NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brjanskij rajon

Il Brjanskij rajon (in russo Брянский район?) è un rajon dell'Oblast' di Brjansk, nella Russia europea; il capoluogo è Brjansk. Istituito nel 1929, ricopre una superficie di 1.860 chilometri quadrati e nel 2010 ospitava una popolazione di 55.817 abitanti. Il centro amministrativo è il villaggio di Gliniščevo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Brjanskij rajon Collegamenti esterni (RU) Sito ufficiale, su adminbr.ru.
Rejon briański

Rejon briański (ros. Брянский район) – jednostka podziału terytorialnego na północnym wschodzie obwodu briańskiego w Federacji Rosyjskiej. Ośrodkiem administracyjnym rejonu jest miasto Briańsk (samo miasto stanowi jednak oddzielną jednostkę podziału terytorialnego w obwodzie briańskim i nie wchodzi w skład rejonu briańskiego). Geografia Powierzchnia rejonu wynosi 1860 km². Głównymi rzekami przepływającymi przez rejon są Desna, Bołwa, Snieżeć. Koryto Desny dzieli terytorium rejonu na wyżej położoną część prawobrzeżną, gdzie mieszka większość ludności rejonu oraz nizinną część lewobrzeżną, większość której pokrywają lasy i bagna. Gleby darniowo-bielicowe, piaszczyste i szare gleby leśne. Złoża torfu (do 1990 roku prowadzono ich eksploatację), znaczne złoża fosforytów. Rudy żelaza (przedłużenie kurskiej anomalii magnetycznej, żelaziaki brunatne, rudy błotne). Historia W związku z wprowadzeniem w ZSRR nowego systemu podziału terytorialnego, w 1929 roku terytorium guberni briańskiej podzielono na rejony, które od 1 października 1929 roku znalazły się w składzie nowo powstałego obwodu zachodniego. Jednym z takich rejonów był rejon bieżycki, będący poprzednikiem dzisiejszego rejonu briańskiego, z ośrodkiem administracyjnym w mieście Bieżyca. W 1930 ośrodek administracyjny rejonu przeniesiono z Bieżycy do Briańska, a sam rejon przemianowany został na rejon briański. W 1937 roku rejon włączono w skład obwodu orłowskiego. 5 lipca 1944 roku utworzono obwód briański, do składu którego włączono m.in. rejon briański. W związku z uzyskaniem przez Briańsk statusu stolicy obwodu ośrodek administracyjny rejonu przeniesiono początkowo do wsi Suponiewo, a w 1946 roku – ponownie do Bieżycy, przy czym nazwa rejonu nie uległa zmianie. W 1956 roku nastąpiło administracyjne połączenie Bieżycy i Briańska, co spowodowało, iż ośrodkiem administracyjnym rejonu stało się ponownie miasto Briańsk. Granice rejonu wielokrotnie ulegały różnym modyfikacjom w związku z procesem ustanawiania i znoszenia innych rejonów (wygonickiego, żyriatińskiego), jak również w związku ze zmianami granic samego miasta Briańska. Gospodarka Wiodącym przedsiębiorstwem rejonu jest ferma drobiu „Snieżka”, znajdująca się w miejscowości Putiowka. Rozwinięte jest również leśnictwo. Przedsiębiorstwa przemysłowe istnieją w takich miejscowościach jak Suponiewo, Swieni, Palco. Transport Przez teren rejonu przebiegają trasy drogowe o znaczeniu federalnym: M3 oraz A240 (dawniej oznaczana jako M13). W rejonie znajdują się trasy kolejowe, które od Briańskiego węzła kolejowego rozchodzą się w siedmiu kierunkach – Moskwa, Dudorowo, Orzeł, Nawla, Homel, Smoleńsk i Wiaźma. Na terenie rejonu znajduje się międzynarodowy port lotniczy. Atrakcje turystyczne Główną atrakcją turystyczną rejonu jest Monaster Swienski, symboliczny wizerunek którego znalazł się na herbie rejonu. We wchodzących w skład rejonu wsiach zachowały się zabytkowe cerkwie (XVIII-XIX w.). Unikatowy kompleks archeologiczny stanowi wieś Chotyliowo. Przypisy
Saguny

Saguny (Russian: Сагу́ны) is a rural locality (a settlement) and the administrative center of Beryozovskoye Rural Settlement, Podgorensky District, Voronezh Oblast, Russia. The population was 246 as of 2010. Geography Saguny is located 35 km north of Podgorensky (the district's administrative centre) by road. Beryozovo is the nearest rural locality. References
Сагуны (посёлок)

Сагуны — посёлок в Подгоренском районе Воронежской области. Административный центр Берёзовского сельского поселения. География Фактически входит в черту посёлка Красный Восход. Находится по пути к Русской Палестине — Костомаровскому Спасскому женскому монастырю, одной из главных достопримечательностей Воронежской области. В посёлке имеется одна улица — Вокзальная. История Бывшая слобода. Ранее входило в Острогожский уезд Воронежской губернии. В 1930-е годы был образован колхоз «Красный путиловец». Население Известные уроженцы Лётчицы сестры Русаковы: Нина Ивановна (1915—1997), заслуженный лётчик-испытатель СССР, полковник, и Тамара Ивановна (1916—1952), гвардии капитан (погибла при выполнении учебного торпедометания). Примечания Ссылки Н. И. Сыроватский Слобода Сагуны — Воронеж : Центрально-Чернозёмное книжное издательство, 1988. — 157 с. Сагуны (поселок сельского типа) (недоступная ссылка — история).
Сагуни (селище)

Сагуни (рос. Сагуны) — селище у Підгоренському районі Воронезької області Російської Федерації. Населення становить 246 осіб (2010). Входить до складу муніципального утворення Березовське сільське поселення. Історія Населений пункт розташований у історичному регіоні Чорнозем'я. Від 1928 року належить до Підгоренського району, спочатку в складі Центрально-Чорноземної області, а від 1934 року — Воронезької області. Згідно із законом від 15 жовтня 2004 року входить до складу муніципального утворення Березовське сільське поселення. Населення Примітки
Church of the Assumption of the Blessed Virgin Mary (Trinity-Lykov)

Church of the Assumption of the Blessed Virgin Mary in the Trinity-Lykov (Russian: Храм Успения Пресвятой Богородицы в Троице-Лыкове) is an Orthodox church of the Assumption deanery of the Urban Diocese of Moscow. It was built in the 1840s–1850s in the village of Troitsa-Lykovo near Moscow (now part of Moscow). The main throne is consecrated in honor of the feast of the Assumption of the Blessed Virgin Mary, lateral chapels - in honor of the Great Martyr Catherine and Nicholas the Wonderworker. The temple is a courtyard of the Intercession Monastery. It has the status of an object of cultural heritage of regional importance. History The initiator of the construction of a new stone Church in the Trinity-Lykov was Nikolai Alexandrovich Buturlin, the son of the former owner of the village, Catherine Pavlovna Buturlina. In 1843, he submitted a petition to the Metropolitan of Moscow Filaret (Drozdov). Original drawings of the temple have not survived, but it is known that the estimate for the construction of the temple was signed by Moscow architect Nikolai Ilyich Kozlovsky. The construction of the temple took longer than originally expected. The Northern chapel of the great Martyr Catherine was consecrated in 1851, the southern chapel of St. Nicholas on January 15, 1856. The chapels of the temple were consecrated in honor of the heavenly patrons Buturlin. It is known that at the time of the inventory of property in 1858, the main assumption throne was not yet consecrated. In October 1989, the Church was returned to the Russian Orthodox Church, after which its restoration began. On March 31, 1990, it was again consecrated by the small priest. On October 30, 2011, Patriarch Kirill of Moscow and all Russia made the great consecration of the Church. In 2013, the Church is a metochion of the Pokrovsky Stavropigialny women's monastery of the intercession Outpost. References Bibliography Вайнтрауб, Л. Р.; Карпова, М. Б.; Скопин, В. В. (2000). Храмы Северо-Западного округа и Зеленограда. Moscow: Издательский дом «Знаменское». pp. 242–250.
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Moskwie (Strogino)

Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej – prawosławna cerkiew w Moskwie, w rejonie Strogino, na terenie dawnej wsi Troice-Łykowo. Swoją siedzibę ma przy niej placówka filialna monasteru Opieki Matki Bożej w Moskwie. Historia Pierwszą drewnianą cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej na terenie wsi Troickoje wzniósł bojar B. Łykow w XVII w. Od nazwiska Łykowa pochodzi nazwa miejscowości Troice-Łykowo. Po śmierci Łykowa wioskę nabyli Naryszkinowie. Z fundacji Lwa Naryszkina we wsi powstała druga cerkiew, pod wezwaniem Trójcy Świętej. W latach 1851–1852 kolejny właściciel, generał-major Nikołaj Buturlin, wzniósł w Troice-Łykowie trzecią świątynię – Zaśnięcia Matki Bożej, w stylu bizantyjsko-rosyjskim. Obiekt ten funkcjonował niezależnie od pierwszej cerkwi pod tym wezwaniem, która była nadal czynna (przetrwała do 1936). W murowanej cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej urządzono, obok ołtarza głównego, dwa boczne – św. Katarzyny i św. Mikołaja, patronów fundatora obiektu i jego nieżyjącej już matki. Zostały one konsekrowane odpowiednio w 1851 i w 1856, natomiast wyświęcenie ołtarza głównego odbyło się w 1852. W 1876, gdy Troice-Łykowo nabył kupiec Karzinkim, z jego inicjatywy przy świątyni zaczęto udzielać pomocy materialnej ubogim, a od 1891 działał przy niej szpital dla biednych. W 1901 cerkiew została przebudowana według projektu Siemiona Kułagina. Wtedy wzniesiono przy niej dzwonnicę i dwukondygnacyjny przedsionek, całość ozdobiono z zewnątrz fryzami i kokosznikami, dostawiono dwa boczne ołtarze św. Serafina z Sarowa i Kazańskiej Ikony Matki Bożej. Inicjatorką rozbudowy była Julija Karzinkina, która utworzyła przy cerkwi także dom dziecka, szkołę i szpital dziecięcy. W 1916 przy świątyni zebrała się żeńska wspólnota mnisza, która otrzymała następnie status monasteru pod wezwaniem Trójcy Świętej. Klasztor oficjalnie był czynny do 1923, zaś kolejne sześć lat przetrwał, zarejestrowany oficjalnie jako komuna pracy. Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej, podobnie jak cerkiew Trójcy Świętej, była czynna do 1930, gdy została zamknięta na polecenie władz radzieckich. W budynku urządzono stołówkę dla słuchaczy i pracowników suworowskiej szkoły wojskowej. Następnie w obiekcie znajdował się magazyn Instytutu Energii Atomowej im. Kurczatowa. W związku z adaptacją na cele świeckie z budynku zdjęto kopuły z krzyżami, zniszczono dzwonnicę i cerkiewne wyposażenie wnętrza. W latach 80. XX wieku dawna świątynia została dodatkowo zniszczona przez pożar. Budowlę przywrócono do użytku liturgicznego w 1989, po tej dacie całkowicie przywrócono jej dawny wygląd. Małe poświęcenie cerkwi miało miejsce w 1990. Dziewięć później do obiektu wstawiono kopię Iwerskiej Ikony Matki Bożej wykonaną na Athosie. Od 2013 przy cerkwi działa placówka filialna żeńskiego stauropigialnego monasteru Opieki Matki Bożej w Moskwie. W 2013 patriarcha moskiewski i całej Rusi dokonał wielkiego poświęcenia budynku. Przypisy
Ходинські джерела

Ходинські джерела, Джерела «Ключі» - гідрологічна пам'ятка природи, об'єкт природно-заповідного фонду Сумської області. Оголошений рішенням Сумського Облвиконкому № 429 20.07.1977 року та 19.10.2000 року. Розташована у центрі с. Ходине Глухівського району. Площа – 0,5 га. Охороняється місце витоку на поверхню унікального гідрогеологічного утворення – 10 самовитічних джерел води доброї питної якості, що збираються у вигляді природної чаші та живлять р. Лапуга, притоку р. Обеста. Примітки Джерела Природно-заповідний фонд Сумської області: Атлас-довідник. / [уклад.: Р. В. Бойченко, В. В. Вертель, О. Ю. Карлюкова та ін.]. — 2-е вид., випр. та допов. — К.: ТОВ «Українська Картографічна Група», 2019. — 96 с.
Brasovsky District

Brasovsky District (Russian: Бра́совский райо́н) is an administrative and municipal district (raion), one of the twenty-seven in Bryansk Oblast, Russia. It is located in the east of the oblast. The area of the district is 1,185 square kilometers (458 sq mi). Its administrative center is the urban locality (a work settlement) of Lokot. Population: 21,471 (2010 census); 24,972 (2002 Census); 26,873 (1989 Soviet census). The population of Lokot accounts for 46.7% of the district's total population. References Notes Sources Брянская областная Дума. Закон №13-З от 5 июня 1997 г. «Об административно-территориальном устройстве Брянской области», в ред. Закона №4-З от 5 февраля 2014 г. «О внесении изменений в отдельные законодательные акты Брянской области». Опубликован: "Брянский рабочий", №119, 24 июня 1997 г. (Bryansk Oblast Duma. Law #13-Z of June 5, 1997 On the Administrative-Territorial Structure of Bryansk Oblast, as amended by the Law #4-Z of February 5, 2014 On Amending Various Legislative Acts of Bryansk Oblast. ). Брянская областная Дума. Закон №69-З от 2 ноября 2012 г. «Об образовании городских административных округов, поселковых административных округов, сельских административных округов, установлении границ, наименований и административных центров административных округов в Брянской области». Вступил в силу 1 января 2013 г. Опубликован: Информационный бюллетень "Официальная Брянщина", №16, 6 ноября 2012 г.. (Bryansk Oblast Duma. Law #69-Z of November 2, 2002 On the Establishment of Urban Administrative Okrugs, Settlement Administrative Okrugs, Rural Administrative Okrugs, on Establishing Borders, Names, and Administrative Centers of the Administrative Okrugs of Bryansk Oblast. Effective as of January 1, 2013.). Брянская областная Дума. Закон №3-З от 9 марта 2005 г. «О наделении муниципальных образований статусом статусом городского округа, муниципального района, городского поселения, сельского поселения и установлении границ муниципальных образований в Брянской области», в ред. Закона №75-З от 28 сентября 2015 г. «Об изменении статуса населённого пункта посёлок Красный Ятвиж Клетнянского района Брянской области». Вступил в силу через 10 дней после официального опубликования. Опубликован: "Брянская неделя", №13, 8 апреля 2005 г. (Bryansk Oblast Duma. Law #3-Z of March 9, 2005 On Granting the Municipal Formations the Status of Urban Okrug, Municipal District, Urban Settlement, Rural Settlement and on Establishing the Borders of the Municipal Formations of Bryansk Oblast, as amended by the Law #75-Z of September 28, 2015 On Changing the Status of the Inhabited Locality the Settlement of Krasny Yatvizh in Kletnyansky District of Bryansk Oblast. Effective as of the day which is 10 days after the official publication.).
Raión de Brásovo

El raión de Brásovo (ruso: Бра́совский райо́н) es un distrito administrativo y municipal (raión) ruso perteneciente a la óblast de Briansk. Se ubica en el este de la óblast. Su capital es Lókot, aunque recibe el topónimo del vecino pueblo de Brásovo, que hasta 1931 había sido la capital distrital. En 2021, el raión tenía una población de 18 812 habitantes.​ El raión es limítrofe al este con la óblast de Oriol.​ Subdivisiones Comprende el asentamiento de tipo urbano de Lókot (la capital) y los asentamientos rurales de Brásovo, Verebsk, Vóronov Log, Glódnevo, Dóbrik, Dubrovka, Krupets, Pogrebý, Snýtkino y Stolbovo. Estas once entidades locales suman un total de ochenta y dos localidades.​ Referencias
Brasovskij rajon

Il Brasovskij rajon (in russo Брасовский район?) è un rajon dell'Oblast' di Brjansk, nella Russia europea; il capoluogo è Lokot'. Istituito nel 1929, ricopre una superficie di 1.210 chilometri quadrati e nel 2010 ospitava una popolazione di 22.396 abitanti. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Brasovskij rajon Collegamenti esterni (RU) Sito ufficiale, su brasadmin.org.
Rejon brasowski

Rejon brasowski (ros. Брасовский район) – jednostka podziału administracyjnego na południowym wschodzie obwodu briańskiego w Federacji Rosyjskiej. Ośrodkiem administracyjnym rejonu jest osiedle typu miejskiego Łokot´. Geografia Powierzchnia rejonu wynosi 1210 km². Główne rzeki rejonu to Krapiwna i Nierussa. Historia Rejon powstał w 1929 roku na bazie wołostu brasowskiego w ujeździe siewskim, do którego włączono terytorium rejonu głodniewskiego obwodu centralno-czarnoziemnego. Do 20 października 1931 ośrodkiem administracyjnym rejonu była wieś Brasowo. Pochodzi od niej zachowana do dzisiaj nazwa rejonu. W latach 1929–1937 rejon wchodził w skład obwodu zachodniego, w latach 1937–1944 znajdował się w obwodzie orłowskim. Od 1944 roku znajduje się w składzie obwodu briańskiego. Transport Przez terytorium rejonu przebiega trasa kolejowa Briańsk-Lgow, droga magistralna M3. Ze wszystkich miejscowości rejonu można dostać się do jego ośrodka administracyjnego dzięki połączeniom autobusowym. Atrakcje turystyczne W rejonie znajduje się monaster Płoszczanskaja Pustyń. Przypisy
Брасовський район

Брасовський район (рос. Брасовский район) — адміністративна одиниця на південному сході Брянської області Росії. Адміністративний центр — селище міського типу Локоть. Географія Площа 1210 км². Основні річки — Нерусса, Крапивна. Історія Район утворений в 1929 р., на територіальній основі Брасовської волості Севського повіту з одночасним включенням до його складу території Глодневського району Центрально-Чорноземної області. До 20 жовтня 1931 райцентром було село Брасово - звідси найменування району, що збереглося до теперішнього часу. В 1929 - 1937 роках Брасовський район входив до складу Західної області, в 1937 - 1944 роках - у складі Орловської області, з 1944 - у складі Брянської області. Під час Другої світової війни був центром Локотського самоврядування. Демографія Населення району становить 22,6 тис. чоловік, зокрема в місті проживають близько 12 тис. Всього налічується 82 сільських населених пункти. Населені пункти У 2005 році після муніципальної реформи в районі стало 11 муніципальних утворень із статусом поселень, з них 1 міське, 10 сільських: Локотське міське поселення Брасовське сільське поселення Веребське сільське поселення Вороноволозьке сільське поселення Глоднєвське сільське поселення Добриковське сільське поселення Дубровське сільське поселення Крупецьке сільське поселення Погребське сільське поселення Сниткінське сільське поселення Столбовське сільське поселення Транспорт Через район проходить залізниця Брянськ—Харків, автомагістраль Москва—Київ. Примітки
Ščukinskaja (stanice metra v Moskvě)

Ščukinskaja (rusky Щукинская) je stanice moskevského metra. Pojmenována je podle přilehlé oblasti Ščukino. Charakter stanice Stanice se nachází v západní částí linky Tagansko-Krasnopresněnskaja. Je to klasická mělce založená hloubená podzemní stanice s ostrovním nástupištěm podpíraným dvěma řadami sloupů. Ty jsou obložení světlým mramorem, stěny za kolejištěm pak eloxovaným hliníkem. V některých místech jsou na stěnách umístěné ozdobné reliéfy. Stanice má dva výstupy, vycházejí každý do svého podpovrchového vestibulu (vestibuly jsou umístěné na Ščukinské ulici a ulici maršála Vasilevského). Denně ji využije přes 95 000 lidí, což ji řadí mezi silný nadprůměr. Ščukinskaja slouží veřejnosti již od 30. prosince 1975. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ščukinskaja na Wikimedia Commons Profil stanice na stránkách Mymetro.ru (rusky) Fotogalerie na stránkách Metrowalks.ru (rusky) Informace na stránkách mymetro.ru (rusky) Fotografie stanice na stránce news.metro.ru
Shchukinskaya

Shchukinskaya (Russian: Щукинская) is a station on the Tagansko-Krasnopresnenskaya Line of the Moscow Metro. Named after the village of Schukino before it was consumed by Moscow and became a municipality in the 1940s, it was opened on 30 December 1975. The design follows the original pillar-trispan (40 columns instead of 26). The pillars are faced with different shades of pinkish marble (from the Ukrainian deposit of Burovshchina) and punctuated by a vertical strip of anodized aluminum on each face. The walls are of corrugated, bronze-coloured aluminum, an alloy of extensive strength and flexibility, adorned with decorative panels. The floor is covered with polished grey granite. The architects were Nina Aleshina, N. Samoylova and M. Alekseev. During the construction of the extension tunnel Oktyabrskoe Pole – Shchukinskaya a new engineering method was developed. Because the Moscow soil was sandy, the metro tunnels had traditionally been built using the open pit method (i.e. digging from the surface) or by restricting building work from passing under inhabited areas as cave-ins would have been very likely. For the Shchukinskaya tunnel however circular concrete blocks were pressed rather than mounted into the soil, and as this was done rapidly the elements did not have time to develop into heavy pressure and sap into the tunnel. This removed the need for festering a sand-cement mixture into the finish, thereby dramatically increasing the potential speed of construction, and saving on building materials. Another achievement was that no metal was used for the mounting of the tunnel blocks, instead a bitumen mixture formed from the pressure of the boring complex was used to join the blocks. As this was denser than the soil, there was no need for festering of the cement. The entrances to the station are located near the intersection of Shchukinskaya Ulitsa and Ulitsa Marshala Vasilevskogo. The station handles 93500 people daily. External links metro.ru mymetro.ru KartaMetro.info — Station location and exits on Moscow map (English/Russian) Yuri Gridchin's website
Chtchoukinskaïa (métro de Moscou)

Chtchoukinskaïa (en russe : Щу́кинская et en anglais : Shchukinskaya) est une station de la ligne Tagansko-Krasnopresnenskaïa (ligne 7 mauve) du métro de Moscou, située sur le territoire du raïon Chtchoukino dans le district administratif nord-ouest de Moscou. Situation sur le réseau Établie en souterrain, à 13 mètres sous le niveau du sol, la station Chtchoukinskaïa est située au point 0136+50 de la ligne Tagansko-Krasnopresnenskaïa (ligne 7 mauve), entre les stations Spartak (en direction de Planernaïa) et Oktiabrskoïe Pole (en direction de Kotelniki). Histoire Services aux voyageurs Accès et accueil Desserte Intermodalité Notes et références Voir aussi Articles connexes Transcription du russe en français Liste des stations du métro de Moscou Métro de Moscou Ligne Tagansko-Krasnopresnenskaïa (ligne 7 mauve) Liens externes (ru) « Site officiel du métro de Moscou » Portail du métro Portail de Moscou
Ščukinskaja

Ščukinskaja in russo Щукинская? è una stazione della Metropolitana di Mosca, situata sulla Linea Tagansko-Krasnopresnenskaja. Prende il nome dal villaggio di Ščukino, esistito prima di essere annesso alla città di Mosca negli anni quaranta; la stazione fu inaugurata il 30 dicembre 1975. Descrizione Il design segue lo standard originale della metropolitana moscovita, con 40 colonne anziché 26. I pilastri sono ricoperti con marmi in diverse tonalità di rosa (proveniente dalla cava ucraina di Burovščina) e decorate da strisce verticali di alluminio anodizzato. Le mura sono corrugate, in alluminio di color bronzo, e sono decorate con pannelli. Il pavimento è ricoperto in granito grigio; gli architetti furono Nina Alëšina, Smajlova e Alekseev. Durante la costruzione del tunnel Oktjabr'skoe Pole-Ščukinskaja fu sviluppato un nuovo metodo ingegneristico. Data la sabbiosità del suolo di Mosca, i tunnel della metropolitana erano stati costruiti tradizionalmente con il metodo a pozzo (cioè scavando dalla superficie) o restringendo le opere edilizie in modo da interessare solo aree disabitate, dato che sarebbero stati probabili dei cedimenti del suolo. Per il tunnel di Ščukinskaja, tuttavia, furono pressato dei blocchi di cemento, che non furono montati nel suolo, ma tutta l'operazione fu svolta velocemente per evitare che i materiali venissero sottoposti alle forti pressioni del sottosuolo. Altro traguardo fu la mancanza di utilizzo dei metalli per il montaggio; per l'unione dei blocchi fu usato un misto di bitume. Gli ingressi della stazione sono situati presso l'incrocio tra Ščukinskaja Ulica e Ulica Maršala Vasilevskogo. La stazione sostiene un traffico quotidiano di passeggeri di 93.500 unità. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ščukinskaja Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su engl.mosmetro.ru (archiviato dall'url originale il 21 novembre 2007). (RU) metro.ru. (RU) mymetro.ru. URL consultato l'8 aprile 2008 (archiviato dall'url originale l'11 marzo 2007). (RU) Sito web di Yuri Gridchin, su news.metro.ru. (EN, RU) KartaMetro.info — Posizione della stazione