NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wyspy Sołowieckie

Wyspy Sołowieckie (ros. Соловецкие острова) – grupa wysp, położonych w Zatoce Oneskiej na Morzu Białym, wchodzących w skład obwodu archangielskiego w Rosji i zamieszkanych przez 968 osób (2002). Charakterystyka Największe z wysp to: Wyspa Sołowiecka (albo Wielka Sołowiecka) – 246 km² Wyspa Anzerska – 47 km² Wielka Wyspa Muksałma – 17 km² Mała Wyspa Muksałma – 0,57 km² Wielka Wyspa Zajęcza – 1,25 km² Mała Wyspa Zajęcza – 1,02 km² Ponadto w skład archipelagu wchodzi około 100 małych wysepek. Mariusz Wilk w książce Wilczy notes podaje nazwy jeszcze kilku innych wysp tego archipelagu: Babia, Psia, Wronia, Popia, Filipowa. Na wyspach archipelagu jest ponad 200 zarybionych jezior. Powierzchnia łączna wysp: 347 km². Najwyższe wzniesienie – 86 m n.p.m. Nizinne i pagórkowate ukształtowanie terenu, wyspy są porośnięte tajgą; liczne jeziora i torfowiska. W XVII wieku wybuchło powstanie sołowieckie. Car Aleksy wysłał wojska, aby stłumiły bunt. Oblężenie trwało 8 lat, dlatego że warownia dysponowała własnym garnizonem oraz znacznymi zapasami żywności. Dopiero w styczniu 1676 roku udało się wtargnąć do twierdzy, wskutek zdrady jednego z mnichów. Obrońców potraktowano bardzo okrutnie. Na największej z wysp znajduje się Monastyr Sołowiecki. W czasach Imperium Rosyjskiego Wyspy Sołowieckie były miejscem zsyłek więźniów politycznych, a w Rosji sowieckiej – pierwszych łagrów. Od 1923 na wyspach funkcjonował największy obóz koncentracyjny OGPU lat 20. – Sołowiecki Obóz Specjalnego Przeznaczenia (SŁON) (ros. Солове́цкий ла́герь осо́бого назначе́ния (СЛОН)). W roku 1992 zespół historyczny, kulturalny i naturalny tych wysp został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Zobacz też Rosyjska Północ Monastyr Sołowiecki Sandarmoch Przypisy Bibliografia MariuszM. Wilk MariuszM., Wilczy notes, Gdańsk: wyd. słowo/obraz terytoria, 1998, ISBN 83-87316-86-5, OCLC 830192248 . Linki zewnętrzne Mapa lokalizacji monastyru, skitów i pustelni na Wielkiej Sołowieckiej Wyspie i Anzerze
Solovetskijöarna

Solovetskijöarna (ryska: Солове́цкие острова́) eller Solovetskijarkipelagen, förkortas ofta Solovki, ligger i norra Onegabukten i Vita havet. Öarna administreras från Archangelsk oblast i Ryssland som Solovetskijdistriktet. Öarna omfattar cirka 347 km² och har en befolkning på 968 invånare enligt folkräkningen från 2002, en minskning sedan folkräkningen år 1989 då öarna hade en befolkning på 1 317 invånare. Ögruppen är sedan 1992 ett världsarv. Öarna är mest kända för sin historiska kyrka, det vill säga platsen för det ryskortodoxa Solovetskijklostret, grundat på 1400-talet, vars befästningar fungerat som skydd för attacker under Stora oredan, Krimkriget och Ryska inbördeskriget. Peter den store besökte klostret 1694. Öarna är även kända för att ha fungerat som fångläger i det sovjetiska gulagsystemet. Arkipelagen består av sex öar, de största är Solovetskij, Anzerskij, Bolsjaja Muksalma, och Malaja Muksalma. Öarna har många vikar och uddar. Öarna är formade av granit och gnejs och backiga där den högsta punkten mäter 107 meter över havsytan. Merparten av öarna är täckta av tall- och granskogar, delvis sanka. Öarna har ett stort antal sjöar som är förbundna med kanaler. Se även Solovetskij, Archangelsk oblast Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Solovetsky Islands, 21 mars 2007.
Terebutinez

Terebutinez (russisch Теребутинец; alternative Schreibweise Terebutenez, russisch Теребутенец) ist ein Dorf in der Oblast Nowgorod in Russland mit 52 Einwohnern (Stand 14. Oktober 2010). Geographie Terebutinez liegt im Nordosten der Waldaihöhen. In der Nähe des Dorfes gibt es im Umkreis von 5 bis 10 km viele Seen, wie Michailinskoje, Siwerik und Dolgoje; einige Kilometer nordwestlich entspringt der Fluss Sjas. Der Ort liegt etwa 215 km Luftlinie ostsüdöstlich von Sankt Petersburg, 430 km nordwestlich von Moskau sowie 150 km ostnordöstlich des Oblastzentrums Weliki Nowgorod. Terebutinez ist das fünftgrößte von 107 Dörfern (davon 31 ohne ständige Bewohner) der Landgemeinde Neboltschskoje selskoje posselenije (Stand 14. Oktober 2010). Der Verwaltungssitz der Gemeinde, die Siedlung städtischen Typs Neboltschi, liegt gut 20 km nordwestlich. Klima Die mittlere Temperatur beträgt im Juni +18 °C und im Januar −12 °C. Geschichte Der Ort wurde in den 1930er-Jahren in Zusammenhang mit dem Bau des letzten Teilstückes der Eisenbahnstrecke (Leningrad –) Mga – Pestowo – Moskau gegründet. Es ging 1932 in Betrieb, darauf entstand in Terebutinez ein Forstwirtschaftsbetrieb. Ende der 1980er-Jahre hatte der Ort noch über 300 Einwohner. Wirtschaft und Infrastruktur Heute gibt es in Terebutinez keine Betriebe mehr; die Bevölkerung besteht überwiegend aus Rentnern. Der Ort liegt – wie auch das Gemeindezentrum Neboltschi – an der auf diesem Abschnitt nicht elektrifizierten, eingleisigen Eisenbahnstrecke Sankt Petersburg – Pestowo – Moskau der Oktoberbahn (Streckenkilometer 176 ab Mga). Anschluss an das Straßennetz besteht nur über einen unbefestigten Fahrweg in nordöstlicher Richtung, über den Neboltschi und das knapp 30 km Luftlinie südlich gelegene Rajonzentrum Ljubytino nur auf großen Umwegen zu erreichen sind. Einzelnachweise
Terebutenets

Terebutenets (Russian: Теребутенец) is a rural locality (a railway station) under the administrative jurisdiction of the Urban-Type Settlement of Nebolchi in Lyubytinsky District of Novgorod Oblast, Russia, located approximately 215 kilometers (134 mi) east-southeast of Saint Petersburg, 430 kilometers (270 mi) northwest of Moscow, and about 20 kilometers (12 mi) southeast of Nebolchi. Geography Terebutenets is situated to the northeast of the Valdai Hills amidst deciduous and coniferous forests. Close nearby, within a radius of 5–10 km, are many lakes, including Mikhaylinskoye, Siverik, and Dolgoye. Hunting and fishing are popular recreational activities in the area. History and demographics It was founded in the 1930s. In 2010, its population was 52. Climate Average June temperature is +18 °C (64 °F); average January temperature is −12 °C (10 °F). References
Tereboutinets

Tereboutinets (en russe : Теребутинец) est un village de l'oblast de Novgorod, en Russie. Le village comptait 52 habitants en 2010. Géographie Tereboutinets est situé au nord-est des collines de Valdaï, à 20 km au sud-est de la commune urbaine de Neboltchi. à 215 km à l'est-sud-est de Saint-Pétersbourg et à 430 km au nord-ouest de Moscou. Température moyenne : en juin 18 °C et en janvier −12 °C. Le territoire communal est principalement recouvert de forêts de feuillus et de conifères. Dans un rayon de 5 à 10 km autour du village, se trouvent un grand nombre de lacs, tels que Mikhaïlinskoïe, Siverik, Dolgoïe. L'endroit est idéal pour la chasse et la pèche. Histoire Tereboutinets a été fondé fans les années 1930. Notes et références Source Article de la Wikipedia anglophone en:Terebutinets dans sa version du 25 avril 2009 Lien externe (ru) Cartes topographiques Portail de la Russie
Terebutinec

Terebutinec (in russo Теребутинец?) è un comune rurale della Russia, con circa 70 abitanti, situato nell'Oblast' di Novgorod. Istituito nel 1830, il comune si trova in una zona boscosa e ricca di laghi a Nord-est del Rialto del Valdaj, a circa 215 km da San Pietroburgo e 430 km da Mosca.
Теребутинець

Теребутинець (рос. Теребутинец) — залізнична станція у Любитинському районі Новгородської області Російської Федерації. Населення становить 52 особи. Належить до муніципального утворення Неболицьке сільське поселення. Історія До 1927 року населений пункт перебував у складі Новгородської губернії. У 1927-1944 роках перебував у складі Ленінградської області. Орган місцевого самоврядування від 2010 року — Неболицьке сільське поселення. Населення Примітки
Bolsjoje Kuziomkino

Bolsjoje Kuziomkino ("Stora gåsbyn", ryska: Большое Кузёмкино, finska: Suuri Narvusi eller Suuri Kosemkina) är en by i Kingisepp rajon, som ligger i Leningrad oblast i Ryssland. Byn är belägen där Kullaån mynnar ut i floden Luga, i Kuziomkino volost. Ofta kallar man byn för bara Kuziomkino (ryska: Кузёмкино, finska: Narvusi eller Kosemkina, ingriska: Narvusi). Byn ligger i Ingermanland. Den ligger ca 35 km fågelvägen nordost om Kingisepp och ca 24 km rakt norr om Narva i Estland. Bolsjoje Kuziomkino är centralort och klart största samhälle i landsbygdsenheten Kuziomkinskoje, som även omfattar ett antal andra byar och hade totalt 1 327 invånare vid folkräkningen 2010. Bolsjoje Koziomkino beboddes innan den ryska invandringen huvudsakligen av ingrer. Under början av 1900-talet var cirka 10% finskingermanländare. Dessutom fanns några voter i byn. I byn ligger Helige Andreas evangelisk-lutherska kyrka som är kyrka för Kosemkina Helige Andreas församling. De ortodoxa ingrerna och voterna besökte den ortodoxa kyrkan i Krakolje men hade från början av 1900-talet även ett bönehus i Bolsjoje Koziomkino. I Bolsjoje Koziomkino fanns såväl en luthersk som en ortodox kyrkogård. Se även Kosemkina Helige Andreas församling Referenser Noter Webbkällor Kosemkina på www.inkeri.com (på finska) Om det votiska språket (på ryska) Avhandling om det votiska språket (på ryska) Tryckta källor Alfred Saklantti. Fragment om livet i Kuzemkino, Åren 1860-1943. Sveriges Ingermanländska Riksförbund (SIR)
Велике Кузьомкіно (Ленінградська область)

Велике Кузьомкіно (рос. Большое Кузёмкино) — присілок у Кінгісеппському районі Ленінградської області Російської Федерації. Населення становить 851 особу. Належить до муніципального утворення Кузьомкінське сільське поселення. Історія Згідно із законом від 28 жовтня 2004 року № 81-оз належить до муніципального утворення Кузьомкінське сільське поселення. Населення Чисельність населенняРік8408709009309609902006200820102012201420162018Большое Кузёмкино (Ленинградская область)Статистика населення.mw-chart-3550f18ce020362ff06ff1652621bebfc2f4cadd93c6d4b2803a6161bdd670a14a8ae5bcec019c5e8fda46140da101623d0b71b06336d5b21e7ec558ad692e32__zr220216-cls-1136326:hover{pointer-events:none}.mw-chart-3550f18ce020362ff06ff1652621bebfc2f4cadd93c6d4b2803a6161bdd670a14a8ae5bcec019c5e8fda46140da101623d0b71b06336d5b21e7ec558ad692e32__zr220216-cls-1136327:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,1)}.mw-chart-3550f18ce020362ff06ff1652621bebfc2f4cadd93c6d4b2803a6161bdd670a14a8ae5bcec019c5e8fda46140da101623d0b71b06336d5b21e7ec558ad692e32__zr220216-cls-1136328:hover{cursor:pointer}.mw-chart-3550f18ce020362ff06ff1652621bebfc2f4cadd93c6d4b2803a6161bdd670a14a8ae5bcec019c5e8fda46140da101623d0b71b06336d5b21e7ec558ad692e32__zr220216-cls-1136329:hover{cursor:pointer;fill:rgba(82,130,235,1)}.mw-chart-3550f18ce020362ff06ff1652621bebfc2f4cadd93c6d4b2803a6161bdd670a14a8ae5bcec019c5e8fda46140da101623d0b71b06336d5b21e7ec558ad692e32__zr220216-cls-1136330:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,0)} Примітки
Opstandingskathedraal (Staraja Roessa)

De Kathedraal van de Opstanding (Russisch: Воскресенский собор, Voskresenskij sobor) is een Russisch orthodoxe kathedraal in de oude Russische stad Staraja Roessa. Geschiedenis De kathedraal werd gebouwd in de jaren 1692-1696 op een schilderachtige plek aan de rivier de Polist. Op de bouwplaats stond eerder een kerk gewijd aan Johannes de Doper die verwoest werd in de Tijd der Troebelen. De oude vervallen toren werd in de jaren 1797-1801 vervangen door een nieuwe toren van drie verdiepingen hoog. Ambachtslieden uit Toela vervaardigden de acht klokken die in 1811 in de toren werden gehangen. De kathedraal kreeg haar huidige aanzien in de jaren 1828-1833 toen het gebouw werd vergroot en herbouwd in Russisch-byzantijnse stijl. Enkele jaren later werd de toren met nog een verdieping verhoogd. De laatste ingrijpende renovatie voor de Oktoberrevolutie vond plaats in het begin van de 20e eeuw toen de fundamenten versterkt werden wegens verzakking en scheuren. Sovjetperiode Onder het bolsjewistisch regime trad, net als voor de gehele Russisch-orthodoxe Kerk, een moeilijke periode aan voor de kathedraal. In 1935 werd de kathedraal gesloten. Vanaf 1937 werd in het gebouw een museum gehuisvest. Tijdens de Tweede Wereldoorlog deed de kerk dienst als ziekenhuis. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd de kathedraal tijdens de bevrijding van de stad zwaar beschadigd. Na de oorlog kreeg de kathedraal een bestemming als bioscoop en pakhuis en vanaf 1985 werd het Museum van het Noordwestelijk Front in de kathedraal gehuisvest. Heropening Op 1 oktober 1993 werd de kathedraal heropend voor de eredienst. In hetzelfde jaar kreeg de kerk weer acht klokken, afkomstig uit een klokkengieterij uit de Oeral. Na de teruggave van het gebouw aan de Russisch-orthodoxe Kerk werd de kathedraal grondig gerestaureerd. Voor het eerst kreeg de kerk daarbij een rode kleurstelling. Externe links (ru) De kathedraal op Orthodoxe architectuur (ru) De kathedraal op temples.ru
Воскресењска саборна црква (Стараја Руса)

Воскресењска саборна црква (рус. Храм Воскресения Христова) православни је храм под ингеренцијом Руске православне цркве. Налази се у граду Стараја Руса, на подручју Староруског рејона Новгородске области, на северозападу европског дела Руске Федерације. Црква је посвећена Васкрсењу Христовом. Налази на листи културног наслеђа Руске Федерације под бројем 5310128000. Историјат и архитектура На месту садашерг храма постојала је током XVII века мања дрвена црква посвећена Покрову Пресвете Богородице. Тачан датум њеног подизања није познат, али је извесно да је подигнута пре 1611. године и напада Швеђана на то подручје. Током 1690-их тадашњи староруски управник Михаил Сомров доноси одлуку да се обнови у то време запуштени храм. У периоду 1692–1696. саграђена је малена четвороугаона камена грађевина (димензија 16х17,7 метара, без апсиде) посвећена Васкрсењу Господњем. Новосаграђени храм освештао је 1697. тадашњи новгородски митрополит Јевфимија. Првобитни двоетажни звоник срушен је 1797, а уместо њега је четири године касније подигнут четвороетажни звоник. На трећем нивоу новог звоника налазио се часовник (постављен 1811) и 8 звона која су се оглашавала на сваких четврт часа. До средине XIX века постављена су још два звона (укупно 10). Храм су 1936. совјетске власти национализовале и користиле у различите сврхе. Током Другог светског рата немачка команда је користила порту храма као коњушницу, а сам храм је у борбама претрпео велика оштећења. После рата црква је служила као кафана, биоскоп и на крају као војни музеј. Руској православној цркви враћен је тек 1992. године, а интензивни радови на реконструкцији објекта започели су 2007. године. Између осталог на куполе је постављена позлата, а фасада је обојена у јарко црвену боју (иако је оригинална боја фасаде била жута). У мају 2009. на куполе је постављено и освештано укупно 9 позлаћених крстова. Радове на реконструкцији финансирало је Министарство културе Руске Федерације. Види још Руска православна црква Новгородска област Староруски рејон Стараја Руса Референце Спољашње везе Народный каталог православной архитектуры
VT-linjen

VT-linjen også kaldet Vammelsuu–Taipale linjen var en finsk forsvarslinje på det Karelske næs, som blev bygget 1942-1944 under Fortsættelseskrigen. Den strakte sig fra Vammelsuu på nordkysten af den Finske Bugt gennem Kuuterselkä, Kivennapa og langs Taipaleenjoki floden til Taipale på den vestlige bred af Ladoga søen. Den krydsede jernbanen mellem Leningrad og Viipuri ved Kelliö (nu 69 km). Se også VKT-linjen
VT-Linie

Die VT-Linie oder Vammelsuu-Taipale-Linie (finnisch: VT-linja; schwedisch: VT-linjen; russisch: Карельский вал) war eine finnische Verteidigungslinie an der karelischen Landenge, die zwischen 1942 und 1944 während des Fortsetzungskriegs gebaut wurde und von Vammelsuu über das Nordufer des Finnischen Meerbusens durch Kuuterselkä und Kivennapa und entlang Taipaleenjoki nach Taipale am Westufer des Ladogasees. Sie überquerte die Eisenbahnstrecke Sankt Petersburg – Wiborg bei Sahakylä (63 km) und die Eisenbahnstrecke Sankt Petersburg – Hiitola bei Kelliö (69 km). Während der Wiborg-Petrosawodsker Operation wurde die Linie zwischen 10. und 17. Juni 1944 von sowjetischen Truppen der Leningrader Front überrannt, die Finnen mussten sich auf die VKT-Linie zurückziehen. Literatur Jari Leskinen, Antti Juutilainen (Hrsg.): Jatkosodan pikkujättiläinen, S. 220, 223, 349, 803, 804, 806, 980, 981. Porvoo: WS Bookwell, 2007, ISBN 978-951-0-28690-6. Waldemar Erfurth: Der finnische Krieg 1941–1944. Limes-Verlag, Wiesbaden 1977, ISBN 3-8090-2110-5; genehmigte ungekürzte Heyne-Taschenbuchausgabe: München 1978, ISBN 3-453-48048-1
VT-line

The Vammelsuu–Taipale line (Finnish: VT-linja; Swedish: VT-linjen; Russian: Карельский вал) was a Finnish defensive line on the Karelian Isthmus built in 1942–1944 during the Continuation War and running from Vammelsuu on the northern shore of the Gulf of Finland through Kuuterselkä and Kivennapa and along Taipaleenjoki to Taipale on the western shore of Lake Ladoga. It crossed the Saint Petersburg–Vyborg railroad at Sahakylä (now 63rd km) and the Saint Petersburg–Hiitola railroad at Kelliö (now 69th km). The VT-line was part of four main defence lines constructed by Finland in the aftermath of the Winter War, with the VT-line being the second main line of defence. On June 15, the partially completed VT-line was breached at Kuuterselkä by the Soviet 21st Army as part of the Vyborg–Petrozavodsk Offensive. See also VKT-line Karelian Fortified Region Salpa Line References
Ligne VT

La ligne VT (en finnois : VT-linja) ou ligne Vammelsuu–Taipale (finnois : Vammelsuun–Taipaleen linja) fut une ligne défensive finlandaise dans l'isthme de Carélie pendant la guerre de continuation entre la Finlande et l'Union soviétique. Histoire Le 6 novembre 1941, le commandant en chef ordonne aux armées de Carélie de concevoir une ligne de soutien derrière la ligne de front. Ce sera la ligne VT, construite entre 1942 et 1943 principalement par les troupes de réserve de l'isthme, qui constituait un trop petit contingent pour un si gros contrat de construction. Plus tard, des hommes des 3e et 18e divisions et de la brigade de cavalerie, participeront à la construction de la ligne VT jusqu'à l'Offensive Vyborg-Petrozavodsk. Le 28 janvier 1942, Carl Gustaf Emil Mannerheim nomme le lieutenant-général Edvard Hanell , chef d'état-major général, pour diriger les travaux de construction. La ligne VT allait de Vammelsuu sur la rive nord du golfe de Finlande, traversait Kuuterselkä et Kivennapa, longeait la Taipaleenjoki et se terminait à Taipale sur la rive ouest du lac Ladoga. Elle croisait le chemin de fer Saint-Pétersbourg-Vyborg à Sahakylä (maintenant 63e km) et la voie de chemin de fer Saint-Pétersbourg–Hiitola (fi) à Kelliö (maintenant 69e km (ru)). Au début de la grande offensive de l'Armée rouge en juin 1944, la ligne VT est encore inachevée. Elle est fortifiée partiellement à Vemmelsuu et Kivennava, ainsi que Sahakylä et le long de la voie ferrée Vyborg-Leningrad. Bibliographie (fi) Wolfgang Hallstén Halsti, Ratkaisu 1944, Suomen sota 1939–1945, Keuruu, Otava, 1957 (fi) Carl Gustaf Emil Mannerheim, Muistelmat II, Helsinki, Otava, 1952 (fi) Wiljo Einar Tuompo, Päiväkirjani Päämajasta 1941–1944, Porvoo, WSOY, 1968 Vestiges près du village de Lebyazhye Références Voir aussi Articles connexes Ligne VKT Ligne Salpa Liens externes Portail de la Finlande Portail de la Russie Portail de l’histoire militaire
Вайгач

Остров Вайга̀ч (на руски: Остров Вайгач) е остров в Северния Ледовит океан, на границата между Баренцово море на запад и Карско море на изток, в североизточната част част на Ненецкия автономен окръг на Архангелска област в Русия. Разположен е северозападно от Югорския полуостров, от който го отделя протока Югорски Шар, а на северозапад протока Карски Врати – от архипелага Нова Земя. Дължина около 100 km, ширина до 45 km, площ 3383 km2. Западните му брегове са осеяни с множество малки заливи, а източните са по-слабо разчленени, предимно стръмни. Повърхността му е равнинна, а в средата му са разположени 2 успоредни възвишения с височина 140 – 170 m, максимална 171 m, в северната част. Изграден е основно от долнопалеозойски и пермски глинести шисти, пясъчници и варовици. Климатът е студен. Средна февруарска температура –20 °C, средна юнска – около 5 °C. Болшинството от реките протичащи по него са с малка дължина (20 – 40 km) и изобилстват от прагове и водопади. Има множество малки езера и блата. Покрит е с тундрова растителност. На северното му крайбрежие са разположени бившите села Вайгач и Долгая Губа, а на южното – единственото населено място село Варнек. Топографски карти Лист от карта R-40-XVII,XVIII полярная ст. Болванский Нос. Мащаб: 1 : 200 000. Състояние на местността към 1976 год. Издание 1982 г. Лист от карта R-41-XIII,XIV м. Гомса-Сале. Мащаб: 1 : 200 000. Издание 1971 г. Лист от карта R-40-XXIII,XXIV Бухта Лямчина. Мащаб: 1 : 200 000. Състояние на местността към 1976 год. Издание 1982 г. Лист от карта R-41-XIX,XX Амдерма. Мащаб: 1 : 200 000. Състояние на местността към 1968 год. Издание 1982 г. Източници
Vaigatx

L'illa Vaigatx o Vaygatx (en rus:Вайга́ч), és una illa de Rússia que es troba a l'Oceà àrtic entre el Mar de Petxora i el Mar de Kara. El nom de Vaigatx prové de l'idioma dels iuracs o nents, i vol dir costa al·luvial. Té una superfície de 3.383 km². El punt més alt és a 170 m d'altitud. Hi ha molts rius, petits llacs i aiguamolls. La vegetació és de tundra. Entre la fauna destaca la varietat d'ocells i els mamífers marins. Hi ha una reserva natural L'illa està separada de la península Iugòrski (a la part continental) per l'estret de Iugor, i de Nova Terra per l'estret de Kara. Aquesta illa és part de l'ókrug autònom dels Nenets de l'óblast d'Arkhànguelsk. El mes més fred és febrer amb -20 °C i el més càlid és juny amb 5 °C. Els assentaments es diuen Vaigatx, Dolgaia Guba, i Varnek. Bibliografia F. G. Jackson. Great Frozen Land. London, 1895. H. J. Pearson. Beyond Petsora Eastward. London, 1899. Referències Enllaços externs Vaigatx - The 'Easter Island of the Arctic' Arxivat 2012-07-17 a Wayback Machine. (anglès)
Vajgatsj

Vaygatsj eller Vajgatsj-øen (russisk: Вайгач) er en ø i Rusland, beliggende mellem Petsjorahavet i vest og Karahavet i øst. Vajgatsj er i nord adskilt fra Novaja Zemlja af Karastrædet og fra Jugorskijhalvøen i syd af Jugorskijsundet. Øen hører administrativt under det autonome område Nenetskij autonome okrug i Arkhangelsk oblast. Vajgatsj-øen har et areal på 3.383 km2 og er omkring 100 km lang og 45 km bred. Det højeste punkt er 170 m. Klima Den gennemsnitlige temperatur i februar er -20 ° С og i juni + 5 ° С. Terræn Landskabet på Vaygach består hovedsagelig af tundra. Der er mange mindre floder på 20-40 km, marskland og små søer på øen. Lave bakkekamme ligger i længderetningen af øen, og ved kysten findes stedvis lave klipper. Øen består hovedsageligt af kalksten, men også skifer og sandsten. En stor del af øen er først hævet over havoverfladen efter istiden, og hævede kystlinjer forekommer hyppigt. Grundfjeldet er meget isskuret men dette skyldes sandsynligvis havis, og ikke gletsjere. Der er tre bosættelser på øen: Vaygach, Dolgaja Guba og Varnek. Flora og fauna Der er masser af græs, mos og arktiske blomstrende planter, men ingen træer, bortset fra en lejlighedsvis Dværg-Pil (Salix herbacea). Der er ikke mange dyr på øen, men ræve og lemminger kan undertiden ses. Men der er en meget lang række fugle og mange arter af ænder og vadefugle mv findes på moser og søer. I farvandene omkring øen er der mange havpattedyr såsom hvalrosser, sæler og hvaler. Naturfredning I 2007 godkendte WWF Verdensnaturfonden (WWF) og den russiske regering oprettelsen af et naturreservat på Vajgatsjøen. Kultur Navnet på øen stammer fra et nenets ord, der tilnærmet betyder "kystnært grus." Indtil 1800-tallet var øen et vigtigt helligt sted for nenetserne. Der var flerhovede træidoler malet med blod fra hellige dyr, primært rensdyr. Nogle af deres høje, som bestod af drivtømmer, rensdyrhorn og kranier af bjørne og hjorte, er blevet observeret af ældre rejsende. Selv om de er konverteret til kristendommen, er bakkerne stadig omgivet med stor overtro blandt nenetserne.