NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Conservatorio de San Petersburgo

El Conservatorio de San Petersburgo (Санкт-Петербургская консерватория en ruso; Sankt-Peterbúrgskaya konservatóriya en transliteración) es un conservatorio en San Petersburgo. Su nombre completo es Conservatorio Estatal de San Petersburgo N.A. Rimski-Kórsakov (Санкт-Петербургская государственная консерватория имени Н.А. Римского-Корсакова); nombres antiguos fueron Conservatorio de Petrogrado (Петроградская консерватория) y Conservatorio de Leningrado (Ленинградская консерватория). Historia El conservatorio fue fundado en 1862 por el pianista y compositor Antón Rubinstein. El actual edificio fue construido en los años 1890 en la antigua ubicación del Teatro Bolshói Kámenny (ru:Большой театр (Санкт-Петербург)) y aún conserva una gran escalera y descansillo de aquel histórico teatro. Rimski-Kórsakov se unió a la facultad en 1871 y el conservatorio recibió su nombre a partir de 1944. Como centro de la escuela rusa de composición (junto al Conservatorio de Moscú, fundado poco después), entre sus graduados están eminencias como Piotr Ilich Chaikovski, Serguéi Prokófiev, Dmitri Shostakóvich y George Balanchine. Durante los años 1960, Shostakóvich enseñó en el Conservatorio: entre sus alumnos estuvieron Guerman Ókunev y Borís Tíschenko. Centro fundamental de la cultura musical rusa y europea junto con el Conservatorio de Moscú (fundado unos años más tarde por Nikolái Rubinstein), cuenta entre sus estudiantes y profesores algunas de las personalidades más distinguidas de la música rusa de finales del siglo XIX y XX. En 2004, el conservatorio tenía cerca de 275 docentes en su plantilla y 1400 estudiantes. En 2014, un documental sobre el conservatorio titulado Una lección de música fue realizado por la directora francesa Marie-Ange Gorbanevsky.​ Directores y rectores Antón Rubinstein (1862–1867 y 1887-1891) Nikolái Zaremba (1867–1871) Mijaíl Azanchevski (1871–1876) Karl Davýdov (1876–1887) Julius Johannsen (1891–1897) Auguste Bernhard (1897–1905) Aleksandr Glazunov (1905–1928 (formalmente 1930) – rector) Alekséi Mashírov (1930–1933) Veniamín Buchstein (1935–1936) Borís Zagurski (1936-1939 - rector) Pável Serebryakov (1939—1952, 1962—1977) Yuri Briushkov (1952–1962) Yuri Bolshiyánov (1977–1979) Vladislav Chernushenko (1979–2002) Sergei Roldugin (2002–2004) Aleksandr Chaikovski (2004–2008) Serguéi Stádler (2008–2011) Mijaíl Gantvarg (2011-2015) Alekséi Vasíliev (2015-) Graduados sobresalientes Referencias Véase también Conservatorio de Moscú Enlaces Sitio Oficial (en ruso y en inglés)
Conservatorio di San Pietroburgo

Il conservatorio statale “Rimskij-Korsakov” di San Pietroburgo (in russo Санкт-Петербургская государственная консерватория имени Н.А. Римского-Корсакова?, Sankt-Peterburgskaja gosudarstvennaja konservatorija imeni N.A. Rimskovo-Korsakova) è una prestigiosa scuola di musica e balletti russa. Precedentemente noto come conservatorio di Pietrogrado (Петроградская консерватория, Petrogradskaja konservatorija) e conservatorio di Leningrado (Ленинградская консерватория, Leningradskaja konservatorija), fu fondato nel 1861 dal grande pianista e compositore russo Anton Grigorevič Rubinstein, che lo diresse sino al 1867, anno in cui gli successe il teorico e compositore Nikolaj Zaremba. Nel 1944 venne intitolato al grande compositore russo Nikolaj Rimskij-Korsakov, che vi insegnò dal 1871 al 1905 composizione e orchestrazione. La sua sede fu eretta negli anni novanta del XIX secolo nel sito del vecchio teatro Bol'šoj Kamennyj e ancora oggi mantiene una grande scalinata d'ingresso di quello storico edificio. Centro fondamentale della cultura musicale russa assieme al conservatorio di Mosca (fondato alcuni anni più tardi da Nikolaj Rubinstein), annovera tra i suoi allievi e docenti alcune tra le più insigni personalità della musica russa della fine del XIX e del XX secolo. Onorificenze Voci correlate Conservatorio di Mosca Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Conservatorio di San Pietroburgo Collegamenti esterni (RU, EN) Sito ufficiale del conservatorio - Scuola, su conservatory.ru. (RU) Sito ufficiale della conservatorio - Sala da concerti, su bolshoy-kamenny.spb.ru. URL consultato il 28 dicembre 2021 (archiviato dall'url originale il 14 novembre 2018).
Konserwatorium Petersburskie

Petersburskie Państwowe Konserwatorium im. Nikołaja Rimskiego-Korsakowa (ros. Санкт-Петербургская государственная консерватория имени Н.А. Римского-Корсакова (СПбГК)) – najstarsza wyższa szkoła muzyczna w Rosji, utworzona w 1862 roku. Jest, wraz z Konserwatorium Moskiewskim, jedną z najlepszych rosyjskich uczelni muzycznych, która wykształciła wiele pokoleń doskonałych muzyków, kompozytorów i teoretyków, niejednokrotnie o sławie światowej. Założycielem Konserwatorium był Anton Rubinstein, a pierwsi wykładowcy to m.in. Polacy Henryk Wieniawski, Teodor Leszetycki, a także Ernesto Cavallini, Leopold Auer, Nikołaj Rimski-Korsakow, Aleksandr Głazunow. Jednym z pierwszych absolwentów w 1865 roku w klasie kompozycji był Piotr Czajkowski, a po nim m.in. Anatolij Ladow, Witold Maliszewski, Nikołaj Miaskowski, Siergiej Prokofjew, Jascha Heifetz, Olga Olgina, Dmitrij Szostakowicz. Bibliografia Muzykalnaja Encyklopedia, Moskwa 1978, t 4.
Conservatório de São Petersburgo

O Conservatório de São Petersburgo (em russo: Санкт-Петербургская государственная консерватория имени Н.А. Римского-Корсакова) é uma escola musical em São Petersburgo. Em 2004 o conservatório consistia em 275 professores e 1400 estudantes. História O conservatório foi fundado em 1862 pelo pianista e compositor russo Anton Rubinstein, que trabalhou como diretor até 1867, sendo sucedido por Nikolai Zaremba. Rimsky-Korsakov ingressou no conservatório em 1871. Em 1887, Rubinstein retornou para o conservatório, demitindo alguns professores, removendo estudantes, examinando curriculos. Em 1891 ele retirou toda a demanda de cotas raciais. O conservatório baseia-se ao lado do velho Teatro do Bolshoi em São Peterburgo. Como o nome da cidade mudou no século XX, o conservatório foi renomeado para Conservatório de Petrogrado (Петроградская консерватория) e novamente para Conservatório de Leningrado (Ленинградская консерватория). Diretores Anton Rubinstein (1862 — 1867) Nikolai Zaremba (1867 — 1871) Mikhail Azanchevsky (1871 — 1876) Karl Davydov (1876 — 1887) Anton Rubinstein (1887 — 1891) Alexander Glazunov (1905 — 1928 e 1918 — reitor) Professores notáveis Leopold Auer (violino) Leonid Korchmar (condução) Teodor Leszetycki (piano) Ilya Musin (condução) Cesare Pugni (violino, contraponto, composição) Nikolai Rimsky-Korsakov (composição, orquestração) Anton Rubinstein (piano, história da literatura do piano) Nikolai Tcherepnin (condução) Anna Yesipova (piano) Alexander Ossovsky (musicologia) Sergei Slonimsky (composição) Anatoli Ivanov (percussão) Alunos notáveis George Balanchine Elina Karokhina Sergei Diaghilev Valery Gergiev Jascha Heifetz Andrej Hoteev Mariss Jansons Artur Kapp Anatoly Lyadov Nathan Milstein Sergei Prokofiev Dmitri Shostakovich Grigory Sokolov Vladimir Sofronitsky Yuri Temirkanov Clara Rockmore Léon Theremin Pyotr Ilyich Tchaikovsky Solomon Volkov Ivan Yershov Anna Yesipova Maria Yudina Valery Viktorovich Zhelobinsky Anna Netrebko Gal Rasché Witold Maliszewski Miroslav Kultyshev Olga Kiun Alla Dadaian Ligações externas Apresentaçaõ do documentário Uma lição de música sobre el Conservatório de São Petersburgo
Санкт-Петербурзька державна консерваторія імені Миколи Римського-Корсакова

Санкт-Петербурзька державна консерваторія імені Миколи Римського-Корсакова (рос. Санкт-Петербургская государственная консерватория имени Н. А. Римского-Корсакова, з 1914 по 1924 — Петроградська консерваторія, з 1924 по 1991 Ленінградська консерваторія) — вищий музичний навчальний заклад у м. Санкт-Петербурзі, перший музичний ВНЗ Російської імперії. Історія Заснована в 1862 р. Російським музичним товариством з ініціативи А. М. Маркевича та А. Г. Рубінштейна, який став першим артистичним директором консерваторії, й за допомогою В. А. Кологривова. Важливою віхою в історії консерваторії стало запрошення як професора М. А. Римського-Корсакова, який згодом викладав на кафедрі теорії композиції й інструментовки, очолив оркестровий клас, створив першу програму й перший підручник з гармонії, програму з теорії композиції. Значною подією в житті консерваторії стали Історичні концерти фортепіанної музики, проведені в 1885–1886 р. А. Г. Рубінштейном. Протягом 1913–1918 років директором консерваторії був Миклашевський Йосип Михайлович. В 1918 р. Петроградська консерваторія стає державною установою. Сьогодні[коли?] Санкт-Петербургска консерваторія має 7 факультетів: фортепіанний, оркестровий, вокальний, режисерський, диригентський, народних інструментів, історико-теоретический, композиторський. Будівля Будинок, у якому нині перебуває консерваторія, споруджений в 1896 р. (архітектор Володимир Николя) на місці будинку Великого кам'яного театру, зруйнованого пожежею 1890 р. Серед вихованців консерваторії Примітки Література Історія вокального мистецтва / О. Д. Шуляр : [монографія] : Ч.ІІ. – Івано-Франківськ, «Плай» 2012. – С.51-55 Посилання Офіційний сайт
Печори

Печори (на руски: Печоры; на естонски: Petseri) е град в Русия, Псковска област, административен център на Печорски район. Включен е в състава на Сребърния пръстен на Русия. Край града преминава река Пиуса. Населението на града към 1 януари 2018 година е 9871 души. Източници
Pečory

Pečory (rusky Печоры, estonsky Petseri, německy Petschur) jsou město v Pskovské oblasti v Ruské federaci. Při sčítání lidu v roce 2010 měly přes jedenáct tisíc obyvatel. Poloha Město leží zhruba tři kilometry jižně od řeky Piusy, která zde tvoří státní hranici mezi Ruskou federací a Estonskem a po dalších přibližně dvaceti kilometrech na severovýchod se vlévá do Čudsko-pskovského jezera. Od Pskova, správního střediska celé oblasti, jsou Pečory vzdáleny přibližně padesát kilometrů na západ. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Petschory na německé Wikipedii. Související články Pskovo-pečerský monastýr Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pečory na Wikimedia Commons
Petchory

Petchory (en ruso: Печоры o Pechory, en estonio: Petseri) es una ciudad de la óblast de Pskov, en Rusia, y es el centro administrativo del raión de Petchory. Tiene una población de 10 337 habitantes (2014), incluyendo varios centenares de inmigrantes estonios. Geografía Petchory yace al oeste por la frontera entre Estonia y Rusia y se encuentra a 43 km al oeste de Pskov. Historia La ciudad de Petchory fue fundada como posad cerca del célebre monasterio de Pskovo-Pecherski en el siglo XVI y resultó pronto un punto comercial importante. Durante lo reinado del zar Iván el Terrible, Petchory se convirtió en una fortaleza encargada de defender la frontera. Estuvo asediada repetidamente por los enemigos de Rusia: las fuerzas de Esteban Báthory atacaron el pueblo durante el asedio de Pskov en 1581 ; los suecos y polacos tomaron Petchory en los asaltos de 1592, 1611, 1615, 1630, y de 1655 a 1657. Después del desencadenamiento de la Gran Guerra del Norte, los rusos renovaron las fortificaciones y Borís Sheremétev comenzó su campaña de 1701 a Petchory. En 1918, la localidad, que había caído en el olvido durante varios siglos, de febrero a diciembre de 1918 estuvo ocupada por los alemanes. Durante la guerra de independencia estonia, la ciudad fue tomada por las fuerzas estonias del 29 de marzo de 1919. Como consecuencia del Tratado de paz de Tartu, Petchory y el territorio contiguo, llamado Setomaa, pasaron a manos de Estonia. Durando los años de la Estonia independiente, Petseri, como lo llamaron en aquellos tiempos, era el centro de Petserimaa (condado de Petseri), uno de los once condados que componían la república de Estonia. La iglesia Pierre fue construida a esta época. Durante la Segunda Guerra Mundial, estuvo ocupada por el ejército alemán de agosto de 1941 al 11 de agosto de 1944. En 1944, durante la ocupación soviética de Estonia, Petchory y gran parte del condado de Petseri fueron anexadas a la óblast de Pskov de la RSFS de Rusia. Este territorio desde esta época quedó bajo control soviético y después ruso. El tratado fronterizo, firmado por el ministro de asuntos exteriores estonio Urmas Paet y su homólogo ruso Serguéi Lavrov, el 18 de mayo de 2005, confirmó la línea de control — es decir la frontera de la época soviética, y por consiguiente dejó la región en soberanía rusa. Algunas semanas más tarde, no obstante, Rusia se retiró del tratado, dejando vigente el tratado de Tartu, que había dado Petseri a Estonia. Población Censos (o estimaciones) de población:​ Referencias
Petchory

Petchory (en russe : Печоры ; en estonien : Petseri) est une ville de l'oblast de Pskov, en Russie, et le centre administratif du raïon de Petchory. Sa population s'élevait à 10 337 habitants en 2014, y compris plusieurs centaines d'Estoniens de souche. Géographie Petchory est limitée à l'ouest par la frontière entre la Russie et l'Estonie et se trouve à 43 km à l'ouest de Pskov. Histoire La ville de Petchory a été fondée comme posad près du célèbre monastère Pskovo-Petcherski au XVIe siècle et devint bientôt un marché important. Pendant le règne du tsar Ivan le Terrible, Petchory fut une forteresse chargée de défendre la frontière. Elle fut assiégée à plusieurs reprises par les ennemis de la Russie : les forces d'Étienne Báthory saccagèrent le village pendant le siège de Pskov en 1581 ; les Suédois ou les Polonais prirent Petchory d'assaut en 1592, 1611, 1615, 1630, et de 1655 à 1657. Après le déclenchement de la Grande guerre du Nord, les Russes rénovèrent les fortifications et Boris Cheremetiev commença sa campagne de 1701 à Petchory. Au XXe siècle, la localité, qui était tombée dans l'oubli pendant plusieurs siècles, retrouva son statut de ville en 1918. De février à décembre 1918, Petchory fut occupée par les Allemands. Pendant la guerre d'Indépendance estonienne, la ville fut prise par les forces de l'Estonie le 29 mars 1919. À la suite du traité de paix de Tartu, Petchory et le territoire contigu, appelé Setomaa, furent remises à l'Estonie. Durant les années de l'Estonie indépendante, Petseri, comme on l'appelait à l'époque, était le centre de Petserimaa (comté de Petseri), l'un des onze comtés qui composaient la république d'Estonie. L'église Pierre fut construite à cette époque. Pendant la Seconde Guerre mondiale, elle fut occupée par l'armée allemande d'août 1941 au 11 août 1944. En 1944, au cours de l'occupation soviétique de l'Estonie, Petchory et la plus grande partie du comté de Petseri furent annexées à l'oblast de Pskov de la RSFS de Russie. Ce territoire est depuis cette époque resté sous contrôle soviétique puis russe. Le traité frontalier signé par le ministre des Affaires étrangères estonien Urmas Paet et son homologue russe Sergueï Lavrov, le 18 mai 2005, confirma la « ligne de contrôle » — c'est-à-dire la frontière de l'époque soviétique —, et par conséquent laissa la région à la Russie. Quelques semaines plus tard, cependant, la Russie se retira du traité, laissant en vigueur le traité de Tartu, qui avait donné Petseri à l'Estonie. Population Recensements (*) ou estimations de la population Notes et références Liens externes (ru) Site de la ville de Petchory (ru) Informations sur Petchory Portail de la Russie
Pečory

Pečory (anche traslitterata come Pechory, in estone: Petseri) è una cittadina della Russia occidentale (oblast' di Pskov), situata 2 km dalla frontiera con l'Estonia e 52 km a ovest del capoluogo di Pskov. È capoluogo del distretto omonimo. Storia Fondata nel 1473, divenne città nel 1776. Appartenne dal 1920 al 1944 all'Estonia, con il nome di Petseri, ritornando successivamente, alla fine della seconda guerra mondiale, alla Russia e riprendendo il vecchio nome. Dal 1984 al 1986 la città venne amministrata da Nikolaj Chruščёv, nipote del celebre statista russo. La sua gestione del territorio fu talmente disastrosa e corrotta da far scendere in piazza la popolazione, che ne chiese e ottenne il trasferimento. Dal 1991 l'Estonia indipendente rivendica l'appartenenza della cittadina, per il Trattato di Tartu del 1920, in cui la Russia rinunciava per sempre ad ogni pretesa sui territori estoni. Ad oggi la questione sui confini con il colosso russo non è ancora riconosciuta. Società Evoluzione demografica Fonte: mojgorod.ru 1897: 1.400 1959: 6.900 1989: 11.900 2002: 13.056 2007: 12.500 Note Voci correlate Monastero Pskovo-Pečerskij Uspenskij Petseri (contea) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pečory Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Pečory Collegamenti esterni Sito ufficiale, su pechory.ru. (RU) Pečory, su Grande Enciclopedia Russa, Grande Enciclopedia Russa. (RU) Sito del Pečory, su pechory-online.ru. URL consultato il 30 aprile 2019 (archiviato dall'url originale il 15 ottobre 2017). (RU, EN) Sito ufficiale del censimento 2002, su perepis2002.ru. URL consultato il 25 novembre 2007 (archiviato dall'url originale il 22 giugno 2020). (RU) Mojgorod.ru.
Petsjory

Petsjory (Russisch: Печоры; Estisch: Petseri) is een stad in de Russische oblast Pskov. Het aantal inwoners ligt rond de 10.000, onder wie een paar honderd etnische Esten. Petsjory is tevens het centrum van het gelijknamige bestuurlijke rayon. De stad ligt ten zuidwesten van het Meer van Pskov, ongeveer 30 kilometer ten westen van Pskov en luttele kilometers van de grens met Estland. De stad werd als posad in de 16e eeuw gesticht vlak bij een beroemd klooster. Al snel werd het een belangrijke handelsstad. Gedurende het bewind van Ivan IV werd Petsjory een belangrijk verdedigingsbolwerk. De stad werd vele malen aangevallen door Ruslands vijanden. In 1581, tegelijkertijd met de belegering van Pskov, werd de stad geplunderd door troepen van Stefan Batory. In 1592, 1611, 1615, 1630 en van 1655 tot 1657 werd Petsjory weer belaagd. Na het uitbreken van de Grote Noordse Oorlog versterkten de Russen de fortificaties. Boris Sjeremetev begon hier in 1701 zijn veldtocht. Daarna volgden twee eeuwen van betrekkelijke rust. In 1918 kreeg het de status van stad. De stad was het grootste deel van 1918 bezet door de Duitsers. Tijdens de Estische Onafhankelijkheidsoorlog werd Petsjory door Estse troepen ingenomen op 29 maart 1919. Als uitvloeisel van de vrede van Tartu vielen Petsjory en haar omgeving toe aan Estland. De stad werd hoofdstad van de Estische provincie Petserimaa. Deze situatie bleef iets meer dan 20 jaar voortbestaan, totdat de Duitsers de stad in augustus 1941 veroverden. In augustus 1944, toen de Duitsers zich aan het terugtrekken waren, werd de stad bezet door de Sovjets. Op 16 januari 1945 werd het grootste deel van de provincie Petserimaa, inclusief Petchory, bij de oblast Pskov in de Russische Socialistische Federatieve Sovjetrepubliek gevoegd. De stad hoort sindsdien bij Rusland. Spoorwegknooppunt In Petsjory komen drie spoorlijnen samen: de lijnen Petsjory-Pskov, Petsjory-Valga en Petsjory-Tartu. De lijnen Petsjory-Pskov en Petsjory-Valga maakten vroeger deel uit van een verbinding tussen Pskov en Riga, die in 1889 gereedkwam. De lijn Petsjory-Tartu is in 1931 aangelegd door het onafhankelijke Estland, toen Petsjory nog Estisch was. Toen Estland in 1991 zijn onafhankelijkheid had hersteld, ging het feit dat de spoorlijnen Tartu-Petsjory en Valga-Petsjory op Russisch grondgebied samenkwamen belemmerend werken op vooral het vervoer van goederen binnen Estland. In 2011 kwam bij het dorpje Koidula, aan de Russische grens op 2 km van Petsjory, een nieuw stukje spoor met een nieuw station gereed. De spoorlijnen kwamen nu vóór de grens in plaats van na de grens samen. Er is overigens geen reizigersverkeer meer tussen Koidula en Petsjory; Koidula is aan Estische kant het eindpunt. Aan de Russische kant rijden de treinen uit Pskov ook niet verder dan Petsjory. Wel is er grensoverschrijdend goederenvervoer.
Pieczory

Pieczory (ros. Печоры; est. Petseri) – miasto w Rosji w obwodzie pskowskim, w rejonie pieczorskim. Liczy około 17 000 mieszkańców (2005). Od 1920 do 1944 miasto i otaczające je okolice należały do Estonii. W mieście znajduje się jeden z najważniejszych klasztorów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego – istniejący nieprzerwanie najpóźniej od 1473 monaster Pskowsko-Pieczerski. Pieczory to ważne miejsce dla mniejszości prawosławnych Estończyków: Setu - ich historyczno-kulturowy obszar ze świętymi miejscami (zarówno z czasów pogańskich, jak i z czasów przyjęcia chrześcijaństwa) został przedzielony i obecnie część Setu mieszka na terenie Estonii, a część w Rosji, co od lat powoduje komplikacje i napięcia. Znajduje tu się stacja kolejowa Pieczory-Pskowskije, położona na linii Psków - Ryga. Jest to rosyjska stacja graniczna na granicy z Estonią. Przynależność państwowa 1510–1547 – Wielkie Księstwo Moskiewskie 1547–1721 – Carstwo Rosyjskie 1721–1917 – Imperium Rosyjskie 1917 – Republika Rosyjska 1920–1940 – Republika Estońska 1940–1941 – ZSRR (okupacja) 1941–1944 – III Rzesza (okupacja) 1944–1991 – ZSRR od 1991 – Federacja Rosyjska Przypisy
Petseri

Petseri (ryska Печо́ры, Petjory) är en stad i Pskov oblast i Ryssland, nära gränsen mot Estland, tidigare tillhörig Estland. Folkmängden uppgick till 10 205 invånare i början av 2015. Staden växte fram kring ett rysk-ortodoxt kloster och fick en tämligen rysk prägel. 1932 var 45 % av invånarna ryssar. Den ligger i en järnvägsknut mellan järnvägarna mot Tartu, Valga och Pskov. Staden var tidigare känd för sin linmarknad. Källor Carlquist, Gunnar, red (1937). Svensk uppslagsbok. Bd 21. Malmö: Svensk uppslagsbok AB. sid. 559 Noter
Ladoga-Bahnhof

Der Ladoga-Bahnhof (russisch Ладожский вокзал – Ladoschski woksal) ist der jüngste der fünf Hauptbahnhöfe der russischen Stadt Sankt Petersburg und als einziger der fünf kein Kopfbahnhof, sondern ein Durchgangsbahnhof. Der Bahnhof liegt am rechten Newa-Ufer am Sanewski-Prospekt neben der Metrostation Ladoschskaja. Die Kapazität des Bahnhofes ist auf bis zu 26 Fern- und 50 Nahverkehrszugpaare pro Stunde ausgerichtet. Die Abfertigungshallen für den Nahverkehr befinden sich im Untergeschoss des Empfangsgebäudes, die für den Fernverkehr im Obergeschoss. Fernverkehrszüge fahren in verschiedene Richtungen ab, darunter nach Moskau sowie nach Helsinki. Mit den Regionalzügen – auch Elektritschkas genannt – kann man unter anderem nach Wolchow fahren. Planungen für den Ladoga-Bahnhof gab es erstmals in den 1980er Jahren. Die Bauarbeiten waren jedoch lange Zeit aus Geldmangel eingefroren und begannen erst 2001. Eröffnet wurde der neue Bahnhof im Mai 2003 anlässlich der Feierlichkeiten zum 300-jährigen Bestehen der Stadt Sankt Petersburg. Weblinks Website über den Bahnhof (russisch) Kurzgeschichte (russisch) (Memento vom 19. Dezember 2013 im Internet Archive)
Ladozhsky railway station

St. Petersburg–Ladozhsky (Russian: Ла́дожский вокза́л), is the newest and most modern passenger railway station in Saint Petersburg, Russia, opened in 2003. It is the only major through station in the city, the other 4 are termini. It serves routes to the north and east previously served by Moskovsky railway station, as well as some lines previously served by Finland Station, Vitebsky station and Baltiysky station. Some trains originating in Moscow and bound for other cities via Saint Petersburg also use the station. History Initial plans for construction were formed at the end of the 1980s intended to replace Varshavsky station, but the project was shelved. Construction began on the station in 2001 and was completed in 2003. The new station, designed by architect Nikita Yavein, is one of the largest in Russia with a capacity of up to 50 commuter departures and 26 long distance departures accommodating 4,500 passengers per hour. Built at a cost of nine billion rubles (USD 300 million), the station opened in 2003 for the 300th anniversary of the city's founding. President of Russia Vladimir Putin was on the opening the new station in his hometown. Future Construction of additional tracks 13-16. Construction of 2 new extra-long low-level side platforms along tracks 3 and 16. Construction of train storage facility at the former Varshavsky station track area. External links Media related to Ladozhsky Rail Terminal at Wikimedia Commons Article about station opening Official Site