NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Trójcy Świętej w Moskwie (Końkowo)

Cerkiew Trójcy Świętej – prawosławna cerkiew w Moskwie, w okręgu południowo-zachodnim, w rejonie Końkowo, w dekanacie św. Andrzeja eparchii moskiewskiej miejskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Cerkiew została zbudowana w 1690 przez okolniczego Siemiona Tołoczanowa. Pierwotnie nosiła wezwanie św. Sergiusza z Radoneża. Do 1771 była to świątynia domowa, z której korzystali właściciele miejscowego majątku, w 1772 otwarto przy niej parafię obejmującą wsie Dieriewlewo i Bielajewo-Dolnieje, a od 1803 także Końkowo. W 1812 francuscy żołnierze całkowicie zniszczyli cerkiew Trójcy Świętej w Końkowie. Konsystorz eparchii moskiewskiej postanowił zrezygnować z jej odbudowy, a z pozyskanego po rozbiórce ruin materiału wznieść przy cerkwi św. Sergiusza dzwonnicę, stróżówkę i ogrodzenie z bramą. W 1818 z prywatnej fundacji Aleksieja Ładyżenskiego do obiektu dostawiono boczny ołtarz Złożenia Szat Matki Bożej w Blachernie. Trzydzieści lat później inny prywatny fundator, kupiec Iwan Bakłanow, wzniósł drugi boczny ołtarz św. Filipa Metropolity Moskiewskiego. Po rewolucji październikowej podczas konfiskaty majątku Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w 1922 z obiektu zarekwirowano 28 różnych elementów cerkiewnego wyposażenia. Cerkiew pozostała czynna do 1939. Została zaadaptowana na magazyn sowchozu. Rozebrano wówczas dwie górne kondygnacje dzwonnicy obiektu, kopułę z krzyżem oraz ogrodzenie. W 1960 obiekt został uznany za zabytek. W latach 1967–1972 użytkowało go centrum telewizyjno-techniczne, w latach 1972–1973 był remontowany. W 1982 centrum telewizyjno-techniczne zrezygnowało z korzystania z obiektu. Cerkiew przez kolejne dziewięć lat, formalnie pozostając pod opieką władz rejonowych, faktycznie była nieużytkowana. W 1989 planowano urządzić w niej laboratorium Instytutu Fizyki Ziemi, do czego jednak ostatecznie nie doszło. W 1991 obiekt odzyskał Rosyjski Kościół Prawosławny. Po przywróceniu do użytku liturgicznego świątyni nadano nowe wezwanie Trójcy Świętej. Architektura Obiekt wzniesiony jest w stylu baroku naryszkinowskiego. Jego bryła jest skonstruowana według modelu „ośmiokąt na czworokącie” i bogato zdobiona. Budynek zwieńczony jest pojedynczą cebulastą kopułką. Zamknięte prostokątnie pomieszczenie ołtarzowe znajduje się od strony północno-wschodniej. Wejście do obiektu prowadzi od strony zachodniej; pierwotnie przedsionek zbudowany był na tym samym planie, co prezbiterium. Cerkiew nie posiadała dzwonnicy, dzwony były pierwotnie zawieszone wprost na zachodniej ścianie budynku; murowaną dzwonnicę wzniesiono dopiero po 1813. Przestrzenne rozmieszczenie cerkwi nie jest przypadkowe; prezbiterium skierowane jest nie tradycyjnie wprost na wschód, a na północny wschód, w stronę ławry Troicko-Siergijewskiej, przypominając o patronie świątyni. Przypisy
Храм Троицы Живоначальной в Конькове

Храм Тро́ицы Живонача́льной в Конько́ве — приходской православный храм в районе Коньково в Москве. Относится к Андреевскому благочинию Московской епархии Русской православной церкви. Главный престол освящён в честь Троицы Живоначальной, приделы — во имя преподобного Сергия Радонежского и в память Положения Ризы Божией Матери во Влахерне. Здание храма — памятник градостроительства и архитектуры федерального значения. Архитектурный стиль — Нарышкинский. История Построен постельничим Гаврилой Ивановичем Головкиным (по другим данным, окольничим С. Ф. Толочановым) в 1690—1694 годах как домовый храм, причем первоначально главный престол был освящён в честь преподобного Сергия Радонежского, приделы — в честь Ризоположения и святителя Филиппа, митрополита Московского. Относился к Пехрянской десятине Московского уезда. Согласно источнику от 7202 (1694) года «20 июня 7200 (1692) года по указу патриарха и пометой на выписке Андрея Денисовича Владыкина новопостроенной церкви Пресвятой Троицы, которую построили постельничный Гаврила Иванович Головкин в поместье своём, да стольник Фёдор Ильич Безобразов в вотчине своей, в Московском уезде, в Чермневом стану в деревне Степановской (Емелинской, Бесовой)…» В 1747 году упоминается как церковь каменная Живоначальной Троицы в селе Коньково, которым владеет граф Александр Гаврилович Головкин . В 1808 году были пристроены второй ярус колокольни и трапезная. В 1939 году храм был закрыт и осквернён: кресты сняты, разрушены центральная глава и барабан, сброшены колокола, обрушена часть колокольни, конфискованы священные образа и книги. В апреле 1990 года богослужения были возобновлены. Восстановлены колокольня и купола храма. 12 апреля 2021 года указом патриарха Кирилла при храме Живоначальной Троицы в Конькове учреждено представительство Кишинёвско-Молдавской митрополии; настоятелем храма назначен митрополит Кишинёвский и всея Молдовы Владимир (Кантарян). Духовенство Настоятели 1704—1709 Иван Ильин 1747 Дмитрий Савинов С августа 1990 по март 1991 года — иерей Валентин; с марта 1991 до 1998 года — иерей Георгий Красноложкин; с 1998 года — игумен Максим (Рыжов). с 12 апреля 2021 года — Владимир (Кантарян), митрополит Кишиневский и всея Молдовы Богослужение Богослужение: ежедневно — утреня, литургия в 8:00; по воскресеньям и праздникам — литургия в 7:00 и 9:00, накануне — всенощное бдение в 17:00. Расположение Адрес: 117437, Москва, Профсоюзная улица, д. 116а. Телефон: (495) 335-17-76. Метро: «Коньково», «Беляево». Примечания Ссылки Храм Троицы Живоначальной в Конькове на сайте «Православный календарь»
Enérguia (empresa)

La Corporació Espacial i Coets Enérguia S.P. Koroliov (oficialment en rus: Раке́тно-косми́ческая корпора́ция «Эне́ргия» и́мени С.П. Королёва, Raketno-kosmítxeskaia korporàtsia “Enérguia” ímeni S.P. Koroliova), també coneguda com a RSC Enérguia (РКК «Эне́ргия», RKK “Enérguia”), és una empresa russa fabricant de components de naus i estacions espacials. L'empresa és la principal desenvolupadora i contractista del programa de vol espacial tripulat rus; també és propietari majoritari de Sea Launch. El seu nom deriva de Serguei Koroliov, el primer cap de la seva oficina de disseny, i la paraula russa d'energia. Referències Vegeu també Enérguia Enllaços externs Enérguia - Lloc web oficial (anglès) Rocket and space corporation Energia (1946-1996). The book for the 50th anniversary of the enterprise The history of RSC Energia, from 1946 to 2011. Three volumes in electronic form. RSC Energia museum Arxivat 2018-06-19 a Wayback Machine.
RKK Energija

RKK Energija (russisch Ракетно-космическая корпорация «Энергия» имени С.П.Королёва – Raketno-Kosmitscheskaja Korporazija «Energija» imeni S.P. Koroljowa; englisch: S.P. Korolev Rocket and Space Corporation Energia) ist der größte Raumfahrtkonzern Russlands. Geschichte Das Unternehmen wurde im Jahre 1946 zur Zeit der Sowjetunion gegründet. Es trägt den Namen seines ehemaligen Chefkonstrukteurs Sergei Pawlowitsch Koroljow, seit es 1994 teilprivatisiert wurde. Im Jahr 2007 kaufte Roskosmos und damit wieder der Staat Russland Unternehmensanteile zurück. Es beschäftigte in den 2000er Jahren um die 25.000 Menschen. Der Unternehmenssitz befindet sich in Koroljow nördlich von Moskau. Auf dem Firmengelände befindet sich auch das RKK-Energija-Museum. Seit der Gründung wurden verschiedene Bezeichnungen für diese Einrichtung verwendet: 1946–1966: Experimental-Konstruktionsbüro 1 (OKB-1) 1966–1974: Zentrales Konstruktionsbüro für Experimentalen Maschinenbau (ZKBEM, russisch ЦКБЭМ, englisch TsKBEM) 1974–1994: NPO Energija seit 1994: RKK Energija Die Einrichtung wurde bzw. wird durch die folgenden Direktoren (bis 1977), Generaldirektoren (1977–1994) bzw. Präsidenten (seit 1994) geleitet: Sergei Koroljow (1946–1966) Wassili Mischin (1966–1974) Walentin Gluschko (1974–1977) Wachtang Watschnadse (1977–1991) Juri Semjonow (1991–2005) Nikolai Sewastjanow (2005–2007) Witali Lopota (2007–2014) Wladimir Solnzew (2014–2018) Igor Osar (seit 2018) Entwicklungen und Projekte RKK Energija entwickelte und produzierte zahlreiche sowjetische bzw. russische Trägersysteme und Raumfahrzeuge. Eine Auswahl wichtiger Projekte: R-1, ballistische Kurzstreckenrakete, weitgehend baugleich zum deutschen Aggregat 4 (auch V2genannt) R-2, ballistische Kurzstreckenrakete, Weiterentwicklung der R-1 R-5, nuklear bestückbare ballistische Mittelstreckenrakete R-7, Interkontinental- und Trägerrakete Sputnik 1, erster künstlicher Satellit R-9, Interkontinentalrakete Wostok, einsitziges Raumschiff; sechs bemannte Missionen, darunter weltweit erster bemannte Raumflug Gagarins Zenit, Aufklärungssatellit; weitgehend basierend auf dem Raumschiffs Wostok Woßchod, mehrsitziges Raumschiff; zwei bemannte Missionen, darunter mit erstem Weltraumausstieg Leonows Molnija, Kommunikationssatellit Sojus, Raumschiff der Sowjetunion bzw. Russlands Progress, Raumfrachter zur Versorgung von Raumstationen (DOS, Mir, ISS) Blok-D, Oberstufe für die Raketen Proton, N1 und Sea Launch N1, Trägerrakete für die geplante bemannte Mondlandung der UdSSR Energija, Trägerrakete für die Raumfähre Buran DOS-Raumstationen: Saljut 1, Saljut 4, Saljut 6, Saljut 7 Basismodule für die Raumstationen Mir und ISS (ursprünglich Mir-2) sowie der Betrieb dieser Raumstationen Jamal, geostationäre Kommunikationssatelliten Nauka (Modul der ISS) interplanetare Raumsonden wie Lunik/Luna, Venera, Mars und Zond Kliper, Raumschiffprojekt; aus finanziellen Gründen 2007 eingestellt Weblinks Homepage von RKK Energija (englisch/russisch) Einzelnachweise
RKK Energiya

La Corporación Espacial y Cohetes Energía S.P. Korolev o RSC Energía (en ruso: Ракетно-космическая корпорация Энергия им. С.П.Королева, abreviado como РКК «Энергия» y traducido al español como RKK «Energiya»), es una fábrica rusa de naves espaciales y componentes de estaciones espaciales. Historia Fue fundada el 16 de mayo de 1946 y ha sido conocida sucesivamente como: «Oficina OKB Especial Número 1 del Instituto de Investigación y Desarrollo Número 88» (en ruso: ОКБ-1 НИИ-88 u «OKB-1 de NII-88») «TsKBEM» (siglas en ruso de «Oficina Central de Diseño de Construcción de Máquinas Experimentales») «NPO Energia» «S.P. Korolev RSC Energia» (o, simplemente, para abreviar, como se la conoce hoy en día, «RSC Energia», sigla con vocación internacional que, en inglés, significa «Rocket and Space Corporation Energia»). En esta última designación el término «Korolev» homenajea al primer jefe ejecutivo que tuvo la RKK Energiya, Serguéi Koroliov (1946-1966). Los sucesores de Koroliov (o Korolev) fueron los ingenieros jefes Vasiliy Mishin (1966–1974), Valentín Glushkó (1974–1989), Yuriy Semenov (1989–2005), Nikolay Sevastyanov (2005–2007) y, en la actualidad, Vitaliy Lopota, que además de presidir el grupo es también jefe de diseños. Véase también Junkers Jumo 004 BMW 003 Museo RKK Energiya Energía (cohete) Enlaces externos Sitio web oficial
RKK Ėnergija

La RKK Ėnergija (in russo РКК «Энергия»?), per esteso Raketno-kosmičeskaja korporacija «Ėnergija» imeni S.P. Korolëva (Ракетно-космическая корпорация «Энергия» им. С.П. Королёва, Azienda cosmico-missilistica "Energia – S.P. Korolëv"), è una società russa che si occupa di attività correlate al volo spaziale, erede del dipartimento OKB-1 fondato nel 1946 dal pioniere del volo spaziale sovietico Sergej Korolëv. Prodotti In 70 anni di storia la RKK Ėnergija ha prodotto i seguenti mezzi: IRBM e ICBM R-1 R-1B, R-1V, R-1D, R-1E R-2 R-5 (missile), R-5M, R-11, R-11A, R-11F R-7 (missile), R-7A Semërka R-9 RT-1 RT-2P; Vettori Famiglia di lanciatori R-7 Sputnik (lanciatore) Luna (lanciatore) Vostok (lanciatore) Vostok-2 (lanciatore) Vostok-2M Vostok-K Vostok-L Polët Voschod (lanciatore) Molnija (lanciatore) Sojuz (lanciatore) Sojuz-L Sojuz-M Sojuz/Vostok N1 (lanciatore) Block D Energia (lanciatore) Energia II Satelliti Programma Sputnik Sputnik 1 Sputnik 2 Sputnik 3 Sputnik 4 Sputnik 5 Sputnik 6 Sputnik 7 Sputnik 8 Sputnik 9 Sputnik 10 Sputnik 19 Sputnik 20 Sputnik 21 Sputnik 22 Sputnik 24 Sputnik 25 "Elektron" Zenit Molnija, "Signal", Yamal DZZ; Esplorazione Spaziale Programma Luna Luna 1958A Luna 1958B Luna 1958C Luna 1 Luna 1959A Luna 2 Luna 3 Luna 1960A Luna 1960B Luna 1963B Luna 4 Luna 1964A Luna 1964B Cosmos 60 Luna 1965A Luna 5 Luna 6 Luna 7 Luna 8 Luna 9 Cosmos 111 Luna 10 Luna 1966A Luna 11 Luna 12 Luna 13 Luna 1968A Luna 14 Luna 1969A Luna 1969B Luna 1969C Luna 15 Cosmos 300 Cosmos 305 Luna 1970A Luna 1970B Luna 16 Luna 17 Luna 18 Luna 19 Luna 20 Luna 21 Luna 22 Luna 23 Luna 1975A Luna 24 Luna 8K72 "Programma Venera" Cosmos 27 Venera 2 Venera 3 Venera 4 Venera 5 Venera 6 Venera 7 Venera 8 Cosmos 482 Venera 9 Venera 10 Venera 11 Venera 12 Venera 13 Venera 14 Venera 15 Venera 16 Programma Mars Programma Marsnik Mars 1 Mars 1969A Mars 1969B Cosmos 419 Mars 2 Mars 3 Mars 4 Programma Phobos Mars 96 Programma Zond Zond 1 Zond 1964A Zond 2 Zond 3 Zond 1967A Zond 1967B Zond 4 Zond 5 Zond 6 Zond 7 Zond 8 Sonde a controllo remoto Progress Progress-M Progress-M1 Progress 7K-TG Sonde a controllo manuale Programma Vostok "Vostok" Programma Voschod "Voschod" Programma Sojuz "Sojuz" Sojuz A Sojuz B Sojuz 7K-L1 Sojuz 7K-L3 Sojuz 7K-LOK Sojuz 7K-OK Sojuz 7K-OKS Sojuz 7K-T Sojuz 7K-TM Sojuz-T Sojuz-TM Sojuz TM-1 Sojuz-TMA Sojuz TMA-M Sojuz-V Programma Buran "Buran". Kliper Modulo lunare LK "Federacija" Stazioni spaziali Programma Saljut Saljut 1 Saljut 2 Cosmos 557 Saljut 3 Saljut 4 Saljut 5 Saljut 6 Saljut 7 Mir Parte dei moduli della ISS Sojuz A Sojuz 7K-L1 Sojuz 7K-L3 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su RKK Ėnergija Collegamenti esterni Sito ufficiale, su energia.ru. (EN) Asif A. Siddiqi, Energia, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) OKB-1, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Raketnokosmitsjeskaja Korporatsija Energia

Raketnokosmitsjeskaja Korporatsija Energia (Russisch: Ракетно-космическая корпорация «Энергия» имени С.П.Королёва, Raketno-Kosmitscheskaja Korporazija Energija imeni S.P. Koroljova) (ook bekend als RKK Energia), in het Engels vaak genoemd S.P. Korolev Rocket and Space Corporation Energia of kortweg Energia Space Coorporation, is een Russische fabrikant van raketten, ruimtevaartuigen en ruimtestationmodules. Het bedrijf is vernoemd naar de Russische raketpionier Sergej Koroljov en is gevestigd in de eveneens naar deze pionier vernoemde stad Koroljov. Het bedrijf is fabrikant van de veelgebruikte Sojoez-, en Progress-ruimtevaartuigen en fabrikant van de Russische modules van het Internationale ruimtestation ISS. Ook bekend is het (nooit in regulier gebruik genomen) Russische ruimteveer Boeran. Behalve het bouwen van bovengenoemde ruimtetuigen is Energia ook verantwoordelijk voor de lancering ervan. Het Russisch ruimtevaartbureau, Roskosmos, is veel meer dan bijvoorbeeld de Europese ruimtevaartorganisatie ESA en de Amerikaanse NASA een administratieve organisatie. Referenties Externe link Officiële website (Engelse versie beschikbaar)
RKK Energia

Energia (ros. Ракетно-космическая корпорация «Энергия» имени С.П.Королёв, Rakietno-kosmiczeskaja korporacyja "Eniergija" imieni S.P. Korolow) – rosyjskie przedsiębiorstwo będące głównym dostawcą statków kosmicznych, rakiet i komponentów stacji kosmicznych dla rosyjskiego programu kosmicznego. Nazwa przedsiębiorstwa pochodzi od nazwiska radzieckiego konstruktora Siergieja Korolowa (1907–1966), od którego biura konstrukcyjnego wywodzi się obecne przedsiębiorstwo. Historia Przedsiębiorstwo powstało 16 maja 1946 roku jako Specjalne Biuro Konstrukcyjne nr 1, którego dyrektorem był Siergiej Korolow. Zakład nosił kolejno nazwy: Specjalne Biuro Konstrukcyjne nr 1 (OKB-1, ros. ОКБ-1) CKBEM NPO Energia RKK Energia. Dyrektorami przedsiębiorstwa byli kolejno: Siergiej Korolow (1946–1966), Wasilij Miszyn (1966–1974), Walentin Głuszko (1974–1977), Wachtang Wachnadze (1977–1991), Jurij Siemionow (1991–2005), Nikołaj Siewastianow (2005–2007), Witalij Łopota (2007–2014). Od 1 sierpnia 2014 dyrektorem jest Władimir Sołncew, głównym konstruktorem był Wiktor Legostajew. Do najważniejszych osiągnięć przedsiębiorstwa należała realizacja m.in. następujących programów: rakiet R-7 i Energia, promów Buran i Kliper oraz pojazdów transportowych Progress i załogowych Sojuz. Obecnie RKK Energia jest największym rosyjskim przedsiębiorstwem w branży przemysłu kosmicznego. Jest to firma prywatna, której 38% udziałów znajduje się w rękach państwa. Zatrudnia ok. 22-30 tys. pracowników. Jest podzielone na następujące oddziały: Główne Biuro Konstrukcyjne Oddział Bajkonur ZAO Zakład Urządzeń Prototypowych ZAO Biuro Konstrukcyjne Wołżskoje ZAO PO Kosmos Obecnie przedsiębiorstwo produkuje załogowe statki kosmiczne serii Sojuz TMA-M, statki transportowe Progress M-M, wytwarza moduły międzynarodowej stacji kosmicznej ISS oraz jest odpowiedzialne za przeprowadzane tam rosyjskie eksperymenty badawcze. RKK Energia jest większościowym właścicielem spółki Sea Launch, specjalizującej się w wynoszeniu na orbitę ładunków z platformy startowej Ocean Odyssey znajdującej się na morzu, dostarczając górny stopień dla ukraińskich rakiet Zenit-3SL, wytwarza platformę Universal Spacecraft Configuration dla satelitów nawigacyjnych, komunikacyjnych, teledetekcyjnych itd. Firma opracowuje również nowy transportowo-załogowy pojazd kosmiczny PTK NP mający około 2018 roku zastąpić statki kosmiczne Sojuz. Perspektywy dalszego rozwoju Tworzenie systemu kosmicznego transportu załogowego nowej generacji, Rozwijanie turystyki kosmicznej, Rozwój systemów kosmicznych do przeprowadzenia misji międzyplanetarnych, Projektowanie i rozwój systemów łączności kosmicznej. Muzeum zakładowe Na terenie zakładów funkcjonuje Muzeum Techniki Kosmicznej. W muzeum są wystawione eksponaty rakietowo-kosmicznej techniki: od pierwszych sputników i rakiet dalekiego zasięgu, do rakiety Energia i różnego rodzaju załogowych statków kosmicznych. Zwiedzanie muzeum jest odpłatne i możliwe dopiero po zebraniu się co najmniej 20-osobowej grupy. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna (ros. • ang.)
Energia (corporação)

A PAO S. P. Korolev Rocket and Space Corporation Energia (em russo: Ракетно-космическая корпорация «Энергия» им. С. П. Королёва, Raketno-kosmicheskaya korporatsiya “Energiya” im. S. P. Koroleva), também conhecida simplesmente como RSC Energia (РКК «Энергия», RKK “Energiya”, anteriormente: OKB-1, TSKBEM e NPO "Energia"), é uma empresa de manufatura russa, especializada no projeto e construção de espaçonaves e componentes para estações espaciais, e indústria aeroespacial em geral. A empresa é a principal contratadora dos programas espaciais tripulados da Rússia. Ela também possui a maior parte das ações do Sea Launch. O nome da empresa foi atribuído em homenagem ao seu primeiro projetista chefe, Sergei Korolev e a palavra russa para energia. Visão geral A Energia é a maior empresa da indústria espacial Russa e uma de suas participantes principais. É responsável por todas as operações envolvendo voo espacial tripulado e é a desenvolvedora líder da Soyuz e Progress, além de ser a desenvolvedora líder da parte Russa da [[Estação Espacial Internacional. No meio dos anos 2000, a empresa empregou entre 22 000–30 000 pessoas. A empresa já foi premiada com 4 Ordens de Lenin, Ordem da Revolução de Outubro e a Mensagem de Agradecimento da Federação Russa. Em adição, 14 cosmonautas empregados pela empresa já receberam o título de "Herói da Federação Russa". Referências Notas Ligações externas «Página oficial» (em inglês) Rocket and space corporation Energia (1946-1996). The book for the 50th anniversary of the enterprise The history of RSC Energia, from 1946 to 2011. Three volumes in electronic form. RSC Energia museum KIPM of RSC Energia
Ракетно-космичка корпорација Енергија

С. П. Корољов ракетно–космичка корпорација Енергија (рус. Ракетно-космическая корпорация «Энергия» им. С. П. Королёва), познатија под скраћеницом РКК Енергија (рус. РКК «Энергия»), је руска компанија која производи свемирске летелице и компоненте свемирских станица. Она је главни конструктор и добављач компоненти руског свемирског програма за слање људи у орбиту, а такође је и већински власник компаније Sea Launch. У називу компаније се налази име великана совјетског свемирског програма Сергеја Корољова Спољашње везе Сајт РКК Енергија на енглеском језику. Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (11. април 2008) Овај чланак о свемиру је клица. Можете допринети Википедији тако што ћете га проширити.
Kazankerk (Kolomenskoje)

De Kazankerk, voluit Kerk van het Icoon van de Moeder Gods van Kazan (Russisch: Храм Казанской иконы Божией Матери), is een Russisch-orthodox kerkgebouw in Moskou. De kerk maakt deel uit van het landgoed Kolomenskoje, een verzameling historische gebouwen dat op de lijst van de werelderfgoed prijkt. Locatie De kerk is gelegen aan de Prospekt Andropova 39 te Moskou. Kolomenskoje ligt in het Nagatinski District van het Zuidelijk Administratieve Okroeg van de hoofdstad. Geschiedenis In 1650 liet tsaar Alexis de Kazankerk bouwen ter gelegenheid van de viering van het 100-jarig jubileum van de verovering van Kazan. Hierover bestaat echter verschil van mening. In de 19e eeuw deed het standpunt opgang dat de kerk werd gebouwd ter herinnering aan de verdrijving van de Polen uit Rusland in 1612, een standpunt dat ook werd ingenomen door de vooraanstaande Moskouse kunsthistoricus Vladimir Zgoera (*1903 - †1927). De kerk verving een houten kerk uit 1630 die tsaar Michaël had laten oprichten. De Kazankerk diende als huiskerk voor de koninklijke familie en was oorspronkelijk door een overdekte gang van 50 meter lang verbonden met het tsarenpaleis. Na de verplaatsing van de residentie naar Sint-Petersburg raakte het paleis in verval totdat Catharina de Grote het ten slotte in de jaren 60 van de 18e eeuw liet afbreken. De Kazankerk werd daarna een gewone parochiekerk van Kolomenskoje. De overdekte gang werd in de 19e eeuw gesloopt. In 1910 werden de muren van de kerk voor het eerst beschilderd. Tijdens de Sovjetperiode werd de Kazankerk van 1941 tot 1942 gesloten voor de eredienst. Tegenwoordig worden in de kerk dagelijks meerdere malen erediensten gevierd. Heiligdommen Het wonderdoende Icoon van de Regerende Moeder Gods (ontdekt op 15 maart 1917 op de dag van de afzetting van tsaar Nicolaas, teruggekeerd naar de kerk op 27 juli 1990). Het Icoon van de Moeder Gods van Kazan (17e eeuw). Externe links (ru) Website van de Kazankerk (ru) De Kazankerk op de website van het Patriarchaat van de Russisch-orthodoxe Kerk