NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pionier (eiland)

Pionier (Russisch: Пионер; Pioner) is een eiland in het noordwestelijke deel van de Noordland-archipel (Severnaja Zemlja) in het Russische deel van Noordelijke IJszee, aan de rand van de Karazee. Aan noordoostzijde wordt het gescheiden van Komsomolets door de Straat Joeny, aan zuidzijde van Oktoberrevolutie en de Sedov-archipel door de Rode Legerstraat en aan zuidwestzijde van het eiland Kroepskoj door de Straat Lodotsjny. Het eiland werd voor het eerst onderzocht tijdens een expeditie tussen 1931 en 1932 van het Instituut voor het Onderzoek naar het Noorden, waaraan Nikolaj Oervantsev, Georgi Oesjakov, Sergej Zjoeravljov en Vasili Chodov deelnamen. Het eiland is vernoemd naar de communistische jeugdorganisatie Pioniers. Geografie De oppervlakte wordt geschat op ca. 1.550 km², waarmee Pionier het op drie na grootste eiland is van de archipel na Oktoberrevolutie, Bolsjevik en Komsomolets. Het oostelijke, hoger gelegen deel van het eiland wordt overdekt door de Pioniergletsjer (ijskap), die oploopt tot 382 meter. Deze gletsjer heeft een omvang van 199 km² en is in ieder geval sinds de jaren 1930 reeds langzaam bezig af te smelten. Naar verwachting zal ze over ongeveer 1000 jaar zijn verdwenen. De kusten zijn rotsachtig en worden met name aan westzijde ingesneden door baaien. De belangrijkste daarvan is de Kalininbaai aan zuidwestzijde, waaraan ook Kroepskoj ligt en waarop onder andere de rivieren Kolentsjataja (gevoed door de Krosjkagletsjer), Govordivaja, Pionerka, Stroejka en Boejanka afwateren. Ten noorden daarvan liggen de bochten Loennaja ("maan") en Severnaja ("noord"). In de laatste mondt de rivier de Kroegovaja uit. Ten noorden van Pionier liggen de kusteilandjes Kaplja en Popoetny.
Pionier (wyspa)

Pionier (ros. Пионер) – należąca do Rosji wyspa na Oceanie Arktycznym, czwarta pod względem powierzchni w archipelagu Ziemi Północnej. Wyspa ta zajmuje powierzchnię 1527 km². Najwyższy punkt wyspy znajduje się na wysokości 382 metrów nad poziomem morza. Przypisy
Pionjärön

Pionjärön (ryska: остров Пионер, óstrov Pioner) är den västligaste ön i ögruppen Severnaja Zemlja, Krasnojarsk kraj, Ryssland. Ön har en areal på omkring 1527 km². Ön upptäcktes av Georgij Usjakov och Nikolaj Urvantsev under deras expedition mellan 1930 och 1932. Pionjärön är övervägande platt och når bara höjder på cirka 100 meter utanför Pionjärglaciären. På sommaren är ön huvudsakligen isfritt. Ett initiativ att döpa om Severnaja Zemlja till Nikolaus II:s land (Земля Императора Николая II), där Pionjärön skulle få namnet Sankt Tatjana (Святая Татьяна) misslyckades 2007 på grund av avslag från parlamentet i Krasnojarsk kraj. Referenser
Kieng kjuel

Kieng kjuel (rusky Киенг-кюель) je jezero v Tajmyrském rajónu v Krasnojarském kraji v Rusku. Má rozlohu 99,8 km². Leží na severovýchodě Severosibiřské nížiny. Vodní režim Zdroj vody je sněhový a dešťový. Zamrzá na konci září a rozmrzá v červnu. Z jezera odtéká řeka Suolama (přítok Anabaru). Fauna Jezero je bohaté na ryby (siveni, síhové, muksuni, tajmeni). Literatura V tomto článku byly použity informace z Velké sovětské encyklopedie, heslo „Киенг-кюель“.
Lago Kieng-Kjuël'

Il lago Kieng-Kjuël' (in russo озеро Киенг-Кюёль?) è un lago della Russia siberiana situato oltre il circolo polare artico. Dal punto di vista amministrativo si trova nel Tajmyrskij rajon del Territorio di Krasnojarsk, nel Circondario federale della Siberia. Si trova a sud del golfo della Chatanga e appartiene al bacino marittimo del mare di Laptev. Geografia Il lago Kieng-Kjuël' ha una superficie di 99,8 km² e un bacino idrografico di 670 km². La sua lunghezza è di 22 m, per una larghezza di 8,5 km. Numerosi corsi d'acqua lo alimentano. Il deflusso avviene a sud-est lungo il fiume Suolama affluente di sinistra del fiume Anabar. Per la maggior parte dell'anno è coperto dal ghiaccio: da fine settembre a giugno. Il lago si trova circondato da molti altri piccoli laghi, il maggiore, a nord-est è il lago Copočnoe (озеро Сопочное). Fauna Il Kieng-Kjuël' è ricco di pesci: salmerini, taimen siberiani, Coregonus albula e Coregonus muksun. Note Collegamenti esterni Mappa R-49,50 (JPG), su maps.vlasenko.net. URL consultato il 9 gennaio 2020. (Edizione 1987)
Kiejeng-Kjoejolmeer

Het Kiejeng-Kjoejolmeer (Russisch: Озеро Киенг-Кюель; 'озеро' = "meer") is een meer in het voormalig autonome district Tajmyr van de Russische kraj Krasnojarsk, gelegen in het noordoostelijk deel van het Noord-Siberisch Laagland. Het meer heeft een oppervlakte van 99,8 km². Het meer wordt vooral gevoed door sneeuw en regen en is bevroren van eind september tot juni. De rivier de Soeolama stroomt uit in het Kiejeng-Kjoejolmeer. In het meer komen vissoorten als het bermpje, kleine marene, moeksoen (Coregonus muksun) en de taimen (Hucho taimen). Nabij het meer ligt het gelijknamige dorpje Kiejeng-Kjoejol.
Киенг-Кюель

Кие́нг-Кюе́ль или Киенг-Кюёль — проточное олиготрофное озеро в Таймырском Долгано-Ненецком районе Красноярского края России. Располагается на высоте 22 м над уровнем моря, за Северным полярным кругом, на северо-востоке Северо-Сибирской низменности. Озеро овальной формы, ориентировано в меридиональном направлении. Площадь — 99,8 км². Площадь водосборного бассейна — 670 км². Из озера вытекает река Суолама. На севере протоками соединяется с озёрами Сопочное и Маленькое. Питание снеговое и дождевое. Покрыто льдом большую часть года, вскрывается в июне, замерзает в конце сентября. Озеро богато рыбой, водятся такие виды как: голец, ряпушка, муксун, таймень. Код водного объекта в государственном водном реестре — 18010000111117600001331. Примечания
Jakovlev Jak-52

Jakovlev Jak-52 je sovětské, resp. ruské cvičné a sportovní letadlo z poloviny 70. let 20. století, které je v podstatě modernizací stroje Jakovlev Jak-50 a jeho úpravou na dvojmístný letoun. První prototyp stroje Jak-52 vzlétl v roce 1976, sériová výroba začala roku 1979. Licence letounu byla prodána i do Rumunska, kde Jaky-52 vyráběla firma Aerostar. Roku 2004 byl v Rusku zalétán modernizovaný typ Jak-52M. Letoun se vyrábí do současnosti a exportuje se i na vyspělé západní trhy. Varianty Jak-52 základní cvičná verze, motor Vedenejev M-14P, 1976 Jak-52M modernizovaná verze, motor Vedenejev M-14CH, 2004 Jak-52W exportní verze pro USA, zdvojený objem nádrží, výstroj pro noční let, hydraulické brzdy, zavazadlový prostor za kabinou Jak-53 jednomístný akrobatický, 1983 Jak-52B vojenský cvičný a lehký bitevní, zesílené křídlo, výzbroj 2* NURS UB-32 Iak-52 rumunská licenční výroba Iak-52W vývozní verze pro západ, motor Vedenejev M-14P nebo M-14CH, západní výstroj Iak-52TW vývozní verze pro západ, motor Vedenejev M-14P nebo M-14CH, západní výstroj, modernizované křídlo, plně zatažitelný podvozek, zvětšená nádrž Aerostar Condor vývozní verze Iak-52 pro západ, motor Lycoming O-540 Bojové nasazení Po ruské invazi na Ukrajinu roku 2022 byly ukrajinské letouny Jak-52 improvizovaně nasazeny do boje proti ruským bezpilotním letadlům (např. Orlan-10). Specifikace Technické údaje Posádka: 2 Rozpětí: 9,50 m Délka: 7,68 m Výška: 3,10 Nosná plocha: 15 m² Hmotnost prázdného stroje: 1000 kg Maximální vzletová hmotnost: 1290 kg Pohonná jednotka: 1 × Vedenejev M-14P Výkon motoru: 268 kW Výkony Maximální rychlost: 360 km/h Dostup: 6000 m Dolet: 550 km Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Jakovlev Jak-52 na Wikimedia Commons Oficiální webs pro Jak-52M
Yakovlev Yak-52

Le Yakovlev Yak-52 est un modèle soviétique d'avion d'entraînement et de voltige. Il s'agit d'une variante biplace du Yak-50 dont il reprend de nombreux éléments. Histoire Son premier vol date de 1976, il a été produit jusqu'en 1998 chez AEROSTAR en Roumanie. Cet avion d'entraînement soviétique, destiné aussi bien aux pilotes civils que militaires de la DOSAAF, était équipé d'un équipement radio et de guidage spécifique adapté uniquement à la navigation en Union soviétique. Son autonomie de vol a été volontairement limitée à 2 heures de vol environ. Pendant le conflit russo-ukrainien, des Yak-52 sont utilisés par l'Aviation légère de l'armée ukrainienne depuis 2024 pour chasser et détruire les drones russes. Technique Le Yak-52 est motorisé par le Vedeneyev M14P (ou M14PF), un moteur en étoile de 9 cylindres suralimenté par compresseur. Celui-ci développe 360 ch (400 ch pour le M14PF) et entraîne une hélice V530 bipales (ou tripale MTV9) tournant dans le sens anti-horaire. Le pas variable est contrôlé par un système hydraulique. Le démarrage, les trains d'atterrissage, les freins et les volets d'intrados sont commandés par système pneumatique. Pour affronter les rigueurs des hivers soviétiques et permettre au moteur de chauffer au parking et de maintenir sa température, le capot du Yak-52 est doté de volets contrôlés par une tringlerie (les jalousies), permettant de réguler le flux d'air entrant pour le refroidissement du moteur. Variantes Aerostar, en Roumanie, assure la transformation des Yak-52 en Yak-52TW. Cette transformation consiste en une modification du train d'atterrissage et à un passage en train classique, ainsi qu'au remplacement de l'hélice bipale par un modèle tripale, impliquant moins de force gyroscopique[réf. souhaitée]. De même des réservoirs supplémentaires sont rajoutés vers l'extérieur des ailes, avec une capacité d'emport de carburant supérieure. D'autres améliorations sont aussi effectuées telles qu'une modernisation de l'instrumentation. Ukrainiens et Russes les adaptent pour la lutte anti-drone, à l'aide de détecteurs et de fusils manipulées à la main ou sur tourelle. Opérateurs militaires Arménie Géorgie Hongrie Lituanie Roumanie Russie Dans l'armée russe il sera remplacé par le Yakovlev Yak-152 Union soviétique Turkménistan Vietnam Ukraine Notes et références Annexes Articles connexes Yakovlev Liste d'avions militaires de la montée de la guerre froide Portail de la guerre russo-ukrainienne Portail de l’aéronautique Portail de l'Union soviétique
Jak-52

Jak-52 (ros. Як-52) – podstawowy samolot szkolny lotnictwa radzieckiego końca lat 70. oraz 80., skonstruowany przez biuro konstrukcyjne Aleksandra Jakowlewa. Samolot został zaprojektowany jako samolot szkoleniowy z myślą o uczniach radzieckiej organizacji DOSAAF, szkolącej sportowych pilotów cywilnych i pilotów wojskowych. Oblot Jaka-52 miał miejsce w 1976, jest nadal produkowany w firmie Aerostar w Rumunii. Charakterystyka konstrukcji Jak-52 to następca jednomiejscowej konstrukcji akrobacyjnej – samolotu Jak-50. Całkowicie metalowy dolnopłat napędzany jest 9-cylindrowym silnikiem gwiazdowym Vedeneyev M14P o mocy 360 KM. Ponadto samolot został wyposażony w układ zasilania pozwalający na dwuminutowy lot odwrócony. Ze względu na mała masę własną oraz mocną konstrukcję Jak-52 był wykorzystywany jako samolot akrobacyjny. Związane było to z jego nieprzeciętnymi właściwościami – Jak-52 wytrzymywał przeciążenia rzędu od +7 do –5 G oraz potrafił obracać się z prędkością do 180 stopni na sekundę. Jak większość radzieckich konstrukcji wojskowych Jak-52 został zaprojektowany do wykorzystywania w przygodnym terenie bez potrzeby dokonywania częstych przeglądów przez mechaników. Ciekawym rozwiązaniem zastosowanym w tej maszynie jest rozbudowany układ pneumatyczny wykorzystywany do uruchamiania silnika, sterowania podwoziem, hamowania oraz poruszania sterami kierunku, wysokości oraz klapami. Trójkołowe podwozie, choć całkowicie chowane, w pozycji schowanej pozostawia lekko wystające koła, co pozwala na awaryjne lądowanie w przypadku awarii systemu pneumatycznego. Użytkownicy i modernizacje Po upadku ZSRR wiele egzemplarzy tego samolotu zostało wyeksportowanych na Zachód – do USA, Wielkiej Brytanii, Nowej Zelandii, Australii i innych krajów. W styczniu 2019 roku, w polskim rejestrze statków powietrznych znajdowało się 51 samolotów Jak-52. 16 kwietnia 2004 w Rosji oblatany został zmodernizowany wariant oznaczony Jak-52M. Napędzany jest zmodernizowanym silnikiem M-14Ch, trójłopatowym śmigłem, posiada fotele z możliwością katapultowania oraz inne modyfikacje. Podczas rosyjskiej inwazji na Ukrainę, przynajmniej od 2024 roku ukraińskie samoloty Jak-52 bywały wykorzystywane do walki z bezzałogowcami Shahed w składzie Cywilnego Patrolu Lotniczego. Drony zwalczane są za pomocą ręcznej broni automatycznej przez strzelca siedzącego w otwartej drugiej kabinie. Przypisy
Yakovlev Yak-52

O Yakovlev Yak-52 é um avião monomotor a pistão soviético de treinamento primário, sendo um descendente direto do Yak-50, um avião acrobático biposto. Tendo realizado seu primeiro voo em 1976, ainda continua sendo fabricado pela Aerostar, na Romênia. O Yak-52 é um avião construído totalmente em metal e é motorizado pelo Vedeneyev M14P, um motor radial com 9 cilindros, ligado a uma hélice bipá de passo variável. A aeronave é equipada com sistemas de combustível e lubrificação invertidos, o que permite que o Yak-52 possa realizar voo invertido por até 2 minutos. Visando uma operação com o mínimo de manutenção, o Yak-52 é largamente equipado com sistemas pneumáticos. A partida do motor, flapes e freios são todos acionados por sistemas pneumáticos. Seu trem de pouso é do tipo triciclo retrátil permanecendo parcialmente exposto mesmo retraído. Atualmente existem diversas modificações para o Yak-52, as mais comuns são a substituição dos aviônicos soviéticos, instalação de uma hélice tripá e a conversão do trem de pouso triciclo para um trem de pouso do tipo convencional, como no caso do Yak-52TD. Existe também uma versão denominada Yak-52TW que possui outras modificações, além do trem de pouso convencional, possui também um tanque extra de combustível de 120 litros, um motor M14PF de 400hp de potência e partida elétrica. Operadores militares Armênia Geórgia Hungria Lituânia Roménia Rússia União Soviética Vietname Notas Bibliografia Lambert, Mark (ed.) Jane's All The World's Aircraft 1993-94. Coulsdon, UK:Jane's Data Division, 1993. ISBN 0-7106-1066-1.
Jakovlev Jak-52

Jakovlev Jak-52 är ett enmotorigt propellerplan. Planet har tre infällbara hjul (finns även en version med hjul i aktern) som tillverkades i Rumänien under licens i samband med avtal inom nedlagda handelsorganisationen COMECON. Den ursprungliga konstruktionen gjordes av Jakovlev i Sovjetunionen. Tillverkningen har fortsatt efter COMECONs sammanbrott. Planet används som skol- och akrobatikflygplan och har exporterats till många länder då det har varit billigt i inköp och lätt att underhålla samt är spektakulärt som akrobatikflygplan. Militära inköp Armenien Armeniska flygvapnet - 10 Vitryssland DOSAAF (Vitryssland) Bulgarien Bulgariska flygvapnet Georgien Georgiska flygvapnet Ungern Ungerskt flygvapen - 7 Lettland Lettiska flygvapnet Litauen Lithuanian National Defense Volunteer Forces Rumänien Rumänska flygvapnet - 12 Ryssland DOSAAF Ryssland Ukraina DOSAAF Ukraina Sovjetunionen DOSAAF Sovjetiska flygvapnet Turkmenistan Turkmenistan militär Vietnam Vietnam People's Air Force - 36 Liknande plan Jakovlev Jak-50
Tjaschinski

Tjaschinski (russisch Тяжи́нский) ist eine Siedlung städtischen Typs in der Oblast Kemerowo (Russland) mit 11.120 Einwohnern (Stand 14. Oktober 2010). Geographie Die Siedlung liegt im Bereich des Überganges der nordöstlichen Vorberge des Kusnezker Alatau in den südöstlichen Teil des Westsibirischen Tieflands, etwa 175 Kilometer Luftlinie nordöstlich der Oblasthauptstadt Kemerowo. Einige Kilometer östlich von Tjaschinski fließt der namensgebende Tjaschin, ein rechter Nebenfluss der Kija. Tjaschinski ist Verwaltungszentrum des gleichnamigen Rajons Tjaschinski. Geschichte Der Ort wurde 1894 im Zusammenhang mit dem Bau des mittelsibirischen Abschnitts der Transsibirischen Eisenbahn gegründet, der den Ob (heute Nowosibirsk) über Krasnojarsk mit Irkutsk verband. 1958 wurde Tjaschinski der Status einer Siedlung städtischen Typs verliehen. Bevölkerungsentwicklung Anmerkung: Volkszählungsdaten Kultur und Sehenswürdigkeiten Die Siedlung besitzt seit 1998 ein kleines Rayon-Heimatmuseum. Wirtschaft und Infrastruktur In Tjaschinski gibt es Betriebe der Forstwirtschaft und der Lebensmittelindustrie, die Erzeugnisse des umgebenden Landwirtschaftsgebietes verarbeiten. Der Ort liegt an der Transsibirischen Eisenbahn (Stationsname Tjaschin; Streckenkilometer 3773 ab Moskau). Die Fernstraße M53 Nowosibirsk–Krasnojarsk–Irkutsk umgeht Tjaschinski nördlich. Von dieser zweigt hier eine Regionalstraße ab, die über das benachbarte Rajonverwaltungszentrum Tissul in das (ehemalige) Goldbergbaugebiet um Berikulski am Oberlauf der Kija im Kusnezker Alatau führt. Einzelnachweise
Tiajinski

Tiajinski (en russe : Тяжинсуий) est une commune urbaine de l'oblast de Kemerovo, en Russie, et le centre administratif du raïon de Tiajinski. Sa population s'élevait à 9 658 habitants en 2021. Géographie Tiajinski se trouve dans le sud de la Sibérie, à 175 km au nord-est de Kemerovo. Elle possède une gare (du nom de Tiajine) sur la ligne de chemin de fer du Transsibérien, à 3 773 km de Moscou. Histoire Le nom de la commune prend son origine de la rivière Tiajine, affluent droit de la Kiia qui appartient au bassin de l'Ob. Un village se forma en 1894 autour de la gare ferroviaire sur la ligne Novossibirsk – Atchinsk. Il comptait 1 200 habitants en 1897, la plupart ouvriers du chemin de fer en construction. Le village de Tiajine accéda au statut de commune urbaine en 1958 sous le nom cette fois-ci de Tiajinski. Population Recensements (*) ou estimations de la population Économie La commune abrite une usine de produits laitiers, des scieries et une brasserie industrielle. Culture Musée de Tiajinski Religion Tiajinski a la particularité de posséder en plus d'une paroisse orthodoxe, une paroisse catholique (dédiée au Sacré-Cœur). Références Liens externes Ressource relative à la géographie : OKATO Portail de la Sibérie
Tjažinskij

Tjažinskij è una cittadina della Russia siberiana meridionale (oblast' di Kemerovo); appartiene amministrativamente al rajon Tjažinskij, del quale è il capoluogo. Sorge nella parte nordorientale della oblast', 221 chilometri a nordest del capoluogo Kemerovo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tjažinskij
Тяжинский

Тяжи́нский — посёлок городского типа в Кемеровской области, центр Тяжинского района и Тяжинского городского поселения. География Посёлок расположен на реке Тяжин (бассейн Оби). Железнодорожная станция на линии Новосибирск — Ачинск. История Основан в 1894 году. Возник в связи со строительством железной дороги. B 1958 году станция Тяжин преобразована в посёлок городского типа Тяжинский. Население Известные уроженцы, жители Шаповалов, Николай Афанасьевич — учёный в области строительного материаловедения, доктор технических наук, профессор кафедры теоретической и прикладной химии Белгородского государственного технологического университета им. В. Г. Шухова. Масалов, Николай Иванович -старший сержант, участник Великой Отечественной войны, почётный гражданин города Берлина, прообраз которого использован при создании памятника советскому воину -освободителю в Берлине в Трептов-парке. Образование Детские сады Школы: МБОУ Тяжинская средняя общеобразовательная школа № 1 МБОУ ТСШ № 2 МБОУ ТСШ № 3 Тяжинский агропромышленный техникум Промышленность Молочно-консервный завод Лесозавод Пивзавод Колбасный завод Топографические карты Лист карты O-45-XXXV Тяжинский. Масштаб: 1 : 200 000. Указать дату выпуска/состояния местности. Примечания Ссылки Официальный сайт Тяжинского района (рус.). tyazhin.ru. Дата обращения: 28 октября 2020. Информационно-справочный портал Тяжина и Тяжинского района ТЯЖИН.ИНФО . www.tyazhin.info. Дата обращения: 28 октября 2020. Архивировано из оригинала 10 января 2013 года. Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978.
Тяжинський

Тяжи́нський (рос. Тяжинский) — селище міського типу, адміністративний центр Тяжинського округу Кемеровської області, Росія. Населення Населення — 11120 осіб (2010; 14065 у 2002). Джерела Аркуш карти O-45-142 Тяжинский. Масштаб: 1 : 100 000. Видання 1985 р. (рос.) Примітки
Flughafen Nowokusnezk

Der Flughafen Nowokusnezk-Spitschenkowo (russisch Аэропорт Новокузнецк-Спиченково, (IATA-Code: NOZ, ICAO-Code: UNWW)) ist der internationale Flughafen der Stadt Nowokusnezk in der Oblast Kemerowo, Russland. Er liegt 18 km westlich des Stadtzentrums von Nowokusnezk. Er ist über lokale Buslinien mit dem Umland verbunden. Der Flughafen verfügt über eine 2680 m lange und 45 m breite Start- und Landebahn. Es existiert ein Terminal. Der Flughafen ist nur für mittelgroße Flugzeuge wie die Tupolew Tu-204, Tu-134, Tu-154, Airbus A320, Boeing 737, Iljuschin Il-76 und Jakowlew Jak-42 zugelassen. Siehe auch Liste der Verkehrsflughäfen in Russland Weblinks Great Circle Mapper NOZ Airport (englisch) Flugplaetze.org
Spichenkovo Airport

Spichenkovo Airport (Russian: Аэропорт Спиченково) (IATA: NOZ, ICAO: UNWW), also known as Novokuznetsk Airport, is one of two major airports in Kemerovo Oblast area (Russian: Кемеровская область, Kemerovskaya oblast), Russia, Southwestern Siberia located 17 km west of Novokuznetsk. It is named after the nearby town of Spichenkovo. The area has skiing resorts, and the airport is the place where Russian holiday makers pass through arriving to Mezhdurechensk, Kemerovo Oblast. It is a civilian airport, servicing medium-sized airliners, such as the Airbus A320, Boeing 737-300, Tupolev Tu-154, Yakovlev Yak-40, Yakovlev Yak-42, Antonov An-24, Antonov An-26, Ilyushin Il-76, and helicopters Mil Mi-2, Mil Mi-8 There are a 2,680 m × 45 m (8,793 ft × 148 ft) and a 2,000 m × 49 m (6,562 ft × 161 ft) active runways. Ground handling Ground handling services are provided by Russian Aviation Enterprise "OOO Aerokuzbass" (Russian: Аэрокузбасс). The Novokuznetsk Airport is a base of the local airline of Kemerovo Oblast "OAO Aerokuznetsk" (Russian: Аэрокузнецк) operating charter flights from/to Novokuznetsk. The Aerokuznetsk fleet includes the following aircraft: 2 Tupolev Tu-154, Antonov An-24, Antonov An-26 and helicopters Mil Mi-2, Mil Mi-8. Ground transportation Novokuznetsk Spichenkovo Airport is served by a local bus line operated by Novokuznetsk Transport Enterprise. The trip takes 30 minutes to Novokuznetsk Central Russian Railways Station. The airport is served by numerous Novokuznetsk taxis. Taxis to the city center cost approximately 500 RUR (15 Euro). The nearby cities of Kemerovo Oblast: Prokopyevsk (15 km), Mezhdurechensk (79 km), Kiselyovsk (24 km), Osinniki (38 km), Belovo (77 km), Tashtagol (133 km), Kemerovo (177 km), Anzhero-Sudzhensk (258 km), Leninsk-Kuznetsky (105 km), Yurga (248 km), Guryevsk (81 km), Mariinsk (273 km) can be reached by taxi and local bus lines. Airlines and destinations See also Barnaul Airport Kemerovo Airport List of airports in Russia References External links Official Site of Novokuznetsk-Spichenkovo Airport (in Russian) Novokuznetsk Airport at Russian Airports Database Great Circle Mapper: NOZ / UNWW - Novokuznetsk, Novokuznetsk, Russian Federation (Russia) ASN Accident history for UNWW NOAA/NWS current weather observations Historical Weather Records for Novokuznetsk Spichenkovo Airport is at coordinate 53°48′36″N 086°52′42″E
Aeroportul Spichenkovo

Aeroportul Spichenkovo (IATA: NOZ, ICAO: UNWW) este un aeroport din Prokopyevsky District⁠(d), Regiunea Kemerovo, Rusia ce deservește zona Novokuznețk. Aeroportul a fost tranzitat în 2021 de 397.730 de pasageri. Situat la o altitudine de 312 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Este operat de Aerokuzbass⁠(d). Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista are orientarea 01/19. Terminale Note Vezi și
Spitjenkovos flygplats

Spitjenkovos flygplats (IATA:NOZ) utanför Novokuznetsk i Ryssland är den modernaste flygplatsen i landet och den största i Novokuznetsk-området. Flygplatskoder IATA: NOZ ICAO: UNWW Flygbolag Atlant-Sojuz Airlines Aerokuzbass S7 Airlines Ural Airlines Weltall-Avia Yamal Airlines Zapolyarye Airlines Destinationer Inrikes Anapa Krasnodar Moskva (DME, VKO) Omsk Tomsk Vladivostok Sotji Sankt Petersburg Externa länkar Novokuznetsk International Airport