NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Moscow Octod Tower

Moscow Octod Tower was a 258 metres (846 ft) tall lattice tower in Moscow, Russia. The Moscow Octod Tower is a lattice tower used for FM- and TV-transmission in an unusual octagonal cross section, it is one of the tallest Hyperboloid structures in the world. Construction work on Moscow Octod Tower started in 2004. It was completed in 2006. The owner of the tower is the broadcasting company "Octod". The company and tower are situated on the territory of the former "October radio center." The address is "Demyana Bednogo str. 24, Khoroshevo-Mnyovniki district," in the western part of Moscow. Components were made completely of steel at a machine-building plant in Syzran. The lower sections of the Moscow Octod Tower were assembled using a crane; the top was lowered by helicopter Mil Mi-26TM. Dismantling In 2020, according to the order of the Moskomarchitecture on the main activity No. 843 of 11.06.2020, the land of the former October radio center was given for development. In August 2022, the dismantling of the tower structures began. Since September 2022, the specialists of the Dismantge Expert LLC on the tower are under analysis of metal structures, corrosion was noticed during the dismantling of several sections, water was discovered inside the crossbars of one of the sections. The work was suspended several times due to violation of the contract clauses by the customer. As of 2024, the work is not completed. See also Lattice tower List of famous transmission sites References External links Compania
Oktod-toren

De Oktod-toren (Russisch: Радиотелевизионная башня, Radiotelevizionnaja basjnja) is een 258 meter lange zendmast in Moskou, Rusland. De Oktod-toren wordt gebruikt voor het uitzenden van radio- en tv-signalen en werd gebouwd met stalen buizen in een achthoekig patroon. De bouw begon in 2004 en werd voltooid in 2006. De eigenaar van de toren is de omroep "Oktod". Zowel het bedrijf als de toren is gelegen op het grondgebied van het voormalige "Radiocentrum Oktober". De toren staat in het district Chorosjova-Mnovniki in het westelijke deel van de stad. Componenten van de mast werden volledig van staal gemaakt bij een machinefabriek in Syzran. Externe link (en) Informatie op octode.ru
Kathedraal van de Ontslapenis van de Moeder Gods (Rjazan)

De Kathedraal van de Ontslapenis van de Moeder Gods (Russisch: Успенский собор; Oespenskij sobor) is een Russisch-orthodoxe kathedraal in het kremlin van de Russische stad Rjazan. Geschiedenis De bouw van de kathedraal, die als zomerkerk werd gebouwd, begon in 1684 maar het bouwwerk stortte op 18 april 1692 als gevolg van onjuiste berekeningen of een slappe ondergrond volledig in. Op dezelfde plaats werd vrijwel onmiddellijk een volgende kathedraal gebouwd in de jaren 1693-1702 door de architect Jakov Boechvostov, een architect die zijn naam reeds had gevestigd door de bouw van kerken in Moskou en Rjazan. Toen de kathedraal voltooid werd was het een van de grootste Russische kerken in die tijd. Rond 1800 was de kathedraal zodanig in verval geraakt, dat werd overwogen tot afbraak en de bouw van een nieuwe kathedraal. In de winters joeg de sneeuw door gaten en scheuren naar binnen en in het voorjaar broedden kraaien en mussen in de iconostase. Enkele kooplieden uit Rjazan verzochten een architect uit Moskou om een plan op te stellen voor de restauratie. In 1804 werd de kathedraal met behulp van donaties van particulieren vervolgens hersteld. Sovjet-periode Na de Oktoberrevolutie werd de kathedraal voor de eredienst gesloten. De beschilderingen op de muren en pilaren werden overgekalkt. In 1922 werd alle kerkelijke goederen en iconen in beslag genomen. In de kathedraal werd daarna een planetarium ondergebracht, later een museum. Heropening In 1992 werd er voor het eerst weer een dienst gevierd in de kathedraal. De kathedraal werd echter gedeeld met het museum. Op de 900e verjaardag van Rjazan in 1995 werd de restauratie van de oude iconostase voltooid. Volledige overname van de kathedraal door het bisdom vond plaats in 2008. Architectuur Van alle kerken in het kremlin trekt de Ontslapeniskathedraal de meeste aandacht naar zich toe. Het grote gebouw met de vijf koepels verheft zich hoog naast de oudere Kathedraal van de Geboorte van Christus. De muren zijn doorsneden met drie horizontale en verticale rijen vensters die worden omgeven door, typerend voor de Narysjkin Barok, decoraties van fijngesneden witte steen alsof het kantwerk betreft. Het pronkstuk van de kerk is de enorme en zeer rijk bewerkte 17e-eeuwse iconostase van zeven niveaus en een hoogte van maar liefst 27 meter. De vrijstaande klokkentoren van de kathedraal werd gebouwd in de jaren 1789-1840. Drie verschillende architecten werkten over een lange periode aan de toren, die in de stijl van het classicisme werd opgetrokken. De toren is 86 meter hoog (de hoogte van de vergulde spits is 25 meter) en heeft vier verdiepingen. Zie ook Christus Geboortekathedraal, het kerkgebouw ernaast Externe link (ru) De Ontslapeniskathedraal op Sobory.ru
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Riazaniu

Sobór Zaśnięcia Matki Bożej – prawosławny sobór w Riazaniu. Sobór został wzniesiony w stylu późnego baroku rosyjskiego na miejscu starszego, drewnianego soboru pod tym samym wezwaniem. Budowę rozpoczęło w 1684 trzech budowniczych o nazwiskach Susanin, Szarypin i Kalinin, których trzy lata później zastąpił mistrz przybyły z Moskwy (prawdopodobnie Osip Starcew). Pod jego kierunkiem wzniesiono ściany nawy obiektu oraz bębny przeznaczone dla pięciu kopuł, gdy południowa ściana soboru zawaliła się, niszcząc już istniejącą konstrukcję. Powodem katastrofy było wznoszenie świątyni na podmokłym gruncie. Prace budowlane podjęto jednak od nowa, w tym samym miejscu. Tym razem kierował nimi Jakow Buchwostow. Ukończona budowla należała do największych cerkwi prawosławnych ówczesnej Rosji (o 13 metrów przewyższała moskiewski sobór Zaśnięcia Matki Bożej). Grubość ścian cerkwi sięgała 2,4 metra. Budynek został zewnętrznie udekorowany rzeźbami i płaskorzeźbami z białego kamienia, z motywami roślinnymi oraz zwieńczony pięcioma kopułami. W czasie jednego z późniejszych remontów soboru zostały one pomalowane na złoto (centralna) oraz niebiesko z gwiazdami (boczne). W 1698 sobór w Riazaniu był inspiracją dla Dorofieja Miakiszewa, architekta soboru Zaśnięcia Matki Bożej w Astrachaniu. W 1722 w soborze pochowano metropolitę riazańskiego i locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego, Stefana (Jaworskiego). W 1840 w sąsiedztwie cerkwi została wzniesiona 83-metrowa dzwonnica wybudowana według projektu architekta samouka, kupca z Riazania S. Worotiłowa, budowana przez 50 lat. Po rewolucji październikowej sobór został odebrany prawosławnym. W czasie akcji konfiskaty kosztowności cerkiewnych w 1922 w świątyni przechowywane były przedmioty skonfiskowane przez władze z cerkwi eparchii riazańskiej. Następnie sobór pełnił funkcje muzealne. Od 1992 jest wspólnie administrowany przez eparchię riazańską oraz miejscowe muzeum. Nabożeństwa odbywają się w nim w okresie letnim. We wnętrzu obiektu znajduje się wykonany na przełomie XVII i XVIII wieku czterorzędowy ikonostas z dekoracją rzeźbiarską S. Christoforowa oraz ikonami Nikołaja Sołomonowa. Szczególną czcią otaczane przez wiernych są dwie ikony Matki Bożej – Fiedotiewska Ikona Matki Bożej oraz Muromsko-Riazańska Ikona Matki Bożej. Sobór jest widoczny z odległości 20 km. Przypisy Bibliografia A. Nizowskij, Samyje znamienityje monastyri i chramy Rossii, Wecze, Moskwa 2000, ISBN 5-7838-0578-5
Kotelnicheskaya Embankment Building

Kotelnicheskaya Embankment Building is one of seven Stalinist skyscrapers laid down in September 1947 and completed in 1952, designed by Dmitry Chechulin (then Chief Architect of Moscow) and Andrei Rostkovsky. The main tower has 32 levels (including mechanical floors) and is 176 metres (577 ft) tall. At the time of construction it was the tallest building in Europe. The building also incorporates a 9-story apartment block facing Moskva River, designed by the same architects in 1938 and completed in 1940. Initially built in stern early Stalinist style, with wet stucco wall finishes, it was re-finished in terracotta panels in line with the central tower and acquired ornate pseudo-Gothic crowns over its 12-story raised corners and center tower. By the end of World War II, the side wing was converted to multi-family kommunalka housing, in contrast to the planned elite status of the central tower. The central tower, of a conventional steel frame structural type, has a hexagonal cross-section with three side wings (18 stories, including two mechanical floors). While it is not exceptionally tall or massive, the "upward surge" of five stepped-up layers, from a flat 9-story side wing to the spire, gives the impression of a more massive structure. The structure hides behind itself a so-called "Shvivaya Gorka," a hill with historical architecture and a maze of steeply inclined streets. Chechulin was initially criticized for complete disregard of this area, but his bureaucratic influence brushed off any criticisms. Notable residents Notable residents of the building include(d): Vasily Aksyonov Yuri Lyubimov Konstantin Paustovsky Faina Ranevskaya Igor Shuvalov Willi Tokarev Aleksandr Tvardovsky Galina Ulanova Andrey Voznesensky Yevgeny Yevtushenko Lyudmila Zykina Gallery Notes External links Building data at emporis.com History of Moscow Skyscrapers (in Russian) video from top of building
Edificio de Kotelnicheskaya Naberezhnaya

El Edificio de Kotélnicheskaya náberezhnaya (del ruso: Коте́льническая на́бережная) es uno de los siete rascacielos moscovitas construidos durante la época estalinista y conocidos como las «Siete Hermanas». Recibe su nombre de su ubicación en el muelle Kotélnicheskaya, que discurre a lo largo del río Moscova. Su construcción se inició en septiembre de 1947 y finalizó en 1952, según el proyecto de Dmitri Chechulin (en la época arquitecto jefe de la ciudad de Moscú) y Andréi Rostkovski. La torre principal tiene 32 plantas (incluidas las destinadas exclusivamente a instalaciones mecánicas) y tiene 176 metros de altura.​ Características El complejo incluye también un edificio residencial de nueve plantas construido a lo largo del Moscova, diseñado por los mismos arquitectos en 1938 y completado en 1940. Originalmente construido según los dictados del primer estilo estalinista, con acabados de estuco, fue revestido con paneles de terracota alineados con la torre principal y decorado con elementos pseudo-góticas. A finales de la Segunda Guerra Mundial, el ala lateral se convirtió en apartamentos multi-familiares asignados por el Ayuntamiento (kommunalka), en contraste con el uso previsto de la torre principal como residencia de élite. La torre principal, caracterizada estructuralmente por un armazón de acero, tiene una sección transversal hexagonal con tres alas laterales de 18 plantas cada una (incluidas las plantas destinadas a las instalaciones mecánicas). Su parte más alta, aunque no es particularmente alta ni gruesa, elevándose cinco plantas respecto al bloque inferior y terminando con un alto pináculo, consigue aumentar notablemente la verticalidad del conjunto arquitectónico. Tras el nuevo edificio se esconde la llamada Vshívaya Gorka, una colina caracterizada por edificios históricos y un laberinto de calles con fuerte pendiente. Chechulin fue criticado inicialmente por no haber tenido en cuenta esta zona de interés histórico, pero su influencia y los apoyos que contaba en la burocracia eliminaron cualquier reticencia. Residentes célebres Entre los habitantes célebres del edificio se deben recordar a la bailarina Galina Ulánova (cuyo apartamento se conservó como museo), el director de teatro Yuri Liubímov (que vivía en los apartamentos municipales), la actriz Faína Ranévskaya y el poeta Andréi Voznesenski. Referencias Véase también Siete Hermanas Arquitectura estalinista Anexo:Edificios más altos de Moscú Anexo:Edificios más altos de Rusia Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Edificio de Kotelnicheskaya Naberezhnaya. «Kotelnicheskaya Embankment Building» (en inglés). Emporis. «Historia de los rascacielos de Moscú» (en ruso).
Immeuble d'habitation de la berge Kotelnitcheskaïa

L'immeuble d'habitation de la berge Kotelnitcheskaïa (en russe : Жилой дом на Котельнической набережной) est un gratte-ciel de la ville de Moscou, en Russie. Il fait partie des Sept Sœurs, une série de bâtiments dont l'idée a été lancée par Staline. L'immeuble a été construit de 1949 à 1952. Le bâtiment a été conçu par les architectes soviétiques Dmitri Tchetchouline et Andreï Rostkovski (ru). La tour principale comporte 32 étages et est haute de 176 mètres. Le style architectural de l'immeuble mélange de nombreux genres : égyptiens (obélisques), gothiques, classiques ainsi que de l'architecture médiévale russe. Dans l'appartement no 185 se trouve le musée de Galina Oulanova, la célèbre danseuse y habitait depuis 1986 (avant - depuis l'octobre 1952, elle occupait l'appartement no 316 dans le corps B de l'ensemble). Ce musée-appartement est une filiale du Musée de théâtre Alekseï Bakhrouchine situé dans le quartier Zamoskvoretche. Voir aussi Liste de gratte-ciels européens Source Moscou, patrimoine architectural, dir. D. Chvidkovski, J-M Pérouse de Montclos, éditions Flammarion, 1997 (p. 214–215). Liens externes Ressources relatives à l'architecture : The Skyscraper Center Structurae Portail de la culture russe Portail des gratte-ciel Portail de Moscou
Kotyelnyicseszkaja rakparti lakóház

A Kotyelnyicseszkaja rakparti lakóház (oroszul: Жилой дом на Котельнической набережной) egy 1952-ben átadott, sztálinista stílusban épült lakóépület Moszkvában, a Moszkva folyó partján, a Kotyelnyicseszkaja rakparton. Egyike a Hét nővérnek, Moszkva emblematikus, a szovjet érában épült monumentális felhőkarcolóinak. A Taganszkij kerület legmeghatározóbb épülete. A lakóház 32 szintes és 176 méter magas, ezzel 1953-ig, a Lomonoszov Egyetem főépületének felépítéséig mind Moszkva, mind pedig a Szovjetunió legmagasabb épületének számított, a világ legmagasabb lakóépületének címét pedig egészen 1964-ig birtokolta. Moszkva akkori főépítésze, a sztálinista stílus egyik legkiemelkedőbb személyisége, Dmitrij Csecsulin, valamint Andrej Rosztovszkij tervezték, az alapkőletétel 1947 szeptemberében történt, az építkezés 1948 és 1952 között zajlott. Az épületen (a sztálinista stílus dominanciája mellett) felfedezhetőek pszeudogótikus részletek is, az oldalsó épületet pedig a második világháború végére kommunalkává alakították át, amely akkoriban szokatlan megoldásnak számított a hasonlóan elegáns, monumentális épületek körében. A főépület acélvázas alapokon nyugszik, hexagonális keresztmetszetű, három oldalsó szárnnyal, amelyek egyenként 18 emeletesek (ezekből kettő karbantartói szint). Híres lakók Vaszilij Pavlovics Akszjonov író Jurij Petrovics Ljubimov színész, rendező Konsztantyin Georgijevics Pausztovszkij író Faina Georgijevna Ranyevszkaja színésznő Villi Tokarev énekes-dalszerző Galína Szergejevna Ulanova balett-táncos Andrej Andrejevics Voznyeszenszkij író, költő, festő Jevgenyij Alekszandrovics Jevtusenko költő Ljudmila Georgijevna Zikina népdalénekes Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Kotelnicheskaya Embankment Building című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek Források "Highrise apartment building at Kotelnecheskaya embankment" (angol nyelven). um.mos.ru - Discover Moscow. 2018. szeptember 26. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2018. június 5.. "At the foot of a legend: How the courtyard of the high-rise on Kotelnicheskaya was landscaped" (angol nyelven). www.mos.ru – Moscow Mayor Official Website. 2017. május 7. 2020. augusztus 5. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2018. június 5..
Edificio residenziale in Kotel'ničeskaja naberežnaja

L'edificio residenziale in Kotel'ničeskaja naberežnaja (in russo Жилой дом на Котельнической набережной?, Žiloj dom na Kotelʾničeskoj naberežnoj) è uno dei sette grattacieli moscoviti progettati durante il periodo stalinista e noti come Sette Sorelle. Prende il proprio nome dalla collocazione sul lungo-Moscova dei Kotelniki (Kotel'ničeskaja naberežnaja). La sua costruzione fu iniziata nel settembre 1947 e conclusa nel 1952 su progetto di Dmitry Čečulin (al tempo architetto capo di Mosca) e di Andrei Rostkovsky. La torre principale ha 32 piani (inclusi quelli destinati esclusivamente ad impiantistica e apparecchiature meccaniche) ed è alta 176 metri. Caratteristiche Il complesso comprende anche un edificio residenziale di nove piani costruito lungo la Moscova, progettato dagli stessi architetti nel 1938 e completato nel 1940. Originariamente costruito secondo i dettami del primo stile staliniano, con finiture delle murature in stucco umido, esso fu rifinito con pannelli di terracotta allineati con la torre principale e ornato con decorazioni pseudo-gotiche. Entro la fine della seconda guerra mondiale l'ala laterale fu convertita in appartamenti multi-familiari assegnati dal Comune (kommunalka), in contrasto con la prevista destinazione della torre principale a residenza di élite. La torre principale, strutturalmente caratterizzata da una intelaiatura in acciaio, ha una sezione trasversale esagonale con tre ali laterali di 18 piani ciascuna (compresi i piani destinati all'impiantistica e alle apparecchiature meccaniche). La sua porzione sommitale, per quanto non particolarmente alta o massiccia, elevandosi di cinque piani rispetto al blocco sottostante e terminando con un alto pinnacolo riesce ad accrescere notevolmente la verticalità del complesso architettonico. Il nuovo palazzo nascose dietro di sé la cosiddetta "Shvivaya Gorka", una collina caratterizzata da storici edifici e da un dedalo di viuzze in forte pendenza. Chechulin venne inizialmente criticato per non aver tenuto in nessun conto quest'area di interesse storico ma la sua influenza e gli appoggi di cui godeva nella burocrazia spazzarono via ogni rimostranza. Residenti celebri Tra gli abitanti celebri del palazzo sono da ricordare: Galina Ulanova (il cui appartamento è stato conservato come un museo), Jurij Ljubimov (che abitava negli alloggi comunali), l'attrice Faina Ranevskaya e Andrej Voznesenskij. Note Voci correlate Sette Sorelle (Mosca) Classicismo socialista Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kotel'ničeskaja naberežnaja Collegamenti esterni (EN) Dati sull'edificio su emporis.com, su emporis.com. (RU) Storia dei grattacieli di Mosca, su retro.samnet.ru.
Dom na Wybrzeżu Kotielniczeskim

Dom na Wybrzeżu Kotielniczeskim (ros. жилой дом на Котельнической набережной, żyłoj dom na Kotielniczeskoj nabierieżnoj, dosł. dom mieszkalny na Wybrzeżu Kotielniczeskim) – budynek w Moskwie,ukończony jako pierwszy z siedmiu tamtejszych socrealistycznych wieżowców wzniesionych w latach pięćdziesiątych na polecenie Stalina. Opis Wysokościowiec budowano w okresach od 1938 do 1940 oraz od września 1948 do 1952. Ma on 32 kondygnacje i 176 metrów wysokości. Obecnie jego większa część ma charakter mieszkalny (około 800 mieszkań), ale znajdują się w nim także kinoteatr Иллюзион (Iluzjon), restauracje, sklepy i inne obiekty użyteczności publicznej. W gmachu na Wybrzeżu Kotielniczeskim mieszkania często zajmowały osoby związane z teatrem, kinem i estradą, rozpoznawalne w całym ZSRR, między innymi tancerka Galina Ułanowa (której mieszkanie stanowi jednocześnie muzeum), pisarz Wasilij Aksionow, poeta Andriej Wozniesienski, reżyser Jewgienij Jewtuszenko, śpiewaczka Ludmiła Zykina, aktorka Marina Ładynina. Budynek był wielokrotnie wykorzystywany w filmach o Moskwie (między innymi w nagrodzonym Oskarem filmie Moskwa nie wierzy łzom z 1980). Pojawia się też w powieści Wasilija Aksionowa pt. Moskwa Kwa Kwa z 2006, jako miejsce zamieszkania głównej bohaterki. 20 sierpnia 2014 na pięciopromiennej gwieździe wieńczącej iglicę budynku nieznani sprawcy zatknęli flagę Ukrainy, a samą gwiazdę przemalowali na ukraińskie barwy narodowe. Do czynu przyznał się później ukraiński kaskader znany pod pseudonimem Grisza Mustang. Zobacz też lista najwyższych budynków w Moskwie Przypisy Linki zewnętrzne Opis wieżowca na Emporis
Edifício Residencial do Terrapleno Kotelnitcheskaya

O Edifício Residencial do Terrapleno Kotelnicheskaya (em russo: Котельническая набережная) é um dos sete arranha-céus stalinistas criados em Moscou na década de 1950. As obras foram iniciadas em setembro de 1947 e concluídas em 1952, com projetos de Dmitry Chechulin (arquiteto-chefe de Moscou) e Andrei Rostkovsky. A torre principal tem 32 andares (incluindo pisos mecânicos) e sua altura é de 176 metros. O edifício também incorpora um bloco de apartamentos de 9 andares com vista para o rio Moskva, projetado pelos mesmos arquitetos entre 1938 e 1940. Originalmente construído em um severo estilo stalinista, com acabamentos de parede de estuque úmido, foi re-acabado em painéis de terracota na torre principal e adquiriu coroas pseudo-góticas ornamentadas sobre seus 12 cantos elevados e torre central. No final da Segunda Guerra Mundial, a ala lateral foi convertida em residência multi-familiar chamada "kommunalka", em contraste com o status da projetada torre principal de elite. A torre principal, de estrutura convencional, tem uma seção hexagonal com três alas laterais (18 andares, incluindo dois pavimentos mecânicos). Embora o prédio não seja excepcionalmente alto ou maciço, a "elevação" de cinco camadas reforçadas, de uma ala lateral plana de 9 andares para a espiral, produz uma imagem visual de uma estrutura muito superior. A estrutura esconde visualmente a chamada "Shvivaya Gorka", uma colina com arquitetura histórica e um labirinto de ruas inclinadas. Chechulin foi inicialmente criticado por completo desrespeito nessa área, mas sua influência burocrática amenizou qualquer crítica. Referências Ligações externas História dos arranha-céus de Moscou (em russo).
Житловий будинок на Котельницькій набережній

Шаблон:Визначна пам'ятка: невідомі параметри: Назва місця розташування Житловий будинок на Котельницькій набережній в Москві — одна із «сталінських висоток», побудована у гирлі Яузи в 1938—1952. Автори проекту — Дмитро Чечулін, А. К. Ростковський, інженер Л. М. Гохман. Курував будівництво — зокрема, наполіг на виборі майданчика для будівництва будинку — Лаврентій Берія. Будинок, який замикає перспективу від Кремля до гирла Яузи, будувався у 1938—1940, 1948—1952 рр. Центральний об'єм налічує 26 поверхів (32 разом із технічними поверхами) і має висоту 176 м. У висотці розташовані 540 квартир, з них 336 двокімнатних, 173 трикімнатних, 18 чотирикімнатної і 13 однокімнатних квартир. До нього примикає «старий», 9-поверховий житловий корпус, що виходить на Москву-ріку, спроектований тими ж авторами в 1938 р. і завершений в 1940 р. Загалом у будівлі розташовані 700 квартир, магазини, поштове відділення, кінотеатр «Ілюзіон» (базовий кінотеатр Держфільмофонду; виходить на Великий Ватин провулок), музей-квартира Г. С. Уланової. Український прапор Уранці 20 серпня 2014 о 7:15 на шпилі цієї висотки перехожі помітили український прапор. О 10:05 того ж дня завершилася операція зі зняття прапора. Український прапор провисів там близько трьох годин. Mustang Wanted, який заявив про цей захід у соцмережах, також пофарбував половину зірки, що вінчає шпиль висотки, у блакитний колір. Примітки Посилання Опис будинку на Emporis [Архівовано 23 серпня 2014 у Wayback Machine.]