NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa della Trinità di Nikitniki

La chiesa della Trinità di Nikitniki è un edificio di culto ortodosso di Mosca, situato nel quartiere di Kitaj-gorod. Storia L'edificio in pietra fu fatto costruire a partire dal 1628 da un ricco mercante di Jaroslavl' di nome Grigorij Leont'evič Nikitnikov, sul luogo dove si trovava una precedente chiesa in legno dedicata al martire della Chiesa ortodossa Niceta il Goto, andata distrutta in un incendio alcuni anni prima. La costruzione della chiesa terminò nel 1651 e la decorazione degli interni proseguì anche negli anni successivi. Ad essa lavorarono importanti artisti del tempo come Simon Ušakov e Iosif Vladimirov. Una delle cappelle all'interno della chiesa è dedicata a Niceta il Goto e fu usata come luogo di sepoltura per Grigorij Nikitnikov e per la sua famiglia. Nel 1920 la chiesa fu chiusa al culto e trasformata in un museo. Nel 1991 fu deciso di restituirla alla Chiesa ortodossa e negli anni successivi sono iniziati dei lavori di restauro. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa della Trinità di Nikitniki Collegamenti esterni Sito ufficiale, su nikitniki.org.
Drie-eenheidskerk in Nikitniki

De Drie-eenheidskerk in Nikitniki (Russisch: Церковь Троицы в Никитниках) is een van de bekendste Russisch-orthodoxe kerken van Moskou. De kerk staat in de wijk Kitajgorod. Geschiedenis De kerk staat op een heuvel en toen de kerk gesticht werd domineerde het gebouw de hele buurt. Met recht en reden want het gebouw verdiend alle aandacht wegens de fraaie decoraties. Bouwer van de kerk was een koopman die rijk was geworden door de handel in zout en vis. Zijn naam was Grigorij Nikinikov. Hij liet de kerk bij zijn huis bouwen op een plek waar eerder een houten kerk was afgebrand. De bouw van de kerk duurde van 1628-1651. Al kwam Grigorij Nikitnikov oorspronkelijk uit Jaroslavl, toch heeft de kerk niets van het uiterlijk van de bekende architectuur van de Jaroslavl-kerken. In een van de kapellen werden familieleden begraven. Het belangrijkste reliek is het icoon van de Moeder Gods van Georgië, gemaakt in 1654 nadat de pest was uitgewoed in Moskou. In de volksmond wordt de kerk daarom ook wel Georgische Kerk van de Moeder Gods genoemd. Na de revolutie In 1920 werd de kerk gesloten voor de eredienst. In 1934 werd de kerk overgedragen aan het Nationaal Historisch Museum. In de jaren 1941-1945 werd het museum ontruimd en nam de overheid het gebouw in gebruik. Vanaf de jaren 1960 werd het museum weer in de voormalige kerk gehuisvest. In 1991 werd besloten de kerk terug te geven aan de gelovigen. In eerste instantie gold dit alleen voor de onderste verdieping. Sinds 2007 is het hele gebouw teruggekeerd naar de Russisch-orthodoxe kerk. In de loop van de twintigste eeuw is er om de Drie-eenheidskerk heen bebouwing ontstaan die in contrast staat met de bouwstijl van de kerk. Architectuur De kerk is bijzonder rijk gedecoreerd. Vijf koepels rusten op twee rijen kokosjniki's, waarvan slechts een koepel licht doorlaat, de overige koepels zijn alleen decoratief. De kerk heeft drie kapellen. De toren werd later toegevoegd. Bekende schilders van iconen zoals Simon Oesjakov droegen bij aan het rijke interieur. Externe links (ru) officiële website van de kerk (ru) foto's interieur kerk (ru) Kerken van Rusland
Cerkiew Trójcy Świętej w Moskwie (Twierskoj)

Cerkiew Trójcy Świętej, popularnie cerkiew Trójcy Świętej w Nikitnikach – prawosławna cerkiew w Moskwie, w dekanacie Iwerskiej Ikony Matki Bożej eparchii moskiewskiej miejskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Położona w zaułku Gruzińskim, w historycznej dzielnicy Kitaj-gorod. Historia Pierwsza drewniana cerkiew na tym miejscu została najprawdopodobniej zbudowana między rokiem 1571, gdy podczas najazdu Dewlet Gireja na Moskwę zniszczone zostały drewniane zabudowania Kitaj-Grodu, a 1579, kiedy powstała ikona św. Nikity Męczennika przechowywana nadal w świątyni. Św. Nikita był patronem tejże świątyni. Pierwsza pisemna wzmianka o cerkwi pochodzi jednak dopiero z 1625 r. W 1628 r. jarosławski kupiec Gieorgij Nikitnikow ufundował nową kamienną cerkiew na miejscu drewnianej. Jej główny ołtarz wyświęcono ku czci Trójcy Świętej; św. Nikita pozostał patronem ołtarza bocznego. W 1653 r. Nikitnikow, wspólnie z synem Andriejem i wnukiem Borisem, sfinansował rozbudowę i wykonanie dekoracji malarskiej we wnętrzu świątyni. Po rozbudowie do cerkwi dostawiono jeszcze ołtarze św. Mikołaja oraz św. Jana Teologa. Ikony do ikonostasu świątyni wykonał carski ikonograf Simon Uszakow. W 1654 r., podczas epidemii w Moskwie, sławę cudotwórczej zyskała przechowywana w cerkwi Gruzińska Ikona Matki Bożej. Cerkiew nie ucierpiała podczas pożaru w Moskwie w 1737 r., który spustoszył znaczną część Kitaj-Grodu. Również podczas inwazji Napoleona na Rosję i kolejnego pożaru stolicy Rosji świątynia nie została uszkodzona, chociaż jej wyposażenie częściowo zrabowano. W 1845 r. przeprowadzono remont budynku. W 1904 r. na dolnej kondygnacji cerkwi urządzono ołtarz Gruzińskiej Ikony Matki Bożej. Cerkiew została uszkodzona podczas walk w Moskwie po rewolucji październikowej. W 1920 r. została zamknięta. W latach 1924–1930 przeprowadzono jej remont, po którym, w 1934, świątynię przekazano Muzeum Historycznemu jako filię. W kolejnych latach odsłonięto pierwotne freski, zmienione w 1845 r. Świątynia została przywrócona do użytku liturgicznego w 1991 r. Architektura Cerkiew reprezentuje styl określany w literaturze jako moskiewski i należy do jego najcelniejszych realizacji. Budowla nie posiada typowej elewacji frontowej. Składa się z bezfilarowej części centralnej, do której przylegają pomieszczenie ołtarzowe (od wschodu), przedsionek z dzwonnicą (od zachodu), ołtarz św. Mikołaja (od północy), ołtarz św. Nikity (od południowego wschodu). Wejście do tych części świątyni prowadzi przez wysoki ganek z dachem hełmowym, gdyż są one usytuowane nad wysoką piwnicą, naśladującą w formie podklet. We wnętrzu budynku przed głównym ołtarzem znajduje się sześciorzędowy złocony ikonostas. Przed ołtarzem św. Nikity znajduje się ikonostas pięciorzędowy. XVII-wieczna cerkiew pierwotnie wyróżniała się monumentalizmem wśród niskiej zabudowy Kitaj-Grodu. Wrażenie to zostało zatarte w okresie radzieckim, gdy w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu wzniesiono wysokie budynki administracyjne. Przypisy
IPPE

Das Staatliche Wissenschaftliche Zentrum der Russischen Föderation – Physikalisch-Energetisches-Institut A. I. Leipunski (russisch Государственный научный центр Российской Федерации – Физико-энергетический институт имени А.И.Лейпунского, kurz ГНЦ РФ – ФЭИ, bzw. IPPE) ist ein russisches Forschungsinstitut in Obninsk. Benannt ist es nach dem sowjetischen Kernphysiker Alexander Leipunski. Das Institut wurde als Labor „V“ (russisch Лаборатория „В“), auch bekannt unter dem Codenamen Malojaroslawez-10, nach der gleichnamigen nahe gelegenen Stadt, am 19. Dezember 1945 durch Erlass des Rates der Volkskommissare errichtet. Der deutsche Kernphysiker Heinz Pose wurde beauftragt, das Labor „V“ zu errichten, zu leiten und die Mitarbeiter auszuwählen. Das wissenschaftliche Personal im Labor „V“ sollte sowohl russisch als auch deutsch sein, wobei es sich bei den ersteren hauptsächlich um politische Gefangene aus dem Gulag oder aus dem Exil handelte. Im Jahr 1947 erhielt Leipunski, Akademiemitglied und wissenschaftlicher Verbindungsmann der 9. Hauptdirektion des NKWD, eine Anstellung im Labor „V“. Von 1949 an leitete er das in Physikalisch-Energetisches Institut umbenannte Forschungsinstitut und war von 1950 an der Leiter des Programms zur Entwicklung und zum Bau eines Schnellen Brutreaktors. Im Jahr 1951 wurde dem Labor angeordnet, das erste sowjetische Kernkraftwerk zu bauen. Das Kernkraftwerk Obninsk nahm am 27. Juli 1954 den Betrieb auf. Zu den Entwicklungen des Instituts gehören weiter: Schnelle Reaktoren BR-1, BR-2, BR-5, BR-10 in Obninsk Reaktor BOR-60 im RIAR (Dimitrowgrad) Reaktor BN-350 für das Kernkraftwerk Aqtau Reaktor BN-600 für das Kernkraftwerk Belojarsk Reaktoren für Atom-U-Boote Reaktoren TOPAZ und BUK für Raumsonden Unter der wissenschaftlichen Leitung oder in Zusammenarbeit wurden auch das Kernkraftwerk Belojarsk, das bewegliche Kernkraftwerk TES-3, das Kernkraftwerk Bilibino und zahlreiche weitere Entwürfe fertiggestellt. In den 1950er und 1960er Jahren wirkte hier Igor Bondarenko (Leninpreisträger) mit grundlegenden Untersuchungen zur schnellen Neutronenphysik und daraus abgeleiteter Reaktoren. Weblinks Homepage des Instituts (russisch) Einzelnachweise
Institute of Physics and Power Engineering

Institute of Physics and Power Engineering (full name: I.I. Leypunsky Institute of Physics and Power Engineering, Russian: Государственный научный центр Российской Федерации Физико-энергетический институт, ГНЦ РФ-ФЭИ; IPPE) is a research and development institute in the field of nuclear technology located in Obninsk, Russia. It is a subsidiary of Rosatom. History IPPE was established in May 1946 to develop nuclear power technology; it was preceded by First Research Institute Laboratory "V", established 1945, which developed into IPPE. The purpose of the Institute was the development of nuclear reactors and to solve scientific and engineering tasks in the field of nuclear power. The staff of the Institute had built the world's first nuclear power plant in Obninsk, AM-1 ("Атом Мирный", Russian for Atom Mirny, or "peaceful atom"), was commissioned at IPPE on 27 June 1954. Developments During its existence the Institute has developed more than 120 different projects, including: the fast reactors BR-1, BR-2, BR-5, BR-10; the reactor BOR-60 in RIAR (Dimitrovgrad); the reactor BN-350 reactor for a nuclear power plant in Aktau (Kazakhstan); the reactor BN-600 reactor and BN-800 reactor for Beloyarsk NPP; the reactor SVBR-100 reactor Archived 2018-12-24 at the Wayback Machine; space Beech nuclear reactor and TOPAZ nuclear reactor; naval lead-bismuth liquid metal reactors: VT-1 reactor, BM-40A reactor, OK-550 reactorl mobile nuclear power plant - TES-3 (ТЭС-3) International Collaboration The Institute collaborates with the leading scientific and research organizations of Russia, CIS and foreign countries. Among the most international projects can be named: involves on a large-scale project: FAIR | FAIR-Russia Archived 2021-03-16 at the Wayback Machine. the cooperation with France concerning the creation of fast reactors; joint research with the USA, France, Germany, and Japan concerning reusing ex-nuclear materials of the reactor BH-600; joint project development of the fast reactor CEFR with China; joint project development of the fast reactor KALIMER with South Korea; interested in FBNR project; References External links Official website
Централен парк за култура и отдих „Горки“

55.731389, 37.603889 Централният парк за култура и отдих „Горки“ (на руски: Центральный парк культуры и отдыха им. Горького, съкратено ЦПКиО им. Горького) в Москва, Русия носи името на известния руски и съветски писател Максим Горки. Той е най-старият парк за култура и отдих в Русия и вероятно в СССР. Разположен е покрай Москва река, близо до центъра на града. Започва от пръстена от широки пътища, наречен „Градински пръстен“ (Садовое кольцо). Най-близките метростанции са „Октябърская“ и „Парк на културата“ (през Кримския мост) от Кръговата линия, както и трансферните им едноименни станции от съответните радиални линии. Основан е през 1928 г. на мястото на Всесъюзната селскостопанска и занаятчийско-промишлена изложба от 1923 г. Заема територия от общо 1 кв. км, в която са обособени 2 части: Партерна част – от централния вход, и Нескучна градина (Нескучный сад), 59,3 хка – създадена във владение на императрица Екатерина II през 1756 г. Главният архитект по изграждането на партерната част и оформлението на целия парк в края на 1920-те години е Константин Мелников. Участвали са също известните архитекти Владимир Шчуко – автор на централния вход, Александр Власов – централния фонтан (1930-те години), Исидор Француз – отделни части (1944 – 1945). През лятото и есента на 2011 г. започва мащабен проект за реконструкция на парка. Демонтирани са около 100 атракциона и незаконни обекти, асфалтирани са 2 хил. кв. м платна, устроени са 1,9 хка тревни площи и цветни алеи. Монтирани са 50 маси за тенис, стойки за зареждане на лаптопи и мобилни телефони, открити са летен скейт парк, безплатен достъп до Wi-Fi, открит кинотеатър, зимна пързалка (15 хка). Почистени са Голицинското и Пионерското езеро, благоустроени са зоните около паметниците на културното наследство Фонтан с розариум, Беседка „800-летие на Москва“, Голицинска стена. На 27 септември 2012 г. е открита Народната обсерватория, след като е била закрита за посетители повече от 20 г. Външни препратки Официальный сайт ЦПКиО им. Горького Архив на оригинала от 2012-05-17 в Wayback Machine. Каток в ЦПКиО Детская железная дорога Архив на оригинала от 2013-07-10 в Wayback Machine. Передача про парк Горького Фотографии и описание парка Горького
Parc Gorki

El Parc Gorki (el nom real del qual és "Parc de la Cultura i el Descans en memòria de M. Gorki", "Центральный Парк Культуры и Отдыха (ЦПКиО) им. Горького" en rus) està ubicat a la ciutat de Moscou, al llarg del riu Moskvà, no gaire lluny del centre de la ciutat (2 quilòmetres al sud-oest del Kremlin). Va ser batejat així en homenatge a l'escriptor soviètic Maksim Gorki; de tota manera, a Moscou és conegut popularment com a “Park Kulturi”. En les seves més de 100 hectàrees s'hi emplacen variats jardins, llacunes, àrees de recreació, espais esportius, i zones habilitades per jugar als escacs. Es pot arribar en metro a algun dels seus accessos, on es paga una entrada modesta. Dues estacions de metro arriben prop de l'entrada principal al carrer Krimski Val: Parc Kulturi i Octyabrscaya. El parc va servir d'inspiració per a la pel·lícula nord-americana "Gorky Park" (1983), i és anomenat almenys en dues cançons: "Wind of change" de Scorpions, que s'hi refereix com al lloc en què es produeixen canvis després de la Guerra Freda, i a la cançó "Vodka" interpretada per la cantant Morena, al Festival de la Cançó d'Eurovisió 2008 representant Malta. Enllaços externs Parc Gorki - Lloc web oficial (rus)
Gorkij Park

Gorkij Park er en forlystelsespark i Moskva, opkaldt efter den russiske forfatter Maksim Gorkij. Gorkij-parken blev første gang åbnet i 1928 og er beliggende ved Krymsky Val og Moskva-floden. Parken blev skabt ved at føje haverne fra det gamle Golitsyn hospital og Neskuchny paladset sammen, så de i alt kommer op på omkring 1,2 km². Parken har legepladser for børn, forskellige forlystelser, et kæmpe pariserhjul og et af testeksemplarerne fra det sovjetiske rumfærgeprogram Buran, hvor børn kan prøve en "rum-oplevelse". Om vinteren er floden tilfrosset, så man kan stå på skøjter rundt om parken. Den nærmeste station er Park Kultury på Koltsevaja-linjen (linje 5) på Moskvas metro. Parken nævnes i sangen "Wind of Change" af det tyske rockband Scorpions fra 1990. Gorky Park er også titlen på en kriminalroman af Martin Cruz Smith fra 1981. Den blev filmatiseret i 1983 med blandt andre Lee Marvin. Referencer Eksterne henvisninger Gorkij park info Arkiveret 29. september 2009 hos Wayback Machine (engelsk) Billede af indgangen til Gorkij park Gorkij-parken fotogalleri
Gorki-Park

Der Gorki-Park (russisch Центральный парк культуры и отдыха им. Максима Горького, vollständige Übersetzung: Zentraler Maxim-Gorki-Park für Kultur und Erholung) ist ein Moskauer Vergnügungspark am rechten Ufer der Moskwa, zwischen dem Gartenring und den Sperlingsbergen. Er wurde 1927 eröffnet und ist etwa 1,2 km² groß. Die erste Direktorin und künstlerische Leiterin war Betti Nikolajewna Glan. Der Park beherbergt kleine Seen mit Bootsverleih sowie Spiel- und Sportplätze. Außerdem gibt es dort ein Veranstaltungsgelände, auf dem regelmäßig Open-Air-Konzerte veranstaltet werden. Auf dem Gelände des Parks wird der Prototyp OK-TWA des Raumtransporters Buran ausgestellt. Es handelt sich um ein nicht-flugfähiges Testsystem, das heute als Kino genutzt wird. Im Winter werden einige Wege des Parkes zu Eisbahnen umfunktioniert. Der Park ist unter anderem über die beiden am gegenüberliegenden Moskwa-Ufer befindlichen Metrostationen Park Kultury (Kolzewaja-Linie) und Park Kultury (Sokolnitscheskaja-Linie) zu erreichen. Im März 2011 wurde Sergej Kapkow zum Direktor des Gorki-Parks ernannt. Er schaffte das Eintrittsgeld ab und erneuerte und modernisierte ihn nach westlichem Vorbild. In den Medien Der nach dem Schriftsteller Maxim Gorki benannte Park fand auch Erwähnung im Lied Wind of Change der Band Scorpions („I follow the Moskva, down to Gorky Park …“). Er ist ferner namensgebend für das Buch Gorky Park des Schriftstellers Martin Cruz Smith und dem darauf basierenden gleichnamigen Spielfilm. Ehemalige Achterbahnen Literatur Juri Trifonow, Fotos: Wilfried Bauer: Gorkipark: Garten an der Moskwa. In: Geo-Magazin. Hamburg 1979,10, S. 36–56. Informativer Erlebnisbericht eines Insiders. ISSN 0342-8311 Weblinks Offizielle Website des Gorki-Parks (russisch/englisch) Einzelnachweise
Parque Gorki

El parque Gorki (cuyo nombre real es "Parque Central de la Cultura y Descanso de nombre Gorki, Центральный Парк Культуры и Отдыха (ЦПКиО) им. Горького" en ruso tr. Tsentralnyy park kultury i otdykha imeni Gorkogo}}, [tsɨnˈtralʲnɨj ˈpark kʊlʲˈturɨ i ˈodːɨxə ˈimʲɪnʲɪ ˈɡorʲkəvɐ]) es un parque urbano. Se encuentra ubicado en la ciudad de Moscú, a lo largo del río Moscova, no muy lejos del centro de la ciudad (2 kilómetros al suroeste del Kremlin). Fue bautizado así en homenaje al escritor soviético Máximo Gorki. Aunque siempre se ha llamado Park Kultury ímeni M. Górkogo (Parque de la cultura en honor/nombre de M. Gorki), suele conocerse como parque Gorki. En sus 100 hectáreas se emplazan variados jardines, lagunas, áreas de recreación y espacios deportivos. El diseño del parque es obra del arquitecto constructivista Konstantín Mélnikov. Se puede llegar en metro a alguno de sus accesos, siempre gratuitos. Dos estaciones de metro llegan cerca de la entrada principal en la calle Krymski Val: Park Kultury y Oktyábrskaya. En la cultura popular Previamente, es el escenario para ambientar la novela homónima de 1981. Posteriormente, el parque es escenario para el filme estadounidense “Gorky Park” de 1983. Mencionado en dos canciones: «Wind of Change» de Scorpions en la que lo usa como lugar en el que se producen esos cambios tras la Guerra Fría y en «Vodka» interpretada por la cantante Morena, en el Festival de la Canción de Eurovisión 2008 representando a Malta. La banda de música rusa con el mismo nombre. Galería Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Parque Gorki. «Парк Горького» en Wayback Machine (archivado el 17 de febrero de 2022). Galería de fotos The woman behind Gorky Park’s rebirth No Comment: Gorky Park-Moscow en YouTube
Parc Gorki

Le Parc Central de Culture et de loisirs Maxime Gorki est un parc d'attractions de Moscou. Il est plus connu sous le nom de Parc Gorki, du nom de l'écrivain russe Maxime Gorki. Le Parc Gorki ouvre en 1928 et se situe à Krimski Val. Il fut créé par le recoupement des jardins du vieil hôpital Golitsine et ceux du Palais Neskoutchni et représente une superficie de 1,2 km2, le long de la Moskova. Le parc comporte des aires de jeux pour les enfants, des manèges, une grande roue et l'une des maquettes (unités de test) de la navette spatiale Bourane afin de faire participer les enfants à l'« expérience cosmique ». Pendant l'hiver, les allées se recouvrent d'eau et gèlent, ce qui permet aux gens de patiner autour du parc. La station de métro la plus proche est Park Koultoury. Divers Le parc est connu en occident comme le titre du roman Gorky Park (en) de Martin Cruz Smith, qui fut adapté au cinéma (Gorky Park). Le groupe de hard rock allemand Scorpions eut un grand succès avec son single Wind of Change, qui fait référence au Parc Gorki, dans la lumière des changements socio-politiques de l'ère post-Guerre froide en Europe de l'Est dans le début des années 1990. Un groupe de rock'n'roll russe porte également le nom du parc. Incident au parc Gorki En août 1985, Renaud est invité à Moscou, alors capitale de l'Union soviétique, dans le cadre du Festival mondial des jeunes et des étudiants pour donner une série de concerts. Lors du deuxième concert organisé au parc Gorki, environ un tiers des 10 000 spectateurs présents se lèvent et quittent les lieux au moment où il entame Déserteur. Renaud apprendra plus tard qu'il s'agissait d'une manœuvre des Jeunesses communistes soviétiques. Renaud, fils de communistes fervents, sort profondément blessé et même furieux (« j'ai failli sortir dix fois de scène »). Cet épisode change à jamais sa vision de l'Union soviétique et lui inspirera le texte de la chanson Fatigué, qu'il écrit sur un banc de la place Rouge. Liens externes (ru) Site officiel galerie de photos Notes et références Portail des parcs de loisirs Portail de Moscou
Gor'kij Park (Mosca)

Il Gor'kij Park (in russo Центральный Парк Культуры и Отдыха им. Горького?), o a volte anche detto Parco Gor'kij, è un parco divertimenti situato nel centro della città di Mosca, intitolato alla persona di Maksim Gor'kij. Storia Il Gor'kij Park fu inaugurato nel 1928, precisamente nella zona di Krymskij Val. Ideato da Konstantin Mel'nikov, fu creato dalla fusione degli ampi giardini del vecchio ospedale Golicyn col palazzo Neskučnyj e copre un'area di 1,2 km² (300 acri) circa lungo il fiume Moscova. Nel Gor'kij Park si tengono, pressoché giornalmente, fiere e gare di vario genere, con lo scopo di divertire e meravigliare il pubblico; è fornito inoltre di un'area da gioco per bambini, un'enorme ruota panoramica e l'OK-TVA, uno dei modelli (unità di prova) del programma Buran, che permette anche ai bambini d'entrare a far parte dell'"Esperienza Cosmica". Durante il periodo invernale i sentieri s'allagano e gelano, ciò permette ai visitatori il pattinaggio sul ghiaccio attraverso il parco. La stazione della metropolitana più vicina è Park Kul'tury-Radial'naja. Curiosità Il parco è divenuto ampiamente conosciuto anche in occidente grazie al romanzo Gorky Park di Martin Cruz Smith. La famosa rock band tedesca degli Scorpions raggiunse un grande successo con il suo singolo Wind of Change, con riferimenti al Gorky Park alla luce dei cambiamenti socio-politici avvenuti in un'Europa orientale post-guerra fredda in seguito alla caduta del Muro di Berlino. "Gorky Park" è menzionato nella canzone Vodka di Morena Camilleri, che ha rappresentato Malta nell'Eurovision Song Contest 2008. Un riferimento al parco è presente nella canzone Dall'altra parte del gruppo musicale Pooh, contenuta nel disco Il colore dei pensieri del 1987. La band hair metal russa dei Gorky Park prende il nome proprio da questo parco. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Gor'kij Park Collegamenti esterni Gorky Park quick info, su moscow-taxi.com. URL consultato il 27 febbraio 2009 (archiviato dall'url originale il 29 settembre 2009). Galleria foto, su mosday.ru.