NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sosnogorsk

Sosnogorsk (rus. Сосного́рск) je grad u Rusiji, u autonomnoj republici Komi. Zemljopisni položaj Nalazi se na lijevoj obali rijeke Ižme, u porječju rijeke Pečore, 345 km od Syktyvkara i 11 km istočno od grada Uhte. Nalazi se u Moskovskom vremenu (UTC+3). Ime Ime grada u prijevodu znači "borova gora". Promet U gradu se nalazi željeznička postaja odnosno i sjedište Sosnogorskog odjeljka Sjeverne željezničke pruge. Stanovništvo 1959. je imao 15.800 stanovnika. U ovom gradu živim 29.587 stanovnika, prema stanju 2002. Razni podatci OKATO broj je 87422, a pozivni broj je (+7) 821549. Povijest Grad je utemeljen 1939. godine. 1955. je dobio status grada. Do 1957. se nosio ime kao i rijeka na kojoj se nalazi, Ižma. Za vrijeme SSSR-a, ovdje je bio smješten jedan od gulaga. Vanjske poveznice Službene stranice Info-portal Arhivirana inačica izvorne stranice od 27. rujna 2010. (Wayback Machine) Povijest sosnogorskog grba[neaktivna poveznica]
Szosznogorszk

Szosznogorszk (oroszul: Сосногорск) város Oroszországban, Komiföldön, az azonos nevű önkormányzati járás székhelye. Lakossága: 27 757 fő (a 2010. évi népszámláláskor). Korábbi neve Izsma (1957-ig). Mai neve a területet borító fenyőfaj nevéből származik (az orosz szoszna jelentése 'erdeifenyő'). Fekvése A Tyiman-hátság déli lejtőinél, Komiföld központi részén, Sziktivkartól 345 km-re északkeletre, az Izsma bal partján fekszik. A folyó fenyvesekkel benőtt magas partjára épült, az Uhta folyó torkolatánál. A 15 km-re fekvő Uhta „bolygóvárosa”. Vasútállomás a Komiföldet délnyugat–északkeleti irányban átszelő Kotlasz–Vorkuta vasúti fővonalon. Környékén, a Szosznogorszki járásban találhatók Komiföld legnagyobb kőolaj- és földgázmezői. Története 1939-ben alapították, 1944-ben munkástelepülés (rabocsij poszjolok) besorolást kapott, 1955-ben nyilvánították várossá. 1937-ben döntés született egy észak-pecsorai vasúti fővonal megépítéséről Konosa–Kotlasz–Vorkuta útvonalon. Ennek alapján kezdték el 1939-ben Izsma vasútállomás építését, mely 1942-ben a pecsorai vasúti részleg központja lett. A vasutastelep közelében 1945 végén kezdték építeni Szosznovka települést, az északi vidékek földgázfeldolgozó központját. Tíz évvel később a két település egyesítésével alapították Izsma várost, melynek nevét 1957-ben Szosznogorszkra változtatták. 1979-ben az Uhtai járás egy részéből létrehozott Szosznogorszki járás központja lett. Népesség 1959-ben 15 799 lakosa volt. 1979-ben 27 021 lakosa volt. 1989-ben 30 439 lakosa volt. 2002-ben 29 587 lakosa volt. 2010-ben 27 757 lakosa volt, melynek 83,1%-a orosz, 7,7%-a komi, 3,9%-a ukrán és 1,1%-a fehérorosz. Gazdasága Gazdasági életének alapja a vasút és a földgázfeldolgozó kombinát. Itt van az Északi Vasútvonal komiföldi részének egyik központja. A földgázfeldolgozó kombinátot az 1940-es évek közepétől építették fel, eredetileg főként ipari korom előállítását szolgálta. A Gazprom-hoz tartozó kombináton jelentős korszerűsítési munkákat végeztek, illetve végeznek, hogy megfeleljen az újabb igényeknek. Fontos része a város és Komiföld energetikai iparának a hatalmas hőrőmű. Építése 1955-ben kezdődött, első egysége 1960-ban adott áramot. 1978-ra Komiföld számos járását ez az erőmű látta el villamos energiával. Jegyzetek Források Goroda Rosszii. Enciklopegyija (orosz nyelven). Moszkva: Izd. Bolsaja Rosszijszkaja Enciklopegyija. 1994. Je. M. Poszpelov, ed. (2001). Geograficseszkije nazvanyija mira: Toponyimicseszkij szlovar (orosz nyelven). A. I. Turkin, ed. (1986). Toponyimicseszkij szlovar Komi ASZSZR (orosz nyelven). Sziktivkar: Komi Könyvkiadó.
Sosnogorsk

Sosnogorsk è una città della Russia europea nordorientale, situata nella Repubblica dei Comi sul fiume Ižma, 345 km a nordest del capoluogo Syktyvkar. Fondata nell'era sovietica (1939) come campo di lavoro forzato (gulag), ottenne lo status di città nel 1955. Si trova sulla riva sinistra del fiume Ižma alla confluenza dell'affluente Uchta. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Sosnogorsk Collegamenti esterni Sito ufficiale, su sosnogorsk.org.
Sosnogorsk

Sosnogorsk (do 1957 Iżma) – miasto w Rosji, w republice Komi, w pobliżu miasta Uchta, na lewym brzegu Iżmy (dorzecze Peczory). Około 29,6 tys. mieszkańców (2006). W mieście rozwinął się przemysł taboru kolejowego oraz gazowniczy. Przypisy
Sosnogorsk

Sosnogorsk (em russo: Сосногорск; em cómi: Сӧснагорт, Sösnagort) é uma cidade na República de Cómi, na Rússia. Ele está localizado às margens do rio Izhma. Durante a era soviética, um campo de trabalho corretivo foi localizado aqui. População: 29.587 (Censo 2002). A cidade era conhecida como Izhma (Ижма) até renomeado em 1957. Ligações Externas Official Site of Sosnogorsk District Administration More information on Sosnogorsk city
Сосногорськ

Сосногорськ (комі Сӧснагорт) — місто (з 1955) в Республіці Комі Російської Федерації. Адміністративний центр муніципального району «Сосногорськ» і муніципального утворення міського поселення «Сосногорськ». Географія Місто Сосногорськ належить до Печорського басейну і займає площу близько 25 км². Розташоване у географічному центрі республіки. Місто розташоване на лівому березі річки Іжми (басейн Печори), у 345 км від Сиктивкара, у 15 км від Ухти. Основна водна артерія Сосногорська — р. Іжма. Клімат Середньорічна температура повітря — 1,5 °C Відносна вологість повітря — 75,4 % Середня швидкість вітру — 3,0 м/с Економіка Основу промисловості району складають такі підприємства як: ТОВ «Газпромпереработка», Сосногорське відділення Північної з.д. — філія ВАТ «РЖД», Сосногорська ТЕЦ. Також ці підприємства є наймасовішими роботодавцями і як наслідок основними платниками податку на доходи фізичних осіб. На території району проводять сільськогосподарську продукцію 4 сільсько-фермерських господарства і 32 особистих підсобних господарства. Транспорт Вузлова залізнична станція Сосногорськ Північної залізниці. Поблизу міста розташований аеропорт Ухта. Міста-побратими Німеччина, Хальденслебен (з 2009) Цікаві факти 6 грудня 2007 Сосногорськ переміг у номінації «Краще місто Російської Федерації за економічними показниками» в категорії «Мале місто». Галерея Примітки Посилання Інформаційний портал Сосногорська Офіційний сайт Адміністрації МО МР «Сосногорськ» Міське поселення «Сосногорськ» Історія герба Сосногорська Інформаційно-довідковий портал міста Сосногорськ Інформаційно-довідковий портал міста Сосногорськ[недоступне посилання з червня 2019] He офіційний, Інформаційний, Молодіжний, Розважальний інтернет портал
Nereditsa Church

The Saviour Church on Nereditsa Hill near Novgorod (Russian: церковь Спаса на Нередице, Tserkov Spasa na Nereditse) is a 12th-century Orthodox church dedicated to the feast of the Saviour's Transfiguration. The church, consecrated in 1198, became world-famous both for its remarkable state of exterior preservation and for the best preserved set of pre-Mongol wall paintings in the Russian Empire. During World War II it was selected as a target for artillery fire and was reduced to rubble. The post-war reconstruction of the Nereditsa Church is on the World Heritage list as a part of object 604 Historic Monuments of Novgorod and Surroundings. The building has been designated an architectural monument of federal significance (#5310113002). It is located in Novgorodsky District of Novgorod Oblast, Russia, 1.5 kilometres (0.93 mi) south of Veliky Novgorod in the village of Spas-Nereditsy on the right bank of the Maly Volkhovets River on the small Nereditsa Hill next to the Rurik hillfort. History The church was built in 1198 by Prince Yaroslav Vladimirovich, the grandson of Mstislav Vladimirovich and painted with frescoes in 1199. It was measured and restored by Pyotr Pokryshkin in 1903-1904. During World War II the church was located on the front line between 1941 and 1943 and was destroyed. It was subsequently restored. However, most of the frescoes could not be saved. They are currently known from pre-war photos, and watercolor sketches made by Nikolai Avenirovich Martynov in 1862. Architecture The small stone church is built as a cube and has one dome. It is based on four pillars and has three apses at the eastern side. The type of a small church was developed in Novgorod in the end of the 12th century, and there are several churches of this type, in Novgorod and in Staraya Ladoga. Frescoes The frescoes were created by eight to ten artists. They covered all the interior of the church, including the pillars, the walls, the ceiling, and the dome. There is no apparent system in creating the frescoes. It is possible that the painters did not know each other and had different styles. In particular, normally a fresco of Christ the Saviour should be painted in the dome. However, for the Saviour Church on Nereditsa, the dome was occupied by the Ascension. Christ was painted in the dome in the Byzantine Empire already in the 9th century, and painting other frescoes in the dome is a sign that the church belongs to a peripheral region. The most impressive fresco in the church was considered to be the Last Judgment, painted over the whole western wall. Only fragments of this fresco survive. References
Iglesia Nereditsa

La Iglesia del Salvador en Neréditsa es una iglesia ortodoxa construida en 1198. Es una de las iglesias más antiguas de Rusia. La Iglesia de la Transfiguración, situada en el Distrito Novgorodski del Óblast de Nóvgorod, Rusia, 1.5 km al sur de Veliki Nóvgorod en el pueblo de Spas-Neréditsa en la orilla derecha del río Mali Vóljovets en una pequeña colina de Neréditsa cerca de Rúrikovo Gorodische. La Iglesia de Salvador en Neréditsa está incluida en la lista de Patrimonio Mundial como parte de objeto 604 Monumentos históricos de Nóvgorod y sus alrededores.​​ El edificio ha sido designado un monumento arquitectónico de importancia federal (#5310113002).​ Historia La iglesia fue fundada en 1198 por el príncipe de Nóvgorod Yaroslav Vladímirovich ​ y decorada con frescos en 1199. ​ La iglesia estaba situada fuera de la ciudad de Nóvgorod pero cerca de la residencia del príncipe y era considerada por el príncipe como el lugar para su futura tumba. En 1903-1904 fue ampliamente restaurada por Piotr Pokryshkin. Durante la Segunda Guerra Mundial la iglesia quedó situada en la línea de frente entre 1941 y 1943 y fue destruida. Fue restaurada posteriormente, sin embargo, la mayor parte de los frescos no se pudieron salvar, y se conocen actualmente por las fotos de la preguerra que ya existían. Arquitectura La pequeña iglesia de piedra tiene forma de cubo y una cúpula. Está cimentada sobre cuatro pilares y tiene tres ábsides en el lado oriental.​ Este tipo de pequeñas iglesias se desarrolló en Novgorod a finales del siglo XII y existen varias iglesias de este tipo en Nóvgorod y en Stáraya Ládoga. Frescos Los frescos fueron creados por un número de ocho a diez artistas. Cubrieron todo el interior de la iglesia, incluyendo las pilares, las paredes, el techo, y la cúpula. No hay un sistema aparente en la creación de los frescos. Posiblemente, los pintores no se conocían y tenían estilos diferentes. En particular, normalmente en la cúpula se tendría que haber pintado un fresco de Cristo Salvador pero en esta iglesia la cúpula estuvo ocupada por la Ascensión. Cristo fue pintado en la cúpula en el Imperio Bizantino ya en el siglo IX, y la pintura de otros frescos en la cúpula era en ese momento señal de que la iglesia pertenece a una región muy periférica. El fresco del Juicio Final fue considerado como el más impresionante de la iglesia, pintado sobre toda la pared occidental. Sólo sobrevivieron fragmentos de este fresco. En 1246 fue pintado en la pared meridional un fresco retratando al príncipe Yaroslav Vsévolodovich. Referencias
Verlosserkerk op Nereditsa

De Kerk van de Verlosser op de heuvel Nereditsa (Russisch: Церковь Преображения Господня на горе Нередице) of Transfiguratiekerk ligt in het gehucht Spas-Nereditsy, ongeveer 1,5 km zuidelijk van Veliki Novgorod, en is een van de oudste Russisch-orthodoxe kerken van Rusland. De kerk staat op de Werelderfgoedlijst als onderdeel van de Historische Monumenten van Novgorod en omgeving. Geschiedenis Vorst Jaroslav II van Rusland gaf in 1198 opdracht tot de bouw van de kerk. De fresco's werden in 1199 geschilderd. De kerk lag buiten de stad Novgorod en dicht bij de residentie van de vorst die de kerk had bestemd als plek voor zijn laatste rustplaats. In 1903-1904 werd de kerk beschreven en grondig gerestaureerd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog lag de kerk in 1941-1943 op de frontlinie. De kerk werd onafgebroken beschoten en als gevolg daarvan lag de kerk goeddeels in puin en bleven enkele muren slechts gedeeltelijk staan. Bijna alle fresco's gingen bij de beschietingen verloren. Dankzij afbeeldingen en beschrijvingen kunnen wij ons nog een idee vormen over het interieur van de kerk voor de verwoesting. Van de klokkentoren bleef niets over. De kerk werd herbouwd in de jaren 1956-1958. Fresco's De fresco's werden gemaakt door 8-10 schilders en bedekten het hele interieur van de kerk. De beschildering werd erg willekeurig aangebracht, hetgeen er op wijst dat de schilders elkaar niet goed kenden en verschillende stijlen hanteerden. In de koepel werd een fresco aangebracht van de Hemelvaart, waar doorgaans een fresco van Christus de Verlosser werd geschilderd. Het meest indrukwekkende fresco in de kerk was het Laatste Oordeel, dat de gehele westelijke muur in beslag nam. Slechts fragmenten ervan overleefden de verwoesting. In 1246 werd op de zuidelijke muur een fresco aangebracht van prins Jaroslav II. Afbeeldingen Externe links (ru) De kerk op de website Orthodoxe Architectuur (ru) Fotogalerij op temples.ru
Црква Светог Спаса на Нередици

Црква Светог Спаса на Нередици (рус. Церковь Спаса на Нередице) православни је храм Руске православне цркве посвећен Преображењу Господњем. Храм се налази на око 1,5 километар јужно од града Великог Новгорода, на десној обали рукавца Малог Волховеца. Црква се од 1992. налази на Унесковој листи светске баштине као део комплекса Историјски споменици Новгорода и околине. Храм се такође налази на листи културног наслеђа Руске Федерације под бројем 5310113002. Историјат и архитектура Црква је саграђена 1198. под ктиторством новгородског књаза Јарослава Владимировича (као помен двојици његових страдалих синова). Грађевински радови на цркви су обаљени за мање од годину дана, а већ наредне 1199. осликане су и фреске. Како се црква током Другог светског рата налазила на самој линији борбених дејстава претрпела је значајна оштећења, а првобитне оригиналне фреске су изгубљене у неповрат (преостао је само један мали сегмент на западном зиду). Занимљиво је да је цела унутрашњост цркве била фрескописана, а да је фреске радило и до десет мајстора фрескописаца у различитим стиловима. Фреска црквеног ктитора књаза Јарослава додана је накнадно на јужни зид 1246.године. Фреске ове цркве сматране су најлепшим и најдрагоценијим примерима руског средњовековног фрескосликарства. Акварелне копије фресака које је урадио сликар Николај Мартинов (1842—1913) биле су изложене на Светској изложби у Паризу 1867. где су награђене бронзаном медаљом. Прва велика рестаурација фресака извршена је током 1903. и 1904, а у радовима је учествовао у то време један од највећих руских сликара Николај Рерих. Нередичка црква је изграђена у четвороугаоној форми са четири основна стуба, једном куполом и 3 апсиде на источној страни. Овакав вид црквене архитектуре био је типичан за подручје Новгорода током 12. века. Захваљујући археолошким истраживањима обављеним у унутрашњости цркве током 2001. године откривени су фрагменти оригиналног житија из 1199. године, а пронађена је и гробница московског књаза Афанасија Даниловича који је ту сахрањен 1322. године. Комплетна архитектонска рестаурација храма завршена је током 2004. године. Данас овај храм углавном служи као музејски објекат. Види још Руска православна црква Новгородски рејон Историјски споменици Новгорода и околине Иљмењ Референце Спољашње везе Званични веб-сајт Галерија фресака Нередичке цркве Црква Спаса на Нередици на сајту sobory.ru Т. С. Щербатова-Шевякова Нередица. Монументальные росписи церкви Спаса на Нередице. М.:"Галарт", -254 с, ил. 2004. ISBN 978-5-269-01023-6.
Suojarvi (město)

Suojarvi (rusky Суоярви, finsky Suojärvi) je město v Karelské republice v Ruské federaci. Při sčítání lidu v roce 2010 mělo bezmála deset tisíc obyvatel. Poloha a doprava Suojarvi leží na jižním konci stejnojmenného jezera, z kterého vytéká na jeho severním konci řeka Šuja ústící do Oněžského jezera. Od Petrozavodsku, hlavního města republiky, je Suojarvi vzdáleno přibližně 140 kilometrů severozápadně. Přes město prochází železniční trať z Petrohradu přes Lachděnpochju do Petrozavodsku, od které se zde odděluje trať na Kostomukšu. Dějiny Jméno města je baltofinského původu. V 16. a 17. století zde byla osada Šujezerský pogost. První písemná zmínka je z roku 1589, kdy zdejší pravoslavní věřící spadali pod Sortavalu. Od roku 1630 se jednalo o samostatnou obec. Do roku 1617 byla pod vlivem Novgorodské republiky a pak připadla Stolbovským mírem Švédskému království. V roce 1721 připadlo Suojarvi Nystadskou smlouvou znovu ruskému carství. Od roku 1812 přitom bylo součástí Finského velkoknížectví a s vyhlášením Finské samostatnosti v roce 1917 se tedy stalo součástí samostatného Finska, kde patřilo do provincie Viipuri. V důsledku Zimní války připadlo Suojarvi v roce 1940 spolu s většinou Západní Karélie Sovětskému svazu. Během druhé světové války bylo 21. srpna 1941 znovu obsazeno finskými jednotkami, ale nakonec jej 13. července 1944 dobyli zpět jednotky Karelského frontu Rudé armády. Rodáci Alexander Karpin (1883–1969), biskup Finské pravoslavné církve Tamara Nymanová (* 1939), modelka Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Suojarwi na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Suojarvi na Wikimedia Commons
Suoyarvi

Suoyarvi (ruso: Суоя́рви; carelio: Suojärvi) es una ciudad de la república rusa de Carelia, capital del raión homónimo en el suroeste de la república.​ En 2019, la localidad tenía una población de 8781 habitantes.​ Se conoce la existencia de la localidad desde 1589, cuando se menciona como un pogost con el nombre de "Shuyezersk" (ruso: Шуезе́рск). En 1617, el tratado de Stolbovo incluyó al pueblo en el Imperio sueco, pero tras el tratado de Nystad de 1721 pasó a formar parte del Imperio ruso, que en 1811 lo integró en el gran ducado de Finlandia. En la guerra de Invierno de 1940, la Unión Soviética anexionó este territorio hasta entonces finlandés y le dio a la localidad el estatus de ciudad.​​ Se ubica en una zona lacustre unos 100 km al oeste de la capital republicana Petrozavodsk.​ Referencias
Souoïarvi

Souoïarvi (en russe : Суоярви ; en finnois : Suojärvi) est une ville de la république de Carélie, en Russie, et le centre administratif du raïon de Souoïarvi. Sa population s'élevait à 9 383 habitants en 2013. Géographie Souoïarvi est située à 134 km au nord-ouest de Petrozavodsk par la 86K-10, à 99 km de Pitkäranta par la 86K-13. Histoire À l'emplacement de la ville actuelle, il y avait aux XVIe et XVIIe siècles un pogost connu sous le nom de Chouïeserski. La première mention de Suojärvi dans un document écrit remonte à l'année 1589 ; c'était alors une petite communauté orthodoxe dépendant de Sortavala. En 1630 Suojärvi devint une communauté en propre. Suojärvi fut d'abord sous la domination de la république de Novgorod. À la paix de Stolovo, en 1617, l'ensemble du territoire situé au nord du lac Ladoga passa sous la domination de la Suède et fit partie du comté de Kexholm. Un siècle plus tard, à la paix de Nystad (1721), la Suède dut le restituer à la Russie. Le territoire de l'actuelle Finlande tomba sous domination russe par le traité de Fredrikshamn (aujourd'hui Hamina), en 1809, et forma le grand-duché de Finlande, auquel Suojärvi fut rattachée en 1812. Après la déclaration d'indépendance finlandaise de 1917, Suojärvi fit partie de la province de Viipuri de la république de Finlande. Du temps de la Finlande, Suojärvi était le chef-lieu d'un vaste territoire de 3 474,3 km2, où vivaient près de 16 000 habitants avant la Seconde Guerre mondiale. La population de Suojärvi se composait principalement de Caréliens orthodoxes. Après la guerre d'hiver de 1940, la majeure partie de la Carélie occidentale se retrouva sous domination soviétique. Pendant la Seconde Guerre mondiale, Suojärvi fut reprise par les troupes finlandaises le 21 août 1941. Mais le 13 juillet 1944, pendant la guerre de Continuation, les troupes du front de Carélie de l'Armée rouge la réoccupèrent au cours de l'opération Svir-Petrozavodsk. Population Recensements (*) ou estimations de la population Économie La principale entreprise de la ville est la société AOOT Souïarvskaïa Kartonnaïa Fabrika (АООТ "Суоярвская картонная фабрика"), une fabrique de carton et de boîtes en carton. Notes et références Liens externes (ru) Informations sur Souoïarvi Liens internes Subdivisions de la république de Carélie Portail de la Russie
Suojarvi

Suojärvi (in careliano e finlandese: Suojärvi; in russo Суоярви?) è una città della Russia nella Repubblica di Carelia, che ospita una popolazione di circa 10.000 abitanti. La città è situata non lontano dal Lago Suojärvi a circa 130 km a nord-ovest di Petrozavodsk. Fondata nel XVI secolo, ha ottenuto lo status di città nel 1940 ed è capoluogo del Suojarvskij rajon. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Suojarvi
Soeojarvi

Soeojarvi (Russisch: Суоя́рви; Fins: Suojärvi) is een stad in de Russische autonome republiek Karelië. De stad ligt ongeveer 110 km ten noordwesten van Petrozavodsk. Tussen 1812 en 1940 was Soeojarvi deel van Finland. Soeojarvi heeft de stadsstatus sinds 1940.
Suojarwi

Suojarwi (fiń. Suojärvi, ros. Суоярви) – miasto w północno-zachodniej Rosji, na terenie wchodzącej w skład tego państwa Republiki Karelii. Położenie Miejscowość leży w południowej Karelii, nad jeziorem Suojarwi, w rejonie suojarwskim, którego jest centrum administracyjnym. Ludność Suojarwi liczy 11 489 mieszkańców (1 stycznia 2005), co stanowi ponad połowę całej populacji tej jednostki podziału terytorialnego. Mieszkańcami są głównie Rosjanie osiadli w Suojarwi po wojnie, gdyż zamieszkująca historycznie w mieście ludność fińska została repatriowana do Finlandii po przejęciu miejscowości przez Związek Radziecki. Historia Nazwa miasta pochodzi od nazwy jeziora, nad którym je założono. Karelskie słowo suo oznacza błoto, zaś järvi – jezioro. Osada została założona nie później niż w XVI w., prawa miejskie od. 1940 r. Do 1940 r. miasto związane było z Finlandią, do roku 1918 wchodziło w skład Wielkiego Księstwa Finlandii (autonomicznej jednostki w obrębie Cesarstwa Rosyjskiego), zaś w latach 1918–1940 znajdowało się na ziemiach niepodległej Finlandii. W wyniku wojny zimowej przyłączone do ZSRR. W czasie II wojny światowej ponownie w obrębie Finlandii, odbite przez Armię Czerwoną w 1944, ostatecznie w granicach ZSRR po pokoju paryskim (1947). Przynależność państwowa 1589–1617 – Carstwo Rosyjskie 1617–1721 – Królestwo Szwecji 1721–1917 – Imperium Rosyjskie 1917–1940 – Republika Finlandii 1940–1941 – ZSRR 1941–1944 – Republika Finlandii 1944–1991 – ZSRR od 1991 – Federacja Rosyjska Gospodarka Po rozpadzie Związku Radzieckiego gospodarka miasta, jak i całej Karelii znalazła się w kryzysie. W mieście znajduje się przemysł celulozowo-papierniczy, produkujący głównie karton i kartonowe opakowania, oraz spożywczy (przetwórstwo drobiu i ziemniaków). W miejscowości zlokalizowane są także inne drobne zakłady przemysłu spożywczego (np. piekarnie), zatrudniające zwykle niewielką liczbę osób i produkujące na potrzeby lokalnego rynku. Istotne znaczenie w gospodarce miasta odgrywają szeroko rozumiane usługi. Znajduje tu się węzłowa stacja kolejowa Suojarwi I. Zobacz też Rejon suojarwski Karelia