NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dickson (Oroszország)

Dickson (oroszul Диксон [Gyikszon]) városi jellegű település Oroszország ázsiai részén, Szibériában, a Krasznojarszki határterület Tajmiri Dolgan–Nyenyec járásában. Lakosainak száma 306 fő (2024). Etimológia A város a svéd felfedezőről, Oscar Dickson báróról kapta a nevét, ezért nem a cirill ábécé szerinti Gyikszonból írjuk vissza oroszból magyarra, hanem meghagyjuk az eredeti latin ábécé szerinti írásmódban. Földrajza Dickson a Tajmir-félsziget északnyugati csúcsán, a Jenyiszej-öböl torkolatánál helyezkedik el, a Jeges-tengerhez tartozó Kara-tenger partján. Oroszország egyik szélső földrajzi pontja: a legészakabbra lévő lakott helység egész Ázsiában, és Oroszország legészakibb kikötővárosa. A település két részből áll: egyik része a Dickson-szigeten, másik része a szárazföldön terül el. A két településrészt elválasztó öböl 1,5 km széles. Télen autóval az öböl jegén kijelölt úton lehet közlekedni, nyáron kishajók biztosítják az átkelést. Tavasszal és ősszel a település egyik részéből a másikba csak helikopterrel lehet eljutni. Távolsága vízi úton a határterület központjától, Krasznojarszktól 2507 km, Dugyinka járási székhelytől 650 km. Dickson repülőterének távolsága Dugyinka repülőterétől 506 km, Norilszk Alikeli repülőterétől 526 km. Jegyzetek Források Общие сведения Archiválva 2019. augusztus 16-i dátummal a Wayback Machine-ben (dikson-taimyr.ru, hozzáférés: 2020-12-03)
Dikson

Dikson (ros. Ди́ксон) – miasto i wyspa u ujścia rzeki Jenisej do Morza Karskiego w dawnym Tajmyrskim (Dołgańsko-Nienieckim) Okręgu Autonomicznym. Miasto jest głównym portem nad Morzem Karskim oraz ważnym centrum hydrometeorologicznym. Najdalej wysunięta na północ stale zamieszkana miejscowość Rosji. Jako pierwszy wyspę zbadał w 1875 roku fiński odkrywca Adolf Erik Nordenskiöld w ekspedycji sponsorowanej przez szwedzkiego przemysłowca, filantropa i podróżnika Oscara Dicksona. Rok później została tu założona stacja badawcza i nazwana „Dickson”, na cześć sponsora. Z czasem na tereny wokół stacji zaczęli napływać rosyjscy osadnicy, którzy w 1884 roku założyli osadę Dikson. W późniejszych latach osada ta rozrosła się także na stały ląd, a w 1935 roku wybudowano port morski. Fakty Międzynarodowy kod lotniczy IATA Diksonu to DKS. Zima w Diksonie trwa 10 miesięcy. Przypisy
Dikson

Dikson é uma pequena localidade portuária situada no raion de Taymyrsky Dolgano-Nenetsky, no krai de Krasnoyarsk, no norte da Rússia, às margens do Oceano Ártico. Ela é conhecida por ter o porto mais setentrional da Federação Russa. Situa-se no Krai de Krasnoyarsk. Sua população era de 319 pessoas em 2021. Referências
Dikson

Dikson (rusko: Диксон, Dikson) je naselbina v Zahodni Sibiriji, v Rusiji. Leži ob obali Karskega morja. Upravno sodi v Krasnojarski okraj in Sibirsko zvezno okrožje. Naselbina je bila vzpostavljena v 30. letih 20. stoletja, za potrebe koriščenja nahajališč rudnin, nafte in zemeljskega plina, ki se nahajajo v bližnji okolici. Vse omenjene dejavnosti so se ohranile vse do danes. Pomembna gospodarska panoga pa je tudi ribištvo. Pristanišče v Diksonu, poleg pristanišča v Novem portu, velja za eno od dveh glavnih pristanišč ob Karskem morju.
Диксон (Русија)

Диксон (рус. Диксон) је затворени град, лука и хидрометеоролошко средиште, смештеног на 73°30'25 северне географске ширине и 80°32'47 источне географске дужине. Диксонска област заузима површину од 200.419 km². Број становника: око 5000 (1989), око 1.100 (2004), 632 (2009) Диксон је лука на Северном морском путу који иде од Мурманска до Беринговог мора. Налази се на само два сата лета од Северног пола. 1915. је острво Диксон постало место прве руске радио станице на Арктику. Лука на копненој страни је саграђена 1935, а 1957. године два насеља су спојена у једно. ИАТА ознака за Диксонску ваздухопловну луку је ДКС. Мало се зна о овом граду, осим чињенице да је време, чак и у августу ужасно неугодно. Зима у Диксону траје десет месеци, а у два од тих месеца Сунце никад не изађе. Становништво Према прелиминарним подацима са пописа, у граду је 2010. живело становника, (%) више него 2002. Види још Острво Диксон Аеродром Диксон Референце
Dikson

Dikson (ryska Диксон) är en ort i norra Ryssland, och är belägen i Tajmyrien i Krasnojarsk kraj. Orten, som är belägen vid Karahavet i Norra ishavet och är Rysslands nordligaste hamn, hade 650 invånare i början av 2015. Orten har avfolkats i snabb takt, från att ha cirka 5 000 invånare under 1980-talet, 1 198 invånare vid folkräkningen 2002, och vidare ner till dagens nivå. Den västra delen av Dikson (tillsammans med flygplatsen) är belägen på Diksonön, den östra delen på fastlandet. Dikson är namngiven efter svensken Oscar Dickson. Bibliografi Beat Schweizer: Mikhailovna Called, Kehrer Verlag 2019 (fotobok) Källor Noter
Altaysky District, Republic of Khakassia

Altaysky District (Russian: Алта́йский райо́н; Khakas: Алтай аймағы, Altay aymağı) is an administrative and municipal district (raion), one of the eight in the Republic of Khakassia, Russia. It is located in the east of the republic. The area of the district is 1,736.1 square kilometers (670.3 sq mi). Its administrative center is the rural locality (a selo) of Bely Yar. Population: 25,559 (2010 census); 23,894 (2002 census); 22,237 (1989 Soviet census). The population of Bely Yar accounts for 39.1% of the district's total population. References Notes Sources Верховный Совет Республики Хакасия. Закон №20 от 5 мая 2004 г. «Об административно-территориальном устройстве Республики Хакасия», в ред. Закона №54-ЗРХ от 10 июня 2015 г. «О внесении изменений в Закон Республики Хакасия "Об административно-территориальном устройстве Республики Хакасия"». Вступил в силу по истечении 10 дней со дня официального опубликования. Опубликован: "Вестник Хакасии", №22, 12 мая 2004 г. (Supreme Council of the Republic of Khakassia. Law #20 of May 5, 2004 On the Administrative-Territorial Structure of the Republic of Khakassia, as amended by the Law #54-ZRKh of June 10, 2015 On Amending the Law of the Republic of Khakassia "On the Administrative-Territorial Structure of the Republic of Khakassia". Effective as of the day which is 10 days after the official publication date.). Верховный Совет Республики Хакасия. Закон №66 от 7 октября 2004 г. «Об утверждении границ муниципальных образований Алтайского района и наделении их соответственно статусом муниципального района, сельского поселения», в ред. Закона №95-ЗРХ от 7 ноября 2014 г. «О внесении изменений в Закон Республики Хакасия "Об утверждении границ муниципальных образований Алтайского района и наделении их соответственно статусом муниципального района, сельского поселения"». Вступил в силу с 1 января 2005 г. Опубликован: "Вестник Хакасии", №48, 15 октября 2004 г. (Supreme Council of the Republic of Khakassia. Law #66 of October 7, 2004 On the Adoption of the Borders of the Municipal Formations of Altaysky District and on Granting Them a Status, Correspondingly, of a Municipal District, a Rural Settlement, as amended by the Law #95-ZRKh of November 7, 2014 On Amending the Law of the Republic of Khakassia "On the Adoption of the Borders of the Municipal Formations of Altaysky District and on Granting Them a Status, Correspondingly, of a Municipal District, a Rural Settlement". Effective as of January 1, 2005.).
Altaji járás

Az Altaji járás (oroszul Алтайский район, hakaszul Алтай аймағы) Oroszország egyik járása Hakaszföldön. Székhelye Belij Jar. Népesség 2002-ben 23 894 lakosa volt, melyből 83,6% orosz, 7,2% hakasz, 2,1% csuvas, 1,4% német. 2010-ben 25 561 lakosa volt. Jegyzetek Források Всероссийская перепись населения 2002 года. Национальный состав населения по регионам России. Демоскоп Weekly. A 2010-es népszámlálás adatai: http://www.gks.ru/free_doc/new_site/perepis2010/croc/perepis_itogi1612.htmArchiválva 2013. március 15-i dátummal a Wayback Machine-ben
Altajskij rajon (Chakassia)

L'Altajskij rajon in russo Алтайский район? è un rajon della Chakassia, nella Russia asiatica; il capoluogo è Belyj Jar. Il rajon, istituito nel 1944, ha una superficie di 1.710 chilometri quadrati e una popolazione di 24.000 abitanti. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Altajskij rajon Collegamenti esterni Sito ufficiale, su mo-altay.khakasnet.ru.
Алтайський район (Хакасія)

Алтайський район (рос. Алтайский район, хак. Алтай аймағы) — адміністративна одиниця Республіки Хакасія Російської Федерації. Адміністративний центр — село Бєлий Яр. Адміністративний поділ До складу району входять 9 сільських поселень, що об'єднують 19 населених пунктів: Аршановське сільське поселення (1 798 ос.): с. Аршаново, аал Сартиков, аал Хизил-Салда. Бєлоярське сільське поселення (10 351 ос.): с. Бєлий Яр, д. Кайбали Ізиське сільське поселення (1 540 ос.): сел. Ізиські Копі Кіровське сільське поселення (1 535 ос.): с. Кірово, с. Алтай Краснопольське сільське поселення (880 ос.): с. Краснопольє, д. Смірновка Новомихайловське сільське поселення (957 ос.): с. Новомихайловка Новоросійське сільське поселення (2 205 ос.): с. Новоросійське, д. Березовка, д. Герасимово, д. Летнік, д. Лукьяновка Очурське сільське поселення (2 033 ос.): с. Очури, д. Монастирка Подсинське сільське поселення (3 412 ос.): с. Подсинє Посилання Офіційний сайт районної влади [Архівовано 22 травня 2013 у Wayback Machine.] (рос.)
Arzhan

Arzhán o Arzhaán (en ruso: Аржа́н, en tuvano: Аржаaн) es una localidad de la República de Tuvá (Rusia) en cuyos alrededores se haya uno de los sitios arqueológicos más importantes en Siberia. Se trata de una extensa necrópolis de gran valor arqueológico que contiene restos de los pueblos prehistóricos que habitaron la región y numerosas muestras de su cultura y de sus objetos de uso común. Esta necrópolis es conocida popularmente como el «Valle de los Príncipes». Ubicación El yacimiento se encuentra en la parte centro-norte de la República de Tuvá, cerca de la frontera con el krai de Krasnoyarsk, en los alrededores de la localidad homónima, unos 10 km al suroeste de la localidad de Turán. Está esparcido en una meseta a los pies de las montañas Sayán. Por la meseta, orientada en sentido oeste-este, circula el río Uyuk, un afluente del río Yeniséi. Descripción La necrópolis está constituida por una gran cantidad de túmulos funerarios (conocidos en ruso como kurganes) esparcidos por la meseta que contienen una gran cantidad de esqueletos humanos y de caballos, así como diversos objetos pertenecientes a los pueblos escitas que habitaron esa zona en épocas prehistóricas, especialmente los pertenecientes a la cultura Aldy-Bel. Dos de estos túmulos (Arzhaán-1 y Arzhaán-2) han sido ampliamente estudiados por parte de arqueólogos rusos y alemanes debido a los importantes hallazgos hechos en ellos: objetos, armas, utensilios y adornos de gran riqueza que pertenecieron a personas de alto rango de dicha sociedad.
Arzsán

Arzsán (oroszul Аржан) község Tuvában, a Szaján hegység déli részén. A település a mellette föltárt szaka („szkíta”) királysírok kapcsán lett nevezetes. Ásatások Arzsánban Az első királysírt a 60-as években tárták föl a szovjet régészek. A szkíta kurgánsírra hatalmas méretű volt és számos régészeti lelet került elő belőle: a fegyverzet, a lószerszám, az életmód tartozékai. Az ásató régészek megállapítása szerint a tárgyak és a műveltség a korai vaskorra datálható (pontosabban a Kr. e. 9. és 8. sz. közötti időkre). A második királysírt 2001-től kezdve tárták föl orosz-német együttműködés keretében. Itt érintetlen királysírt találtak. Ahogyan azt a paziriki szkíta királysírok esetében Szergej Rudenko és munkatársai leírták, a fából ácsolt gerendasír építményt négy-öt méteres mélységben találták meg a föld alatt. A sírkamra padlóján a szkíta fejedelem és vele eltemetett felesége maradványai hevertek királyi gazdagságban elborítva aranylemezkékkel, melyek egykor ruhájukat díszítették. Az Arzsán-2 ásatás során mintegy 9000 aranytárgy került elő 26 sírból, de ezek többsége a fejedelmi sírból került elő. A szomszédos területen város nyomaira is bukkantak. A tuvai régészet még számos meglepetéssel szolgálhat az eurázsiai múltat kutató tudósok számára. Kapcsolódó szócikkek Pazirik Szkíta művészet Közép-Ázsia művészete Irodalom Edwards, M. (2003): Masters of Gold. ’’National Geographic Magazine’’, 2003, June Rudenko, Sz. I. (1953): Kul'tura naseleniia Gornogo Altaia v skifskoe vremia (" (The Population of the High Altai in Scythian Times")(Moscow and Leningrad, 1953) fordítása angolra: Frozen Tombs of Siberia: The Pazyryk Burials of Iron Age Horsemen, M.W. Thompson, tr. (University of California Press, Berkeley) 1970. ISBN 0-520-01395-6 További információk Rövid bemutató a kurgánról. Az ásatás rövid leírása. Stunning treasures from the rich tomb in Tuva Archiválva 2018. szeptember 15-i dátummal a Wayback Machine-ben
Arzjan

Arzjan (Russisch: Аржан, Toevaans: Аржаан, geneeskrachtige plek) is een archeologische vindplaats uit de vroege Scythische periode, vernoemd naar het gelijknamige dorp in het noordwesten van de Russische deelrepubliek Toeva. Ligging Arzjan ligt op een hoogvlakte, die vanwege de oudheidkundige vondsten bekendstaat als de Toevaanse Vallei der Koningen. Ze wordt doorstroomd door de Oejoek, een oostelijke zijrivier van de Grote Jenisej. Het centrum ligt ongeveer 10 km ten westen van het stadje Toeran en ongeveer 40 km ten noordwesten van Kyzyl, in het noordwesten van Toeva. Opgravingen Kenmerkend zijn de koergans (grafheuvels) met goudvondsten en begrafenissen samen met paarden. Het aantal plaatselijke grafheuvels loopt in de honderden. In de grafheuvels bevinden zich ronde grafkamers van vurenhouten balken. In de Arzjan-1 koergan, die ruim 100 m in doorsnee is, bevinden zich meer dan 70 van zulke grafkamers. De heuvels zijn in meerdere parallelle ketens aangelegd en met stenen afgedekt. Arzjan-1 Arzjan-1 werd in 1970 door Grjaznov onderzocht. Hij ontdekte interessante houten structuren waarmee hij de Scytische cultuur tot in de late 9e en begin van de 8e eeuw v.Chr. terug kon voeren. Arzjan-1 was al in vroegere tijden geplunderd; in de centrale grafkamer werden slechts restanten gevonden. Volgens antropologisch onderzoek behoren de skeletresten toe aan een persoon van gevorderde leeftijd. Onder het (vanwege de vroege plunderingen) relatief kleine aantal gevonden voorwerpen waren al bijna alle basisbeelden van de opkomende "Scythische dierstijl" aanwezig, die het wereldbeeld van de vroege nomaden uitdrukt. Grjaznov kon banden met de late bronstijd-vondsten van Sintasjta en het Andronovo-complex in West-Siberië en de noordelijke Pontisch-Kaspische Steppe aantonen. Deze vroege periode is als Oejoekcultuur benoemd. Arzjan-2 Arzjan-2 is een vorstengraf uit de tweede helft van de 7e eeuw v.Chr. Het heeft een diameter van 80 m en een hoogte van 2 m. Het graf werd van 1997 tot 2003 door het Deutsches Archäologisches Institut onderzocht. Hierbij werd het eerst door het Bayerisches Landesamt für Denkmalpflege geomagnetisch opgemeten, daarna in 2000 en 2003 blootgelegd. Van Arzjan-2 werd vastgesteld dat er vroege pogingen moeten zijn geweest om het graf te openen, echter zonder succes, zodat de centrale grafkamer intact bleef. In Arzjan-2 vond meer dan 20 kilo aan gouden voorwerpen van huiselijk en religieus karakter, gemaakt in de 'dierlijke stijl' en van een hoge artistieke waarde. Het grootste deel van de voorwerpen wordt bewaard in het Nationaal Museum van Toeva in Kyzyl, een deel in de Hermitage in Sint-Petersburg. Russische wetenschappers van de Hermitage, die de archeologische vondsten evalueerden, stelden vast dat ze voorafgingen aan de meer bekende Griekse kunstvoorwerpen. De opvatting dat de Scythen slechts een horde wilde steppenomaden waren wordt door deze bevindingen duidelijk tegengesproken. Arzjan-2 wordt tot de Aldy-Bel-periode gerekend.
Arżan

Arżan (tuw. Аржаан, źródło wody mineralnej, ros. Аржан) – nazwa zbiorcza dwóch monumentalnych kurhanów (Arżan-1 i Arżan-2) położonych nad rzeką Ujuk w rosyjskiej republice Tuwa. Związane są z kulturą scytyjską. Przebadany w latach 1971-1974 kurhan Arżan-1 datowany jest radiowęglowo na X/IX wiek p.n.e. Miał kształt kolistej platformy o średnicy 120 m i wysokości 3–4 m. Otoczono go murem z płyt kamiennych. W centrum znajdowała się komora grobowa wzniesiona z belek o konstrukcji zrębowej, o wymiarach 8×8 m. Wewnątrz niej znajdowała się mniejsza komora o powierzchni 16 m², w której umieszczono skrzynię z dwoma wydrążonymi w kłodach sarkofagami, zawierającymi szkielety starszego mężczyzny oraz kobiety w średnim wieku, najprawdopodobniej władcy i jego małżonki. Wokół mniejszej komory pogrzebano 6 koni oraz 8 mężczyzn – 7 starców i 1 młodzieńca. Komora centralna otoczona została ok. 70 trapezowatymi komorami ze złożonych na zrąb belek, rozłożonymi w 4-5 kręgach, również zawierającymi pochówki ludzkie i końskie. Łącznie zidentyfikowano szkielety ponad 160 koni. Po wschodniej stronie kurhanu odkryto pozostałości kamiennych ołtarzy, na których w trakcie ceremonii pogrzebowej składano ofiary końskie. Wedle szacunków budowa kurhanu trwała 7-8 tygodni, przy zaangażowaniu około 1500 ludzi. Część wyposażenia grobowego została zrabowana już w starożytności. Zachowana część skarbu świadczy o wysokim statusie społecznym pochowanego. W skład inwentarza grobowego wchodziły m.in. broń w postaci sztyletów, grotów do strzał czy czekanów, ozdoby i części rzędu końskiego. Zabytki te wykazują związek z kulturą materialną stepów eurazjatyckich późnej epoki brązu, z wyraźnymi wpływami kultury scytyjskiej regionu kaukaskiego i nadczarnomorskiego, zwłaszcza w dziedzinie animistycznej ornamentyki zwierzęcej. Odkrycia te przyczyniły się do wzmocnienia hipotezy o środkowoazjatyckim pochodzeniu Scytów. Kurhan Arżan-2 ma średnicę 80 m i wysokość 2 m. Jest miejscem pogrzebu wodza scytyjskiego drugiej połowy VII wieku p.n.e. Został zbadany w 1997 roku, wykopów w latach 2001-2003 dokonała rosyjsko-niemiecka ekspedycja (K.W. Czugunow, H. Parzinger, A. Nagler). Znaleziono ponad 20 kg wyrobów złotych w tzw. „stylu zwierzęcym” (animalistycznym). Przypisy Bibliografia Encyklopedia historyczna świata. T. I. Prehistoria. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 1999. ISBN 83-85909-48-6.
Nurd-Kamal

Nurd-Kamal (Нурд-Камал) je sunnitská mešita v ruském městě Norilsk (Krasnojarský kraj). Nechal ji postavit místní podnikatel tatarského původu Midechat Bikmejev a nazval ji podle svého otce Nurudina a matky Gajnikamal. Autorem projektu je architekt Jevgenij Solnyškin. Stavba byla zahájena v roce 1993 a mešita byla otevřena pro věřící 19. září 1998. Mešita je dvoupatrová a má půdorys hvězdy. Minaret je vysoký třicet metrů a má neobvyklý čtvercový průřez, díky němuž lépe odolává místnímu klimatu se silnými mrazy a vichřicemi. Guinnessova kniha rekordů uvádí Nurd-Kamal jako nejsevernější mešitu na světě. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Нурд-Камал na ruské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nurd-Kamal na Wikimedia Commons http://my.krskstate.ru/docs/churches/mechet-nurd-kamal-v-norilske/ Archivováno 19. 4. 2016 na Wayback Machine.
Nord Kamal Mosque

The Nord Kamal Mosque (Russian: Нурд-Камал) is the largest mosque in the city of Norilsk, Russia. It was built by businessman Mukhtad Bekmeyev, a Tatar businessman in Norilsk, who named it after his parents Nuritdin and Gaynikamal. It was designed by Evgeny Solnyshkin and architect Josef Muire. The mosque was inaugurated on 19 September 1998. History Mitkhad Bikmeev, a Tatar businessman in Norilsk, started construction of the mosque in 1993. Construction was finished in 1998 and its inauguration was held on 19 September. Grant Mufti Talgat Tadzhuddin opened the prayer hall. Bikmeev named the mosque in honour of his parents Nuritdin and Gainikamal. Bikmeev paid for a restoration of the mosque in 2007. Norilsk has a Muslim population of about 50,000, mostly migrants from Azerbaijan and Dagestan, although it is shrinking due to the area's harsh environment, unfavorable work opportunities, and travel restrictions placed on foreigners after 2002. Design Josef Muire was the architect for the mosque and Evgeny Solnyshkin designed it. Solnyshkin, a member of the Eastern Orthodox Church, found it difficult to design a mosque and read the Quran to learn about mosques. Nord Kamal Mosque in the Guinness Book of Records as the most northernly-situated mosque in the world. The mosque is two storeys with the first used as a madrasa and the second as a prayer hall. The minaret for the mosque is 30 meters tall and was made square instead of round to be more wind resistant and resist freezing. The dome is built at an angle due to heavy snowfall in the area. The mosque and all of the other buildings in Norilsk stand on stilts. See also Islam in Russia List of mosques in Russia Islam in the Arctic List of northernmost items References Works cited News Khoroshevskaya, Marina (20 September 2018). "Единственная в мире". Gazetazp. Archived from the original on 29 January 2022. Komissarova, Victoria (25 February 2021). "Показываем, как 23 года спустя выглядит самая северная мечеть в мире Нурд-Камал в Норильске". Enisey. Paxton, Robin (15 April 2007). "Arctic mosque stays open but Muslim numbers shrink". Kompas. Archived from the original on 26 March 2023. Putri, Diva; Pratiwi, Inten (27 March 2023). "Menilik Masjid Nurd Kamal, Rumah Ibadah Muslim Paling Utara di Dunia". Kompas. Archived from the original on 19 April 2026. Web "Мечеть «Нурд-Камал» г.Норильск". Central Spiritual Administration of the Muslims of Russia. Archived from the original on 19 April 2026. External links Media related to Nurd Kamal Mosque at Wikimedia Commons
Mosquée Nord Kamal

La mosquée Nord Kamal (Нурд-Камал en russe) est la plus grande mosquée de la ville russe de Norilsk, dans le kraï de Krasnoïarsk. Elle est répertoriée dans le Livre Guinness des records comme la mosquée la plus septentrionale au monde, soit au nord du cercle arctique. Son architecture est de style turc (en), avec un minaret et un dôme central. Elle a été construite par Mukhtad Bekmeyev, un homme d'affaires tatar originaire de la ville, qui l'a nommé d'après son père Nuritdin et sa mère Gaynikamal. Elle a été conçue par un architecte local, Josef Muire, avec des fonds fournis par le philanthrope britannique Stephen Trantham, et a été ouverte pour la prière en 1998. Articles connexes Islam en Arctique (en) Islam en Russie Liste de mosquées de Russie Liste de lieux géographiques les plus au nord du monde Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Nord Kamal Mosque » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l'islam Portail de la Sibérie Portail de l’Arctique Portail des records
Нурд-Камал

Нурд-Камал — мечеть в городе Норильск (Красноярский край, Россия). Внесена в Книгу рекордов Гиннесса как самая северная мечеть мира. Строительство и особенности Мечеть начали строить в конце 1993 года. Деньги на строительство выделил предприниматель Мидехат Бикмеев, этнический татарин. Название «Нурд-Камал» дано в честь родителей Бикмеева: отца Нурудина и матери Гайникамал. Автор проекта — архитектор Евгений Солнышкин, который также спроектировал местное здание детской больницы, административно-бытовой корпус медного завода, талнахский бассейн и колокольню в память жертв политических репрессий. Мечеть отличается от типичных форм индивидуального проекта с учётом климатических условий. Например, вместо традиционной округлой формы минарета в Норильске он четырёхугольный — квадратный. Это позволяет лучше сохранять тепло и увеличить устойчивость против сильных ветров. Мечеть имеет форму звезды. Зал для молитвы круглый, а минарет имеет высоту 30 метров. Мечеть имеет 2 этажа, нижнее помещение используют как медресе. Культовое сооружение стоит, как и многие другие здания Норильска, на сваях. Их используют, потому что на небольшой глубине от поверхности начинается вечная мерзлота, которая распространяется на 300—500 метров. Этот проект Евгения Солнышкина получил диплом третьей степени на международном биеннале Союза архитекторов в Москве. Мечеть была торжественно открыта 19 сентября 1998 года муфтием шейх уль-исламом Т. С. Таджуддином. Примечания Ссылки Самая северная мечеть мира находится в России Архивная копия от 21 августа 2014 на Wayback Machine Павел Густерин. КАКАЯ МЕЧЕТЬ САМАЯ СЕВЕРНАЯ… // ЦентрАзия.