NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Стрєльна

Стрєльна (рос. Стрельна) — селище під Петербургом, яке відвідував Тарас Шевченко. Відомості Нині Стрєльна — російське селище в складі міста Санкт-Петербург (Петродворцевий район міста). Розміщена на південному березі Фінської затоки Балтійського моря. З центральних районів Санкт-Петербурга до селища ходить трамвай № 36, населення — близько 17000. З часів царювання Петра І в селищі почали будувати палацово-паркові ансамблі (збудовано чотири палаци і два парки), передбачалось, що Стрєльна буде російським Версалем. З початку 19-го століття в околицях Стрєльни складається дачна місцевість. Тарас Шевченко їздив до Стрєльни влітку 1860 року, тоді це було селище Петергофського повіту Петербурзької губернії, на дачу до Надії Михайлівни Забіли (української поміщиці, сестри В. Білозерського) й Кулішів й там познайомився з Л. Полусмаковою, з якою згодом хотів одружитися. Забіла відмовляла Шевченка від його наміру. Люди У селищі народився Костянтин Крилов (1910—1992) — український живописець. Джерела Шевченківський словник у двох томах. — К., 1976. Путівник по Петербургу. Посилання Стрєльна // Шевченківська енциклопедія : у 6 т. / Гол. ред. М. Г. Жулинський. — Київ : Ін-т літератури ім. Т. Г. Шевченка, 2015. — Т. 5 : Пе—С. — С. 990. Примітки
Museum voor beeldende kunsten van de republiek Karelië

Het Museum voor beeldende kunsten van de republiek Karelië (Russisch: Музей изобразительных искусств Республики Карелия, Karelisch: Karjalan tašavallan taitehmusejo, Fins: Karjalan tasavallan taidemuseo) is een kunstmuseum in de Russische stad Petrozavodsk, hoofdstad van de republiek Karelië. Het museum bestaat sinds 1960. Gebouw Het museum bevindt zich in een historisch gebouw uit 1789, die als beschermd monument van federale betekenis geklasseerd is. In de loop der tijd heeft dit gebouw onder andere stedelijk volksschool, openbare bibliotheek, paleis van jonge piniers en cultuurschool gehuisvest. Het museum betrekt dit gebouw sinds zijn opening in 1960. Het gebouw bevindt zich op het Kirovplein. Collecties Het museum bewaart ca. 12000 voorwerpen, die over volgende deelcollecties verdeeld zijn: Iconen uit 15e - 20e eeuw (ca. 2500 stukken) Karelische volkskunst, o.a. textiel, borduurwerk, serviesgoed, werken van verschillende toegepaste kunsten (ca. 2000 stukken) Russische kunst uit 18e - begin 20e eeuw, met o.a. werken van Ivan Aivazovski, Aleksej Bogoljoebov, Ivan Kramskoj, Ilja Repin, Vasili Polenov en Konstantin Korovin (ca. 400 stukken) Russische kunst uit de 20e eeuw (dat wil zeggen Socialistisch realisme) Karelische kunst uit de 20e eeuw, werken van lokale schilders, tekenaars en beeldhouwers (ca. 300 stukken) West-Europese kunst uit 16e - 20e eeuw (ca. 300 stukken) Referenties
Raïon du Littoral (oblast d'Arkhangelsk)

Le raïon du Littoral (en russe : Примо́рский райо́н, Primorski raïon — Primorié signifiant « littoral ») est une subdivision administrative (raïon) de l'oblast d'Arkhangelsk dans le Nord de la Russie européenne. Situé dans le nord de l'oblast, le raïon se situe dans une plaine, et est baigné par la mer Blanche. Son centre administratif est la ville d'Arkhangelsk, bien qu'elle ne fasse pas partie du raïon, et il compte en tout 206 localités, réparties à la fois en 17 selsoviets et en 9 municipalités. Sa population s'élevait à 28 793 habitants en 2023. Géographie Le raïon se situe dans l'oblast d'Arkhangelsk, un sujet de la fédération de Russie situé dans le Nord de la Russie européenne. Le sujet fait partie du district fédéral du Nord-Ouest, et il est inclus comme tout l'oblast dans la région du Nord. Comme tout l'oblast, il est situé dans le fuseau horaire MSK (heure de Moscou). Le décalage horaire appliqué par rapport au temps universel coordonné est +03:00. Notes et références Notes Références Annexes Articles connexes Subdivisions de l'oblast d'Arkhangelsk Nord russe Liens externes (ru) Site officiel du raïon du Littoral Portail de l'oblast d'Arkhangelsk
Tengermelléki járás

A Tengermelléki járás (oroszul Приморский муниципальный район) Oroszország egyik járása az Arhangelszki területen. Székhelye Arhangelszk. Népesség 1989-ben 31 813 lakosa volt. 2002-ben 29 365 lakosa volt. 2010-ben 25 466 lakosa volt. Jegyzetek Források Всероссийская перепись населения 2002 года. Национальный состав населения по регионам России. Демоскоп Weekly. A 2010-es népszámlálás adatai: http://www.gks.ru/free_doc/new_site/perepis2010/croc/perepis_itogi1612.htm Archiválva 2013. március 15-i dátummal a Wayback Machine-ben
Primorskij rajon (oblast' di Arcangelo)

Il distretto di Primorsk in russo Приморский район? è un rajon (distretto russo) dell'Oblast' di Arcangelo, in Russia. Il centro amministrativo, nonché il capoluogo e la città più popolosa dell'oblast', è la città di Arcangelo, con circa 350 000 abitanti. Città Bas'kovo (797 ab.) Boznesen'e (1165 ab.) Bol'šoe Anisimovo (2385 ab.) Arcangelo (366.051 ab.) Verchnjaja Zolotica (326 ab.) Katunino (4329 ab.) Bobrovo (1735 ab.) Lastola (648 ab.) Letnjaja Zolotica (264 ab.) Okulovo (2333 ab.) Lopšen'ga (404 ab.) Chor'kovo (1450 ab.) Patrakeevka (380 ab.) Petrominsk (550 ab.) Povrakul'skaja (615 ab.) Rikasicha (2734 ab.) Odinočka (677 ab.) Talagi (2710 ab.) Uemskij (3698 ab.) Soloveckij (900 ab.) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Primorskij rajon Collegamenti esterni (RU) Sito ufficiale URL consultato il 31-01-2008 (RU) Geografia del distretto URL consultato il 31-01-2008
Rejon primorski (obwód archangielski)

Rejon primorski (ros. Приморский район) – rejon w północnej Rosji, w obwodzie archangielskim. Położenie Rejon primorski, tak jak cały obwód archangielski, leży w północno-wschodniej Europie, na terenie Niziny Wschodnioeuropejskiej. Znajduje się on w północno-zachodniej części obwodu archangielskiego. Dużą część rejonu zajmuje Park Narodowy „Pomorze Oneskie”. Powierzchnia Rejon ma powierzchnię 21,2 tys. km². Teren ten stanowi równina, a znaczną jej część pokrywa tajga, złożona głównie z lasów świerkowych, w mniejszym stopniu - sosnowych, z niewielką domieszką innych gatunków: jodły, modrzewia i drzew liściastych (głównie brzozy). Na północy rejonu tajga przechodzi w lasotundrę i tundrę. Na obszarze rejonu znajdują się liczne rzeki i strumienie (należące do zlewiska Morza Białego), a także bagna i torfowiska. Ludność W rejonie zamieszkuje ok. 30,9 tys. osób. Liczba ta szybko spada w wyniku niskiego przyrostu naturalnego i dużej emigracji zarobkowej do innych regionów Rosji, najczęściej dużych miast, zwłaszcza Moskwy. Ponieważ wyjeżdżają głównie ludzie młodzi, średnia wieku mieszkańców tego rejonu jest wysoka. Niemal całą populację rejonu stanowią Rosjanie. Większość ludności wyznaje prawosławie, istnieje także spora liczba niewierzących. Stolica Ośrodkiem administracyjnym jest miasto Archangielsk, liczące 351.626 mieszkańców (1 stycznia 2005 r.), które nie wchodzi jednak w skład rejonu. Gospodarka Gospodarka rejonu, po rozpadzie ZSRR pogrążona jest w kryzysie. Podstawowymi źródłami utrzymania dla mieszkańców rejonu jest pozyskiwanie drewna dla potrzeb przemysłu, rybołówstwo morskie i hodowla, a w mniejszym stopniu także zajęcia tradycyjne - myślistwo i rybołówstwo śródlądowe, a także rolnictwo. W większych ośrodkach osadniczych znajduje się drobny przemysł drzewny (lub celulozowo-papierniczy), a także niewielkie zakłady przemysłu spożywczego, zatrudniające po kilka-kilkanaście osób (jak piekarnie czy masarnie), produkujące głównie na rynek lokalny. Rolnictwo odgrywa w gospodarce rejonu niewielkie znaczenie. Najczęściej uprawiane są zboża: głównie jęczmień i żyto, rzadziej owies, a także ziemniaki, rośliny pastewne, oraz niektóre szybko rosnące gatunki warzyw. Hodowla obejmuje zarówno typowe zwierzęta gospodarskie: bydło, trzodę chlewną i drób, jak też zwierzęta futerkowe: lisy polarne (pieśce), tchórze i norki. Klimat W rejonie panuje klimat umiarkowany chłodny, o charakterze kontynentalnym. Zima jest długa i chłodna, lato - krótkie i średnio ciepłe. W rejonie notuje się dość wysoki poziom opadów, głównie w postaci deszczu, którego największe nasilenie przypada na sierpień. Zobacz też obwód archangielski ośrodek administracyjny rejonu - Archangielsk Przypisy
General Staff Building (Saint Petersburg)

The General Staff Building (Russian: Здание Главного штаба, Zdanie Glavnogo Shtaba) is an edifice with a 580 m-long (1,900 ft) bow-shaped facade, situated on Palace Square in Saint Petersburg, Russia, in front of the Winter Palace. The monumental Neoclassical building was designed by Carlo Rossi in the Empire style and built in 1819–1829. It consists of two wings, which are separated by a tripartite triumphal arch adorned by sculptors Stepan Pimenov and Vasily Demuth-Malinovsky and commemorating the Russian victory over Napoleonic France in the Patriotic War of 1812. The arch links Palace Square through Bolshaya Morskaya Street to Nevsky Prospekt. Until the capital was transferred to Moscow in 1918, the building served as the headquarters of the General Staff (western wing), Foreign Ministry and Finance Ministry (eastern wing). The western wing now hosts the headquarters of the Leningrad Military District. The eastern wing was given to the Hermitage Museum in 1993 and was extensively remodeled inside. See also General Staff Building (Moscow) External links Media related to Building of the General Staff at Wikimedia Commons General Staff Building @ Encyclopaedia of Saint Petersburg
Edificio del Estado Mayor

El Edificio del Estado Mayor (en ruso: Здание Главного штаба, Zdánie Glávnogo Shtaba) es un edificio situado en la Plaza del Palacio de San Petersburgo, Rusia, frente al Palacio de Invierno. Tiene una fachada de 580 metros de longitud con forma de arco.​ Este monumental edificio neoclásico fue diseñado por Carlo Rossi en estilo Imperio y construido entre 1819 y 1829.​ Consta de dos alas, separadas por un arco de triunfo tripartito adornado por los escultores Stepán Pímenov y Vasili Demut-Malinovski que conmemora la victoria rusa sobre la Francia napoleónica tras la invasión de Rusia. Este arco conecta la Plaza del Palacio con la Avenida Nevski mediante la calle Bolshaya Morskaya. Hasta que en 1918 la capital se trasladó a Moscú, el edificio sirvió como sede del Estado Mayor (ala oeste), del Ministerio de Asuntos Exteriores y el Ministerio de Finanzas (ala este).​ El ala oeste alberga actualmente la sede del Distrito Militar Occidental. El ala este se otorgó al Museo del Hermitage en 1993 y su interior se remodeló en profundidad. Referencias Véase también Plaza del Palacio Palacio de Invierno Museo del Hermitage Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Edificio del Estado Mayor. General Staff Building en la Encyclopaedia of Saint Petersburg
Palazzo dello Stato Maggiore

Il Palazzo dello Stato Maggiore (in russo Здание Главного штаба?, Zdanie Glavnogo Štaba) è un edificio lungo 580 m, situato nella Piazza del Palazzo di fronte al Palazzo d'Inverno. Storia L'edificio fu disegnato da Carlo Rossi in stile Impero e costruito fra il 1819 ed il 1829. Esso è costituito da due ali, separate da un arco trionfale tripartito adornato dagli scultori Stepan Pimenov e Vasilij Ivanovič Demut-Malinovskij, commemoranti le vittorie dei russi sul Primo Impero Francese nella Campagna di Russia. L'arco collega la Piazza del Palazzo attraverso ulica Bol'šaja Morskaja alla Prospettiva Nevskij. Fino a quando la capitale non venne trasferita a Mosca nel 1918, il palazzo venne utilizzato come Quartier generale (ala occidentale), ministero degli esteri e ministero delle finanze (ala orientale). L'ala occidentale ospita oggi il quartier generale del "Distretto militare occidentale", mentre l'ala orientale ospita dal 1993 alcune collezioni dell'Ermitage. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo dello Stato Maggiore Collegamenti esterni (EN, RU) Palazzo dello Stato Maggiore, su encspb.ru, @ Encyclopaedia di San Pietroburgo.
Gmach Sztabu Głównego w Petersburgu

Gmach Sztabu Głównego w Petersburgu (ros. Здание Главного Штаба) – gmach o fasadzie w kształcie łuku długości 580 m, usytuowany na placu Pałacowym w Petersburgu, naprzeciw pałacu Zimowego. Budynek został zaprojektowany w stylu empire przez rosyjskiego architekta pochodzenia włoskiego Carla Rossiego. Prace budowlane trwały w latach 1819–1828 (w 1819 roku położono kamień węgielny). Oficjalne otwarcie gmachu odbyło się 24 października 1828. Gmach składa się z dwóch skrzydeł, które są rozdzielone przez potrójny łuk triumfalny upamiętniający zwycięstwo wojsk rosyjskich nad napoleońskimi podczas wojny obronnej 1812 roku, bogato zdobiony przez rosyjskich rzeźbiarzy: Stepana Pimienowa oraz Wasilija Demut-Malinowskiego. Na jego szczycie znajduje się dużej wielkości rzeźba (10 m wysokości) przedstawiająca rydwan uskrzydlonej bogini Sławy, ciągnięty przez sześć koni. Łuk łączy ulicę Wielką Morską z Newskim Prospektem. Do czasu przeniesienia stolicy do Moskwy w budynku mieściły się siedziby: Sztabu Głównego (w zachodnim skrzydle), Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Ministerstwa Finansów Rosji (we wschodnim skrzydle). W zachodnim skrzydle mieści się obecnie siedziba Zachodniego Okręgu Wojskowego. Wschodnie skrzydło, w 1988, zostało przekazane Państwowemu Muzeum Ermitaż. Przypisy Linki zewnętrzne General Staff Building, encspb.ru
Palácio do Estado Maior

O Palácio do Estado-Maior (em russo: Здание Главного штаба) é um edifício com uma fachada em forma de arco de 580 metros de comprimento, situado na Praça do Palácio, em São Petersburgo, na Rússia, em frente do Palácio de Inverno. O edifício neoclássico monumental foi projetado por Carlo Rossi no estilo império e construído entre 1819 e 1829. Consiste em duas asas, que são separadas por um arco triunfal tripartita decorado pelos escultores Stepan Pimenov e Vasily Demuth-Malinovsky e comemorando a vitória russa sobre a França napoleônica na Guerra Patriótica de 1812. O arco liga a Praça do Palácio através da Rua Bolshaya Morskaya para Nevsky Prospekt. Até a capital ser transferida para Moscou em 1918, o edifício serviu como sede do Estado-Maior (ala ocidental) e Ministério das Relações Exteriores e Ministério das Finanças (ala leste). A ala ocidental hospeda agora as matrizes do Distrito Militar Ocidental. A asa oriental foi dada ao Museu Hermitage em 1993 e o interior foi amplamente remodelado. Ligações externas Palácio do Estado Maior Enciclopédia de São Petersburgo (em russo). Referências
Clădirea Statului Major General din Sankt Petersburg

Clădirea Statului Major General (în rusă Здание Главного штаба, transliterat: Zdanie Glavnogo ștaba) este o clădire situată în Piața Palatului din Sankt Petersburg, Rusia, în fața Palatului de Iarnă. Are o fațadă lungă de 580 de metri, în formă de semicerc. Această clădire monumentală neoclasică a fost proiectată de arhitectul Carlo Rossi în stil Empire și construită între anii 1819 și 1829. Ea este formată din două aripi, separate printr-un arc de triumf dublu, împodobit de sculptorii Stepan Pimenov și Vasili Demuth-Malinovski, care comemorează victoria Armatei Ruse asupra Armatei Franței Napoleoniene în Războiul Franco-Rus. Acest arc face legătura între Piața Palatului și Nevski Prospekt prin strada Bolșaia Morskaia. Până în anul 1918, când capitala Rusiei a fost mutată la Moscova, clădirea a servit ca sediu al Statului Major General (aripa de vest), al Ministerului Afacerilor Externe și al Ministerului de Finanțe (aripa de est). Aripa de vest adăpostește în prezent sediul central al Districtului Militar de Vest. Aripa de est a fost repartizată Muzeului Ermitaj în 1993, iar interiorul ei a fost remodelat intens potrivit cerințelor. Note Legături externe General Staff Building în Encyclopaedia of Saint Petersburg Vezi și Piața Palatului Palatul de Iarnă Muzeul Ermitaj
Pferdefriedhof (Sankt Petersburg)

Der Pferdefriedhof in Sankt Petersburg befindet sich im Alexanderpark der ehemaligen Zarenresidenz Puschkin (vormals Zarskoje Selo). Er ist eine denkmalgeschützte Begräbnisstätte für Pferde und gilt als größter Pferdefriedhof der Welt. Der Pferdefriedhof wurde zusammen mit einem Gnadenhof 1826 von Zar Nikolaus I. bei seiner Sommerresidenz gegründet und etwa 100 Jahre lang genutzt. In dieser Zeit wurden 122 bewährte Pferde der Zarenfamilie dort bestattet, das letzte 1917. Zunächst wurde ein Stall für die Pferde, die von Zaren geritten worden waren, im neogotischen Stil nach Plänen des Architekten Adam Menelaws errichtet. Er bot acht Pferden Platz. In unmittelbarer Nähe dieses Stalls wurde das Gräberfeld angelegt. Die Pferdegräber wurden mit Steinplatten gekennzeichnet, in die die Namen, Geburts- und Todesdaten und weitere Informationen über die Pferde eingemeißelt wurden. Die ältesten Gräber befinden sich am östlichen Rand der Begräbnisstätte; das erste Pferd, das hier bestattet wurde, war L'Ami, auf dem Alexander I. in Paris eingezogen war. L'Ami starb 1831. Bekannte Pferde, die hier begraben wurden, waren außerdem Flora, eine der Lieblingsstuten Nikolaus' I. und Cob, das Pferd Alexanders III., das auch in einer Statue des Bildhauers Pawel Trubezkoi verewigt wurde. Die Anlage wurde später zur Lagerhalle und zum Schrottplatz umfunktioniert. Seit den 1980er Jahren gibt es auf Initiative um den französischen Autor Jean-Louis Gouraud Pläne, den Friedhof zu restaurieren. Im Jahr 2001 wurde an der Anlage restauriert. 2010 war die Anlage teilweise überwachsen; viele Grabplatten waren verschwunden oder stark beschädigt. Die Inschriften sind durch Verwitterung häufig unlesbar geworden. Weblinks Bild vom Pferdefriedhof aus dem Jahr 2000 Einzelnachweise
Nécropole des chevaux des tsars

La nécropole des chevaux ou nécropole de l'hôtel impérial des chevaux invalides est située à Tsarskoïe Selo (Ца́рское Село́, mot à mot Царское des tsars et Село localité, village, aujourd'hui Pouchkine, située 25 km au sud de Saint-Petersbourg), dans le parc Alexandre. La même ville abrite la copie de la chambre d'ambre au sein du complexe historique Tsarskoye Selo State Museum Preserve. Erigé sur ordre du tsar de Russie Nicolas Ier par l'architecte écossais Adam Menelas, le site abritait l'« hôtel impérial des chevaux invalides », une écurie destinée à accueillir les chevaux ayant servi la famille des tsars afin de leur permettre d'y passer paisiblement la fin de leur vie. Ses premiers pensionnaires furent les huit chevaux d'Alexandre Ier. Inaugurée en 1826, elle a été abandonnée après la Révolution russe, saccagée par les nazis. Une dalle de marbre marquait l'emplacement de la dépouille de chaque étalon ou jument en indiquant sa date de naissance, de décès, ses exploits ou faits marquants, ainsi que le nom de son propriétaire. En 1917, cent vingt sépultures y étaient dénombrées. Les ruines de cette nécropole et de l'écurie attenante furent « redécouvertes » en 1988 par l'éditeur et homme de cheval français Jean-Louis Gouraud. Un projet de restauration et de creation d'un musée soutenu par Ivan Saoutov, directeur des parcs et palais de Tsarskoïe Selo, et Bartabas fut mis à l'étude. Le site n'a malheureusement pas encore pu être restauré, mais au moins a-t-il été préservé du projet de raser purement et simplement cet emplacement. Si la végétation a été taillée, toutes les plaques tombales ont été enlevées, il n'en reste plus que les bases. Quelques-uns des chevaux reposant dans la nécropole Viouta († 1834), jument ayant appartenu à Nicolas Ier Hamlet († 1839), hongre à robe noir propriété de Nicolas Ier Poltava, jument ayant appartenu à Nicolas Ier Lord († 1915), cheval ayant appartenu à Alexandre III Aoul († 1915), cheval ayant également appartenu à Alexandre III. Les chevaux d'Alexandre II et de Nicolas II furent également inhumés dans ce cimetière. Illustrations Liens externes Tsarskoye Selo, un cimetière pour chevaux par Jean-Louis Gouraud, sur le site "Le Cheval Bleu" Bibliographie Henri Troyat, Nicolas Ier de Russie Extrait de la communication de Jean-Louis Gouraud, reprise par Guillaume Henry dans la revue Equus (n° 26) Notes et références Voir aussi Palais Alexandre Parc Alexandre Portail du monde équestre Portail de l’Empire russe Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Saint-Pétersbourg
Пенсионерские конюшни

Пенсионерские конюшни — памятник архитектуры. Расположен в Пушкине, у северной границы Александровского парка. Построены в 1827—1829 годах по проекту А. А. Менеласа «для лошадей царского седла, состоящих на пенсионе» (изначально для 8 лошадей, оставшихся после смерти Александра I). В комплекс конюшен входит дом для служителей и кладбище для павших коней, на котором над могилами ставились могильные плиты с небольшими текстами (среди прочих, тут похоронен конь Александра I из Парижского похода по кличке Л’ами, конь по кличке Флора, служивший Николаю I под Варной, Коб Александра III) — всего известно более 120 надгробий. Основания надгробий сохранены на своих местах, могильные плиты лежат в хранилищах музея, некоторые из них прошли реставрацию в начале 2000-х годов. Основной массив здания двухэтажный, к нему примыкает трёхэтажная круглая башня и одноэтажная пристройка. На фасадах со стороны парка и лошадиного кладбища фасады усложнены трёхгранными выступами, в целом они решены в неоготическом стиле. У одноэтажной пристройки высокие треугольные щипцы и зубчатый парапет, такой же, но горизонтальный парапет идёт по основной части здания. Верхний ярус цилиндрической башни украшен окнами со стрельчатыми завершениями, карниз башни декорирован готическими стрельчатыми арочками, у башни шатровая крыша. С вышки-бельведера башни открывался вид на парк. Тяги венчающих карнизов белые, выделяются на фоне краснокирпичных стен. Со стороны холодных сеней у здания была кирпичная ограда. К западу от здания был клеверный луг, использовавшийся под пастбище. Что произошло с лошадьми, стоявшими в стойлах на момент революции, неизвестно, в войну строение пострадало несильно, но и здание, и кладбище к 1990-м годам были заброшены. С 2018 года реализуется разработанный проект реставрации здания с приспособлением под музейные цели. Из-за COVID-19 работы останавливались в 2021—2022 годах. К 2025 году планировалось не только завершение реставрации здания, но и возвращение на место части могильных плит. Постоянная экспозиция «Царские лошади. Жизнь после службы» открыта для посещения с 29 апреля 2026 года. Примечания Литература Памятники архитектуры пригородов Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1985. — 616 с. — 50 000 экз.
Louchi

Louchi (rusky Ло́ухи, karelsky Louhi) jsou sídlo městského typu v Karelské republice v Ruské federaci. Při sčítání lidu v roce 2010 měly bezmála pět tisíc obyvatel. Poloha a doprava Louchi leží přibližně přibližně 500 kilometrů severně od Petrozavodsku, hlavního města Karelské republiky. Je obklopen několika jezery, z nichž některými protéká řeka Kereť, přítok Kandalakškého zálivu. Sedm kilometrů západně od města je oblastně důležitá silniční křižovatka. Prochází tudy od jihu k severu hlavní větev dálnice R21 „Kola“ z Petrohradu do Koly, na kterou se od západu připojuje její místní větev vedoucí přes Pjaozerskij k finsko-ruské státní hranici směrem na Kuusamo. Také zde vede ve stejných směrech železnice – v jihoseverním z Petrohradu do Murmansku hlavní elektrifikovaná trať, Murmanská železniční magistrála, od které se zde odpojuje 102 kilometrů dlouhá nákladní trať do Pjaozerského. Dějiny Osídlení zde vzniklo v roce 1913 v souvislosti s výstavbou Murmanské železniční magistrály, na které zde bylo postaveno nádraží. Jméno je odvozeno od Louhi, postavy z finské mytologie vystupující například v Kalevale. Od roku 1944 má obec status sídlo městského typu. V roce 1978 poblíž obce Vojska protivzdušné obrany SSSR zasáhla raketou a přiměla k přistání let Korean Air 902. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Louchi na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Louchi na Wikimedia Commons