NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ravansaari

L'île Ravansaari (en russe : Малый Высоцкий, Maly Vyssotski) est une île de Finlande située au Nord-Ouest de la Russie. Géographie Elle est située en baie de Vyborg près de Vyssotsk, à 12 km au Sud-Ouest de Vyborg et s'étend sur 2,1 km de longueur et 570 m de largeur. Histoire Elle fait partie du territoire finlandais de 1918 à 1940 et est alors habitée par un millier d'habitants travaillant pour le commerce du bois. L'Union soviétique l'annexe en 1940 lors de la Seconde Guerre mondiale et devient une partie de la République socialiste soviétique carélo-finnoise. Les troupes finlandaises la reprennent en 1941 mais elle retombe aux mains de l'Armée rouge en juin 1944. Elle est alors renommée en Maly Vyssotski. La Finlande a signé en 1963 un traité qui lui permet de louer à la Russie l'île et le canal de Saimaa voisin. En raison de son isolement et de sa double appartenance, les radioamateurs en ont fait une identité propre. C'est aussi dû au fait qu'Alexandre Popov y a fait ses premières expériences de radio. Des DX-peditions y sont organisées depuis 1988. Dans le cadre d'un nouveau traité de bail en 2010 entre les gouvernements finlandais et russe, l'île est de nouveau gérée par la Russie. Le traité est entré en vigueur le 17 février 2012 et l'île a ainsi été retirée de la liste des DXCC. Bibliographie G. Gilbo, Sprawotschnik po istorii geografitscheskich naswani na pobereschje SSSR. Ministerstwo oborony Soiusa SSR, Glaw. upr. nawigazii i okeanografii, 1985, p. 201 (en Russe). Notes et références Liens externes Vue satellite Portail de la Russie Portail des îles Portail de la mer Baltique Portail de la Finlande
Malyj Vysockij

Malyj Vysockij (in russo Малый Высоцкий?; in finlandese Ravansaari) è un'isola russa situata nella baia di Vyborg, nella parte nord-est del golfo di Finlandia, nelle acque del mar Baltico. L'isola si trova nell'oblast' di Leningrado (Circondario federale nordoccidentale) ed è stata affittata alla Finlandia dal 1963 al 2012. Geografia Malyj Vysockij si trova a nord dell'isola di Vysockij (остров Высоцкий) e della città di Vysock, e 12 km a sud-ovest di Vyborg. Sul lato sud-orientale dell'isola corre lo stretto di Trongsund (пролив Тронгзунд), la principale delle tre vie marittime che portano a Vyborg. La larghezza minima dello stretto è di circa 180 metri. A ovest si trovano le isole Naparnik (остров Напарник), Peredovik (остров Передовик) e Krepyš (остров Крепыш). Storia Nel periodo dal 1918 al 1940 l'isola apparteneva alla Finlandia. L'isola era abitata da quasi un migliaio di finlandesi, impiegati principalmente nell'industria del legno. Il 12 marzo 1940, secondo i risultati del Trattato di Mosca, l'isola, insieme ai territori ad essa adiacenti, divenne parte del RSS Carelo-finlandese. Dal 1941, durante la guerra di continuazione fu in mano alle truppe finlandesi. Nel giugno del 1944, l'isola fu occupata dall'Armata Rossa e, in seguito all'armistizio firmato dalla Finlandia, passò all'Unione Sovietica. Il Trattato di pace di Parigi del 1947 infine assicurò i diritti dell'URSS sull'isola. Nel 1963, tra l'Unione Sovietica e la Finlandia, fu ratificato fino al 2013 un accordo di locazione per il canale Saimaa che comprendeva anche l'isola di Malyj Vysockyij, utilizzata dalla Finlandia per il trasbordo e lo stoccaggio di merci. Un nuovo accordo russo-finlandese, sottoscritto il 27 maggio 2010, ha rinnovato per altri 50 anni il trattato sulla locazione del canale di Saimaa. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Malyj Vysockij
Małyj Wysockij

Małyj Wysockij (ros. Малый Высоцкий, fiń. Ravansaari) – rosyjska wyspa w Zatoce Fińskiej przy brzegu Przesmyku Karelskiego, w sąsiedztwie miasta Wysock. Do roku 1940 należała do Finlandii, po wojnie zimowej (1939–1940) została zaanektowana przez ZSRR. Podczas wojny kontynuacyjnej (1941–1944) została odzyskana przez Finlandię, a po jej zakończeniu, od 1944 – znalazła się w granicach ZSRR, a obecnie Rosji. W wyniku porozumienia między ZSRR a Finlandią, Małyj Wysockij w roku 1963 na 50 lat został wydzierżawiony Finlandii. Porozumienie objęło zarówno wyspę, jak i przebiegający w pobliżu Kanał Saimaański łączący Zatokę Fińską z fińskim jeziorem Saimaa i systemem okolicznych jezior. Wyspa miała być wykorzystywana do składowania i przeładowywania towarów transportowanych kanałem. Bibliografia Marek Sobczyński: Atlas przemian politycznych XX wieku. Zeszyt 1 (Europa Północna). Katedra Geografii Politycznej i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Łódzkiego, 1996. Федеральный правовой портал „Юридическая Россия”: Договор между Союзом Советских Социалистических Республик и Финляндской Республикой о передаче в аренду Финляндской Республике Советской части Сайменского канала и острова Малый Высоцкий (Umowa między ZSRR a Finlandią w sprawie przekazania w dzierżawę Wyspy Małyj Wysockij i Kanału Saimaańskiego). law.edu.ru. [dostęp 2018-05-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)]. (ros.).
Illa d'Alger (Rússia)

Alger (en rus: Остров Алджер; Ostrov Aldzher) és una illa deshabitada que es troba a la Terra de Francesc Josep, Rússia. Geografia Té una longitud màxima de 10 i una amplada màxima de 4,7 km i una superfície de 45 km². Part de l'illa està recoberta de gel, tot i que hi ha àmplies zones no ho estan a les costes nord i sud-oest. El seu punt més alt és a 429 msnm. Al sud hi ha illa MacKlintok, de la qual es troba separada per un estret de 2 km d'amplada. Història L'illa va ser descoberta el 1899 per Walter Wellman a bord del Capella. Li va posar el nom del Secretari de Guerra dels Estats Units, Russell A. Alger, que havia donat 250 dòlars a l'expedició de Wellman. El lloc d'hivernada de la fallida expedició nord-americana Baldwin-Ziegler del 1901 es trobava a l'illa d'Alger. Referències
Alger-Insel

Die Alger-Insel (russisch Алджер, Aldscher) ist eine unbewohnte Insel im Süden des Archipels Franz-Josef-Land im Arktischen Ozean. Sie liegt nördlich der McClintock-Insel am südöstlichen Ausgang des Markham-Sunds und am nördlichen Ende des Aberdare-Kanals. Südwestlich ist ihr die Matilda-Insel vorgelagert. Mit einer Fläche von 45 km² gehört sie zu den kleineren Inseln des Archipels. Die Mitte und der Nordwestteil der Insel sind vergletschert, während sich im flachen Südostteil eine sandig-lehmige Ebene erstreckt. Im äußersten Südosten der Insel befinden sich die Reste von Camp Ziegler, dem ehemaligen Basislager der Baldwin-Ziegler-Polarexpedition, die heute eine Touristenattraktion darstellen. Geschichte Die Entdeckung der Insel wird der Wellman-Expedition von 1898 bis 1899 zugeschrieben. Walter Wellman gab der Insel auch ihren Namen, wahrscheinlich nach Russell Alexander Alger, dem amtierenden US-amerikanischen Kriegsminister, vielleicht auch nach dem Schriftsteller Horatio Alger. Bekannt ist die Alger-Insel besonders aufgrund der Rolle, die sie während der zwei Nordpolexpeditionen spielte, die der US-amerikanische Unternehmer William Ziegler (1843–1905) im ersten Jahrzehnt des 20. Jahrhunderts finanzierte. Evelyn Baldwin, der Leiter der Baldwin-Ziegler-Expedition, errichtete 1901 im Südosten der Insel sein Basislager Camp Ziegler, nachdem der Versuch, mit seinem Schiff America weiter nach Norden vorzudringen, gescheitert war. Ein zweites Lager wurde an der Westspitze der Alger-Insel, direkt gegenüber der Matilda-Insel, angelegt. Obwohl die Baldwin-Ziegler-Expedition die am besten ausgerüstete Polarexpedition ihrer Zeit war, scheiterte sie, ohne auch nur den Versuch unternommen zu haben, ihr eigentliches Ziel zu erreichen – den geografischen Nordpol. Die zweite von Ziegler finanzierte Expedition, die von 1903 bis 1905 unter Leitung von Anthony Fiala unternommen wurde, konnte den Pol ebenfalls nicht erobern. Ein Teil der Mannschaft nutzte zeitweise noch einmal das von Baldwin errichtete Camp Ziegler. Einzelnachweise Weblinks Topografische Karte, 1:200.000
Alger Island, Russia

Alger Island (Russian: Остров Алджер; Ostrov Aldzher) is an island in Franz Josef Land, Russia. Lat 80° 22′ N, long 56° 03′ E. Geography The length of Alger Island is 10 km (6.2 mi) and its maximum width 4.7 km (2.9 mi). Its highest point is the 429 m (1,407 ft) high summit of the Kupol Vostok Pervyy (Купол Восток Первый) ice dome that covers part of the island. There are wide unglaciated areas on the northern and the southwestern shores. Alger Island is located north of McClintock Island, separated from it by a 2 km (1.2 mi) narrow sound. Off Alger Island's southwestern shores lies Ostrov Matil'dy (Остров Матильды), a very small, barely 1 km (0.62 mi) long, island. History The island was discovered in 1899 by Walter Wellman on board the Capella. He named it after U.S. Secretary of War Russell A. Alger who had donated $250 to Wellman's expedition. The wintering site of the 1901 failed American Baldwin-Ziegler North Pole Expedition was on Alger Island. See also List of islands of Russia List of glaciers in Russia References External links UNEP - Islands Archived 2013-11-25 at the Wayback Machine Names in Russian: ru:Список островов России
Île Alger

L'île Alger (en russe : Остров Алджер, Ostrov Aldjer) est une petite île de la terre François-Joseph, en Russie. Géographie D'une superficie d'environ 45 km2, son point culminant est à 429 m d'altitude. À l'extrémité sud-ouest de l'île, le mont Richthofen (404 m) élève sa silhouette caractéristique en mesa. L'île est très peu glacée à l'exception d'une petite calotte à son extrémité nord. Son cap sud, le cap Pologui, est situé à 2 km de l'île McClintock. À 1,2 km de la côte sud-ouest de l'île, se trouve un îlot de moins d'1 km de long, l'île Mathilda (Остров Матильды). Histoire L'île est découverte par Walter Wellman en 1899, qui la nomme en l'honneur selon les sources du secrétaire américain à la guerre et sénateur du Michigan Russell Alexander Alger (1836-1907) ou de l'écrivain américain Horatio Alger (1832-1899). Le cap Pologui au sud de l'île fut le site d'hivernage (camp Ziegler) de l'expédition Baldwin-Ziegler en 1901-1902. Le 6 mars 1905, Russell Williams Porter et le marin George Duncan Butland de l'expédition Fiala-Ziegler y trouvent refuge. À leur surprise, ils y rencontrent deux autres hommes de l'expédition, réfugiés eux aussi. Anthony Fiala utilise le site en mai 1906. L'île est encore visitée en 1930 par Gunnar Horn. Notes et références Voir aussi Bibliographie Andreas Umbreit, Bradt Travel Guide Spitsbergen: Svalbard, Franz Josef Land (2005) Liens externes (en) Île Alger sur franz-josef-land.info (ru) Cartographie (1 : 200 000) : U-40_XXXI, XXXII, XXXIII (1971) Portail de l'oblast d'Arkhangelsk Portail des îles
Isola di Alger

L'isola di Alger (in russo: Остров Алджер, ostrov Aldžer) è un'isola russa nel Mar Glaciale Artico che fa parte dell'arcipelago della Terra di Francesco Giuseppe. Geografia Isola di Alger si trova nella parte sud della Terra di Francesco Giuseppe; ha una forma rettangolare con una lunghezza massima di circa 10 km e una larghezza di circa 4,7 km; la superficie è di circa 47 km²; la sua altezza massima è di 429 m s.l.m. Si affaccia a nord sullo stretto di Markham. Il territorio è prevalentemente montuoso nella parte settentrionale, con ghiacciai (Monte Richthofen, 404 m) e due torrenti ghiacciati. Nel sud-est dell'isola, la fascia costiera è separata dai monti da un bassopiano argilloso. Uno stretto di 2 km di larghezza divide Alger dall'isola di McClintock; al largo della costa sud-ovest c'è la piccola isola di Matilda. Storia L'isola è stata così chiamata, nel 1901, dalla spedizione Baldwin-Ziegler in onore dello scrittore statunitense Horatio Alger, autore di oltre 130 dime novels. Isole adiacenti Isola di Matilda (Остров Матильды, ostrov Matil'dу), a sud-ovest. Isola di McClintock (Остров Остров Мак-Клинтока, ostrov Mak-Klintoka) 2 km a sud. Voci correlate Lista delle isole della Terra di Francesco Giuseppe Collegamenti esterni Alger Island, su franz-josef-land.info. URL consultato il 27 novembre 2011 (archiviato dall'url originale il 1º maggio 2012). Mappe nautiche russe U-40-XXXI,XXXII,XXXIII
Алджер (остров)

Алджер — необитаемый остров архипелага Земля Франца-Иосифа, Приморский район Архангельской области России. Высшая точка — 429 метров, расположена на юго-западе. На северо-западе находится гора Рихтгофена (404 м). На северо-востоке острова расположена ещё одна вершина, её высота 361 м. Ото льда свободна лишь юго-восточная часть острова, почвы там песчаные. Протекают несколько небольших ручьёв. Назван в честь американского писателя Горацио Элджера. Купола и ледники Около половины площади острова (северо-западная часть) покрыты двумя ледниками. Озёра Единственное озеро острова расположено у подножия ледника, почти в центре острова. Прилегающая акватория Остров омывается Баренцевым морем. Проливы пролив Сидорова — с запада отделяет Алджер от острова Брайса. Мысы Алджера мыс Пологий — крайняя южная точка острова, ближайший к нему остров — остров Мак-Клинтока. Ближайшие острова Мелкие остров Матильды Крупные остров Брайса остров Брейди остров Мак-Клинтока остров Нюкомба Источники Лист карты U-40-XXXI,XXXII,XXXIII остров Мак-Клинтока. Масштаб: 1 : 200 000. Издание 1971 г. Фотографии Алджер . Архивировано из оригинала 12 октября 2016 года. — www.panoramio.com Алджер . Архивировано из оригинала 12 октября 2016 года. — www.panoramio.com
Алджер (острів)

Алджер (рос. Алджер) — безлюдний острів на півдні архіпелагу Земля Франца-Йосифа у Північному Льодовитому океані. Географія Довжина острова Алджер — 10 км, а максимальна ширина 4,7 км. Найвища точка — 429 метрів над рівнем моря, вершина купола Восток Перший (рос. Купол Восток Первый), крижаного купола, що покриває частину острова. На північному та південно-західному узбережжях є широкі ділянки, не покриті льодовиком. Розташований на північ від острова Мак-Клінтока на південно-східному виході з протоки Маркем та на північному кінці каналу Абердер. З південного заходу перед ним знаходиться невеликий (до 1 км завдовжки) острів Матильда. Маючи площу 45 км², Алджер — один з менших островів архіпелагу. Середня та північно-західна частини острова заледенілі, тоді як над рівнинною південно-східною частиною простягається супіщаний район. На крайньому південному сході острова є залишки табору Циглер, колишнього базового табору полярної експедиції Болдуїна-Циглера, який зараз є туристичною пам'яткою. Історія Відкриття острова приписується експедиції Велмана з 1898 по 1899 рік. Волтер Веллман також дав острову його назву, можливо на честь Рассела Александра Алджера, чинного на той час військового міністра США або, ймовірно, на честь письменника Гораціо Алджера. Острів Алджер найбільш відомий за роль, яку він зіграв під час двох експедицій на Північний полюс, які профінансував американський підприємець Вільям Циглер (1843—1905) у першому десятилітті 20 століття. Івлін Болдуїн, керівник експедиції Болдуїна-Циглера, створив свій базовий табір Циглер на південному сході острова в 1901 році після того, як спроба просунутися на північ на кораблі «Америка» зазнала невдачі. Другий табір був встановлений на західній околиці острова, прямо навпроти острова Матильда. Хоча експедиція Болдуїна-Циглера була найкраще оснащеною полярною експедицією свого часу, вона зазнала невдачі, навіть не спробувавши досягти своєї фактичної мети — географічного Північного полюса. Друга експедиція, фінансована Циглером, яка проводилася з 1904 по 1906 рік під керівництвом Ентоні Фіали (1869—1950), також не могла досягти полюса. Частина команди деякий час використовувала табір Циглер, створений Болдуїном. Примітки Вебпосилання Топографічна карта [Архівовано 27 листопада 2020 у Wayback Machine.], 1: 200 000
Segeža

Segeža (rusky Сегежа, karelsky Segeža) je město v Karelské republice v Ruské federaci. Při sčítání lidu v roce 2010 měla bezmála třicet tisíc obyvatel. Poloha Segeža leží u ústí řeky Segežy do jezera Vygozera. Od Petrozavodsku, hlavního města Karelské republiky, je Segeža vzdálena přibližně 270 kilometrů na sever. Doprava Přes jezero vede trasa Bělomořsko-baltského kanálu a v Segeže je přístav. Od roku zde vede Murmanská železniční magistrála, po které je Segeža vzdálena od Petrohradu přibližně 670 kilometrů a od Murmansku přibližně 780 kilometrů. Dějiny Osídlení na místě dnešní Segežy je doloženo už od šestnáctého století, ale sama Segeža vznikla až v souvislosti se stavbou Murmanské železniční magistrály v roce 1914. Od roku 1943 je Segeža městem. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Segescha na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Segeža na Wikimedia Commons
Segescha

Segescha (russisch Сегежа, karelisch Segeža) ist eine Stadt in der Republik Karelien (Russland) mit 29.631 Einwohnern (Stand 14. Oktober 2010). Geografie Die Stadt liegt etwa 270 km nördlich der Republikhauptstadt Petrosawodsk an der Mündung des gleichnamigen Flusses Segescha in den See Wygosero, welcher vom in das Weiße Meer mündenden Wyg durchflossen wird. Segescha besitzt einen Hafen am Wygosero, durch den auch der Weißmeer-Ostsee-Kanal führt und für dessen Bau der See zusätzlich angestaut wurde. Segescha ist Verwaltungszentrum des gleichnamigen Rajons. Die Stadt liegt an der 1917 eröffneten Murmanbahn, einer heute zur Oktoberbahn der RZD gehörenden Eisenbahnstrecke von Sankt Petersburg nach Murmansk (Streckenkilometer 671). Zehn Kilometer westlich der Stadt verläuft die Fernstraße M18 Sankt Petersburg–Seweromorsk. Geschichte Eine Siedlung an Stelle der heutigen Stadt ist seit dem 16. Jahrhundert bekannt. Der Ort selbst entstand mit dem Baubeginn der Murmanbahn 1914, benannt nach dem Fluss. In den 1930er Jahren, nach Fertigstellung des Weißmeer-Ostsee-Kanals, entstand eine Papierfabrik. 1943 wurde das Stadtrecht verliehen. In der Stadt bestand das Kriegsgefangenenlager 212 für deutsche Kriegsgefangene des Zweiten Weltkriegs. In der Umgebung der Stadt befindet sich das gleichnamige russische Straflager. Prominenter Häftling war bis zu seiner vorzeitigen Entlassung im Dezember 2013 der Unternehmer und Regierungskritiker Michail Chodorkowski. Bevölkerungsentwicklung Anmerkung: Volkszählungsdaten Kultur und Sehenswürdigkeiten Segescha besitzt ein kleines Heimatmuseum. Wirtschaft Stadtbildendes Unternehmen ist das Segeschaer Zellulose- und Papierkombinat. Daneben gibt es Holzverarbeitung und Bauwirtschaft. Söhne und Töchter der Stadt Gennadi Schpalikow (1937–1974), Filmregisseur und Dichter Alexander Sidjakin (* 1977), Politiker (Einiges Russland), Dumaabgeordneter Weblinks Inoffizielles Stadtportal (russisch) Website der Rajonverwaltung (russisch) Segescha auf mojgorod.ru (russisch) Einzelnachweise
Seguezha

Seguezha (ruso: Сеге́жа; carelio: Segeža) es una ciudad de la república rusa de Carelia, capital del raión homónimo en el centro-este de la república. En 2019, la localidad tenía una población de 26 241 habitantes.​ La localidad tiene su origen en 1694 cuando, tras la sublevación del monasterio de Solovetsky, se fundó en esta zona un monasterio, en torno al cual se crearon pequeñas comunidades rurales que acabaron formando en el siglo XIX un vólost con el nombre de "Vygozerski". La actual localidad se fundó en 1914 al agruparse las aldeas en un poblado ferroviario del ferrocarril de Murman. En la década de 1930 se desarrolló como un centro industrial en torno al canal Mar Blanco-Báltico y recibió el estatus de ciudad en 1943.​​​ Se ubica en la orilla noroccidental del lago Vygózero, unos 200 km al norte de la capital republicana Petrozavodsk sobre la carretera E105 que lleva a Múrmansk.​ Referencias
Segeža (Carelia)

Segeža (in russo Сегежа?, in finlandese Sekee o Sekehe, in careliano Segeža) è una città della Russia nella Repubblica di Carelia, che ospita una popolazione di circa 30.000 abitanti. La città è situata sulle rive del Lago Vygozero a circa 260 km a nord di Petrozavodsk. Fondata nel 1914 lungo la linea ferroviaria che porta a Murmansk, ha ottenuto lo status di città nel 1941 ed è capoluogo del Segežskij rajon. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Segeža Collegamenti esterni Sito ufficiale, su segezha.onego.ru. Sito ufficiale, su segezha.info.
Segezja (stad)

Segezja (Russisch: Сегежа, Fins: Sekee) is een stad in de Russische autonome republiek Karelië. De stad ligt 267 km ten noorden van Petrozavodsk, aan de westelijke oever van het Vygozeromeer en aan de rivier de Segezja. Segezja werd gesticht in 1914 na de aanleg van de spoorlijn tussen Sint-Petersburg en Moermansk, en heeft de stadsstatus sinds 1943. In de stad staat een zeer grote pulp en papierfabriek, die de belangrijkste werkgever is. De fabriek maakt vooral papieren zakken en levert verder hout voor de bouw. Bij de overname door het Russische bedrijf Sistema in 2014 werkten er zo'n 2000 mensen bij de fabriek.
Siegieża

Siegieża (ros. Сегежа, fiń. Sekee) – miasto w północno-zachodniej Rosji (Republika Karelia), stolica i największe miasto rejonu siegieżskiego. Położone na rzece Siegieża i zachodnim brzegu jeziora Wygoziero. Ludność W Siegieży zamieszkuje 32 074 osób (2010), głównie Rosjan. Liczba mieszkańców miasta w ciągu ostatnich kilkunastu lat szybko spada. Spowodowane jest to kryzysem gospodarczym i emigracją mieszkańców w poszukiwaniu pracy do większych ośrodków miejskich, głównie Petersburga. Przez ostatnie 17 lat populacja miasta zmniejszyła się o 1/7. Zmiany liczby mieszkańców miasta: Siegieża jest jedynym ośrodkiem na terenie rejonu siegieżskiego posiadającym prawa miejskie. Oprócz tego na obszarze tym leży nie posiadające statusu miasta duże osiedle typu miejskiego – Nadwojcy. Historia Siegieża została założona w 1914 r., jako stacja kolejowa na linii Petersburg – Murmańsk. Nazwa miasta została wzięta od nazwy pobliskiej rzeki Siegieży, która z kolei pochodzi od karelskiego słowa sees - jasny, czysty. Rozwój osady nastąpił po 1939 r., kiedy to rozpoczęto budowę kombinatu celulozowo-papierniczego. Prawa miejskie od 1943. Gospodarka Po rozpadzie Związku Radzieckiego gospodarka miasta znalazła się w stanie kryzysu. Podstawą gospodarki miasta jest przemysł drzewny i celulozowo-papierniczy. W Siegieży znajdują się także zakłady produkujące wyroby żelbetowe oraz mięsne, przetwarzające hodowany w rejonie drób. W miejscowości zlokalizowane są również inne niewielkie zakłady przemysłu spożywczego, zatrudniające zwykle po kilka-kilkanaście osób i produkujące na potrzeby lokalnego rynku. Istotne znaczenie w gospodarce miasta odgrywają szeroko rozumiane usługi Transport Miasto jest portem śródlądowym, położonym na Kanale Białomorsko-Bałtyckim, posiada także lotnisko. Przez Siegieżę przebiega kolej murmańska, prowadząca na północ do Murmańska, a na południe do Petersburga. Znajduje tu się na niej stacja kolejowa Siegieża. Zobacz też Karelia rejon siegieżski Linki zewnętrzne Zdjęcia z Siegieży