NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Réserve naturelle du Grand Arctique

La réserve naturelle du Grand Arctique (en russe : Большой Арктический государственный природный заповедник, Bolchoï Arktitcheski gossoudarstvenny prirodny zapovednik) est une réserve naturelle située dans le kraï de Krasnoïarsk en Russie. Avec une superficie de 41 692 km2 (dont 9 809 km2 d'eau), c'est la réserve naturelle la plus vaste de Russie et l'une des plus grandes du monde. Elle ne doit pas être confondue avec le parc national de l'Arctique russe, plus à l'ouest. Historique Elle est instaurée le 11 mai 1993 par la résolution n° 431 du gouvernement de la fédération de Russie. Les réserves naturelles sont désignées en russe par le terme de zapovednik que l'on peut traduire par « sanctuaire ». Géographie Du fait de sa structure morcelée, la réserve s'étend sur 1 000 km de l'ouest à l'est et sur 500 km du nord au sud. Elle est divisée en sept secteurs : Dikson-Sibiriakovski (200 000 ha) Îles de la mer de Kara (400 000 ha) qui comprend les îles Sergueï Kirov, l'île Voronine, les îles Izvestia, les îles de l'Institut Arctique, l'île Sverdrup, les îles Pakhtoussov, l'île de la Solitude, l'île Neupokoev, l'île Nansen et de nombreux îlots. Piassinski (1 100 000 ha) Baie de Middendorff (69 000 ha) Archipel Nordenskiöld (500 000 ha) Nijniaïa Taïmyra (1 900 000 ha) Péninsule Tcheliouskine (35 000 ha) Faune et flore La faune et la flore prospèrent dans le Grand Arctique à l'abri des activités humaines. On recense 18 espèces de mammifères sur le territoire de la réserve, dont quatre espèces d’animaux marins, et 29 espèces de poissons. Parmi les animaux protégés, les plus importants sont l'ours polaire, le renard polaire, le harfang des neiges, le renne, le boeuf musqué et la baleine blanche. Les renards arctiques, les carcajous, les hermines, les lemmings sont communs. Dans les eaux de la mer de Kara, on trouve des morses, des bélugas, des phoques communs et des phoques barbus. La réserve abrite 124 espèces d’oiseaux, dont 55 espèces nichent sur son territoire. Parmi les oiseaux migrateurs nichant à Taïmyr, six espèces rares sont répertoriées dans le Livre rouge de Russie : le pygargue à queue blanche, l’oie à gorge rouge, le plongeon arctique, le faucon gerfaut, le faucon pèlerin et le cygne siffleur. Articles connexes Île Hovgaard Île Moiseev Pilota Makhotkina Zapovednik Liens externes Site officiel Ressource relative à la géographie : World Database on Protected Areas (en) Wild Russia – Great Arctic Zapovednik Portail du monde maritime Portail de la conservation de la nature Portail de la Sibérie Portail de l’Arctique Portail des cétacés
Riserva naturale del Grande Artico

La riserva naturale del Grande Artico (in russo Большой Арктический государственный природный заповедник ) nel territorio di Krasnojarsk è la più grande riserva naturale della Russia. La riserva è stata istituita l'11 maggio 1993 dalla risoluzione n° 431 del governo russo. Geografia La riserva del Grande Artico ha una superficie di 4.169.222 ettari dei quali 980.934 sono di superficie marina. Con queste dimensioni la riserva è la più grande non solo della Russia ma di tutta l'Eurasia nonché la terza al mondo. La lunghezza del parco naturale arriva ad un massimo di circa 1.000 km (asse est-ovest) per una larghezza massima di circa 500 km e comprende al suo interno l'intera penisola del Tajmyr e molte isole del Mar Glaciale Artico. La riserva è stata suddivisa in 7 sezioni, a loro volta formate da un totale di 34 suddivisioni minori, che sono: la sezione Dixon-Sibirjakovskij di circa 200.000 ettari la sezione delle Isole del Mare di Kara di circa 400.000 ettari la sezione della Pjasina di circa 1.100.000 ettari la sezione della Golfo di Middendorff di 69.000 ettari la sezione dell'Arcipelago di Nordenskiöld di circa 500.000 ettari la sezione della Bassa Tajmyra, la più grande, di circa 1.900.000 ettari la sezione della Penisola Čeljuskin di circa 35.000 ettari Bibliografia (RU) Sito ufficiale della riserva, su bigarctic.ru. URL consultato il 18 gennaio 2012 (archiviato dall'url originale il 16 marzo 2013). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Riserva naturale del Grande Artico Collegamenti esterni Sito ufficiale, su bigarctic.ru.
Reserva Natural Estatal do Grande Ártico

A Reserva Natural Estatal do Grande Ártico (em russo: Большой Арктический государственный природный заповедник) é uma reserva natural no Krai de Krasnoyarsk, na Rússia. Com uma área de 41.692 km2, é a maior reserva da Rússia e da Eurásia. Também é uma das mais extensas do mundo. Foi fundada em 11 de maio de 1993 pela resolução n.º 431 do Governo da Federação da Rússia. Os parques naturais da Rússia são designados como zapovedniks. Muitos animais e plantas constituem os biota da reserva, na qual a intervenção humana é mínima. Entre os animais que estão protegidos nesta reserva, alguns dos mais importantes são o urso-polar, a raposa-do-ártico, o mocho-nival, a rena e a beluga. A reserva inclui: Ilha Dikson Ilhas do mar de Kara Bacia do rio Piasina Baía Middendorff Arquipélago de Nordenskiöld Bacia do Rio Taymyr Lago de Taymyr Ilha de Taymyr Península de Taymyr Ilhas do golfo do Ienissei Ligações externas Página oficial Imagens Referências
Stora arktiska naturreservatet

Stora arktiska naturreservatet (ryska: Большой Арктический государственный природный заповедник, Bolsjoj Arktitjeskij gosudarstvennyj prirodnyj zapovednik) är ett naturreservat som ligger i Norra ishavet i norra Ryssland. Området är det största reservatet i Ryssland samt Europa och bland de största i världen. Reservatet är även klassat som biosfärområde av Unesco. Geografi Reservatet har en sammanlagd areal på cirka 41 692 kvadratkilometer och omfattar områden på fastlandet samt öar i Karahavet och Nordenskiölds hav. Reservatet sträcker sig cirka tusen kilometer från staden Dikson i väst till Tajmyrhalvön i öst och är uppdelat i sju delområden: Dikson-Sibirjakovskij Sektionen har en areal på cirka 200 000 hektar och omfattar delar på fastlandet och även en rad öar. Karahavets öar Sektionen har en area på cirka 400 000 hektar och omfattar bland annat Sergej Kirovöarna, Izvestij TSIK-öarna och Arktitjeskij institut-öarna. Pjasinskij Sektionen har en areal på cirka 1 100 000 hektar och täcker området kring Pjasinasjön, Pjasinafloden och Pjasinoviken. Middendorffviken Sektionen har en areal på cirka 69 000 hektar och omfattar delar på fastlandet och en rad ögrupper och öar. Nordenskiöldöarna Sektionen har en areal på cirka 500 000 hektar och omfattar Tsivolköarna, Vilkitskijöarna, Pachtusovöarna, Litkeöarna, Tajmyrön och Vostotjnyjeöarna. Nizjnjaja Tajmyra Sektionen har en areal på cirka 1 900 000 hektar och omfattar området kring Tajmyrfloden och delar av Tajmyrien. Tjeljuskinhektarlvön Området har en areal på cirka 35 000 hektar och omfattar bland annat Kap Tjeljuskin, det ryska fastlandets nordligaste punkt. Förvaltningsmässigt ingår området i den ryska krajen (provinsen) Krasnojarsk kraj. Naturen Reservatet är habitat för cirka 16 olika arter av däggdjur, 30 olika fiskar och 124 olika fåglar. Bland havsdjuren kan nämnas vitval (Delphinapterus leucas), valross (Odobenus rosmarus) och vikare (Pusa hispida). Bland landdjuren finns ren (Rangifer tarandus), fjällräv (Alopex lagopus) och isbjörn (Ursus maritimus) och bland fåglar finns fjälluggla (Bubo scandiacus), havsörn (Haliaeetus albicilla) och alfågel (Clangula hyemalis). Trots att området till större delen ligger inom tundran och därmed saknar större växter finns cirka 162 olika växtarter däribland cirka 90 olika mossor och 70 olika lavarter. Historia Området har sedan lång tid bebotts av ursprungsfolken dolganer och nganasaner. Stora arktiska naturreservatet inrättades den 11 maj 1993, och förvaltas av Center for Russian Nature Conservation (CRNC) med kontor i staden Dudinka. Källor Externa länkar Bilder från Stora arktiska naturreservatet Om Stora arktiska naturreservatet på Center for Russian Nature Conservation (CRNC)
Tramvajová doprava v Usolje-Sibirskoje

Usolje-Sibirskoje, město na ruském Dálném východě, s celkem 88 100 obyvateli, obsluhuje tramvajová síť. Jedná se o síť relativně malou, srovnatelnou svojí velikostí například s Olomoucí (v provozu je zde kolem pěti linek); stará je zhruba čtyřicet let. Tramvaje zajišťují obsluhu místnímu závodu Chimfarmkombinat, dvou nádraží a sídlišť. Celá síť je vybudovaná jako rychlodrážní; většina tratí má otevřený kolejový svršek. V současné době je však infrastruktura ve špatném stavu. Vozový park sestává z tramvají typu KTM-5 (většinou v modifikaci KTM-5M3 a novějších KTM-8), deponovaných v jediné vozovně v Zagorodné ulici. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Tramvajová doprava v Usolje-Sibirskoje na Wikimedia Commons Fotogalerie
Straßenbahn Ussolje-Sibirskoje

Die Straßenbahn Ussolje-Sibirskoje ist ein breitspuriger Straßenbahnbetrieb in der ostsibirischen Stadt Ussolje-Sibirskoje. Der Bau der Bahn begann im Jahr 1963 und wurde von dem in der Stadt ansässigen Salzkombinat durchgeführt. Die Eröffnung fand am 26. Februar 1967 statt. 1986 übernahm die Stadt den Betrieb auf dem inzwischen auf insgesamt 32,5 Kilometer ausgebauten Netz und den darauf verkehrenden vier Linien. Die Fahrten der Linie 1 und 2 werden zwischen 5:00 und 23:00 durchgeführt. Die Linie 3 verstärkt die Linie 2 in der Hauptverkehrszeit. Es wurde eine Verlängerung der Linien 2 und 3 bis zum Bahnhof der Stadt gebaut. Am 1. Oktober 2010 wurde die neue Strecke zum Bahnhof eröffnet. Auf dem Netz werden 45 KTM-5 aus den Jahren 1980–1991, ein KTM-8 aus dem Jahr 1993, ein KTM-8M aus dem Jahr 1999 und zwei KTM-19 aus dem Jahr 2006 eingesetzt. Zudem gibt es zwölf Arbeitsfahrzeuge. Weblinks Ussolje-Sibirskoje auf transphoto.ru (russisch)
Tramway d'Oussolié-Sibirskoïé

Le tramway d'Oussolié-Sibirskoïé est le réseau de tramways de la ville d'Oussolié-Sibirskoïé, dans l'oblast d'Irkoutsk, en Russie. Il comporte quatre lignes, pour un total de 32,5 kilomètres de longueur additionnée. Sa construction a débuté en 1963, et la première ligne a été mise en service le 16 février 1967. Voir aussi Liens internes Oussolié-Sibirskoïé Liste des tramways en Asie Portail des transports en commun Portail de la Sibérie
Tramwaje w Usolu Syberyjskim

Tramwaje w Usolu Syberyjskim – system komunikacji tramwajowej działający w Usolu Syberyjskim w obwodzie irkuckim. Historia Tramwaje w Usolu Syberyjskim uruchomiono 16 lutego 1967. Budowę tramwaju rozpoczęto 1963. Od początku eksploatowano 2 linie 1 «Трампарк – 9 столовая» 2 « 9 столовая – Рынок» W latach późniejszych kilka krotnie przedłużano linie tramwajowe. Ostatnim nowym odcinkiem oddanym do ruchu była trasa od pętli Priwokzalnyj do pętli Wokzał. Budowę tego 400 m odcinka rozpoczęto latem 2008, którą przerwano z powodu braku pieniędzy w lipcu 2009. W maju 2010 rozpoczęto przerwaną inwestycję. Pętle Wokzał otwarto 1 października 2010r. W 2004 zamknięto trasę od końcówki RMZ (ПЗО) do zakładów HFK (ХФК). Tabor W Usolu Syberyjskim dominującym typem tramwajów jest KTM-5/KTM-5A, oprócz KTM-5 w mieście eksploatowane są tramwaje typu KTM-8. Dwa tramwaje typu KTM-5RM (o nr 007 i 034) zostały zmodernizowane (razem z wymianą pudła) w Usolu Syberyjskim odpowiednio w 2004 i 2006. Linie W Usolu Syberyjskim obecnie (2010) są 4 linie (1, 2, 3, 4) z czego linia nr 1 jeździ w dni robocze w godzinach szczytu. Linia nr 2 jeździ w godzinach szczytu i w dni wolne. 1 – Trampark (Трампарк) – 9.Stołowaja (9 столовая) 2 – Wokzał (Железнодорожный вокзал) – RMZ (ПЗО) 3 – Trampark (Трампарк) – Wokzał (Железнодорожный вокзал) 4 – Wokzał (Железнодорожный вокзал) – Магистральная Bibliografia transphoto.ru/ ymtram.mashke.org/ Świat Kolei 3/2006
Трамвай Усолля-Сибірського

Трамвай Усолля-Сибірського — діюча трамвайна мережа міста Усольє-Сибірське, Росія. Будівництво мережі розпочато у 1963. Введено в експлуатацію 16 лютого 1967, коли запрацювало дві лінії: № 1 «Трампарк — 9 їдальня» № 2 «9 їдальня — Ринок» Маршрути на початок 2010-х № 1 Трампарк — ПЗО № 2 Железнодорожный вокзал — ПЗО № 3 Трампарк — Железнодорожный вокзал № 4 Железнодорожный вокзал — Магистральная Рухомий склад на початок 2010-х Ресурси Інтернету Трамвай Усолья-Сибирского на СТТС Трамвай Усолья-Сибирского на сайте ymtram.mashke.org Список вагонов трамвайного депо Об истории строительства трамвая
Aeropuerto Internacional de Irkutsk

El Aeropuerto Internacional de Irkutsk (del ruso: Международный аэропорт Ирку́тск) (IATA: IKT, OACI: UIII) es un aeropuerto de Irkutsk, Rusia, el principal aeropuerto de la ciudad, situado a 8 km del centro de Irkutsk y 60 km del Lago Baikal. El aeropuerto es un importante centro regional y sirve como aeropuerto de alternativa para vuelos transcontinentales y para la ruta polar 2.​​ Historia El 24 de junio de 1925 es considerada la fecha de inauguración oficial del aeropuerto de Irkutsk, cuando llegaron seis aviones de la ruta Moscú - Irkutsk - Ulán Bator - Pekín. De estos seis aviones, cuatro fueron nacionales y dos eran extranjeros. Este vuelo fue encabezada por el piloto I. P. Shmidt. El evento sirvió como el comienzo de la apertura del tráfico aéreo de Siberia.​ El 30 de diciembre de 1954 el Aeropuerto de Irkutsk recibió el estatus de aeropuerto internacional mediante la orden N.º 2412–1153 del Gobierno de la URSS.​ Tras la disolución de la Unión Soviética, el grupo aéreo de Irkutsk fue reorganizado según la orden N.º 238 d.d. del 30 de marzo de 1992. Se creó la empresa estatal Irkutsk Airport y la corporación pública Compañía Aérea «Baikal».​ El 14 de octubre de 2008 se completó el trabajo para el alargamiento de la pista (400 m hacia el lago Baikal). El 10 de abril de 2009 se produjo la reapertura de la terminal de vuelos nacionales después de los trabajos de reconstrucción.​ El terminal se llamó Puerta de Cristal.​ Operaciones El aeropuerto cuenta con una serie de vuelos internacionales directos a Vietnam, Alemania, Grecia, Egipto, España, China, Kirguistán, Mongolia, Tayikistán, Tailandia, Túnez, Turquía, Uzbekistán y Corea del Sur. Dentro del país hay vuelos diarios a Moscú (6-7 vuelos por día en invierno, 8-9 en verano), Vladivostok, Krasnoyarsk, Novosibirsk, Yakutsk, San Petersburgo, Ekaterimburgo, Sochi, vuelos diarios regionales a Ust-Kut, Bratsk, Bodaybo, Kirensk y otras ciudades rusas. Debido a su proximidad al embalse de Angará, el aeropuerto está sujeto a un microclima particular, con tiempo brumoso. Cuando el aeropuerto está cerrado debido a las malas condiciones meteorológicas sirven como aeropuertos de desvío el Aeropuerto de Bratsk, el Aeropuerto de Ulán-Ude, el Aeropuerto del Noroeste de Irkutsk y la base aérea militar de Belaya. Aerolíneas y destinos Pasajeros Cargo Localización y transporte El aeropuerto se encuentra dentro de la ciudad. En el aeropuerto hay dos zonas de aparcamiento de pago: 180 plazas (cerca de la terminal internacional) y 80 plazas (cerca de las líneas aéreas terminal doméstica). En las terminales de aire equipado con tres paradas para complejo de transporte público urbano. Además, tres veces al día salen los autobuses número 306 a Angarsk (datos de 2010). Referencias Enlaces externos Sitio web oficial (en ruso)(en inglés) Información del Aeropuerto Internacional de Irkutsk en Great Circle Mapper. (en inglés) Fuente: DAFIF (válido a octubre de 2006). Historial de accidentes del Aeropuerto Internacional de Irkutsk en Aviation Safety Network (en inglés)
Aéroport international d'Irkoutsk

L'aéroport international d'Irkoutsk (Международный Аэропорт Иркутск) (code IATA : IKT • code OACI : UIII) est un aéroport desservant la ville d'Irkoutsk, Russie, à 60 kilomètres du Lac Baïkal. De par sa proximité avec les réservoirs de Bratsk et d'Irkoutsk, l'aéroport subit parfois un intense brouillard. Lorsque l'aéroport est fermé, les aéroports de Bratsk, Ulan-Oude, Irkoutsk Northwest (en) ainsi que la base aérienne de Belaya servent d'aéroports de dégagement. Histoire Le 24 juin 1925 est considéré comme la date de naissance de l'aéroport d'Irkoutsk. 6 avions - participants de la grande route Moscou — Irkoutsk — Ulan-Bator — Pékin arrivent à Irkoutsk ce jour-là. Situation Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Compagnies aériennes et destinations Passagers Édité le 04/05/2019 Cargo Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « International Airport Irkutsk » (voir la liste des auteurs). Liens externes Official Website International Airport Irkutsk Portail de l’aéronautique Portail de la Sibérie
Irkutszki nemzetközi repülőtér

Az Irkutszki nemzetközi repülőtér (IATA: IKT, ICAO: UIII) (orosz nyelven: Международный Аэропорт Иркутск) nemzetközi repülőtér Oroszországban, amely Irkutszk közelében található. Éves utasforgalma 2 433 794 (2019) fő. Futópályák A repülőtér futópályái: 12/30 (3565 m, 45 m, aszfaltbeton) Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (orosz) A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában Kapcsolódó szócikkek Irkutszk–2
Luchthaven Irkoetsk

Luchthaven Irkoetsk (Russisch: Аэропорт Иркутск) is een internationale luchthaven in de oblast Irkoetsk, Rusland. Het ligt in het centrum van de stad Irkoetsk. In 2007 werd de bouw van een nieuwe passagiersterminal voltooid. Daarvoor werd een internationale terminal uit de jaren 60 gebruikt voor zowel binnen- als buitenlandse vluchten. Doordat de luchthaven dicht bij het Reservoir van Angara ligt, heeft het een apart microklimaat met bijna het gehele jaar mistig weer. Hierdoor is de luchthaven vaak gesloten wegens slechte weersomstandigheden. Luchthaven Bratsk dient dan als alternatief. In noodsituaties, zoals in de zomer van 2006, toen de enige startbaan van het vliegveld was afgesloten door een vliegtuigongeluk, konden de vliegtuigen landen op de baan van het bedrijf Irkoet, waar Soechoj- en Beriev-vliegtuigen worden geproduceerd. Vanaf november 2006 zijn er opnieuw plannen om de luchthaven te verplaatsen naar Klyuchëvka, een dorp dat op vierentwintig kilometer afstand van de stad Angarsk ligt. In 2007 gebruikten ruim één miljoen mensen luchthaven Irkoetsk.
Port lotniczy Irkuck

Aeroport – Irkuck (ros. Аэропорт-Иркутск) – port lotniczy w Irkucku, w Rosji (obwód irkucki). Położone w odległości 8 km od centrum miasta. Największy port lotniczy wschodniej Syberii. Ze względu na bliskość Zbiornika Angarskiego, port lotniczy ma szczególny mikroklimat. Występowanie mgły jest powszechne przez cały rok. Lotnisko jest często zamknięte z powodu złych warunków atmosferycznych, Port lotniczy Brack służy jako lotnisko zapasowe. W nagłych przypadkach, jak w lecie 2006, kiedy pas startowy został zamknięty po katastrofie samolotu S7, samoloty mogą być kierowane na pas startowy w pobliżu zakładów lotniczych Irkut, gdzie są produkowane myśliwce Suchoj i Be-200. Od listopada 2006 r. trwają przygotowania do przeniesienia lotniska do miejscowości Kliuczewka, około 24 km od miasta Angarsk. Linie lotnicze i połączenia Cargo Przypisy
Aeroportul Internațional Irkutsk

Aeroportul Internațional Irkutsk (IATA: IKT, ICAO: UIII) este un aeroport din Regiunea Irkutsk, Rusia ce deservește zona Irkutsk. Aeroportul a fost tranzitat în 2025 de 4.000.000 de pasageri. A fost deschis în 1933 și numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 511 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 12/30 are suprafața de asfalt și dimensiunile 3.565 m × 45 m. Terminale Note Vezi și
Іркутськ (аеропорт)

Міжнародний аеропорт Іркутськ (IATA: IKT, ICAO: UIII) — аеропорт на околиці міста Іркутськ, Росія, за 60 км від берега озера Байкал. Аеропорт є хабом для: Angara Airlines IrAero Nordwind Airlines S7 Airlines Ural Airlines Yakutia Airlines Приймаємі типи повітряних суден Без обмежень летовище може приймати повітряні судна III класу вагою від 10 до 30 тонн і класу IV вагою до 10 тонн. Аеропорт має допуск на прийом таких типів повітряних суден: Ан-24, Ан-140, Ан-148, Ил-62, Ил-76, Ил-96, Ил-114, Ту-134, Ту-154, Ту-204, Ту-214, Airbus A310, Airbus A319/320/321, Airbus A330 (з обмеженнями), ATR 42, ATR 72, Boeing 737, Boeing 747 (з обмеженнями), Boeing 757, Boeing 767, Boeing 777, Bombardier CRJ 100/200, Sukhoi Superjet 100 За спеціальним дозволом ФАВТ приймався Ан-124-100 «Руслан» Авіалінії та напрямки, жовтень 2020 Пасажирські Вантажні Див. також Катастрофа A310 в Іркутську Катастрофа Ту-154 під Іркутськом (1994) Примітки Ресурси Інтернету Офіційний вебсайт аеропорту Іркутськ
Flughafen Jemeljanowo

Der Internationale Flughafen Krasnojarsk (IATA-Code: KJA, ICAO-Code: UNKL) ist ein internationaler Flughafen nahe Krasnojarsk in Russland. Er befindet sich 37 km nordwestlich von Krasnojarsk und ist einer der wenigen sibirischen Flughäfen, die große Flugzeuge wie den Airbus A380 oder die Antonow An-225 abfertigen können. Unweit davon befindet sich der Flughafen Tscheremschanka für regionalen Flugverkehr, dessen Hauptgebäude am 19. Dezember 2011 vollständig abbrannte. Zwischenfälle Am 17. November 1942 stürzte eine Lissunow Li-2 der sowjetischen Luftwaffe wegen Überlastung und Vereisung der Tragflächen sowie des Rumpfes kurz nach dem Start ab. Alle 20 Personen an Bord kamen ums Leben. Am 22. November 1972 stürzte eine Jakowlew Jak-40 der Aeroflot wegen Vereisung beim Start ab. Am 12. Dezember 1975 verfehlte eine Iljuschin Il-18 der Aeroflot wegen schlechten Wetter die Landebahn um 250 Meter. Die Nase und die linke Tragfläche wurden zerstört. Alle Insassen überlebten. Am 14. April 1980 brach das Fahrwerk einer Antonow 24B der Aeroflot beim Notlandeversuch. Am 23. Dezember 1984 verunglückte eine Tupolew Tu-154 der Aeroflot (CCCP-85338) auf dem Flug von Krasnojarsk nach Irkutsk. Wenige Minuten nach dem Start war eine Niederdruckkompressorscheibe in einem der Triebwerke gebrochen, die umherfliegenden Trümmer beschädigten Kraftstoffleitungen sowie die elektrischen Leitungen zu einem weiteren Triebwerk und es kam zu einem Feuer an Bord. Die Piloten versuchten, zum Flughafen Jemeljanowo zurückzukehren. Während der Notlandung stürzte das Flugzeug ab, wobei 110 der 111 Passagiere an Bord starben. Am 20. Januar 1995 streifte eine Let L-410 der Abakan Airlines 650 Meter von der Startbahn entfernt Bäume und stürzte dadurch ab. Drei von 19 Menschen an Bord starben. Weblinks Website des Flughafens (englisch und russisch) Flughafendaten im Aviation Safety Network (englisch) Einzelnachweise