NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lensk

Lensk (en russe : Ленск) est une ville de la république de Sakha, en Russie. Lensk est le premier port sur le cours supérieur de la Léna. Sa population s'élevait à 23 660 habitants en 2017 Géographie Lensk est située en Sibérie centrale, sur la rive gauche du fleuve Léna. Elle se trouve à 802 km à l'ouest de Iakoutsk et à 4 297 km à l'est de Moscou. Climat Histoire La première implantation remonte à 1663, date à laquelle une agglomération fut créée sous l'appellation de Moukhtouïa dans ce lieu appelé Mouthouï. Aux XIXe et XXe siècles, c'est un lieu de déportation pour les exilés politiques. Durant le XXe siècle, l'agglomération connaît un développement rapide à la suite de la découverte et de la mise en exploitation d'un gisement de kimberlite riche en diamant, dans le bassin de la Viliouï, affluent de la Léna. Plus proche agglomération de la mine principale de Mir et de la ville associée de Mirny, Moukhtouïa devint un centre de traitement du diamant. En 1956, une route est construite entre Moukhtouïa et la future Mirny et le port est réalisé. La localité acquiert le statut de commune urbaine en 1957 puis celui de ville en 1963, prenant alors le nom de Lensk. En 2001, la crue de la Léna détruisit pratiquement tous les bâtiments de la ville, dont les habitants durent être évacués par hélicoptère. Depuis elle a été reconstruite aux frais d'Alrosa, la principale société d'extraction de diamants opérant dans la région. Population Recensements (*) ou estimations de la population Économie Lensk est devenue grâce à son port, un centre important pour l'industrie du diamant extrait dans la région. Lensk possède également une importante industrie du bois. Le centre de recherche scientifique de Iakoutalmaz est installé à Lensk. Transports La ville est reliée à Mirny par la route et dispose de relations aériennes avec Mirny, Iakoutsk et Irkoutsk. Centres d'intérêts Lensk dispose d'un muséum d'histoire qui est une annexe de l'Institut polytechnique d'Irkoutsk. À 7 km au sud-ouest de la ville, il existe une grotte creusée dans le karst comportant une chute d'eau de 25 mètres de haut et un lac karstique. Personnalités Xsenia Kudrina (1982-), une artiste peintre, plasticienne, et commissaire d'exposition, est née à Lensk. Notes et références Liens externes Informations sur Lensk (en russe) Portail de la Russie Portail de la Sibérie
Lensk

Lensk (in lingua russa Ленск) è una città della Russia che si trova nella Sakha-Jacuzia, nella Siberia Orientale, sulla sponda sinistra del fiume Lena, capoluogo dell'omonimo distretto. Nel 2005 Lensk era popolata da 24 600 abitanti. Geografia La città è situata 840 chilometri a ovest del capoluogo della Sacha-Jacuzia, Jakutsk, il principale centro della regione; è collegata via strada a Mirnyj, Jakutsk e Irkutsk. Lensk è il principale porto sul fiume Lena ed è sede di importanti miniere di diamanti. Le pietre vengono portate nell'industria cittadina, che successivamente vengono lavorate. L'economia di Lensk, oltre che reggere sull'estrazione e sulla lavorazione dei diamanti, si basa sulla lavorazione industriale del legno. La città è inoltre sede dell'Organizzazione Scientifica di Jakutsk. Lensk ospita un museo storico e l'Istituto Politecnico di Irkutsk. Nei pressi della città si estende per chilometri una valle carsica, in cui si trova un lago. Storia Lensk fu fondata nel 1663 con il nome di Muchtuja (in russo Myxтуйа?) e nel XIX secolo e nel XX secolo fu luogo di esili politici esterni. La città ha vissuto il suo periodo di massimo splendore nel XX secolo, quando furono scoperti i giacimenti di diamanti, e molte persone si trasferirono qui per cercare lavoro nelle miniere. Nel 1956 fu costruita la strada che collegava Muchtuja alla futura Mirnij. Lensk ricevette lo status di città nel 1963. In questa data le fu inoltre cambiato il nome in quello di oggi, Lensk. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Lensk Collegamenti esterni Sito ufficiale di Lensk, su lensk.narod.ru. Foto e video di Lensk, su lenskfirstschool.narod.ru.
Lensk

Lensk (Russisch: Ленск; Jakoets: Мухтуйа, Muxtuya) is een stad in de Russische autonome republiek Jakoetië. De stad ligt aan de rivier de Lena (Ле́на), 840 kilometer ten westen van Jakoetsk. De nederzetting werd gesticht in 1663. Zijn huidige naam en de stadsstatus werden in 1963 verkregen. In de 19e en begin 20e eeuw was de stad een verbanningsoord voor politieke gevangenen. Lensk kende een grote groei gedurende de 20e eeuw na de ontdekking en ontginning van diamanten in het gebied. Lensk is de stad het dichtst bij de Mirmijn. Als resultaat werd de haven op de Lena verder ontwikkeld, en werden wegen naar de mijnontginningen aangelegd. In 2001 kwam de stad in het nieuws toen stuwijs zorgde voor een overstroming van bijna de gehele stad. Vele huizen stortten in. Na de ramp werd de stad weer opgebouwd. Naast mijnbouw is ook bosbouw en houtbewerking belangrijk voor de economie van Lensk. Lensk heeft een luchthaven. Geografie Klimaat
Lensk

Lensk (ros. Ленск) – miasto w Rosji, w Jakucji; ośrodek administracyjny ułusu leńskiego. Leży na Płaskowyżu Nadleńskim na lewym brzegu Leny, 90 km powyżej ujścia rzeki Niuja; ok. 780 km na zachód od Jakucka; współrzędne geograficzne ; 25 tys. mieszkańców (2005); przemysł drzewny i materiałów budowlanych; duży port rzeczny; lotnisko. Miasto zagrożone powodziami powodowanymi przez wzbierające wody Leny. Osiedle założone w 1663 roku pod nazwą Muchtuja; prawa miejskie i obecna nazwa w 1963 r. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne z Google Maps
Ленск

Ленск (рус. Ленск) - градић и административни центар Ленског рејона у западном делу Јакутије. Градић се налази на левој обали реке Лене, на Приленској висоравни, 840 км од Јакутска. У насељу влада најповољнија клима у Јакутији. Има укупно 24 322 становника (2013) Становништво Види још Списак градова у Русији Референце Спољашње везе (језик: руски) Официальный сайт администрации муниципального образования «Город Ленск» (језик: руски) Официальный сайт администрации муниципального образования «Ленский район»
Ленськ

Ленськ (ст.-укр. Ленск; якут. Лиэнскэй) — місто (з 1963) в Російській Федерації, адміністративний центр Ленського улусу Республіки Саха (Якутія). Географія Місто розташоване на лівому березі річки Лени, на Приленському плато, в 840 км від Якутська. За 120 км на північний схід знаходиться Верхньовілючанське нафтогазоконденсатне родовище. Клімат Ленськ знаходиться в зоні, що характеризується континентальним субарктичним кліматом. Найтепліший місяць — липень із середньою температурою 17.8 °C (64 °F). Найхолодніший місяць — січень, із середньою температурою -29.3 °С (-20.7 °F). Історія Населений пункт засновано в 1663 році як поселення «промислових» людей на місці евенської стоянки Мухтуй. У XVIII столітті для обслуговування 2-ї Камчатської експедиції В. Берінга була відкрита ямська поштова станція Мухтуя. Економіка Провідними галузями економіки є річкові й автомобільні перевезення. У Ленську мають свої підрозділи алмазодобувна компанія «АЛРОСА» і акціонерна компанія з транспорту нафти «Транснефть». Основні підприємства міста: Підприємства лісової та деревообробної промисловості; Комбінат будматеріалів; Завод великопанельного домобудівництва; Харчові підприємства; ТОВ «ГДК Ленск-Газ», Ленське ЛВУМГ, ТОВ «Газпром трансгаз Томськ», ВАТ «Газпром»; Ленське РНУ, ТОВ «Транснефть-Схід», ВАТ «АК „Транснефть“». Транспорт Пов'язаний автомобільною дорогою з містом Мирний. Аеропорт Ленськ має ґрунтову злітно-посадкову смугу. Великий річковий порт на Лені (доставка вантажів для алмазоносних районів Якутії). Влітку 2009 року вантажне сполучення існувало баржами до Усть-Кута, час у дорозі — чотири дні, вартість переправи — п'ять тисяч рублів за один метр довжини автомобіля. Уродженці Орлов Олівер Олексійович (* 1931) — український науковець. Доктор економічних наук, професор, академік Академії економічних наук України. Примітки Джерело Сторінка міста(рос.)
Хералд (остров)

Хералд (на руски: Остров Геральд) е остров в северната част на Чукотско море, разположен на 70 km озточно от остров Врангел. Административно влиза в състава на Чукотски автономен окръг на Русия. Площ 11,3 km2. Максимална височина 364 m. На северозапад завършва с тясна (60 – 70 m) пясъчно-чакълеста коса. Покрит е с тундрова растителност. Остров Хералд е открит през август 1849 г. от английския полярен изследовател капитан Хенри Келет и е наименуван в чест на кораба „Хералд“ („Herald“), който командва. Източници
Isla Herald

La isla Herald​​ (del ruso: Остров Геральд) es una pequeña y aislada isla de Rusia en el mar de Chukchi, a 70 km al este de la isla de Wrangel. Se levanta en acantilados, por lo que es bastante inaccesible, ya sea por barco o por avión. Una franja de costa esta en su parte noroeste, donde los acantilados se han derrumbado en un montón de rocas y grava. Su superficie es de 11,3 km² y la altura máxima sobre el nivel del mar llega a 364 m. La isla está deshabitada y no tiene glaciares. Varias naciones participaron en el descubrimiento y la exploración de la isla de Herald. La isla fue descubierta en 1849 por sir Henry Kellett, capitán del buque de investigación HMS Herald, que estaba en busca de una expedición desaparecida de sir John Franklin. Kellett desembarcó en la isla de Herald y le dio el nombre de su barco. También avistó la isla de Wrangel en la distancia. Referencias Véase también Geografía de Rusia Anexo:Islas de Rusia Enlaces externos Mapa de localización de la isla
Île Herald

L'île Hérald (en russe : Остров Геральд) est une île inhabitée située dans la mer des Tchouktches, à 60 km à l'est de l'île Wrangel. Elle consiste en une colonne de granit d'environ 82 km2. Son point culminant se situe à 380 m. Elle fait partie, avec l'île voisine de Wrangel, du système naturel de la Réserve de l'île Wrangel, inscrit sur la liste du patrimoine mondial en 2004. Histoire Quelques documents retrouvés aux États-Unis attestent que cette île, ainsi que sept autres dans la même zone de l'océan Glacial Arctique ont été un jour revendiquées par le sénat de l'Alaska. Cependant, les États-Unis soutiennent ne jamais avoir revendiqué la possession de cette zone. Officiellement l'île est découverte par Thomas Edward Laws Moore en 1849. Le 22 août 1922 Roald Amundsen atteint l'île avec le Maud pour s'y faire prendre par la banquise et tenter la dérive au pôle Nord. Climat Durant une grande partie de l'année, l'île est balayée de vents polaires secs tandis que durant l'été soufflent des vents moins froids et plus humides en provenance du Sud-Est. Périodiquement, des masses d'air tempérées et humides arrivent de Sibérie et attaquent les îles. Le « jour polaire » dure de mi-mai au 20 juillet alors que la « nuit polaire » s'étend de mi-novembre à fin janvier. L'hiver y est très long, se caractérisant par de très basses températures (−21,3 °C en moyenne) et par de forts vents en provenance du Nord. Février et mars sont les mois les plus froids, la température descendant souvent durant cette période au-dessous de −30 °C, accompagnée de fréquentes tempêtes de neige et de vents pouvant souffler à plus de 40m/s. L'été y est, quant à lui, frais avec de fréquentes neiges et gelées. La température moyenne de juillet oscille entre 2 et 2,5 °C, l'humidité atteignant les 88 % durant cette période. Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Isola Herald » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail des îles Portail de l’Arctique Portail de la Sibérie
Station Nizjni Bestjach

Station Nizjni Bestjach (Russisch: Нижний Бестях, Jakoets: Аллараа Бэстээх; Allaraä Besteëch) is het noordelijke kopstation van de Spoorlijn Amoer-Jakoetsk. Het station ligt in de oeloes Megino-Kangalasski van de Russische autonome republiek Sacha (Jakoetië), nabij de rechteroever van de rivier de Lena op 30 kilometer van de stad Jakoetsk en 10 kilometer ten oosten van de gelijknamige plaats Nizjni Bestjach. Geschiedenis en toekomstige plannen Eind 2011 bereikte het spoor de plek van het station. In 2014 werd het spoor officieel opengesteld voor goederenvervoer. In 2018 werd begonnen met de laatste fase van de bouw van het station, dat in 2019 werd aangesloten op de Russische Spoorwegen en opengesteld voor passagiersvervoer. Het station ligt ten opzichte van Jakoetsk aan de overzijde van de Lena en is vandaar uit in de zomer bereikbaar per auto via een veerboot over de Lena. Deze tocht duurt ongeveer 1 uur en 20 minuten. In de winter kan het station worden bereikt via de winterweg over de rivier. In de lente en herfst kan het station alleen door de lucht worden bereikt. Er zijn plannen voor de aanleg van een gecombineerde weg- en spoorbrug over de Lena, maar is nog onbekend wanneer dit miljarden kostende megaproject moet worden gerealiseerd. Het station moet bij voltooiing gaan bestaan uit 120 gebouwen, waaronder het treinstation zelf, een onderhoudscentrum voor wagons, een locomotiefloods en een rustplaats voor machinisten. Hoewel het goederenvervoer officieel in 2014 van start ging, werden ook in de jaren ervoor al goederen geleverd aan Centraal-Jakoetië omdat de Lena bij tijden te ondiep was voor de scheepvaart en de traditionele rivierroute vanuit de haven van Osetrovo bij Oest-Koet dus niet kon worden gebruikt. Vervoersnetwerk Door de openstelling van de spoorweg voor goederenvervoer is het economische belang van de plaats Nizjni Bestjach langzamerhand steeds groter geworden. Er werd een nieuw vervoersnetwerk ingesteld waarbij de spoorwagons bij het station worden overgeladen op vrachtwagencombinaties, die de goederen naar schepen in de haven brengen. De haven van Nizjni Bestjach kreeg hiervoor een upgrade, waarbij er nieuwe Ganz-portaalkranen werden geplaatst. De schepen vervoeren de vrachten naar de Rivierhaven van Jakoetsk, waar ze gedeeltelijk overgeladen worden op bulkcarriers die ze naar de noordelijke delen van Jakoetië brengen.
Нижній Бестях (станція)

Нижній Бестях (якут. Аллараа Бэстээх) — станція АК «Залізниці Якутії». Кінцева (станом на 2014 рік) станція дільниці Беркакіт — Томмот — Нижній Бестях Амуро-Якутської магістралі. Відкрита у 2013 році. Станом на початок 2014 року на лінії здійснюється тільки рух вантажних поїздів. Пасажирський рух введено у липні 2019 р.
Ačinkinkan

Ačinkinkan (rus. Ачинкинкан), također zvan Orlova (rus. Орлова) je otok u Rusiji koji se nalazi u Beringovom moru, blizu obale Čukotskog poluotoka. Administrativno je dio Providenskog rajona Čukotskog autonomnog okruga. Ačinkinkan je mali otok na ulazu u zaljev Penkegnej, na rubu tjesnaca Senjavin, sjeverozapadno od Arakamčečena. Njegovo ime na čukotskom jeziku je Ėč"ynkpikėn (Éčʺynkpikén), što znači "debeo", za razliku od obližnjeg otoka Merkinkan ("tanak"). Otok je kartografirao Fjodor Petrovič Litke 1828. godine kao otok Orlova, nazvan po sudioniku hidrografske ekspedicije. Na otoku ima oko 1300 morskih ptica, uključujući njorku golubarku(Cepphus columba), troprstog galeba (Rissa tridactyla), velikog vranca (Phalacrocorax carbo), žutokljunog tupika (Fratercula corniculata) i ćubastog tupika (Fratercula cirrhata). Izvori Vanjske poveznice Karta Q-2-XXV,XXVI (Pregledano 1972., izdanje 1987.)
Ačinkinkan

Ačinkinkan (in russo Ачинкинкан), chiamata anche Orlova (Орлова) è un'isola della Russia che si trova nel mare di Bering, vicino alla costa della penisola dei Čukči. Amministrativamente fa parte del Providenskij rajon, nel Circondario autonomo della Čukotka. Ačinkinkan è una piccola isola all'ingresso della baia Pėnkigngėj (бухта Пэнкигнгэй), ai margini dello stretto di Senjavin, a nord-ovest di Arakamčečen. Il suo nome in lingua ciukcia è Ėč"ynkpikėn (Эчъынкпикэн), che significa "grassa", in contrapposizione alla vicina isoletta di Merkinkan ("magra"). L'isola era stata mappata da Fëdor Petrovič Litke nel 1828 come isola Orlova, dal nome di un partecipante alla spedizione idrografica. Sull'isola vi sono circa 1300 uccelli marini, tra cui l'uria colomba, il gabbiano tridattilo, il cormorano pelagico (Phalacrocorax pelagicus), la fratercula dal corno e la fratercula dai ciuffi. Note Collegamenti esterni Mappa Q-2-XXV,XXVI (Rilevata nel 1972, ed. 1987)
Atsjinkinkan

Het eiland Atsjinkinkan (Russisch: Ачинкинкан) is gelegen in de Straat Senjavin in de Beringzee, voor de kust van de Russische autonome republiek Tsjoekotka. Het eilandje ligt op een afstand van ca. 15 km van de op het vasteland gelegen plaats Janrakynnot en op ca. 2 km afstand van het nabijgelegen eiland Merkinkan; de vorm is min of meer rond met een doorsnee van ongeveer 500 meter. Het werd in 1828 in kaart gebracht door de ontdekkingsreiziger F.P. Litke, een Baltische Duitser. Daarbij kreeg het de naam Orlov eiland, naar een officier die deelnam aan deze drie jaar durende expeditie. Atsjinkinkan staat bekend om zijn in kolonies broedende klifvogels. Zo broeden er ca. 150 pelagische aalscholvers (Phalacrocorax pelagicus), 180 à 300 paar drieteenmeeuwen (Rissa tridactyla), ca. 40 paar duifzeekoeten (Cepphus columba), papegaaialken (Aethia psittacula), 180 à 500 paar gehoornde papegaaiduikers (Fratercula corniculata) en 150 à 200 paar kuifpapegaaiduikers (Fratercula cirrhata). Zie ook De nabijgelegen eilanden: Itygran Arakamtsjetsjen Merkinkan Atsjinkinkan maakt deel uit van: Nationaal Park Beringia
Ачинкинкан

Ачинкинка́н (Орло́ва) — небольшой остров при входе в бухту Пенкегней пролива Сенявина Берингова моря у юго-восточной оконечности Чукотского полуострова. Административно относится к Провиденскому району Чукотского автономного округа. В переводе с чук. Эчъынкпикэн — «жирный», назван в сравнении с соседним островом Меркинкан — «тощий». Был нанесён на карту Ф. П. Литке в 1828 году как остров Орлова — по фамилии офицера, участвовавшего здесь в гидрографических работах экспедиции. На острове насчитывается ок. 1,3 тыс. птиц — берингов баклан, крупные чайки, моёвка, тихоокеанский чистик, ипатка, топорок. Примечания
Merkinkan

Merkinkan (rus. Меркинкан) je mali otok u Rusiji koji se nalazi u Beringovom moru, blizu obale Čukotskog poluotoka. Administrativno je dio Providenskog okruga, u Čukotskom autonomnom okrugu. Merkinkan se nalazi u zaljevu Penkegnej, na rubu tjesnaca Senjavina, sjeverozapadno od Ačinkinkana. Ime na čukčanskom jeziku je Mėrvykinkėn (Мэрвыкинкэн), što znači "tanak", za razliku od obližnjeg otočića Ačinkinkan (Ėč"ynkpikėn, "debeo"). U središtu otoka nalazi se malo jezero Bob (озеро Боб). Na otoku živi oko 1500 morskih ptica, uključujući njorku golubarku (Cepphus columba), troprstog galeba (Rissa tridactyla), žutokljunog tupika (Fratercula corniculata) i ćubastog tupika (Fratercula cirrhata). Otok je kartografirao Fjodor Petrovič Litke 1828. godine, tijekom svoje hidrografske ekspedicije. Najbliže naseljeno mjesto je Janrakynnot, 17 km sjeveroistočno. Izvori Vanjske poveznice Karta Q-2-XXV,XXVI (Pregledano 1972., izdanje 1987.)
Merkinkan

Merkinkan (in russo Меркинкан), è una piccola isola della Russia che si trova nel mare di Bering, vicino alla costa della penisola dei Čukči. Amministrativamente fa parte del Providenskij rajon, nel Circondario autonomo della Čukotka. Merkinkan è situata nella baia Pėnkigngėj (бухта Пэнкигнгэй), ai margini dello stretto di Senjavin, a nord-ovest di Ačinkinkan. Il suo nome in lingua ciukcia è Mėrvykinkėn (Мэрвыкинкэн), che significa "magra", in contrapposizione alla vicina isoletta di Ačinkinkan (Ėč"ynkpikėn, "grassa"). Al centro dell'isola c'è il piccolo lago Bob (озеро Боб). Sull'isola vi sono circa 1500 uccelli marini, tra cui l'uria colomba, il gabbiano tridattilo, la fratercula dal corno e la fratercula dai ciuffi. L'isola è stata mappata da Fëdor Petrovič Litke nel 1828, durante la sua spedizione idrografica. L'insediamento abitato più vicino è Janrakynnot, 17 km a nord-est. Note Collegamenti esterni Mappa Q-2-XXV,XXVI (Rilevata nel 1972, ed. 1987)
Merkinkan

Het eiland Merkinkan (Russisch: Меркинкан) is gelegen in de Straat Senjavin in de Beringzee, voor de kust van de Russische autonome republiek Tsjoekotka. Het eilandje ligt op een afstand van ca. 17 km van de op het vasteland gelegen plaats Janrakynnot en ligt op een afstand van ca. 2 km van het nabijgelegen eiland Atsjinkinkan; de vorm is min of meer rond met een doorsnee van ongeveer 500 meter. Het werd in 1828 in kaart gebracht door de ontdekkingsreiziger F.P. Litke, een Baltische Duitser. Merkinkan staat bekend om zijn in kolonies broedende klifvogels. Zo broeden er ca. 25 paar duifzeekoeten (Cepphus columba), ca. 150 paar drieteenmeeuwen (Rissa tridactyla), ca. 350 paar gehoornde papegaaiduikers (Fratercula corniculata) en ca. 150 paar kuifpapegaaiduikers (Fratercula cirrhata). Zie ook De nabijgelegen eilanden: Itygran Arakamtsjetsjen Atsjinkinkan Merkinkan maakt deel uit van: Nationaal Park Beringia
Меркинкан

Меркинка́н — небольшой остров в бухте Пенкегней пролива Сенявина Берингова моря у юго-восточной оконечности Чукотского полуострова, в 17 км к юго-западу от Янракыннота. Административно относится к Провиденскому району Чукотского автономного округа. В переводе с чук. Мэрвыкинкэн — «тощий», назван в сравнении с соседним островом Ачинкинкан — «жирный». Был нанесён на карту Ф. П. Литке в 1828 году. В центре острова находится небольшое озеро Боб. На острове насчитывается ок. 1,5 тыс. птиц. Здесь гнездятся берингов баклан, крупные чайки, моёвка, тихоокеанский чистик, белобрюшка, ипатка, топорок. Примечания
Адыгалах

Адыгалах — бывший пгт в Сусуманском районе Магаданской области (Россия). Располагался на берегу реки Аян-Юрях. География Посёлок находился на левом берегу реки Аян-Юрях (исток Колымы), на автодороге Магадан — Хандыга. История Возник как посёлок золотодобытчиков. В конце февраля — начале марта 1946 года в Адыгалахе умер Дмитрий Гачев, осуждённый советский музыковед, историк эстетики. В 1951—1954 годах в посёлке образовано управление исправительно-трудового лагеря (преобразован в лагерное отделение) Дорлаг. В 1953 году Адыгалах получил статус посёлка городского типа. В 1994 году пгт Адыгалах был упразднён. Население Экономика Добыча золота. Примечания
Verkhni Paren

Verkhni Paren (en russe : Верхний Паре́нь) est un village russe du raïon du Nord-Evensk de l'oblast de Magadan, dans la région extrême-orientale de la Kolyma. Sa population s'élevait à 73 habitants au recensement de 2021. Géographie Le village de Verkhni Paren se situe dans l'oblast de Magadan, un oblast de la Sibérie du nord-est, en Russie extrême-orientale. La localité fait partie de la région de la Kolyma, et du district fédéral d'Extrême-Orient. Le village se trouve dans le raïon du Nord-Evensk, une subdivision de l'oblast. Verkhni Paren, comme tout l'oblast de Magadan, se trouve dans le fuseau horaire MSK+8 (heure de Magadan). Le décalage horaire appliqué par rapport au temps universel coordonné est +10:00. Démographie Recensements (*) et estimations de la population Concernant les ethnies, en 2002, sur les 280 habitants, il y avait 93 % de Koriaks. Notes et références Annexes Articles connexes Raïon du Nord-Evensk Liste des localités de l'oblast de Magadan Liens externes (ru) « Carte du centre scientifique et technique fédéral pour la géodésie, la cartographie et l'infrastructure des données spatiales » (consulté le 7 juin 2023) Portail de la Sibérie