NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kandalakscha

Kandalakscha (russisch Кандалакша; finnisch Kantalahti; karelisch Kannanlakši) ist eine Hafenstadt in Russland, in der Oblast Murmansk, mit 27.772 Einwohnern (Stand 2025). Lage Kandalakscha liegt auf der Kola-Halbinsel, 277 km südlich der Gebietshauptstadt Murmansk, am nördlichen Ende der Kandalakscha-Bucht, einem Teil des Weißen Meeres. Die nächstgelegene Stadt ist das rund 20 km entfernte Poljarnyje Sori. Geschichte Die Urbevölkerung des Gebietes waren Samen. Seit Jahrhunderten leben auch Karelier und Pomoren im Gebiet. Der Ort Kandalakscha war schon im 11. Jahrhundert bekannt. 1526 initiierte der russisch-orthodoxe Missionar Theodoret von Kola den Bau der Johannes-der-Täufer-Kirche, in der die Samen aus der Umgebung getauft wurden. 1548 gründete der Geistliche am gleichen Ort ein Kloster, das bis zum 17. Jahrhundert existierte. Um 1590 wurde der Ort von den Schweden geplündert und niedergebrannt, im Jahre 1855 wurde er während des Krimkriegs durch die Engländer zerstört. Anfang des 20. Jahrhunderts erhielt Kandalakscha einen Seehafen sowie einen Eisenbahnanschluss. Damit setzte hier die Industrialisierung ein: Anfang der 1930er-Jahre wurde in Kandalakscha das erste Wasserkraftwerk auf der Kola-Halbinsel sowie eine Maschinenfabrik erbaut. 1938 erhielt Kandalakscha die Stadtrechte. Nach dem Zweiten Weltkrieg gab es zumindest in den Jahren 1945/46 ein Zivilgefangenenlager, in dem deutsche Bürger inhaftiert waren, die aus dem ehemaligen Deutschen Reich deportiert wurden. Bevölkerungsentwicklung Anmerkung: Volkszählungsdaten Wirtschaft und Verkehr Holzverarbeitung und Maschinenbau sind wichtige Wirtschaftszweige der Stadt, außerdem gibt es Aluminium- und Fischfabriken. Kandalakscha liegt an der Fernstraße M18 und besitzt einen Seehafen sowie sechs Wasserkraftwerke. Es hat außerdem einen Bahnhof an der Murmanbahn von Sankt Petersburg nach Murmansk. Sehenswürdigkeiten In Kandalakscha gibt es ein Denkmal für die Opfer der anglo-amerikanischen Intervention (1918–1920). Im nahegelegenen Dorf Kowda steht die Nikolai-Kirche, erbaut 1705. In der Umgebung der Stadt gibt es mit dem Kandalakschaer Sapowednik ein großes Vogelschutz-Naturreservat. Persönlichkeiten Kandalakscha gilt als wichtiger Wintersportort und unter anderem als Austragungsort für Wettbewerbe im Naturbahnrodeln. Aus diesem Grund stammen mehrere bekannte Naturbahnrodler von hier, darunter beispielsweise: Alexander Jegorow (* 1985) Oksana Jelessina (* 1986) Iwan Lasarew (* 1983) Jekaterina Lawrentjewa (* 1981) Roman Molwistow (* 1981) Pjotr Popow (* 1985) Pawel Porschnew (* 1983) Julija Wetlowa (* 1983) Weitere Söhne und Töchter der Stadt sind: Wladimir Warennikow (* 1955), General und Politiker, Sohn von Walentin Warennikow Sport Die Naturbahnrodel-Junioreneuropameisterschaft 1991 und 2005 fanden in Kandalakscha statt. Weblinks Kandalakscha auf mojgorod.ru (russisch) Einzelnachweise
Kandalakcha

Kandalaksha (en ruso: Кандала́кша) es una ciudad de Rusia europea septentrional, capital del raión homónimo en la óblast de Múrmansk, situada en un extremo del golfo de Kandalaksha del mar Blanco y en donde comienza la península de Kola. La ciudad se ubica en la desembocadura del río Niva. En 2019, la ciudad tenía una población de 30 575 habitantes. Su territorio, con una población total de 32 573 habitantes en 2019, incluye como pedanías las localidades rurales de Nivski y Béloye More, el pueblo de Luvenga y los poblados ferroviarios de Pinozero y Prolivy, además de varios despoblados.​ Clima Referencias
Kandalakša

Kandalakša è una cittadina della Russia europea settentrionale, capoluogo del Kandalakšskij rajon, suddivisione amministrativa dell'oblast' di Murmansk. Storia L'insediamento esiste fin dal XI secolo, anche se il suo sviluppo risale ai primi decenni del Novecento con la costruzione di un porto e della stazione sulla linea ferroviaria fra Mosca e Murmansk. La cittadina ha una forte influenza svedese e, secondo i dati del 2019 il più del 69% vorrebbe staccarsi dalla Russia. Geografia La cittadina è situata nella penisola di Kola, all'imboccatura del golfo di Kandalakša; di fronte alla città, nella baia Lupče (губа Лупче), si trovano le piccole isole Lupči. Società Evoluzione demografica Fonte: mojgorod.ru 1897: 400 1959: 37.100 1989: 54.100 2002: 40.564 2006: 38.600 Clima Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kandalakša Collegamenti esterni (RU, EN) Sito ufficiale del censimento 2002, su perepis2002.ru. URL consultato il 9 luglio 2007 (archiviato dall'url originale il 19 luglio 2011). (RU) Mojgorod.ru.
Kandalaksja

Kandalaksja (Russisch: Кандалакша, Kandalaksja; Fins: Kantalahti) is een stad in de oblast Moermansk, een provincie in het noordwesten van Rusland. De stad ligt nabij de Witte Zee, in de buurt van de noordpoolcirkel aan de Golf van Kandalaksja. Bij de volkstelling van 2025 telde de stad 27.772 inwoners. Geschiedenis De nederzetting Kandalaksja bestaat al sinds de 11e eeuw. In de 13e eeuw werd het samen met het zuidelijke deel van de Kola onderdeel van de Republiek Novgorod. In 1478 werd de stad bij het Grootvorstendom Moskou gevoegd. In 1915 werd begonnen met de bouw van een zeehaven, waarna in 1918 een spoorlijn werd aangelegd tussen Moskou en Moermansk, die dwars door de stad liep. Demografie
Kandałaksza

Kandałaksza (ros. Кандалакша, fiń. Kantalahti) – miasto w północnej części Rosji, w obwodzie murmańskim, port nad zatoką o takiej samej nazwie Kandałaksza (Morze Białe), przy ujściu Niwy, za kręgiem polarnym. Miasto uzyskało prawa miejskie w 1938 r. Liczy 28.438 mieszkańców (2023). Znajduje się tu dyrekcja Rezerwatu Kandałakszańskiego. W mieście rozwinął się przemysł rybny, drzewny oraz metalowy. Historia Osada istnieje od XI wieku. W XIII w. wraz z południową częścią Półwyspu Kolskiego została włączona do Republiki Nowogrodzkiej. W 1478 r. przyłączona do Wielkiego Księstwa Moskiewskiego. W 1915 r. rozpoczęto budowę portu morskiego, a w 1918 r. otwarto przebiegającą przez miasto linię kolejową łączącą Moskwę z Murmańskiem. Współpraca Kemijärvi, Finlandia Piteå, Szwecja Przypisy
Kandalaksha

Kandalaksha (em russo: Кандала́кша; em finlandês: Kantalahti, também Kandalax ou Candalax nos mapas antigos; em carélio: Kannanlakši; em lapônico escolto: Käddluhtt) é uma cidade do distrito de Kandalakshsky no Oblast de Murmansque, Rússia. Esta situada na cabeça do Golfo de Kandalaksha no Mar Branco, norte do Círculo Polar Ártico. Segundo o censo demográfico russo de 2010, possuí uma população de 35 654 habitantes. Referências Архивный отдел Администрации Мурманской области. Государственный Архив Мурманской области (1995). Административно-территориальное деление Мурманской области (1920-1993 гг.). Справочник. Murmansque: Мурманское издательско-полиграфическое предприятие "Север" Ligações externas Kandalaksha Nature Reserve Information about Kandalaksha for tourists
Kandalaksja

Kandalaksja (Kandalax, Candalax på gamla kartor; ryska: Кандалакша; finska: Kantalahti, Kannanlahti; karelska: Kandalakši, Kannanlakši, Kandalahti, skoltsamiska: Käddluhtt) är en stad i Murmansk oblast, på sydsidan av Kolahalvön i nordvästra Ryssland. Den ligger nära gränsen till Finland strax norr om polcirkeln vid Vita havet. Staden ligger vid Kandalaksjabukten, där floden Niva faller ut i Vita havet. Den tillhör administrativt Murmansk oblast och har cirka 27 500 invånare. Bosättningen på platsen har funnits sedan 1000-talet. På 1200-talet blev området del av republiken Novgorod. År 1478 annekterades området av Moskvariket. Staden grundades år 1526 och är bland de äldsta på Kolahalvön. År 1915 börjades bygget av en hamn, och 1918 öppnades en järnväg som via Kandalaksja förband Murmansk med Moskva. Kandalaksja är belägen vid Vita havet och har en intressant och stor skärgård. Huvudnäringen utgörs av fiske och metallindustri. Naturtillgångarna upptäcktes 1932 och idag finns där ett stort aluminiumsmältverk och gruvindustri. Kandalaksja är vänort med Kemijärvi i Finland och Piteå kommun i Sverige. Som ett erkännande av vänortsutbytet städerna emellan finns en gata i Kandalaksjas innerstad som heter Piteågatan. På motsvarande sätt finns i Piteå Kandalaksja-promenaden. Under andra världskriget var Kandalaksja för den icke framgångsrika tysk-finländska framstöten i juli 1941 mot den strategiskt viktiga Murmanskjärnvägen. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Kandalaksja. Se även Finlands gränsförändringar
Кандалакша

Кандалакша (карел. Kannanlakši, фін. Kantalahti) — місто в Мурманській області Росії, що лежить на узбережжі Кандалакської затоки Білого моря, за 277 км від Мурманська. Адміністративний центр Кандалацького району й Кандалацького міського поселення. Клімат Місто лежить у зоні, що характеризується континентальним субарктичним кліматом. Найтепліший місяць — липень із середньою температурою 14.4 °C (58 °F). Найхолодніший місяць — січень, із середньою температурою -13.3 °С (8 °F). Населення Чисельність населенняРік010 00020 00030 00040 00050 00060 0001750180018501900195020002050КандалакшаСтатистика населення.mw-chart-b421525b9d96135c36989273709705b03b15caa76f1bd1896fe4fa37ed2e02b7bf2c71161d9cacf7bf4d1d9881ba90509bdbc284f8da75af5ac311146ab1889c__zr219496-cls-1132656:hover{pointer-events:none}.mw-chart-b421525b9d96135c36989273709705b03b15caa76f1bd1896fe4fa37ed2e02b7bf2c71161d9cacf7bf4d1d9881ba90509bdbc284f8da75af5ac311146ab1889c__zr219496-cls-1132657:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,1)}.mw-chart-b421525b9d96135c36989273709705b03b15caa76f1bd1896fe4fa37ed2e02b7bf2c71161d9cacf7bf4d1d9881ba90509bdbc284f8da75af5ac311146ab1889c__zr219496-cls-1132658:hover{cursor:pointer}.mw-chart-b421525b9d96135c36989273709705b03b15caa76f1bd1896fe4fa37ed2e02b7bf2c71161d9cacf7bf4d1d9881ba90509bdbc284f8da75af5ac311146ab1889c__zr219496-cls-1132659:hover{cursor:pointer;fill:rgba(82,130,235,1)}.mw-chart-b421525b9d96135c36989273709705b03b15caa76f1bd1896fe4fa37ed2e02b7bf2c71161d9cacf7bf4d1d9881ba90509bdbc284f8da75af5ac311146ab1889c__zr219496-cls-1132660:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,0)} Відомі люди Тут народився український танцюрист Микола Бадрак. Проживав Ярчевський Микола Антонович (1907—1965) — єфрейтор РА, учасник Другої світової війни, повний кавалер ордена Слави. Примітки
Kem (Karelská republika)

Kem (rusky Кемь; finsky a karelsky Vienan Kemi) je historické přístavní město u Bílého moře (poblíž ústí stejnojmenné řeky) v autonomní Karelské republice v severozápadním Rusku. Sídlí zde správa Kemského okresu. Město je jednou z hlavních stanic na Murmanské železniční magistrále a východiskem lodního spojení na ostrovy Kuzova a na Solovecké ostrovy. Žije zde 9 712 obyvatel (2023). Etymologie Město vzniklo na břehu řeky Kem, od níž dostalo své jméno. Předpokládá se, že ve starověké ugrofinštině slovo kem znamenalo velkou řeku. Existuje také oblíbená turistická legenda, že název města je od urážlivé zkratky K. E.M, kterou údajně psal car Petr I. Veliký na dekretech o vyhoštění na sever. Historie První doklady o Kemu pocházejí z 15. století, v roce 1450 se stal majetkem Soloveckého monastýru. V letech 1579 a 1580 provedli Finové ničivé nájezdy na Kem. Podobný ničivý nájezd byl proveden v roce 1590 Švédy. V roce 1657 na místě Kemu vznikl dvoupatrový ostroh. Roku 1764 v rámci sekularizační reformy carevny Kateřiny II. Veliké byl zabrán církevní majetek, právě včetně Kemu, a předán státu. Kem se stal součástí Archangelské gubernie. Během sovětského období byl Kem podřízen Karelo-finské sovětské republice a později Karelské autonomní sovětské republice. Ve 30. letech 20. století ve městě sídlila správa trestního tábora Gulag na Soloveckých ostrovech. Později zde existovala nemocnice zajateckého tábora pro německé válečné zajatce z druhé světové války. Doprava Kem leží na Murmanské železniční magistrále a má hlubinný přístav. Tato kombinace představuje perspektivu významného logistického uzlu na severní mořské cestě. Od roku 2014 existují plány na prohloubení přístavu, vybudování nových kotvišť a vybudování terminálu na překládku cca 1 milionu tun nákladu ročně. Kvůli sporům o pozemky ještě v roce 2022 nebylo započato se stavbou. Rodáci Jakov Jakovlevič Čerakin († 1768) – ruský polární mořeplavec a objevitel průlivu Matočkin Šar Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kem na Wikimedia Commons Oficiální stránky Archivováno 6. 11. 2008 na Wayback Machine.
Kem

Denne artikel omhandler byen. Opslagsordet har også en anden betydning, se Kem (flod). Kem (russisk: Кемь, tr. Kem; karelsk: Kemi) er en historisk by i Republikken Karelija i Den Russiske Føderation. Byen ligger ved floden Kems udløb i Hvidehavet. Kem har 9.712(2023) indbyggere. Geografi Kem ligger i den nordlige del af Karelija. Afstanden til republikkens hovedstad, Petrosavodsk, er 434 km; den nærmeste by er Belomorsk 48 km mod syd ved kysten af Hvidehavet. Byen ligger ved jernbanen fra Petrosavodsk til Murmansk og vejen M18 fra Sankt Petersborg til Murmansk går igennem Kem. Historie Der er fundet spor efter mennesker i Kem-området fra mesolitisk tid (ca. 8.000–4.000 f.Kr.), og der er også spor efter vikinger i området. Kem er først nævnt som et gods tilhørende Novgorods posadnik (modsvarer stadtholder) Marfa Boretskaja i 1450, da hun donerede byen til Solovkij-klosteret, som ligger på den største af Solovetskij-øerne i Hvidehavet lige uden for byen. I 1657 blev en træfæstning opført i byen. Byens bemærkelsesværdige katedral, Maria indsovnelses-katedralen, er også en træbygning, opført i perioden 1711-1717. Katedralen er et flot eksempel på en valmtagskonstruktion (sadeltag hvor dele af tagryggen er skåret af ved midten af gavlen), som var meget anvendt i ældre russisk arkitektur. Katedralens ikonostas (væg med tre døre, som adskiller kor fra skib) har samme særpræg som kostelige ikoner fra Novgorod på 1600-tallet. Indbyggerne i Kem har historisk været kaldt pomorere ("kystboere"). Mellem 1740 og 1917 foregik pomorhandelen mellem folk i Hvidehavsområdet og fiskere i Nordnorge, med hovedsagelig fisk fra Norge og korn fra Rusland som handelsvarer. Kem var en af de vigtigste havnebyer, som tog del i denne handel, og byens Pomormuseum har omkring 6.500 genstande fra denne tid. I 30'erne blev der anlagt flere fangelejre inden for rammerne af Gulag-systemet i byen. Udbygningen af sådanne lejre skete ved Kem omkring 1930. I Kem lå de vigtigste lejre under anlæggelsen af Hvidehavskanalen mellem Østersøen og Hvidehavet hvor de største sluser blev bygget. I Kem lå også administrationscenteret for fangelejrene på Solovetskij-øerne, og byen var transporthavn til øerne. Det er rejst et monument til minde om dem, der døde i lejrene i Kem. I dag er der turisttransport med båd ud til Solovetskij-øerne fra havnen i Kem. Rejsen tager mellem to og tre timer og er den korteste vej til disse øer. Referencer Eksterne henvisninger Satellitbillede af Kem (Google Maps)
Kem (ciudad)

Kem (en ruso: Кемь, en finés: Vienan Kemi) es una ciudad histórica de la República de Carelia, en Rusia, centro administrativo del raión de Kem. Está situada en las orillas del mar Blanco, en la desembocadura del río Kem, a 350 km al norte de Petrozavodsk. Su población, en 2008, era de 13.504 habitantes. Historia La primera mención de Kem se remonta a 1450, siendo en ese momento un dominio de una notable posádnitsa (esposa de posádnik) de Nóvgorod, Marfa Borétskaya, que en ese año dona la ciudad al Monasterio de Solovetsky (situado en las islas del mismo nombre). En 1598 se construyó un ostrog sencillo, que serviría para defenderse de ataques de los suecos. En 1657 se construyó un fuerte de madera. Kem fue utilizada como punto de partida para los barcos destinados a las Islas Solovetsky, que transportaban prisioneros políticos del Gulag de 1926 a 1939. Durante la Guerra fría, la ciudad albergó la base aérea de Poduyemie, un aeródromo clave para los aviones que cubrían Carelia. Kem está situada sobre la línea de ferrocarril Petrozavodsk – Múrmansk. Administración Es la capital del raión de Kem y una de sus cuatro entidades locales. El territorio de la ciudad incluye, además de la propia Kem, los posiólok de 14 km dorogi Kem-Kalevala, Vóchazh y 6 km dorogi Kem-Kalevala.​ Patrimonio La remarcable catedral de madera de la ciudad, construida entre 1711 y 1717, es un bello ejemplo de tejado en pabellón, popular en la antigua arquitectura rusa. El iconostasio de la catedral está compuesto por iconos de Nóvgorod, característicos del siglo XVII. Demografía Clima Enlaces externos y referencias Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Kem. Sitio web de la ciudad Kem en WikiMapia Informaciones sobre Kem (en ruso)
Kem' (città)

Kem' (in russo Кемь?, in careliano e finlandese Kemi) è una città della Russia nella Repubblica di Carelia, che ospita una popolazione di circa 13.000 abitanti. La città è situata quasi alla foce del fiume Kem', sulle rive della baia dell'Onega, nella parte occidentale del Mar Bianco a circa 440 km da Petrozavodsk. Il primo insediamento risale al XIV secolo, ha ottenuto lo status di città nel 1785 ed è capoluogo del Kemskij rajon. Inoltre, nel 2006, la città è stata il set delle riprese del film L'isola (Ostrov), del regista russo Pavel Lungin. Clima Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kem' Collegamenti esterni Sito ufficiale, su kem.onego.ru. Kemi (città), su sapere.it, De Agostini.
Kem (stad)

Kem (Russisch: Кемь, Fins: Vienan Kemi) is een historische stad in de Russische deelrepubliek Karelië, gelegen aan de spoorweg van Petrozavodsk naar Moermansk. De stad ligt bij de monding van de rivier de Kem, aan de kust van de Witte Zee. Kem werd eerst vernoemd als een landgoed van de Novgorodse stadhouder Marfa Boretskaja in 1450, toen deze het gebied schonk aan het Solovetski-klooster. In 1657 werd er een houten fort opgericht. Ook van hout is de opmerkelijke kathedraal, gebouwd tussen 1711 en 1717. De iconostase van de kathedraal toont waardevolle 17e-eeuwse iconen uit Novgorod. Ook op het grondgebied van Kem bevond zich de Podoezjemye-luchtmachtbasis, die tijdens de Koude Oorlog een belangrijke schakel in de luchtverdediging van noordwestelijk Rusland vormde.
Kiem

Kiem (ros. Кемь, fiń. Vienan Kemi) – miasto w północno-zachodniej Rosji, na terenie wchodzącej w skład tego państwa Republiki Karelii. Położenie Miejscowość leży w Rejonie kiemskim, którego centrum administracyjne stanowi, przy ujściu rzeki Kiem do Morza Białego. Historia Osady w okolicach dzisiejszego miasta powstały w XIV w., nie wiadomo jednak dokładnie, która z nich stała się podstawą dla dzisiejszego miasta. Na pewno Kiem w miejscu obecnej lokalizacji znajdował się w XV w. W początkowym okresie istnienia osada była kilkakrotnie zdobywana i niszczona przez Szwedów. Prawa miejskie od 1775 lub 1785 r. W Kiemie zachowały się zabytkowe prawosławne świątynie: drewniany sobór Zaśnięcia Matki Bożej z lat 1711–1717 oraz murowany sobór Zwiastowania (w ruinie). Przynależność państwowa 1450–1478 – Republika Nowogrodzka 1478–1480 – Wielkie Księstwo Moskiewskie (lenno Złotej Ordy) 1480–1547 – Wielkie Księstwo Moskiewskie 1547––1721 – Carstwo Rosyjskie 1721–1917 – Imperium Rosyjskie 1917 – Republika Rosyjska 1917–1922 – Rosyjska FSRR 1922–1991 – ZSRR od 1991 – Federacja Rosyjska Ludność Kiem liczy 13 600 mieszkańców (2005). Gospodarka Po rozpadzie Związku Radzieckiego gospodarka miasta, jak i całej Karelii znalazła się w kryzysie. Mimo to Kiem jest jednym z centrów gospodarczych Karelii. Podstawą gospodarki miasta są gałęzie przemysłu związane z eksploatacją okolicznych lasów, przemysł energetyczny oraz przetwórstwo ryb. W miejscowości zlokalizowane są także niewielkie zakłady przemysłu spożywczego, zatrudniające zwykle po kilka, kilkanaście osób i produkujące na potrzeby lokalnego rynku. Istotne znaczenie w gospodarce miasta odgrywają szeroko rozumiane usługi Transport Kiem jest jednym z ważniejszych portów nad Morzem Białym, przez miasto przebiega też magistrala kolejowa prowadząca z południa do położonego na dalekiej północy Murmańska. Zobacz też Karelia Rejon kiemski Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona miasta (w języku rosyjskim)
Kem

Kem (ryska: Кемь, finska: Vienan Kemi) är en historisk stad i Karelska republiken, Ryssland. Den ligger längs järnvägen mellan Petrozavodsk och Murmansk och hade 11 969 invånare i början av 2015. Staden ligger på Vita havets kust, vid floden Kems utlopp. Kem nämndes för första gången som en demesne från posadnik Marfa Boretskaja av Novgorod år 1450, då hon donerade den till Solovetskijklostret som låg i Vita havet. 1657 uppfördes ett fort av trä där. Staden är känd för sin katedral som är byggd helt i trä, mellan 1711 och 1717. Dess takkonstruktion är vanlig i gammal rysk arkitektur. Källor
Кем (місто)

Кем (фін. Kemi, карел. Kemi, рос. Кемь) — місто в Республіці Карелія Російської Федерації, адміністративний центр Кемського району. Розташовано на річці Кем, біля її гирла, за 434 км від Петрозаводська. Утворено наказом імператриці Катерини II від 16 травня 1785 року. У Кемі є музей поморської культури, 3 архітектурні пам'ятки, 30 архітектурно-історичних об'єктів республіканського значення. Історія Кем уперше згадується як домен новгородського посадника Марфи Борецької в 1450 році, коли вона пожертвувала його Соловецькому монастирю (розташованому у Білому морі за декілька десятків кілометрів від берега). Статус міста надано Кемі у 1785 році. 10 квітня 1918 року місто захопили фінські війська під час Двінської експедиції у спробі приєднати Білу Карелію до Фінляндії. В 1926—1939 роках з Кемі відправлялися баржі до Соловецьких островів — перевозили політичних в'язнів. Під час «холодної війни» у місті було летовище «Подужем'є», ключове летовище перехоплювачів у Карелії. Клімат Місто має субарктичний клімат перехідний до морського (Класифікація кліматів Кеппена: Dfc)— м'якше літо з середньою температурою на три місяці вище 10 °C Народились Коробов В'ячеслав Миколайович — український біохімік, учений і педагог. Сергій Олександрович Соловйов (1944—2021) — радянський і російський кінорежисер, сценарист, кінопродюсер, педагог. Примітки Посилання Офіційний сайт Адміністрації Кемського муніципального району [Архівовано 2 червня 2022 у Wayback Machine.] Офіційний сайт Адміністрації Кемського міського поселення [Архівовано 6 квітня 2013 у Wayback Machine.] Офіційний сайт міста [Архівовано 6 листопада 2008 у Wayback Machine.] Неофіційний сайт міста [Архівовано 18 грудня 2019 у Wayback Machine.] Галерея
Illa de Northbrook

L'illa de Northbrook (en rus: остров Нортбрук) és una illa situada a l'extrem sud de la Terra de Francesc Josep, Rússia. Té una superfície de 288,6 km² i el seu punt més alt es troba a 344 msnm. És un dels llocs més accessibles del grup illenc, cosa que la va convertir en base habitual per a les expedicions polars de finals del segle XIX i principis del xx. L'illa va rebre el nom per Thomas Baring (1826-1904), comte de Northbrook, que va ser president de la Royal Geographical Society entre el 1890 i el 1893. Història El cap Flora, ubicat en una zona sense glaceres, a l'extrem sud-oest de l'illa és un espai amb rellevància històrica, puix l'explorador britànic Benjamin Leigh Smith hi va naufragar l'any 1881. També és l'indret on va tenir lloc la trobada casual entre els exploradors Fridtjof Nansen i Frederick George Jackson el 17 de juny de 1896. Jackson liderava l'expedició Jackson-Harmsworth, amb base al cap Flora. Un cap situat al nord de l'illa va rebre el nom de Cap Bruce en honor del zoòleg i oceanògraf escocès William Speirs Bruce, membre de l'expedició Jackson-Harmsworth. El 1904 membres de l'expedició polar Ziegler explotaren carbó dels vessants de les muntanyes properes. Aquests exploradors passaren l'hivern a la zona després que els seu vaixell s'enfonsés a l'illa del Príncep Rodolf. Després d'una terrible experiència, el navegant Valerian Albanov i el mariner Alexander Konrad, els únics supervivients de la malaguanyada expedició del Svyataya Anna, acabaren al cap Flora en 1914. Albanov i Konrad foren rescatats a temps pel Svyatoy Foka, mentre s'estaven preparant per passar-hi l'hivern. Referències