NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sommarö (fyr)

Sommarö (ru: Соммерс [Sommers], fi: Someri) är en rysk ö och fyr i östra Finska viken utanför Viborgska viken cirka 19 km från Vederlax och cirka 9 km från territorialvattengränsen till Finland. Fyren står på en liten klippö som höjer sig som mest 16m över havet. Den första fyren på ön byggdes 1808; en rund vitkalkad ca 5 meter hög tegelbyggnad med en lanternin på toppen. 1866 förnyades ljusanordningen och lanterninen höjdes till 8 meter. Den fick ett linssystem av tredje klass och ett urverk som vred runt en oljelampa med dubbel veke, vilket gav fyren ett rödaktigt sken. Fyrpersonalen bodde i ett trähus invid med sina familjer. I början av 1900-talet byggdes i andra änden av ön en nautofonanläggning och en mistklocka i reserv. Anläggningen hade en anställd skötare, som också bodde med den övriga fyrpersonalen. Vid första världskrigets utbrott påbörjade ryska armén befästningsverk på ön, men de blev aldrig slutförda. 1918 bemannade Finlands lotsverk fyren. Vid Vinterkrigets utbrott sprängdes fyren och personalen evakuerades. Vid årsskiftet 1941–1942 stationerades en finländsk styrka på ca 100 man på Sommarö, då ön hade ett strategiskt viktigt läge. Den 8 juli 1942 utbröt Slaget vid Sommarö, då sovjetiska styrkor anföll ön med ett tiotal mindre fartyg och flera flygplan. De lyckades få fotfäste på öns östra sida, men med stöd av artilleri från ön Ulko-Tammio ca 19 km i nordväst kunde de drivas tillbaka 9 juli. Efter fredsslutet tillföll ön Sovjetunionen, som uppförde den nuvarande fackverksfyren. På ön finns också ett flertal byggnader och radarmaster, förmodligen för övervakning av den alltmer strida fartygstrafiken i området. Källor Seppo Laurell; Jukka Grönlund (1999) (på finska, engelska, svenska). Suomen majakat-Finska fyrar-Lighthouses in Finland. Helsingfors: Nemo. Libris 7989071. ISBN 952-5180-21-2 Lighthouses of Russia: Gulf of Finland Russ Rowlett Naturskyddsområdet Ulko-Tammio Finlands forststyrelse
Hemelvaartkathedraal (Velikije Loeki)

De Hemelvaartkathedraal (Russisch: Вознесенский собор) is een Russisch-orthodoxe kerk in de Russische stad Velikije Loeki. Voor de Oktoberrevolutie was de kathedraal gewijd aan de apostelen Petrus en Paulus en de voornaamste kerk van het Hemelvaartklooster. Geschiedenis De in barokke stijl gebouwde kerk werd in de jaren 1741-1752 als kloosterkerk gebouwd van het Hemelvaartklooster. Het Hemelvaartklooster was een vrouwenklooster, gebouwd op de plaats waar ooit het Eliaklooster had gestaan dat in de Tijd der Troebelen werd vernietigd. De drie altaren van de kathedraal waren gewijd aan de Hemelvaart, de profeet Elia en de heiligen Boris en Gleb. In 1913 telde het klooster nog 36 monialen en 130 novicen. Sovjet-periode Het klooster werd door de bolsjewieken afgeschaft in 1918. Na de sluiting van de kathedraal in 1925 werd het gebouw in gebruik genomen als opslagplaats. In de late jaren 30 werd de toren afgebroken. Tijdens en voor de Tweede Wereldoorlog werd de kerk beschadigd, zowel door oorlogshandelingen als door de wijze van gebruik. Heropening Eind jaren 80 keerde de kerk terug naar de Russisch-orthodoxe Kerk. Vanaf 1990 werd de kerk gerestaureerd. Hervatting van de eredienst vond plaats in 1995. De restauratie van de kathedraal duur 10 jaar. Externe link (ru) De kathedraal op Temples.ru
Église de l'Épiphanie de Saint-Pétersbourg

L'église de l'Epiphanie est une église orthodoxe située sur l'île Gutuevsky, à Saint-Pétersbourg . Elle a été conçue en style russe traditionnel par Vassili Kossiakov et construite en 1888. Elle a été consacrée en 1899. Notes et références Liens externes Site officiel Voir aussi Cathédrale Sainte-Sophie de Harbin Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Russie Portail de Saint-Pétersbourg Portail du christianisme orthodoxe
Epifaniekerk (Sint-Petersburg)

De Theofaniekerk, ook wel Kerk van de Driekoningen (Russisch: Богоявленская церковь), is een Russisch-orthodox kerkgebouw in Sint-Petersburg. De kerk is gelegen aan de Dvinskaja Oelitsa op het Goetoejevski eiland. Geschiedenis De kerk werd gebouwd uit dankbaarheid voor de wonderbaarlijke redding van tsaar Alexander III van Rusland en zijn familie bij de treinramp op 17 oktober 1888 in Borki bij Charkov. Op de plaats van de ramp werd in de jaren 1891-1894 de Kathedraal van Christus de Verlosser gebouwd. De jonge architect Vasili Antonovitsj Kosjakov (1862-1921) kreeg, samen met de civiele ingenieur Bronislav Kazimirovitsj Pravdzik, de opdracht een op de kerk in Borki gelijkende kerk te bouwen in Sint-Petersburg. De bouwwerkzaamheden gingen van start in 1888 en eindigden in 1899. De bouw van de kerk werd financieel mogelijk gemaakt door de rijke textielfabrikant Ivan Boronin, die de kerk tevens als mausoleum voor zijn familie liet bouwen. Sovjet-periode De kerk werd in mei 1935 voor de eredienst gesloten. Na sluiting werd de laatste priester van de Epifaniekerk gearresteerd en doodgeschoten. Het rijke interieur ging nagenoeg geheel verloren: van het marmeren altaar, de ivoren iconostase en de prachtige fresco's die alle muren volledig bedekten bleven zo goed als niets over. Ook het exterieur van de kerk leed onder zware verwaarlozing en vernieling. De kerk kreeg verschillende bestemmingen en deed o.a. dienst als warenhuis, zeepfabriek en lijkenhuis. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk ook nog ernstig beschadigd door brand. Heropening In 1991 keerde de in vervallen staat verkerende kerk terug naar de Russisch-orthodoxe Kerk. Op 19 januari 1992 werd op de orthodoxe datum van het feest van de Openbaring van de Heer voor het eerst een Goddelijke Liturgie gevierd in een geruïneerde kerk. Vrijwel onmiddellijk daarna werd een massief restauratieprogramma uitgevoerd. Op 4 mei 1995 werd het kruis weer op de grote koepel geplaatst. Na jaren van restauratie heeft de kerk weer veel van haar oude pracht en praal teruggekregen. In 2005 werd een grote ontsierende betonnen muur voor de kerk gesloopt. Ook het interieur wordt weer geheel beschilderd. Afbeeldingen Externe link (ru) de kerk op narod.ru
Cerkiew Objawienia Pańskiego w Petersburgu

Cerkiew Objawienia Pańskiego – prawosławna cerkiew w Petersburgu, w eparchii petersburskiej. Cerkiew została wzniesiona w latach 1891–1899 jako wotum dziękczynne za uratowanie cara Aleksandra III i jego rodziny z katastrofy carskiego pociągu w Borkach pod Charkowem (wydarzenie to miało miejsce 17 marca 1888) oraz ocalenie carewicza Mikołaja z zamachu, jakiego dokonał na niego japoński policjant 29 kwietnia 1891. Fundatorem budynku był fabrykant Iwan Woronin, który postanowił urządzić w cerkwi rodzinne mauzoleum. Dzięki jego funduszom mogła zostać wzniesiona cerkiew murowana, a nie, jak pierwotnie planowano, budynek drewniany. Projekt obiektu wykonali Bronisław Prawdzik i Wasilij Kosiakow, biorąc za wzór inną świątynię wzniesioną na pamiątkę ocalenia Aleksandra III – cerkiew Chrystusa Zbawiciela w Borkach. W 1897 obiekt był prawie ukończony. Mimo tego jego konsekracja odbyła się dopiero 29 kwietnia 1899. W obrzędzie wzięli udział metropolita petersburski i ładoski Antoni oraz ks. Iwan Siergijew. 18 lipca tego samego roku poświęcono drugi ołtarz św. Jana Postnika, patrona fundatora. Budowa i wyposażenie cerkwi kosztowały 300 tys. rubli. Świątynia reprezentuje styl bizantyjsko-rosyjski, w szczególności naśladuje wygląd moskiewskich budynków sakralnych XVII w. Łączna wysokość obiektu, razem ze złoconą cebulastą kopułą wynosi 42 metry. Ponad wejściem do cerkwi wznosi się dzwonnica zwieńczona dachem namiotowym ze znacznie mniejszą kopułką z krzyżem. Jednorzędowy ikonostas we wnętrzu, nagrodzony medalem na Wystawie Światowej w Paryżu, powstał w fabryce M. Kuzniecowa w Niżnym Nowogrodzie. Ikony na potrzeby obiektu napisał M. Postnikow. Freski na ścianach cerkwi, przedstawiające sceny z życia Chrystusa wykonał Andriej Sławcow, który dla dokładnego oddania na nich pejzażu Palestyny specjalnie podróżował w malowane miejsca. W cerkwi zainstalowano lampki elektryczne, którymi po zmroku podświetlano malowidła. W 1910 do budynku wstawiono Golgotę. Cerkiew była czynna do 5 maja 1935, gdy została odebrana wiernym i zaadaptowana na magazyn. Ostatni proboszcz parafii Objawienia Pańskiego, ks. Wasilij Miedwiecki, został następnie aresztowany i rozstrzelany. W czasie II wojny światowej obiekt został trafiony pociskiem i doznał silnych zniszczeń wskutek pożaru. Rosyjski Kościół Prawosławny odzyskał cerkiew w 1991. W roku następnym w budynku podjęto prace restauracyjne, zaś w 1995 na nowo umieszczono krzyż na głównej kopule. Galeria Przypisy Bibliografia Церковь БОГОЯВЛЕНИЯ ГОСПОДНЯ (Гутуевская)
Igreja da Epifania

A Igreja da Epifania (em russo: Богоявленская церковь) é uma igreja ortodoxa russa em São Petersburgo, na Rússia. A igreja está localizada na Rua Dvinskaya, na Ilha Gutuevsky. História A igreja foi construída em gratidão pelo resgate milagroso do czar Alexandre III da Rússia e sua família do desastre de trem em 17 de outubro de 1888 em Borki, perto de Carcóvia, na Ucrânia. A Catedral de Cristo Salvador foi construída no local do desastre entre os anos de 1891 e 1894. O jovem arquiteto Vasily Antonovich Kosyakov (1862-1921), junto com o engenheiro civil Bronislav Kazimirovich Pravdzik, foi contratado para construir uma igreja semelhante à igreja de Borki, em São Petersburgo. As obras começaram em 1888 e terminaram em 1899. A construção da igreja foi apoiada financeiramente pelo fabricante de tecidos Ivan Boronin, que também construiu a igreja como um mausoléu para sua família. Período soviético A igreja foi fechada para o culto em maio de 1935. Após o fechamento, o último padre da Igreja da Epifania foi preso e baleado. O rico interior foi quase completamente perdido: quase nada restou do altar de mármore, da iconóstase de marfim e dos belos afrescos que cobriam completamente todas as paredes. O exterior da igreja também sofreu severa negligência e destruição. A igreja teve vários usos e serviu como loja de departamentos, fábrica de sabão e necrotério, entre outras coisas. Durante a Segunda Guerra Mundial, a igreja também foi seriamente danificada pelo fogo. Reabertura Em 1991, a dilapidada igreja retornou à Igreja Ortodoxa Russa. Em 19 de janeiro de 1992, na data ortodoxa da Festa da Revelação do Senhor, uma Divina Liturgia foi celebrada pela primeira vez em uma igreja em ruínas. Quase imediatamente depois, um grande programa de restauração foi executado. Em 4 de maio de 1995, a cruz foi colocada de volta na grande cúpula. Após anos de restauração, a igreja recuperou muito do seu antigo esplendor. Em 2005, um grande muro de concreto feio na frente da igreja foi demolido. O interior também foi totalmente pintado novamente. Referências
Белградский мост

Белгра́дский мост — автодорожный железобетонный рамный мост через Волковский канал во Фрунзенском районе Санкт-Петербурга. Расположение Расположен в створе Белградской улицы, у её пересечения с улицей Фучика. Выше по течению находится Ново-Волковский мост, ниже — Алмазный мост. Ближайшая станция метрополитена — «Бухарестская». Название Название известно с 1969 года и дано по наименованию Белградской улицы. История В 1966—1969 годах по градостроительным причинам часть русла реки Волковки была засыпана и заменена прямолинейным каналом, проходящим вдоль насыпи Витебской линии Октябрьской железной дороги. Возникла необходимость строительства моста на месте пересечения новой улицы (Белградской) и канала. В 1967—1969 годах был возведён железобетонный мост по проекту инженера института «Ленгипроинжпроект» Е. А. Болтуновой и архитектора Л. А. Носкова. Строительство моста осуществляло СУ-1 треста «Ленмостострой» под руководством главного инженера Б. Б. Тульчина и прораба Е. А. Грязнова. С момента постройки моста ведётся ежегодный инструментальный контроль за прогибом консолей пролётного строения. Конструкция Мост однопролётный, железобетонный, рамно-консольной системы. Мост косой в плане, угол косины составляет 44°. Пролётное строение состоит из унифицированных сборных железобетонных блоков, омоноличенных с устоями. Фасадные пролётные строения имеют криволинейное очертание нижнего пояса. Железобетонная плита проезжей части включена в работу главных балок. Устои моста массивные из монолитного железобетона на свайном основании. Мост предназначен для движения автотранспорта и пешеходов. Проезжая часть моста включает в себя 4 полосы для движения автотранспорта. Покрытие проезжей части и тротуаров — асфальтобетон. Перильное ограждение металлическое, завершается на устоях гранитными тумбами. Общая ширина моста составляет 40,8 м, длина моста — 24 м. Примечания Литература Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Богданов Г. И. Всем преградам вопреки. Трест «Ленмостострой» 80 лет на службе Петербургу, 1936—2016. — СПб.: Бранко, 2016. — 445 с. — ISBN 978-5-903521-39-5. Ссылки Белградский мост (рус.). СПб ГБУ «Мостотрест».
Възкресение Христово (Санкт Петербург)

„Възкресение Христово“ (на руски: Храм „Спаса на Крови“, в превод Храм „Спасител на кръвта“) е православна църква, която се намира в Санкт Петербург, Русия. Построена е на мястото, на което император Александър II е бил смъртоносно ранен през 1881 г. Оттам идва и името на църквата – Църквата на нашия спасител върху пролятата му кръв (на английски: The Church of Our Savior on Spilled Blood). Строителството на църквата започва през 1883 г. по времето на Александър III и завършва през 1907 г. по времето на Николай II. Архитектурата на сградата е събирателен образ на руски православен храм от Москва и Ярославъл от XVI-XVII век. Куполите са оцветени в разноцветни багри. Освен отвън, църквата е изключително живописна и отвътре. Интериорът е осеян с красиви мозайки. Разположена е на канал „Грибоедов“ (на руски: кана́л Грибое́дова) в Санкт Петербург. Храмът е сред основните забележителности на града. Вижте също Списък на най-високите православни храмове и камбанарии
Església del Salvador sobre la Sang Vessada

L'església del Salvador sobre la Sang Vessada (en rus Храм Спа́са на Крови́, Khram Spassa na Kroví) és una església de Sant Petersburg, situada a la vora del canal de Griboiédov prop del parc del Museu Rus i de l'avinguda Nevski. El nom oficial és el de catedral de la Resurrecció de Crist (Собо́р Воскресе́ния Христо́ва, Sobor Voskressénia Khristova). L'església va ser construïda sobre el lloc on el tsar Alexandre II de Rússia va ser assassinat, víctima d'un atemptat, el 13 de març de 1881 (1 de març per al calendari julià, en vigor en aquesta època), pels membres de Naródnaia Vólia. Galeria Referències Enllaços externs Web oficial Arxivat 2009-08-28 a Wayback Machine. (rus) (anglès)
Chrám Kristova vzkříšení (Petrohrad)

Chrám Kristova vzkříšení – Spasitele na krvi (rusky Собо́р Воскресе́ния Христо́ва на Крови́, Храм Спа́са-на-Крови́) je petrohradský pravoslavný chrám. Byl vybudován na místě, kde byl v roce 1881 spáchán atentát na cara Alexandra II., který na následky atentátu zemřel. Chrám nechal postavit jeho syn Alexandr III. na památku zavražděného cara. Historie chrámu Chrám se začal budovat v roce 1883 a dokončen byl roku 1907. Nachází se u Gribojedova kanálu. Vysoký je 81 metrů a pojme 1 600 lidí. Hlavním architektem byl A. A. Parland. V chrámu se nachází 7 500 m² vzácných mozaik. Stavba je vybudována ve staroruském stylu a nápadně připomíná chrám Vasila Blaženého v Moskvě. Během existence Sovětského svazu byl chrám uzavřen a vydrancován. Mozaiky a vzácné ikony byly poškozeny. Určitou dobu sloužil jako sklad ovoce a zeleniny. Chrám dlouho chátral, po čase byl rekonstruován. Pro veřejnost byl znovu otevřen v roce 1997 a dne 23. května 2004 se v něm konala po mnoha letech první pravoslavná liturgie. Stal se středem zájmu turistů, kteří přijíždějí do bývalého hlavního města Ruska. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chrám Kristovho vzkriesenia na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chrám Kristova vzkříšení na Wikimedia Commons Oficiální stránka Church of the Resurrection of Jesus Christ
Opstandelseskirken (Sankt Petersborg)

Denne artikel omhandler katedralen i Sankt Petersborg. Opslagsordet har også en anden betydning, se Opstandelseskirken. Der er for få eller ingen kildehenvisninger i denne artikel, hvilket er et problem. Du kan hjælpe ved at angive troværdige kilder til de påstande, som fremføres i artiklen. Opstandelseskirken (Russisk: Храм Спас на крови eller Khram Spasa na Krovi) er en katedral i Sankt Petersborg. Den kaldes også Blodskirken, et navn den har fået, idet Alexander 2. af Rusland blev myrdet på denne plads den 13. marts 1881; kirken blev bygget senere til hans ære. Kirken ligger ved Gribojedovkanalen, ikke langt fra byens hovedgade Nevskij Prospekt. Bygningen er i dag et sekulært museum. Baggrund Den 13. marts 1881 var Zar Alexander 2. på vej langs Gribojedovkanalen, da hans karet blev udsat for to granatangreb af medlemmerne af den anarkistiske organisation Folkets Vilje (ru: Народная Воля). Den første granat dræbte en af kosakkerne, der skulle beskytte zaren, og sårede flere, mens Alexander 2. slap uskadt. I det efterfølgende kaos lykkedes det en anden ung mand, Ignatij Grineviskij, at gennemføre endnu et angreb, der foruden at dræbe ham selv også resulterede i at zaren blev dødeligt såret; han døde nogle timer senere i Vinterpaladset. Konstruktion Straks efter Alexander 2.'s død lod hans søn Alexander 3. byggeriet af kirken påbegynde som et mindesmonument over sin far. Arbejdet skred langsomt frem og kirken stod først færdig i 1907, efter stor indsats fra zar Nikolaj 2. Byggeriet havde da kostet den russiske stat 4,6 millioner rubler. En del af vejen, som zaren havde færdedes på, da han blev myrdet, blev under byggeriet indlemmet i kirkens rum. Senere historie Kirken blev i første omgang bygget som et mindesmærke, men har gennem årene haft flere forskellige funktioner. Sovjetregeringen lukkede kirken i 1930. I 1931 åbnede de i stedet Museet over folkets vilje som et minde om den dåd, der havde været årsag til kirkens opførelse. Dette lukkede imidlertid tre år senere, da Stalin frygtede at det skulle anspore til terrorisme eller mordforsøg på ham selv. Under 2. verdenskrig og belejringen af Leningrad (det nuværende Sankt Petersborg) blev kirken anvendt som marked for grøntsager. Mange indbyggere i Leningrad søgte også tilflugt i kirken for tyskernes artilleribombardementer. Kirken blev i samme forbindelse noget beskadiget, men er blevet restaureret og er i dag en af Sankt Petersborgs vigtigste turistattraktioner. Det er især mosaikkerne og de pompøse vægmalerier der lokker besøgende til kirken. Der holdes undertiden også gudstjenester i kirken, der normalt er åben for besøgende dagligt fra klokken otte morgen til elleve aften. Fra 1970 til 1997 blev kirken restaureret og blev genåbnet i august 1997. I dag huser Opstandelseskirken et museum over mosaik. Gallery Eksterne henvisninger
Auferstehungskirche (Sankt Petersburg)

Die Auferstehungskirche (russisch Собор Воскресения Христова на крови́ „Kirche der Auferstehung Christi auf dem Blut“), auch bekannt als Blutskirche (Собор Спа́с на крови́ „Kirche des Erlösers auf dem Blut“), ist eine orthodoxe Kirche am Michailowski-Garten in der russischen Stadt Sankt Petersburg. Der neorussische Sakralbau wurde 1883 bis 1912 nach Entwürfen von Alfred Alexandrowitsch Parland am Ort des Attentats auf Alexander II. errichtet. Geschichte Die Kirche steht in der Nähe des Newski-Prospektes am Gribojedow-Kanal. Sie bedeckt eine Fläche von etwa 7000 Quadratmetern; die innere flächendeckende Ausgestaltung im Ikonenstil und äußere Verzierung besteht vor allem aus Mosaiken. Sie ist nach dem Vorbild der Moskauer Basilius-Kathedrale gestaltet und als einziges großes Kirchengebäude der Petersburger Innenstadt, das nicht italienischen und klassizistischen westlichen Baustilen folgt, entsprechend auffällig. Die Orientierung an der ornamentalen und bunten Dekorationsweise der altrussischen Kunst aus der Epoche vor Peter I., die sich der westlichen Kultur noch nicht geöffnet hatte, entsprach der in der zweiten Jahrhunderthälfte am Zarenhof gepflegten Rückwendung hin zu nationalen Traditionen und ist damit dem gleichzeitigen mitteleuropäischen Historismus vergleichbar. Erbaut wurde sie von 1883 bis 1912 an der Stelle, an der Alexander II. einem Attentat zum Opfer gefallen war. Sie wurde zur Hundertjahrfeier des Sieges über Napoleon Bonaparte im „Vaterländischen Krieg“ und zum 300-jährigen Jubiläum der Romanow-Dynastie eröffnet. Erbaut wurde die Kirche nach den Plänen Alfred Parlands (1842–1919), einem damals in Russland bedeutenden Architekten, der auch in Moskau, Wladimir und anderen Städten baute. Er war Mitglied der Akademie der Künste in Petersburg und entstammte einer deutsch-baltisch-schottischen Familie, die seit etwa 1800 im Dienst des Zaren am Peterhof stand. An der reichen Innenauschmückung der Kirche mit Mosaiken waren Wiktor Michailowitsch Wasnezow, Michail Wassiljewitsch Nesterow, Andrei Petrowitsch Rjabuschkin, Nikolai Nikolajewitsch Charlamow, Alexei Fjodorowitsch Afanassjew, Firs Sergejewitsch Schurawljow, Wassili Wassiljewitsch Beljajew und andere Maler beteiligt. Die Auferstehungskirche kann auf eine wechselvolle Geschichte zurückblicken. Einst als ein Denkmal und weniger als ein Gotteshaus konzipiert, diente sie nie liturgischen Zwecken. Anfänglich als Konzerthalle und Museum, später als Theater genutzt, sollte sie in sowjetischer Zeit mehrfach niedergerissen werden und war jahrzehntelang für die Öffentlichkeit geschlossen. Erst im August 1997 wurde die 27 Jahre andauernde Renovierung abgeschlossen und das Gebäude unter großer Anteilnahme der Bevölkerung als Museum wiedereröffnet. Literatur Katleen Klotchov: Orte des „Russischen“ in St Petersburg: Die Kirche der Auferstehung Christi. In: Karl Schlögel u. a. (Hrsg.): Sankt Petersburg. Schauplätze einer Stadtgeschichte. New York/Frankfurt 2007, S. 95–107. Weblinks www.cathedral.ru – Offizielle Website der Auferstehungskirche (russisch)
Crkva Kristova uskrsnuća u Sankt-Peterburgu

Crkva Kristova uskrsnuća u Sankt Peterburgu (ruski: Храм Спаса на Крови) - ruska pravoslavna crkva u Sankt Peterburgu. Jedna je od glavnih znamenosti grada. Službeni naziv je: "crkva Kristova uskrsnuća". Međutim, postoje i drugi nazivi kao što su: "crkva prolivene Krvi (Kristove)" ili "crkva Spasitelja prolivene Krvi" Crkva je sagrađena na mjestu, gdje je ubijen ruski car Aleksandar II., 13. ožujka 1881. Nakon njegove smrti, sagradila se ova crkva između 1883. i 1907. U crkvi se nalazi svetište u čast ubijenog cara točno na mjestu ubojstva. Neposredno nakon Februarske revolucije, crkva je opljačkana i devastirana, jer su boljševici osjećali odbojnost prema svemu vezanom za Carsku Rusiju i kršćanstvo, a ova crkva povezivala je oboje. Tijekom Drugog svjetskog rata, crkva je služila kao skladište hrane. Teško je oštećena tijekom opsade Lenjingrada. Nakon Drugog svjetskog rata, crkva je bila skladište povrća. Godine 1970., započeo je rad na popravku crkve, a 1997., otvorena je kao muzej (Nacionalni povijesni muzej. Arhitekt ove crkve je Alfred Parland. Strop i zidovi potpuno su pokrivena s ukupno oko 7,500 četvornih metara fino rađenog mozaika, kojeg su dizajnirali poznati umjetnici kao što su: Viktor Vasnjecov i Mihail Nesterov. Crkva podsjeća na Katedralu sv. Vasilija Blaženog u Moskvi. Galerija