NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Будівля Таврійського губернатора в Сімферополі

Будівля Таврійського губернатора в Сімферополі — двоповерхова будівля в Сімферополі. Наприкінці XVIII столітті між Бульварною (зараз Леніна) та Губернаторською (Пролетарська) вулицями знаходився маєток вченого-енциклопедиста Петера Симона Палласа. Зокрема, тут розташовувався двоповерховий будинок з флігелями, сарай для карет, льодова для зберігання продуктів та інші службові будиночки. З початком ХІХ століття садиба перейшла до рук міста та стала резиденцією Цивільного губернатора Тавриди. Історія появи нової будівлі До 1835 року комплекс споруд, що використовувався для проживання губернатора, застарів (згадки про маєток Палласа датуються 1775 роком) і було вирішено побудувати новий будинок. Для розробки проекту запрошено архітектора Івана Федоровича Колодіна та живописця Андрія Никифоровича Вороніхіна, які вдало виконали поставлене перед ними завдання. Архітектура будинку Двоповерхова будівля виконана в стилі пізнього російського класицизму, що характеризується простотою в архітектурою, відсутністю пишного оздоблення фасаду будівлі і віконних пройомів. З декору є лише невеликі карнизи з фронтонами над вікнами. Розміщено будинок на підвищені, поруч з долиною Салгир, що ввійшла до садової композиції навколо будинку. Після Кримської війни будівлю переплановано. Зокрема, до головного фасаду було прибудовано чавунний балкон, що опирається на стовпові опори, а в 1906 році архітектор Абрамцум Іванович Карапетов спроектував канцелярію, флігелі та господарськи блок (два останніх не збереглися донині). Особливості будівлі Цікавинкою будинку є велика кількість різноманітних меморіальних табличок. Зокрема, на одній з них засвідчено перебування в цій будівлі 1912 року імператора Миколи ІІ, на іншій — розташування госпіталю в роки Кримської війни, управителя Матвія Сулькевича в 1918—1919 роках, революційного комітету Криму в 20-х роках. Таблички досі залишаються на будівлі. На сьогодні в приміщеннях будівлі розташований Кримський Республіканський інститут післядипломної освіти. Використані джерела Підготовлено за матеріалами: «Культурное наследие Крыма», в-во Н.Оріанда, Сімферополь 2011 р. — 137 с. http://www.pslava.info/Simferopol_SadybaPSPallasa,130668.html [Архівовано 22 травня 2017 у Wayback Machine.]
Gare de Théodosie

La gare de Théodosie (en ukrainien : Джанкой (станція) ; russe : Джанкой (станция)) est une gare ferroviaire de Crimée située sur le territoire de la ville de Théodosie. Situation ferroviaire Histoire La gare fut mise en service en 1892 par une ramification de la ligne Lozovo-Gare de Sébastopol. De 1892 à 1907, la gare portait le nom de Feodosia-Port, de 1907 à 1952 Sarygol et en 1952 Aivazovsky. Service des voyageurs Accueil Desserte Intermodalité Notes et références Voir aussi Articles connexes Transport ferroviaire en Ukraine, Liste de gares en Ukraine. Liens externes Portail du chemin de fer Portail de l’Ukraine Portail de la Russie
Феодосія (станція)

Феодо́сія (до 1952 — Сариго́ль, до 1907 — Феодо́сія-Порт) — залізнична станція 1-го класу Кримської дирекції Придніпровської залізниці на неелектрифікованій лінії Владиславівка — Феодосія. Розташована в центрі міста, неподалік берегової лінії Феодосії Автономна Республіка Крим, остання станція на лінії, що веде до Феодосійського морського порту. В межах міста знаходиться ще одна залізнична станція — Айвазовська (за 3 км від вокзалу станції Феодосія). Історія Станція відкрита 1892 року під час прокладання відгалуженої дільниці казенної Лозово-Севастопольської залізниці до Феодосії. Розмови про необхідність побудувати дорогу до Феодосійського морського порту порушувалися ще з 1857 року, проте втілення задуму відбулося лише через 35 років. В перші роки відкриття руху поїзди курсували до сучасної станції Айвазовська (нині — в межах міста Феодосія). У 1894 році побудований вокзал станції Феодосія-Місто, на честь цієї події, до 100-річного ювілею на будівлі вокзалу відкрита меморіальна дошка. З 1892 по 1907 роки станція мала назву Феодосія-Порт, з 1907 по 1952 роки — Сариголь (кримс. Sarı Göl — залізне озеро). У 1952 році станція отримала назву на честь художника-мариніста Івана Айвазовського, який майже все життя прожив у Феодосії. Депо при цій станції до 1941 року забезпечувало рух на напрямках у бік Джанкоя та Керчі. Пасажирське сполучення На станції Феодосія зупиняються приміські поїзди до станцій Армянськ, Джанкой, Владиславівка, Керч та Анапа (РФ). Галерея Примітки Джерела Тарифное руководство № 4. Книга 1 (на 01.02.2025) (рос.) [Архівовано з першоджерела 07.02.2025.] Архангельский А. С., Архангельский В. А. Железнодорожные станции СССР: Справочник. В двух книгах. — М. : Транспорт, 1981.(рос.) Україна. Атлас залізниць. Масштаб 1:750 000. — К. : ДНВП «Картографія», 2008. — 80 с. — ISBN 978-966-475-082-7. Посилання Історія будівництва залізниці у Феодосії. Jalita.com (рос.).
Bakhchysarai Cave Monastery

The Dormition Monastery of the Caves (Russian: Успенский пещерный монастырь; Ukrainian: Успенський печерний монастир), otherwise known as Bakhchysarai Cave Monastery, or Uspensky Cave Monastery is located in Crimea, near the town of Bakhchysarai. It is a cave monastery carved out of a cliff, thought to have been founded in the 8th century. History The date of the monastery's foundation is disputed, although local monks assert that it originated as early as the 8th century but was abandoned when Byzantium lost its hold on the region. The current monastic establishment dates back to the 15th century, founded by monks from the monastery at Kyiv-Pechersk Lavra. The monastery has been built by carving out the building into the walls of the cliffs themselves. The buildings are whitewashed with golden domes. The monastery became an important hub of Eastern Orthodox Christianity between the 15th and 18th centuries, accommodating those fleeing from Muslim persecution in Greece. The monastery fell into a period of decline around 1778, due to Eviction of Christians from the Crimea. The icon of the Mother of God was taken by the Greeks from the church to another church Mariupol, where it remained until 1918, at which point all trace of it was lost. In 1921 the monastery was closed by the Soviet government due to laws against religion. After the dissolution of the Soviet Union and Ukrainian independence the monastery was restored, monks returned and it was reopened to the public in 1993. See also Inkerman Cave Monastery - another cave monastery in Crimea References
Monasterio cueva de la Asunción

El Monasterio de cueva de la Asunción se encuentra localizado en Crimea, Ucrania (actualmente reclamado por Rusia), cerca de Bakhchisaray.​​ Se trata de un monasterio cueva tallado en el borde de la montaña. La fecha de la fundación del monasterio está en discusión, de este modo, los monjes locales afirman que el monasterio es originario de comienzos del siglo VIII, pero que fue abandonado cuando Bizancio perdió el control sobre la región. Por el contrario, las autoridades actuales del monasterio datan su origen en el siglo XV. En 1921 el monasterio fue cerrado por el gobierno Soviético. Después de la disolución de la Unión Soviética y a raíz de la independencia de Ucrania el monasterio se abrió de nuevo al público. Notas Referencias
Monastère troglodyte de Bakhtchyssaraï

Le monastère troglodyte de Bakhtchyssaraï ou monastère des grottes d'Ouspensky, est un bâtiment religieux en Crimée. Fondé au XVe siècle il se trouve à Bakhtchissaraï. Il appartient à l'Église orthodoxe ukrainienne de Crimée. Notes et références Voir aussi Liste de mosquées d'Ukraine. Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Russie Portail de l’Ukraine
Monastero rupestre di Bachčisaraj

Il monastero rupestre dell'Assunzione (in russo Успенский пещерный монастырь?) è un monastero scavato nella roccia in Crimea, presso Bachčisaraj. Storia La data della fondazione del monastero è contestata, anche se i monaci locali affermano che risale all'VIII secolo ma venne poi abbandonato quando l'impero bizantino perse il predominio sulla regione. L'attuale struttura monastica risale al XV secolo. Nel 1921 il monastero fu chiuso dal governo sovietico. Dopo la dissoluzione dell'Unione Sovietica e dell'indipendenza dell'Ucraina il monastero fu riaperto al pubblico nel 1993. Galleria d'immagini Note Voci correlate Monastero rupestre di Inkerman Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su monastero rupestre di Bachčysaraj
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej (Krym)

Monaster Zaśnięcia Matki Bożej – klasztor Zaśnięcia Matki Bożej (ukr. Успенський печерний монастир) w pobliżu Czufut-Kale na Krymie. Położenie Monastyr leży na południu Półwyspu Krymskiego, w połowie drogi pomiędzy Symferopolem a Sewastopolem. Został wydrążony w skalistym zboczu wąwozu w Górach Krymskich. Historia Czasy Rusi Kijowskiej Najprawdopodobniej klasztor zaczęli wykuwać w skałach, pod koniec VIII w., greccy mnisi chrześcijańscy uciekający z Bizancjum przed prześladowaniami ikonoduli. Czasy panowania Tatarów Po podbiciu Krymu przez Tatarów w XIII wieku, klasztor nie został zlikwidowany (jak wiele innych świątyń chrześcijańskich). Ikonę Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny z monastyru adorował nawet rezydujący w pobliskim Bakczysaraju chan Hadżi Girej. Po przyjęciu przez chana Sahin Gireja zwierzchnictwa Rosji w 1774 sytuacja ludności greckiej na Krymie pogorszyła się. Czasy panowania Rosji W 1778 mnisi, wraz z osadnikami ze wsi leżącej poniżej klasztoru, zostali zmuszeni do przeniesienia się nad Morze Azowskie – zakładając tam dzisiejszy Mariupol. W 1818 w klasztorze odwiedziny złożył car Aleksander I. Następnie w 1850 monastyr został odnowiony jako rosyjski, z cerkwią prawosławną. Dobudowano wówczas kolejne cerkwie (łącznie było ich już pięć) i cele. Podczas wojny krymskiej, w trakcie obrony Sewastopola przed Turkami w latach 1854–1855, urządzono w nim szpital dla oficerów armii rosyjskiej. Czasy komunistycznej Rosji Po rewolucji październikowej klasztor został ograbiony przez bolszewików, wywieziona została wówczas bogata kolekcja pozłacanych ikon. Ostatecznie monastyr zamknięto w 1921. Podczas II wojny światowej ponownie pomieszczenia zaadaptowane zostały na potrzeby szpitala wojskowego. Współcześnie W 1993 monastyr został zwrócony Cerkwi prawosławnej i znów otwarty jako klasztor męski. Zwiedzanie Monastyr jest jedną z ważniejszych atrakcji turystycznych Krymu. Ponieważ wciąż pełni on rolę klasztoru, do zwiedzania i w celach kultu religijnego udostępniana jest jedynie niewielka część kompleksu z XIV-wieczną cerkwią wykutą w całości w skale. Monastyr jest też ważnym dla prawosławnych wiernych, miejscem pielgrzymowania. Przypisy Bibliografia Adam Dylewski: Ukraina. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2007. ISBN 978-83-7304-774-7. Artur Grossman: Krym Odessa Kijów i Lwów. Kraków: Wydawnictwo Bezdroża, 2009, s. 122–123. ISBN 978-83-7661-020-7.
Neàpolis d'Escítia

Neàpolis (en grec antic: Νεάπολις) fou una antiga fortalesa del Quersonès Tàuric i capital del regne d'Escítia Menor, que fou un regne dels escites establert a la Tàurida (Crimea). D'entre les fonts literàries només és coneguda per Estrabó, les informacions del qual són complementades per les troballes arqueològiques. En efecte, les restes de la ciutat s'han identificat en un jaciment arqueològic vora la ciutat de Simferòpol (fundada el 1784). La ciutat, excavada esporàdicament a partir de 1827 i, de manera sistemàtica, a partir de 1945, fou fundada el segle ii aC sobre les ruïnes d'un assentament escita anterior, molt més modest, i amb el qual no té continuïtat. A despit del seu nom, Neàpolis fou una ciutat dels escites sense presència significativa de grecs, però culturalment i materialment hel·lenitzada amb el temps. Fou fundada, possiblement, com a resultat del desplaçament de poblacions escites cap al sud davant la pressió de les tribus sàrmates del nord, i que s'afegiren a les tribus dels taures i escites que habitaven l'interior del Quersonès Tàuric. Neàpolis fou destruïda a final del segle ii aC, entre el 114 i el 108 aC, després que Diofant, general del rei Mitridates, derrotàs les tropes escites del rei Pàulac i ocupàs la ciutat: els escites es revoltaren contra Mitridates i Diofant assetjà i destruí la ciutat. Neàpolis no es recuperà, tot i que continuà habitada fins al segle iii dC. Sembla que a les invasions dels gots (252-254) ja havia estat totalment abandonada. El segle xvi, els kans de Crimea construïren vora les ruïnes de Neàpolis una fortalesa per protegir la seva capital dels atacs dels nòmades, que anomenaren Aqmescit o Ak Mecet. Posteriorment, el 1784 s'hi fundà la nova ciutat de Simferòpol, que acull les ruïnes arqueològiques de Neàpolis. Referències Enllaços externs Bronce Final Europa Oriental. Asentamientos (castellà)
Neápolis escita

Neápolis escita (del griego clásico: Σκυθική Νεάπολις) fue un asentamiento escita que existió desde finales del siglo III a. C. hasta la segunda mitad del siglo III. Las ruinas arqueológicas se encuentran en las afueras de la actual Simferópol. Esta ciudad fue el centro de las tribus escitas de Crimea. La ciudad fue la capital de un pequeño reino conocido como es Estado Escita de Crimea, que abarca las tierras entre el río Dniéper inferior y Crimea. Neápolis fue destruida a mediados del siglo III por los godos.​ Referencias Véase también Reino del Bósforo Roxolanos Yázigas Meotes Sármatas Pueblos iranios
Néapolis Scythe

La ville de Neapolis Scythe (grec : Σκυθική Νεάπολις) était un établissement scythe important du IIIe siècle av. J.-C. jusqu'à la seconde moitié du IIIe siècle. Ses ruines archéologiques sont situées en périphérie de la ville moderne de Simferopol en Crimée. La ville fut la capitale du royaume scythe de Scilurus et de son fils Palacus (qui furent probablement inhumés dans le mausolée municipal). Des fouilles archéologiques menées depuis 1945 ont révélé sa muraille de pierre, des palais avec chapiteaux, des peintures murales et des sculptures, en particulier les bustes des rois Scylure et Palak. Au maximum de son extension, le royaume couvrait aussi les terres entre le Dniepr inférieur et la Crimée. Au IIIe siècle et IIe siècle av. J.-C., la ville avait une « population mixte scythe et grecque, de massifs murs défensifs et de grands bâtiments publics construits selon les préceptes de l'architecture grecque. » Neapolis fut détruite dans la seconde moitié du IIIe siècle par les Ostrogoths. Références Portail de la Russie Portail de l’Ukraine Portail de la Grèce antique Portail de l’archéologie
Neapoli Scita

Neapoli Scita (in greco Σκυθική Νεάπολις?) era un insediamento esistito dalla fine del III secolo a.C. fino alla seconda metà del III secolo d.C. Le rovine archeologiche risiedono nella periferia dell'attuale Sinferopoli. Questa città era il centro delle tribù scite di Crimea guidate dai re Scilurus e Palaco (probabilmente sepolti nel mausoleo locale). La città dominava un piccolo regno, che copriva le terre tra il basso fiume Nipro e la Crimea. Nel III e II sec. a.C., era una città «con una popolazione mista greco-scita, forti mura difensive e grandi edifici pubblici costruiti usando le regole dell'architettura greca». Neapolis Scita fu distrutta nella metà del III secolo d.C. dai Goti. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Neapoli Scita Collegamenti esterni NEAPOLIS SCYTHIAN, su neapolis-scythian.ru. URL consultato il 4 novembre 2018 (archiviato dall'url originale il 3 luglio 2017).
Scythisch Neapolis

Scythisch Neapolis (Grieks: Σκυθική Νεάπολις) was een stad op de Krim, bewoond van de late 3e eeuw v.Chr. tot de tweede helft van 3e eeuw n.Chr.. De restanten bevinden zich aan de rand van het huidige Simferopol. Het was de hoofdstad van het Krim-Scythische koninkrijk, onder de vorsten Scilurus en Palacus. Hun graven bevinden zich waarschijnlijk in het plaatselijke mausoleum. Hun koninkrijk strekte zich uit van de noordelijke Krim tot de Beneden-Dnjepr. De stad had in de 3e-2e eeuw v.Chr. een gemengd Scythisch-Griekse bevolking, sterke verdedigingsmuren en grote publieke gebouwen volgens de regels van de Griekse architectuur. In 110-107 n.Chr. onderwierp Diophantes de Krim en kwam de stad onder het koninkrijk Pontus. Neapolis werd halverwege de 3e eeuw n.Chr. door de Goten verwoest.
Nijniohirski

Nijniohirski (en (ucraïnès): Нижньогірський, en rus: Нижнегорский, Nijnegorski) és un assentament de tipus urbà (possiólok) de la República Autònoma de Crimea a Ucraïna, que el 2014 tenia 8.741 habitants. És la seu administrativa del districte homònim. Fins al 1944 la vila es deia Seitler. Referències
Nyžňohirskyj

Nyžňohirskyj (ukrajinsky Нижньогірський, rusky Нижнегорский – Nižněgorskij, krymskou tatarštinou Sejitler) je městys/sídlo městského typu v autonomní republice Krym na Ukrajině. Poloha a doprava Nyžňohirskyj leží na severovýchodě Krymu, od Simferopolu, hlavního města autonomní republiky, je vzdálen přibližně 90 kilometrů severovýchodně. Od Armjansku, který leží na Perekopské šíji spojující Krym se zbytkem světadílu, je vzdálen přibližně 128 kilometrů jihovýchodně. Přes město prochází železniční trať Džankoj – Kerč a dálnice M17, která přichází z Chersonu přes Olešky a Džankoj a pokračuje kolem Feodosije do Kerče. Dějiny Krymskotatarská vesnice Sejitler zde byla nejpozději v 17. století. V roce 1938 získala status sídla městského typu. Za druhé světové války ji 30. října 1941 obsadily jednotky německé armády a Rudá armáda ji dobyla zpět 12. dubna 1944. V témže roce bylo krymskotatarské obyvatelstvo deportováno a obec přejmenována. Rodáci Serhij Oleksandrovyč Dzyndzyruk (* 1976), ukrajinský boxer Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Nyschnjohirskyj na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nyžňohirskyj na Wikimedia Commons
Nyschnjohirskyj

Nyschnjohirskyj (ukrainisch Нижньогірський; russisch Нижнегорский/Nischnegorski, krimtatarisch Seyitler) ist eine Siedlung städtischen Typs und das administrative Zentrum des gleichnamigen Rajons im Osten der Autonomen Republik Krim, Ukraine mit 9400 Einwohnern (2016). Die Ortschaft ist ein Verkehrsknotenpunkt des Schienen- und Straßenverkehrs. Geographie Nyschnjohirskyj liegt an der Fernstraße M 17 sowie an der Bahnstrecke von Dschankoj nach Kertsch. Die Entfernung zur südwestlich gelegenen Hauptstadt der Krim, Simferopol, beträgt 91 km und die zum nordwestlich gelegenen Armjansk beträgt 128 km. Zur Siedlungsratsgemeinde gehören, neben Nyschnjohirskyj, noch die Dörfer Selene (Зелене) mit etwa 1100 Einwohnern und Linijne (Лінійне) mit etwa 500 Einwohnern. Geschichte Der genaue Zeitpunkt der Gründung von Sejitler (ukrainisch Сеїтле́р), dem ursprünglichen Namen des Dorfes, ist nicht bekannt. Er liegt wohl im 17. Jahrhundert. Seit 1938 hat die Ortschaft den Status einer Siedlung städtischen Typs. Am 30. Oktober 1941 wurde die Ortschaft von Truppen der Wehrmacht besetzt. Befreit wurde die Siedlung von der Roten Armee am 12. April 1944 und noch im selben Jahr wird die Ortschaft, im Zusammenhang mit der Deportation der krimtatarischen Bevölkerung, in Nyschnjohirskyj umbenannt. Bevölkerungsentwicklung Quelle: 1805–1926; ab 1959 Persönlichkeiten Serhij Dsynsyruk (* 1976), ukrainischer Boxer Rajon Nyschnjohirskyj ist Verwaltungssitz des gleichnamigen Rajons. Der Rajon Nyschnjohirskyj befindet sich im Osten der Halbinsel Krim. Er grenzt im Norden an die Küste des Sywasch, ein dem Asowschen Meer vorgelagertes Buchtensystem, und im Süden an die Ausläufer des Krimgebirges. Er hat 50.600 Einwohner und eine Fläche von 1212 km². Die Bevölkerungsdichte beträgt 42 Einwohner je km². Weblinks Geschichte der Städte und Dörfer / Nyschnjohirskyj (russisch) (Memento vom 7. Oktober 2014 im Internet Archive) Website des Rajons (russisch) Einzelnachweise
Nyzhnohirskyi

Nyzhnohirskyi (Ukrainian: Нижньогірський; Crimean Tatar: Seyitler) or Nizhnegorsky (Russian: Нижнегорский), is an urban-type settlement in the Autonomous Republic of Crimea, a territory recognized by a majority of countries as part of Ukraine and occupied by Russia as the Republic of Crimea. The town also serves as the administrative center of the Nyzhnohirskyi Raion (district), housing the district's local administration buildings. As of the 2001 Ukrainian Census, its population was 10,534. Current population: 8,741 (2014 Census). History The settlement was known by its Crimean Tatar name Seyitler (Ukrainian: Сеїтлер, romanized: Seitler; Russian: Сейтлер, romanized: Seytler) until 1944. Russia captured Nyzhnohirskyi on March 3, 2014, during its invasion of Crimea starting from 27 February. Notable people Serhiy Dzyndzyruk (born 1976), Ukrainian boxer References External links The murder of the Jews of Nyzhnohirskyi during World War II, at Yad Vashem website.
Nizhniohirski

Nizhniohirski (en ucraniano: Нижньогірський, en ruso: Нижнегорский, en tártaro de Crimea: Seyitler) es una ciudad situada en la parte noreste de la península de Crimea, en la extensa llanura que cubre todo el norte. Es el centro administrativo del Raión de Nizhniohirski dentro de la República Autónoma de Crimea de Ucrania o República de Crimea de Rusia. Notas Referencias
Nyjnohirskyï

Nyjnohirskyï (en ukrainien : Нижньогірський), Nijnegorski (en russe : Нижнегорский) ou Seyitler (en tatar de Crimée) est une commune urbaine de république autonome de Crimée, en Ukraine, occupée par la Russie depuis 2014, centre administratif du raïon de Nyjnohirskyï. Sa population s'élevait à 9 460 habitants en 2013. Géographie Nyjnohirskyï est située dans la partie nord-est de la péninsule de Crimée, au bord du petit fleuve Salhir, à 74 km au nord-est de Simferopol. Histoire La première mention de Seyitler remonte au XVIIe siècle. Le village devient une commune urbaine en 1938. Après la déportation des Tatars de Crimée, elle est rebaptisée Nyjnohirskyï en 1945. Le Canal de Crimée du Nord, qui traverse le territoire de la commune de Nyjnohirskyï, a permis le développement de cultures irriguées dans cette région plutôt aride de Crimée. Population Sur 996 habitants recensés en 1926, la population comprenait 709 Russes, 71 Ukrainiens, 54 Arméniens, 47 Juifs, 29 Allemands, 23 Bulgares et 20 Tatars de Crimée. Recensements (*) ou estimations de la population : Transports Nyjnohirskyï est desservie par la voie ferrée qui relie Kherson aux villes de l'est de la péninsule de Crimée, Kertch et Feodossia et passe par Armiansk et Djankoï. Notes et références Liens externes (ru) Site officielles (uk) Statistiques officielles (en ukrainien) (ru) Cartes topographiques Carte routière (en) Héraldique ukrainienne (en anglais) Portail de la Russie Portail de l’Ukraine
Nižnegorskij

Nižnegorskij (in russo Нижнегорский?; in ucraino Нижньогірський?, Nyžn'ohirs'kyj) è una città della Crimea. La città, in quanto parte della penisola di Crimea, è riconosciuta dalla maggior parte delle nazioni come appartenente all'Ucraina, ma è annessa alla Russia dal 2014. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Nyžn'ohirs'kyj Collegamenti esterni Sito ufficiale, su nizhnegorskij.admonline.ru.
Nyżniohirski

Nyżniohirski (ukr. Нижньогірський, Nyżniohirśkyj; ros. Нижнегорский, Niżniegorskij; krymskotat. Seyitler) – osiedle typu miejskiego w Autonomicznej Republice Krymu, terytorium uznawanym przez większość krajów jako część Ukrainy. Miasto pełni także funkcję centrum administracyjnego rejonu nyżniohirskiego, w którym mieszczą się budynki administracji lokalnej. Przypisy
Nîjnohirskîi

Nîjnohirskîi (în ucraineană Нижньогірський) este așezarea de tip urban de reședință a raionului Nîjnohirskîi din Republica Autonomă Crimeea, Ucraina. În afara localității principale, mai cuprinde și satele Liniine și Zelene. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației așezării de tip urban Nîjnohirskîi era vorbitoare de rusă (81,39%), existând în minoritate și vorbitori de tătară crimeeană (9,41%) și ucraineană (8,2%). Note