NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz Tichwiński

Cmentarz Tichwiński (ros. Тихвинское кладбище) – nekropolia położona w Petersburgu przy Ławrze św. Aleksandra Newskiego, na której spoczywa wiele wybitnych postaci z historii Rosji. Cmentarz został założony w 1823 roku, spoczywa tu wielu wybitnych twórców rosyjskich, m.in.: Aleksandr Borodin – kompozytor; Cezar Cui, kompozytor; Fiodor Dostojewski – pisarz; Michaił Glinka – kompozytor, autor muzyki do hymnu Rosji z lat 1991–2001; Iwan Kryłow – autor bajek; Modest Musorgski – kompozytor; Nikołaj Rimski-Korsakow – kompozytor; Fiodor Strawinski – śpiewak operowy, ojciec Igora; Anton Rubinstein – pianista, dyrygent i kompozytor; Piotr Czajkowski – kompozytor. Na cmentarzu specjalnym pomnikiem upamiętniono również postać polskiej pianistki i kompozytorki Marii Szymanowskiej, której oryginalna mogiła nie zachowała się. Na pobliskim cmentarzu Św. Mikołaja znajdują się groby Anatolija Sobczaka i Galiny Starowojtowej. Galeria nagrobków
Cemitério Tikhvin

Cemitério Tikhvin (em russo: Тихвинское кладбище) é um cemitério localizado no Mosteiro Alexandre Nevsky em São Petersburgo, Rússia. Estabelecido em 1823, alguns dos sepultamentos notáveis são: Mily Balakirev – (1836-1910), compositor Aleksandr Borodin – (1833-1887), compositor César Cui – (1835-1918), compositor Fiódor Dostoiévski – (1821-1881), escritor Leonhard Euler – (1707-1783), matemático e físico Aleksandr Konstantinovitch Glazunov – (1865-1936), compositor Mikhail Glinka – (1804-1857), compositor Vera Komissarzhevskaya – (1864-1910), atriz Ivan Krylov – (1769-1844), escritor Arkhip Kuindzhi – (1842-1910), artista Modest Mussorgsky – (1839-1881), compositor Marius Petipa – (1818-1910), bailarino e coreógrafo Nikolai Rimsky-Korsakov – (1844-1908), compositor Anton Rubinstein – (1829-1894), pianista, maestro e compositor Vladimir Stasov – (1824-1906), crítico Fyodor Stravinsky – (1843-1902), cantor de ópea, pai do compositor Ígor Stravinski Piotr Ilitch Tchaikovsky – (1840-1893), compositor Ligações externas Online tour on Tikhvinskoye cemetery (em russo) Guide to the Tikhvinskoye Cemetery
Tichvinskojekyrkogården

Tichvinskojekyrkogården (ryska: Тихвинское кладбище) är en begravningsplats i Sankt Petersburg. Den ryske författaren Fjodor Dostojevskij och tonsättarna Pjotr Tjajkovskij och Modest Musorgskij är gravsatta på Tichvinskoje. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Tichvinskojekyrkogården.﻿
Mezen Airport

Mezen Airport (Russian: Аэропорт Мезень) is an airport in Arkhangelsk Oblast, Russia located 4 km north of Mezen. It handles small transport planes. There are several weekly flights to Arkhangelsk (Vaskovo Airport) and several flights per month to the remote locations of Mezensky District — the selos of Koyda, Moseyevo, and Safonovo. In 1883, a weather station was open in Mezen. It was operating under the authority by the Russian Geographical Society but run by single individuals. In 1939 the observations suitable for aviation started, and from 1942, the weather station was used to support the flights. See also List of airports in Russia References
Aeródromo de Mezén

El Aeródromo de Mezen (ruso: Аэродром Мезень; ICAO: ULAE; IATA: ) es una pista situada 4 km al norte de Mezén, en el óblast de Arjánguelsk, Rusia. El espacio aéreo está controlado desde el FIR de Arjánguelsk-Talagi (ICAO: ULAA)​ Pista El aeródromo de Mezén consta de dos pistas, una de hormigón de 1.450x33 m. (4.757x108 pies) y otra de tierra de 700 m. (2.297 pies), ambas en dirección 13/31.​ Es capaz de aceptar los aviones Antonov An-24, Antonov An-26, Antonov An-30, Yakovlev Yak-40 y todo tipo de helicópteros. Aerolíneas y destinos El Destacamento Aéreo de Narian-Mar vuela regularmente a este aeródromo regional. Referencias Enlaces externos Mapa de ubicación de los aeropuertos de Arjánguelsk en "Our Airports" Archivado el 27 de abril de 2012 en Wayback Machine. (en inglés) Consultado el 22 de marzo de 2012
Aeroporto di Mezen'

L'aeroporto di Mezen' (ICAO: ULAE) è un aeroporto regionale situato a 4 chilometri a nord dalla città di Mezen', in Russia, nell'Oblast' di Arcangelo. Storia Strategia L'aeroporto di Mezen' nel 2008 ha effettuato i lavori di ammodernamento della pista con il sistema PAPI nuovo finanziato dal Governo locale che permetterebbe l'apertura dell'aeroporto 24 ore al giorno. Dati tecnici L'aeroporto di Mezen' è attualmente dotato di una pista attiva di 1,450 m х 33 m che permette il decollo/atterraggio degli aerei con il peso massimo di 25 tonnellate.Gli aerei che possono operare nell'aeroporto sono: Antonov An-2, Antonov An-24, Antonov An-26, Antonov An-30, Yakovlev Yak-40, Let L-410. L'Aeroporto di Mezen' permette l'atterraggio/decollo degli aerei sulla richiesta 24 ore al giorno. Note Collegamenti esterni (RU) L'Aeroporto di Mezen' sul database degli aeroporti russi dir.avia.ru, su dir.avia.ru. URL consultato l'8 ottobre 2007 (archiviato dall'url originale il 17 ottobre 2007). La vista satellitare dell'Aeroporto di Mezen' sulla wikimapia.org, su wikimapia.org.
Мезень (аэропорт)

Аэропо́рт Мезе́нь — аэропорт города Мезень Архангельской области. В 2021 году аэродром Мезень был исключён из реестра российских аэродромов гражданской авиации. Принимаемые типы ВС Ан-2, Ан-24, Ан-26, Ан-28, Ан-30, Як-40, Л-410, вертолёты всех типов. Показатели деятельности Примечания
Siemens-Schuckert (Sankt Petersburg)

Siemens-Schuckert war der Name eines Elektromotorenwerks im Wassiljewski-Insel-Bezirk in Sankt Petersburg (später in „S.M. Kirow“ umbenannt), das im Jahre 1853 gegründet wurde. Im Januar 1917 arbeiteten im Werk 1970 Arbeiter. Im Werk gab es eine Organisation der Sozialdemokratischen Arbeiterpartei Russlands mit 120 Mitgliedern (Stand: September 1917), die von K. Samzow geleitet wurde. Im März 1917 entstanden im Werk Abteilungen der Arbeitermiliz, die von S.W. Jermakow als Befehlshaber geführt wurden. Diese wurden in einer Anzahl von 100 Mann im Oktober 1917 zu einer Gruppe der Roten Garde umgebildet. Die Abteilungen der Roten Garde führt im Oktober 1917 W.W. Tschekmarjow. Die Rotgardisten nahmen an der Besetzung des Warschauer Bahnhofs, der Stadtduma und am Sturm auf das Winterpalais teil. Sie schützten die südwestlichen Zugänge nach Petrograd vor den konterrevolutionären Truppen. Später kämpften sie beim Dorf Alexandrowskoje südlich von Pulkowo und Gattschina bei der Niederschlagung des von Kerenski und Krasnow organisierten Aufstands. Nach der Oktoberrevolution beteiligten sich die Parteimitglieder des Werkes am Aufbau der Strukturen der neuen Regierung, besonders beim Volkskommissariat für Auswärtige Angelegenheiten.
Kerk van de Ontslapenis van de Moeder Gods (Sint-Petersburg)

De Kerk van de Ontslapenis van de Moeder Gods (Russisch: Храм Успения Пресвятой Богородицы) is een Russisch-orthodoxe kerk in de Russische stad Sint-Petersburg. De kerk is gelegen aan de Neva in de historische wijk Malaja Ochta aan de Maloochtinski Prospekt. Geschiedenis Op de plek stond ooit een Lutherse Mariakerk. Deze kerk werd in 1720 gesloopt voor een houten orthodoxe kerk gewijd aan Maria Magdalena die later vervangen werd door een stenen kerk. In 1938 werd de kerk gedurende de antireligieuze campagne van Stalin gesloten. Tijdens het beleg van Leningrad werd het plaatselijke kerkhof gebruikt voor de aanleg van massagraven om de slachtoffers van de belegering te bergen. In 1960 werd de Maria Magdalenakerk gesloopt. In de jaren 90 werd het plan opgevat om een kerk te bouwen op de voormalige begraafplaats ter nagedachtenis van de burgers die stierven tijdens de belegering van de stad in 1941-1944. Daarom wordt de kerk in de volksmond vaak blokkade-kerk genoemd. De financiële middelen voor bouw waren afkomstig van publieke donaties. Honderden burgers betaalden voor de bouwstenen van de kerk met daarop hun namen. Het gebouw werd in de jaren 1996-2001 voltooid in de stijl van de oude Russische architectuur. Tijdens de bouw stortte bij een hevige windvlaag de bouwstelling in waarbij 7 mensen gewond raakten. Eén persoon, de 42-jarige Viktor Jarosjenko, kwam hierbij om het leven. Hij werd bij de kerk begraven. In 2007 werd bij de kerk een monument onthuld voor de slachtoffers van de terroristische aanslag in Beslan, waarbij honderden mensen om het leven kwamen. Het monument betreft een bronzen sculptuur van de Heilige Maagd Maria met een kind in Haar armen voor een gebroken kruis van graniet dat de verwoeste muren van de school symboliseert. In de kerk worden regelmatig herdenkingsdiensten gevierd voor hen die stierven tijdens het beleg. Naast de kerk is een kapel. Externe link (ru) Officiële website van de Blokkade-kerk
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Petersburgu (Mała Ochta)

Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej – prawosławna parafialna cerkiew w Petersburgu, w historycznej dzielnicy Mała Ochta. Z inicjatywą budowy cerkwi wystąpiła grupa wiernych świeckich oraz ks. W. Jeroszenko, który został następnie pierwszym proboszczem powstałej parafii. 28 sierpnia 1996 zamiar budowy nowej świątyni na Małej Ochcie pobłogosławił metropolita petersburski i ładoski Jan (Snyczow). Pomysłodawcy wzniesienia obiektu postanowili uczynić go cerkwią-pomnikiem upamiętniającym ofiary blokady Leningradu. Świątynia została zbudowana ze składek wiernych. Autorem projektu świątyni był J. Gruzdiew. W czasie trwania budowy, od 1997, w sąsiedztwie miejsca przeznaczonego pod cerkiew znajdowała się drewniana tymczasowa kaplica, którą następnie przeniesiono w inny punkt Małej Ochty – na miejsce, gdzie do 1938 funkcjonowała cerkiew św. Marii Magdaleny (również niedaleko cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej). W 1999 na budynku nieukończonej jeszcze nowej świątyni zamontowany został krzyż. Poświęcenie cerkwi miało miejsce 8 września 2001, w 60. rocznicę początku blokady Leningradu. Budynek konsekrował metropolita petersburski Włodzimierz (Kotlarow). Cerkiew ma wysokość 47 metrów. Świątynia nawiązuje swoją architekturą do stylu staroruskiego. Ikonostas cerkwi powstał w Ławrze św. Aleksandra Newskiego. W świątyni przechowywane są również cząsteczki relikwii różnych świętych, w tym ikony z relikwiami św. Jana Chrzciciela, św. Marii Magdaleny, św. Jerzego Zwycięzcy, św. Pantelejmona, św. Sergiusza z Radoneża, św. Elżbiety Nowomęczennicy. W sąsiedztwie cerkwi znajdują się pomniki: żołnierzy rosyjskich poległych na Kaukazie (odsłonięty w 2003), dzieci-ofiar zamachu na szkołę w Biesłanie (z 2007) oraz metropolity piotrogrodzkiego, nowomęczennika Beniamina (z 2009). Przypisy
Успенская церковь на Малой Охте

Храм Успения Пресвятой Богородицы (также Блокадный храм) — православный храм в Санкт-Петербурге на Малой Охте. Построен в 2001 году в память о погибших во время блокады Ленинграда. История Каменная церковь во имя Святой Равноапостольной Марии Магдалины была построена на Малой Охте в 1778—1781 годах. В 1848—1857 годах её перестроили по проекту архитекторов Карла Маевского и Василия Небольсина. В 1938-м году советские власти закрыли церковь, арестовав её последнего настоятеля протоиерея Иоанна Лескова. Храм обезглавили, устроили в нём кинотеатр, а в 1960-е годы полностью разрушили. В годы блокады местность вокруг использовалась для массовых захоронений. В 1996 году в память о героях и жертвах блокады на месте разрушенного началось строительство нового храма по проекту Феликса Романовского и Юрия Груздева. Завершено в 2001 году. Спонсором строительства выступил Валентин Ковалевский, он же является председателем приходского совета (ктитором). Ориентировочная стоимость работ (без внутренней отделки) составила около 1 000 000 долларов США. На восточной наружной стороне у алтаря помещены таблички с именами людей и организаций, оплачивавших строительство. 28 августа 2001 года храм был освящён в честь праздника Успения Богородицы митрополитом Санкт-Петербургским и Ладожским Владимиром. 11 августа 2004 года во время работ по установке мозаичной Державной иконы Божией Матери из-за сильного порыва ветра обрушились леса — пострадали семеро человек, погиб настоятель церкви — Виктор Ерошенко, 42 года. Похоронен на территории церкви. 28 августа 2007 года на территории церкви был открыт памятник детям, погибшим во время теракта в Беслане. 28 августа 2009 года на территории церкви был открыт памятник священномученику митрополиту Петроградскому Вениамину. Примечания Источники Ссылки Официальный сайт храма
Admirałtiejskije Wierfi

Admirałtiejskije Wierfi (j. pol. Stocznie Admiralicji) – rosyjska stocznia okrętowa wchodząca w skład Obiedinionnoj Sudostroitielnoj Korporacii, założona w 1800 roku w Sankt Petersburgu przez cara Pawła I. Stocznia znajduje się przecięciu Newy i Fontanki w Petersburgu – założona jako Nowa Stocznia Admiralicji na lewym brzegu rzeki, z uwagi na niemożliwość dalszego rozwoju przez dotychczasową sąsiednią stocznię Admiralicji. Ufundowana w 1704 roku przez Piotra Wielkiego stara stocznia ograniczona była przez rozwój otaczającego ją miasta, toteż od wkrótce po założeniu nowej stoczni, ta ostatnia stała się centrum rosyjskiego budownictwa okrętowego. Po znacznej modernizacji stoczni w latach 1862–1863 adaptowano ją do potrzeb budowy stalowych statków parowych, co zwiększyło liczbę składanych w stoczni zamówień wojskowych. Od tego momentu aż do rewolucji w 1917 roku Nowa Stocznia Admiralicji była czołowym dostawcą dużych okrętów dla rosyjskiej floty. Po połączeniu 1 stycznia 1908 roku z sąsiednią stocznią Galernyj Ostrow, stocznia nazwana została Stocznią Admiralicji (Admirałtiejskij Sudostroitielnyj Zawod, ASZ). Po rewolucji stocznia zmieniła nazwę na stocznię imienia Marti, na cześć francuskiego marynarza-rewolucjonisty André Marty’ego. W latach 1921–1926 stocznia była administracyjnie połączona ze Stocznią Bałtycką, z uwagi na radzieckie dążenie do rehabilitacji przemysłu stoczniowego. W 1937 roku jej nazwę zmieniono na zakład nr 194. W grudniu 1957 nazwę na powrót zmieniono na Stocznię Admiralicji. W XIX wieku w stoczni budowano głównie duże okręty wojenne, jednak od początku XX wieku podstawową klasą budowanych tu okrętów są okręty podwodne, w tym (po II wojnie światowej) okręty podwodne z napędem jądrowym. Wśród najbardziej znanych wybudowanych tu przed 1939 rokiem okrętów znajdują się pierwszy rosyjski parowiec „Jelizawieta” i krążownik „Aurora”. Po ataku Niemiec na Związek Radziecki w 1941 roku produkcja w stoczni została zatrzymana. Po zakończeniu wojny – obok ukończenia krążownika „Żelezniakow” i innych projektów przedwojennych, stocznia wzięła udział w programie budowy krążowników typu Swierdłow, jednak do momentu zaprzestania budowy okrętów nawodnych w tej stoczni ukończone zostały jedynie 3 jednostki tego typu. Od połowy lat 50. XX wieku stocznia zaczęła budować jednostki cywilne, w tym pierwszy lodołamacz atomowy „Lenin”, rozpoczęła jednak trwającą do dziś specjalizację w budowie okrętów podwodnych. Do najbardziej znanych wybudowanych tu serii jednostek tej klasy należą okręty podwodne z napędem jądrowym projektu 671 (NATO: Victor). Z uwagi na rosnące rozmiary kolejnych typów radzieckich atomowych okrętów podwodnych, zwodowane tu jednostki były następnie transportowane na barkach przez Kanał Białomorski do Siewierodwińska, gdzie podlegały wykończeniu w Zakładzie nr 402. Przypisy Bibliografia Norman Polmar: Submarines Of The Russian and Soviet Navies, 1718-1990. Jurrien Noot. Wyd. I. Annapolis: Naval Institute Press, 1990. ISBN 0-87021-570-1.
Ladjedelnica Admiralti

Ladjedelnica Admiralti (rusko Адмиралтейские верфи) (prej Ladjedelnica št. 194) je ena največjih in najstarejših ladjedelnic v Rusiji. Nahaja se v Sankt Peterburgu. Na splaviščih ladjedelnice je prostora za ladje z izpodrivom do 70.000 ton, dolžine do 250 m in širine do 35 m. Med izdelanimi vojnimi ladjami ladjedelnice so jedrske in dizel-električne podmornice in velike pomožne ladje. Je prvo industrijsko podjetje Sankt Peterburga. Gradnja ladjedelnice se je začela na levem bregu Velike Neve 5. novembra 1704. Aprila 1706 je bila splavljena prva ladja. Do decembra 1709 je ladjedelnica gradila predvsem manjše ladje (galeje, brigantine, bueri, prame, šnjave). Decembra 1709 je bil položen gredelj prve linijske ladje – Poltave s 54 topovi (splavljena leta 1712). Leta 1725 je bila v ladjedelnici zgrajena prva podmornica – skrita ladja Jefima Nikonova. Od leta 1966 je ladjedelnica izdelovala jedrske podmornice razredov Jorš, Sjomga in Ščuka ter Lira. Po razpadu ZSSR je ladjedelnica gradila predvsem dizel-električne podmornice razredov Paltus in Varšavjanka ter Lada za rusko ministrstvo za obrambo in izvoz (med letoma 2006 in 2019 je bilo izdelanih šest podmornic za Vietnam (v vrednosti 1,8 mrd USD) in štiri za Alžirijo). Leta 2021 je ladjedelnica zaposlovala 8205 ljudi po vodstvom generalnega direktorja Aleksandra Sergejeviča Buzakova. Ladjedelnica ima dve splavišči na odprtem za ladje izpodriva do 70.000 ton, dolžine do 259 m in širine do 35 m. Poleg tega ima tudi pet pokritih splavišč za ladje z izpodrivom do 10.000 ton dolžine do 120 m in dve pokriti splavišči za ladje z izpodrivom do 10.000 ton dolžine do 100 m. Ima tudi dva plavajoča doka. Sklici
Адміралтейські верфі

Адміралтейські верфі (рос. Адмиралтейские верфи) — російське (радянське) суднобудівельне підприємство; одна з найстаріших і найбільших верфей Росії, розташована в Санкт-Петербурзі. Будівельна інфраструктура верфі можуть приймати судна дедвейтом до 70 000 тонн, 250 метрів у довжину та 35 метрів у ширину. Військова продукція включає військові кораблі, такі як неатомні (дизельні) підводні човни та великі допоміжні кораблі й судна. За часи Російської імперії з моменту заснування до 1917 року на верфі було побудовано понад 1000 суден і кораблів, у тому числі 137 великих вітрильних військових кораблів, близько 700 середніх і малих вітрильних і гребних суден, а також більше 100 залізних кораблів, у тому числі 25 броненосних кораблів і 8 крейсерів. У XIX столітті підприємство стало одним з найбільших будівельників лінійних кораблів, а у XX столітті — підводних човнів і крейсерів. З середини 1950-х років її спроможності спеціалізуються на виготовленні великих торговельних суден, криголамів, великих рятувальних і аварійно-рятувальних кораблях, рибних заводах, плавучих сухих доках і різних морських допоміжних суднах. Загалом за час існування Адміралтейські верфі побудували майже 3000 кораблів і суден різних типів і класів: перші російські пароплави, лінкори та крейсери, перший у світі атомний криголам, унікальні дослідні та глибоководні апарати, танкери різних типів, у тому числі посиленого льодового класу, понад 300 підводних човнів різних проєктів. Останні роки компанія спеціалізується на будівництві підводних човнів проєкту 636 «Варшавянка» і проєкту 677 «Лада». Див. також Оборонно-промисловий комплекс Росії Howaldtswerke-Deutsche Werft Cockatoo Docks and Engineering Company Cantieri Navali del Tirreno e Riuniti Hawthorn Leslie and Company Bethlehem Shipbuilding Corporation Примітки Література Адмиралтейские верфи подводному флоту России. / Сост. Э. П. Игнатьев и др. — СПб.: Гангут, 2003. — 199 с. Посилання верфи": от парусников до подлодок(рос.) Адмиралтейские верфи Адмиралтейские верфи. История предприятия
Snamenka-Schloss

Snamenka (russisch Знаменка) ist ein russisches Schloss am Finnischen Meerbusen ungefähr 20 Kilometer außerhalb von Sankt Petersburg auf dem Weg nach Peterhof. Das Schloss wurde 1754 im Stil des Rokoko an einem Hang zum Meer errichtet. Das zugehörige Gut umfasste etwa 12 Hektar mit zahlreichen Vorrats- und Wirtschaftsgebäuden, Gewächshäusern, Kirche, Garten, Park, einem gleichnamigen Dorf sowie einem weiteren mit etwa 20 Höfen (Schuwalowka). Nach einer Reihe von russischen Adligen gehörte Snamenka seit dem 18. Jahrhundert den Romanows und wurde von diesen überwiegend im Sommer bewohnt. An der Gestaltung des Schlosses und der Nebengebäude waren die Architekten A. F. Kokorinow, Andrej I. Stakenschneider, A. W. Kwassow und Harald Julius von Bosse beteiligt. Bosse errichtete dabei von 1852 bis 1860 einen weitläufigen Pferdestall mit Winkeltürmen für die Dienerschaft. Während des Zweiten Weltkrieges teilweise zerstört, wurde das Schloss später durch M. M. Plotnikow wiederhergestellt und wird seither als Hotel genutzt. Weblinks Bilder der Schlossanlage (russisch) Literatur Prinz Roman Romanow: Am Hof des letzten Zaren. Piper, München 1991.
Znamenka Palace

The Znamenka Palace (Russian: Знаменка, or Знаменский дворец) is a former imperial Russian palace located in the Petrodvortsovy District of Saint Petersburg, Russia. It is close to the more famous former imperial summer residence of Peterhof Palace, which is to the east of Znamenka. Znamenka is surrounded by a vast park and includes a church, stables, and kitchen buildings. History of Znamenka The first building to be called Znamenka was a manor house that existed in the 18th century and was owned by different noble families, who all expanded and redecorated the building. In 1835 it became an imperial residence when Emperor Nicholas I of Russia bought the existing manor house as a gift to his wife, Empress Alexandrea Feodorovna. The current palace main structure was then rebuilt from the smaller manor house into a palace by the architect Andrei Stackenschneider. Znamenka was given as a wedding gift in 1856 to the couple's third son, Grand Duke Nicholas Nikolaevich of Russia (1831–1891) and his new wife Duchess Alexandra of Oldenburg. It remained in the Nicholaivichi branch of the imperial family until the Russian Revolution in 1917. Grand Duke Nicholas Nikolaevich (the Elder) had the palace rebuilt in 1857-59. Its façades and interiors were styled in Russian Baroque to its current appearance by the architect Harald Julius von Bosse. He also built the richly decorated stables at Znamenka. Grand Duke Nicholas and Grand Duchess Alexandra used Znamenka as their summer residence and they often entertained guests there. Grand Duchess Alexandra, a gifted artist, adorned the walls of Znamenka with her paintings. The last imperial owner of the palace was Grand Duke Peter Nikolaevich of Russia, the second son of Grand Duke Nicholas Nicholaevich the Elder. Znamenka served as the main residence of Grand Duke Peter and his wife, Grand Duchess Militza Nikolaevna and their children from 1891 until the revolution in 1917. After the Russian revolution the palace was nationalised. The palace, the Peter and Paul Church, the stables, the kitchen building and the greenhouses have been preserved to this day, but the palace itself has not been in use since 2010. Znamenka Palace is part of the World Heritage Site of Historic Centre of Saint Petersburg and Related Groups of Monuments. References