik rond het midden van de achtste eeuw na zijn overwinning op stammen uit de Sajan in 756. Het is gelegen op een hoogte van 1300 meter op een eiland in het zuidwesten van het Tere-Cholemeer in de kozjuun Tere-Cholski in het uiterste zuidoosten van de Russische autonome republiek Toeva in de buurt van de grens met Mongolië. Het rechthoekige fort meet 211 bij 158 meter, is opgebouwd uit bakstenen van klei en kent een labyrintachtige interne muurstructuur. In het centrale deel was een paleis gelegen op een verhoogd platform. In de bouwstijl zijn invloeden uit Sogdië zichtbaar. Het fort had muren van 10 meter hoog en had met een permanent garnizoen, dat de bronnen van de Jenisej moest bewaken tegen invallen vanuit het noorden. Volgens sommige theosofen zou het de noordelijke poort naar het mythische Shambhala-heiligdom in de Gobi zijn. Rond 840 werd het rijk der Oeigoeren echter alsnog overlopen door de Kirgiezen uit het noorden. In 2007 werd een Russische onderzoeksexpeditie naar het fort georganiseerd. Externe link (ru) Website over het fort Onderzoekers achterhalen bouwjaar mysterieus middeleeuws complex in Siberië
Por-Bażyn

Por-Bażyn – ruiny twierdzy z VIII wieku, położone na wyspie na jeziorze Tierie-Chol w południowej części Tuwy. W latach 60. XX wieku wykopaliska prowadził prof. Sewian Izraelewicz Wajnsztajn. Twierdzę przypisuje się chińskiej dynastii Tang. Jej opis pojawia się w książce Ferdynanda Ossendowskiego. Przypisy
Por-Bazhyn

Por-Bazhyng (em russo: Пор-Бажың) é uma estrutura em ruínas atribuída ao Canato Uigur. Fica numa ilha no meio do lago Tere-Khol, na República de Tuva, na Rússia. O nome Por-Bazhyng provém da língua tuviniana e significa "casa de barro". Supõe-se que a estrutura terá sido construída por volta do século VIII, de acordo com a datação de objetos encontrados na ruína. Segundo István Fodor do Museu Nacional Húngaro, a identificação do propósito da estrutura é obscuro, porque são poucas as provas da atividade humana no local. Há teorias de que seria uma fortaleza, um palácio, um mosteiro, e um observatório astronómico. É possível, segundo Dmitriy Subetto, do Departamento de Geografia Física da RGPU, que a estrutura tenha sido abandonada antes de ficar completa, devido ao desconhecimento dos contrutores relativamente ao permafrost. A escavação no local continua a ser feita, e o responsável Tigran Mkrtich avança que a estrutura terá sido construída por volta de 757 Entre os objetos há estelas de barro com impressões de pés humanos e desenhos coloridos no gesso do palácio.. Na, verdade, parece que terá sido construído, por volta do ano de 777, quando Tengri Bogu Cã, chefe do Grão-Canato Uigur – um império que existia entre os séculos VIII e IX – converteu-se ao maniqueísmo e tornou-a a religião do Estado. Mas como, foi morto numa revolta antimaniqueísta, faz todo o sentido que, logo após a construção, o local sido completamente abandonado. Referências Ligações externas Mais fotografias da visita de Vladimir Putin a Por-Bazhyng em 2007
Por-Bažin

Por-Bažin (rus. Пор-Бажың) je ime srednjevekovne građevine za koju se veruje da su je podigli Ujguri. Nalazi se na ostrvcetu u sred Tere-Kola, jezera u Tuvi. Ime Por-Bažin je Tuvanskog porekla, i u prevodu znači "kuća od blata". Smatra se da je objekat podignut negde u 8. veku nove ere, prema analizama nekoliko predmeta nađenih na lokaciji. Prema Istvan Fodoru iz Narodnog Muzeja Mađarske, identifikacija funkcije građevine je otežana zbog oskudnih ostataka koji bi pokazivali svakodnevnu ljudsku delatnost na lokaciji. Nagađa se da je građevina služila kao utvrđenje, palata, manastir, pa čak i astronomska opservatorija. Prema Dmitriju Subetu, sa odeljenja za fizičku geografiju RGPU, moguće je čak i da je objekat napušten pre završetka izgradnje, jer građevinari nisu bili vični radu sa permafrostom. Opis građevine Građevina ima precizno definisan raspored u unutrašnjosti, uključujući i središnje građevine, porodične kuće i sl. Tvrđava zahvata teritoriju od 3.3 hektara. Ima pravilan pravougaoni oblik, i u nekim delovima, zidovi dosežu visinu od 8 metara. Kapija se nalazi na središnjem delu istočnog zida, a levo i desno od kapije su utvrđene kule. Dužina ostrva je 240m, a same građevine 211m istok-zapad i 158m sever-jug. Utvrđenje je jako dobro očuvano budući da mu je bilo nemoguće prići kopnenim put, osim u preiodu suša. Otkriće i iskopavanje Utvrđenje je 1891-e otkrio Dmitrij Aleksandrovič Klemenc (рус. Клеменц, Дмитрий Александрович), radnik Minusinskog muzeja. Između 1957-1963 organizovana je arheološka expedicija na ostrvo. Jedan od članova expedicije bio je i Sevjan Vajnštejn (рус. Севьян Вайнштейн), profesor Instituta za Etnologiju i Antropologiju Ruske Akademije Nauka 2004-e, Ruska vlada usvojila program da u periodu između 2005-2010 izgradi park-tvrđavu Por-Bažin. 1. Juna 2007, pod vođstvom Ruske vlade, pokrenut je projekat za obnovu utvrđenja. U ovom projektu pored arheologa i radnika, učestvuju i mnogi studenti različitih Ruskih univerziteta. 13-og Avgusta 2007-a Ruski Predsednik Vladimir Vladimirovič Putin Albert II, Knez od Monaka su postetili Por-Bažin. Iskopavanje i dalje traje, a supervizor Tigran Mkrtich kaže da je građevina podignuta oko 757NE. Među pronađenim predmetima su glinene ploče sa otiscima ljudskih stopala, crteži u boji na zidovima palate. U toku je grandiozni projekat da se stvori kulturna fondacija "Por-Bažin" koju vodi poznati biznismen i političar M. Ignatov. Ovaj istraživački projekat, koga je posetilo više od 100 naučnika različitih disciplina se takođe doživljava i kao šansa da se mladež Rusije patriotski obrazuje. Vidi još Mojan-Čur Reference Spoljašnje veze Sajt kulturne fondacije Por-Bažin Još slika Vladimira Putina na Por-Bažinu 2007e.
Лазарево (Тюхтетский район)

Лазарево — село в Тюхтетском районе Красноярского края России. Административный центр и единственный населённый пункт Лазаревского сельсовета. Находится на берегах реки Шульдат (бассейн реки Четь), примерно в 11 км к юго-юго-востоку (SSE) от районного центра, села Тюхтет, на высоте 209 метров над уровнем моря. История В 1911 году село относилось к Мариинскому уезду Томской губернии. В селе насчитывалось 182 двора, имелись церковь, церковно-приходское училище, казённая винная лавка, две мануфактурных и одна мелочная лавки. Площадь земли владеемой селением составляла 1000 десятин (1092,5 гектара). Население Численность населенияГод300400500600700800900100011001900192019401960198020002020Лазарево (Тюхтетский район)Статистика населения.mw-chart-ba9d9219dbdb6cbb20b2065588cdda655087ffd5ff10af1fa71de5fb7d49400107c85580ca9e14ee16f5697543bed763944fa70e62d19113e7143f77e3785ff8__zr220917-cls-1137837:hover{pointer-events:none}.mw-chart-ba9d9219dbdb6cbb20b2065588cdda655087ffd5ff10af1fa71de5fb7d49400107c85580ca9e14ee16f5697543bed763944fa70e62d19113e7143f77e3785ff8__zr220917-cls-1137838:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,1)}.mw-chart-ba9d9219dbdb6cbb20b2065588cdda655087ffd5ff10af1fa71de5fb7d49400107c85580ca9e14ee16f5697543bed763944fa70e62d19113e7143f77e3785ff8__zr220917-cls-1137839:hover{cursor:pointer}.mw-chart-ba9d9219dbdb6cbb20b2065588cdda655087ffd5ff10af1fa71de5fb7d49400107c85580ca9e14ee16f5697543bed763944fa70e62d19113e7143f77e3785ff8__zr220917-cls-1137840:hover{cursor:pointer;fill:rgba(82,130,235,1)}.mw-chart-ba9d9219dbdb6cbb20b2065588cdda655087ffd5ff10af1fa71de5fb7d49400107c85580ca9e14ee16f5697543bed763944fa70e62d19113e7143f77e3785ff8__zr220917-cls-1137841:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,0)} Гендерный состав В 1911 году в селе проживало 516 мужчин и 517 женщин из 1033 чел. По данным Всероссийской переписи населения 2010 года 194 мужчины и 210 женщин из 404 чел. Улицы Уличная сеть села состоит из 5 улиц. Примечания
Зареченка (Красноярский край)

Зареченка — село в Тюхтетском районе Красноярского края России. Административный центр Зареченского сельсовета. Находится на берегах реки Катык (приток реки Четь), примерно в 4 км к северу от районного центра, села Тюхтет, на высоте 189 метров над уровнем моря. Население Гендерный состав По данным Всероссийской переписи населения 2010 года 231 мужчина и 244 женщины из 475 чел. Улицы Уличная сеть села состоит из 3 улиц. История До 1925 года село относилось к Тюхтетской волости Мариинского уезда Томской губернии. В 1925—1930 гг. село относилось к Тюхтетскому району Сибирского края РСФСР. В 1930—1934 гг. село относилось к Тюхтетскому району Западно-Сибирского края РСФСР. С 1934 года — в составе вновь образованного Красноярского края. Известные жители Прохоров, Илья Иосифович (1917—1961) — полный кавалер ордена Славы. Примечания
Heiberg-Inseln

Die Heiberg-Inseln (russisch острова Гейберга; острова Акселя Гейберга, ostrowa Geiberga) sind eine Inselgruppe in der Karasee vor der Nordküste Russlands. Die vier unbewohnten Inseln liegen am östlichen Eingang der Wilkizkistraße, 35 bis 45 km vom Festland entfernt. Administrativ gehört die Inselgruppe zur Region Krasnojarsk. Die Gruppe erhielt ihren Namen im Rahmen der Fram-Expedition durch Fridtjof Nansen als Dank an den norwegischen Geschäftsmann Axel Heiberg, einen der privaten Geldgeber der Reise. Die Inseln sind Teil des Naturschutzgebietes Großer Arktischer Sapowednik. Sie beherbergen eine Brutkolonie der seltenen Elfenbeinmöwe. Auf der östlichen Insel der Gruppe (Ostrow Wostotschny) wurde 1940 eine meteorologische Station eingerichtet, um die Navigation auf der Nordostpassage zu erleichtern. Nach dem Ende der Sowjetunion wurde die Station verlassen und verfällt heute. Die einzelnen Inseln von Nord nach Süd: Einzelnachweise Weblinks Beschreibung der Inseln (russisch) The Great Arctic State Nature Reserve – Webseite über den Großen Arktischen Sapowednik (Memento vom 11. August 2010 im Internet Archive) (englisch) Topografische Karte