NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Petersburski Uniwersytet Państwowy

Petersburski Uniwersytet Państwowy (ros. Санкт-Петербургский государственный университет, СПбГУ) – uniwersytet w Sankt Petersburgu, w Rosji. Jest jednym z najstarszych i najbardziej uznanych rosyjskich uniwersytetów. Ma 27 wydziałów i instytutów specjalnych, a także ogólnouczelniany wydział wychowania fizycznego i sportu; w skład kompleksu naukowo-dydaktycznego wchodzi także uczelnia medyczna, wyższa szkoła wychowania fizycznego i sportu, ekonomii i techniki oraz Gimnazjum Akademickie im. D. K. Faddiejewa. Na uniwersytecie uczy się ponad 20 tysięcy studentów. Historia Uniwersytet został założony w Sankt Petersburgu 28 stycznia 1724 dekretem Piotra Wielkiego w ramach Petersburskiej Akademii Nauk. Do 1755 roku nazywał się Uniwersytetem, ponieważ w Imperium Rosyjskim nie było wtedy innego uniwersytetu. Po utworzeniu Uniwersytetu Moskiewskiego w 1755 roku zaczęto go nazywać Uniwersytetem Petersburskim (jednak później przez długi czas popularniejsza była nazwa Uniwersytet Akademicki). Od 1783 roku równolegle z Uniwersytetem Akademickim tworzono Seminarium Nauczycielskie, przekształcone w 1803 roku w Gimnazjum Nauczycielskie, w 1804 w Instytut Pedagogiczny, a w 1816 w Główny Instytut Pedagogiczny, który 8 lutego 1819 roku ponownie stał się znany jako Uniwersytet Petersburski. W latach 1933–1937 uniwersytet nosił imię Andrieja Bubnowa, a w latach 1948–1989 jego patronem był Andriej Żdanow. Obecną nazwę uczelnia nosi od 1991 roku. Znany wykładowcy i studenci Przypisy
Universidade Estatal de São Petersburgo

A Universidade Estatal de São Petersburgo (Санкт-Петербургский государственный университет) é uma das instituições mais antigas de ensino na Rússia, situada na cidade de São Petersburgo. Até 1924, a Universidade também era conhecida como Universidade de Petersburgo, Universidade de Petrogrado e Universidade de São Petersburgo. De 1924 a 1948, e novamente entre 1989 e 1991, a universidade foi chamada Universidade Estatal de Leningrado, nome pelo qual ficou mundialmente conhecida, e de 22 de outubro de 1948 a 13 de janeiro de 1989 ela foi chamada chamada Universidade Estatal A. A. Zhdanov. O prédio principal da Universidade é localizado no Cais Universitário, já que a cidade de São Petersburgo tem por tradição nomear suas vias com base nos edifícios que fazem parte delas. E também na mesma, foi formado o 4º e atual presidente da Rússia, Vladimir Putin. A Universidade Estatal de São Petersburgo possui hoje cerca de 32.000 alunos, matriculados em aproximadamente 323 especialidades em 20 faculdades. Possui uma equipe de 14.000 colaboradores, incluindo 6.000 professores (1.000 Doutores em Ciências, mais de 2.000 Candidatos às Ciências e 42 Acadêmicos de Academias Científicas Estatais), que representam 289 Departamentos Acadêmicos. Atualmente, a Universidade Estatal de São Petersburgo é um dos maiores centros de ciência, educação e cultura de reputação internacional na Rússia. A instituição tem acordos de cooperação científica com mais de 25 universidades em países estrangeiros , com destaque para a Universidade de Cambridge (Reino Unido), Universidade de Bolonha (Itália), a Universidade Livre de Berlim e a Universidade de Hamburgo (Alemanha), Universidade de Osaka (Japão), dentre outras. Ex-alunos ilustres Aleksandr Prokhorov foi laureado com o Nobel de Física de 1964. Alexander Kerensky, primeiro-ministro da Rússia. Lev Landau foi laureado com o Nobel de Física de 1962. Alexander Stepanovich Popov, inventor da antena. Aleksandr Lyapunov foi um matemático e físico russo. Desenvolveu a teoria da estabilidade de sistemas dinâmicos. Andrei Markov, matemático russo, lembrado pelo seu estudo de cadeias de Markov. Efim Zelmanov, matemático russo ganhador da medalha Fields de 1994. Grigori Perelman, matemático russo ganhador da medalha Fields de 2006. Leonid Kantorovich, matemático russo. Foi laureado com o Prêmio de Ciências Económicas 1975. Foi um dos pioneiros da técnica de programação linear. Lenin, chefe de governo da Rússia Soviética. Sergei Sobolev, matemático russo. Criou o espaço de Sobolev. Vladimir Putin, presidente da Rússia. Dmitri Medvedev foi o 3º presidente da Rússia. Dmitri Mendeleev, químico russo criador da tabela periódica. Ivan Pavlov. Ganhou o Prêmio Nobel de Medicina de 1904. Referências
Sankt Petersburgs universitet

Sankt Petersburgs universitet, fullständigt namn Sankt Petersburgs statliga universitet (ryska: Санкт-Петербургский государственный университет) och tidigare namn bland annat Leningrads universitet, är ett universitet beläget i Sankt Petersburg i Ryssland och är en av landets äldsta utbildningsinstitutioner. Historik Vilket år som ska anges för universitetets grundande är omtvistat. Sankt Petersburgs Universitet har bedrivit sin verksamhet sedan år 1819, universitetet hävdar dock att de är en efterträdare till den vetenskapsakademi som grundades i Sankt Petersburg av tsar Peter den store år 1724. I dag har universitetet en lärarkår på ca 5 000 personer (däribland omkring 1 000 professorer), 20 fakulteter och över 30 000 studenter. Åtta Nobelpristagare har studerat eller arbetat på universitetet. Kända alumner och lärare Flera kända politiker har studerat vid universitetet, bland dessa premiärministrarna Pjotr Stolypin och Dmitrij Medvedev samt presidenterna Vladimir Putin (Ryssland) och Dalia Grybauskaitė (Litauen). Inom litteraturens område märks bland andra författarna Ayn Rand och Joseph Brodsky, och kompositören Igor Stravinsky studerade också här i början av 1900-talet. Matematikerna Grigorij Perelman och Stanislav Smirnov är båda mottagare av Fieldsmedaljen. Kemisten Dmitrij Mendelejev utvecklade det periodiska systemet här som professor i oorganisk kemi under 1860-talet. Universitetet har åtta nobelpristagare bland alumnerna: Ivan Pavlov (Fysiologi och medicin, 1904), Ilja Metjnikov (Fysiologi och medicin, 1908), Nikolaj Semjonov (Kemi, 1956), Lev Landau (Fysik, 1962), Aleksandr M. Prochorov (Fysik, 1964), Wassily Leontief (Ekonomi, 1973), Leonid Kantorovitj (Ekonomi, 1975) och Joseph Brodsky (Litteratur, 1987). Bilder Källor Externa länkar Officiell webbplats
Рогозеро

Рогозеро (Ивановское) — озеро в северо-восточной части Мурманска. Площадь — 1,55 км². Площадь водосбора озера — 12,5 км². Объём — 0,022 км³. Расположено на высоте 115 м над уровнем моря. Из озера берёт начало Ивановский ручей (верховье Росты). Озеро является частью системы водохранилищ, суммарным объёмом около 0,035 км³, созданных для водоснабжения Мурманска. Сток зарегулирован. Амплитуда колебания уровня в озере около 3 м. Зимой по озеру проходит трасса лыжного марафона в 50 километров Праздника Севера. Примечания Литература Рогозеро // Кольская энциклопедия. В 5 т. Т. 4. П — Т / Гл. ред. В. П. Петров. — Мурманск : РУСМА (ИП Глухов А. Б.), 2013. — 574 с. : ил., портр. Рогозеро // Географический словарь Мурманской области / авт.-сост. В. Г. Мужиков. — Мурманск : Мурман. обл. ин-т развития регион. образования, повышения квалификации пед. кадров, 1996. — 183 с. — ISBN 5-86975-023-7. Ссылки Программа инженерно-гидрографических и гидроме-теорологических изысканий на озёрах Рог-озеро и Большое (рус.). murman-voda.ru. Дата обращения: 4 августа 2020.
St.-Annen-Kirche (Sankt Petersburg)

Die St.-Annen-Kirche (russisch Це́рковь Свято́й А́нны) ist ein Kirchengebäude in Sankt Petersburg, das bis zu ihrer Schließung 1935 zur deutschen evangelisch-lutherischen St-Annen-und-St-Petri-Kirchengemeinde gehörte. Es steht auf der föderalen Denkmalsliste Russlands. Seit 2013 gehört sie zur Evangelisch-Lutherischen Kirche des Ingermanlandes. Geschichte Die St.-Annen-Kirche wurde zwischen 1775 und 1779 von der St. Annengemeinde an Stelle eines 40 Jahre älteren Kirchengebäudes erbaut und ist damit eine der ältesten Kirchen der Stadt. Baumeister war der kaiserliche Hofarchitekt Georg Friedrich Veldten (1730–1801). Zwischen 1925 und 1934 fand hier regelmäßig das Theologische Seminar der Evangelisch-Lutherischen Kirche in der Sowjetunion statt, und 1935 wurde die Kirche geschlossen. Das Gebäude blieb aber erhalten, da 1940 das Kino „Spartak“ in der umgebauten Kirche eröffnet wurde. Durch Glasnost wurde 1992 die Rückgabe an die Kirche theoretisch möglich, praktisch aber wegen Mangel an einer alternativen Räumlichkeit für das Kino versagt. Jedoch erhielt die Gemeinde die Erlaubnis, hier wieder Gottesdienste zu feiern. Nach der Schließung des Kinos im Jahr 2001 aus wirtschaftlichen Gründen erfolgte statt der erwarteten Übergabe an die Kirchengemeinde ein ungenehmigter Umbau zu einem Nachtclub, der fast das ganze Jahr 2002 in Betrieb war. Im Zuge des Räumungsurteils im November 2002 brannte das Gebäude am 6. Dezember aus. Erst im September 2004 wurde die Kirche der ELKRAS vom staatlichen Vermögensamt zur Nutzung zurückgegeben. Weblinks ELKRAS: Wiederaufbau der Annenkirche in St. Petersburg vom 3. Dezember 2007 auf martin-luther-bund.de St.-Annen-Kirche in der Online-Enzyklopädie Sankt Petersburg (englisch)
Annenkirche, Saint Petersburg

St. Anne's Church (Annenkirche in German; церковь Святой Анны in Russian) is a Lutheran church in Saint Petersburg, Russia. It was built in 1775-1779 by Georg Friedrich Veldten for the German community in a Neoclassical style with Ionic columns. After the church was closed in 1935 by the Soviet regime, architect Alexander Gegello had it transformed into a cinema (called Spartak). At the beginning of the 21st century a nightclub opened inside the building and it was damaged by a fire. The building was fully restored for its original purpose in 2012-2013 by the Evangelical Lutheran Church of Ingria, its new owner. Every Sunday morning, there is a worship service in Russian, and during the school year there is a service in English. Several rooms in the building house exhibitions by modern painters. External links Media related to Lutheran Church of St. Anne at Wikimedia Commons Annenkirche in English
Iglesia de Santa Ana (San Petersburgo)

La iglesia de Santa Ana (Annenkirche en alemán; церковь Святой Анны en ruso) es una iglesia luterana en San Petersburgo, Rusia. Levantada entre 1775 y 1779 siguiendo el proyecto de Georg Friedrich Veldten para la comunidad germana de la ciudad, en un proporcionado estilo neoclásico con columnas jónicas, sería cerrada al culto tras el triunfo de la Revolución bolchevique, siendo convertida en cine (Spartak) durante la época soviética; a principios del siglo XXI, se abrió un "nightclub" en su interior. Sufrió un grave incendio, y las tareas de restauración aún no completadas se iniciaron en 2012-2013, de la mano de la Iglesia Luterana de Ingria que la adquirió.​ Referencias
Покровское кладбище (Санкт-Петербург)

Покровское кла́дбище — православное кладбище Санкт-Петербурга. Расположено в Павловске, в посёлке Динамо. Кладбище расположено вблизи Церкви Екатерины и Рождества Пресвятой Богородицы. Своё название кладбище ведёт от названия близлежащей деревни Покровская. История возникновения кладбища датируется 1731 годом, когда усадьбу, на которой располагался погост, получил в дар от Екатерины I граф Карл Скавронский. Современная площадь — более 6 га. До кладбища возможно доехать на автотранспорте по шоссе Павловск — Гатчина до поселка Динамо, или на городском автобусе № 338 от станции Павловск до кольца или на пригородном автобусе № 529 до остановки «Динамо». Ссылки Официальный сайт Покровского кладбища Архивная копия от 25 апреля 2019 на Wayback Machine Покровское кладбище Архивная копия от 24 декабря 2016 на Wayback Machine О кладбище (недоступная ссылка)
Sankt Petersborg moské

Sankt Petersborg moské blev åbnet i 1913, og var da den største moské i Europa, med sine 49 m høje minaretter og en 39 m høj kuppel. Moskéen er beliggende i Sankt Petersborgs centrum, og er synlig fra Trotskijbroen over Nevafloden. Moskéen kan indeholde op til 5000 personer. Den første sten blev lagt i 1910. På den tid havde det muslimske samfund i Sankt Petersborg over 8000 medlemmer. Moskéen blev tegnet af arkitekten Nikolaj Vasiljev, og kunne rumme størstedelen af de 8000 medlemmer. Den stod helt færdig i 1921. Under gudstjenester er mænd og kvinder adskilte; mænd i stueetagen og kvinder på førstesalen. Moskéen var lukket i perioden 1940 – 1956. Eksterne henvisninger Fotografier og beskrivelse
Sankt Petersburger Moschee

Die Sankt Petersburger Moschee (russisch Санкт-Петербу́ргская мече́ть) ist eine 1913 eröffnete Moschee in der Innenstadt von Sankt Petersburg am Kronwerkski Prospekt. Sie kann bis zu 5000 Gläubige aufnehmen und war bis 2009 das einzige islamische Gotteshaus der Stadt. Bei ihrer Eröffnung 1913 war sie die größte Moschee in Europa außerhalb des Osmanischen Reiches; ihre Minarette erreichen eine Höhe von 49 Metern: Die türkisfarbene Kuppel ist 39 Meter hoch, sie ist gut von der Dreifaltigkeitsbrücke aus über die Newa hinweg zu sehen. Geschichte Der Grundstein wurde 1910 gelegt, anlässlich des 25. Jahrestages der Regentschaft von Abdul Ahat Khan in Buchara. Zu dieser Zeit betrug die Zahl der Mitglieder der muslimischen Gemeinde mehr als 8000. Der Architekt Nikolai Wassiljew richtete sich bei der Gestaltung der Moschee nach dem Gur-Emir-Mausoleum, der Grabstätte Timur Langs in Samarkand; weitere beteiligte Architekten waren Stepan Kritschinski und Alexander von Hohen (auch Gogen und Alexander Iwanowitsch von Gauguin). Der Bau wurde 1921 abgeschlossen, eine größere Restaurierung wurde 1980 durchgeführt. Die Moschee war von 1940 bis 1956 für Besucher geschlossen. Weblinks Bilder und Beschreibung Die St. Petersburger Moschee auf russian-mosques.com Daten zur Moschee Beschreibung auf Petersburg-aktuell Einzelnachweise
Mosquée de Saint-Pétersbourg

La mosquée cathédrale de Saint-Pétersbourg (en russe : Санкт-Петербургская соборная мечеть), fut construite en 1913. Ses minarets atteignent 48 mètres de haut, et son dôme 39 mètres. Elle est située dans le centre-ville de Saint-Pétersbourg, non loin de la forteresse Pierre-et-Paul et peut accueillir jusqu'à cinq mille fidèles. La première pierre fut posée en 1910 pour célébrer le 25e anniversaire du règne d'Alim Khan à Boukhara. À cette époque, la communauté musulmane dans la capitale russe comptait huit mille membres. La construction permettait d'en accueillir la majorité. L'architecte Nicolas Vassiliev dessina la mosquée en s'inspirant de Gour Emir, la tombe de Tamerlan à Samarcande. La construction est achevée en 1921. Les fidèles sont séparés : les femmes prient au premier étage et les hommes au rez-de-chaussée. La mosquée fut fermée au culte entre 1940 et 1956. Histoire En 1882, Selim-Girei Tevkelev qui fut désigné mufti d'Orenbourg demanda au comte Dimitri Andreïevitch Tolstoï d'ériger une mosquée à Saint-Pétersbourg. En 1906, le ministre forma un comité spécial dirigé par Ahun Ataulla Bayazitov pour réunir 750 000 roubles sur dix ans pour permettre la construction de la mosquée. Ils organisèrent des quêtes et reçurent des dons de personnes riches. Le plus grand donateur fut Saïd Abdoul Ahad, émir de Boukhara. La localisation de la mosquée était symbolique, à proximité de la forteresse Pierre-et-Paul. La permission d'acheter le site fut donnée par l'empereur Nicolas II au palais de Peterhof le 3 juillet 1907. Cet automne-là, le comité approuva le projet de l'architecte Nicolas Vassiliev, et les travaux furent supervisés par l'académicien Alexandre von Hohen. Pour la façade du bâtiment, on combina des ornements orientaux et de la mosaïque bleu turquoise. Le 3 février 1910, la cérémonie d'inauguration fut organisée par Ahun Bayazitov, le gouvernement y assista, ainsi que diverses personnalités sociales et religieuses. Parmi elles, l'émir de Boukhara (Amir Boukharski), Haroussin, Novikov, les ambassadeurs de Turquie et de Perse, et Tevkelev, chef du parti musulman à la Douma d'État de l'Empire russe. Les murs sont faits de granite gris et le dôme ainsi que les minarets sont recouverts de mosaïque en céramique de couleur bleu ciel. Des ouvriers qualifiés d'Asie centrale prirent part à cette construction. Les façades sont recouvertes de passages du Coran écrit en alphabet arabe. Les colonnes intérieures sont faites de marbre vert. À l'intérieur on trouve un grand nombre de tapis tissés par des artisans d'Asie centrale. La mosquée de Saint-Pétersbourg fut fermée et servit d'entrepôt durant la Seconde Guerre mondiale. À la requête du premier président indonésien, Soekarno, en visite à Saint-Pétersbourg, la mosquée fut rendue au culte musulman en 1956. Une importante restauration eut lieu en 1980. Liens externes Photographs and description (en) Minarets over the Neva (en) Portail de l'islam Portail de Saint-Pétersbourg
Meczet w Petersburgu

Meczet w Petersburgu (ros. Петербургская соборная мечеть) – przez wiele lat jedyny meczet w Petersburgu w Rosji, jeden z największych w Europie. Jest aktywną świątynią muzułmańską oraz ważnym ośrodkiem religijnym i kulturowym. Znajduje się na Wyspie Piotrogrodzkiej, w pobliżu stacji metra Gor´kowskaja. Opis meczetu Meczet w Petersburgu w chwili oddania do użytku był największym europejskim meczetem (poza Turcją), był także najbardziej wysuniętym na północ meczetem w świecie. Może on pomieścić 5000 ludzi. Mierzy 45 m długości i 32 m szerokości. Kopuła meczetu ma wysokość 39 m, natomiast dwa minarety wznoszą się na 48 m. Ściany są pokryte szarym granitem, zaś kopuła, górne części minaretów i portal ozdobione są ceramiką w kolorze turkusowym. Fasady są ozdobione cytatami z Koranu. W środku wisi ogromny żyrandol, również udekorowany cytatami z Koranu. Kolumny wspierające łuki pod kopułą pokryte są zielonym marmurem. Półokrągłe nisze w ścianach, zwane mihrabami, ozdobione są niebieską ceramiką. Dla kobiet przeznaczona jest galeria na piętrze, gdyż według prawa szariatu muszą być oddzielone od mężczyzn. Historia meczetu Historia powstania meczetu sięga XIX wieku, kiedy to w 1882 roku mufti Selim-Girej Tewkelew uzyskał zgodę na jego budowę od rosyjskiego ministra spraw wewnętrznych Dmitrija Tołstoja, budowa nie ruszyła jednak wtedy z braku pieniędzy. Dopiero w 1906 roku minister spraw wewnętrznych autoryzował powstanie specjalnego komitetu do spraw budowy meczetu, który miał się zająć zebraniem funduszy od zamieszkujących Imperium Rosyjskie muzułmanów. Rozpoczęto publiczną zbiórkę pieniędzy, a żeby wzbudzić zainteresowanie organizowano loterie, drukowano pocztówki przedstawiające projekt meczetu, wyemitowano też obligacje. Fundusze popłynęły z wszystkich rejonów kraju. Społeczność muzułmańska w Petersburgu liczyła wtedy około 8 tysięcy osób. Projekt budowli wybrano w 1908 roku w ramach konkursu architektonicznego, zaś w 1909 uzyskano wszelkie wymagane pozwolenia na budowę. Budynek meczetu wzorowany był na znajdującym się w Samarkandzie mauzoleum Gur-i Mir, w którym spoczywa Timur. Pierwsze prace budowlane rozpoczęły się w drugiej połowie 1909 roku, zaś ceremonia wmurowania kamienia węgielnego odbyła się w lutym 1910 roku i miała uczcić 25-lecie panowania Abd al-Ahad Chana w Emiracie Buchary i jego wizytę w Petersburgu (był on głównym darczyńcą świątyni). Główne prace budowlane zakończyły się w 1914 roku, jednak już w 1913 roku dokonano oficjalnego otwarcia i odbyło się tu pierwsze nabożeństwo. Otwarcie meczetu dedykowano 300. rocznicy panowania dynastii Romanowów. Regularne nabożeństwa w meczecie odbywały się od 1920 roku. Prace wykończeniowe i dekoracyjne trwały do 1921 roku. Pod koniec lat 30. władze radzieckie zamknęły meczet i urządziły tu magazyn sprzętu medycznego. W 1956 roku na prośbę Sukarno – pierwszego prezydenta niepodległej Indonezji, dziesięć dni po jego wizycie w mieście meczet został przywrócony społeczności muzułmańskiej. W 1980 roku rozpoczęto remont generalny. Przypisy
Saint Nicholas Cathedral, Novgorod

Saint Nicholas Cathedral (Russian: Николо-Дворищенский собор, Nikolo-Dvorishchensky Cathedral, Saint Nicholas Cathedral on Yaroslav's Court), founded by Mstislav the Great in 1113 and consecrated in 1136, is the oldest surviving building in the central part of Veliky Novgorod after the Saint Sophia Cathedral. The Saint Nicholas Cathedral is on the World Heritage list as a part of object 604 Historic Monuments of Novgorod and Surroundings. The cathedral was designated by the Russian government as an architectural monument of federal significance (#5310046007). History The cathedral is located outside of the kremlin walls, on the right bank of the Volkhov River at the Yaroslav's Court. It was founded by Mstislav, the prince of Novgorod, in 1113, however, the construction took over twenty years, and the cathedral was consecrated in 1136, when Novgorod was already a republic. Presumably, the cathedral was supposed to serve the residence of the prince located at the Yaroslav's Court and was connected to the residence. Mstislav was the Prince of Novgorod between 1097 and 1117, and during his tenure he founded a big number of churches. The completion date for the cathedral is not known precisely, however the cathedral was completed and consecrated by 1136. Chronicles mention that in this year Prince Sviatoslav Olgovich was betrothed in the cathedral. Since the 13th century, the cathedral belonged to the city of Novgorod rather than to the prince, and veche was held near the cathedral. It was mentioned as cathedral in the 17th century. The cathedral was renovated several times in the 18th and the 19th centuries, as well as in 1913. Since 1933 it was open both as a church and as a museum. During the German occupation of Novgorod in World War II, it served as a barrack and was badly damaged. In 1945 the cathedral was returned to Russian Orthodox Church, however, since 1962 it was functioning only as a museum. In 1994–1999 the cathedral was extensively restored. Architecture The cathedral is roughly squared in cross-section and has one dome. The roof is supported by four pillars. It is known that in the middle of the 17th century the cathedral had five domes. Apparently, the roof was considerably altered during one of the restorations in the end of the 17th century. Additional volumes were built at the northern (in 1822) and the western (1809) sides of the cathedral. Frescoes Fragments of original frescoes from the 12th century have survived. The best preserved fragment depicts Job. References External links Media related to Saint Nicholas Church on Yaroslav's Court (Veliky Novgorod) at Wikimedia Commons Николо-Дворищенский собор (Никольский собор на Ярославовом Дворище) в Великом Новгороде. Архитектура и история. (in Russian). Русский город. 2003. Retrieved 5 March 2012.
Catedral de San Nicolás (Nóvgorod)

La catedral de San Nicolás (en ruso: Николо-Дворищенский собор) fue fundada por Mstislav I de Kiev en 1113 y consagrada en 1136, por lo que se trata del edificio más antiguo que sobrevive en la parte central de Veliki Nóvgorod, en Rusia después de la Catedral de Santa Sofía. Como parte del centro histórico de la ciudad de Nóvgorod, la catedral fue declarada Patrimonio de la Humanidad por la Unesco en 1992 dentro del conjunto patrimonial Monumentos históricos de Nóvgorod y sus alrededores.​ La catedral fue designada por el gobierno ruso como un monumento arquitectónico de importancia federal (# 5310046007).​ Véase también Arquitectura de las catedrales y las grandes iglesias Arte cristiano Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de San Nicolás.