NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cosmodromo Vostočnyj

Il cosmodromo Vostočnyj (in russo: Космодром Восточный; traslitterato: Kosmodròm Vostòčnyj) è uno spazioporto russo situato nell'oblast' dell'Amur. Il 21 novembre 2007 il presidente Vladimir Putin ha firmato il decreto di autorizzazione alla costruzione della nuova base di lancio. La costruzione è iniziata nel 2010. Il primo lancio è stato effettuato il 28 aprile 2016. I primi lanci di veicoli senza pilota sono programmati per il 2021 e i primi lanci di veicoli con pilota per il 2023. Il cosmodromo sarà utilizzato inizialmente per ridurre la dipendenza della Russia dal Cosmodromo di Baikonur, ma successivamente ci si attende che finisca per rimpiazzarne completamente l'attuale utilizzo. Note Voci correlate Cosmodromo di Svobodnyj Cosmodromo di Kapustin Jar Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cosmodromo di Vostočnyj Collegamenti esterni Sito ufficiale, su roscosmos.ru.
Kosmodroom Vostotsjny

Kosmodroom Vostotsjny (Russisch: Космодром Восточный) in Rusland is een lanceerbasis van het Russische ruimteagentschap Roskosmos die in het oosten van Rusland is gelegen. "Vostotsjny" betekent letterlijk "oostelijk". In 2016 werd de eerste raket er gelanceerd. Rusland wil door deze nieuwe lanceerplaats minder afhankelijk van Kosmodroom Bajkonoer in Kazachstan worden. Bovendien betaalt Roskosmos huur aan Kazachstan voor het lanceren vanuit Bajkonoer en bespaart Roskokosmos geld door vanaf Vostotsjny te lanceren. Geschiedenis Het ontwerp voor de basis werd in 2010-2011 gemaakt waarna de bouw begon. De lanceerbasis had in 2018 voltooid moeten zijn, maar de bouw werd door corruptie, stakingen en ontwerpfouten flink vertraagd. Stakingen braken uit doordat de corrupte hoofdaannemer de salarissen van zijn bouwvakkers in eigen zak stak en uitbetaling meer dan een half jaar op zich liet wachten. Ook bleek de assemblagehangar voor de Sojoez 2-raketten te zijn ontworpen voor een kleinere, oudere variant van de Sojoez waardoor de Sojoez 2 er niet in paste. Inmiddels zijn de systemen voor Sojoez 2-raketten volledig operationeel. Bij de bouw van de kosmodroom is volgens de BBC een bedrag ter waarde van minimaal 133 miljoen Pond op corrupte wijze verdwenen. Verschillende top officials zijn daarvoor in de gevangenis beland. De ruimtebasis wordt ook gebruikt voor politiek overleg. Zo ontving de Russische president Poetin er de Belarussische president Loekasjenko in april 2022 en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un in september 2023. Lanceerplatforms Er staan drie lanceerplatforms gepland. Complex 1S is voor de Sojoez ingericht en werd op 28 april 2016 voor het eerst gebruikt. Complex 1A voor de Angara. Een serie medium tot heavy lift-raketten die werden ontwikkeld om de Proton-M te vervangen. Met de bouw van dit platform was in augustus 2019 aangevangen. De eerste lancering van dit platform was op 12 april 2024. PU-3 wordt de lanceerplaats voor Ruslands super heavy lift-raket. Trivia Nieuwe routines veroorzaken in de ruimtevaart een enkele keer fouten. In november 2017 mislukte de tweede Sojoezlancering vanaf Vostotsjny doordat de Fregat-trap per abuis was geprogrammeerd voor een lancering vanaf Bajkonoer. De rakettrap bevond zich daardoor na de lancering ergens anders dan hij volgens de boordcomputer zou moeten zijn en draaide zich om en stuurde de satelliet Meteor-M terug richting de Aarde. Het plan voor bemande ruimtevluchten vanuit Vostotsjny brengt een moeilijkheid met zich mee. Wanneer een lancering tijdens de vlucht zou worden afgebroken zou de capsule op een plaats in zee landen waar Rusland weinig schepen beschikbaar heeft. Kosmonauten zouden dan mogelijk dagen in hun capsule moeten wachten op een bergingsschip. Bemande Sojoezvluchten staan niet gepland. Wel staan er vanaf op zijn vroegst 2025 bemande vluchten van de nieuwe Orjol-capsule op de planning. Externe link (en) Promotie video van Roskosmos over Kosmodroom Vostochny
Vostočnij kozmodrom

Vostočnij kozmodrom (rusko Космодром Восточный, dobesedno »vzhodno raketno izstrelišče«) je načrtovani ruski kozmodrom na Daljnem vzhodu. Zasnovan je z namenom zmanjšati rusko odvisnost od Bajkonurja, ki se nahaja v Kazahstanu. Z gradbenimi deli so začeli januarja 2011, končali naj bi jih leta 2018, vendar se je izgradnja zavlekla, med drugim zaradi pogoste korupcije odgovornih za načrtovanje in gradbena dela. Zanjo je bilo do leta 2019 obsojenih že približno 60 posameznikov. Z izstrelišča S1 so kljub temu prvo raketo izstrelili že 28. aprila 2016 in v naslednjih letih še več drugih, med njimi prve komercialne polete za tuje stranke. Lega Kozmodrom bo stal v okrajih Svobodnij in Šimanovsk, del Amurske oblasti. Planirana površina je 551,5 kvardratnih kilometrov. Območje naj bi imelo premer 30 kilometrov s centrom v 51°49′N 128°15′E. Najbližje mesto je Uglegorsk. Z geografsko širino 51 stopinj severno bodo imele rakete podobno kapaciteto kot iz Bajkonurja. Rusija zaradi svoje severne lege nima kozmodroma, ki bil blizu Ekvatorja kot npr. Francija v kraju Kourou v Francoski Gvajani. Lega blizu ekvatorja je ugodna za izstreljevanje na vzhod oziroma geostacionarno orbito, ker je rotacija Zemlje na ekvatorju največja in prispeva k ubežni hitrosti. Lokacija je redko poseljena, zato je ustrezna za izstrelitev raket, ki so potencialno nevarne. V bližini so dobre ladijske in železniške povezave za transport raket. Na voljo je tudi veliko električne energije in infrastruktura kozmodroma Svobodnij, na katerem bo baziran nov kozmodrom. Rakete bodo lahko odvrgle porabljene stopnje nad morjem, kjer jih bodo lahko pobrali z ladjami in ponovno uporabili. Sklici in reference
Vostotjnyj

Vostotjnyj (ryska: Восточный) är en rysk kosmodrom i Amur oblast i östra Ryssland. Byggstart var i januari 2011 och den första obemannade raketen sköts upp 28 april 2016. Nyttolasten var bland andra ett satellitobservatorium till att undersöka gammablixtar. Sedan 1 juli 2021 har tolv uppskjutningar gjorts, varav elva framgångsrika. Galleri Referenser Noter
Охинская ТЭЦ

Охинская ТЭЦ — тепловая электростанция, электростанция на севере Сахалина и единственный источник энергоснабжения Северного энергорайона Сахалинской области, расположенное в черте города Оха. Входит в состав АО «Охинская ТЭЦ» (группа ННК). Представляет собой тепловую электростанцию (теплоэлектроцентраль) с комбинированной выработкой электроэнергии и тепла. Описание Расположена в городе Оха. Теплоэлектроцентраль с паротурбинным и газотурбинным оборудованием, в качестве топлива использует природный газ. Турбоагрегаты станции введены в эксплуатацию в 1969—2016 годах. Установленная электрическая мощность станции — 99 МВт, тепловая мощность — 216 Гкал/час, фактическая выработка электроэнергии в 2018 году — 209,3 млн кВт·ч. Оборудование станции включает в себя 6 турбоагрегатов (3×25, 2×2,5 и 1×19 МВт), а также 4 котлоагрегата. Принадлежит АО «Охинская ТЭЦ» (дочернее общество компании «Роснефть»), находится в оперативном управлении группы ННК. История Развитие электроэнергетики на севере Сахалина было начато в 1931 году с началом строительства Охинских нефтяных промыслов, чье энергоснабжение обеспечивала дизельная электростанция мощностью 1,48 МВт. Примечания Ссылки Охинская ТЭЦ . АО «Охинская ТЭЦ». Дата обращения: 7 февраля 2023.
Davidof

Davidof (en anglès Davidof Island, en aleutià Qanan-tanax̂) és una petita illa del grup de les illes Rat, un subgrup de les illes Aleutianes, a l'estat d'Alaska, als Estats Units. Davidof té una forma irregular, amb unes costes escapades i rocalloses que amaguen un altiplà que s'eleva fins als 328 metres, el volcà Davidof, en la seva part nord. Només al sud-oest de l'illa hi ha una platja de sorra. L'illa té una llargada, nord-sud, de poc més de tres quilòmetres i una amplada de poc més d'un quilòmetre. L'illa es creu que forma part de les restes d'un antic volcà que va ser destruït en una erupció catastròfica a finals del Cenozoic i del qual també en formarien part les veïnes illes Lopy i Pyramid. Referències
Davidof Island

Davidof Island (aleutisch: Qanan-tana) ist eine unbewohnte Insel und gehört zu den Aleuten, genauer gesagt zur Inselgruppe der Rat Islands. Die meist steilen und felsigen Küsten der Insel umschließen ein Plateau, das sich bis auf 328 m Höhe erhebt. Lediglich im Südwesten des Eilandes existiert ein Sandstrand. Vulkanismus Davidof ist wie die kleinen Nachbarinseln Lopy und Pyramid der Überrest eines Calderarandes. Die Caldera war Teil eines Vulkans, der im Tertiär infolge eines explosiven Ausbruchs zum größten Teil zerstört wurde. Weblinks Bild und Kurzbeschreibung (engl.) (Memento vom 23. Dezember 2010 im Internet Archive) Alaska Volcano Observatory: Karten, Bilder und Infos zur Insel (engl.) GVP zu Davidof (englisch)
Davidof Island

Davidof Island (Qanan-tanax̂ in Aleut) is an island in the Rat Islands archipelago of the Western Aleutian Islands, Alaska, United States. Davidof Island is irregular in shape with a north–south length of 2 miles and a greatest width of 0.7 mile. The high point in the south part is 1,074 feet, and the summit in the north part is 922 feet high. Rocks on the north part of the island are hydrothermally altered. The projecting E point of the island is marked by a prominent cone-shaped grayish-tan summit. Davidof island is believed to be part of a circular complex of island remnants of an ancient twin-coned volcano that was destroyed in a catastrophic eruption during the late Tertiary period — Davidof, and its smaller companions Lopy and Pyramid Islands, are remnants of the ancient caldera rim while Khvostof Island is a remnant of the western portion of the cone. Davidof Island has steep rocky shores that rise to an interior plateau to a maximum elevation of 328 m). Much of its coastline comprises steep slopes or beaches of boulder and pebbles while Crater Bay coast on the southwest contains sandy beach. Davidof Island supports a substantial colony of tufted puffins and horned puffins. References External links Alaska Volcano Observatory, Davidof description and statistics Davidof Island photos, July 2008
Isla Davidof

La isla Davidof es una isla perteneciente al archipiélago de las islas Rata, en el grupo de las islas Aleutianas, en Alaska, EE. UU. La isla se encuentra localizada entre Khvostof y Amchitka. La isla de Davidof tiene una forma irregular con una longitud norte-sur de 3,2 km y un ancho máximo de 1,1 km. El punto más alto en la parte sur tiene 327 m y la cumbre en la parte norte tiene 281 m de altura. Las rocas de la parte norte de la isla están alteradas hidrotermalmente. El punto E que sobresale de la isla está marcado por una prominente cima en forma de cono de color grisáceo tostado.​ Se cree que la isla de Davidof forma parte de un complejo circular de remanentes insulares de un antiguo volcán de doble cono que fue destruido en una catastrófica erupción a finales del período Terciario - Davidof, y sus compañeras más pequeñas, las islas Lopy y Pirámide, son remanentes del antiguo borde de la caldera, mientras que la isla de Khvostof es un remanente de la porción occidental del cono. La isla de Davidof tiene costas rocosas escarpadas que se elevan a una meseta interior hasta una elevación máxima de 328 m). Gran parte de su costa comprende laderas empinadas o playas de canto rodado y guijarros, mientras que la costa de la bahía del cráter, en el suroeste, contiene playas de arena.​ La isla de Davidof mantiene una importante colonia de frailecillos de penacho y frailecillos con cuernos. Referencias Enlaces externos Observatorio de Volcanes de Alaska, descripción y estadísticas de la isla Davidof Archivado el 1 de marzo de 2021 en Wayback Machine. Fotos de la isla Davidof Island photo, julio de 2008
Davidof

Davidof (in lingua aleutina Qanan-tanax̂; in russo Давыдова, Davydova) è un'isola che fa parte delle Rat, un gruppo delle Aleutine occidentali e appartiene all'Alaska (Stati Uniti). Ha preso il suo nome dall'ufficiale navale russo Gavriil Ivanovič Davydov che esplorò la regione assieme a Nikolaj Aleksandrovič Chvostov (che ha dato a sua volta il nome all'isola Khvostof) come narrato nel libro "Duplice viaggio in America degli ufficiali della marina Khvostov e Davydov" del 1810. L'isola è di forma irregolare con una lunghezza da nord a sud di 3,2 km e una larghezza massima di 1,12 km. Il punto più alto nella parte meridionale raggiunge i 328 metri. Le isole Davidof, Khvostof Pyramid e Lopy sono probabilmente i resti di un antico vulcano a doppio cono che è stata distrutto in una catastrofica eruzione durante il tardo periodo Terziario . La Davidof ospita nutrite colonie di pulcinella dai ciuffi e pulcinella dal corno. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Davidof Collegamenti esterni the island encyclopedia: Davidof, Pyramid, Lopy and Khvostof
Davidof Island

Davidof Island (Aleoetisch: Qanan-tanax̂) is een onbewoond eiland in de Aleoeten in de Amerikaanse staat Alaska. Bestuurlijk hoort het eiland tot de Aleutians West Census Area en is het onderdeel van de Rat Islands. Ten noorden van het eiland ligt de Beringzee en verder naar het zuiden de Grote Oceaan. Het eiland ligt ten oosten van Khvostof Island en Pyramid Island, ten noorden van Hawadax Island en ten westen van Little Sitkin Island. Het hoogste punt van het eiland is 328 meter boven zeespiegel. Davidof Island beschikt over bijzonder steile en rotsachtige kliffen. Vulkanisme Davidof Island is net als de omliggende eilanden Khvostof Island, Pyramid Island en Lopy Island een restant van een vulkaan die in het Tertiair explodeerde als gevolg van een uitbarsting. Dit is goed te zien aan de ongewone halvemaan-vorm van het eiland, dat de zogenaamde Crater Bay vormt. Op het eiland bevindt zich de vulkaan Davidof Volcano.
Остров Давыдова

Остров Давыдова — (англ. Davidof Island, алеут. Qanan-tanax̂, Ҟанантанаҳ) — необитаемый остров в группе Крысьих островов в составе Алеутских островов. Расположен к востоку от острова Хвостова. Предполагается, что остров Давыдова и два лежащих рядом мелких острова (Лопи и Пирамида) являются остатками кальдеры древнего вулкана. Назван в честь русского моряка Гаврилы Давыдова. Примечания
Площадь Блюхера (Хабаровск)

Площадь Блюхера — одна из площадей Центрального района города Хабаровска, находится в середине улицы Ленина на пересечении её с улицей Пушкина. Площадь названа в честь маршала Советского Союза, героя Гражданской войны Василия Константиновича Блюхера. История Первое её название — Алексеевская, в честь церкви, которая стояла на перекрёстке улиц Ленина и Волочаевская. После гражданской войны эту территорию переименовали в Волочаевскую парковую зону, а затем и в Пожарскую. Площадь была сформирована в 1940-е — 1960-е гг., при реконструкции улиц Ленина и Батарейной (Гамарника). В связи со сносом нескольких одноэтажных деревянных домов дореволюционной постройки в 1970-е гг., контур участка увеличился. 6 апреля 1964 года решением хабаровского горисполкома ей присвоили имя маршала Советского Союза Василия Константиновича Блюхера. В 1982 году площадь получила современное название. В 2022 году площадь открылась после масштабной реконструкции. Решение о реконструкции площади было принято по итогам всероссийского онлайн-голосования в рамках федерального проекта «Формирование комфортной городской среды» нацпроекта «Жилье и городская среда». Обновленную площадь Блюхера торжественно открыл 18 августа 2022 г. губернатор Хабаровского края Михаил Дегтярёв. Губернатор Хабаровского края Михаил Дегтярев на открытии площади произнес:Проект уникальный, новый для Хабаровска новый, с использованием современнейших материалов и технологий. Некоторые из них применялись в крае впервые. Это не просто детская площадка, а гармоничная зелёная зона отдыха, где интересно хабаровчанам всех возрастов.Владимир Калина, руководитель дирекции регионального девелопмента компании-инвестора «ПИК» поделился:Создание подобной площади тут — это наш первый опыт не только на Дальнем Востоке, а вообще за пределами столицы. У нас получилась современная общественная территория, построенная исходя из существующих сегодня принципов общения людей, коммуникаций, а также норм и философии градостроительства. Устройство Площадь по трём сторонам имеет активные транспортные потоки с двусторонним движением. На площади располагаются спортивные площадки из натуральных материалов, обустроен искусственный ручей с игровыми элементами, зоны отдыха, газоны и большое количество зеленых насаждений. Также там располагается кафе, огромная детская площадка, фонтаны и территория для детских водных игр. Для сохранности объекта по периметру площади установлены 8 камер видеонаблюдения. В искусстве Площадь изображена на литографии художника Николая Холодка 1985 года. См. также Площадь Ленина (Хабаровск) Площадь Славы (Хабаровск) Комсомольская площадь (Хабаровск) Примечания Литература Врублевский А. П. Хабаровск шестидесятых: Время надежд. — Хабаровск: РИА «Юпитер», 2013. — 176 с.: ил. — (История Хабаровска). ISBN 978-5-9904386-1-3 Громенко И.В., Гарнага А.Ф., Охотникова Ю.В., Тюкавкина И.Л., Савкова Н.В. РЕНОВАЦИЯ ПЛОЩАДИ БЛЮХЕРА В ГОРОДЕ ХАБАРОВСКЕ КАК СРЕДСТВО СОЗДАНИЯ КОМФОРТНОЙ ГОРОДСКОЙ СРЕДЫ // Инновации и инвестиции. — 2020. — № 12. Охотникова Ю.В., Громенко И.В. РЕКОНСТРУКЦИЯ И РЕНОВАЦИЯ ПЛОЩАДЕЙ ХАБАРОВСКА // Инновации и инвестиции. — 2021. — № 4.
Ussurijské kozácké vojsko

Ussurijské kozácké vojsko (rusky Уссури́йское каза́чье во́йско) bylo kozácké vojsko v Ruském impériu, dislokované v Přímoří, v okolí řek Ussuri, Sungari a jezera Chanka. Ussurijské kozácké vojsko vzniklo v roce 1889 z části jednotek Amurského kozáckého vojska. Později bylo posíleno usedlíky z jiných kozáckých vojsk, zejména Donského kozáckého vojska a Kubáňského kozáckého vojska. Hlavní velení Ussurijského kozáckého vojska bylo umístěno nejprve ve Vladivostoku, poté v Imanu (dnešní Dalněrečensk). Ussurijští kozáci měli v držení 6740 km² půdy. V roce 1916 jich bylo 39 900 osob v celkem šesti stanicích, skládajících se z celkem 76 usedlostí. V dobách míru poskytovali ussurijští kozáci k vojenské službě jeden prapor jízdy o 300 mužích a jednu rotu. Ussurijské kozácké vojsko sloužilo k ochraně hranic, poštovní a policejní službě. Účastnilo se rusko-japonské války. V době první světové války Ussurijské kozácké vojsko poskytlo k vojenské službě celkem 2 514 mužů. V ruské občanské válce většina ussurijských kozáků podporovala bělogvardějce. Ussurijské kozácké vojsko bylo zrušeno v roce 1922. Znovuobnoveno bylo v roce 1990, nikoli však již jako správní jednotka. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ussurijské kozácké vojsko na Wikimedia Commons Ussurijské kozácké vojsko (rusky)
Ussuri Cossacks

Ussuri Cossack Host (Russian: Уссури́йское каза́чье во́йско, romanized: Ussuríyskoye kazáchye vóysko) was a Cossack Host in Imperial Russia, located in Primorye south of Khabarovsk along the Ussuri River, the Sungari River, and around the Khanka Lake. History The Ussuri Cossack Host was created in 1889 on the basis of an unmounted half-battalion of the Amur Cossack Host and later reinforced with settlers from the Don Cossack Host, Kuban Cossack Host, and other Cossack hosts. The Ussuri Cossack Host headquarters was first located in Vladivostok and then in Iman (now Dalnerechensk). Its nakazny ataman (who was also the military governor of the region) subordinated to the Governor General of the Amur region, who, in turn, was the nakazny ataman of the Amur and the Ussuri Cossack Hosts. Organisation and role The Ussuri Cossacks possessed 6740 km² of land. In 1916, they numbered 39,900 people in six stanitsas, which comprised 76 settlements. In times of peace, the Ussuri Cossacks supplied one cavalry battalion (300 men) and one platoon. The Ussuri Cossack Host was used for border patrol, postal and police service. It participated in the Russo-Japanese War. During World War I, the Ussuri Cossacks supplied one cavalry regiment (600 men), one cavalry battalion, one platoon of guards, and six special sotnyas (a total of 2,514 men). Most of the Ussuri Cossack Host took the side of the White movement during the Russian Civil War. The majority of Cossacks joined Ataman Ivan Kalmykov’s Cossack detachment, whilst the other’s joined Ataman Semyonov’s OMO (Special Manchurian Detachment). Modern The Ussuri Cossack Host was disbanded in 1922. It was re-established in 1990, although not as an administrative unit of any sort. Distinctions The distinguishing colour of the Ussuri Cossack Host was yellow. This was the color of the cap bands, epaulettes and wide trouser stripes of a green uniform of the loose-fitting cut common to all the Steppe Cossack Hosts. Individual regiments were distinguished by numbers on the epaulettes. Lambs-wool hats (papakha) were worn on occasion with yellow cloth tops. From 1907 on, light khaki blouses (Gymnastyorka|gimnasterka) summer blouses were adopted to replace the white shirt-tunics previously worn. The blue/grey breeches with yellow stripes continued to be worn through World War I. References External links Ussuri Cossacks (in Russian)
Cosacos del Ussuri

La Hueste de Cosacos del Ussuri (del ruso: Уссури́йское каза́чье во́йско) era una hueste cosaca en el Imperio ruso, localizada en Primorie, al sur de Jabárovsk a lo largo del río Ussuri, el río Sungari y alrededor del lago Janka. La Hueste Cosaca del Ussuri fue creada en 1889 sobre la base de un medio-batallón no montados de la Hueste de Cosacos del Amur y después reforzada con colonos de la Hueste de Cosacos del Don, la Hueste de Cosacos de Kubán y otras huestes cosacas. La capital de la Hueste de Cosacos del Ussuri se localizaba primero en Vladivostok y luego en Imán (ahora Dalneréchensk). Su atamán nakazny (quien también era el gobernador militar de la región) estaba subordinado al Gobernador General de la región de Amur, quien, en cambio, era el atamán nakazny de las Huestes de Cosacos de Amur y del Ussuri. Los cosacos del Ussuri poseían 6740 km² de tierras. En 1916, contaban con 39.900 personas en seis stanitsas, que comprendían 76 asentamientos. En los tiempos de paz, los cosacos del Ussuri suministraban un batallón de caballería (300 hombres) y una sección. La Hueste de los Cosacos del Ussuri se usaba para patrullar la frontera y para los servicios postal y de policía. Participó en la Guerra Ruso-Japonesa. Durante la Primera Guerra Mundial, los cosacos del Ussuri suministraron un regimiento de caballería (600 hombres), un batallón de caballería, una sección de guardas y seis sotnyas especiales (un total de 2.514 hombres). La mayor parte de la Hueste se alió con el movimiento blanco durante la guerra civil rusa. La Hueste de Cosacos del Ussuri fue disuelta en 1922. Fue restablecida en 1990, aunque no como unidad administrativa de ningún tipo. Véase también Hueste cosaca Enlaces externos Cosacos del Ussuri (en ruso)
Cosaques de l'Oussouri

Les cosaques de l’Oussouri (en russe : Уссури́йские казаки́) ou l’armée cosaque de l’Oussouri (Уссури́йское каза́чье во́йско) est une communauté cosaque de l’empire russe située dans l’oblast de Primorié. Elle date de 1889 et exista jusqu’à la révolution russe. L’état-major était situé à Vladivostok puis à Iman. Histoire L’armée cosaque de l’Oussouri a été créée en 1889 à partir d’un demi-bataillon de cosaques du fleuve Amour puis plus tard renforcée par des cosaques venus du Don et du Kouban. La mission de ces cosaques était de garder la frontière avec la Chine le long des fleuves Oussouri, Soungari et du lac Khanka. En 1916 les cosaques de l’Oussouri étaient 39 900, répartis en six stanitsas regroupant un total de 76 villages. Ils participèrent à la guerre russo-japonaise et à la Première Guerre mondiale. Durant la guerre civile russe une majorité de cosaques s’engagea du côté des armées blanches. En 1922 l’armée fut dissoute. Reformation Après la chute du système soviétique les cosaques de la fédération de Russie reconstituent leur unités traditionnelles. La communauté de l’armée des cosaques de l’Oussouri a été reconnue par décret présidentiel du 17 juin 1997. Couleurs Les cosaques de l’Oussouri portent traditionnellement des bandes de pantalon et des casquettes à bandeaux jaunes sur un uniforme vert foncé (comme les cosaques du fleuve Amour) mais avec des pattes d’épaule jaunes à liseré vert. Notes Portail de l’Empire russe Portail de l’histoire militaire Portail du kraï du Primorié