NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Frunzenskaja (metropolitana di Mosca)

Frunzenskaja (in russo Фру́нзенская?) è una stazione della Metropolitana di Mosca, posta sulla Linea Sokol'ničeskaja. La fermata fu inaugurata il 1º maggio 1957 come prima stazione dell'estensione del ramo Frunzenskij. Dato che questo tratto segue l'ansa del fiume Moscova, l'intero segmento è stato costruito molto in profondità. La stazione è anche simbolica in quanto è l'ultima a Mosca ad essere stata costruita integralmente secondo lo stile stalinista, che dominava nell'architettura di Mosca sin dalla metà degli anni quaranta; dopo di essa, il design delle stazioni mostra la prova delle decorazioni semplificate (ad esempio le fermate VDNCh e Aleksejevskaja). Frunzenskaja fu disegnata dagli architetti Robert Pogrebnoi e Jurij Zenkivich, che applicarono pilastri, capitelli e volte in marmo color crema, decorati con motivi metallici contenenti stelle a cinque punte. Il fondo dei pilastri è invece più spessa ed è in marmo rosso; dal soffitto pendono otto lampadari, mentre il pavimento è ricoperto in granito rosso e nero. Piastrelle bianche in ceramica ricoprono le pareti. All'estremità orientale della stazione, di fronte a un semicerchio in marmo rosso, vi è un busto di Michail Vasil'evič Frunze (opera dello scultore E.V. Vuchetich), un famoso comandante militare della guerra civile russa, a cui è intitolata la stazione. Il maestoso ingresso della stazione (opera degli architetti Nadia Bykova, Ivan Taranov, I.G. Cherepanov, I.G. Gokhar-Kharmandaryan, N.I. Demchinskiy e T.A. Ilina) è situato su viale Komsomolskij, e fu parzialmente demolito e ricostruito all'interno del Palazzo della Gioventò di Mosca nel 1984; attualmente la stazione sostiene un carico quotidiano di 47.410 persone. Oltre la stazione vi è un tratto di binari che conducono alla Linea Kol'cevaja, utilizzato per gli scambi. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Frunzenskaja Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su engl.mosmetro.ru (archiviato dall'url originale il 21 novembre 2007). (RU) Descrizione della stazione su Metro.ru, su metro.ru. (RU) Descrizione della stazione su Mymetro.ru, su mymetro.ru. URL consultato il 25 aprile 2008 (archiviato dall'url originale il 27 giugno 2006). (RU) Descrizione della stazione su news.metro.ru, su news.metro.ru. (RU) Descrizione della stazione su mosmetro.ru, su mosmetro.ru (archiviato dall'url originale il 10 aprile 2008). (EN, RU) KartaMetro.info — Posizione della stazione
Frunzienskaja

Frunzienskaja (ros. Фрунзенская – Frunzenska) – stacja metra w Moskwie, na linii Sokolniczeskiej. Nosi nazwę na cześć rosyjskiego bolszewika Michaiła Frunzego. Jest częścią odcinka metra prowadzącego pod rzeką Moskwą, dlatego położona jest bardzo głęboko (42 m). Stacja została otwarta 1 maja 1957. Bibliografia Informacje o stacji na oficjalnej stronie moskiewskiego metra (ang.) Informacje o stacji na oficjalnej stronie moskiewskiego metra. mosmetro.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-13)].(ros.) [stara wersja] Stacja na metro.ru (ros.) Транспортный атлас Москвы. С домами и остановками городского транспорта. 439 ЦЭВКФ, 2002. Linki zewnętrzne Oficjalna strona moskiewskiego metra. mosmetro.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-03)]. (ros.). [nowa wersja - wymaga zainstalowania wtyczki Microsoft Silverlight] Fotogaleria na stronach metrowalks.ru. metrowalks.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-06-20)]. (ros.).
Estação Frunzenskaia (metro de Moscovo)

Frunzenskaia (em russo: Фру́нзенская) é uma das estações da linha Socolhnitcheskaia (Linha 1) do Metro de Moscovo, na Rússia. Estação «Frunzenskaia» está localizada entre as estações «Sportivnaia» e «Park Cultury». Referências Ligações externas «Metro de Moscovo, site oficial.» (em russo)
Frunzenskaja

Frunzenskaja (ryska: Фру́нзенская) är en tunnelbanestation på Sokolnitjeskajalinjen i Moskvas tunnelbana. Stationen är namngiven efter Michail Frunze, bolsjevikledare under ryska revolutionen och befälhavare i Ryska inbördeskriget. Frunzenskaja öppnades den 1 maj 1957. Stationen är symbolisk eftersom den är den sista i Moskva som byggdes helt enligt stalinistisk arkitektur, vilken dominerat tunnelbanan sedan mitten av 1940-talet. Stationen är en djup trevalvs pylonstation med gräddvita marmorvalv. Pylonerna är dekorerade med metallsköldar med en stor femuddig stjärna på varje. Stationen lyses upp av massiva ljuskronor. Vid slutet av stationen står en byst av Michail Frunze. Galleri Se även Moskvas tunnelbana Lista över Moskvas tunnelbanestationer Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Frunzenskaja.
Фрунзенська (станція метро, Москва)

Фру́нзенська (рос. Фрунзенская) — станція Московського метрополітену, Сокольницької лінії. Відкрита 1 травня 1957 року. Розташована між станціями «Парк культури» та «Спортивна», на території району Хамовники Центрального адміністративного округу Москви. Вестибюлі й пересадки Станція має наземний вестибюль, що було частково демонтовано у 1984, а його внутрішня частина вбудована в будівлю Московського Палацу Молоді. Має вихід на Комсомольський проспект і провулок Хользунова. Автобуси: А, т28 Технічна характеристика Конструкція станції — пілонна трисклепінна (глибина закладення — 42 м), з однією острівною прямою платформою. Колійний розвиток Станція з колійним розвитком — 2 стрілочних переводи і 1 станційна колія для відстою рухомого складу, сполучена ССГ з Кільцевою лінією. Управління стрілочними переводами та світлофорами напівавтоматичної дії здійснюється з поста централізації станції «Спортивна», тому світлофори мають скорочену назву Сп. Оздоблення В облицюванні пілонів використаний білий і червоний (знизу) мармур. Пілони прикрашені ажурними металевими щитами із зображеннями п'ятикутної зірки. Підлога викладена чорним і червоним мармуром. Колійні стіни вкриті керамічною плиткою: кремовою — зверху і чорною — знизу. У торці центрального залу, обробленому червоним мармуром, — бюст М. В. Фрунзе роботи скульптора Є. В. Вучетича. Станція освітлюється рядами масивних люстр. Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Фрунзенська (станція метро, Москва) Посилання «Фрунзенська» на сайті news.metro.ru [Архівовано 6 серпня 2012 у Wayback Machine.](рос.) «Фрунзенська» на офіційному сайті Московського метрополітену.[недоступне посилання з липня 2019](рос.) «Фрунзенська» на сайті Артемія Лебедєва metro.ru [Архівовано 17 січня 2013 у Wayback Machine.](рос.) План-схема станції[недоступне посилання з липня 2019](рос.) «Фрунзенська» на сайті KartaMetro.info(рос.) «Фрунзенська» на Яндекс. Картах.(рос.)
Вязники

Вязники (на руски: Вязники) е град в Русия, административен център на Вязниковски район, Владимирска област. Населението на града към 1 януари 2018 година е 35 865 души. Личности Родени във Вязники Валерий Кубасов (1935 – 2014) – съветски космонавт, два пъти Герой на Съветския съюз Източници Външни препратки ((ru)) Официален сайт на града и района
Viàzniki

Viàzniki (en rus Вязники) és una ciutat de l'óblast de Vladímir, a Rússia. Es troba a 108 km a l'est de Vladímir, i el 2010 tenia prop de 40.000 habitants. Història L'altura estratègica que domina el riu Kliazma, on es troba Viàzniki, és d'una gran importància per a la defensa de la capital medieval russa, Vladímir. S'hi va construir una fortalesa el segle xii, probablement la dècada del 1130. Es trobava a mig camí entre el port més proper al Kliazma, Starodub-na-Kliazme, i Gorokhovets. Després que els mongols destruïssin la fortalesa el segle xiii, Iaropoltx és citada al tractat del 1389 entre Basili I i el seu oncle Vladímir el Valent. Segons el cens de 1672, Iaropoltx tenia 133 habitants. Destruïda durant un incendi el 1703, va passar a estar dominada pels mercaders de Viàzniki. Finalment, el 1778 Viàzniki va rebre l'estatus de ciutat. Demografia
Vjazniki

Vjazniki (rusky Вязники) jsou město ve Vladimirské oblasti v Ruské federaci. Při sčítání lidu v roce 2010 měly přes čtyřicet tisíc obyvatel. Poloha a doprava Vjazniki leží na pravém břehu Kljazmy, levého přítoku Oky v povodí Volgy. Od Vladimiru, správního střediska oblasti, jsou vzdáleny přibližně 120 kilometrů východně. Přes Vjazniki prochází Transsibiřská magistrála a také dálnice M7 z Moskvy do Nižního Novgorodu, Kazaně a Ufy, po které je zde vedena Evropská silnice E22. Dějiny První zmínka o Vjaznikách je z roku 1608. Od roku 1622 byly známé jako poutní místo k zázračné ikoně kazaňské bohorodičky. Už od 17. století se Vjazniki začaly stávat centrem lněného a konopného průmyslu. Od roku 1778 jsou Vjazniki městem. Rodáci Valerij Nikolajevič Kubasov (1935–2014), kosmonaut Petr Ivanovič Skipetrov (*1863), pravoslavný duchovní Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Wjasniki na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vjazniki na Wikimedia Commons
Wjasniki

Wjasniki (russisch Вязники) ist eine Stadt in der Oblast Wladimir (Russland) mit 34.000 Einwohnern. Geografie Die Stadt liegt etwa 120 km östlich der Oblasthauptstadt Wladimir am rechten Ufer der Kljasma, eines linken Nebenflusses der in die Wolga mündenden Oka. Wjasniki ist der Oblast administrativ direkt unterstellt und zugleich Verwaltungszentrum des gleichnamigen Rajons. Die Stadt liegt an der 1862 eröffneten Eisenbahnstrecke Moskau–Nischni Nowgorod (Streckenkilometer 315), auf der heute ein Großteil der Züge der Transsibirischen Eisenbahn auf ihrem Westteil ab Moskau verkehrt. Durch Wjasniki führt auch die Fernstraße M7 Moskau–Nischni Nowgorod–Kasan–Ufa (Teil der Europastraße 22). Geschichte Das Dorf Wjasniki wurde erstmals 1608 urkundlich erwähnt; seit 1611 galt es als Handelssiedlung (Sloboda). Ab 1622 war Wjasniki Wallfahrtsort zu einer „wundertätigen“ Ikone der Gottesmutter von Kasan. Seit dem 17. Jahrhundert war Wjasniki zudem Zentrum des Flachsanbaus sowie der Herstellung von Flachs- und Hanferzeugnissen, z. B. Seilen, außerdem der Ikonenmalerei, Holzschnitzerei und des Gartenbaus (aus Wjasniki stammten in Russland verbreitete Sauerkirsch- und Gurkensorten). 1778 wurde das Stadtrecht verliehen. Seit Beginn des 19. Jahrhunderts war die Stadt einer der wichtigsten Standorte der Leinenindustrie Russlands. In Wjasniki bestand das Kriegsgefangenenlager 165 für deutsche Kriegsgefangene des Zweiten Weltkriegs. 2004 wurde die Siedlung Nowowjasniki eingemeindet. Bevölkerungsentwicklung Anmerkung: Volkszählungsdaten (1926 gerundet) Kultur und Sehenswürdigkeiten In Wjasniki ist eine Reihe von Gebäuden von Ende des 18./Beginn des 19. Jahrhunderts erhalten, darunter viele Holzhäuser mit reichem Schnitzwerk und der ehemalige Landsitz des Fabrikanten S.I. Senkow. Die Mariä-Verkündigungs-Kathedrale (Благовещенский собор/Blagoweschtschenski sobor) stammt von 1682 bis 1689. Die Stadt besitzt ein Heimatmuseum. 30 Kilometer nordwestlich der Stadt liegt im Rajon die Siedlung städtischen Typs Mstjora, die für ihre Volkskunsterzeugnisse bekannt ist. Wirtschaft In Wjasniki gibt es Unternehmen der Textilindustrie und des Textilmaschinenbaus, ein Werk für Fahrzeugelektrik, eine Möbelfabrik sowie Betriebe der Lebensmittelindustrie. Söhne und Töchter der Stadt Iwan Antoschkin (1900–1944), sowjetischer Generalmajor Jewgeni Mischtschenko (1922–2010), russischer Mathematiker und Hochschullehrer Boris Feofanow (1925–2017), sowjetisch-russischer Generalleutnant Waleri Kubassow (1935–2014), sowjetischer Kosmonaut Juri Zurilo (* 1946), russischer Schauspieler Einzelnachweise Weblinks Wjasniki auf mojgorod.ru (russisch)
Viázniki

Viázniki (del ruso: Вязники) es una ciudad del óblast de Vladímir, en Rusia, centro administrativo del raión homónimo. Se encuentra a 108 km (146 km por carretera) al este de Vladímir. Viázniki contaba con 40.479 habitantes en 2010. Historia La altura estratégica que domina el río Kliazma donde está emplazada Viázniki es de una gran importancia para la defensa de la capital medieval rusa de Vladímir. Se construyó una fortaleza en el siglo XII, probablemente en la década de 1130. La fortaleza recibió el nombre de Yaropolch, por un príncipe de nombre Yaropolk. Estaba situada a medio camino entre el puerto más próximo sobre el Kliazma, Starodub na Kliazme, y Gorojovets. Tras la destrucción de la fortaleza por los mongoles en el siglo XIII, Yaropolch es citada en el tratado firmado en 1389 entre Basilio I y su tío Vladímir el Valiente. Según el censo de 1672, Yaropolch tenía 133 habitantes. Destruida por un incendio en 1703, pasó bajo la dominación de la sloboda de los mercaderes de Viázniki, situada ligeramente por debajo, y nombrada desde el siglo XIV. En 1778, Viázniki recibió el estatus de ciudad. Albergó un campo de prisioneros (el 165) de la Segunda Guerra Mundial. Demografía Cultura y lugares de interés El monumento más remarcable de la ciudad es la iglesia de la Anunciación, construida entre 1682 y 1689. A unos treinta kilómetros de la ciudad se encuentra el pueblo de Mstiora, centro renombrado de arte popular y de artesanado ruso. Industria y transporte La ciudad es un centro de la industria del lino. La ciudad estác conectada al ferrocarril abierto en 1862 entre Moscú y Nizhni Nóvgorod (kilómetro 315), por donde pasan la mayor parte de los trenes del ferrocarril Transiberiano que parten del oeste de Moscú. Por Viázniki pasa la carretera principal M7 Moscú-Nizhni Nóvgorod-Kazán-Ufá (Ruta europea 22). Personalidades Valeri Kubásov (*1935), cosmonauta. Enlaces externos y referencias Informaciones sobre Viázniki (en ruso) Sitio web de la ciudad (en ruso)
Viazniki

Viazniki (en russe : Вязники) est une ville de l'oblast de Vladimir, en Russie, et le centre administratif du raïon de Viazniki. Sa population s'élevait à 36 203 habitants en 2021. Géographie Viazniki se trouve à 108 km à l'est de Vladimir, à 115 km à l'ouest de Nijni Novgorod et à 287 km à l'est-nord-est de Moscou. Histoire La hauteur stratégique dominant la rivière Kliazma est d'une grande importance pour la défense des approches de la capitale médiévale russe de Vladimir. Une forteresse y fut créée au XIIe siècle, probablement dans les années 1130. La forteresse était nommée Iaropoltch et tirait son nom d'un prince nommé Iaropolk. Elle est située à peu près à mi-chemin entre le port le plus proche sur la Kliazma, Starodoub, et Gorokhovets. Après la destruction de la forteresse par les Mongols au XIIIe siècle, Iaropoltch est citée dans le traité signé en 1389 entre Vassily I et son oncle Vladimir le Hardi. Selon le recensement de 1672, Iaropoltch n'avait que 133 habitants. Détruite par un incendie, en 1703, elle passa sous la domination du sloboda des marchands de Viazniki, situé légèrement en aval, et attesté depuis le XIVe siècle. En 1778, Viazniki reçut le statut de ville. Patrimoine Le monument le plus remarquable est l'église de l'Annonciation, construite entre 1682 et 1689. À une trentaine de kilomètres de la ville se trouve le village de Mstiora, centre renommé d'art populaire et de artisanat russes. Population Recensements (*) ou estimations de la population Notes et références Liens externes (ru) Informations sur Viazniki (ru) Cartes topographiques Portail de la géographie Portail de la Russie
Vjazniki

Vjazniki è una cittadina della Russia europea centrale (Oblast' di Vladimir), situata sulla riva sinistra del fiume Kljaz'ma 121 km a est di Vladimir; è il capoluogo amministrativo del distretto omonimo. La cittadina venne fondata nel 1802 dall'unione dell'insediamento fortificato di Jaropolč con la sloboda di Vjazniki. Poiché l'altura che dominava il fiume Kljazma era stata considerata di grande importanza strategica per difendere la via d'accesso alla città di Vladimir, capitale medievale del Principato omonimo, negli anni trenta del XII secolo fu costruita su di essa una fortezza, che prese il nome dal defunto Principe Jaropolk Izjaslavič, venerato come santo dalla popolazione locale. Fu fondata a metà strada tra i due vicini porti di Starodub sulla Kljaz'ma e Gorochovec. Distrutta in seguito all'invasione mongola del XIII secolo, l'insediamento venne successivamente ricostruito, tanto che il suo nome si trova inserito nel trattato di pace del 1389 tra Vassili I di Russia e Vladimir l'Audace. Secondo il censimento del 1672 Jaropolč aveva solamente 133 abitanti. Distrutta dal fuoco nel 1703, il vecchio insediamento finì per esser dominato dalla sloboda di Vjazniki, sita sulle pendici della collina e presente fin dal XIV secolo. Il monumento di maggiore interesse artistico è la Cattedrale dell'Annunciazione, eretta tra il 1682 e il 1689. A circa 30 km dalla cittadina è situato il villaggio di Mstjora, centro di primaria importanza per l'arte popolare russa. Società Evoluzione demografica Fonte: mojgorod.ru 1897: 7.400 1926: 17.000 1939: 33.500 1959: 39.700 1979: 45.900 1989: 45.400 2007: 42.200 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Vjazniki Collegamenti esterni (RU, EN) Sito ufficiale del censimento 2002, su perepis2002.ru. URL consultato il 4 giugno 2008 (archiviato dall'url originale il 22 giugno 2020). (RU) Mojgorod.ru.
Vjazniki

De Russische stad Vjazniki (Russisch: Вязники) is gelegen in de rayon Vjaznikovski van de Oblast Vladimir. Hemelsbreed ligt vjazniki op een afstand van 108 km van de regionale hoofdstad Vladimir. Personen De in 1935 geboren Valeri Koebasov kwam uit Vjazniki en werd later een kosmonaut en nationale held. Hij maakte deel uit van de ruimtevlucht Sojoez 6 (1969). Later was hij een bemanningslid van de gezamenlijke ruimtemissie Apollo-Sojoez-testproject (1975) van de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten en vloog hij mee als commandant in de ruimtemissie Sojoez 36 (1980). Galerij
Wiazniki

Wiazniki (ros. Вязники) – miasto w Rosji, w obwodzie włodzimierskim położone 121 km od Włodzimierza, centrum administracyjne rejonu wiaznikowskiego. Znajduje tu się stacja kolejowa Wiazniki, położona na nowym szlaku Kolei Transsyberyjskiej. Historia Założone w 1585 na brzegu rzeki Klaźmy, choć dla swojego strategicznego położenia istniał tu gród już w XII wieku broniący Władymira o nazwie Jaropolcz (od imienia lokalnego księcia). Forteca zniszczona w XIII wieku w czasie najazdu Mongołów, wymieniana w 1389 i 1672, ostatecznie zniszczone przez pożar w 1703. Funkcje miejscowości przejęła sąsiednia słoboda Wiazniki, zlokalizowana poniżej pierwotnej fortecy, która otrzymała prawa miejskie w 1778. Miasto w 1802 wchłonęło pozostałości po Jaropolczu. Ludzie związani z miastem Konstanty Borozdin (ur. 19 maja?/31 maja 1897 w Wiaznikach, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major artylerii Wojska Polskiego, inżynier, ofiara zbrodni katyńskiej Walerij Kubasow (ur. 7 stycznia 1935 w Wiaznikach) – kosmonauta Linki zewnętrzne Archiwalna strona miasta
Dankov

Dankov (en rus Данков) és una ciutat de l'óblast de Lípetsk (Rússia). Es troba a la vora del riu Don, a 76 km de Lípetsk. Història La fortalesa de Dankov va ser fundada pels prínceps de Riazan a finals del segle xiv a la riba esquerra del riu Don. La localitat, però, fou destruïda el 1568 pels tàtars de Crimea. Va refundar-se en un altre lloc i de nou el 1618 va haver de tornar a desplaçar-se. Al segle xviii ja es deia definitivament Dankov (abans es deia Donkov, nom que derivava del nom del riu Don), i el 1765 Caterina II va donar-li l'estatus de ciutat, estatus que va perdre del 1796 al 1804, i que va recuperar el 1924. Demografia Galeria d'imatges
Dankov

Dankov (rusky Данко́в) je město v Lipecké oblasti v Ruské federaci. Při sčítání lidu v roce 2010 měl přes jednadvacet tisíc obyvatel. Poloha Dankov leží na horním toku Donu při ústí Vjazovni. Je vzdálen bezmála devadesát kilometrů severozápadně od Lipecku, správního střediska oblasti. Dějiny Původně stála v oblasti tvrz Donkov založená rjazaňskými knížaty v 14. století a zničená nájezdy Krymských Tatarů. Osídlení bylo znovuzaloženo v roce 1568, opět především s vojenským významem k ochraně jižní hranice Ruska. Tento význam ztratilo až v 17. století a následně bylo chudým zemědělským sídlem. V roce 1778 získal Dankov poprvé status města (který později opakovaně ztratil). Od roku 1890 je připojený na železniční síť. V roce 1941 se stal Dankov sídlem městského typu a v roce 1957 městem. Rodáci Alexej Konstantinovič Lebeděv (1924–1993), tubista Irina Vjačeslavovna Rakobolskajová (1919–2016), pilotka a fyzička Anatolij Vasiljevič Solovjov (1922–2000), herec Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Dankow na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dankov na Wikimedia Commons
Dankow

Dankow (russisch Данко́в) ist eine Stadt in Russland mit 21.064 Einwohnern (Stand 14. Oktober 2010). Sie liegt am Oberlauf des Don und ist Kreiszentrum innerhalb der Oblast Lipezk. Die Stadt liegt 86 km nordwestlich der Gebietshauptstadt Lipezk. Geschichte Der Ort entstand 1568 an der Stelle eines alten Städtchens namens Donkow, das zum Rjasaner Fürstentum gehörte und einige Jahrhunderte zuvor von den Tataren verwüstet wurde. Da Dankow zu dieser Zeit an den südlichen Grenzen Russlands lag, war es zunächst als Grenzposten vorgesehen. Mit der Ausdehnung des Reichs im 17. Jahrhundert verlor der Ort jedoch an Bedeutung und war lange Zeit eine arme, überwiegend von der Landwirtschaft lebende Provinzsiedlung. Erst mit der Gebietsreform Ende des 18. Jahrhunderts erhielt Dankow 1778 den Stadtstatus. Nach einem Großbrand im Jahre 1791 wurde die Stadt in weiten Teilen neu bebaut, dabei entstanden mehrere steinerne Kirchengebäude und Kaufmannshäuser. Im 19. Jahrhundert spielte die Stadt eine größere Rolle in der Produktion von und im Handel mit landwirtschaftlichen Erzeugnissen, vor allem Getreide. Ende des 19. und Anfang des 20. Jahrhunderts gab es in der Stadt auch mehrere kleinere Industriebetriebe. 1890 wurde Dankow an das russische Eisenbahnnetz angeschlossen. Nach der Oktoberrevolution verlor Dankow seine bisherige Bedeutung im Handel, was sogar dazu führte, dass ihm 1924 der Stadtstatus aberkannt wurde. Nachdem jedoch dort 1940 eine chemische Fabrik gebaut worden war, stieg Dankows wirtschaftliche Bedeutung und Einwohnerzahl wieder, und am 26. Juni 1941 erhielt es den Status einer Siedlung städtischen Typs sowie am 17. Februar 1957 erneut die Stadtrechte. Bevölkerungsentwicklung Anmerkung: Volkszählungsdaten Wirtschaft und Verkehr Der wichtigste Industriebetrieb Dankows ist die 1940 gegründete Chemiefabrik, außerdem gibt es in der Stadt kleinere Betriebe der Leicht- und Nahrungsmittelindustrie. In der Umgebung wird Dolomit abgebaut und in einer Fabrik verarbeitet. Ansonsten wird im Rajon Dankow vor allem Landwirtschaft betrieben. Die Stadt verfügt über einen Fernbahnhof mit Direktverbindungen unter anderem zum Pawelezer Bahnhof in Moskau. Sehenswürdigkeiten In der Stadt gibt es ein Heimatmuseum, das in einem ehemaligen Kirchengebäude aus dem Jahr 1790 untergebracht ist. Eine weitere historische Kirche, die Wladimir-Kirche aus dem Jahr 1799, findet man im zehn Kilometer entfernten Dorf Balownewo. Rund 20 km östlich Dankows liegt der Bahnhof Lew Tolstoi, ehemals Astapowo, wo 1910 der berühmte Schriftsteller Leo Tolstoi im Haus des Bahnhofsvorstehers verstarb. Söhne und Töchter der Stadt Alexei Lebedew (1924–1993), Tubist und Komponist Irina Rakobolskaja (1919–2016), Physikerin und Bomberpilotin Anatoli Solowjow (1922–2000), Theater- und Kinoschauspieler Einzelnachweise Weblinks Inoffizielle Website (russisch) Dankow auf mojgorod.ru (russisch)