NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kaliazin

Kaliazin (rus: Каля́зин) és una vila de l'oblast de Tver a Rússia. Està situat al Volga, 25 km al sud-est de Kaixin, 110 km al nord de 110 km de Sèrguiev Possad i 55 km al sud-oest d'Úglitx (per autopista). Població: 14.280 persones (cens del 2002). Kalyazin apareix al segle xii com un sloboda o l'assentament per a gent alleugerida del pagament d'impostos. La importància de la ciutat augmentà significativament amb la fundació del monestir Makarevski, a la riba oposada del Volga, durant el segle xv. Aquesta abadia solia ser la tret més destacat de Kaliazin i comprenia nombrosos edificis d'interès històric, incloent-hi un refectori del 1525. El 1940 el monestir i la majoria de la ciutat vella s'inundaren durant la construcció del Pantà d'Úglitx. Després d'allò, la ciutat fou reubicada a un nou emplaçament, més alt. El 19 de novembre, de 2001, un avió xàrter Iliuixin Il-18 s'estavellà a Kaliazin, morint-hi els seus 27 ocupants. El 26 d'agost, de 2010, dotzenes de treballadors forans, originaris de l'Àsia central van ser expulsats de la ciutat, després de massius xocs amb els treballadors locals Els llocs de treball que ocupaven a la construcció foren ocupats per la gent de la zona Estació de tren Kalyazin és la seu d'una de les estacions de tren més grans a l'Oblast de Tver. Els trens que provenen de Sant Petersburg, Moscou Terminal de Saviolovski, Kaixin, Úglitx, Ríbinsk, Sonkovo, Saviolovo, i altres localitzacions essencials passen a través de l'estació. Referències Enllaços externs Lloc web oficial de Kaliazin (rus) Història de Kaliazin Arxivat 2008-02-19 a Wayback Machine. (rus) Algunes fotos de Kaliazin Arxivat 2010-09-09 a Wayback Machine.
Kaljazin

Kaljazin (rusky Калязин) je město v Tverské oblasti v Rusku. Je administrativním centrem Kaljazinského rajónu. Leží na břehu Ugličské přehrady na řece Volze. V roce 2013 zde žilo 13 630 obyvatel. Historie První osídlení u ústí Žabni je známo z 12. století jako Nikola na Žabně. V roce 1134 zde Jurij Dolgorukij nechal zřídit pevnost známou pod jménem Skňatin. V té době tu na už výspě mezi Volhou a Žabní stál Nikolský klášter, o němž je zaznamenáno, že byl roku 1238 rozbořen mongolskými nájezdníky a to se po jeho obnově po sto letech zopakovalo. V 15. století věnoval bojar Koljaga svou veškerou půdu místnímu klášteru, kterému se na jeho počest začalo říkat Koljazin. Klášter navíc získal koncem onoho století od tverského velkoknížete rozsáhlé svobody, které využil k výstavbě, jež se později stala centrem města Kaljazinu. Roku 1609 se stal klášter sídlem Michaila Vasiljeviče Skopina-Šujského, který odtud vedl protipolský odboj, a za to o rok později polská vojska klášter vyplenila. Kaljazin získal poprvé městská práva v 18. století a v té době vznikl i první regulační plán, ale pak o práva přišel a natrvalo mu patří od roku 1803. Koncem 19. století proběhla ve městě rozsáhlá výstavba: byla postavena nábřeží, byl založen městský park. Po bolševické revoluci byl ve městě zřízen místní sovět v lednu 1918, ale již v květnu toho roku zde vypuklo protibolševické povstání. Při jeho potlačení prováděly přivolané Rudé gardy a čekisté masové popravy a následně proběhla hromadná zatýkání a tím byli ve městě zlikvidováni téměř všichni mniši. Další rána na město udeřila roku 1930, kdy v důsledku výstavby Ugličské přehrady byla zatopena nejstarší část města, 60 % tehdejší zástavby. Klášter byl zdemolován až na zvonici, která dnes stojí na ostrově. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kaljazin na Wikimedia Commons Portál města Kaljazin Informační portál města (rusky)
Kaliazin

Kaliazin (en ruso: Каля́зин) es una ciudad del óblast de Tver, en Rusia, centro administrativo del raión homónimo. Está situada a orillas del Volga, a 126 km al nordeste de Tver. En 2021, la ciudad tenía una población de 12 621 habitantes.​ Historia Kaliazin fue fundada como una slobodá en el siglo XII, por gentes liberadas del pago de impuestos. El topónimo, según algunos estudiosos, provendría del fino-ugrio kala o kola, que significaría literalmente "pez", de donde se colige que Koliazin debía de ser un pueblo de pescadores. La ciudad conoció un desarrollo significativo con la fundación del monasterio Makárievski en la orilla opuesta del volga en el siglo XV. Esta abadía era la construcción más notable de Kaliazin y comprendía numerosos edificios de interés histórico, entre los que destacaba el refectorio construido a partir de 1525. En 1775, la ciudad recibió el estatus de ciudad por decreto de Catalina la Grande, convirtiéndose en centro del uyezd del mismo nombre. En el siglo XIX se desarrolló económicamente, al establecerse diferentes artesanías y unas primitivas industrias dedicadas a la elaboración de botas de fieltro y la construcción de barcos. Tras la Revolución de octubre de 1917, la ciudad pierde su importancia en lo relativo a los negocios. En 1940, el monasterio y la parte más grande de la ciudad vieja fueron inundados por la construcción del embalse de Úglich. Además del monasterio, cabe destacar que fue sumergida la catedral de San Nicolás de 1800, de la que todavía hoy es visible el campanario entre las aguas del citado embalse. Tras este hecho la ciudad fue relocalizada a un lugar más elevado.​ Demografía Industria y transporte La industria de la ciudad es de una importancia moderada. Existen compañías dedicadas a la fabricación de calzado y al sector textil, así como a la ingeniería mecánica. La ciudad cuenta con un puerto fluvial, y es una encrucijada de diferentes carreteras, entre las que cabe destacar la R104 que la conecta con Sérguiev Posad. Kaliazin alberga una de las mayores estaciones de ferrocarril del óblast de Tver, por la que pasan trenes con destinos como San Petersburgo, Moscú (Estación Saviólovski), Kashin, Úglich, Rýbinsk, Sonkovo, Saviólovo y otras importantes localidades.​ Patrimonio Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Kaliazin. Sitio oficial de la ciudad
Kaliazine

Kaliazine (en russe : Каля́зин) est une ville de l'oblast de Tver, en Russie, et le centre administratif du raïon Kaliazinski. Sa population s’élevait à 13 394 habitants en 2014. Géographie Kaliazine est arrosée par la Volga et se trouve à 124 km au nord-est de Tver et à 166 km au nord de Moscou. Histoire Kaliazine est née comme une sloboda au XIIe siècle, pour des personnes libérées du paiement des impôts. La ville connut un développement significatif avec la fondation du monastère Makarievski sur la rive opposée de la Volga au XVe siècle. Cette abbaye était auparavant la construction la plus remarquable de Kaliazine et comprenait de nombreux bâtiments d'intérêt historique, dont un réfectoire construit à partir de 1525. En 1940, le monastère et la plus grande partie de la vieille ville furent inondés lors de la mise en eau du réservoir d'Ouglitch. La ville fut transférée sur un nouveau site plus élevé. Depuis décembre 2021, le clocher est entièrement restauré, accessible aux visiteurs, et il s'allume à chaque tombée de la nuit. Population Recensements (*) ou estimations de la population Transports Elle est reliée à Tver et à Iaroslavl par la route fédérale R132. Notes et références Liens externes (ru) Informations sur Kaliazine (ru) Cartes topographiques Portail de la Russie
Kaljazin

Kaljazin (ruski:Калязин) je grad u Tverskoj oblasti u Rusiji. Nalazi se na rijeci Volzi, na njenoj desnoj obali, (kod Ugličke vodospreme, na 57° 14' sjever i 37° 51' istok. U gradu se nalazi ušće rijeke Žabe, desne pritoke rijeke Volge. Broj stanovnika: 14.800 U 12. stoljeću se javlja na mjestu današnjeg Kaljazina naselje ljudi koji su bili oslobođeni od plaćanja danka (takva naselja su se zvala sloboda). Važnost ovog grada je rasla s utemeljenjem kaljazinskog samostana sv. Trojstva (Makarijevski samostan) na suprotnoj obali Volge u 15. stoljeću. Godina osnutka pravog Kaljazina se uzima 1434. godina. Gradski status stječe 1775. godine (kotarski grad). U gradu Kaljazinu je željeznička postaja, koja se nalazi na pruzi Moskva-Sonkovo-Petrograd. A ima odvojak od Kaljazina za Uglič - 47 km. Od gospodarstva, u Kaljazinu ima proizvodnja obuće, konfekcije, sušenog povrća, prerada lana. Strojarska srednja škola. Etnografski muzej (arhitekturni, keramički, skulpturni komadići freske i iz samostana sv. Trojstva, primijenjena umjetnost iz 18. – 19.st.) Zanimljivosti Dio starog grada je potopljen prigodom izgradnje Ugličke hidroelektrane. Tako sada do Kaljazina stoji potopljena kapela usred rijeke Volge. Samostan (kompleks iz 16. – 17.st.) i druge stare građevine su se našle u vodospremi. Sačuvani su zvonik katedrale sv. Nikole (iz 1800., temelji su pod vodom) te kompleks crkve Uznesenja i stambene kuće iz 18. i 19.st. Vremenska zona: Moskovsko vrijeme
Kaljazin

Kalyazin (in russo Каля́зин?) è una città della Russia europea centrale, appartenente all'oblast' di Tver'; è il capoluogo del Kaljazinskij rajon e sorge sulle rive del bacino di Uglič a 175 chilometri di distanza da Tver'. Citata in documento del XII secolo, ottenne lo status di città nel 1775. La città è nota per il cosiddetto "campanile allagato" posto su un'isola artificiale nel bacino di Uglič. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kaljazin Collegamenti esterni (RU) Sito ufficiale, su kalyazin.ru.
Kaljazin

Kaljazin (Russisch: Калязин) is een stad in de Russische oblast Tver. De stad ligt aan de Wolga, in het zuidoosten van de oblast, 25 kilometer ten oosten van Kasjin en 30 kilometer ten zuiden van Oeglitsj. Het aantal inwoners per 1 januari 2015 bedroeg 13.345. Kaljazin is tevens het centrum van het gelijknamige bestuurlijke rayon. De eerste schriftelijke vermelding van bewoning dateert uit de twaalfde eeuw, toen er in de laaggelegen gedeelten een nederzetting werd gebouwd. Deze nederzetting groeide aan belang toen er in de vijftiende eeuw aan de andere kant van de Wolga het Makarjevski klooster werd gebouwd. Dit was een markant complex van gebouwen. Het klooster en de nabijgelegen sloboda werden in 1775 administratief samengevoegd tot één sloboda. Dit hield ook de toekenning in van stadstatus door Catharina de Grote. In de achttiende en negentiende eeuw groeide de stad uit tot een belangrijk handelscentrum. Tweemaal per jaar werd er een jaarmarkt gehouden. Aan het eind van die eeuw kwamen er smederijen en vilt- en kantfabrieken. Toen de Sovjets in 1940 het Oeglitsj waterreservoir aanlegden, liet men de complete oude stad inclusief het klooster onder water lopen. De complete stad was daarvoor verplaatst naar een hoger gelegen plek verder van de rechteroever vandaan. Slechts een klein deel van de oude stad komt nog boven het waterpeil uit. De klokkentoren van de Nikolski (Heilige Nikolaas) kathedraal is op kilometers afstand te zien. In 2001 kwam Kaljazin in het nieuws toen er in de buurt een chartervliegtuig van het type Iljoesjin Il-18 neerstortte. 25 personen lieten het leven. Demografie Galerij
Kalazin

Kalazin (ros. Калязин) – miasto położone w zachodniej Rosji na terenie obwodu twerskiego, centrum administracyjne rejonu kalazińskiego. Komunikacja Miasto znajduje się na prawym brzegu Wołgi, spiętrzonej tu przez Zaporę Uglicką. Znajduje się tutaj też stacja kolejowa na linii Moskwa – Sonkowo – Petersburg (jedna z największych w obwodzie) i przebiega tędy szosa na Uglicz. Historia Osada powstała w XII wieku jako słoboda (rodzaj wolnizny), a w XV w powstał na drugim brzegu Wołgi Monastyr św. Makarego (najbardziej charakterystyczny obiekt miasta, z refektarzem z 1525). W trakcie Dymitriady w dniu 28 sierpnia 1609 roku doszło tu do całodziennych nierozstrzygniętych potyczek wojsk moskiewskich Michaiła Skopina-Szujskiego z wojskami polskimi pod dowództwem Jana Piotra Sapiehy (Bitwa pod Kalazinem). Od 1775 miasto. W latach 1935–1950 trwała tu budowa Zapory Uglickiej, w wyniku czego na skutek spiętrzenia wody zalany został duży obszar starego miasta, z którego dziś ponad lustro wody wystaje jedynie dzwonnica soboru św. Mikołaja z roku 1800.
Калязін

Каля́зін (рос. Калязин) — місто (з 1775) в Росії, адміністративний центр Калязінського району Тверської області. Місто розташоване на правому березі Волги (Углицьке водосховище) за 190 км від Москви та приблизно на такій же відстані від Твері. У межах міста розташована гирлі річки Пуди і річки Жабни, правої притоки Волги. Історія Згадки в літописах про перше поселення (Нікола на Жабні), що знаходиться на місці нинішнього Калязіна, належать до XII століття. Значення поселення зросло із заснуванням в XV столітті Калязінсько-Троїцького (Макаріївського) монастиря на протилежному березі Волги. Наприкінці XVII століття Калязінська підмонастирська та Нікольська слободи, а також село Пирогово були об'єднані в одну Калязінську слободу. У 1775 указом Катерини II слободі було присвоєно статус повітового міста. У XVIII — XIX століттях Калязін був значним торговим центром, двічі на рік влаштовувалися ярмарки. З кінця XIX століття розвиваються будівництво суден, ковальський промисел, валяльна та мереживна справи. У 1939 — 1940 роках частина території старого міста, включаючи всі основні пам'ятки історії та архітектури, була затоплена при будівництві Углицької ГЕС. Населення Зміна чисельності населення: Економіка У Калязіні працюють: Калязінський машинобудівний завод (філія ВАТ «МіГ»), хлібокомбінат, виробництва з випуску валяного взуття, швацьке, льонообробне, з випуску оцту й оцтової есенції. У Калязіні знаходиться Калязінска радіоастрономічна обсерваторія, де встановлений потужний радіотелескоп РТ-64 з діаметром рефлектора 64 метри. Транспорт Через місто проходить залізнична лінія Москва — Сонково — Санкт-Петербург. Від станції Калязін-Пост починається тупикова гілка на Углич (47 км). У місті є станції Калязін та Калязін-Пост. Автомобільною дорогою місто пов'язане з Москвою та Угличем, Твер'ю, через Кашин, функціонує автодорожній міст через Волгу. Культура, пам'ятки З освітніх закладів у місті є чотири школи (одна з них спеціалізована), педагогічне училище, машинобудівний технікум та професійне училище. Краєзнавчий музей (архітектурні, керамічні, скульптурні фрагменти та розписи Калязінсько-Троїцького монастиря; вжиткове мистецтво XVIII — XIX століть). Монастир (ансамбль XVI — XVII століття) та інші старі споруди опинилися в зоні водосховища. Збереглися «плаваюча» на невеликому острівці дзвіниця Нікольського собору (1800, перший ярус частково схований нижче рівня води під шаром нанесеного ґрунту, сам собор був розібраний перед затопленням); ансамбль Вознесенської церкви та житлові будинки — XVIII—XIX ст. Відомі особистості В поселенні народилась: Мошетова Лариса Костянтинівна (* 1938) — радянський і російський вчений-офтальмолог. Примітки Література Города под водой. Путешествие по затопленным берегам Верхней Волги/Автор-составитель В. І. Ерохин. — Тверь: Гранд-Холдинг, 2010. — 112 с. — ISBN 978-5-9971-9016-3. Посилання Офіційний сайт адміністрації міста Калязін [Архівовано 20 липня 2014 у Wayback Machine.] (рос.) Калязін [Архівовано 10 травня 2018 у Wayback Machine.] (рос.) Історія герба Калязіна [Архівовано 2 липня 2013 у Wayback Machine.] (рос.)
Nekrasov Bibliotheek

De Nekrasov Bibliotheek is opgericht in 1919 door Aleksander Pokrovski (1879-1942). De bibliotheek is vernoemd naar Nikolaj Nekrasov. Het is de centrale bibliotheek service van Moskou met meer dan 2 miljoen boeken in ongeveer 100 talen. De bibliotheek heeft een restauratie afdeling en een fonds van waaruit jaarlijks diverse publicaties worden uitgegeven. Externe links Website van de Nekrasovka Bibliotheek Referenties
Дубровское городское поселение (Брянская область)

Дубровское городско́е поселе́ние — муниципальное образование в Дубровском районе Брянской области Российской Федерации. Административный центр — посёлок Дубровка. География Находится в северо-восточной части Дубровского района. История Статус и границы городского поселения установлены Законом Брянской области от 9 марта 2005 года № 3-З «О наделении муниципальных образований статусом городского округа, муниципального района, городского поселения, сельского поселения и установлении границ муниципальных образований в Брянской области». Образовано путём слияния дореформенных Дубровского поссовета и Давыдченского и Немерского сельсоветов. Население Численность населенияГод810084008700900093009600990020082010201220142016201820202022Дубровское городское поселение (Брянская область)Статистика населения.mw-chart-aa49ff5978d2e3224495a7b51e64093184154cf2f527f617bca93f88729df6948c18f42e8109b4ca4b0b1bc191a72b49d223e6a5118f8f6d003e891e9cb409f8__zr187144-cls-968992:hover{pointer-events:none}.mw-chart-aa49ff5978d2e3224495a7b51e64093184154cf2f527f617bca93f88729df6948c18f42e8109b4ca4b0b1bc191a72b49d223e6a5118f8f6d003e891e9cb409f8__zr187144-cls-968993:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,1)}.mw-chart-aa49ff5978d2e3224495a7b51e64093184154cf2f527f617bca93f88729df6948c18f42e8109b4ca4b0b1bc191a72b49d223e6a5118f8f6d003e891e9cb409f8__zr187144-cls-968994:hover{cursor:pointer}.mw-chart-aa49ff5978d2e3224495a7b51e64093184154cf2f527f617bca93f88729df6948c18f42e8109b4ca4b0b1bc191a72b49d223e6a5118f8f6d003e891e9cb409f8__zr187144-cls-968995:hover{cursor:pointer;fill:rgba(82,130,235,1)}.mw-chart-aa49ff5978d2e3224495a7b51e64093184154cf2f527f617bca93f88729df6948c18f42e8109b4ca4b0b1bc191a72b49d223e6a5118f8f6d003e891e9cb409f8__zr187144-cls-968996:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,0)} Состав городского поселения Примечания
Митьковское сельское поселение

Митьковское сельское поселение — муниципальное образование в северной части Климовского района Брянской области. Административный центр — село Митьковка. Образовано в результате проведения муниципальной реформы в 2005 году, путём преобразования дореформенного Митьковского сельсовета. Население Численность населенияГод85090095010001050110011502010201220142016201820202022Митьковское сельское поселениеСтатистика населения.mw-chart-603797b01858beb7ea73384c0187e28186ee7a3a3538e6ffdf48f2eea20f5c45c3259607482d7f1b4fe2cbaedcacee2b7fa63d8a1fe0a1d35af7ae4b58a7576c__zr187154-cls-969050:hover{pointer-events:none}.mw-chart-603797b01858beb7ea73384c0187e28186ee7a3a3538e6ffdf48f2eea20f5c45c3259607482d7f1b4fe2cbaedcacee2b7fa63d8a1fe0a1d35af7ae4b58a7576c__zr187154-cls-969051:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,1)}.mw-chart-603797b01858beb7ea73384c0187e28186ee7a3a3538e6ffdf48f2eea20f5c45c3259607482d7f1b4fe2cbaedcacee2b7fa63d8a1fe0a1d35af7ae4b58a7576c__zr187154-cls-969052:hover{cursor:pointer}.mw-chart-603797b01858beb7ea73384c0187e28186ee7a3a3538e6ffdf48f2eea20f5c45c3259607482d7f1b4fe2cbaedcacee2b7fa63d8a1fe0a1d35af7ae4b58a7576c__zr187154-cls-969053:hover{cursor:pointer;fill:rgba(82,130,235,1)}.mw-chart-603797b01858beb7ea73384c0187e28186ee7a3a3538e6ffdf48f2eea20f5c45c3259607482d7f1b4fe2cbaedcacee2b7fa63d8a1fe0a1d35af7ae4b58a7576c__zr187154-cls-969054:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,0)} Состав сельского поселения В состав сельского поселения входят 4 населённых пункта Примечания
Sukhoi T-4

Il Sukhoi T-4 (in cirillico: Сухой T-4), anche noto col nome di Sotka o Progetto 100, è stato un bombardiere strategico supersonico sperimentale di fabbricazione sovietica, sviluppato dalla Sukhoi negli anni sessanta per conto delle forze armate sovietiche al fine di dotarsi di un velivolo omologo dell'XB-70 Valkyrie statunitense all'epoca in fase di sviluppo. Progettato per compiere missioni di bombardamento e ricognizione strategica, era in grado di raggiungere velocità prossime ai 3.000 km/h. Mai entrato in servizio, del velivolo è stato completato un solo prototipo mentre altri due esemplari sperimentali, denominati T-4M e T-4MS, sono rimasti al solo stadio progettuale. Al 2021, l'unico T-4 esistente è conservato presso il Museo aeronautico di Monino, nei pressi di Mosca. Storia Sviluppo Lo sviluppo del velivolo ebbe inizio nel 1961. L'obiettivo dei progettisti era di realizzare un velivolo da bombardamento ad alta velocità da poter impiegare sia per missioni navali che terrestri con un'autonomia di 7000 km. Il progetto del T-4 venne preferito a quelli depositati dalle altre industrie aeronautiche russe, la Yakovlev e la Tupolev. Ciò fu deciso in quanto la velocità di 3200 km/h tenuta dal velivolo permetteva di rendere inefficaci le armi contraeree avversarie. La realizzazione dei primi modelli venne ordinata nel 1963. Il progettista era il generale N.S. Chernyakov. Nel 1964 vi fu la revisione preliminare del progetto da parte delle autorità competenti. Caratteristiche Caratterizzato dal muso a geometria variabile come il Concorde o il North American XB-70 Valkyrie, per ottenere una sufficiente visibilità nelle fasi di decollo ed atterraggio. Apparentemente ispirato all'XB-70, era di dimensioni più contenute, aveva un impennaggio monoderiva ed era equipaggiato con 4 turboreattori RD36-41. Per migliorare la manovrabilità era stato fornito di alette canard poste in posizione leggermente sopraelevata rispetto alle due ali a doppio delta principali. Era realizzato in buona parte in titanio. Il prototipo utilizzato per le valutazioni è custodito presso il Museo centrale delle aeronautiche militari di Monino, Mosca. Versioni Sukhoi T-4: versione originale con ala a delta Sukhoi T-4M: versione con ali a geometria variabile Sukhoi T-4MS: versione in configurazione ibrida: ala volante con estremità a geometria variabile Aerei simili Stati Uniti North American XB-70 Valkyrie Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Sukhoi T-4 Collegamenti esterni (EN) Sukhoi T-4 sul sito web della Sukhoi, su sukhoi.org. URL consultato il 25 settembre 2008 (archiviato dall'url originale il 14 maggio 2006).
Suchoj T-4

T-4 (oznaczenie fabryczne: ros. изделие 100, izdielije 100, produkt 100; potocznie: сотка, sotka) – radziecki ponaddźwiękowy strategiczny samolot bombowy, skonstruowany w biurze Suchoja. Historia Pod koniec lat 60. XX w. kilku radzieckim biurom konstrukcyjnym zlecono zadanie zbudowania bombowca strategicznego, rozwijającego prędkość ponaddźwiękową i mającego duży zasięg (w tym samym czasie w USA rozpoczęły się prace nad innym bombowcem strategicznym – Rockwellem B-1 Lancerem). Według Wołoszańskiego T-4 był odpowiedzią na amerykański projekt superbombowca XB-70. Oba projekty, zarówno amerykański jak i radziecki okazały się projektami nieudanymi. Nowy samolot miał mieć duży zasięg, dużą prędkość przy ziemi i na znacznej wysokości, precyzyjny system nawigacyjno-bombowy, nowoczesne urządzenia zakłócające oraz odporną konstrukcję. Do prac przystąpiło m.in. biuro (OKB) pod kierunkiem Pawła Suchoja. Powstało ponad 30 projektów wstępnych. Pierwszy prototyp miał oryginalny układ i elegancką sylwetkę. Został zbudowany głównie z tytanu. Samolot oblatano 22 sierpnia 1972. Nigdy nie był produkowany seryjnie – został zbudowany tylko w dwóch prototypach, trzeciego nie ukończono. Pierwszy T-4 stoi od 1982 jako eksponat w Muzeum Techniki Lotniczej w Monino pod Moskwą. Kadłub samolotu jest bardzo długi i wąski. Skrzydła mają obrys trójkątny (delta). Samolot nie posiada typowego, tylnego usterzenia poziomego, tylko układ tzw. „kaczka”, czyli niewielkie przednie stateczniki. Napęd składa się z czterech silników turboodrzutowych umieszczonych w gondolach podkadłubowych. Do gondoli jest chowane również podwozie. Kabina ma układ tandem, czyli jeden pilot siedzi za drugim. Podczas startu i lądowania nos samolotu jest opuszczany, co odsłania przednie szyby kabiny w celu polepszenia widoczności (analogicznie jak w Tu-144), a w trakcie lotu unosi się do góry i zakrywa przednie oszklenie tak, że światło wpada do kabiny tylko przez boczne szyby. Układ sterowania jest całkowicie zautomatyzowany. Przejmuje on sterowanie samolotem po starcie i podczas wznoszenia oraz prowadzi samolot automatycznie podczas ataku. Po dokonaniu ataku samolot jest automatycznie wyprowadzany z kursu bojowego i prowadzony do bazy. Samolot ma podwozie trójpodporowe. Komora bombowa umieszczona jest między gondolami silnikowymi. Przypisy Bibliografia Bogusław Wołoszański: Zabić Amerykę. Warszawa: 2021. ISBN 978-83-62770-58-8. Linki zewnętrzne zdjęcie T-4 i rysunek w trzech rzutach
Suhoi T-4

Sukhoi T-4, sau "Avionul 100", sau "Proiectul 100", sau "Sotka" a fost un avion de interceptare și recunoaștere sovietic pentru distanțe și viteze mari care nu a avansat dincolo de stadiul de prototip. Vezi și Avro 730 XB-70 Valkyrie XF-108 Rapier