NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Shumshu

Shumshu (en ruso, Шумшу, y en japonés, Shumushu, シュムシュ) es una isla en el archipiélago de las islas Kuriles. Tiene una superficie de 388 km². Pertenece al grupo de las Kuriles septentrionales. Geografía La isla de Shumshu se encuentra entre las coordenadas geográficas siguientes: latitud: 50°37' y 50°52' N, longitud: 156°10' y 156°31' E, máxima altitud: 189 m s. n. m. Al noreste se encuentra el cabo Lopatka de la península de Kamchatka, separado por el Primer Estrecho de las Kuriles, y al suroeste la isla Paramushir, separada por el Segundo Estrecho de las Kuriles. Administrativamente es controlada por el óblast de Sajalín.
Choumchou

Choumchou (en russe : Шумшу, en japonais : 占守島) est l’île la plus au nord de l'archipel des îles Kouriles. Elle est séparée de la péninsule du Kamtchatka et notamment du cap Lopatka par un bras de mer d'une dizaine de kilomètres de largeur, le premier détroit des Kouriles. Histoire Au XIXe siècle, Choumchou est un avant-poste de l'Amérique russe. La Compagnie russo-américaine des fourrures y entretient un comptoir d'une dizaine de personnes qui commercent avec les aïnous et leur achètent des peaux de loutre et de renard. L'île est cédée à l'empire du Japon en 1875. Pendant la courte guerre soviéto-japonaise d'août 1945, l'Armée soviétique débarque dans l'île le 18 août et se heurte à une forte résistance. La capitulation japonaise met fin aux hostilités. Voir aussi Références Liens externes Portail des îles Portail de la Russie
Šumšu

Šumšu (in russo Шумшу; in giapponese 占守島, Shumushu-tō) è un'isola russa che fa parte dell'arcipelago delle Isole Curili, situata tra il Mare di Ochotsk e l'Oceano Pacifico settentrionale. Amministrativamente fa parte del Severo-Kuril'skij rajon dell'oblast' di Sachalin, nel Circondario federale dell'Estremo Oriente. Il suo nome in lingua ainu significa "buona isola". L'isola non ha una popolazione permanente, quella sedentaria si è spostata su Paramušir, ci sono solo i guardiani del faro che si trova su Šumšu; in precedenza esistevano gli insediamenti di Bajkovo, Šutovo, Šumnyj (a ovest), Babuškino, a sud, e Kurbatovo, a nord, (Байково, Шутово, Шумный, Бабушкино, Курбатово). Geografia L'isola si trova nella parte nord delle isole Curili ed è la più settentrionale. Šumšu è separata da Paramušir dallo stretto Vtoroj Kuril'skij (Второй Курильский пролив), di soli 2 km di larghezza; la sua punta nord, capo Kurbatova (мыс Курбатова), dista 11 km da capo Lopatka (мыс Лопатка), l'estremità sud della Kamčatka, da cui è separata dallo stretto Pervyj Kuril'skij. La sua superficie è di 231,4 km², è lunga 30 km e larga 20 km, e raggiunge un'altezza massima di 189 m s.l.m. sul monte Macugo (гора Мацуго), nella parte meridionale dell'isola. Il terreno, composto da rocce vulcaniche, è collinare e l'isola ha numerosi corsi d'acqua ed è costellata da molte paludi e laghi; il lago più grande si trova vicino alla costa occidentale. Storia Šumšu era abitata dal popolo degli Ainu, la cui sopravvivenza era garantita dalla pesca abbondante e dalla presenza di mammiferi marini. L'isola appare su una mappa ufficiale dei territori del clan Matsumae, un dominio feudale del periodo Edo in Giappone (1644). Nel 1711, Šumšu fu esplorata dalla spedizione del cosacco jakuto Ivan Petrovič Kozyrevskij e frequentata dai commercianti russi di pellicce. Nonostante il dominio Matsumae sull'isola, questa è di fatto rimasta al di fuori del controllo giapponese. La sovranità dell'Impero russo su Šumšu è stata confermata dai termini del Trattato di Shimoda nel 1855. Nel 1875, la sovranità fu trasferita all'Impero giapponese con il Trattato di San Pietroburgo insieme al resto delle isole Curili. La sua occupazione da parte sovietica avvenne alla fine della seconda guerra mondiale (il 18 agosto 1945), occupazione che si estese fino a Urup (la più meridionale delle Curili) il 27 dello stesso mese. Šumšu è attualmente parte della Federazione Russa. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Šumšu Collegamenti esterni Mappa russa: M-56 (JPG), su maps.vlasenko.net. URL consultato l'8 novembre 2017.
Szumszu

Szumszu (jap. 占守島 Shumushu-tō; ros. Шумшу) – najdalej wysunięta na północny wschód wyspa archipelagu Kuryli. Położona jest 11 km od Kamczatki i zajmuje powierzchnię 388 km², najwyżej położony punkt wyspy ma wysokość 189 m n.p.m. Administracyjnie należy do obwodu sachalińskiego Federacji Rosyjskiej. Historia Pierwotnymi mieszkańcami wyspy byli Ajnowie, którzy do 1736 roku przyjęli prawosławie i poddaństwo cara rosyjskiego. W momencie przybycia Rosjan na Wyspy Kurylskie w 1711 roku populacja wyspy nie była już jednorodna. Wyspę Szumszu zamieszkiwali Itelmeni, którzy zostali wysiedleni z sąsiedniej Kamczatki lub uciekli na wyspę, aby uniknąć ucisku ze strony rosyjskich wyłudzaczy jasaku. Itelmeni z kolei częściowo zasymilowali miejscowych Ajnów, a częściowo wyparli ich na Paramuszyr i inne okoliczne wyspy. Podczas rosyjskich „inwentaryzacji” z końca XVIII i początku XIX wieku wyspa miała również oznaczenie numeryczne w łańcuchu Kurylskim jako Wyspa Pierwsza. Japonia zajęła wyspę na mocy układu petersburskiego z 1875 roku. W dniach 18–23 sierpnia 1945 roku, w trakcie radzieckiej inwazji na Kuryle, została tu stoczona ostatnia regularna bitwa II wojny światowej. Na mocy traktatu z San Francisco z 1952 roku Szumszu wraz z całym Archipelagiem Kurylskim przypadło Związkowi Radzieckiemu. Galeria Przypisy
Ilha Shumshu

Shumshu (em russo: Шумшу, Shumushu; em japonês: 占守島 Shumushu-tō) é a ilha mais ao norte do arquipélago das ilhas Curilas. Está situada a apenas 11 km a sul do cabo Lopatka na península de Kamchatka, e tem cerca de 388 km². A ilha é a menos elevada do grupo das ilhas Curilas, com uma altitude média de aproximadamente 189 metros. A planície baixa encontra-se coberta de numerosos lagos e áreas de pântanos. Devido à sua proximidade com a península de Kamchatka, Shumshu foi a primeira das ilhas Curilas a ser alcançada por cossacos nos primeiros anos do século XVIII. Foi através desta área que os caçadores e comerciantes russos foram gradualmente se expandindo para as outras ilhas da corrente e Sacalina. Em 1945 as ilhas foram o cenário da última batalha da Segunda Guerra Mundial entre as forças invasoras soviéticas e as tropas japonesas. A batalha ocorreu em 18 de agosto, três dias depois da publicação imperial pelo imperador Hirohito da rendição japonesa. O resultado foi uma vitória sangrenta para os soviéticos, que acabaram anexando o resto das ilhas Curilas até perto da ilha de Hokkaido. Referências Gorshkov, G. S. Volcanism and the Upper Mantle Investigations in the Kurile Island Arc. Monographs in geoscience. New York: Plenum Press, 1970. ISBN 0-306-30407-4 Krasheninnikov, Stepan Petrovich, and James Greive. The History of Kamtschatka and the Kurilski Islands, with the Countries Adjacent. Chicago: Quadrangle Books, 1963. Rees, David. The Soviet Seizure of the Kuriles. New York: Praeger, 1985. ISBN 0-03-002552-4 Takahashi, Hideki, and Masahiro Ōhara. Biodiversity and Biogeography of the Kuril Islands and Sakhalin. Bulletin of the Hokkaido University Museum, no. 2-. Sapporo, Japan: Hokkaido University Museum, 2004.
Шумшу

Шу́мшу — найпівнічніший острів з Курильських островів. Розташований за 11 км на південь від мису Лопатка на Камчатському півострові, від острова Парамушир відділений на півдні Другою Курильською протокою, шириною близько 2 км. На півночі Першою Курильською протокою від Камчатки. У 1875 — 1917 рр. по ній проходив кордон між Російською та Японською імперіями. У 1922 — 1945 рр. — між СРСР та Японською імперією. Адміністративно острів входить до Сєверо-Курильського району Сахалінської області. Площа — 388 км². Найвища точка гора Мацуго — (189 м) Довжина — 30 км Ширина — до 20 км На початок XXI століття острів не має постійного населення є прикордонна застава і маяк. Раніше на острові існували населені пункти Козиревське, Байковий (яп. Катаока), Бабуся, Саушкіно, Північний. У Байкового розташований покинутий колишній японський аеродром, куди ще в 1990-х роках літали літаки Л-410 з Єлізово [1]. Досі на острові видно сліди подій 1945 року. Безліч укріпних споруд: доти, дзоти, окопи, протитанкові рови, складські приміщення, залишені японцями. По острову розкидані залишки від танків і різних літаків, авіаційні бомби, снаряди і патрони, увесь острів зритий воронками від бомбардувань. Вийшовши на домінуючу висоту можна легко побачити декілька дотів, з яких прострілюється практично будь-яка точка острова. Місцевість низовинна і покрита в численними озерами і болотами. Джерела [2] [3]
Čugujevka

Čugujevka (také známo jako Sandagou, Sicharovka (chybně), Sacharovka (chybně), Sokolovka a Bulyga-Fadějevo) je vojenská letecká základna v Přímořském kraji v Rusku. Hlavní úkol vojenské základny bylo ochránit vzdušný prostor nad Vladivostokem, nad kterým přelétávala americká špionážní letadla SR-71. Byl zde umístěn 530. bojový pluk 11. letecké armády sovětské protivzdušné obrany. Během 60. let 20. století zde byla umístěna letadla MiG-17 a v 70. letech zde bylo proti letadlům SR-71 umístěno 36 letadel MiG-25P. V 90. letech byly doplněny letadly typu MiG-31. Letiště vešlo do povědomí v září 1976, kdy MiG-25 z Čugujevky, pilotovaný Viktorem Bělenkem, přeběhl do Hakodate v Japonsku, což znamenalo vážné porušení bezpečnosti Sovětského svazu.
Chuguyevka (air base)

Chuguyevka (Russian: Чугуевка) is a military air base of the Russian Air Force in Primorsky Krai, Russia. It is located in Chuguyevsky District, near the towns of Chuguyevka and Bulyga-Fadeyevo, 190 kilometers (120 mi) north-east of Vladivostok. The base was also written in various references as Chuguevka, Sandagou, Sikharovka (erroneous), Sakharovka (erroneous), Sokolovka, and Bulyga-Fadeyevo. The airbase was built by the Soviet Union with the primary objective of scrambling aircraft against Lockheed SR-71 Blackbird flights over Vladivostok. The primary operator of the base was the 530th Fighter Aviation Regiment PVO (530 IAP) of the 23rd Air Defence Corps (23 K PVO), 11th Independent Air Defence Army, of the Soviet Air Defence Forces. During the 1960s, Chuguyevka housed Mikoyan-Gurevich MiG-17 (ASCC: Fresco) aircraft, and by 1972 a CIA analysis listed 43 MiG-17 "Fresco" interceptors and 10 Mikoyan-Gurevich MiG-15 UTI (ASCC: Midget) trainers operating at this airfield. By the 1970s as SR-71 flights became an issue of concern, the base was assigned 36 new Mikoyan-Gurevich MiG-25P (NATO: Foxbat) planes. In September 1976, Chuguyevka Air Base rose to prominence when Viktor Belenko, a MiG-25 pilot stationed at the base, defected to the United States by flying to Hakodate, Japan. This incident was a major security breach for the Soviet Union, and one of the most publicized defections of the Cold War. From the 1990s, following the dissolution of the Soviet Union, the air base was operated by the Russian Air Defence Forces, and MiG-25s were phased out as the primary aircraft and replaced with Mikoyan-Gurevich MiG-31s. In 1998-99 the ADF was merged with the Air Force, but then the regiment was disestablished on 1 December 2009. See also List of military airbases in Russia References Holm, Michael (2014). "530th Fighter Aviation Regiment PVO". Soviet Armed Forces (ww2.dk). Retrieved 5 July 2014. RussianAirFields.com
Base aérea de Chuguyevka

44°5′0″N 133°52′6″E La Base aérea de chuguyevka (en ruso: Чугуевка военный аэродром, transl.: Chuguyevka voennyý aerodrom) es una base militar aérea rusa localizada en las proximidades de Chuguyevka, Krai de Primorie. El objetivo principal de los operadores de la base era combatir a los SR-71 que sobrevolaban Vladivostok. La gestión estuvo al cargo de la operadora 530 del Regimiento de Intercepción Aérea de las Fuerzas Antiaéreas soviéticas. Durante los años 60 despegaban MiG-17 y por la década de los 70 los SR-71 eran la preocupación constante de las fuerzas militares, los cuales se hicieron con treinta y seis MiG-25P Foxbat. A lo largo de los 90 los cazas fueron reemplazados por MiG-31. En septiembre de 1976 el piloto Viktor Belenko aprovechó que estuvo pilotando un MiG-25 con el que desertó a Hakodate, Japón. Este incidente causó malestar en el seno del país, cuyo Gobierno le acusó de alta traición. Véase también Viktor Belenko Voyska PVO Fuerzas Aéreas Soviéticas
Csugujevkai katonai repülőtér

A Csugujevkai katonai repülőtér (más néven Szandagou, Szokolovka vagy Buliga-Fagyejevo) bezárt légibázis Oroszország Tengermelléki határterületén. Vlagyivosztoktól mintegy 200 km-re északkeletre található egy völgyben. Közelebbi települések: Csugujevka (a reptértől 10 km-re északra), illetve a kettejük között Szokolovka, és Arszenyjev (a reptértől 50 km-re nyugatra). Fő funkciója az amerikai SR–71-es gépek Vlagyivosztok körüli repülésének zavarása volt. Ezt a feladatot az 1951-ben létrehozott 530. vadászrepülő ezred látta el, amely kezdetben MiG–15-ös vadászrepülőgépekkel volt felszerelve. Az 1960-as években az egység MiG–17-es gépekből állt, de amikor az SR–71 repülések kezdtek egyre nagyobb problémát okozni az 1970-es években, 36 darab MiG–25P gépet vezényeltek ide. A 90-es években ezeket lecserélték MiG–31-esekre. A repülőtér 1976 szeptemberében vált ismertté, amikor Viktor Belenko pilóta egy MiG–25-ös repülőgéppel innen elindulva megszökött és engedély nélkül a japán Hakodate polgári repülőtéren szállt le. Az incidens a Szovjetunió számára komoly biztonsági kockázatot jelentett. Belenko az akkori legkorszerűbb szovjet vadászrepülőgépet adta át a japán hatóságoknak, a repülőgép kézikönyvével együtt. A japánok a gép átvizsgálása után szétszedve visszajuttatták azt a Szovjetunióba. Az amerikaiak számára csak a gép radarjának és hajtóművének vizsgálatát engedélyezték a földi hangárakban. 2008-ban a Google Earth nagy felbontású képein a repülőtéren 18 darab MiG–25 és MiG–31 volt látható (ismeretlen számú pedig hangárokban van). Az 530. vadászrepülő ezredet a 2008-ban bejelentett orosz haderőreform során 2009. december 1-jén feloszlatták, az ott szolgált repülőgépeket a vlagyivosztoki 22. vadászrepülő gárdaezred kapta meg. A repülőtér azóta használaton kívül van. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Chuguyevka című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek További információk 530 иап Чугуевка (Соколовка, Приморский край) A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től
Чугуївка (аеродром)

Чугуївка (Соколовка) — військовий аеродром в Приморському краї, розташований неподалік від села Чугуївка. З 2016 аеродром використовується як резервний 22-м винищувальним авіаполком 303-ї змішаної авіаційної дивізії 11-ї армії ВПС і ППО. Історія Авіабаза Чугуївка була побудована Радянським Союзом з основною метою боротьби з літаками-розвідниками Lockheed SR-71 Blackbird, що безкарно робили розвідувальні польоти. Основним оператором бази був 530-й винищувальний авіаційний полк 11-ї окремої армії протиповітряної оборони радянських військ ППО. У 1960-х роках у Чугуєвці перебували літаки МіГ-17, а до 1972 року в аналізі ЦРУ було зазначено 43 перехоплювачі МіГ-17 та 10 навчально-тренувальних літаків МіГ-15УТІ. В 1970-х роках, коли польоти SR-71 стали проблемою, на базу було передислоковано 36 нових надзвукових перехоплювачів МіГ-25П, котрі могли розвивати швидкість в 3 Маха і теоретично були здатні наздоганяти цей американський літак-розвідник. З 1990-х років, після розпаду Радянського Союзу, аеродром експлуатується російськими ВПС, а МіГ-25 були виведені з експлуатації як основні літаки та замінені на МіГ-31. Катастрофи та інциденти 6 вересня 1976 Беленко Віктор Іванович за штурвалом літака МіГ-25, одного з найновіших та секретного, на той час, вилетів з аеродрому Чугуївка та приземлився на території Японії. Метою була втеча з СРСР. Льотчик отримав політичний притулок, а літак пізніше був повернений до СРСР в розібраному стані. Крім розсекречення нового літака, відчутних морально-політичних втрат, втеча завдала СРСР і значних матеріальних збитків. СРСР був змушений замінити всю апаратуру системи розпізнавання літаків «свій-чужий» у всій країні. Див. також Список військових аеродромів Росії Беленко Віктор Іванович Посилання
Leningrádszkij

Leningrádszkij egy apró település Oroszország északkeleti végében, nem messze a Csukcs-tenger partjától; Csukcsföld Iultyini járásában. Népessége az elmúlt évtizedekben megfogyatkozott, 2002-ben 764 fő lakta. Az északi sarkkörtől északra helyezkedik el, éghajlata hideg. A lakosság fő megélhetését a halászat és az aranybányászat adja. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Leningradsky, Chukotka Autonomous Okrug című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Leningradski (Tsjoekotka)

Leningradski (Russisch: Ленинградский) is een voormalige mijnwerkersplaats (nederzetting met stedelijk karakter) in het westen van het district Ioeltinski (tot 2008 van het opgeheven district Sjmidtovski) in het noorden van de Russische autonome okroeg Tsjoekotka. De plaats ligt op ongeveer 6 kilometer ten noordwesten van de eveneens opgeheven mijnwerkersplaats Poljarny, op de zuidelijke rechteroever van de rivier Ryvejem (mondt uit in de Rypilgynlagune van de Tsjoektsjenzee). De plaats telde 3.606 inwoners bij de volkstelling van 1989 en nog 764 bij de volkstelling van 2002, hoewel de plaats formeel in 1998 werd opgeheven. De plaats heeft een verharde wegverbinding met Poljarny in het zuiden en vandaar uit verder met Mys Sjmidta. Andere wegen lopen naar de mijnen ten noordoosten van de plaats en naar de kust. De naam van de plaats verwijst net als vele andere Leningradski's naar het feit dat de Russische Revolutie in 1917 begon in Sint-Petersburg (op het moment van de stichting Leningrad geheten). Geschiedenis De plaats werd opgericht in 1962 na de bouw van het mijnbouw- en ertsveredelingsbedrijf Poljarnenski GOK voor de winning van goud (voor meer informatie over de ontdekking, zie Poljarny). De eerste jaren woonden de mijnwerkers veelal in barakken en tenten. Later werden er ook stenen gebouwen geplaatst. De inwoners bestonden veelal uit ex-Goelagdwangarbeiders en vrijwilligers die goed werden betaald (severnaja nadbavka; 3 maal zo veel als in andere delen van het land). In de jaren 1970 en 1980 verrezen steeds meer voorzieningen zoals scholen, telefoonaansluitingen en tv. Nadat de goudmijnen het goud van steeds dieper moesten wegpompen en met de overgang van de GOK in private handen in 1992 (o.a. de bedrijven Sjachter en Poljarny), werd net als in andere mijnbouwplaatsen als Poljarny, Ioeltin, Komsomolski, Krasnoarmejski en Valkoemej de bestaande mijnbouw onrendabel. De mijnwerkers werden vervangen door goedkopere mijnwerkers uit de Oekraïense stad Kryvy Rih. De scholen en andere voorzieningen werden gesloten en de inwoners werd met staatsgeld woonruimte in andere delen van het land aangeboden. Vanaf 1993 volgde daarop een massale exodus. In 1998 werd de plaats opgeheven en daarmee alle voorzieningen buiten werking gesteld. Niet voor iedereen was het even makkelijk om een andere plek te vinden en sommigen bleven er wonen in de hoop op betere woonruimte. In 2002 woonden er daardoor nog 764 inwoners. Momenteel werken er nog ongeveer 100 mensen voor mijnbouwbedrijven, in Poljarny dan wel Leningradski. Mogelijk in 2005 vond een aanval plaats op Leningradski door een groep ontevreden soldaten van de voormalige vliegbasis Mys Sjmidta, die wodka stalen uit een lokale winkel en zich daarop verschansten in de plaats. In een daaropvolgend 7 uur durend gevecht met troepen van de militsia en (later) de FSB kwamen een aantal mensen om het leven aan beide zijden.
Ленинградский (Чукотский автономный округ)

Ленингра́дский — посёлок городского типа в Иультинском районе Чукотского автономного округа России. До 2008 года входил в состав Шмидтовского района. Относится к так называемым иным населённым пунктам, находящихся в стадии ликвидации. Географическое положение Посёлок расположен в Азии, вблизи побережья Северного Ледовитого океана, на правом берегу реки Рывеем. Расстояние до райцентра 122 км, до ближайшего посёлка Полярный — 30 км. Население История В 1965 году Полярнинской геологоразведочной партией Чаунского РайГРУ в долине реки Рывеем было обнаружено крупное месторождение золота. Уже в следующем году началось строительство прииска и горняцкого посёлка. Градообразующим предприятием посёлка являлся прииск Ленинградский Полярнинского горно-обогатительного комбината. Посёлок застраивался благоустроенными 2-этажными деревянными домами. На восточной окраине располагался район частной жилой застройки. Там же находилось самое высокое строение посёлка — здание фабрики по извлечению рудного золота. Улица, где был возведён последний жилой квартал в 1980-х гг, была названа в честь директора Полярнинского ГОКа С.Ладного. Имелись средняя школа, два детских сада, врачебная амбулатория, узел связи, библиотека, клуб, спортзал, горнолыжный подъёмник. Улицы: Молодёжная, Октябрьская, Первооткрывателей, Прибрежная, Транспортная, Шахтёрская, Ладного. В 1998 году посёлок был официально ликвидирован, часть населения выехала в другие регионы. Однако другая его часть в связи с отсутствием жилья в центральных районах страны с 1998 года, как минимум, по 2000 год продолжала жить в посёлке в надежде воспользоваться правом получения жилищной субсидии. Транспорт До соседнего посёлка Полярный была построена круглогодичная автодорога с дальнейшим выходом на Шмидтовский зимник. В 10 км к северу от посёлка на берегу Чукотского моря находился морской причал. Действовал аэропорт, расположенный на косе реки Рывеем, воздушная связь осуществлялась с райцентром (Ан-2, Ми-4, Ми-8) и г. Певек (Ан-28). Современное состояние В настоящее время постоянного населения в посёлке не проживает. На окраине посёлка вахтовым методом работают небольшие золотодобывающие артели старателей Шахтёр и Арктика. Примечания
Esso (Russland)

Esso (russisch Э́ссо) ist ein Dorf im Zentrum der Halbinsel Kamtschatka im Fernen Osten Russlands mit 2012 Einwohnern (Stand 14. Oktober 2010), darunter mehrere hundert Ewenen und andere Angehörige indigener Völker. Lage und Bedeutung Der Ort befindet sich knapp 650 Kilometer nordwestlich der Gebietshauptstadt Petropawlowsk-Kamtschatski. Esso ist Endpunkt der Landstraße, die von der Gebietshauptstadt durch das Zentrum der Halbinsel führt und Ausgangspunkt touristischer Exkursionen durch die umliegenden Gebirge. Der Ort liegt an der Mündung des Flusses Uksitschan in den Fluss Bystraja. Esso ist Zentrum des Bystrinski rajons der Region Kamtschatka und Verwaltungssitz des Bystrinski-Naturparkes. Bevölkerungsentwicklung Anmerkung: Volkszählungsdaten Infrastruktur In Esso selbst gibt es unter anderem mehrere Hotels, etwa 15–20 Geschäfte, ein Café, Schule und Kindergarten, eine Musikschule, ein Krankenhaus, zwei Apotheken, eine Post, mehrere Banken (bisher ohne Geldautomaten), einen Flugplatz, eine Bibliothek sowie ein Kulturhaus. Verkehr Bus: Esso ist mit Petropawlowsk-Kamtschatski durch einen öffentlichen Bus verbunden, der einmal am Tag fährt (Fahrtdauer etwa 9 Stunden). Flugplatz: Esso hat einen Flugplatz (Grasbahn und Hubschrauberlandeplatz) Sehenswürdigkeiten Zu den Sehenswürdigkeiten des Dorfes zählen: Ethnographisches Museum Besucherzentrum: Das Besucherzentrum im Verwaltungsgebäude des Naturparkes zeigt Ausstellungen zu Ökologie und Tourismus und ist Anlaufstelle für Informationen bei einem Aufenthalt in Esso. Thermalfreibad: Esso hat ein öffentliches thermales Freibad das „kleine Bärenmuseum“ in der Bibliothek korjakisches Freilichtmuseum „Tschau-Tschiw“ Kriegsdenkmal Einzelnachweise Weblinks