NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Alexander Nevski-kathedraal (Petrozavodsk)

De Kathedraal van Alexander Nevski (Russisch: Собор Александра Невского) is een Russisch-orthodoxe kathedraal in de Russische stad Petrozavodsk. Geschiedenis De stad Petrozavodsk is sinds de oprichting verbonden met de grote Russisch-orthodoxe heilige Alexander Nevski. In 1774 werd een nieuwe fabriek gebouwd voor de vervaardiging van kanonnen. Per decreet van keizerin Catharina de Grote werd die fabriek vernoemd naar Alexander Nevski. In 1825 werd besloten om een stenen kerk te bouwen voor de werknemers van de fabriek, die tot dan toe ter kerke gingen naar een te kleine en vervallen kerk gewijd aan de Drie-eenheid. Na de verleende toestemming werd onmiddellijk begonnen met de voorbereidende werkzaamheden zoals de aanschaf van bouwmaterialen en afspraken met aannemers. De door de werknemers van de fabriek bekostigde kathedraal kon op 27 januari 1832 worden gewijd door bisschop Ignatius van het bisdom Petrozavodsk en Olonets. De kerk kreeg altaren ter ere van Alexander Nevski, de heilige Nicolaas en de Drie-eenheid. De kerk, gebouwd in de stijl van het Russische classicisme, was op dat moment een van de grootste stenen gebouwen van Petrozavodsk. Sovjetperiode In 1929 werd de kerk onttrokken aan de erediensten van de Russisch-orthodoxe Kerk en overgedragen aan een lokaal museum. Ondanks enkele wijzigingen bleef de kerk in redelijk goede staat behouden. Heropening In 1991 besloot de overheid van Karelië de kathedraal terug te geven aan de orthodoxe kerk. Na het vertrek van het museum uit het gebouw in 1993 kon worden begonnen met de restauratie. In 7 jaar werd de kathedraal destijds gebouwd en het kostte evenveel jaren om de kerk weer helemaal te herstellen. Op 3 juni 2000 werd de gerestaureerde kathedraal door patriarch Aleksi van Moskou en heel Rusland opnieuw ingewijd. Op 3 juni 2010 werd bij de kathedraal een beeld onthuld van Alexander Nevski door patriarch Kirill. Externe link (ru) De kathedraal op de website Kerken van Rusland
Sobór św. Aleksandra Newskiego w Pietrozawodsku

Sobór św. Aleksandra Newskiego – prawosławny sobór w Pietrozawodsku, katedra eparchii pietrozawodzkiej i karelskiej. Sobór został wzniesiony na pamiątkę zwycięstwa Rosjan w wojnie przeciwko Napoleonowi Bonapartemu odniesionego w 1812. Projekt budynku w stylu klasycystycznym wykonał Aleksandr Postnikow, zaś zatwierdził car Aleksander I w 1819, jednak z powodu wysokich kosztów budowy obiekt był gotowy dopiero 12 lat później. Środki na wzniesienie soboru pochodziły ze zbiórki przeprowadzonej wśród mieszkańców Pietrozawodska. Uroczyste poświęcenie gotowej cerkwi miało miejsce 27 stycznia 1832. Sobór był czynny do 1929, kiedy władze stalinowskie zarekwirowały go Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu i zamieniły na muzeum regionalne. Dopiero w grudniu 1991 prawosławni odzyskali obiekt. Sobór wrócił do użytku liturgicznego po remoncie zakończonym w 1999. 3 czerwca 2000 odnowioną świątynię poświęcił patriarcha Moskwy i całej Rusi Aleksy II. Przekazał on również dla cerkwi kopię cudownej Włodzimierskiej Ikony Matki Bożej. Na dzwonnicy soboru rok wcześniej zostało zawieszonych osiem dzwonów różnej wielkości. Od 2000 sobór św. Aleksandra Newskiego jest katedrą eparchii pietrozawodzkiej i karelskiej. Wcześniej funkcję tę pełnił drugi sobór prawosławny Pietrozawodska, noszący wezwanie Podwyższenia Krzyża Pańskiego. Przypisy Bibliografia КАФЕДРАЛЬНЫЙ СОБОР ВО ИМЯ СВ. БЛГВ. ВЕЛ. КН. АЛЕКСАНДРА НЕВСКОГО. eparhia.onego.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-01-24)].
Воргашор

Воргашо́р (на руски: Воргашор; на коми: Вӧргашор) е селище от градски тип в Коми, Русия. Разположено е на около 10 km северозападно от Воркута. Към 2016 г. населението му наброява 10 450 души. История Името на селището от ненецки език означава „ручей при еленовата пътека“. Основано е през 1964 г. във връзка с развиването на Печорското находище на въглища и построяването на нова въгледобивна мина. Население Икономика Основата на икономиката е поставена от Воргашорската въглищна мина, част от „Воркутаугол“, която добива въглища за електроенергетиката. Първите въглища от нея са добити през 1975 г., а през 1979 г. вече функционира на пълен капацитет. Това е една от най-големите въглищни мини в Европейската част на Русия. Източници
Vorgašor

Vorgašor (rusky Воргашо́р) je sídlo městského typu v Komijské republice v Ruské federaci. Při sčítání lidu v roce 2010 měl přes dvanáct tisíc obyvatel. Poloha a doprava Vorgašor leží za polárním kruhem na západním úpatí Polárního Uralu. Od Syktyvkaru, hlavního města Komijské republiky, je vzdálen přibližně 900 kilometrů severovýchodně. Od Vorkuty, do jejíhož městského okruhu patří, je vzdálen přibližně patnáct kilometrů severozápadně. Do Vorkuty je z Vorgašoru přímé silniční spojení. Městem také prochází místní železniční nákladní trať, která považována za součást Pečorské dráhy. Dějiny Osídlení zda začíná v 60. letech 20. století v souvislosti s využíváním zdejší uhelné pánve. Hned v roce 1964 se obec, tehdy nazývaná Vorga-šor podle komijského názvu zdejšího potoka („potok na sobí stezce“), stala sídlem městského typu. Hospodářství Zdejší důl Vorgašorskaja je největším černouhelným dolem v evropské části Ruska. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Worgaschor na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vorgašor na Wikimedia Commons
Worgaschor

Worgaschor (Komi und russisch Воргашо́р, wiss. Transliteration Vorgašor) ist eine Siedlung städtischen Typs in der Republik Komi (Russland) mit 12.044 Einwohnern (Stand 14. Oktober 2010). Geographie Die Siedlung liegt jenseits des nördlichen Polarkreises im westlichen Vorland des Polarural, etwa 900 km Luftlinie nordöstlich der Republikhauptstadt Syktywkar. Worgaschor gehört zum Stadtkreis Workuta und ist vom Stadtzentrum 15 km in nordwestlicher Richtung entfernt. Geschichte Die heutige Siedlung entstand ab Anfang der 1960er-Jahre, als dort an der westlichen Flanke des Steinkohlebeckens von Workuta mit der Errichtung eines Bergwerks begonnen wurde. 1964 erhielt der Ort den Status einer Siedlung städtischen Typs, zunächst in der Schreibweise Worga-Schor nach dem Namen eines in der Gegend entspringenden Flüsschens (Komi für Bach am Rentierpfad). Diesen Namen trug seit 1956 bereits die wenig südlich gelegene Siedlung beim Schacht Nr. 19, der zwischen 1944 und 1958 bei der Nachbarsiedlung Komsomolski abgeteuft wurde. Die Zeche Worgaschorskaja förderte am 4. November 1975 die erste Kohle und erreichte ihre projektierte Förderleistung von täglich 15.000 Tonnen Kohle im August 1979. In den 1980er-Jahren gab es Pläne, Worgaschor und die Nachbarsiedlungen zu vereinigen und ihnen das Stadtrecht zu verleihen, von denen aber spätestens wegen der Wirtschaftskrise und dem damit verbundenen Produktions- und Einwohnerrückgang nach dem Zerfall der Sowjetunion wieder Abstand genommen wurde. Anfang der 1990er-Jahre machte Worgaschor durch große Streikaktionen der Steinkohlekumpel auf sich aufmerksam, bei denen Lohnerhöhungen gefordert, aber auch politische Forderungen gestellt wurden. Bevölkerungsentwicklung Anmerkung: Volkszählungsdaten Wirtschaft und Infrastruktur Ortsbildendes Unternehmen ist die Steinkohlezeche Worgaschorskaja, die von WorkutaUgol („Workuta-Kohle“) betrieben wird, einer von Severstal kontrollierten Gesellschaft. Die Zeche ist mit einer jährlichen Förderleistung von vier Millionen Tonnen der größte Steinkohleproduzent im europäischen Teil Russlands. Die Zeche liegt etwa 7 km westlich der Siedlung. Siedlung und Zeche sind über eine Eisenbahnstrecke (nur Güterverkehr) an die Petschora-Eisenbahn angeschlossen, deren südlicher Zweig bei der Station Chanowei 33 km südlich von Workuta von dieser abzweigt und deren nördlicher Teil von Worgaschor vorbei an mehreren anderen Bergwerken und zugehörigen Siedlungen (Promyschlenny, Sewerny, Oktjabrski; heute teils aufgegeben) wieder nach Workuta führt („Ring von Workuta“). Straßenverbindung besteht ebenfalls nach Workuta. Einzelnachweise
Vorgashor

Vorgashor Russian: Воргашо́р; Komi: Вӧргашор, Vörgašor) is an urban locality (an urban-type settlement) under the administrative jurisdiction of Vorkuta, the town of republic significance in the Komi Republic, Russia. As of the 2010 Census, its population was 12,044. Administrative and municipal status Within the framework of administrative divisions, the urban-type settlement of Vorgashor, together with another urban-type settlement (Promyshlenny) and one rural locality (the settlement of Yurshor), is incorporated as Vorgashor Urban-Type Settlement Administrative Territory, which is subordinated to the town of republic significance of Vorkuta. Within the framework of municipal divisions, Vorgashor is a part of Vorkuta Urban Okrug. References Notes Sources Государственный Совет Республики Коми. Закон №13-РЗ от 6 марта 2006 г. «Об административно-территориальном устройстве Республики Коми», в ред. Закона №171-РЗ от 26 декабря 2014 г. «Об упразднении населённого пункта Верхняя Седка, расположенного на территории Прилузского района Республики Коми, и внесении в связи с этим изменений в некоторые Законы Республики Коми». Вступил в силу со дня официального опубликования. Опубликован: "Республика", №44, 16 марта 2006 г. (State Council of the Komi Republic. Law #13-RZ of March 6, 2006 On the Administrative-Territorial Structure of the Komi Republic, as amended by the Law #171-RZ of December 26, 2014 On Abolishing the Inhabited Locality of Verkhnyaya Sedka Located on the Territory of Priluzsky District of the Komi Republic, and on Amending Various Laws of the Komi Republic Accordingly. Effective as of the official publication date.). Государственный Совет Республики Коми. Закон №11-РЗ от 5 марта 2005 г. «О территориальной организации местного самоуправления в Республике Коми», в ред. Закона №171-РЗ от 26 декабря 2014 г. «Об упразднении населённого пункта Верхняя Седка, расположенного на территории Прилузского района Республики Коми, и внесении в связи с этим изменений в некоторые Законы Республики Коми». Вступил в силу 1 апреля 2005 г.. Опубликован: "Республика", №44–45, 17 марта 2005 г. (State Council of the Komi Republic. Law #11-RZ of March 5, 2005 On the Territorial Organization of the Local Self-Government in the Komi Republic, as amended by the Law #171-RZ of December 26, 2014 On Abolishing the Inhabited Locality of Verkhnyaya Sedka Located on the Territory of Priluzsky District of the Komi Republic, and on Amending Various Laws of the Komi Republic Accordingly. Effective as of April 1, 2005.).
Vorgachor

Vorgachor (en komi et en russe : Воргашор) est une commune urbaine de la république des Komis, en Russie. Sa population s'élevait à 11 192 habitants en 2013. Géographie Vorgachor se trouve au nord du cercle polaire arctique, sur les contreforts de l'Oural, à 10 km au nord-ouest de Vorkouta, à 903 km au nord de Syktyvkar, la capitale de la république, et à 1 883 km au nord-est de Moscou. Histoire Vorgachor fut créée au début des années 1960, lorsqu'une mine de charbon située à l'extrémité occidentale du bassin houiller de Vorkouta fut mise en exploitation. En 1964, fut officiellement créée la commune urbaine de Vorga-Chor, nommée d'après le nom komi d'une petite rivière, et signifiant « ruisseau sur le chemin des rennes ». Ce nom avait été celui d'une petite localité voisine entre 1944 et 1958. L'exploitation de la mine de charbon commença en novembre 1975 et sa production atteignit rapidement 15 000 t par jour. Dans les années 1980, il fut envisagé de réunir Vorgachor, qui comptait alors plus de 20 000 habitants, à plusieurs villages voisins pour former une nouvelle entité ayant le statut de ville, mais ce projet fut abandonné en raison des difficultés économiques et du déclin démographique qui suivit la dislocation de l'Union soviétique. Au début des années 1990, Vorgachor connut d'importantes grèves de mineurs. Population Recensements (*) ou estimations de la population Notes et références Voir aussi Liens externes Ressource relative à la géographie : OKATO (ru) Cartes topographiques Portail de la Russie
Vorgasor

Vorgasor (oroszul: Воргашор, komi nyelven Вöргашор) városi jellegű település Oroszországban, Komiföldön, Vorkuta mellett. Önkormányzati szempontból Vorkuta városi körzethez tartozik. Lakossága: 12 044 fő (a 2010. évi népszámláláskor). Korábbi geológiai, geodéziai kutatások eredményeként 1938-ban kezdődött a Vorkuta környéki gazdag szénlelőhelyek kiaknázása. A közeli szénbányák a város mellett egy képzeletbeli ellipszis alakban helyezkednek el, üzemeltetésükre a bányák mellett kisebb települések jött létre. Az ún. „vorkutai gyűrű”-n fekvő bányásztelepüléseket közút és rendszeres autóbuszjárat köti össze egymással és Vorkutával. Az egyik lelőhely mellett 1950-ben keletkezett Vorgasor és idővel a bányásztelepülések központja lett. 1956-ban, az azonos nevű patakról kapta nevét. A folyónév jelentése komi nyelven: „vorga” – 'meder', „sor” – 'kiszáradó patak'. Az 1980-as években Komszomolszkij néven várossá akarták nyilvánítani, a széntermelés jelentőségének visszaszorulásával azonban fejlődése megállt, a környező bányásztelepülésekhez hasonlóan lakossága csökkenni kezdett. Vezető iparvállalata (Sahta „Vorgasorszkaja”) a pecsorai szénmedence itteni legnagyobb szénbányájának kitermelésével foglalkozott. A bányát 1964-ben kezdték kiépíteni, és 1975-ben indult meg a folyamatos kitermelés. Idővel a szénmedence egyik legkorszerűbb szénbányája lett. 2012-ben a település legfontosabb iparvállalata önálló jogi személyként megszűnt, a Vorkutaugol Rt része lett. A bánya a részvénytársaság szervezeti keretei között folytatja tevékenységét. Jegyzetek Források Je. M. Poszpelov, ed. (2001). Geograficseszkije nazvanyija mira: Toponyimicseszkij szlovar (orosz nyelven). A. I. Turkin, ed. (1986). Toponyimicseszkij szlovar Komi ASZSZR (orosz nyelven). Sziktivkar: Komi Könyvkiadó. "Vorkutyinszkoje kolco" (orosz nyelven). Geocaching.su. 2007. szeptember 19. Hozzáférés: 2014. december 3.. "Sahta Vorgasorszkaja" (orosz nyelven). Severstal.com. 2015. február 6. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2014. december 22.. : Unknown parameter |archívdátum= ignored (súgó); Unknown parameter |archívurl= ignored (súgó)
Vorgašor

Vorgašor (in lingua russa Воргашор) è un insediamento di tipo urbano di 6 544 abitanti situato in Russia, nella Repubblica dei Komi. Fa parte del circondario urbano della città di Vorkuta. L'insediamento è sorto vicino all'omonima miniera di carbone che vanta la più grande produzione di carbon fossile nella parte europea della Russia. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Vorgašor
Vorgasjor

Vorgasjor (Russisch: Воргашор) is een nederzetting met stedelijk karakter in de gorodskoj okroeg van de Russische stad Vorkoeta, in de autonome republiek Komi. Het is een mijnwerkersnederzetting, die op ongeveer 17 kilometer (over de weg) ten oosten van Vorkoeta ligt (aan de westzijde van de 'Ring van Vorkoeta'), aan de spoorlijn van Tsjoem naar Severny, tussen de plaatsen Promysjlenny in het noorden en Komsomolski in het zuiden. De plaats telde 19.100 inwoners bij de volkstelling van 2002, waarmee het de grootste mijnbouwplaats bij Vorkoeta is. Bij de voorlaatste volkstelling in 1989 telde de plaats nog 24.869 inwoners. Bij de plaats ligt de grootste steenkoolmijn van Europees Rusland. De plaats is vernoemd naar het gelijknamige stroompje Vorga-sjor nabij de plaats. Vorga-sjor betekent iets als 'stromend door de route van de rendieren'. Geschiedenis De plaats Vorgasjor ontstond in de Goelagperiode als Vorga-Sjor en is zichtbaar op verschillende kaarten uit die tijd. In augustus 1964 werd begonnen met de bouw van de Vorgasjormijn. Pas 11 jaar later, in november 1975, werd de mijn geopend en werden de eerste kolen naar boven gehaald. In augustus 1979 draaide de mijn op volle capaciteit (15.000 ton kolen per etmaal). In 1980 werd 1,03 miljoen ton kolen gedolven, een aantal dat bleef stijgen tot 1988. In de hele periode van de mijn is meer dan 130 miljoen ton kolen gedolven. Na een dip in de jaren 90 steeg de productie weer na de eeuwwisseling. De mijn vormt onderdeel van het mijnbouwconcern VorkoetaOegol, een divisie van Severstal. Door de bouw van de mijn steeg het aantal inwoners van Vorgasjor snel. In de jaren 80 werd erover gesproken om de plaats de status van stad te geven met de naam Komsomolski (waarschijnlijk dan samen met de plaats Komsomolski ten zuiden ervan), maar deze plannen gingen uiteindelijk niet door. In 1977 werden mineraalwaterbronnen ontdekt op 500 meter diepte. Tot op heden zijn deze echter niet ontwikkeld.
Воргашор

Воргашо́р — селище міського типу у складі Воркути, Республіка Комі, Росія. Поселення знаходиться за полярним колом, за 15 км від муніципального центру. Будівництво населеного пункту здійснювалося за допомогою ув'язнених ГУЛАГу. Етимологія Назва поселення походить від потоку Воргашор, з мови комі перекладається як «пересихаючий струмок». Історія У 1950 році почалося будівництво шахти № 19 Воркутинського вугільного басейну. У грудні 1953 року шахта була здана в експлуатацію, будівельниками і шахтарями були в`язні Воркутлага: ЛО-19. Поруч з щахтою було закладене «Селище шахти № 19». Воно виникло у роки сталінських репресій в кінці 40-х і існувало у 50-60-х рр. як лагерний пункт . Згодом селище було перейменоване в Воргашор. В місті працює один з найпівнічніших кінотеатрів світу "Сєвєр", який обслуговує Воркуту і навколишні поселення. Демографія Примітки
Varshavsky railway station

Varshavsky station (Russian: Варша́вский вокза́л, Varshavsky vokzal), or Warsaw station, is a former passenger railway station in Saint Petersburg, Russia. It is located by the Obvodny Canal to the south of the city centre. The historic terminus of the Saint Petersburg–Warsaw Railway, it was in operation from 1853 to 2001. From 2001 to 2017, it served as the home of the Russian Railway Museum (also known as the Russian Federation Central Museum of Railway Transport). Today, it is an architectural monument, used as a shopping and entertainment complex. History The station was originally built in 1851 for a rail line, completed in 1858, from the city to the Tsar's residence in Gatchina. The line was extended in 1859 to Pskov and in 1862 to Warsaw, which at that time was a part of Congress Poland and the Russian Empire. A branch from the main line that ran to the Prussian border at Virbalis (now Lithuania) connected Saint Petersburg to other capitals of Europe. The current building was designed by Piotr Salmanovich in a mixture of historical styles. It was constructed between 1857 and 1860. A church was built in front of the station in 1908; it was later demolished and a Lenin statue by Soviet sculptor Nikolai Tomsky appeared in 1949. In 2001, the station was closed, with long distance rail service diverted to Vitebsky railway station and commuter service to Baltiysky Rail Terminal, and the depiction of Lenin removed. The trade center Warsaw Express has occupied the building since 2005. On the tracks, a railway museum used to display 80 exhibits of steam engines, electric and diesel locomotives. The Museum is closed, and the exhibits have been relocated to the Russian Railway Museum adjacent to Baltiysky railway station, which opened on 1 November 2017. Future The train depot of the Ladozhsky station is now proposed at the former Varshavsky station track area. See also The Museum of the Moscow Railway, at Paveletsky railway station, Moscow Rizhsky railway station, Home of the Moscow Railway Museum History of rail transport in Russia List of railway museums (worldwide) Heritage railways List of heritage railways Restored trains Finland Station, St.Petersburg Emperor railway station in Pushkin town List of Russian steam locomotive classes Tsarskoye Selo Railway Ladozhsky railway station: The successor of the Varshavsky station. Sources (in Russian) Reconstruction of the Warsaw Railway Station External links Station site with many images Report on a visit to the Varshavsky station The Museum of the Moscow Railway Photographs Lenin's Funeral Train Photographs Paveletsky Rail station Official site Archived 2021-01-22 at the Wayback Machine The Moscow Railway Museum at Rizhsky railway station, Moscow 156 photos of the Varshavsky Station Railway Museum
Station Varsjavski (Sint-Petersburg)

Station Varsjavski (Russisch: Варша́вский вокза́л, Varsjavski vokzal), ook wel station Warschau genoemd, is een voormalig passagiersstation in Sint-Petersburg, Rusland. Vandaag wordt het gebruikt voor een museum, namelijk het Centraal Museum van Railtransport van de Russische Federatie. Geschiedenis Het station werd oorspronkelijk gebouwd in 1851 voor een spoorlijn die in 1858 klaar zou zijn om de stad naar de residentie van de tsaar in Gatsjina te leiden. De lijn werd uitgebreid in 1859 naar Pskov en in 1862 naar Warschau, wat in die tijd deel was van Congres-Polen en het Russische Rijk. Een deel van de hoofdlijn die naar de Pruisische grens ter hoogte van Virbalis (nu Litouwen) liep, verbond Sint-Petersburg met de andere hoofdsteden van Europa. Het huidige gebouw werd ontworpen door Pjotr Salmanovitsj in een mix van historische stijlen. Het werd gebouwd tussen 1857 en 1860. Er werd in 1908 ook een kerk voor het station gebouwd, die later vernietigd werd en vervangen door een beeld van Lenin door de Sovjet-Russische beeldhouwer Nikolaj Tomski in 1949. In 2001 werd het station gesloten en werd de spoorlijn omgeleid naar het Vitebski-station en het woon-werkverkeer naar het Baltisch Spoorwegstation. Het beeld van Lenin werd weggehaald. Het handelscentrum Warsaw Express benut het gebouw sindsdien. Vroeger werden er op de sporen 80 tentoonstellingen gehouden voor stoommachines, elektrische en diesellocomotieven. Het museum is nu gesloten en de tentoonstellingen vinden nu plaats in het Russisch spoorwegmuseum, naast het Baltisch Spoorwegstation, dat geopend werd op 1 november 2017.
Dworzec Warszawski (Petersburg)

Dworzec Warszawski (ros. Варшавский вокзал) – były dworzec kolejowy w Petersburgu (jeden z sześciu w tym mieście). Obecnie dworzec nie spełnia roli transportowej – stację zamknięto, a w budynku dworca urządzono kompleks rozrywkowo-handlowy „Ekspres Warszawski”. Opis Budynek dworca położony jest na nabrzeżu Kanału Obwodowego nr 118. Został on zbudowany w latach 1852–1853 według projektu Ksawerego Skarzyńskiego dla obsługi w ramach budowy linii Sankt Petersburg – Gatczyna Warszawska (ukończonej w 1858 r.). Budynek z trzech stron otaczał perony, które przykrywał konstrukcją metalowo-szklaną. W celu rozbudowy stacji w latach 1857–1860 zbudowano nowy budynek dworca. Jednakże dworzec okazał się drogi w eksploatacji i w dodatku zagrożony był od strony technicznej. W latach 1869–1872 linię rozbudowano tak, że łączyła już rosyjską stolicę z Warszawą. W czasie II wojny światowej dworzec ucierpiał od ostrzału i bombardowań. Po remoncie ustawiono przy nim statuę Lenina. W latach 60. rozebrano konstrukcję zadaszającą perony. Od 2001 roku stacja jest nieczynna i przebudowywana dla celów komercyjnych, ruch kierowano na sąsiednie dworce. Zobacz też Kolej Warszawsko-Petersburska