NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Puerta de Brandeburgo (Kaliningrado)

La Puerta de Brandeburgo​ (en ruso: Бранденбургские ворота antes en alemán: Brandenburger Tor)​​ es una de los siete puertas supervivientes de la ciudad de Kaliningrado,​ la antigua ciudad alemana de Königsberg. La puerta se encuentra en la calle Bagration y es la única puerta de Kaliningrado todavía en uso para su fin previsto. Devuelvan Königsberg a los alemanes rusos conchesumadres. La Puerta de Brandemburgo fue construida en la parte suroccidental de Königsberg en 1657, con el fortalecimiento de las murallas de la ciudad, en la intersección con la carretera que conduce al castillo de Brandemburgo (ahora el pueblo de Ushakovo). Debido a la falta de fondos se erigió una simple puerta de madera. Algunos siglos más tarde la puerta fue derribada y sustituida por una estructura de ladrillo por orden del rey Federico II de Prusia. Durante los trabajos de restauración en 1843 la puerta fue alterada y decorada con frontones puntiagudos decorativos, piedra arenisca de color cruciforme, hojas estilizadas en la parte superior, escudos y medallones de manera significativa. Posee esculturas del Mariscal de Campo Hermann von Boyen (1771-1848), un ministro de la Guerra y reformador del ejército prusiano, y el teniente general Ernst von Aster (1778-1855), jefe del cuerpo de ingenieros, y uno de los iniciadores de la segunda el fortalecimiento de las murallas de la ciudad. La Puerta de Brandeburgo es la única puerta de las todavía existentes de Kaliningrado que realiza su función de transporte original. La estructura ha sido restaurada y está protegida por el estado ruso como un monumento arquitectónico. Véase también Historia de Rusia Cultura de Rusia Referencias
Porte de Brandebourg (Kaliningrad)

La porte de Brandebourg (en russe : Бранденбургские ворота, Brandenburgskie vorota ; en allemand : Brandenburger Tor) est un monument historique situé à Kaliningrad, l'ancienne Königsberg, en Russie. Elle se trouve en bordure sud-ouest du centre-ville, près de la gare de Kaliningrad-Passajirski. Contrairement à la porte de Brandebourg à Berlin, elle tire son nom du lieu voisin de Brandenburg avec son château sur la lagune de la Vistule, aujourd'hui appelé Ouchakovo. Histoire La porte faisait partie des nouvelles fortifications de Königsberg dont la construction commença en 1843 sous le règne du roi Frédéric-Guillaume IV. La façade de la porte a été realisee à partir de 1860 dans le style néogothique (Tudor) d'apres un plan de l'architecte Friedrich August Stüler. Les deux hauts pignons présentent des reliefs du généraux Hermann von Boyen et Ernst Ludwig von Aster. Le bâtiment a fait l'objet d'intenses combats lors de la bataille de Königsberg en avril 1945. Il a été placé sous la protection des monuments en 1960. Voir aussi Fortifications de Königsberg Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de l'oblast de Kaliningrad Portail du royaume de Prusse
Brandenburgse poort (Kaliningrad)

De Brandenburger Tor (Russisch: Бранденбургские ворота, Brandenburgskie vorota; Nederlands: Brandenburgse Poort) in Kaliningrad, het voormalige Koningsbergen, is een van de voormalige zes stadspoorten die in de 19de eeuw gebouwd werden. De poort is in neogotische stijl gebouwd.
Brama Brandenburska w Królewcu

Brama Brandenburska (niem. Brandenburger Tor; ros. Бранденбургские ворота, trl. Brandenburgskie worota) – historyczna brama miejska, znajdująca się w Królewcu. Historia W 1657 roku zbudowano bramę miejską w południowo-zachodniej części muru królewieckiej twierdzy, gdzie ówcześnie rozpoczynała się droga do zamku w Pokarminie (niem. Brandenburg). Pod koniec XVIII wieku na polecenie pruskiego króla Fryderyka Wilhelma II brama została rozebrana i zastąpiona nową budowlą, wykonaną z masywnych cegieł palonych. Nowa Brama Brandenburska miała dwa przejścia i zapewniała miastu dobrą ochronę przed atakami z południowego zachodu – z kierunku, w którym biegnie dziś ulica Suworowa. W 1843 roku brama została częściowo przebudowana oraz ozdobiona trójkątnymi szczytami, wysokimi reliefami i stylowymi kamiennymi kwiatami. Przypisy
Бранденбургские ворота (Калининград)

Бранденбу́ргские воро́та (нем. Brandenburger Tor) — одни из восьми сохранившихся городских ворот Калининграда. Расположены у окончания улицы Багратиона, переходящей далее в улицу Суворова (бывшая Берлинская), на границе исторического городского района Хаберберг. Бранденбургские ворота — единственные городские ворота Калининграда, до сих пор использующиеся по прямому назначению. История Бранденбургские ворота были выстроены в Кёнигсберге в 1657 году на юго-западном участке Первого вального укрепления при пересечении его с дорогой, ведущей к замку Бранденбург (ныне пос. Ушаково). Из-за отсутствия денежных средств и соответствующего проекта строители ограничились возведением деревянных ворот, поставленных под крышу и упирающихся в земляной вал. Для надёжного прикрытия впереди вырыли ров и заполнили водой. Через сто лет по распоряжению прусского короля Фридриха II обветшалое строение было сломано, и на его месте сооружена массивная кирпичная постройка с двумя просторными проездами, имеющими стрельчатое завершение. Новые прочные ворота полностью перекрыли дорогу на юг (ныне улица Суворова) и служили надежной защитой города. Толстые стены хорошо укрывали небольшой гарнизон караульных, которые размещались во внутренних казематах. Здесь также имелись служебные, подсобные, складские помещения и подъемники. Во время реставрационных работ 1843 года ворота были значительно перестроены (почти что построены заново на том же месте) и украшены остроконечными декоративными фронтонами, крестообразными цветами из песчаника, стилизованными листьями на навершиях, гербами и медальонами. На воротах установлены скульптурные портреты фельдмаршала Бойена (1771—1848), военного министра, участника проведения реформ в прусской армии; справа — генерал-лейтенанта Эрнста фон Астера (1778—1855), шефа инженерного корпуса, одного из авторов Второго вального укрепления. Бранденбургские ворота — единственные из всех сохранившихся до наших дней кёнигсбергских ворот, выполняющие свою прежнюю транспортную функцию. Строение отреставрировано и охраняется государством как архитектурный памятник, украшающий улицу Багратиона в Калининграде. Архитектура Ворота имеют два проезда. Хотя все выстроенные в середине XIX века в Кёнигсберге ворота относились к стилю неоготики, в Бранденбургских воротах готические мотивы выражены особенно ярко. Выделяются стреловидные фронтоны, которые придают низкому в сущности зданию ощущение высоты. Ворота богато украшены декоративными элементами — например, горельефами и стилизованными каменными цветками. Литература В. Н. Строкин. Памятники ратного прошлого. Путеводитель по памятным местам Калининградской области. Калининград: Калининградское книжное издательство, 1995. Авенир Овсянов. В казематах королевского форта. Калининград: Янтарный сказ, 1999. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Бранденбургские ворота (Калининград)
Бранденбурзькі ворота (Калінінград)

Бранденбурзькі ворота (нім. Brandenburger Tor) — одні з семи збережених міських воріт Калінінграда. Розташовані у закінчення вулиці Багратіона, що переходить далі в вулицю Суворова (колишня Берлінська), на кордоні історичного міського району «Хаберберг». Бранденбурзькі ворота — єдині міські ворота Калінінграда, досі використовуються за прямим призначенням. Історія Бранденбурзькі ворота були збудовані в Кенігсберзі в 1657 році на південно-західній ділянці Першого вального зміцнення при перетині його з дорогою, що веде до замку Бранденбург (нині с. Ушакова). Через відсутність коштів і відповідного проекту улаштовувачі обмежилися зведенням дерев'яних воріт, поставлених під дах і упираються в земляний вал. Для надійного прикриття попереду вирили рів і заповнили водою. Через сто років за розпорядженням пруського короля Фрідріха II застарілу будову було зламано, і на його місці споруджена масивна цегляна споруда з двома просторими проїздами, мають стрілчасте завершення. Нові міцні ворота повністю перекрили дорогу на південь (нині вулиця Суворова) і служили надійним захистом міста. Товсті стіни добре переховували невеликий гарнізон каральних, які розміщувалися у внутрішніх казематах. Тут також були службові, підсобні, складські приміщення та підйомники. Під час реставраційних робіт 1843 року ворота були значно перебудовані (майже що побудовані заново на тому ж місці) і прикрашені загостреними декоративними фронтонами, хрестоподібними квітами з пісковику, стилізованими листям на наверхів'ях, гербами і медальйонами. На воротах встановлені скульптурні портрети фельдмаршала Боєна (1771–1848), військового міністра, учасника проведення реформ в прусської армії; праворуч — генерал-лейтенанта Ернста фон Астера (1778–1855), шефа інженерного корпусу, одного з авторів Другого вального зміцнення. Бранденбурзькі ворота — єдині з усіх збережених до наших днів воріт, виконують свою колишню транспортну функцію. Архітектура Ворота мають два проїзди. Хоча всі збудовані в середині XIX століття в Кенігсберзі ворота ставилися до стилю неоготики, в Бранденбурзьких воротах готичні мотиви виражені особливо яскраво. Виділяються стрілоподібні фронтони, які надають низькому по суті будинку відчуття висоти. Ворота багато прикрашені декоративними елементами — наприклад, горельєфами і стилізованими кам'яними квітками. Примітки Література В. Н. Строкин. Памятники ратного прошлого. Путеводитель по памятным местам Калининградской области. Калининград: Калининградское книжное издательство, 1995. Авенир Овсянов. В казематах королевского форта. Калининград: Янтарный сказ, 1999.
Маяковская ТЭС

Маяковская ТЭС — газотурбинная тепловая электростанция в городе Гусеве Калининградской области Российской Федерации. Введена в эксплуатацию в 2018 году и построена в соответствии с Распоряжением Правительства Российской Федерации от 20 октября 2015 г. Принадлежит ООО «Калининградская генерация», эксплуатацию и поставку электрической энергии и мощности осуществляет АО «Интер РАО — Электрогенерация», дочерняя компания Группы Интер РАО. История Калининградская область является субъектом-эксклавом Российской Федерации, полностью отделенным от остальной территории страны сухопутными границами иностранных государств и международными морскими водами. Энергосистема области при этом связана с Единой энергетической системой России через электрические сети энергосистем Эстонии, Латвии, Литвы и Республики Беларусь (энергокольцо БРЭЛЛ). В связи с ожидаемым выходом Литвы из энергокольца БРЭЛЛ и выделением Калининградской энергосистемы на изолированную от Единой энергетической системой России работу правительством России был инициирован комплекс мероприятий для обеспечения надёжной работы энергосистемы в этом сценарии. ГТУ-ТЭС в городе Гусеве в составе двух блоков единичной мощностью 72 — 88 МВт была включена в состав тепловых электростанций, подлежащих строительству на территории Калининградской области, распоряжением Правительства Российской Федерации от 20 октября 2015 г. № 2098-р. Описание Установленная мощность Маяковской ТЭС на начало 2021 года составляет 160,26 МВт. Отпуск тепловой энергии не предусмотрен. В качестве основного топлива используется магистральный природный газ, аварийное — дизельное топливо. Примечания Ссылки Маяковская ТЭС на сайте ООО «Калининградская генерация».
Zelenogradsk

Zelenogradsk (rusky Зеленоградск, polsky Zielenogradsk, litevsky Krantas), do roku 1946 Cranz (německy; rusky Кранц, polsky Koronowo), je lázeňské město v Kaliningradské oblasti, exklávě Ruské federace. Leží na břehu Baltského moře zhruba 30 kilometrů na sever od Kaliningradu u jižního konce Kurské kosy. Ve městě žije přibližně 17 tisíc obyvatel. Město je významné lázeňské středisko. Historie města Na území dnešního města byla ve středověku rybářská vesnice obyvaná kmenem Prusů. Odtud pochází i německé jméno města Cranz, což je zkrácenina z původního Cranzkuhren, které je odvozené ze pruského slova krantas – česky pobřeží. Po většinu své existence zůstala osada pouze malou pobřežní vesnicí. Zlom přišel až s 19. stoletím, kdy se z osady stala vyhledávané lázeňské centrum pro celé původní Pruské království. Mezi rekreanty se řadili i členové vládnoucí dynastie Hohenzollernů, a tak si vesnička vysloužila označení tzv. das königliche Bad (královské lázně). V roce 1908 navštívilo Cranz celkem 13 277 návštěvníků. V roce 1885 byla vesnice dokonce spojena s Königsbergem železnicí. Ačkoliv příliv turisttů výrazně vesnici rozvinul, nikdy se z tehdejšího Cranzu nestalo město (počet obyvatel nikdy nepřesáhl šest tisíc). Hlavním způsobem obživy i nadále zůstalo rybářství. Na konci druhé světové války byla většina místní německé populace evakuována do Německa před příchodem Rudé armády. Po válce oblast připadla SSSR, jméno bylo změněno na Zelenogradsk a do města se nastěhovali převážně Rusové. Původní lázeňský turismus se přesunul do nedalekého Svetlogorsku (původně německy Rauschen). V posledních letech se ale městečko opět vrací k původnímu účelu. Bohatí Rusové zde často kupují domy a v roce 2005 dokonce město navázalo spolupráci s německým lázeňským městem Kühlungsbornem. Zelenogradsk je přezdíván Městem koček, v souvislosti s úspěchem muzea Murarium, sídlícím ve staré vodárenské věži. Od roku 2010 začaly úřady využívat téma koček k propagaci města a kočky se staly neoficiálním symbolem Zelenogradsku; jsou jim věnovány sochy, pouliční kresby a umělecké předměty. V roce 2018 město zřídilo pozici „kočičího kuchaře“, který pečuje o početné kočky v městském parku, kde mají k dispozici i vytápěné domky. Aktivisté se pokusili umístit kočku i do oficiálního znaku města, ale iniciativa nebyla vyslyšena. Obyvatelstvo Vývoj obyvatelstva v průběhu doby Aktuální složení obyvatelstva Při sčítání lidu v roce 2010 bylo etnické složení v městě následující: Významné osobnosti města Curt Falkenheim (1893–1949), německý dětský lékař Mary Saran (1897–1976), německý publicista Abel Ehrlich (1915–2003), německý skladatel Volker Lechtenbrink (1944–2021), německý herec Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Zelenogradsk na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zelenogradsk na Wikimedia Commons
Zelenogradsk

Zelenogradsk (russisk: Зеленогра́дск, tr. Zelenográdsk), indtil 1946 kendt som Cranz (tysk: Cranz; polsk: Koronowo; litauisk: Krantas), er en by i Rusland. Byen ligger i Kaliningrad oblast, der er en russisk eksklave ved Østersøen mellem Polen og Litauen. Zelenogradsk ligger ved Østersøen på halvøen Samland, nær Den kuriske landtange, omkring 30 km nord for byen Kaliningrad. Zelenogradsk har 17.085(2025) indbyggere. Den blev nævnt første gang i 1252 . Byen er et populært sted for weekendture for indbyggerne i Kaliningrad. Historie Stedet hvor dagens Zelenogradsk ligger var oprindelig en preussisk fiskerlandsby, nær Kaup, en preussisk by på Østerskysten i vikingetiden. Området kom under Den tyske ordens kontrol og blev bosat af tyskere. Det tyske navn Cranz, oprindeligt Cranzkuhren, er afledet fra det gammelpreussiske ord krantas, der betyder "kysten". Området blev erobret af Sovjetunionen under 2. verdenskrig og efterfølgende annekteret som en del af Rusland. Den tyske befolkning flygtede eller blev udvist efter krigens slutning. Landsbyens navn blev ændret fra Cranz til Zelenogradsk (dansk: ~ Grøn by), og fik bystatus efter 1945. I byen findes mange klassiske bygninger, da byen ikke blev ødelagt under krigen. Turistindustrien blev ikke prioriteret under den kolde krig og Zelenogradsks ledende rolle blev overtaget af den nærliggende by Svetlogorsk. Dette har imidlertid ændret sig noget siden 1990. Zelenogorsk er blevet mere populær blandt russiske ferierende, og mange rige moskovitter ejer private huse i området. Galleri Referencer Ekstern henvisning Tourist service i Zelenogradsk Arkiveret 2. marts 2010 hos Wayback Machine Wiskiauten, ærkeologisk udgravning fra vikingetiden Arkiveret 28. februar 2008 hos Wayback Machine
Zelenogradsk

Zelenogradsk (rus. Зеленоградск) je odmarališni grad na Baltičkom moru, 30 km udaljen od Kalinjingrada, Rusija. Omiljeno je vikendaško odredište Kalinjingrađana. Kalinjingradska oblast, u kojoj se ovaj grad nalazi, je bila dijelom Istočne Pruske. Njemački naziv za ovaj grad je Cranz. Ime je došlo iz baltičkih jezika, od riječi Krantas, što u prijevodu znači "obala". Poznate osobe Abel Ehrlich (1915. – 2003.), skladatelj Volker Lechtenbrink (rođen 1944.), glumac Carl Steffeck (1818. – 1890.), slikar Beate Uhse-Rotermund (1919. – 2001.), pilot i poduzetnik Adolf Tortilowicz von Batocki-Friebe (1868. – 1944.), političar Gradovi prijatelji i sestrinski gradovi Zelenogradsk je grad prijatelj s gradovima: Poljska, Braniewo, Poljska, Łeba, Švedska, Borgholm. Galerija
Zelenogradszk

Zelenogradszk (oroszul: Зеленогра́дск, németül: Cranz) kisváros a Kalinyingrádi területen, a Balti-tenger partján, a Szambiai-félsziget közelében. Történelem Eredetileg régi porosz halászfalu volt a Balti-tenger partján. Később letelepedtek itt a németek, ekkor a város neve Cranzra változott. A 19. században Cranz néven kedvelt üdülőfalu lett, de a halászati ágazat még mindig erős maradt. Ekkor a Porosz Királysághoz tartozott. A második világháború alatt lerohanták a szovjet katonák, és a Szovjetunióhoz csatolták. Ekkor körülbelül 600 lakosa volt, de még mindig nem kapott városi rangot. Nem sokkal később a német lakosok kitelepültek. 1946-ban a település neve Zelenogradszk lett. Lakosság 2002-ben a lakossága 12509 fő volt, 2010-ben már 13026 fő. Turizmus A hidegháború idején a turizmust elhanyagolták, az utóbbi években azonban kedvelt orosz üdülőhely. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Zelenogradsk című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek
Zelenogradsk

Zelenogradsk (in russo Зеленоградск?; in tedesco Cranz; in lituano Krantas), è una città della Russia. Geografia fisica È il capoluogo e il centro principale del Zelenogradskij rajon, nell'Oblast' di Kaliningrad. Si trova sul mar Baltico a nord di Kaliningrad e poco distante dalla Penisola di Curlandia. Storia Nato come villaggio di pescatori, il sito passò sotto il controllo dei Cavalieri teutonici e poi per gran parte della propria storia fece parte della Prussia Orientale. Il nome tedesco "Cranz", originariamente "Cranzkuhren", deriva dall'antico prussiano "krantas", che significa "costa". Nel XIX secolo il villaggio si sviluppò come località balneare grazie anche alla costruzione di una linea ferroviaria che lo metteva in comunicazione con Königsberg. Malgrado l'aumento del turismo, che le fece guadagnare l'appellativo di "das königliche Bad" ("il bagno regale"), l'industria della pesca rimase molto radicata. Al termine della seconda guerra mondiale l'armata Rossa occupò Königsberg e i territori circostanti annettendoli all'Unione Sovietica. La popolazione tedesca fu espulsa e nel 1946 la città venne ribattezzata Zelenogradsk (letteralmente: "città verde"). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Zelenogradsk Collegamenti esterni (RU) Sito ufficiale, su zelenogradsk.com.
Zelenogradsk

Zelenogradsk (Russisch: Зеленоградск, Duits: Cranz; Pools: Krańc; Litouws: Krantas) is een stad in de Russische oblast Kaliningrad. De plaats had 12.509 inwoners bij de volkstelling van 2002. De stad ligt aan de Samlandse kustlijn vlak bij de Koerse Schoorwal aan de Oostzee. Het is een populaire weekendbestemming voor de inwoners van Kaliningrad. Geschiedenis Op de plek van het huidige Zelenogradsk lag oorspronkelijk een Oud-Pruisisch vissersdorp, dat al in 1252 gesticht werd. Het gebied kwam onder controle van de Duitse Orde. De Duitse naam Cranz, oorspronkelijk Cranzkuhren, stamt af van het Oud-Pruisische woord krantas, wat “kust” betekent. Tot de 19de eeuw bleef het een klein vissersplaatsje in Oost-Pruisen. Tijdens de 19de eeuw werd het dorp de belangrijkste badplaats van het Koninkrijk Pruisen aan de Oost-Pruisische kust, vooral nadat in 1885 een spoorwegverbinding kreeg met Koningsbergen (nu Kaliningrad). Ondanks de groei van het toerisme bleef de visserij belangrijk; gerookte bot was een regionale delicatesse. Op 4 februari 1945 werd de stad bezet door het Rode Leger en geannexeerd door de Sovjet-Unie. De Duitse bevolking vluchtte gedurende de evacuatie van Oost-Pruisen, of werd gedeporteerd. De naam van de plaats werd op 17 juni 1947 veranderd in Zelenogradsk of “Groene Stad”. De toeristenindustrie werd gedurende de Koude Oorlog verwaarloosd en verschoof naar Svetlogorsk (voormalig Rauschen). Zelenogradsk werd populairder onder vakantiegangers en vele rijke Moskovieten, die een eigen huis hebben in de omgeving. Geboren in Cranz/Zelenogradsk Volker Lechtenbrink (1944-2021), Duits acteur, regisseur en schlagerzanger
Zielenogradsk

Zielenogradsk, Koronowo, Kranc,(ros. Зеленоградск, niem. Cranz, lit. Krantas) – miasto w Rosji, w obwodzie królewieckim położone 30 km na północ od Królewca, centrum administracyjne rejonu zielenogradskiego. Historia Pierwotnie pruska wieś rybacka Cranzkuhren na wybrzeżu Morza Bałtyckiego, po opanowaniu przez zakon krzyżacki otrzymała nazwę Cranz. W XIX wieku stanowiła popularną miejscowość letniskową, szczególnie po uruchomieniu linii kolejowej do Królewca w 1885 roku. W latach 1816–1895 znana jako das königliche Bad, czyli królewski kurort. Przed II wojną światową miejscowość liczyła 6000 mieszkańców i nie miała statusu miasta. Miejscowość mało ucierpiała w czasie wojny i po ucieczce Niemców została zajęta przez Armię Czerwoną. Po wojnie Koronowo wcielono do ZSRR i nadano w 1945 roku obecną nazwę i status miasta. W tym okresie miasto straciło turystów na rzecz sąsiednich Ruszowic, lecz odzyskało ich w ostatnich latach, ze względu na szeroką plażę i promenadę nadmorską stając się modnym miejscem wypoczynku. Zabytki neogotycka kaplica katolicka (obecnie prawosławna cerkiew św. Andrzeja), zbudowana w latach 1903–1904 poewangelicki kościół św. Wojciecha-Adalberta (obecnie cerkiew prawosławna Przemienienia Pańskiego) 40-metrowa wieża ciśnień Willa Krell (od 2014 roku siedziba muzeum regionalnego – Zielenogradskij krajewiedczeskij muziej) hotel Prusy Wschodnie z 1906 r., z kotwicą i wizerunkiem rybaka na elewacji W mieście działał klasztor elżbietanek, ponadto istniała kaplica baptystów i synagoga. Polacy w mieście W latach 1466–1657 miejscowość była częścią lenna Korony Królestwa Polskiego. W 1824 roku w drodze do Petersburga miasto odwiedził Adam Mickiewicz. W sierpniu 2015 w mieście został odsłonięty pomnik polskiego poety. Według danych z rosyjskiego spisu powszechnego z 2010 roku Polacy stanowią 0,3% mieszkańców miasta. Galeria Miasta partnerskie Braniewo Kühlungsborn Łeba Mrągowo Przypisy Bibliografia Handbuch der historischen Stätten, Ost- und Westpreussen, hrsg. von Erich Weise, Stuttgart, Kröner, 1981, ISBN 3-520-31701-X (unveränd. Nachdr. d. 1. Aufl. 1966) Walter Dignath, Herbert Ziesmann, Die Kirchen des Samlandes. Eine Dokumentation, Leer, Rautenberg, 1987, ISBN 3-7921-0355-9 AndrzejA. Rzempołuch AndrzejA., Przewodnik po zabytkach sztuki dawnych Prus Wschodnich, Olsztyn: Remix, 1992, ISBN 83-900155-1-X, OCLC 833969011 . Juri Iwanow, Königsberg und Umgebung, Dülmen, Laumann-Verl., 1994, ISBN 3-87466-185-7 Vadim Jur'evič Kurpakov, Kaliningradskaja oblast. Putevoditel, Kaliningrad, Terra Baltika, 2007, ISBN 978-5-98777-012-2
Зеленоградск

Зеленоградск (рус. Зеленоградск) је туристички град на Балтичком мору, 30 km удаљен од Калињинграда, Русија. Омиљено је одредиште Калињинграђана. Калињинградска област, у којој се овај град налази, је била део Источне Пруске. Немачки назив за овај град је Cranz. Име је дошло из балтичких језика, од речи Krantes, што у преводу значи „обала“. Становништво Према прелиминарним подацима са пописа, у граду је 2010. живело 13.026 становника. Партнерски градови Брањево Лева Боргхолм Референце Види још Списак градова у Русији