NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lenin (quebra-gelo)

Lenin (em russo: Ленин) é um quebra-gelo nuclear soviético, atualmente descomissionado. Lançado em 1957, foi o primeiro navio nuclear e a primeira embarcação civil nuclear do mundo. O Lenin entrou em operação em 1959 e trabalhou abrindo as rotas marítimas para os navios de carga ao longo do litoral note da Rússia. A embarcação foi oficialmente descomissionada em 1989. Mais tarde ele foi convertido em um navio museu e agora permanecem em Murmansk. Propulsão Sua última configuração (dois reatores nucleares), os reatores forneciam vapor para quatro turbinas, que eram conectadas a geradores com três conjuntos de motores elétricos que forneciam energia as suas três hélices Acidentes nucleares Quando lançado em 1957, o Lenin possuia três reatores OK-150 Em fevereiro de 1965, houve um acidente que levou a perda do líquido refrigerante dos reatores. Depois de ter sido desligado para reabastecimento, o líquido refrigerante foi retirado do reator número 2 antes da remoção do combustível nuclear usado. Como resultado, alguns dos elementos do combustível fundiram e deformaram o interior do reator. Isso foi descoberto quando os elementos usados foram descarregados para armazenagem e eliminação. 124 elementos de combustível (cerca de 60% do total) ficaram presos no núcleo do reator. Foi decidido que deveriam ser removidos o combustível, a grade de controle e as Hastes de controle para eliminação. Eles foram acondicionados em um barril especial, armazenado por dois anos e depois jogados na Tsivolki Bay (próximo ao arquipélago de Novaya Zemlya) em 1967. O segundo acidente aconteceu devido a um vazamento no sistema de refrigeração em 1967, pouco após o reabastecimento. A procura pelo vazamento exigiu quebrar o concreto e o escudo biológico com o uso de marretas. Após descoberto o vazamento, ficou comprovado que os danos feitos pelos golpes de marreta eram irreparáveis e então foram removidos os três reatores e substituídos por dois reatores OK-900. O serviço foi finalizado em 1970. Descomissionamento Lenin foi descomissionado em 1989 devido o desgaste do casco junto a fricção do gelo. Ele foi ancorado em Atomflot, uma base para quebra-gelos nucleares em Murmansk e de acordo com o Pravda foi reparado e sua conversão em um navio museu foi terminada em 2005. Referências Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em inglês cujo título é «Lenin (nuclear icebreaker)», especificamente desta versão.
Spărgătorul de gheață V. I. Lenin

Spărgătorul de gheață Ilici Vladimir Lenin lansat la apă în anul 1957, a fost primul spărgător de gheață și navă civilă din lume cu propulsie nucleară. Pentru spargerea gheții folosea, pe lângă forța de izbire, instalații ultrasonice de mare putere precum și fuzee (bombe termice) lansate de un elicopter ambarcat. Spărgătorul de gheață V. I. Lenin a lucrat în Arctica trei ani fără întrerupere și fără să fie alimentat cu combustibil datorită celor trei reactori nucleari instalați la bord. S-a calculat că spărgătorul de gheață ar putea înconjura Pământul de 8-10 ori fără reîncărcare cu combustibil a reactorilor săi. Numai într-un singur an, în 1962, V. I. Lenin a eliberat dintre ghețuri 90 de vase. Spărgătorul de gheață V. I. Lenin a fost dezafectat în 1989, deoarece corpul navei s-a subțiat datorită frecării cu gheața. A fost reparat și transformat în navă muzeu în anul 2005 la Atomflot, o bază de spărgătoare de gheață nucleare din Murmansk. Caracteristici constructive Lungime - 134 m Lățime - 27,6 m Pescaj - 16,1 m Deplasament fără balast - 16.000 t Viteză - 18 noduri (33,3 km/oră) Reactori: inițial trei reactori Megawatt OK-150, mai târziu, doi reactori 171 Megawatt OK-900 Propulsie: trei elici acționate de motoare electrice, totalizând 44.000 CP (32,4 MW) Elicoptere: inițial Kamov 18, iar mai târziu Mi2 Note Bibliografie Ion A. Manoliu: Nave și Navigație, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1984
Ленін (криголам)

«Ле́нін» — перший у світі криголам з атомною енергетичною уставою, яка забезпечує його плавання протягом року без поповнення атомного «пального». Енергетична установка складається з трьох реакторів (один з них резервний для навігації в умовах великої криги), що працюють на збагаченому урані. Вага реактора з захистом становить 3 017 т, витрати пального — кілька десятків грамів на добу. Сповільнювачем нейтронів і теплоносієм є вода. Пара високих параметрів подається на три паротурбіни. Екіпаж і всі механізми надійно захищено від радіоактивного випромінювання. На криголамі запроваджено дистанційне керування всіма механізмами. Режимом енергетичної устави керує оператор безпосередньо з ходової рубки. Основні дані криголама: тоннаж 16 000 т, потужність 44 000 к. с. (найпотужніший у світі), довжина 134 м, ширина 27,6 м, швидкість по чистій воді 18 миль за 1 год., по кризі товщиною до 2,4 м — 2 милі за 1 год. На борту криголама є вертольоти для льодової розвідки. Криголам закладено 17 липня 1956 в м. Ленінграді/ Спущений на воду 5 грудня 1957. Став до ладу діючих кораблів СРСР 11 грудня 1959 року. Для перезарядки ядерного палива використовувалося допоміжне судно «Лепсе». Література Українська радянська енциклопедія : у 12 т. / гол. ред. М. П. Бажан ; редкол.: О. К. Антонов та ін. — 2-ге вид. — К. : Головна редакція УРЕ, 1974–1985.
Reserva de la biosfera de Laponia

La reserva de la biosfera de Laponia (en ruso, Лапландский заповедник, Laplandski zapovédnik) es un zapovédnik en el distrito Monchegorsk del óblast de Múrmansk, en Rusia, más allá del Círculo polar ártico, que ocupa una superficie de 2.784 km² al noroeste del lago Imandra, incluyendo 86 km² de aguas continentales. La mayor parte del territorio está cubierto con taiga septentrional y tundra montana con el punto más alto en el monte Ebruchorr (1.115 m s. n. m.). La reserva natural de Laponia se estableció en 1930. Sin embargo, fue abolida en 1951 junto con muchos otros zapovédniks de la Unión Soviética. Se restableció en 1957, pero en 1961-1965 se fusionó con la Reserva natural Kandalaksha. En 1983 los 1.613 km² de superficie de la reserva natural de Laponia se extendieron significativamente para incluir 1.296 km² de territorios al noroeste, más lejos de la contaminante influencia de la fundición de níquel de Monchegorsk y el zapovédnik entregó 124 km² cercanos a la ciudad. Desde 1985 el zapovédnik ha sido declarado una reserva de la biosfera por la UNESCO. La reserva tiene un clima subártico (Dfc de Köppen). Sin embargo, está libre de permafrost. Las especies arbóreas predominantes son Pinus sylvestris subsp. lapponica, Picea obovata, Betula pendula, B. pubescens subsp. subarctica y B. pubescens subsp. tortuosa. Entre los animales, el principal objeto de estudio y protección es el reno salvaje. Enlaces externos Sitio oficial (en ruso) Laplandskiy Biosphere Reserve @ UNESCO - MaB Biosphere Reserves Directory
Réserve naturelle de Laponie

La réserve naturelle de Laponie (Лапландский заповедник) est une réserve naturelle située dans l'extrême nord-ouest de la Russie, au-delà du cercle polaire, dont le territoire se trouve dans l'oblast de Mourmansk. Elle est partagée en plusieurs zones sur la côte et les îles de la mer Blanche, au bord du golfe de Kandalakcha, ainsi que sur les bords de la mer de Barents. Elle couvre une superficie de 2 784 km2 au nord-ouest du lac Imandra, dont 86 km2 d'eaux intérieures. La majeure partie du territoire est couverte de taïga et de toundra de montagne avec un point culminant à 1 115 m sur le mont Ebruchorr. La réserve a été créée en 1930 avant d'être supprimée en 1951. Elle a été restaurée en 1957. Depuis 1985, Elle est déclarée réserve de biosphère par l'UNESCO. Le climat est un climat subarctique sans présence de pergélisol. Les essences prédominantes sont les pins sylvestres, Épicéa de Sibérie, bouleaux verruqueux et pubescents. La Faune présente est essentiellement les rennes Notes et références Liens externes (ru + en) Site officiel de la réserve Source (es) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en espagnol intitulé « Reserva de la biosfera de Laponia » (voir la liste des auteurs). Portail de la Russie Portail de la conservation de la nature Portail de l’Arctique Portail de la Laponie
Biosfeerreservaat Laplandski

Biosfeerreservaat Laplandski (Russisch: Лапландский государственный природный биосферный заповедник) ligt in de Oblast Moermansk van Rusland op circa 120 tot 180 kilometer ten noorden van de poolcirkel. De oprichting van het gebied vond plaats op 17 januari 1930 om de populatie wilde rendieren (Rangifer tarandus) in het gebied te beschermen en ook het onaangeraakte ecosysteem waar ze in leven. De oorspronkelijke grootte van het gebied was circa 1.600 km². Het gebied werd echter ontdaan van zijn status als zapovednik op 29 augustus 1951. Na een campagne voor het herstel van het reservaat werd Laplandski op 5 november 1957 opnieuw tot beschermd gebied verklaard. Het gebied werd op 13 september 1983 uitgebreid tot zijn huidige oppervlakte van 278,436 km². Vervolgens werd Laplandski op 15 februari 1985 toegevoegd aan de lijst van biosfeerreservaten onder het Mens- en Biosfeerprogramma van UNESCO. Kenmerken In Biosfeerreservaat Laplandski zijn vijf verschillende bergmassieven aanwezig die gescheiden worden door riviervalleien. Het hoogste punt wordt gevormd door de bergpiek Ebr-Tsjorr (1.114 m). Het gebied bestaat voor een groot deel uit boreale taiga, open bossen met zachte berk (Betula pubescens) en ruwe berk (Betula pendula), bergtoendra en hoogvenen. Biosfeerreservaat Laplandski ligt in de subarctische klimaatzone. De koudste maand is januari, met een gemiddelde temperatuur van -12 °C. Het gebied is 's winters bedekt met sneeuw. Poollicht kan waargenomen worden tussen eind augustus en midden april, afhankelijk van het aardmagnetisch veld. De zomers zijn gematigd en kort. De warmste maand is juli, met een gemiddelde temperatuur van 14 °C. 's Zomers komen maximale temperaturen tussen de 25 en 30 °C voor. De duur van de middernachtzon is 46 dagen. Witte nachten beginnen vanaf eind april en duren tot midden augustus. Fauna Het is het enige gebied in Fennoscandinavië en het Kolaschiereiland waar een wilde populatie rendieren voorkomt van meer dan 1.000 exemplaren. In de 19e eeuw werd de bever (Castor fiber) uitgeroeid op het Kolaschiereiland, maar behoort dankzij een herintroductieproject weer tot de vaste bewoners van het reservaat. Naast de twee voorgenoemde soorten leven er nog 29 andere zoogdiersoorten in Biosfeerreservaat Laplandski, waaronder soorten als de bruine beer (Ursus arctos), veelvraat (Gulo gulo), eland (Alces alces), berglemming (Lemmus lemmus) en boslemming (Myopus schisticolor).In het gebied zijn ook 198 vogelsoorten vastgesteld. Zo leven hier onder andere het auerhoen (Tetrao urogallus), korhoen (Lyrurus tetrix), moerassneeuwhoen (Lagopus lagopus), smelleken (Falco rusticolus), bruinkopmees (Poecile cinctus), koperwiek (Turdus iliacus).
Lapoński Rezerwat Biosfery

Lapoński Rezerwat Biosfery (ros. Лапландский государственный природный биосферный заповедник) – ścisły rezerwat przyrody (zapowiednik) w obwodzie murmańskim w Rosji. Znajduje się w rejonach miejskich Apatyty i Monczegorska oraz rejonach kowdorskim i kolskim. Jest jednym z największych rezerwatów przyrody w Europie. Jego obszar wynosi 2784,35 km², a strefa ochronna 279,98 km². Rezerwat został utworzony dekretem Komitetu Wykonawczego Leningradzkiej Obwodowej Rady Deputowanych Ludowych z dnia 17 stycznia 1930 roku. W 1984 roku otrzymał status rezerwatu biosfery UNESCO. Na wschód od niego znajduje się Park Narodowy „Chibiny”. Dyrekcja rezerwatu mieści się w Monczegorsku. Opis Rezerwat obejmuje dziewiczy obszar w zachodniej części Półwyspu Kolskiego, na zachód od jeziora Imandra. Znajduje się tutaj 168 jezior i pięć pasm górskich (Czuna-tundra, Moncze-tundra, Niawka-tundra, Bolszaja Niał-tundra i Małaja Niał-tundra) o wysokości od 600 do 1114 m n.p.m. Płyną 63 rzeki, z których największe są Czuna, Niawka i Mawra. Klimat w rezerwacie jest subpolarny. Średnia temperatura w styczniu wynosi -12,4 ºС, a w lipcu +14 ºС. Średnia roczna temperatura wynosi -0,1 °C. Szata roślinna 55% procent powierzchni rezerwatu to lasy, 32% tundra górska i skały, 8% bagna, 3% jeziora i rzeki. Do wysokości 250–350 m n.p.m. rosną lasy, powyżej – do wysokości 250–450 metrów występuje lasotundra. Jeszcze wyżej znajduje się tundra górska i pustynia polarna. Lasy tworzą głównie trzy gatunki drzew. Są to sosna zwyczajna, świerk syberyjski i brzoza omszona. Średni wiek sosen to 140 lat, świerka – 200 lat, brzozy – 45 lat. W rezerwacie występuje 626 gatunków roślin naczyniowych. Fauna Faunę rezerwatu reprezentuje 14 gatunków ryb, 1 gatunek płazów, 2 gatunki gadów, 206 gatunków ptaków, 33 gatunki ssaków. Typowi przedstawiciele ssaków to m.in.: zając bielak, bóbr europejski, rosomak tundrowy, norka amerykańska, łasica pospolita, kuna leśna, lis rudy, wilk szary, niedźwiedź brunatny, sarna europejska, łoś euroazjatycki, renifer tundrowy. Gryzonie stanowią 40% gatunków ssaków rezerwatu. Są to m.in.: wiewiórka pospolita, lemingowiec leśny, leming norweski, piżmak amerykański. Z ptaków w rezerwacie żyją m.in.: orzeł przedni, bielik, rybołów, łabędź krzykliwy, sowa jarzębata. Z gadów można spotkać tylko żmiję zygzakowatą i jaszczurkę żyworodną, a z płazów żabę trawną. Przypisy
Лапландски резерват биосфере

Лапландски државни строги резерват биосфере(рус. Лапла́ндский госуда́рственный приро́дный биосфе́рный запове́дник) заштићено је природно подручје са статусом строгог резервата природе (IUCN категорија Ia) на крајњем северозападу европског дела Руске Федерације. Резерват се налази у централном делу Мурманске области, унутар арктичког поларног круга, на око 120 километара јужније од града Мурманска. Основан је 17. јануара 1930. и једно је од најстаријих заштићених подручја тог типа на тлу Русије. Од 1985. налази се на Унесковој листи резервата биосфере. Обухвата подручје површине 278.435 хектара, од чега 8.574 хектара отпада на унутрашње воде. Резерват се налази у вегетацијској зони планинске тундре и северне тајге. Основне карактеристике Лапландски резерват биосфере налази се у централном делу Мурманске области, и лежи уз западне обале језера Имандре и на планинама Мончетундре и Чунатундре. Територијом резервата пролази развође између сливова Белог и Баренцовог мора. Подручје карактерише углавном планински рељеф испресцан бројним језерским депресијама ледничког порекла, и густом речном мрежом. У вегетацијском погледу на територији резервата издвајају се следећи ландшафти: шуме чине 55% (углавном северна тајга) тундра 30% мочварна подручја 8,4% камените голети чине око 6% реке, језера и потоци чине око 3%. Подручје Лапландског резервата налази се у зону суполарне климе (по Кепеновој класификацији климата тип Dfc) коју карактеришу оштре, дуге и хладне зиме и прохладна лета. Лапландски резерват је специфичан по својим нетакнутим девичанским шумама чија старост се процењује на 3 до 10 хиљада година. Појединачна табла у резервату су старости између 400 и 600 година, њихова висина достиже до 15 метара, пречних до 70 цм. На подручју резервата регистровано је постојање око 603 врсте васкуларних биљака (Tracheophyta), 370 врста маховина, 575 врста лишајева и 273 врсте печурака. На подручју резервата обитава и 31 врста сисара, 198 врста птица и бројне врсте риба. Приступ Како Лапландски резерват има статус строгог резервата биосфере приступ резервату омогућен је само уз специјалне дозволе, искључиво у научно-истраживачке сврхе. Свака комерцијална и привредна људска активност је строго забрањена. Види још Резерват природе Мурманска област Имандра Референце Спољашње везе Званични веб-сајт Подаци о резервату на сајту ООПТ России Лапландский заповедник: Чуна- и Мончетундра. Водопады и горные плато Подаци о резервату на сајту Унеска
Yevgueni Chírikov

Yevgueni o Evgeni Nikoláievich Chírikov (Kazán, 1864 - Praga, 1932). Escritor ruso que cultivó la novela, el cuento, el periodismo y realizó obras dramáticas. Biografía Nació en el seno de una familia aristocrática. Estudió el bachillerato en el instituto de Kazán, estudiando Derecho y Ciencias Naturales en la Universidad de Kazan. Fue expulsado de la universidad, al participar en revueltas de estudiantes. Su fecunda obra literaria empezó en periódicos y revistas como El patrimonio ruso, Mundo de Dios, El Noticiero del Norte o La Nueva Palabra. Así mismo, colaboró con la revista marxista La vida, cuyo editor era Máximo Gorki. Algunas de sus obras fueron publicadas junto a las de Gorki, Andréyev, Skitalets y otros, en ediciones "El conocimiento". No obstante, no fue demasiado fiel a la corriente editorial ni al ideario de Gorki, a quien atacó con virulencia en 1916. Así, tuvo que emigrar a Bulgaria al estallar la revolución de 1917 y, posteriormente, a Praga, donde falleció. Dispuso de un nutrido público que gustaba de sus folletines y cuentos repletos de anécdotas, un tanto sensibleros, acerca de la vida en provincias de la pequeña burguesía, en la línea de Chéjov, si bien carecen de su calidad literaria. El humor de Chírikov tiene finura, pero es algo vulgar, por lo que no se eleva a la altura irónica de las obras de Chéjov. Sus obras dramáticas iniciales resultaron ser descripciones de tipo impresionista, del aburrimiento provinciano, en las que abundan rebeldías caricaturizadas, en las que esporádicamente surge un personaje valeroso como la Vera Pávlovna de Iván Mirónych, de 1899, drama al estilo de Chéjov, que logró un gran éxito y convirtió a Chírikov en un reputado dramaturgo. Obras Los inválidos (1897), novela Exóticos, novela acerca de la desintegración del populismo Los forasteros (1898), fuerte ataque a los marxistas Juventud Novodiévichie El hijo pródigo (1894) La princesa (1912) El destino (1912), influenciada por los relatos de Chéjov Un alma devastada (1921), retrata psicológicamente a un revolucionario bolchevique La novia (1927), cuentos Ciudad de provincia (1932), rememora con nostalgia los tiempos anteriores a la Revolución Palabra de Honor (Editado 1934 por Espasa Calpé SA, traducido del ruso por Felix Díez Mateo) Los ecos de la guerra (1915), relatos ambientados en la I Guerra Mundial El destierro, historia de amor que tiende al sentimentalismo. Es importante su análisis psicológico, evocando el pasado La fiera de los abismos, escrito en el exilio Mi novela, escrita también en el exilio La vida de Tarjánov (1911-1914), trilogía autobiográfica Enlaces externos Algunas de sus obras en ruso
Jevgeni Tsjirikov

Jevgeni Nikolajevitsj Tsjirikov (Russisch: Евге́ний Никола́евич Чи́риков) (Kazan, 5 augustus 1864 – Praag, 18 januari 1932) was een Russisch schrijver en publicist. Leven en werk Tsjirikov werd geboren in een aristocratische familie. Hij studeerde wiskunde aan de Universiteit van Kazan, maar werd van de universiteit verwijderd omdat hij had deelgenomen aan studentenrellen. Hij werd verbannen naar Nizjni Novgorod en leefde in de jaren tot 1902 in diverse steden, steeds onder politietoezicht. In 1902 vestigde hij zich in Moskou, raakte bevriend met vooraanstaande schrijvers als Leonid Andrejev en Ivan Boenin en werd lid van de literaire groepering “Sreda” (de “woensdaggroep”, omdat ze altijd op woensdag bij elkaar kwamen). Later nam hij ook deel aan Maksim Gorki’s uitgeverij “Znanie”. Tsjirikov publiceerde zijn eerste literaire novelle, Rood, reeds in 1886. Bekendheid kreeg hij door zijn kritieken en vooral door zijn verhalen (een beetje in de traditie van Tsjechov) in kranten en tijdschriften. Ook schreef hij diverse populaire toneelstukken, zoals Joden (1904) en Boeren (1906). Na de Russische Revolutie verliet hij de Sovjet-Unie, ging naar Sofia en vestigde zich uiteindelijk te Praag. Daar schreef hij in 1926 zijn bekendste werk, Het beest uit de afgrond, over het morele verval van de Witten in het Zuiden van Rusland tijdens de Russische Burgeroorlog. De emigranten beschouwden zijn boek als laster. Literatuur en bronnen E. Waegemans: Russische letterkunde Utrecht, 1986. (Opnieuw herziene en geactualiseerde editie: Amsterdam, Antwerpen, 2003), ISBN 90-5330-355-3 A. Bachrach e.a.: Encyclopedie van de wereldliteratuur. Bussum, 1980-1984, ISBN 90-228-4330-0 Externe links (ru) Biografie van Tsjirikov (ru) Profiel en werken
Jewgienij Czirikow

Jewgienij Nikołajewicz Czirikow, ros. Евгений Николаевич Чириков (ur. 5 sierpnia 1864 w Kazaniu, zm. 18 stycznia 1932 w Pradze) – rosyjski prozaik i dramatopisarz. Od roku 1920 na emigracji w Sofii, następnie w Pradze, zdeklarowany przeciwnik bolszewizmu, czemu dał wyraz m.in. w powieściach: Opustoszennaja dusza ("Ruskaja mysl" 1922 tom 1-2), w której nakreślił psychologiczny wizerunek bolszewika, i Zwier 'iz biezdny (Praga 1926), o upadku moralnym żołnierzy w Armii Czerwonej i Armii Ochotniczej. Oprócz opowiadań i opowieści społeczno-obyczajowych, odtwarzających życie rosyjskiej prowincji, Czirikow wydał powieści autobiograficzne: Żyzń Tarchanowa (tom 1-4 Berlin 1911–1925), w której dominującą rolę pełni wątek miłosny, i Otczij dom (tom 1-5 Belgrad 1929–1931), ponadto tworzył sztuki teatralne, m.in. Żydzi i Iwan Mironowicz (obie 1904). Linki zewnętrzne Dzieła Jewgienija Czirikowa w bibliotece Polona
Jevgenij Tjirikov

Jevgenij Nikolajevitj Tjirikov (ryska: Евгений Николаевич Чириков), född 5 augusti (gamla stilen: 24 juli) 1864 i Kazan, död 18 januari 1932 i Prag, var en rysk författare. Tjirikov gjorde sig redan 1893 känd i ryska tidskrifter som skildrare av livet på landsbygden och i universitetsstäder. Han har en skarp iakttagelseförmåga i förening med fin ironi. Han var även verksam som dramatiker. Han tillhörde Maksim Gorkijs grupp och publicerade en del av sina arbeten i dennes "Znanie"-förlag. På svenska finns av Tjirikov "Humoresker" (översatt av Ottar Stahre, pseudonym för John Annell, 1906), skådespelet "Hebréerna" (översatt av Erik Nordenström) och romanen "Ungdom" (av Helmer Wanberg 1916) samt berättelsen "Savelij" (av Rafael Lindqvist i "Det unga Ryssland" II, 1903). Källor Tjirikov, Jevgenij Nikolajevitj i Nordisk familjebok (andra upplagan, 1919)
Сад Даниила Гранина

Сад Даниила Гранина — сад, расположенный между Соляным переулком, Гангутской и Гагаринской улицами Санкт-Петербурга. История Сад между Гагаринской улицей и Соляным переулком долгое время был безымянным. 21 декабря 2017 года Президент России подписал Указ «Об увековечении памяти Д. А. Гранина и праздновании 100-летия со дня его рождения». Согласно данному Указу, правительству Санкт-Петербурга рекомендовано: присвоить имя Даниила Гранина скверу в Санкт-Петербурге и создать культурно-просветительский центр Гранина в одной из библиотек Санкт-Петербурга. Решением Топонимической комиссии от 25 апреля 2018 года и постановлением Правительства Санкт-Петербурга от 6 июня 2018 года было решено присвоить саду, расположенному между Соляным переулком, Гангутской и Гагаринской улицами, имя Даниила Гранина, а 5 мая 2019 года стараниями местных активистов на изгороди появилась табличка с именем писателя. Ссылки На карте Петербурга появился сад Даниила Гранина
Northwestern Management Institute

Leningrad Communist University or LKU (Russian: ЛКУ) was a Soviet teaching establishment designed to create cadres for Party and government work. Created in 1918 as the Zinoviev Worker-Peasant University (Russian: Рабоче-Крестьянский Университет имени Зиновьева), it was renamed in 1921 the Zinoviev Communist University (Russian: Коммунистический Университет имени Зиновьева) and in 1929 the All-Union Stalin Communist University (Russian: Всесоюзный коммунистический университет имени Сталина). It was the first educational establishment in Russia to teach criminal investigation. In 1932 it became the Stalin National High Communist Agricultural University, "the Party smithy of cadres for the socialist village." During the 1933-34 academic year, about 1,200 students were being trained to serve as kolkhoz chairmen and MTS directors. In 1944 it was reorganized as part of the Leningrad Higher Party School. References Bibliography Igal Halfin, Stalinist Confessions: Messianism and Terror at the Leningrad Communist University, University of Pittsburgh Press, 2009: ISBN 0-8229-6016-8 I.V. Znamenskaya and M.A. Rumyantsev, "Kommunisticheskii universitet imeni Zinov'eva (Leningrad)," Istoki 1 (1989): 335-338. See also List of modern universities in Europe (1801–1945)