NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ognenny Ostrov

Ognenny Ostrov (Russian: Огненный остров, literally: Fire Island) is a small lake island in the central Russian Vologda region. It hosts a high security prison ("Correctional colony No. 5 of the Federal Penitentiary Service Administration for the Vologda Region") for formerly condemned and other dangerous inmates called Vologodskiy Pyatak or simply Pyatak (Russian: Вологодский пятак, literally: Vologda's fiver). Ognenny Ostrov is located about 400 kilometers north of Moscow, on Lake Novozero. A Russian Orthodox monastery was founded on this island in 1517 by St. Cyril of Novozero after he witnessed "a column of fire" hitting the island. The monastery buildings were used as a backdrop in the 1973 Vasily Shukshin movie “Red Roses” and in some stories by Russian writer Alexandr Yashin. Following the October Revolution in 1917, the monastery was converted into a prison to hold enemies of the revolution. During the 1930s and 1940s it functioned as a penal colony for victims of the purges of Joseph Stalin. After Stalin's death in 1953, it was turned into a regular prison for non-political dangerous criminals. In 1997, the prison was converted into a facility housing only prisoners serving life sentences and those formerly sentenced to death; the latter group had their sentences commuted to life following the 1996 moratorium on the death penalty in Russia. The prison, formally known as Prison No. OE 256/5 (ФКУ ИК-5)– and “Pyatak” amongst the inmates (named after the last digit of the formal name) - currently holds approximately 193 prisoners. The penitentiary, part of the Federal Penitentiary Service, is in the Belozersky District, Vologda Oblast, about 460 kilometres (290 mi) north of Moscow. Some experts say the prison is more comfortable and the guards less cruel compared to other Russian prisons housing lifers. Notable inmates Artyom Anoufriev, serial killer. Vladimir Belov, serial killer and brigand. Alexander Bychkov, serial killer and cannibal. Andrei Golovachyov, serial killer. Dmitry Gridin, serial killer. Boris Koshcheev, spree killer. Nur-Pashi Kulayev, terrorist. Vladimir Marchev, serial killer. Yakhiya Mursalimov, serial killer and robber. Timofey Podshivalov, serial killer. Media Three Days and Never Again (Last Visit). Video. 53 min. Director: Alexsandr Goutman, 1998. Blatnoi Mir. Video. 82 min. Director: Jouni Hiltunen, 2001. References External links "ФКУ ИК-5 Archived 2012-04-25 at the Wayback Machine." Federal Penitentiary Service, Vologda Oblast (in Russian) Sentenced to Life on Fire Island. December 23, 2004. Last accessed August 8, 2006. Sentence to Life on Fire Island Archived 2007-03-12 at the Wayback Machine. Photo Essay. The Moscow Times, December 23, 2004. Last accessed August 8, 2006. Google Maps Location. Last accessed August 8, 2006. "RUSSIA'S ALCATRAZ - The toughest prison on Fire Island". Die Welt. 2020-08-23 – via YouTube.
Ognenny Ostrov

Ognenny Ostrov (en russe : Огненный остров, littéralement « Île du Feu ») est une petite île du lac Novozero de l'oblast de Vologda, en Russie située à environ 400 kilomètres au nord de Moscou. Elle abrite un ancien monastère, transformé en une prison de haute sécurité. Ce monastère orthodoxe a été fondé sur cette île en 1517 par saint Cyrille de Novozero, qui avait observé « une colonne de feu » frapper l'île. Les bâtiments du monastère furent utilisés comme toile de fond du film Kalina krasnaïa de Vassili Choukchine (1973) et dans certains des récits de l'écrivain russe Alexandre Iachine. Après la révolution d'Octobre de 1917, il fut transformé en prison pour « ennemis de la révolution ». Durant les années 1930 et 1940, il fonctionna comme bagne pour les victimes des purges de Staline. Après la mort de Staline, en 1953, il devint une prison ordinaire pour criminels de droit commun dangereux. Enfin, depuis 1997, c'est une prison réservée à des prisonniers purgeant des peines de prison à vie et des condamnés à mort. À la suite du moratoire de 1996 sur l'exécution des peines de mort, les peines de mort furent automatiquement commuées en peines de prison à vie. Il y a environ 193 détenus incarcérés dans la prison, qui est connue sous le nom officiel de prison N° OE 256/5 – et « Piatak » parmi les détenus (elle est nommée ainsi d'après le dernier chiffre du nom officiel). Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Ognenny Ostrov » (voir la liste des auteurs). Article connexe La Fin de l'homme rouge (Svetlana Aleksievitch, 2013), dont un chapitre est consacré à une histoire concernant un des détenus de cette prison, une femme amoureuse et une réalisatrice de films. Lien externe (en) Vidéos sur Fire Island Prison. Consulté le 28 mars 2008. Portail de la prison Portail de la Russie Portail des îles
Вологодський п'ятак

Вологодський пятак — одна з п'яти колоній Росії де утримуються засуджені до довічного позбавлення волі. Розташована на місці колишнього Кирило-Новоєзерського монастиря на озері Новому (острів Вогняний) поблизу міста Білозерська Вологодської області. Як тюрма використовується після Жовтневої революції. Спочатку це було місце утримання «ворогів революції». Посилання Грани.ру: Острів мертвих [Архівовано 17 березня 2014 у Wayback Machine.](рос.) «Пятак» — колония для смертников [Архівовано 27 грудня 2011 у Wayback Machine.](рос.) Тюряга — Взлом баги читы новости скрипты секреты игра бот. [Архівовано 6 березня 2016 у Wayback Machine.](рос.)
Gunsetschoinei-Dazan

Der Gunsetschoinei-Dazan (russisch Дацан Гунзэчойнэй, englisch Datsan Gunzechoinei) ist eine ausgedehnte buddhistische Tempelanlage in Sankt Petersburg, Russland und der nördlichste buddhistische Tempel in Russland. Geschichte 1910 wurden in Sankt Petersburg 186 Buddhisten gezählt. Die meisten der praktizierenden Buddhisten in Sankt Petersburg zu diesem Zeitpunkt waren Kalmücken und Burjaten, die nach Sankt Petersburg gezogen waren. Einige von ihnen setzten sich für die Einrichtung eines buddhistischen Tempels in Sankt Petersburg ein. Unterstützung bekamen sie sowohl von dem burjatischen Mönch Agvan Dorzhiev als auch von Thubten Gyatsho, dem 13. Dalai Lama. Dorzhiev weihte den Tempel ein und gab ihm seinen Namen, der im tibetischen Quelle der Heiligen Lehre (Dharma) des Buddhas, mitfühlend für alle Wesen bedeutet. Die Russisch-Orthodoxe Kirche stellte sich gegen die Pläne der Errichtung eines buddhistischen Tempels in der Hauptstadt, die ab 1909 begann. Es kam zu Protesten gegen den Bau in Kiew, Irkutsk, Kasan und anderen Städten, die den Bau des Tempels erheblich verlangsamsten. Trotzdem wurde am 21. Februar 1913 die erste religiöse Feier in dem Tempel abgehalten. Zar Nikolaus II bestätigte die Einsetzung von neun Lamas, drei davon kamen aus burjatischen Gebieten, sechs aus kalmückischen Regionen. Am 10. August 1915 wurde der Bau eingeweiht. 1919 wurde der Tempel vorübergehend geschlossen und für die Rote Armee benutzt. Die dort aktiven Lamas verließen die Stadt. Wahrscheinlich ab 1922 wurde der Tempel zunächst wiederöffnet und entwickelte sich schnell zu einem Zentrum für ethnisch russische Buddhisten aus Sankt Petersburg sowie für kalmückische und burjatische Buddhisten und einige chinesische Wanderarbeiter, Finnen und Esten. Agvan Dorzhiev, residierte in einem Nebengebäude des Tempels. Der Tempel blieb etwa zehn Jahre eröffnet. Die letzten religiösen Zeremonien fanden im Dezember 1933 zur Ehrung des verstorbenen 13. Dalai Lama (Thubten Gyatsho) statt. Es wurde jedoch weiter dort Unterricht gegeben und die Religion im Kleinen praktiziert. Im Mai und Juni 1935 kam es zu einer ersten Welle von Verhaftungen unter den Lamas des Dazans. Viele von ihnen wurden zu drei bis fünf Jahren Arbeit in Straflagern verurteilt. 1937 wurden die verbliebenen Lamas festgenommen und teilweise erschossen. Ab 1989, beim Zerfall der Sowjetunion, wurde der Gunsetschoinei-Dazan wieder als Tempel verwendet. Als Dazan ist er gleichzeitig eine Lehrstätte des Buddhismus. Der Tempel wird von der tibetischen Gelug-Schule unterhalten. Weblinks Добро пожаловать в Санкт-Петербургский буддийский храм «Дацан Гунзэчойнэй»! Дацан Гунзэчойнэй, abgerufen am 21. November 2013 (russisch). – Homepage des Dazan Einzelnachweise
Świątynia buddyjska w Sankt Petersburgu

Świątynia buddyjska w Sankt Petersburgu (oficjalna nazwa: Sankt Petersburska Świątynia Buddyjska „Dacan Gunzeczonej”, ros. Санкт-Петербургский Буддийский Храм «Дацан Гунзэчойнэй») – świątynia i klasztor buddyjski tradycji gelug w Sankt Petersburgu. Historycznie pierwsza w Europie świątynia buddyjska. Historia W 1900 r. przedstawiciel Dalajlamy w Rosji Agwan Dorżiew otrzymał zgodę na budowę w Sankt Petersburgu świątyni buddyjskiej. Środki na jego budowę ofiarowane zostały przez Dalajlamę XIII, samego Agwana Dorżiewa, a także zebrane wśród buddystów imperium rosyjskiego. Autorem projektu był architekt Gawriił Baranowski, który opracował go zgodnie ze wszelkimi kanonami sztuki tybetańskiej. W celu nadzoru naukowego nad budową klasztoru powołany został komitet naukowców – znawców Wschodu, w skład którego weszli: W.W. Radłow, S.F. Oldenburg, E.E. Uchtomski, W.Ł. Kotwicz, A.D. Rudniew, F.I. Szczerbatskij, N.K. Roerich, W.P. Sznejder. Budowa trwała od 1909 do 1915 r., jednak pierwsza uroczystość odbyła się już w 1913 r. z okazji 300-lecia dynastii Romanowów. Poświęcenie świątyni odbyło się 10 sierpnia 1915 r. Zwierzchnikiem klasztoru był chambo-lama Agwan Łobsan Dorżiew. W 1919 r. świątynia została sprofanowana i ograbiona przez bolszewików. W 1924 r. wznowiła działalność i działała aż do 1935 r., kiedy to została zamknięta, a mnisi uwięzieni i w większości rozstrzelani. Podczas wojny w budynku mieściła się radiostacja, która działała tam aż do lat 60. Była wówczas wykorzystywana jako „zagłuszarka”. Później obiekt wykorzystywany był do różnych celów świeckich. W roku 1968 uznany został za zabytek. 9 lipca 1990 roku przekazany został ponownie wiernym. Adres Sankt Petersburg, Primorskij pierieułok 19 Linki zewnętrzne Oficjalna strona
Saint Petersburg Stieglitz State Academy of Art and Design

The Saint Petersburg Stieglitz State Academy of Art and Design (Russian: Санкт-Петербургская художественно-промышленная академия имени А. Л. Штиглица; abbreviated as СПГХПА) is the oldest school of design in Russia. It occupies a parcel of land immediately to the east of the Summer Garden in Saint Petersburg. History It was set up in Saint Petersburg in 1876 by Baron Alexander von Stieglitz (1814–84), a millionaire philanthropist, as the School of Technical Drawing. The Stieglitz Museum of Applied Arts was founded in 1878 for the benefit of its students. The school building was designed by Maximilian Messmacher (the school's director, until 1896). By the end of the century, the Central School had branches in Yaroslavl, Saratov, and Narva. In 1945, by decision of the Soviet Government School of Technical Drawing, it was re-established as the College of Art and Design which provides training in the monumental, decorative and industrial arts. In 1948 it became the Leningrad Higher School of Art and Industry. It was renamed the Leningrad Vera Mukhina Higher School of Art and Design in 1953 (after Vera Mukhina, the monumentalist author of Worker and Kolkhoz Woman, whose name was a symbol of Soviet art). As Mukhina was not personally linked to the school, the educational establishment (informally known as Mukha) was renamed after its founder in 1994. Today Today the Academy has 1,500 plus students and 200 professors and teachers and instructors. The Academy has two faculties: the Faculty of Design, and the Faculty of Monumental and Decorative Art. The faculty of Design comprises the following departments: Fashion (Costume) Design Industrial Design Furniture Design Environmental Design Graphic Design Design of Interior and Equipment The faculty of Monumental and Decorative Art comprises the following departments: Monumental and Decorative Sculpture Monumental and Decorative Painting Artistic Textiles Painting and Restoration Artistic Metal Glass and Ceramics Theory and History of Art Book Binding In 2016 the Centre for Innovative Education Projects has been established as an integral part of the academy. Its main goal is to teach experts for creative industries. Alumni Victoria Barbă Yuri Bosco References External links Official website History of art Department of Stieglitz Academy (in Russian)
Académie d'art et d'industrie Stieglitz

L'académie nationale d'art et d'industrie Stieglitz, à l'origine académie centrale du dessin technique, est une école supérieure de Saint-Pétersbourg fondée en 1876. Elle s'appelait de 1953 à 1994 école supérieure d'art et d'industrie Moukhina de Léningrad. Historique L'école est fondée par un oukaze d'Alexandre II de 1876, grâce aux moyens financiers de son fondateur, le baron von Stieglitz (1814-1884), banquier et industriel. Il laisse à sa mort un capital de sept millions de roubles pour assurer le fonctionnement de l'école qui prépare des dessinateurs industriels et techniques et de futurs professeurs de dessin des écoles secondaires techniques. Elle prend l'épithète de centrale après la fondation dans les années 1890 de filiales à Narva, Saratov et Iaroslavl. Son premier directeur, de 1879 à 1896, est l'architecte M.E. Messmacher. L'école reçoit sa dénomination actuelle en 2006. Elle enseigne aujourd'hui à environ 1 500 étudiants répartis en trois facultés, art monumental, design et arts décoratifs. Son corps professoral compte quelque deux cent-vingt enseignants. Professeurs fameux Alexandre von Hohen Vladimir Ingal Sergueï Ossipov Alexandre Schmidt Piotr Boutchkine Jacob Belsen Élèves célèbres Piotr Pavlenski, artiste de performances Burkards Dzenis (1879 -1966), sculpteur letton, commandeur de l'ordre des Trois Étoiles Aleksei Radakov, (1879-1942), caricaturiste et affichiste Rūdolfs Pērle, (1875-1917), artiste letton Liens externes Site officiel (ru) Site officiel de l'académie Portail de Saint-Pétersbourg Portail de la Russie Portail de l’éducation
Stieglitzakademin

Stieglitzakademin (ryska: Академия Штиглица), officiellt Sankt Petersburgs konstindustriella akademi uppkallad efter A.L. Stieglitz (ryska: Санкт-Петербургская художественно-промышленная академия имени А. Л. Штиглица), efter mecenaten, bankiren Alexander von Stieglitz (1814–1884), är en konsthögskola i Sankt Petersburg i Ryssland. Skolan är inriktad mot måleri, formgivning och design. Skolan hade tidigare, bland annat, namnet "The Mukhina Art Institute Sankt-Petersburg" efter den ryska konstnären Vera Muchina.
Evangelical Lutheran Church of Saint Mary

The Evangelical Lutheran Church of Saint Mary (Russian: Евангелическо-лютеранская церковь Святой Марии, Finnish: Pyhän Marian kirkko) is an Evangelical Lutheran church located in Saint Petersburg, Russia. It was built in 1805 and refurbished in 2002. Its address is: Bolshaya Konyushennnaya Ulitsa 8A, off Nevsky Prospekt. It is usually called the Finnish church and is one of the oldest and largest Protestant churches in Russia. History In this area of Saint Petersburg, which used to be called "Ingria" by the Finnish and Swedish, the Evangelical Lutheran Church of Ingria has a 400-year history: In the early 18th century, many Finnish people participated.in the construction of Saint Petersburg and start building churches as Peter the Great guaranteed the freedom of religion. In 1703, a Swedish-Finnish Evangelical Lutheran church was built and, in 1733, on the land donated by Anna Petrovna, a new church building was constructed, later named the Evangelical Lutheran Church of Saint Anna, which stands now next to the Swedish Consulate General on Malaya Konyushennnaya Street. In 1745, the Finnish people of this church went independent and built a wooden church on Bolshaya Konyuushnaya Street. In 1805, a new church was built, designed by Architect Paulsson, named Saint Mary's Church, after Mariya Feodorovna, the mother of the tsar at that time, Alexander I. After the annexation of Finland by Russia, the relationship with the Evangelical Lutheran Church of Finland became closer, and, during the early 1890s, the membership of the church reached 17,000. As the Russian Revolution of 1917 came, the church went through the most difficult time. In 1938, the church was forced to stop functioning and the church building was first used as a residential space and later as a natural history museum. After Perestroika, the church building was returned to the church. Refurbishing of the building started in 1999 and the rededication was celebrated in 2002. Church activities Today the church is the largest among the 75 churches of the Church of Ingria, which spread from Russia's west to as far as eastern cities like Irkutsk. Sunday worship is held at 10:30 in Finnish and at 13:30 in Russian. The church has other activities, such as the Sunday school for children. In its neighborhood Near this church on or near Nevsky Prospekt, are: Lutheran Church of Saint Peter and Saint Paul (also called the German church) Evangelical Lutheran Church of Saint Katarina (also called the Swedish church) In the latter church, also held are Sunday services in English (Anglican) and in Korean (Presbyterian). On the opposite side of Nevsky Prospekt is: Kazan Cathedral (Eastern Orthodox) Nearby, also on Nevsky Prospekt, toward east, are: Armenian Apostolic Church Catholic Church of St. Catherine (Catholic) See also Protestants in Russia References External links The Church's home page (in Russian) Reconsecration of St. Mary's Church in St. Petersburg, Russia (2002) Lutherans in Russia (2003)
Église finnoise de Saint-Pétersbourg

L’église Sainte-Marie est une église luthérienne de Saint-Pétersbourg, appelée aussi église finnoise, car elle fut construite à l’origine pour la communauté finnoise de la capitale de l’Empire russe. Elle est aujourd’hui la cathédrale du diocèse de l’Église évangélique luthérienne d'Ingrie. Histoire L’impératrice Anne fait don d'un terrain près de la perspective Nevski en 1734 à la communauté luthérienne qui construit une église en bois dédiée à sainte Anne. Les Suédois construisent leur propre église en 1745 (l’église Sainte-Catherine) et les fidèles finnois restent dans les lieux. Une école en dépendait ainsi que deux foyers pour nécessiteux. L’église actuelle est construite en 1805 par l’architecte en, avec un fronton à la grecque et réaménagée par Andersson en 1871. La communauté de fidèles s’élevait à 17 000 membres à la veille de la révolution. Le grand-duché de Finlande appartenait alors à la Russie impériale. L’église est nationalisée en 1938 en même temps que l’église allemande et transformée en logements, puis en musée d’histoire naturelle en 1970. L’édifice est rendu à l’Église luthérienne d’Ingrie en 1990, mais il faut attendre 2002 pour que l’église soit à nouveau consacrée. La cérémonie se déroule en présence de la présidente Tarja Halonen, la Finlande ayant participé au financement des travaux, et du gouverneur Vladimir Yakovlev dont la mère est d’origine ingrienne. Le culte a lieu le dimanche à 10h30 en finnois et à 13h30 en russe. Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail du néo-classicisme Portail de Saint-Pétersbourg
Kościół św. Marii w Petersburgu

Kościół św. Marii (ros. Церковь Святой Марии – Cerkow’ Swiatoj Marii, fiń. Pyhän Marian kirkko) – luterański kościół w Petersburgu, główna świątynia Ewangelicko-Luterańskiego Kościoła Ingrii. Wzniesiony w latach 1803-1805, jest historycznie związany ze społecznością fińską w Petersburgu i nazywany jest też kościołem fińskim. Znajduje się w historycznym centrum Petersburga, przy ul. Bolszej Koniuszennej. Historia Od 1710 r. w Petersburgu funkcjonowała szwedzko-fińska parafia luterańska. Według innego źródła zaczęła ona działać jeszcze w 1703 r., rok po tym, gdy Piotr I pozwolił ewangelikom augsburskim swobodnie wyznawać w Rosji swoją wiarę. W 1745 r. wierni fińscy odeszli ze wspólnoty, zakładając własną. W 1767 r. fińscy luteranie otrzymali na swój użytek drewniany kościół, z którego korzystali wcześniej wspólnie ze Szwedami, ci zaś zbudowali nowy kościół św. Katarzyny. Niezamożna fińska parafia dopiero na początku XIX w. była w stanie sfinansować budowę nowej, kamiennej świątyni. Kościół został wzniesiony w latach 1803-1805 według projektu Gottlieba Christiana Paulsena. Budowlę konsekrowano 12 grudnia 1805 r. w dniu urodzin cara Aleksandra I. W II poł. XIX w. parafia fińska podjęła zbiórkę funduszy na budowę nowego kościoła, powstał też jego projekt, jednak nie zgromadzono odpowiedniej sumy pieniędzy i planowana świątynia w Dzielnicy Wyborskiej, niedaleko Dworca Fińskiego, nigdy nie powstała. W końcu XIX w. fińska parafia ewangelicko-augsburska w stolicy Rosji liczyła ok. 17 tys. członków. W grudniu 1938 r. władze radzieckie zamknęły kościół. Świątynię oraz parafialną kamienicę przekazano w użytkowanie Ermitażu. Kościół przebudowano na trójkondygnacyjny internat, w którym zamieszkiwali pracownicy muzeum. Do Ermitażu trafiły również elementy wyposażenia świątyni. W 1970 r. budowlę zaadaptowano na Dom Przyrody. W 1990 r. część budynku została zwrócona Ewangelicko-Luterańskiemu Kościołowi Ingrii, który natychmiast przywrócił obiekt do użytku liturgicznego. W latach 1999-2002 kościół, który po latach nieużytkowania zgodnie z przeznaczeniem był w złym stanie technicznym, był remontowany. 19 maja 2002 r. kościół został powtórnie konsekrowany. Architektura Kościół został wzniesiony w stylu empire. Na jego elewacji znajduje się portyk z czterema kolumnami w stylu toskańskim. Na skrajach fasady umieszczono nisze z posągami apostołów Piotra i Pawła. Fasada budynku była przebudowywana w II poł. XIX w., według projektu Leontija Benois. Wówczas posągi zastąpiono kamiennymi wazami. W1871 r.pod kierunkiem Karla Andersona przeprowadzono również gruntowną przebudowę wnętrz kościoła. Po przebudowie kościół był dostosowany do równoczesnego udziału 2400 wiernych w nabożeństwie. Przypisy
Technologisches Institut Sankt Petersburg

Das Technologische Institut Sankt Petersburg (Technische Universität) (russisch Санкт-Петербургский Технологический Институт (Технический Университет)) wurde 1828 gegründet. Es ist eine der ältesten Hochschulen in Russland und bildet derzeit rund 5000 Studenten aus. Geschichte Das Institut trug in der Vergangenheit den Namen Kaiserliches Petersburger Technologisches Institut (russisch Императорский Петербургский Технологический Институт) und Leningrader Technologisches Institut namens Lensowet (russisch Ленинградский Технологический Институт имени Ленсовета), wobei sich der Name des Instituts mit dem der Stadt änderte. Während der Zarenzeit verlangte das Institut, im Gegensatz zu den meisten anderen russischen Universitäten, nicht den Abschluss eines Gymnasiums als Bedingung für die Aufnahme; die einzige Voraussetzung war das Bestehen der institutseigenen Aufnahmeprüfung. Bekannte Dozenten Dmitri Mendelejew (1834–1907), Chemiker Wiktor Lwowitsch Kirpitschow (1845–1913), Ingenieur, Physiker, Professor und Hochschulrektor Konstantin Petrschak (1907–1998), einer der Begründer der sowjetischen Kernphysik Friedrich Konrad Beilstein (1838–1906), deutsch-russischer Chemiker Dmitri Konowalow (1856–1929), Chemiker Boris Rosing (1869–1933), Physiker, Ingenieur und Pionier im Bereich des Fernsehens Michail Michailowitsch Schulz (1919–2006), Physikochemiker und Hochschullehrer Bekannte Absolventen Pjotr Nikolajewitsch Lebedew (1866–1912), Physiker Alexander Lodygin (1847–1923), Elektroingenieur Abram Fjodorowitsch Joffe (1880–1960), Physiker Boris Galerkin (1871–1945), Ingenieur und Mathematiker Juri Nikolajewitsch Arzutanow (1929–2019), Ingenieur Sergei Michailowitsch Prokudin-Gorski (1863–1944), Fotograf Weblinks Offizielle Website des Instituts in Englisch Satellitenphoto des Institutsgeländes