NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Trinity Cathedral, Pskov

The Trinity Cathedral (Russian: Троицкий собор) is located in the Pskov Krom or Kremlin on the east bank of the Velikaya (Great) River. It has, since 1589, been the mother church of the Pskov Eparchy. The first wooden Trinity Cathedral (the Russian term sobor, translated as "cathedral" can mean any major church irrespective of it being a cathedral church of a bishop) was built in the tenth century, allegedly under the patronage of Princess Olga, but this seems unlikely as Olga's conversion was personal, and the conversion of the Rus Land did not occur until 988, almost two decades after her death. Thus, it seems likely the first church dates to the time of Christianization or shortly thereafter. This church was replaced by a stone church in 1138, allegedly at the behest of Prince Vsevolod Mstislavich, who died the previous year. The cathedral was destroyed and rebuilt several times over the centuries; for example, the Novgorodian First Chronicle mentions that in 1365, Archbishop Aleksei of Novgorod (r. 1359-1388) blessed the reconstruction of a stone church on the foundations of the original Trinity church; it was completed in 1367 under the direction of Master Kirill (who appears to have died in the plague of 1390). This church was heavily damaged in a fire in 1609 and the interior was renovated aftwards. The current building was built beginning in 1691 and consecrated in 1699. In the Soviet period, the cathedral was part of the schismatic Living Church movement in the 1920s before its closure in the 1930s, at which time it was turned into a museum. It was reopened as a church during the Nazi occupation. It remained open after the war. The cathedral is 256 feet tall and contains the tombs of saint princes Vsevolod Mstislavich (also known as Gavriil - died in 1138) and Dovmont (died in 1299). The current bishop of Pskov, as of February 1993, is Archbishop Evsevii (Nikolai Afanas'evich Savvin). Burials Vsevolod of Pskov References
Cattedrale della Trinità di Pskov

La Cattedrale della Trinità di Pskov (in russo Троицкий собор o Троицкий храм?) è una chiesa ortodossa che si trova a Pskov in Russia, sulla sponda orientale del fiume Velikaya. Dal 1589 è la chiesa principale dell'eparchia di Pskov. Storia La prima chiesa venne costruita in legno nel X secolo. Questa chiesa fu sostituita da una fatta in pietra nel 1138; fu poi distrutta e ricostruita più volte nel corso dei secoli. Fu nuovamente ricostruita negli anni 1365-1367. Questa chiesa fu gravemente danneggiata da un incendio nel 1609 e l'interno fu totalmente ricostruito. L'attuale edificio fu costruito a partire dal 1691 e consacrato nel 1699. Nel periodo sovietico, la cattedrale fu chiusa negli anni '30, venendo trasformata in un museo. Fu riaperta come chiesa durante l'occupazione nazista, rimanendo aperto anche dopo la seconda guerra mondiale. La cattedrale è alta 256 piedi e contiene le tombe dei principi di Vsevolod Mstislavich e Dovmont. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Cattedrale della Trinità di Pskov Collegamenti esterni Sito ufficiale, su soborpskov.ru. (RU) Cattedrale della Trinità di Pskov, su Grande Enciclopedia Russa, Grande Enciclopedia Russa. (EN) Cattedrale della Trinità di Pskov, su Structurae.
Drievuldigheidskathedraal (Pskov)

De Drievuldigheidskathedraal (Russisch: Свято-Троицкий кафедральный собор) is een Russisch-orthodoxe kathedraal in de Russische stad Pskov. De kathedraal maakt deel uit van het Kremlin van Pskov, waarvan dit het hoofdgebouw is. De huidige kathedraal dateert uit 1699 en is het vierde gebouw dat op dezelfde locatie als de drie vorige gebouwd werd. Geschiedenis De eerste kathedraal werd in de tiende eeuw gebouwd op aanvraag van grootvorstin Olga van Kiev en gewijd aan de drie-eenheid. Het houten gebouw bestond tot de eerste helft van de 12e eeuw en werd toen door een brand vernietigd. In 1138 werd ter vervanging een stenen kerk gebouwd, ter nagedachtenis aan de overleden knjaz Vsevolod Mstislavitsj wiens reliekschrijn in 1196 werd overgeplaatst van de Sint-Demetriuskerk naar de Drievuldigheidskathedraal. De kathedraal werd door de eeuwen heen meerdere keren verwoest en herbouwd. In de kronieken van Novgorod wordt vermeld dat aartsbisschop Aleksei van Novgorod (ca. 1359-1388) in 1365 de reconstructie van een stenen kerk op de fundamenten van de oorspronkelijke kerk inzegende. De bouw werd voltooid in 1367 onder leiding van bouwmeester Kirill. Deze kerk werd op zijn beurt in 1609 bij een brand beschadigd en het interieur werd achteraf gerenoveerd. De bouw van het huidige gebouw begon in 1682 en de kathedraal werd ingewijd in 1699. De basis van het gebouw was hetzelfde als de voorgaande maar het gebouw was aanzienlijk hoger, namelijk 78 meter. De bouwmeester construeerde de kathedraal volgens de Moskovietse architecturale traditie van de 17e eeuw. De grote vierhoekige oppervlakken, ondersteund door zes pilaren en bekroond met vijf koepels, symboliseert Jezus Christus en de vier evangelisten. Aan het einde van de 18e eeuw werden, vanwege de scheuren die optraden, gesloten galerijen aan de zijkant toegevoegd als steunberen om het hele gebouw te versterken. In 1894-1895 werden de gevels bekleed. In de Sovjetperiode maakte de kathedraal deel uit van de schismatieke Levende Kerk-beweging in de jaren 1920 vóór de sluiting in de jaren 1930, waarna het een museum werd. De kathedraal werd heropend als een kerk tijdens de nazi-bezetting en bleef open na de oorlog. Iconen en relieken in de kathedraal De reliekschrijnen van Vsevolod Mstislavitsj (Vsevolod van Pskov) en van Daumantas van Pskov, die van de heilige Nicholas Salos; en die van de heilige Joasaf Snetnogorski (of Joasaf van Pskov), oprichter van het Snetogorskiklooster. Icoon van de "Voorspraak van de Heilige Maagd" (werd in 2012 naar de kathedraal gebracht). Icoon van de "Heilige Drie-eenheid", eind zestiende eeuw, begin zeventiende eeuw. Religieuze iconen van Onze-Lieve-Vrouwe van de Voorspraak van Pskov en van Tchirskaia, zestiende eeuw. Icoon van de heilige martelaar Pantaleon van Nicomedia, 17e-18e eeuw. Icoon van de heilige prinses Olga van Kiev, geschilderd door de archimandriet Alipy in de twintigste eeuw, schilder van het Klooster van de Pskovgrotten in Petsjory. Fotogalerij
Sobór Trójcy Świętej w Pskowie

Sobór Trójcy Świętej – prawosławny sobór katedralny w Pskowie, katedra eparchii pskowskiej. Według podania miejsce pod budowę soboru zostało wskazane osobiście przez księżnę kijowską Olgę; wzniesiono wówczas pierwszą, drewnianą katedrę Trójcy Świętej w Pskowie. W XII w. na jego miejscu powstał nowy sobór, tym razem zbudowany z kamienia; pracami kierowali budowniczowie ze Smoleńska. W średniowiecznym Pskowie sobór położony był przy głównym placu w mieście. W ołtarzu świątyni przechowywany był miecz księcia pskowskiego Dowmunta-Tymoteusza, który każdorazowo wręczany był nowym książętom pskowskim w momencie wstępowania na tron. W soborze odbywały się również pochówki zmarłych władców księstwa pskowskiego oraz miejscowych biskupów. Nowa kamienna świątynia na miejscu dwunastowiecznego soboru została wzniesiona w 1365 przez miejscowych twórców. Była to świątynia trójkopułowa, z trzema ołtarzami. Ściany świątyni pokrywały freski. Również i ten obiekt nie przetrwał – na jego miejscu wzniesiono nową cerkiew w latach 1682–1699. O ile jej twórcy posłużyli się dawnymi fundamentami, wygląd zewnętrzny cerkwi uległ znacznym zmianom. Nowy sobór osiągnął łączną wysokość 72 metrów, został zbudowany na planie kwadratu i zwieńczony pięcioma kopułami. Całość wspiera się na sześciu filarach. Sobór naśladuje tym samym siedemnastowieczną architekturę sakralną Moskwy. Część grzebalną, z nagrobkami książąt i biskupów, zachowano i wkomponowano w nową konstrukcję cerkwi. W XVIII w. w sąsiedztwie soboru wzniesiono dzwonnicę, zaś w 1836 – sobór Zwiastowania w stylu klasycystycznym. Obiekt ten został wysadzony w powietrze w 1933. W tym okresie sobór Trójcy Świętej także był nieczynny – został zamknięty pod koniec lat 20. XX wieku i zamieniony w muzeum religii i ateizmu. Nabożeństwa w obiekcie zostały wznowione w 1941 przez kapłanów z Pskowskiej Misji Prawosławnej. We wnętrzu świątyni zachował się siedemnastowieczny złocony ikonostas, złożony z sześciu rzędów ikon i zwieńczony wyobrażeniem Ukrzyżowania. Dwa najwyższe rzędy oraz krucyfiks zostały dołączone do starszej kompozycji już w połowie XVIII w.. Według tradycji w soborze pochowany został jurodiwy Nikołaj Salos, który według legendy uratował Psków przed zniszczeniem przez rozgniewanego Iwana Groźnego. Przypisy
Voronež (radar)

I Voronež (in cirillico: РЛС Воронеж ), talvolta designati con la sigla 77Ya6, sono una famiglia di stazioni radar di allerta precoce sviluppati negli anni 2000 dal gruppo RTI ed in servizio presso le forze armate russe a partire dal 2009. Progettati per individuare velivoli, missili balistici e bersagli ipersonici fino ad 10.000 km di distanza, sono destinati a sostituire i precedenti complessi radar Daryal e Volga ancora in servizio presso le forze della Federazione Russa, costituendo una complessa rete di sorveglianza in grado di monitorare spazi aerei appartenenti ad altri continenti. Degli 11 complessi programmati, al 2021 sono operative 7 stazioni mentre dell'ottava è previsto il completamento entro la fine dell'anno. A partire dalla stazione in costruzione in Crimea, i radar Voronež saranno aggiornati e/o integrati dai radar Jachroma, loro successori. Storia La dissoluzione dell'URSS lasciò sguarnita la rete di preallarme della neonata Federazione Russa, in quanto alcuni degli elementi che la componevano vennero ricompresi fuori confine o ne fu sospesa la costruzione: i Daryal in Lettonia, ad esempio, vennero smantellati dal neo-costituito governo locale mentre altri, ancora in fase di costruzione, non vennero mai completati (il Daryal-U di Krasnojarsk). Lo sviluppo di nuovi radar di preallarme costituì uno sforzo di assoluta priorità che vide i primi frutti con l'entrata nella fase di test del primo radar Voronezh nel 2005. Introdotti ufficialmente dal Presidente Dmitry Medvedev nel corso di una sua visita a Kaliningrad nel 2011, il primo radar della serie ad entrare in servizio, un Voronezh-M, è stato quello di Lekhtusi, dichiarato pronto al combattimento nel 2012. Il 20 dicembre 2017, sono entrate contemporaneamente in servizio tre nuove stazioni radar, aumentando così il numero totale di radar operativi a 7. Secondo il ministero della Difesa russo, nel 2022 sarà completata la costruzione di nuove stazioni radar vicino a Vorkuta e Murmansk. Caratteristiche Sono state sviluppate varie versioni del radar, ciascuna funzionante su lunghezze d'onda diverse al fine di rilevare diverse tipologie di bersagli: i radar metrici forniscono un'elevata visibilità dei velivoli all'interno dello spazio aereo monitorato, quelli decimetrici forniscono copertura dai bersagli missilistici, quelli centimetrici sono invece in grado di rilevare bersagli stealth ed ipersonici che rientrino nell'area di copertura. Unità Versioni Voronež-M: opera nella gamma di lunghezze d'onda del metro (VHF) ed è stato progettato da RTI Mints Voronež-DM: opera nella gamma del decimetro (UHF) ed è stato progettato da NPK NIIDAR. Ha una portata massima di 10.000 km (varia a seconda dell'altitudine di volo del bersaglio) ed è in grado di tracciare contemporaneamente 500 oggetti Voronež-VP: opera nella gamma del metro (VHF) e presenta 6 segmenti invece dei 3 del Voronezh-M Voronež-SM: opera nella gamma del centimetro Voronež-MSM: opera in due bande contemporaneamente: metro e centimetro Operatori Russia Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Voronezh (radar)
Voronej (radar)

Os radares Voronej, em russo Воронеж, são a geração mais atual de radares de alerta antecipado, usados pela Rússia, para prevenir ataques de mísseis balísticos intercontinentais. O primeiro deles, localizado em Lekhtusi, perto de São Petersburgo, entrou em serviço em 2009. Existe um plano de substituir os radares mais antigos por modelos desse tipo até 2020.
Тихвинско гробище

Тихвинското гробище (на руски: Тихвинское кладбище) се намира в Александро-Невската лавра, в Санкт Петербург, Русия. История В началото на XIX век Лазаревското гробище на Александро-Невската лавра е препълнено и е решено да се отдели нов участък за погребения. Гробището, първоначално наречено Ново-Лазаревско, е отворено през 1823 година. През 1869 – 1871, в северната му част е издигната църква за опяване на покойните, осветена в името на чудотворната икона на Тихвинската Богородица. Парите за строителство на храма, във византийско-руски стил, са дарение от търговците Полежаеви, за чиито семейства се отделят 20 парцела с по 13 гробни места. В 1876 година Ново-Лазаревското гробище е преименувано в Тихвинско. Храмът е закрит в 1931 година и превърнат в пощенска станция. През годините 1935 – 1937, съветската власт осъществява реконструкция и препланировка на гробището (архитекти Е. Н. Сандлер и Е. К. Реймерс), във връзка с организаране на така наречения „Некропол на майсторите на изкуствата“. В новосъздадения „мемориален парк“ от други гробища на града (Фарфоровско гробище, Митрофаниевско гробище (унищожено заедно с храмовете), Малоохтинско православно гробище, Виборгско римокатолическо гробище (унищожено), Смоленско православно гробище, Смоленско лютеранско гробище, Смоленско арменско гробище, Волковско православно гробище, Волковско лютеранско гробище, Новодевичо гробище и Николско гробище) са докарани около 60 надгробни плочи и паметници, обявени за исторически и художествени ценности. В същото това време на самото Тихвинско гробище се унищожават много гробове, които, по мнението на тогавашните власти, „не представляват никаква ценност“. Днес в некропола са представени паметници, издигнати в периода от втората половина на 19 век до наше време, при явно преобладаващи от края на 19 век и началото на 20 столетие. За тях е характерен образният монументализъм, свойствен на руския класицизъм от епохата на неговия разцвет. Паметниците нерядко се отличават с усложнена композиция, наситена с второстепенни детайли, а портретите – със стремеж към натуралистично изобразяване на личността. Паметниците донякъде са групирани според творческата близост на персонажите. Уточнението, дали паметникът е на гроб или е кенотаф, отсъства. Измежду авторите на паметниците се срещат имената на С.И. Витали, П.П. Галберг, И.Я. Забело, В.А.Гинцбург, Н.А. Беклемишев, Иван Лаверецки, Александър Теребеньов, И.И. Беноа, И.Е. Горностаев, А.В. Лансере, Алексей Шчусев и други. Дълги десетилетия след погребението през 1966 година на Николай Черкасов гробището се счита затворено. Единствени изключения са направени за праха на композитора Александър Глазунов, пренесен от Франция през 1972 година, и Георгий Товстоногов, погребан там през 1989 година. Знаменитости В поместената по-долу таблица са представители на руско-съветската интелигенция. Тук се намират гробовете и паметниците на композитори, художници, писатели, актьори и актриси, творци в балетното изкуство, режисьори, скулптори, историци, политици и други. Външни препратки Онлайн галерия ((ru)) Пътеводител в Тихвинското гробище Източници
Tichwiner Friedhof

Der Tichwiner Friedhof (russisch Тихвинское кладбище), seit 1935: Nekropole der Künstler bzw. Nekropole der Meister der Kunst (Nekropol masterow iskusstw / Некрополь мастеров искусств / wiss. Transliteration; Nekropol' masterov iskusstv; engl. Necropolis of the Masters of Arts) befindet sich am Alexander-Newski-Kloster in Sankt Petersburg (Russland). Er wurde 1823 eingeweiht. Auf ihm sind zahlreiche berühmte russische Künstler begraben, darunter die Schriftsteller Dostojewski, Schukowski, Karamsin und Krylow, und die Komponisten Tschaikowski, Glinka, Borodin, Mussorgski und Rimski-Korsakow. Auf dem Tichwiner Friedhof begrabene Persönlichkeiten Dmitri Bortnjanski (1751–1825), Komponist Alexei Olenin (1763–1843), Artillerieoffizier, Staatssekretär und Historiker Pawel Sokolow (1764–1835), Bildhauer Nikolai Karamsin (1766–1826), Schriftsteller und Historiker Iwan Krylow (1769–1844), Dichter Pjotr Frolow (1775–1839), Bergbauingenieur Wassili Demut-Malinowski (1778–1846), Bildhauer Alexander Iwanowitsch Ribeaupierre (1781–1865). Diplomat und Bankmanager Wassili Schukowski (1783–1852), Schriftsteller Nikolai Gneditsch (1784–1833), Dichter Stepan Pimenow (1784–1833), Bildhauer Dmitri Bludow (1785–1864), Minister und Literat Boris Orlowski (1791–1837), Bildhauer und Hochschullehrer Dmitri Bibikow (1792–1870), General und Innenminister Olga Pawlischtschewa (1797–1868), Schwester Alexander Puschkins Fjodor Matjuschkin (1799–1872), Polarforscher und Admiral Konstantin Dansas (1801–1870), Generalmajor Wassili Karatygin (1802–1853), Theaterschauspieler Michail Glinka (1804–1857), Komponist Nikolai Pimenow (1812–1864), Bildhauer Marius Petipa (1818–1910), Ballettmeister Alexander Serow (1820–1871), Komponist Fjodor Dostojewski (1821–1881), Schriftsteller Anton Rubinstein (1829–1894), Komponist Michail Gersewanow (1830–1907), Wasserbauingenieur und Hochschullehrer Iwan Schischkin (1832–1898), Maler Alexander Borodin (1833–1887), Komponist César Cui (1835–1918), Komponist und Offizier Mili Balakirew (1837–1910), Komponist Wera Ljadowa (1839–1870), Tänzerin, Sängerin Modest Mussorgski (1839–1881), Komponist Pjotr Tschaikowski (1840–1893), Komponist Archip Kuindschi (1841–1910), Maler Fjodor Strawinski (1843–1902), Sänger Nikolai Rimski-Korsakow (1844–1908), Komponist Alexander Archangelski (1846–1924), Komponist Dmitri Sipjagin (1853–1902), Politiker Joakim Tartakow (1860–1923), Sänger Wassili Andrejew (1861–1918), Komponist Wera Komissarschewskaja (1864–1910), Schauspielerin Alexander Glasunow (1865–1936), Komponist Wera Mitschurina-Samoilowa (1866–1948), Theaterschauspielerin und Theaterpädagogin Sergei Lebedew (1874–1934), Chemiker Siehe auch Lazarus-Friedhof Nikolaus-Friedhof Liste von Friedhöfen in Sankt Petersburg Weblinks Online-Tour über den Tichwiner Friedhof Führer zum Tichwiner Friedhof Fotos (mit neuer Übersichtskarte)
Cimetière Tikhvine

Le cimetière Tikhvine (en russe : Тихвинское кладбище, Tikhvinskoïe kladbichtche) se trouve à Saint-Pétersbourg, près du monastère de la Sainte-Trinité Alexandre Nevski. Il fut établi en 1823 et y sont enterrés de grands représentants des arts russes. Quelques personnalités inhumées au cimetière Tikhvine Anton Arenski (1861-1906), compositeur Mili Balakirev (1836-1910), compositeur Alexandre Borodine (1833-1887), compositeur Dmitro Bortnianski (1751-1825), compositeur César Cui (1835-1918), compositeur Alexandre Dargomyjski (1813-1869), compositeur Fiodor Dostoïevski (1821-1881), écrivain Alexandre Glazounov (1865-1936), compositeur Mikhaïl Glinka (1804-1857), compositeur Alexeï Pavlovitch Ignatiev (1842-1906), comte, général de cavalerie. Vassili Joukovski (1783-1852), poète Nikolaï Karamzine (1766-1826), écrivain Piotr Klodt (1805-1867, sculpteur Ivan Kramskoï (1837-1887), peintre Modeste Moussorgski (1839-1881), compositeur Boris Orlovski (en) (1793-1837), sculpteur Marius Petipa (1818-1910), chorégraphe de ballet français et russe Alexeï Potekhine (1829-1908), dramaturge et écrivain russe (sa tombe a disparu) Nikolaï Rimski-Korsakov (1844-1908), compositeur Anton Rubinstein (1829-1894), pianiste, chef d'orchestre, compositeur Piotr Ilitch Tchaïkovski (1840-1893), compositeur Pierre Wiazemsky (1792-1878), homme de lettres ; Jegor Fjodorovitch Rosen (1800-1860), auteur russe. Photographies Articles connexes Liste de cimetières du monde Cimetière Saint-Nicolas (Saint-Pétersbourg) Cimetière Volkovo Cimetière russe de Sainte-Geneviève-des-Bois Cimetière russe-orthodoxe de Berlin Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la mort Portail de Saint-Pétersbourg
Cimitero Tichvin

Il cimitero Tichvin (in russo Тихвинское кладбище?, Tichvinskoe kladbišče) è uno dei cimiteri situati sul territorio del monastero di Aleksandr Nevskij a San Pietroburgo, Russia. Fondato nel 1823, nella cosiddetta necropoli dei Maestri dell'arte riposano molte eminenti personalità dell'arte e della cultura russa. Sepolture Tra le personalità sepolte nel cimitero Tikhvin si trovano: Milij Alekseevič Balakirev (1836-1910), compositore Leonhard Euler (1707–1783), matematico Evgenij Abramovič Baratynskij (1800–1844), poeta Aleksandr Porfir'evič Borodin (1833–1887), compositore Pëtr Il'ič Čajkovskij (1840–1893), compositore Nikolaj Konstantinovič Čerkasov (1903–1966), attore Michail Ivanovič Glinka (1804–1857), compositore Nikolaj Ivanovič Gnedič (1784–1833), poeta e traduttore Aleksandr Sergeevič Dargomyžskij (1813–1869), compositore Anton Antonovič Del'vig (1798–1831), barone (il monumento è distrutto) Fëdor Dostoevskij (1821–1881), scrittore Fëdor Vasil'evič Dubasov (1845-1912), ammiraglio Nikolaj Michajlovič Karamzin (1766–1826), scrittore Vera Fëdorovna Komissarževskaja (1864–1910), attrice Ivan Nikolaevič Kramskoj (1837–1887), pittore Ivan Andreevič Krylov (1769–1844), scrittore Elisabeth Kulmann (1808-1825), poetessa Boris Michajlovič Kustodiev (1878–1927), pittore Cezar' Antonovič Kjui (1835–1918), compositore Modest Petrovič Musorgskij (1839–1881), compositore Jurij Fëdorovič Lisjanskij (1773–1837), ammiraglio Anatolij Konstantinovič Ljadov (1855–1914), compositore Aleksej Nikolaevič Olenin (1763–1843), direttore della Biblioteca pubblica imperiale Marius Petipa (1818–1910), ballerino e coreografo francese Pëtr Aleksandrovič Pletnëv (1792–1866), critico letterario Osip Afanas'evič Petrov (1807–1878), basso Luigi Premazzi (1814-1891), pittore Nikolaj Andreevič Rimskij-Korsakov (1844–1908), compositore Carlo Rossi (1775–1849), architetto Nikolaj Grigor'evič Rubinštejn (1835–1881), pianista, direttore e compositore Anton Grigorevič Rubinštejn (1829–1894), pianista, direttore e compositore Ivan Ivanovič Šiškin (1832-1898), pittore Anatolij Aleksandrovič Sobčak (1937–2000), primo sindaco di San Pietroburgo Mihail Mihajlovič Speranskij (1772–1839), statista Vladimir Vasil'evič Stasov (1824–1906), critico musicale e d'arte Fëdor Ignat'evič Stravinskij (1843–1902), cantante d'opera, padre del compositore Igor' Stravinskij Andrej Nikiforovič Voronichin (1759–1814), architetto Vasilij Andreevič Žukovskij (1783–1852), poeta Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cimitero Tichvin Collegamenti esterni (EN) elenco delle persone seppellite, su secure.findagrave.com. (RU) mappa interattiva con la collocazione delle tombe dei maggiori personaggi sepolti, su gmgs.spb.ru. URL consultato il 24 dicembre 2007 (archiviato dall'url originale il 18 dicembre 2007).
Tichvin-begraafplaats

De Tichvin-begraafplaats (Russisch: Тихвинское кладбище, Tichvinskoje kladbisjtsje) bevindt zich bij het Alexander Nevski-klooster in Sint-Petersburg, Rusland. De begraafplaats is in 1823 gesticht. Onder de bekende persoonlijkheden die er zijn begraven bevinden zich: Mili Balakirev (1836-1910), componist Jevgeni Baratinski (1800-1844), dichter Aleksandr Borodin (1833-1887), componist César Cui (1835-1918), componist Fjodor Dostojevski (1821-1881), schrijver Michail Glinka (1804-1857), componist Ivan Krylov (1769-1844), schrijver Modest Moessorgski (1839-1881), componist Marius Petipa (1818-1910), Frans choreograaf Nikolaj Rimski-Korsakov (1844-1908), componist Anton Rubinstein (1829-1894), pianist en componist Vladimir Stasov (1824-1906) muziek- en kunstcriticus, recensent Fjodor Ignatjevitsj Stravinski (1843-1902), operazanger (bas), vader van de componist Igor Stravinsky Pjotr Iljitsj Tsjaikovski (1840-1893), componist Vasili Zjoekovski (1783-1852), dichter Op de nabijgelegen Nicolaas-begraafplaats liggen onder anderen begraven: Anatoli Sobtsjak (1937-2000), eerste burgemeester van Sint-Petersburg Galina Starovojtova (1946-1998), politica, vermoord in 1998 Beroemde graven