NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ladozjski vokzal

Het Ladozjski vokzal (Russisch: Ладожский вокзал) ofwel Ladogastation is het nieuwste van de vijf kopstations van Sint-Petersburg. Het station bevindt zich in het oosten van de stad, op de rechteroever van de Neva. De voorbereidingen voor de bouw van een nieuw spoorwegstation in Leningrad begonnen al in de jaren 1980, maar het project werd bevroren. In 2001 begon de bouw van het door architect Nikita Javejn ontworpen stationscomplex en in 2003 werd het in gebruik genomen. De bouwkosten bedroegen 9 miljard roebel (circa € 250 miljoen). Het station is verdeeld in gescheiden sectoren voor voorstads- en langeafstandstreinen. In het gebouw is tevens de toegang tot het metrostation Ladozjskaja geïntegreerd. Zijn naam dankt het Ladozjski vokzal aan het feit dat tijdens het beleg van de stad gedurende de Tweede Wereldoorlog op de locatie van het station de bevoorradingslijn naar het Ladogameer begon. Het Ladozjski vokzal bedient bestemmingen ten noorden en oosten van Sint-Petersburg; er vertrekt onder andere een aantal treinen naar Moskou. Per dag kan het station 50 voorstads- en 26 langeafstandstreinen verwerken.
Dworzec Ładoski (Petersburg)

Dworzec Ładoski (ros. Ладожский вокзал; hist. Dacza Dołgorukowa, ros. Дача Долгорукова) – dworzec kolejowy w Petersburgu, w Rosji. Jest to najnowszy i najnowocześniejszy dworzec kolejowy w Petersburgu, otwarty w 2003 roku. Obsługuje trasy na północ i wschód, wcześniej obsługiwane przez Dworzec Moskiewski, jak również niektóre linie wcześniej obsługiwane przez Dworzec Fiński. Niektóre pociągi z Moskwy również są obsługiwane przez ten dworzec. Spośród pięciu głównych dworców Petersburga, dworzec ładoski jest jedynym, który nie jest dworcem czołowym. Historia Dworzec Ładoski powstał w miejscu istniejącej wcześniej stacji Dacza Dołgorukowa. Dawna nazwa wciąż jest w użyciu. Pierwsze plany budowy powstały pod koniec 1980 roku, ale projekt został odłożony na półkę. Budowa stacji rozpoczęła się w 2001 roku i została zakończona w 2003 roku. Nowa stacja, zaprojektowana przez architekta Nikitę Jawiein, będzie jednym z największych w Rosji o pojemności do 50 podmiejskich i 26 dalekobieżnych pociągów i 4500 pasażerów na godzinę. Zbudowany kosztem dziewięciu miliardów rubli (300 mln USD), otwarta w 2003 roku z okazji 300-lecia założenia miasta. Otwarcia stacji dokonał prezydent Rosji Władimir Putin. Przypisy Bibliografia Станция Дача Долгорукова. railwayz.info. [dostęp 2023-07-20]. (ros.). 1990 Ленинград и окрестности. [dostęp 2023-07-20]. (ros.). Linki zewnętrzne Artykuł z otwarcia stacji. newsfromrussia.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-29)]. Strona oficjalna
Санкт-Петербург-Ладозький

Санкт-Петербург-Ладозький — залізнична станція Жовтневої залізниці Російських залізниць у Санкт-Петербурзі, Росія, з усіх пасажирських станцій Санкт-Петербурга є найновішою й найсучаснішою. Історія Станція відкрита у 2003 році. Обслуговує північні та східні напрямки, які раніше обслуговував Санкт-Петербург-Головний, а також деякі лінії, які раніше обслуговував Санкт-Петербург-Фінляндський. Деякі транзитні поїзди, що прямують до Москви та до інших міст через Санкт-Петербург, також зупиняються на станції. З п'яти діючих великих залізничних станцій у Санкт-Петербурзі — Санкт-Петербург-Ладозький є єдиною наскрізною станцією. Пересадки Метро: «Ладозька» Автобуси: № 4М, 4МА, 5, 21, 24, 27, 30, 77, 82, 92, 123, 168, 429, 453, 462, 531, 532, 533, 860Л, К-5, К-17, К-21, К-32, К-77, К-92, К-95, К-118, К-123, К-167, К-187, К-271, К-322, К-369, К-401, К-429, К-430, К-430А, К-462Р, К-531, К-533 Трамвай: № 8 Тролейбуси: № 1, 22, 22А. Посилання Розклад руху поїздів далекого та приміського сполучення по станції Санкт-Петербург-Ладозький. poezdato.net. Article about station opening Official Site Панорама
Ernst Krenkel Observatory

Ernst Krenkel Observatory (Russian: Обсерватория имени Эрнста Кренкеля), also known as Kheysa, is a research station, a former Soviet rocket launching site and current meteorological station located on Heiss Island, Franz Josef Land. It is named after a famous Arctic explorer Ernst Krenkel, a member of the crew of the North Pole-1 drift ice station and other notable Soviet polar expeditions. It is the northernmost meteorological station in Russia. History The observatory was initially located in Tikhaya Bay on Hooker Island, but it was moved and re-established on Heiss Island in 1957 to take more representative measurements. The new observatory was built by the Arctic and Antarctic Research Institute, and it was originally named Druzhnaya (Russian: Дружная). That year, it began launching MR-12 rockets, and the location was also used to take geomagnetic measurements in the high Arctic. In 1958, atmospheric and ozone observations began as well. About 40 buildings were built on the site, with the observatory being 22 metres (72 ft) above sea level. In 1972, the observatory was renamed after Krenkel. Launches primarily ceased after 1990, though one was performed in 2007 and another two in 2008. The station was closed in 2001 due to a fire, and in 2004, a new meteorological station was built. In 2018, renovations on the abandoned buildings began so that the Russian Arctic National Park service could station people there. Another research station moved into the existing buildings around 2021. In 2024, a new satellite communication system was installed at the site. Climate References
Observatoire Ernest Krenkel

L'observatoire Ernest Krenkel (en russe : Обсерватория имени Эрнста Кренкеля), aussi connu sous le nom de Kheysa, est un ancien site de lancement de fusées soviétiques. Géographie Il était situé sur l'île Heiss dans l'archipel François-Joseph. Histoire Il tient son nom de l'explorateur Ernest Krenkel, membre de la station dérivante Severny Polious-1. De 1956 à 1980 y ont été testées les fusées MR-12 (en). Notes et références Liens externes Portail de l’astronautique Portail de la Russie Portail de l’Arctique
Osservatorio Ėrnst Krenkel'

L'Osservatorio Ėrnst Krenkel' (in russo Обсерватория имени Эрнста Кренкеля?, Observatorija imeni Ėrnsta Krenkelja), noto anche come Kheysa, è una stazione di ricerca e meteorologica russa situata sull'Isola di Hayes, nella Terra di Francesco Giuseppe. In periodo sovietico la stazione era adibita anche a base di lancio missilistica. Prende il nome dall'esploratore artico Ėrnst Krenkel', membro dell'equipaggio della stazione galleggiante Polo Nord-1 e di altre importanti spedizioni polari sovietiche. È la stazione meteorologica più settentrionale della Russia. Storia L'osservatorio era inizialmente situato nella baia di Tichaja, sull'isola di Hooker, ma nel 1957 fu trasferito e ricostituito sull'isola di Heiss per effettuare misurazioni più significative. Il nuovo osservatorio fu costruito dall'Arctic and Antarctic Research Institute, e originariamente fu chiamato Družnaja (in russo Дружная?). Quello stesso anno iniziarono i lanci di razzi MR-12 e la sede fu utilizzata anche per effettuare misurazioni geomagnetiche nell'alto Artico. Nel 1958 iniziarono anche le osservazioni sull'atmosfera e sull'ozono. Sul sito furono costruiti circa 40 edifici, con l'osservatorio situato a 22 metri sul livello del mare. Nel 1972, l'osservatorio è stato ribattezzato in onore di Krénkel'. I lanci sono cessati in gran parte dopo il 1990, sebbene ne sia stato effettuato uno nel 2007 e altri due nel 2008. La stazione è stata chiusa nel 2001 a causa di un incendio, e nel 2004 è stata costruita una nuova stazione meteorologica. Nel 2018 sono iniziati i lavori di ristrutturazione degli edifici abbandonati per consentire al servizio del parco nazionale dell'Artico russo di insediare del personale in loco. Intorno al 2021, un'altra stazione di ricerca si è trasferita negli edifici esistenti. Nel 2024, nel sito è stato installato un nuovo sistema di comunicazione satellitare. Clima Note
Obserwatorium imienia Ernsta Krenkela

Obserwatorium imienia Ernsta Krenkela (ros. Обсерватория имени Эрнста Кренкеля, również дружная - Drużnaja) – czynna rosyjska, a wcześniej radziecka, polarna stacja badań geofizycznych umiejscowiona na wyspie Hayesa, części archipelagu Ziemia Franciszka Józefa. Nosi imię badacza Arktyki Ernsta Krenkela. Początkowo założona jako stanowisko startowe rakiet sondażowych. Wystrzelono z niej około 1950 rakiet w latach 1957-1990, głównie rakiet MR-12. Niektóre z nich osiągnęły wysokość 200 kilometrów. Lokalizacja i pogoda Stacja położona jest w północno-wschodniej części wyspy, 22 metry nad poziomem morza (niedaleko znajduje się wzgórze o wysokości 42 metrów), pomiędzy słodkowodnym jeziorem a przesmykiem Jermaka. Stacja stoi na podłożu bazaltowym. Średnioroczna temperatura powietrza wynosi -12,7 °C, wilgotność względna ok. 88%. Suma rocznych opadów to 304 mm. Wiatr głównie północno-wschodni i południowo-wschodni, o prędkości 5-7 m/s. Historia Pierwotnie założona na brzegu Wyspy Hoockera. W 1957 przemieszczona na Wyspę Hayesa, skąd już 22 października miał miejsce pierwszy start rakiety meteorologicznej. W grudniu 1957 uruchomiono pomiary wszystkich składowych ziemskiego pola elektromagnetycznego. Miesiąc później rozpoczęto pomiary aerologiczne i ozonu. W 1972 przemianowana z Drużnaja na Obserwatorium im. Ernsta Krenkela. Po pożarze z 26 września 2001, kiedy wybuchł pożar w budynku biurowo-mieszkalnym, stacja została tymczasowo opuszczona. W czerwcu 2004 wyznaczono przestrzeń na nowy budynek. Od 2007 roku działa tam automatyczny pomiar próbek powietrza, radar i nowa wyrzutnia rakiet sondażowych. Bibliografia Mark Wade: Kheysa. [dostęp 2013-11-27]. (ang.).
Raïon de Kargopol

Le raïon de Kargopol (en russe : Каргопо́льский райо́н, Kargopolski raïon) est un une subdivision administrative de l'oblast d'Arkhangelsk en Russie. Composé de nombreux villages, sa population s'élevait à 16 227 habitants en 2021. Son centre administratif est la ville historique de Kargopol, fondé il y a au moins cinq cents ans. Bien qu'ayant une faible économie, le patrimoine du raïon tout comme le reste de la région est important, aux travers de ses nombreuses églises et monastères, dont dans la ville de Kargopol mais aussi dans les localités de Pogost ou encore de Chelokhovskaïa. Géographie Le raïon est situé au sud-ouest de l'oblast. Au sud se trouve le raïon de Kirillov dans l'oblast de Vologda. Population La population du raïon connaît un déclin rapide depuis la dislocation de l'Union soviétique. Recensements et estimations de la population Municipalités Le 1er juin 2020, le raïon municipal de Kargopol a été transformé en okroug municipal de Kargopol et les municipalités urbaines et rurales ont été supprimées. Localités La population des localités rurales est donnée selon les estimations de 2012, des localités urbaines (villes et communes urbaines) selon le recensement de 2021. Il y a 244 localités dans le raïon. Galerie Références Voir aussi Liens externes Articles connexes Ouïezd de Kargopol Portail de l'oblast d'Arkhangelsk
Kargopoli járás

A Kargopoli járás (oroszul Каргопольский муниципальный район) Oroszország egyik járása az Arhangelszki területen. Székhelye Kargopol. Népesség 1989-ben 24 589 lakosa volt. 2002-ben 21 514 lakosa volt. 2010-ben 18 466 lakosa volt. Jegyzetek Források Всероссийская перепись населения 2002 года. Национальный состав населения по регионам России. Демоскоп Weekly. A 2010-es népszámlálás adatai: http://www.gks.ru/free_doc/new_site/perepis2010/croc/perepis_itogi1612.htmArchiválva 2013. március 15-i dátummal a Wayback Machine-ben
Kargopol'skij rajon

Il distretto di Kargopol' in russo Каргопольский муниципальный район?, letteralmente Kargopol'skij municipal'nyj rajon, in inglese traslitterato come Kargopolsky munitsipalnyy rayon) è un municipal'nyj rajon dell'Oblast' di Arcangelo, in Russia. Il centro amministrativo è la città di Kargopol', con circa 11 100 abitanti. Città Kargopol' (11100 ab.) Širjaicha (819 ab.) Prigorodnyj (2646 ab.) Batamanovskaja (1140 ab.) Šelochovskaja (2315 ab.) Pesok (2969 ab.) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kargopol'skij rajon Collegamenti esterni (RU) Sito ufficiale URL consultato il 31-01-2008 (RU) Geografia del distretto URL consultato il 31-01-2008
Rejon kargopolski

Rejon kargopolski (ros. Каргопольский район) – rejon w północnej Rosji, w obwodzie archangielskim. Położenie Rejon, tak jak cały obwód archangielski, leży w północno-wschodniej Europie, na terenie Niziny Wschodnioeuropejskiej. Rejon kargopolski leży w południowo-zachodniej części obwodu archangielskiego. Powierzchnia Rejon ma powierzchnię 10 127,23 km². Teren ten stanowi równina, a znaczną jej część pokrywa tajga, złożona głównie z lasów świerkowych, w mniejszym stopniu – sosnowych, z niewielką domieszką innych gatunków: jodły, modrzewia i drzew liściastych (głównie brzozy). Na obszarze rejonu znajdują się liczne rzeki i strumienie (należące do zlewiska Morza Białego), a także bagna i torfowiska. Ludność W rejonie zamieszkuje 21 514 osób (dane spisowe z 2002 r.); liczba ta szybko spada w wyniku niskiego przyrostu naturalnego i dużej emigracji zarobkowej do dużych miast, zwłaszcza Moskwy. W 1989 r. populacja rejonu wynosiła 24 589 mieszkańców. Ponieważ wyjeżdżają głównie ludzie młodzi, średnia wieku mieszkańców rejonu jest wysoka. Niemal całą populację rejonu stanowią Rosjanie. Większość ludności wyznaje prawosławie, istnieje także spora liczba niewierzących. Stolica Ośrodkiem administracyjnym jest miasto Kargopol, liczące 11 078 mieszkańców (1 stycznia 2005 r.). Gospodarka Gospodarka rejonu, po rozpadzie ZSRR pogrążona jest w kryzysie. Podstawowymi źródłami utrzymania dla mieszkańców rejonu jest pozyskiwanie drewna dla potrzeb przemysłu, uprawa ziemi i hodowla, a w mniejszym stopniu także zajęcia tradycyjne – myślistwo i rybołówstwo. W większych ośrodkach osadniczych znajduje się drobny przemysł drzewny (lub celulozowo-papierniczy), a także niewielkie zakłady przemysłu spożywczego, zatrudniające po kilka-kilkanaście osób (jak piekarnie czy masarnie), produkujące głównie na rynek lokalny. Dość duże znaczenie w gospodarce rejonu odgrywa rolnictwo. Najczęściej uprawiane są zboża: głównie jęczmień i żyto, rzadziej owies, a także ziemniaki, rośliny pastewne, oraz niektóre szybko rosnące gatunki warzyw. Hodowla obejmuje zarówno typowe zwierzęta gospodarskie: bydło, trzodę chlewną i drób, jak też zwierzęta futerkowe: lisy polarne (pieśce), tchórze i norki. Klimat W rejonie panuje klimat umiarkowany chłodny, o charakterze kontynentalnym. Zima jest długa i chłodna, lato – krótkie i średnio ciepłe. W rejonie notuje się dość wysoki poziom opadów, głównie w postaci deszczu, którego największe nasilenie przypada na sierpień. Zobacz też obwód archangielski ośrodek administracyjny rejonu – Kargopol
Parc Alexandrino

Le parc Alexandrino (en russe : парк Александрино) est un parc forestier situé dans le district de Kirov de Saint-Pétersbourg entre l'avenue Stachek, l'avenue Narodnogo Opoltchenia et la rue Kozlov. Le parc est divisé en deux parties - nord et sud . Sa superficie est de 110,52 hectares . Histoire Le parc Alexandrino est apparu au début du XIXe siècle et comprend les parcs des anciens domaines d'Alexandrino (partie nord ) et d'Oulianka (partie sud ), qui dans la seconde moitié du XVIIIe siècle appartenaient à l'homme d'État et chef militaire Ivan Tchernychev, et au milieu du XIXe siècle ont été achetés par le comte Dimitri Cheremetiev. Au milieu du XIXe siècle, un parc paysager est créé dans le domaine Alexandrino (par les architectes N. Benois, K. Muller et autres). Pendant la Seconde Guerre mondiale, le territoire du parc était situé à proximité immédiate de la ligne de front de la défense de Léningrad. Le parc a été considérablement endommagé , les bâtiments du domaine d'Oulianka ont été détruits, la galerie et l'aile orientale du domaine d'Alexandrino ont été complètement détruites près du palais principal (château Alexandrino). Le bâtiment a été reconstruit en 1960 . Depuis les années 1970, le parc Alexandrino est un lieu de repos pour les habitants des zones voisines de logements de masse Oulianka et Datchnoïe. Dans les années 1980, la partie centrale du parc a été réaménagée en zone de loisirs . Menaces actuelles Le parc est sous la menace d'un aménagement, qui est en cours, malgré les « dizaines de procès gagnés par les habitants » . L'autorisation de transporter dans le parc du matériel de construction, délivrée par le comité municipal de protection des monuments historiques (KGIOP), a notamment été déclarée illégale par le tribunal . Voir aussi Alexandrino Notes Liens "Alexandrino", parc forestier L'état actuel du parc forestier Alexandrino Portail des espaces verts Portail de Saint-Pétersbourg
Александрино (парк)

Александри́но — парк (лесопарк), расположенный в Кировском районе Санкт-Петербурга между проспектом Стачек, проспектом Народного Ополчения и улицей Козлова. Парк делится проспектом Ветеранов на две части — северную и южную. Площадь — 110,52 га. Парк Александрино возник в начале XIX века и включает парки бывших усадеб Александрино (северная часть) и Ульянка (южная часть), которые во второй половине XVIII века принадлежали государственному и военному деятелю Ивану Чернышёву, а в середине XIX века были куплены графом Дмитрием Шереметевым. В середине XIX века в усадьбе Александрино был создан пейзажный парк (архитекторы Николай Бенуа, К. Мюллер и др.). Во время Великой Отечественной войны территория парка находилась в непосредственной близости от переднего края обороны Ленинграда. Парк был значительно разрушен, постройки усадьбы Ульянка были уничтожены, от усадьбы Александрино у главного дома (Чернышёва дача) были полностью разрушены галерея и восточный флигель, в 1960-е годы здание было реконструировано. С 1970-х годов парк Александрино является местом отдыха жителей соседних районов массового жилищного строительства Ульянка и Дачное. В 1980-х годах центральная часть парка была реконструирована в качестве зоны отдыха. Парк находится под угрозой уплотнительной застройки, которая ведётся, несмотря на «десятки выигранных жителями судов». Разрешение на проезд через парк строительной техники, которое выдал городской комитет охраны исторических памятников (КГИОП), было признано судом незаконным. Литература А. Д. Ерофеев, А. Г. Владимирович. Скверы, сады и парки Петербурга. Зелёное убранство Северной столицы (рус.) / Оформление: худ. Е. Ю. Шурлапова; автор идеи Д. Шипетин, руководитель проекта Э. Сироткин; ответственный за выпуск Л. И. Янцева, редактор М. Е. Устинов, корректор О. Ю. Ващенок, вёрстка Е. В. Новгородских, Т. А. Шамаева. — М., СПб.: Центрполиграф, Русская тройка-СПб, 2015. — С. 27—28. — 415 с. — (Всё о Санкт-Петербурге). — 2000 экз. — ISBN 9785227059987. Примечания Ссылки «Александрино», лесопарк Современное состояние лесопарка «Александрино»
Птичник (Гатчина)

«Птичник» — здание на берегу реки Колпанки на южной границе парка Зверинец в городе Гатчина Ленинградской области. Сооружение построено в конце XVIII века по проекту А. Д. Захарова. В конце XVIII века, в 1797 году архитектором А. Д. Захаровым был разработан проект павильона, предназначенного для содержания фазанов для императорской охоты в Гатчине. Через год на берегу реки Колпанки было начато строительство каменного одноэтажного здания. В 1801 году работы были закончены. Здание, получившее первоначальное название «Птичный дом», другое название — «Фазанерия», было отстроено из известняка, добывавшегося в разных карьерах в окрестностях Гатчины: парицком, черновском и пудостском. Частично было использована и древесина: для перекрытий и башен — возвышавшихся над полукруглыми выступами у торцов здания. В связи со смертью императора Павла I строительство было прервано — не были возведены некоторые декоративные элементы здания — вазы и украшения в виде орлов. До 1820 года Птичный дом использовался по назначению. Затем до 1840-х годов гатчинская резиденция императором практически не посещалась. За это время здание пришло в ветхость. Сказалась неравномерная осадка фундамента; из-за чего стены дали сквозные трещины, наружные карнизы частично обрушились. В 1844 году здание было разобрано, затем под руководством архитектора А. М. Байкова начались восстановительные работы На сей раз в работах использовался только пудостьский известняк. Башни на торцах здания (бывшие до этого деревянными) также теперь стали каменными. Внутренние стены были выполнены из красного кирпича. Позже между Птичником и рекой Колпанкой был разбит сад, огороженный со стороны берега. В период Великой Отечественной войны здание пострадало незначительно; после войны повреждения были устранены. До начала 1980-х годов здание использовалось дирекцией Гатчинского дворца-музея, мастерскими реставраторов. В 1983 году в Птичнике произошёл пожар, в результате которого от здания остались лишь стены. До настоящего времени Птичник не восстановлен. В 2009—2012 годах руины Птичника использовались при проведении военно-исторических реконструкций участниками клубов Санкт-Петербурга и Гатчины. В 2013 году Птичник был огорожен металлической решёткой. Весной 2020 года решётка была демонтирована по причине расширения территории Гатчинского музея-заповедника. Птичник оказался за новой парковой оградой, проходящей теперь вдоль Пильненской дороги парка Зверинец. Примечания
Monrepos Park

Mon Repos or Monrepos (Russian: Монрепо́, from the French for "my rest") is an extensive English landscape park in the northern part of the rocky island of Linnasaari (Tverdysh, Slottsholmen) outside Vyborg, Karelia. The park lies along the shoreline of the Zashchitnaya inlet of Vyborg Bay and occupies about 180 hectares (440 acres) of land. The manor of Monrepos was established by Baron Ludwig Heinrich von Nicolay who bought this parcel of land in 1788. The estate was considered a jewel of Old Finland and belonged to his descendants until the Soviet takeover in 1944. The core of the baronial estate consists of the Neoclassical main house (designed by Giuseppe Antonio Martinelli) (today derelict) and the library house. The seaside park is strewn with glacially deposited boulders, scenic cliffs and wooden pavilions. It is considered a landmark in the evolution of the Romantic taste for landscape gardening. The mausoleum of Baron Nicolay was designed by Pietro Gonzago and frescoed by Johann Jacob Mettenleiter. Ludwig Heinrich's only son and successor, Baron Paul von Nicolay, was the Russian ambassador in Copenhagen from 1816 to 1847. His wife Alexandrine Simplicie de Broglie (the 2nd Duke's granddaughter) commissioned from Charles Heathcote Tatham an obelisk commemorating her brothers slain in the Napoleonic Wars. Auguste de Montferrand, Andreas Shtakenshneider and Gotthelf Borup also designed pavilions and statuary for Monrepos. The park is noted for its rocks, mostly from the old Wiborgite granite (which is named after Vyborg), and for some glacial formations of up to 20 metres (66 ft) high. Some 50 species of plants can be found, some of them being rare. Its fauna is diverse as well. Further reading Ludwig Heinrich von Nicolay, Das Landgut Monrepos in Finnland, (1804), Faksimile der Ausgabe 1840, (1995), herausgegeben von der Pückler-Gesellschaft e.V., Berlin Renée Elton Maud, One Year at the Russian Court: 1904–1905, (1918), John Lane, London Edmund Heier, L. H. Nicolay (1737–1820) and his contemporaries, (1965), Martinus Nijhoff, The Hague Paul Gundersen, Paul Nicolay of Monrepos – a European with a difference, (2003), Näkymä, Publishers, Helsinki Rainer Knapas, Monrepos, Ludwig Heinrich Nicolay och hans värld i 1700-talets ryska Finland, (2003), Atlantis, Stockholm Rainer Knapas, Monrepos, une arcadie des lumières, Saint-Pétersbourg, Vyborg, Helsinki, (2008), Société de Littérature Finnoise, Helsinki References External links Media related to Monrepos at Wikimedia Commons Official site of Mon Repos park