NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Aérodrome Princesse Olga de Pskov

L'aéroport Princesse Olga de Pskov (en russe : Международный аэропорт Шереметьево имени Александра Сергеевича Пушкина, (code IATA : PKV • code OACI : ULOO), est un aéroport desservant la ville de Pskov en Russie. Situé à sept kilomètres du centre-ville, il a été ouvert dans les années trente. Usages Il sert de base au 334e régiment militaire de transport aérien volant sur Il-76. Situation Notes et références Lien externe (ru) Site officiel Portail de l’aéronautique Portail de la Russie
Aeroportul Pskov

Aeroportul Pskov (IATA: PKV, ICAO: ULOO) este un aeroport din Pskov, Regiunea Pskov, Rusia ce deservește zona Pskov. Aeroportul a fost tranzitat în 2021 de 107.000 de pasageri. A fost numit după Olga din Kiev. Situat la o altitudine de 47 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Este operat de Pskovavia⁠(d). Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista are orientarea 01L/19R. Terminale Note Vezi și
Псков (аеропорт)

Аеропорт Псков або аеропорт Хрести (рос. Кресты) (IATA: PKV, ICAO: ULOO) — аеропорт спільного базування у Росії розташований за 6 км на південний схід від Пскова. На аеродромі базується 334-й військово-транспортний авіаційний полк (ВТАП) 18-ї дивізії військово-транспортної авіації РФ оснащений літаками Іл-76 Авіалінії та напрямки, лютий 2021 Катастрофи та інциденти В ніч на 30 серпня 2023 року аеродром було атаковано парою десятків БПЛА невідомого типу. Згідно з офіційними повідомленнями місцевої влади пошкоджень зазнали 4 літаки Іл-76, на найближчі кілька днів всі рейси з аеродрому скасовано для перевірки стану ЗПС. Українські джерела повідомляють про знищення чи пошкодження до 6 літаків та пожежу в районі військової частини 64044, де дислокується 2-га бригада спецназу ГРУ. Примітки Ресурси Інтернету Офіційний сайт Псковського аеропорту
Sineus and Truvor

Sineus and Truvor (Russian: Синеус и Трувор; Old Norse: Signjótr, Þórvar[ð]r) are mentioned in Rus' chronicles as brothers of Rurik, a Varangian chieftain of the Rus' who is traditionally considered to be the founder of the Rurikids. According to legendary calling of the Varangians as recorded in the Primary Chronicle (PVL) and Novgorod First Chronicle, the three brothers were invited by East Slavic and Finnic tribes to reign over them in what is now northwestern Russia in 862. Sineus established himself at Beloozero and Truvor at Izborsk. After they died, Rurik consolidated their territories into his own. Description According to the Primary Chronicle, compiled in c. 1113, a group of Varangian Rus' were invited to rule over the local East Slavic and Finnic tribes after they began fighting each other. Rurik, the oldest of the brothers, established himself in Novgorod, while Sineus established himself at Beloozero, on the shores of Lake Beloye, and Truvor at Izborsk, although archaeological findings have also suggested that his residence was in Pskov. Truvor and Sineus died shortly after the establishment of their territories, and Rurik consolidated these lands into his own territory, thus laying the foundations for the state of Kievan Rus'. Interpretation According to popular 20th-century scholarly interpretation (summarized in the textbook by Katsva and Yurganov), the phrase "Rurik, Sineus, en Truvor" should be read "Rurik, sine hus, en tro(gna) vär(ingar)" (Rurik, his house/relatives, and true companions). Melnikova (1998) disagreed, arguing that modern linguistical expertise shows that "sine hus" and "thru varing" contradict basic morphology and syntax of known old Scandinavian dialects, and could never be translated as "our faithful" and "his households". On the other hand, historians of the 19th century (A. Kunik, N. Belyaev, et al.) had already found common old Scandinavian names such as Signjótr (also Sveinn?) and Þórvar[ð]r, which could fit well with the PVL transcription of "Sineus" and "Truvor". Russian historian Valentin Yanin (2008) agreed that the "existence of the "Rurik brothers" seems doubtful" based on the linguistic argument, adding: "The distance of Beloozero from Novgorod is quite significant, and the subordination of the territory closer in the direction of Beloozero to Novgorod occurred only in the middle of the 10th century, when Princess Olga established churchyards on the Msta. In Izborsk, it is customary to display a stone cross, supposedly standing on the grave of Truvor, in complete oblivion of the fact that Truvor, if he lived, then one and a half centuries before the establishment of Christianity in Eastern Europe. The most significant thing is that neither in Izborsk nor in Beloozero have archaeological excavations found any traces of Scandinavian presence in the 9th century." See also Rorik of Dorestad Notes References
Sineus e Truvor

Sineus e Truvor sono due personaggi leggendari russi, vissuti, secondo le cronache, nel IX secolo. Secondo la Cronaca degli anni passati, Sineus e Truvor sarebbero i fratelli di Rjurik, fondatore dell'entità statuale della Rus' da cui si sarebbe poi sviluppato lo stato russo. Le ultime ricerche storiche dicono che erano figli del re Obodrita Godoslav (che li chiamava: Rurich, Sivar e Truvar) e della figlia del leggendario anziano Gostomysl, Umila (chiamata da suo marito, Uma). Rjurik, era il primo figlio nato circa nel 798. Truvor era il secondo figlio, nato attorno al 800. Sineus era il figlio minore, nato circa nel 801. I tre fratelli, giunti nell'odierna Russia nordoccidentale, si stanziarono rispettivamente a Velikij Novgorod (Rjurik), a Beloozero (Sineus) e a Izborsk (Truvor); Sineus e Truvor morirono dopo relativamente poco tempo (864), lasciando Rjurik sovrano di tutta la terra della Rus', fino al 879. Bibliografia Nicholas V. Riasanovsky. Storia della Russia. Dalle origini ai giorni nostri. RCS libri S.p.A., Milano, 1994-2005. ISBN 88-452-4943-3. Roger Bartlett. Storia della Russia. Arnoldo Mondadori editore, Milano, 2007. ISBN 978-88-04-57121-6. Cronaca degli anni passati Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Sineus e Truvor Collegamenti esterni (EN) Nation master.com, su nationmaster.com.
Sineus i Truwor

Sineus (staroruski: Синеѹсъ trl: Sineusъ, fl: 862-864, zm. 864) i Truwor (staroruski: Труворъ trl: Truvorъ, fl: 862-864, zm. 864) – według najstarszej ruskiej kroniki, bracia Ruryka, którzy w 862 roku wraz z nim przybyli na zaproszenie Słowien, Krywiczów, Czudów i Wesów w celu przejęcia władzy i załagodzenia waśni między plemionami. Po tym gdy przybyli do Nowogrodu, podzielili się w ten sposób iż Ruryk (najstarszy brat) zajął Nowogród, Sineus Biełooziersk (współczesna nazwa to Biełoziersk) a Truwor miał objąć władzę w Izborsku. Badania archeologiczne nie wykazały istnienia osad Nowogród i Biełooziero w 862 roku. Samo założenie Biełooziora jest datowane na X wiek, a Nowogrodu na połowę X wieku. Natomiast badania archeologiczne w Izborsku nie potwierdziły istnienia tam grupy Waregów. Poza tym legendy o założeniu państw przez trzech braci są dość powszechne, rozpoczynając od Perdikkasa z Macedonii, a także legendzie o Lechu, Czechu i Rusie. Stąd też Dmitrij Lichaczow uznał braci za mitycznych, tak samo jak założycieli Kijowa (Kija, Szczeka, Chorywa i Łybedźi). Według niektórych badaczy, jak Boris Rybakow, podobieństwo nazwisk braci do staronordyjskich słów sine-hus (w staronordyckim oznaczających krewniaków, ludzi jednego domu) oraz thru-voring (w staronordyckim oznaczających prawdziwych wojowników), a także to iż legenda o przywołaniu Waregów była przekazywana ustnie, najbliżej do 1037 roku, kiedy to powstał pierwszy latopisarski zwój w języku staronordyckim, skłania do wysnucia tezy iż bracia pojawili się ze względu na błąd tłumaczenia tej legendy na język staroruski. Legenda ta pierwotnie miałaby brzmieć, iż Ruryk przybył ze swoim domem (w tym na przykład z Olegiem) i wierną drużyną. Według historyk i filolog Jeleny Melnikowej taką tezę można było potwierdzić tylko wśród historyków niezaznajomionych z językiem staronordyckim, gdyż frazy te absolutnie nie odpowiadały elementarnym normom morfologii i składni języków staronordyckich, a także semantyki słów hus i vaeringi. Poza tym, jak przekonuje profesor Melnikowa, nazwy Sineus (staronor.: Signjótr) i Truvor (staronor.: Þórvarðr) są znane z wielu napisów runicznych i występowały jako imiona. Uwagi Przypisy
Sineus och Truvor

Sineus och Truvor var enligt Nestorskrönikan två bröder till Rurik. Rurik tog makten över Kievriket år 862 och hade en avgörande roll vid det Rusernas rikets bildande. Dessa två bröder kan ha uppstått vid transkriberingar av krönikan varvid de fornnordiska begreppen "sine hus", ungefär blodsfränder eller hushåll och "thru voring", ungefär svurna hirdmän eller krigare, av ryska krönikörer tolkats dom egennamn. Men idag förnekas denna dom av de flesta forskare. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sineus och Truvor.﻿
Aartsengel Michaëlkathedraal (Lomonosov)

De Kathedraal van de Aartsengel Michaël (Russisch: Собор Архангела Михаила) is een Russisch-orthodoxe kathedraal in Lomonosov (Oranienbaum), een voorstad van de Russische stad Sint-Petersburg. De kerk valt onder het dekenaat van Peterhof van het bisdom Sint-Petersburg. Geschiedenis In 1865 werd een houten kerk met klokkentoren gebouwd op initiatief van de aartspriester G.M. Ljoebimov. De bouw werd mogelijk gemaakt door donaties van particulieren en de kerk moest een monument worden ter nagedachtenis van grootvorst Michaël Pavlovitsj. De wijding van de kerk was op 29 december 1866. De kerk had drie altaren: het hoofdaltaar was gewijd aan de heilige Michaël, de andere twee altaren werden gewijd aan de heilige Nicolaas en de Icoon van de Moeder Gods van Kazan. In 1902 werd de parochiekerk verheven tot kathedraal. Enkele jaren later werd besloten tot de bouw van een drie verdiepingen tellende klokkentoren. De bouw van de toren, ontworpen door de architect H.A. Frolov, werd voltooid in 1907. Men vond echter de stenen toren en de houten kerk niet bij elkaar passen, en daarom werd besloten om een nieuwe stenen kathedraal te bouwen. In 1912 volgde de sloop van de houten kerk. De bouw van de nieuwe kathedraal viel nagenoeg samen met de viering van het 300-jarige jubileum van de Romanov-dynastie en daarom werd de kathedraal opgedragen aan deze gelegenheid. De nieuwe kathedraal kon in 1914 worden gewijd door de metropoliet van Sint-Petersburg. Sovjetperiode De kathedraal werd in 1932 gesloten en in gebruik genomen als pakhuis. De iconen, relikwieën en kerkelijke voorwerpen werden uit de kerk ontvreemd en tot op de dag van vandaag is het onbekend waar de kerkelijke bezittingen zijn gebleven. Aartspriester Johannes Razoemichin, sinds 1908 verbonden aan de kerk, werd op 28 september 1930 door de bolsjewieken gearresteerd en in april 1931 vermoord. Heropening In 1988 werd de kathedraal als een van de eerste kerken in de regio weer teruggegeven aan de Russisch-orthodoxe Kerk. De kathedraal werd vervolgens gerestaureerd en heropend in 1992. De herinwijding van de kerk vond plaats op 2 februari 1992. Twee jaar later werden ook de voltooide zijaltaren weer ingewijd. Afbeeldingen Externe link (ru) De kerk op orthodoxe architectuur
Вологда (городской округ)

Вологда или город Вологда — административно-территориальная единица (город областного значения) и муниципальное образование (городской округ) в Вологодской области России. Административный центр — город Вологда. География Город Вологда расположен в юго-западной части Вологодской области, в 480 километрах от Москвы и в 680 км от Санкт-Петербурга. Со всех сторон окружён территорией Вологодского района. Городской округ граничит со следующими сельскими поселениями Вологодского муниципального района: На северо-западе и на западе — с Майским СП; На юго-западе и на юге — с сельским поселением Сосновским; На юго-востоке и на востоке — Подлесным СП; На севере и на северо-востоке — с Семёнковским СП. Единственный крупный водоём на территории городского округа — это река Вологда, протекающая также через село Молочное, отделённое от города Вологды территорией Майского сельского поселения. В границах округа в эту реку впадает много маленьких рек и ручьёв (Шограш, Тошня, Золтуха и многие другие). Население Численность населенияГод290 000295 000300 000305 000310 000315 000320 000325 000200020052010201520202025Вологда (городской округ)Статистика населения.mw-chart-dc260987b43f2452881f36cd985cb1860d4f8143ab5479687ad22ce7c91e6b8d946b2c06de13ccb612d77681e268dbc78d1a27c9f2fe3b730100dfdb457539b1__zr206677-cls-1069241:hover{pointer-events:none}.mw-chart-dc260987b43f2452881f36cd985cb1860d4f8143ab5479687ad22ce7c91e6b8d946b2c06de13ccb612d77681e268dbc78d1a27c9f2fe3b730100dfdb457539b1__zr206677-cls-1069242:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,1)}.mw-chart-dc260987b43f2452881f36cd985cb1860d4f8143ab5479687ad22ce7c91e6b8d946b2c06de13ccb612d77681e268dbc78d1a27c9f2fe3b730100dfdb457539b1__zr206677-cls-1069243:hover{cursor:pointer}.mw-chart-dc260987b43f2452881f36cd985cb1860d4f8143ab5479687ad22ce7c91e6b8d946b2c06de13ccb612d77681e268dbc78d1a27c9f2fe3b730100dfdb457539b1__zr206677-cls-1069244:hover{cursor:pointer;fill:rgba(82,130,235,1)}.mw-chart-dc260987b43f2452881f36cd985cb1860d4f8143ab5479687ad22ce7c91e6b8d946b2c06de13ccb612d77681e268dbc78d1a27c9f2fe3b730100dfdb457539b1__zr206677-cls-1069245:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,0)} Национальный состав По итогам переписи населения 2020 года проживали следующие национальности (национальности менее 0,1 % и другое, см. в сноске к строке «Другие»): Населённые пункты 11 ноября 1993 года в городскую черту Вологды были включены: деревни Ананьино, Бывалово, Головино, Горка, Дуброво, Евково, Ефимьево, Копрецово, Погарь, Сметьево, Четряково, Шарапово, Щеглино, Баранково, Доронино, Дьяконово, Слобода, Тепенькино, Екимцево, Левково, Чапыжник, Охмыльцево и Чернышево; посёлки Кирпичного завода № 2 и Лесохимзавода; сёла Осаново и Прилуки; ж.-д. станции Лоста, Лоста сортировочная и Рыбкино. Примечания
Sankt Petersborgs Statsuniversitet

Sankt Petersborgs Statsuniversitet (russisk: Санкт-Петербургский государственный университет) er et statsejet universitet beliggende i Sankt Petersborg i Rusland. Det er et af landets ældste og mest prestigefyldte universiteter og består af 19 fakulteter, 13 institutteter samt Canada College, et militært fakultet og Chair of Physical Culture and Sports. På bachelorniveau har universitetet omkring 32.000 studerende, mens antallet af ansatte er omkring 4.500. Universitetet har to campusser. Det er omstridt hvilket år, universitetet blev grundlagt. Skt. Petersborgs Statsuniversitet har eksisteret siden 1819, men universitetet selv hævder at være en efterfølger til det videnskabsakademi, som Peter den Store grundlagde i byen i 1724. Universitetet har haft otte Nobelprisvindere. Eksterne henvisninger Statsuniversitetets hjemmeside Arkiveret 2. september 2007 hos Wayback Machine
Državno sveučilište u Sankt-Peterburgu

Državno sveučilište u Sankt-Peterburgu (rus. Санкт-Петербургский государственный университет; lat. Universitas Publica Petropolitana) je rusko federalno javno sveučilište u Sankt Peterburgu. Najstarije je i jedan od najvećih sveučilišta u Rusiji i pripada među veća i uglednija sveučilišta u regiji Istočne i Srednje Europe. Dijelovi sveučilišta su: 24 fakulteta i instituta. Sveučilište je organizirano na dva kampusa, jednim na Vasilijevskom otoku i drugim u Peterhofu. U sovjetskom razdoblju, Sveučilište je nosilo naziv Lenjingradsko državno sveučilište (rus. Ленинградский государственный университет) budući da je i grad nosio naziv Lenjingrad. U razdoblju od 1948. do 1989. godine Sveučilište je u punom nazivu nosio i ime Andreja Ždanova, sovjetskoga političara. Državno sveučilište u Sankt.Peterburgu drugo je najbolje sveučilište u Rusiji nakon Moskovskog državnog sveučilišta Lomonosov. Na međunarodnim ljestvicama sveučilište je zauzelo 240. mjesto u 2013./2014., Prema QS World University Rankings, postavilo ga je na mjesto 351–400. Sveučilište ima reputaciju školovanja većine ruske političke elite, uključujući predsjednike Vladimira Putina i Dimitrija Medvjedeva, koji su obojica studirali pravo na sveučilištu. Najstarije je rusko sveučilište, koje je osnovao Petar Veliki 1724. godine, a koje je prethodilo osnivanju Moskovskog državnog sveučilišta 1755. Sveučilište je prvo s ruskih sveučilišta pridružilo se Coimbrskoj skupini (CG), a sada predstavlja Rusiju. Od poznatih osoba na ovom Sveučilištu studirali su: Vladimir Lenjin, Pjotr Stolipin, Dmitrij Medvjedev, Vladimir Putin, Dalia Grybauskaitė, Mihail Gromov, dobitnici Nobelove nagrade: Ivan Pavlov (fiziologija i medicina, 1904.), Ilja Mečnikov (fiziologija i medicina, 1908.), Nikolaj Semjonov (kemija, 1956.), Lev Landau (fizika, 1962.), Aleksander Prohorov (fizika, 1964.), Wassily Leontief (ekonomija, 1973.), Leonid Kantorovič (ekonomija, 1975.) i Josif Brodski (književnost, 1987.); također Leonhard Euler, Mihail Lomonosov, Dmitrij Mendeljejev, Igor Stravinski, Pavel Durov, Nikolaj Rerih, Aleksandr Ljapunov i mnogi drugi. Izvori
Szentpétervári Állami Egyetem

A Szentpétervári Állami Egyetem (oroszul: Санкт-Петербургский государственный университет) felsőfokú oktatási intézmény és Oroszország egyik legrégebbi, legnagyobb és legnevesebb egyeteme. Története A Szentpétervári Állami Egyetem volt az első egyetem és felsőoktatási intézmény az Orosz Birodalomban. A Szentpétervári Tudományos Akadémiával egy időben, I. Péter rendelete alapján, 1724. január 28-án / február 8-án alapították. Gottfried Wilhelm Leibniz szállította a terveket a cárnak. Kezdetben az egyetem pusztán a Tudományos Akadémia kutatóintézményeként működött. 1726-tól nyilvános előadásokra került sor az egyetemen. 1803 és 1819 között formálisan nem létezett, mivel az akkoriban az egyetemhez kapcsolódó Tudományos Akadémia feloszlott. A pedagógiai intézet azonban továbbra is létezett, és később ez képezte alapját a mai egyetem megalapításának. A felsőoktatási intézmény státuszát és mai egyetemi rangját I. Sándor cár 1819. február 8-án/20-án, Alekszandr Nyikolajevics Golicin herceg javaslatára adományozta. Három alapító kara között volt a filozófiai-jogi, a történelmi-filológiai és a fizikai-matematikai kar. 1854-ben csatlakozott a keleti nyelvek kara. Az egyetem részben a 18. század elején épült épületekben, a tizenkét kollégiumban található, a Néva folyó partján, a Vasziljevszkij-szigeten, néhány kar pedig újonnan épült épületekben, a szentpétervári külvárosban, Petergofban. Karok Ma az egyetem 24 karral rendelkezik, melyek között szerepelnek a következők: Alkalmazott matematika és statisztika Biológia és talajtan Kémia Közgazdaságtan Földrajz és geoökológia Geológia Történelem Nemzetközi kapcsolatok Újságírás Jog Menedzsment Matematika és mechanika Orvostudomány Keleti tanulmányok Filológia és művészetek Filozófia és politikatudományok Fizika Pszichológia Szociológia Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Staatliche Universität Sankt Petersburg című német Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Ez a szócikk részben vagy egészben a Staatsuniversiteit van Sint-Petersburg című holland Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek
Università statale di San Pietroburgo

L'Università statale di San Pietroburgo (in russo Санкт-Петербургский государственный университет, СПбГУ?, Sankt-Peterburgskij gosudarstvennyj universitet, SPbGU), nota durante il periodo sovietico come Università statale di Leningrado, fu fondata nel 1724 ed è la più antica università della Russia. Storia Fondata nel 1724 su ordine dello zar Pietro I di Russia. Dal 1819 la sede principale dell'università si trova nell'edificio dei "Dodici collegi", costruito dall'architetto ticinese Domenico Trezzini e destinato nel XVIII secolo a sede degli organi statali supremi: il senato, il sinodo e i collegi. Altre sedi dell'università trovano posto in più di duecento edifici situati tra San Pietroburgo, soprattutto sull'isola Vasil'evskij, e Peterhof, per la maggior parte monumenti storici. Rettori Nel 1747, diventò primo rettore – prima questa carica non esisteva – lo storico ed etnografo Gerhard Friedrich Müller. Nel 1750 fu il suo allievo e scienziato Krašeninnikov a succedergli. Dal 1758 al 1765 l'ateneo fu diretto dallo scienziato-enciclopedista russo Lomonosov, mentre all'inizio degli anni 1990, a ricoprire la carica di rettore fu Ljudmila Verbickaja. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Università Statale di San Pietroburgo Collegamenti esterni (RU) Sito ufficiale, su spbu.ru. СПбГУ (canale), su YouTube. (EN) Saint Petersburg State University, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (RU) Sito ufficiale, su спбгу.рф.
Staatsuniversiteit van Sint-Petersburg

De Staatsuniversiteit van Sint-Petersburg (Russisch: Санкт-Петербургский государственный университет, Sankt-Peterboergski gosoedarstvenny oeniversitet) is een van de oudste universiteiten van Rusland en is gevestigd in Sint-Petersburg. Voor 1924 droeg de universiteit de namen Petersburguniversiteit, Petrograduniversiteit en Universiteit van Sint-Petersburg. Tussen 1924 en 1948 en in de periode tussen 1989 en 1991 heette de universiteit Staatsuniversiteit van Leningrad. Van 1948 tot 1989 heette de universiteit Staatsuniversiteit van Leningrad A. A. Zjdanov. Geschiedenis De universiteit werd als "Wetenschapacademie van Sint Petersburg" op 24 januari 1724 opgericht door tsaar Peter de Grote. Deze hield in 1803 op te bestaan om in 1819 als universiteit opnieuw te worden opgericht. De status van oudste universiteit van Rusland wordt dan ook betwist: de Staatsuniversiteit van Moskou heeft sinds 1755 onafgebroken bestaan, maar in Sint-Petersburg bestond al in 1724 een academie, waarop de huidige universiteit teruggaat. Lenin studeerde er in 1891 af in de rechten. De universiteit kreeg in 1944 de Leninorde en in 1969 de Orde van de Rode Vlag van de Arbeid. In 2004 waren er 4055 docenten in dienst van de universiteit, en telde ze zeven Nobelprijswinnaars onder haar afgestudeerden. Faculteiten De universiteit kent 19 faculteiten. Toegepaste wiskunde en Statistiek Biologie en Bodemkunde Scheikunde Economie Geografie en Geoecologie Geologie Geschiedenis Internationale Relaties Journalistiek Rechten Management Wiskunde en Mechanica Medicijnen Oriental Studies Filologie en Kunst Filosofie en Politieke wetenschappen Natuurkunde Psychologie Sociologie Bekende alumni Olga Ladyzjenskaja Dmitri Medvedev Vladimir Poetin Alexander Pogodin (19e eeuw, toen Keizerlijke Universiteit) Partneruniversiteiten Universiteit van Greifswald (Duitsland) Ching Yun Universiteit (Taiwan) Rijksuniversiteit Groningen (Nederland)