NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Distrito federal Central

El Distrito federal Central (en ruso: Центральный федеральный округ) es uno de los ocho distritos de la Federación Rusa, formado por los siguientes dieciocho sujetos (entidades subnacionales): los óblasts de Bélgorod, Briansk, Vladímir, Vorónezh, Ivánovo, Kaluga, Kostromá, Kursk, Lípetsk, Moscú, Oriol, Riazán, Smolensk, Tambov, Tver, Tula y Yaroslavl, y la ciudad federal de Moscú. Limita al norte con el distrito federal del Noroeste, al este con el distrito federal del Volga, al sur con el distrito federal del Sur y al oeste con Ucrania y Bielorrusia. Su capital es Moscú. Con 652 800 km² es el tercer distrito menos extenso del país —por delante de los distritos de Sur y Cáucaso Norte—, con 38 684 000 habs. en 2013, es el más poblado, y con 59,3 hab/km², el más densamente poblado.​ Composición territorial Referencias
District fédéral central

Le district fédéral central ou okroug fédéral central (en russe : Центральный федеральный округ, Tsentralny federalny okroug) est l'un des huit districts fédéraux de Russie. Le terme « central » est utilisé ici au sens politique et historique ; contenant Moscou, la capitale du pays, ce district est en fait situé tout à l'ouest de la Russie. Caractéristiques Le district fédéral central est le troisième plus petit district fédéral du pays, par ses 650 205 km2, il compte pour moins de 4 % de la superficie de la Russie. Il est pourtant le plus peuplé : 38 951 479 habitants, soit plus du quart de la population du pays, dont la moitié se trouve dans Moscou ou son Oblast. Concernant les frontières extérieures de la Russie, il est voisin du Bélarus et de l'Ukraine. Indice de fécondité Structure par âge en 2010 Âge médian en 2010 Subdivisions Le district fédéral central est composé des 18 sujets fédéraux suivants : Mise à part Moscou, qui a le statut de ville d'importance fédérale, tous ces sujets sont des oblasts. Voir aussi Articles connexes Districts fédéraux de Russie Subdivision de la Russie Liens externes Site officiel Portail de la Russie
Središnji savezni okrug

Središnji savezni okrug (ruski: Центра́льный федера́льный о́круг) je jedan od sedam saveznih okruga Ruske Federacije. Riječ "Središnji" je političkog i povijesnog značenja; zapravo, okrug se zapravo nalazi na krajnjem zapadu Ruske Federacije. Broj stanovnika: 37.150.741 (popis 2007.) Površina: 650.700 km² Osoba koja trenutačno obnaša dužnost polpreda za ovaj okrug je Georgij Poltavčenko . Ovaj savezni okrug obuhvaća iduće oblasti: Vanjske poveznice Službena stranica: Rusko savezno katastarsko središte -- Administrativni zemljovidi Ruske Federacije (tumač na ruskome Arhivirana inačica izvorne stranice od 2. travnja 2004. (Wayback Machine) https://web.archive.org/web/20030301151246/http://baikaland.tripod.com/russia/cfo.html
Központi szövetségi körzet

A Központi szövetségi körzet (oroszul:Центральный федеральный округ, Centralnij fegyeralnij okrug) Oroszország nyolc szövetségi körzetének egyike. Jellemzése A „központi” szó itt nem földrajzi, hanem politikai és történelmi értelemben használatos, hiszen ide tartozik a főváros, Moszkva is, maga a körzet azonban az ország nyugati szélén helyezkedik el. Területe: 650 700 km², az ország területének csak mintegy 3,8%-a. A nyolc közül ez a második legkisebb szövetségi körzet, de a legnépesebb is. Itt a legnagyobb a népsűrűség, itt koncentrálódik az ország lakosságának több mint negyede: lakóinak száma 2007-ben kb. 38 millió fő; 2011. január 1-jén 38 456 865 fő (?). Az elnöki képviselet székhelye: Moszkva. Meghatalmazott elnöki képviselő: Georgij Szergejevics Poltavcsenko (2000. május 18. óta.) Összetétele Ebbe a szövetségi körzetbe tartozik a föderáció 18 alanya (szubjektuma): Források "A szövetségi körzetek felsorolása" (orosz nyelven). Rosszijszkaja Gazeta. 2000. május 13. 2012. június 15. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2011. június 30.. [Halott link archívból javítva: 2018-11-12] Baikaland at Tripod.com Külső hivatkozások A Központi szövetségi körzet hivatalos honlapja
Circondario federale centrale

Il circondario federale centrale (in russo Центра́льный федера́льный о́круг?, Centrálnyj federálnyj ókrug) è uno degli otto circondari federali della Russia. Geografia fisica Il circondario si trova nella zona più ad ovest della Russia. La popolazione era di 38.000.651 nel 2002, su un'area di 652.800 km², che lo rende il più popoloso fra gli otto circondari. Suddivisioni Il circondario ricomprende 18 soggetti federali, di cui 17 oblast' e una città federale: Città principali Mosca (12.330.126) Voronež (1.032.382) Jaroslavl' (603.961) Rjazan' (534.762) Lipeck (510.020) Tula (485.930) Kursk (443.212) Balašicha (428.400) Tver' (416.442) Ivanovo (409.285) Brjansk (407.256) Belgorod (387.090) Vladimir (354.827) Kaluga (342.936) Smolensk (328.906) Orël (319.550) Podol'sk (293.765) Tambov (288.414) Kostroma (276.691) Chimki (239.967) Staryj Oskol (222.125) Voci correlate Circondari federali della Russia Okrug Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Circondario federale centrale Collegamenti esterni Sito ufficiale, su cfo.gov.ru. Official site: Mappe amministrative della Russia (legenda in russo) (EN) Info su Baikaland, su baikaland.tripod.com. URL consultato il 15 ottobre 2006 (archiviato dall'url originale il 1º marzo 2003).
Centraal Federaal District

Het Centraal Federaal District (Russisch: Центральный федеральный округ; Tsentralny federalny okroeg) is een van de acht federale districten van Rusland. Het bestuurlijke centrum is Moskou. Het woord "Centraal" heeft een politieke en historische betekenis, het district ligt aan de westgrens van Rusland. Voor de Oktoberrevolutie van 1917 was het het centrum van Tsaristisch Rusland, daar Aziatisch Rusland toen nog als een kolonie werd gezien. Geografie Het district beslaat bijna 4% van Rusland en is daarmee het op twee na kleinste federale district qua oppervlakte. Het district grenst binnen Rusland aan het Noordwestelijk Federaal District, het federaal district Wolga en het Zuidelijk Federaal District. Het district heeft daarnaast landgrenzen met Oekraïne en Wit-Rusland. Het omvat twee economische regio's, de Centrale economische regio en de economische regio Centraal-Tsjernozjom. Bestuurlijke indeling
Centralny Okręg Federalny

Centralny Okręg Federalny (ros. Центральный федеральный округ) – jeden z ośmiu federalnych okręgów Rosji, utworzony 13 maja 2000. Znajduje się na zachodzie państwa, określenie „centralny” ma znaczenie historyczne i polityczne. Dane ogólne Centrum administracyjnym Centralnego OF jest Moskwa. Według danych z 2014 r. powierzchnia wynosiła 650 205 km² (3,8% powierzchni Rosji). Ludność w 2022 wynosiła 39 104 400 mieszkańców. Najważniejsze miasta: Moskwa, Briańsk, Iwanowo, Jarosław, Kursk, Lipieck, Riazań, Tuła, Twer, Woroneż. Obwody W skład Centralnego Okręgu Federacyjnego wchodzą obwody: obwód biełgorodzki (Белгородская область); obwód briański (Брянская область); obwód włodzimierski (Владимирская область); obwód woroneski (Воронежская область); obwód iwanowski (Ивановская область); obwód kałuski (Калужская область); obwód kostromski (Костромская область); obwód kurski (Курская область); obwód lipiecki (Липецкая область); obwód moskiewski (Московская область); obwód orłowski (Орловская область); obwód riazański (Рязанская область); obwód smoleński (Смоленская область); obwód tambowski (Тамбовская область); obwód twerski (Тверская область); obwód tulski (Тульская область); obwód jarosławski (Ярославская область); Miasto Moskwa (г. Москва). Przypisy
Districtul Federal Central

Districtul Federal Central (în limba rusă: Центра́льный федера́льный о́круг) este unul dintre cel șapte districtele federale ale Rusiei. Denumirea "Rusia Centrală" are strict înțeles politic și istoric. De fapt, districtul este localizat în vestul Rusiei. Districtul are o populație (în conformitate cu datele recensământului rusesc din 2002) de 38.000.651 de locuitori, iar suprafața lui este de 650.700 km². Ulterior, noul recensământ din 2010 a stabilit că au fost 38.427.539 de locuitori, din care 89,1% ruși. Districtul federal este condus de un împuternicit special prezidențial (în momentul de față, Gheorghi Poltavcenko). Districtul Federal Central cuprinde: Legături externe PAgina oficial a Centrului Federal de Cadastru al Rusiei - Hărțile administrative ale Rusiei (legendele în Rusia) https://web.archive.org/web/20030301151246/http://baikaland.tripod.com/russia/cfo.html
Osrednje federalno okrožje

Osrednje federalno okrožje (rusko Центра́льный федера́льный о́круг, latinizirano: Centralnij federal'nyj okrug) je federalno okrožje v Rusiji in s tem ena izmed upravnih enot najvišje ravni po federalni strukturi Rusije. Upravni sedež je v Moskvi. Drugi največji mesti v okrožju sta Voronež in Belgorod. Podenote V okrožju je 17 oblasti in mesto Moskva. Sklici
Centrala federala distriktet

Centrala federala distriktet (Центральный федеральный округ Tsentral'nyj federal'nyj okrug) är ett av Rysslands åtta federala distrikt. Distriktet ligger trots vad namnet antyder inte i centrala Ryssland, men namnet har en politisk och historisk betydelse, eftersom landets huvudstad ligger i distriktet, som i början av 2006 hade 37 356 361 invånare, på en yta om 650 700 km². Presidentens representant i distriktet är Georgij Poltavtjenko. Demografi Federationssubjekt Federationssubjekten i distriktet listas nedan i tabellen. Externa länkar (ryska) Officiell webbplats (ryska) Inofficiell hemsida
Центральний федеральний округ

Центральний федеральний округ (рос. Центра́льный федера́льный о́круг) — один із восьми федеральних округів Росії. Не зважаючи на назву розташований на заході європейської частини Російської Федерації. Слово «Центральний» має політичне і історичне значення. Населення — 38 000 651 осіб за переписом 2002 року (26,18 % від населення країни), площа — 652 800 км² (3,82 % площі країни). Регіональний центр — місто Москва. Поточний представник президента в регіоні — Полтавченко Георгій Сергійович. Склад округу Центральний федеральний округ включає 18 суб'єктів Російської Федерації: Бєлгородська область; Брянська область; Владимирська область; Воронезька область; Івановська область; Калузька область; Костромська область; Курська область; Липецька область; Москва; Московська область; Орловська область; Рязанська область; Смоленська область; Тамбовська область; Тверська область; Тульська область; Ярославська область. Посилання https://natribu.org/ Офіційний сайт [Архівовано 12 грудня 2007 у Wayback Machine.]
Централен стадион (Воронеж)

Централният стадион във Воронеж, Русия е многофункционален стадион, сред най-големите в страната. Има капацитет 31 700 зрители, разширен до близо 35 000 места през 2011 г. На него домакинските си мачове играе местните отбори „Факел“ и „Енергия“. На 17 ноември 2010 г. националният отбор на Русия играе приятелски мач срещу Белгия на стадиона.
Zentralstadion der Gewerkschaften

Das Zentralstadion der Gewerkschaften (russisch Центральный стадион профсоюзов / Zentralny stadion profsojusow) ist ein Fußballstadion in der russischen Stadt Woronesch. Es bietet Platz für 32.750 Zuschauer und ist die Heimspielstätte des Fußballvereins Fakel Woronesch. Die maximale Kapazität ist auf 21.793 Zuschauer begrenzt. Geschichte Das Zentralstadion der Gewerkschaften in Woronesch, einer Stadt im Südwesten Russlands nahe der Grenze zur Ukraine, aus den 1930er Jahren wurde 2003 umgebaut. Damals war der Verein FK Fakel Woronesch auf dem Höhepunkt seines sportlichen Schaffens und spielte einige Jahre in der Premjer-Liga, der höchsten russischen Spielklasse. Aus diesem Grunde sah sich die Vereinsführung von Fakel veranlasst, ein neues, größeres Stadion für den aufstrebenden Verein zu errichten, da das alte Stadion von Fakel um einiges kleiner als das neue war. Für das neue Stadion wurde eine Kapazität von 31.743 Zuschauern festgelegt. Jedoch bereits im Jahre der Fertigstellung des Zentralstadions stieg Fakel Woronesch aus der Premjer-Liga ab und konnte bis heute nicht wieder aufsteigen. 2008 wurde der Verein dann aufgelöst und durch den Nachfolgerverein FSA Woronesch ersetzt wurde, der auch in diesem Stadion spielt. Zudem wurde der alte Verein Fakel Woronesch wieder neu gegründet, der 2022 wieder in der Premjer-Liga spielt, der höchsten russischen Liga. Weblinks Stadion auf der Website von Fakel Woronesch (Memento vom 7. April 2019 im Internet Archive) (russisch) europlan-online.de: Central'nyj Stadion Profsoyuzov – Voronezh Einzelnachweise
Tsentralnyi Profsoyuz Stadion (Voronezh)

The Trade Unions Central Stadium is a multi-use stadium in Voronezh, Russia. It is currently used mostly for football matches by Russian First League side Fakel Voronezh. The stadium holds 31,793 people. On November 17, 2010 the stadium was used for a friendly soccer match between the national soccer teams of Russia and Belgium, in which the Russian team lost against Belgium by 0–2. Both goals were scored by Romelu Lukaku (at that time it were his only goals for the national team). References
Estadio Central Sindical

El estadio Central Sindical (en ruso: Центральный стадион профсоюзов, Tsentralnyi stadion profsoyuzov) es un estadio multiusos situado en el Complejo Deportivo "Central" de la ciudad de Vorónezh, Rusia. Fue inaugurado en 1934, tiene una capacidad para 25 000 espectadores sentados —el tercero más grande de Rusia tras Luzhniki y el Metallurg de Samara— y en él disputa sus partidos como local el Fakel Voronezh, el club de fútbol de la ciudad. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Rusia Enlaces externos Sitio web oficial
Stadio Centrale (Voronež)

Lo stadio Centrale Profsojuz di Voronež (Центра́льный стадио́н профсою́зов) è uno stadio dell'omonima città russa. Ha ospitato le partite casalinghe del Fakel Voronež fino al 2024, quando è stato inaugurato lo stadio Fakel. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stadio Centrale (Voronež) Collegamenti esterni Pagina dello stadio, su int.soccerway.com.
Tsentralny Profsojoezstadion (Voronezj)

Het Tsentralny Profsojoezstadion is een multifunctioneel stadion in Voronezj, een stad in Rusland. Het stadion heette tussen 1936 en 1953 Stadion Pisjtsjevik, tussen 1953 en 1958 Stadion Znamja en tussen 1958 en 1973 Stadion Troed. Het wordt ook wel Central Trade Union Stadion genoemd. Informatie Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclub Fakel Voronezj maakt gebruik van dit stadion. Op 17 november 2010 speelde het Russisch voetbalelftal een vriendschappelijke interland tegen België, de wedstrijd eindigde in 0−2. In het stadion is plaats voor 31.793 toeschouwers. Het stadion werd geopend in 1930. Afbeeldingen
Suhoi Su-25

Suhoi Su-25 este un avion cu reacție cu un singur loc, cu două motoare dezvoltat în Uniunea Sovietică de Biroul de Proiectare Suhoi. A fost proiectat să asigure suport aerian la sol pentru Forțele Terestre Sovietice. Primul prototip a zburat prima dată pe 22 februarie 1975. După testare avionul a intrat în producția de serie în 1978 la Tbilisi în Republica Sovietică Georgia. NATO i-a atribuit numele de cod Frogfoot. Variantele de mai devreme includeau avionul de antrenament cu două locuri Su-25UB, avionul Su-25BM pentru distrugerea țintei și avionul Su-25K pentru clienții de export. Variante îmbunătățite includ avionul Su-25T și avionul mai mult îmbunătățit Su-25TM. În 2007, avionul Su-25 este singurul avion blindat încă în producție. Este încă în serviciu în Rusia și în multe alte state CIS precum și la alți clienți de export. În timpul celor 25 de ani în serviciu, avionul Su-25 a participat la acțiuni împreună cu numeroase forțe aeriene. A fost mult implicat în războiul sovietic din Afganistan, zburând în misiuni de contrainsurgență împotriva mujahedinilor. Forța Aeriană Irakiană a folosit avioane Su-25 împotriva Iranului în timpul războiului dintre Iran și Irak din 1980-1988. Majoritatea dintre avioane au fost distruse sau refugiate în Iran în Războiul din Golf din 1991. Zece ani mai târziu, Forța Aeriană Macedoneană au folosit avioane Su-25 împotriva separatiștilor albanezi în conflictul macedonean din 2001. Proiectare Avionul are o formă aerodinamică normală cu o aripă trapezoidală montată în mijloc și o frână și o coadă de avion convenționale. Numeroase metale diferite în diferite cantități sunt folosite în construcția structurii: 60% aluminiu, 19% oțel, 13,5% titan, 2% aliaj din magneziu și 5,5% alte materiale. Carlinga Pilotul stă pe un scaun de catapultare Zvezda K-36 și are instrumente de zbor standard. În spatele carlingii este un scaun pentru cap din 6% oțel subțire, montat în spatele capătului gros. Carlinga are o închidere în formă de cadă de baie din foi de titan sudate, cu porturi de tranzit în pereți. Șine de ghidare pentru scaunul de catapultare sunt montate pe peretele din spate al carlingii. Tunul este amplasat într-un compartiment sub carlingă, montat pe o rază încărcătoare de rulmenți atașată de podeaua carlingii și structura de sprijin a vârfului fuzelajului. Un compartiment de avionică vidat este după carlingă și în fața rezervorului de combustibil din față. Pe partea din față de mână stângă, o scară construită înăuntru asigură accesul la carlingă, partea de sus a nacelelor motorului și aripa.
Tupolev Tu-16

Tupolev TU-16 "Badger" (ou изделие «Н»: produto «Н», codinome da OTAN: "Badger" «Барсук» em russo). O Tupolev TU-16 (Badger) é um bombardeiro a jato da ex União Soviética. História O desenvolvimento dos primeiros bombardeiros a jato soviéticos dependiam inteiramente dos motores disponíveis. No início da década de 50, a equipe Mikulin desenvolveu um novo turbojato axial, o AM-3. Tratava-se de um motor grande, com praticamente o dobro do empuxo de qualquer turbojato soviético. A equipe de construção de Andrei Tupolev idealizou um bombardeiro grande, de asas enflechadas e equipado com 2 desses motores. Todo o desenvolvimento foi tomado com o maior sigilo possível. No início de 1952, um protótipo começou o programa de testes com extraordinário sucesso. Um segundo protótipo surgiu poucos meses depois, e possuía um pequeno aumento na potência, melhores aviônicos que incluíam um radar de ataque/navegação Argon, RWR Bee Hind, IFF e sistemas de chaff/flare comandados automaticamente. Esse protótipo foi superior ao seu rival, o Ilyushin Il-46, entrando em produção total. Até 1959 por volta de 2.000 exemplares tinham sido construídos. A produção sob licença do Tu-16 na China foi inviabilizada após a ruptura política com a URSS no início da década de 60, mas os chineses passaram a produzir, sem qualquer auxílio, uma cópia do Badger, o que foi um duro teste para a recente indústria aeronáutica chinesa. Em 1968 ficaram prontos os primeiros Xian H-6. Devido a seu excelente projeto e a sua robusta estrutura, o Badger continua em operação. A versatilidade, como demonstra o grande número de variantes, é outro atributo. Cerca de 2/3 da frota operam em missões ofensivas, sofrendo constantes adaptações para transportar armamentos mais modernos e apoiando a atuação das aeronaves mais modernas, como o Backfire e o Blackjack. Além de seu importante desempenho nas conversões para aviões-tanque, o Tu-16 vem, desde o final dos anos 50, sendo muito usado em missões de Elint e de patrulha marítima. Os Badger da AV-MF operam nas quatro frotas mais intensas: no mar do Norte, mar Báltico,mar Negro e no Extremo Oriente. O Badger esteve em ação várias vezes durante sua longa carreira: no Afeganistão, com os soviéticos; contra Israel, com os egípcios e contra o Irã, com os iraquianos. O grande número de unidades ainda em operação mostra que, apesar da sua idade, o Tu-16 ainda desempenha um importante papel no cenário militar. Variantes Badger A (Tu-16) Tu-16A Tu-16Z Tu-16G (Tu-104G) Tu-16N Tu-16T Tu-16S Tu-16Ye Badger B (Tu-16KS) Badger C (Tu-16K-10 Badger D (Tu-16RM-1) Badger E (Tu-16R) Tu-16RM-2 Tu-16KRM Badger F (Tu-16RM-2) Badger G (Tu-16k/Tu-16KSR) Tu-16KSR-2 Tu-16K-11-16 Tu-16K-26 Tu-16K-26P Badger H (Tu-16 Elka) Badger J (Tu-16P Buket) Badger K (Tu-16Ye) Badger L (Tu-16P) Referências
Tupolev Tu-16

Tupolev Tu-16, förkortat Tu-16 (NATO-rapporteringsnamn: Badger), var ett sovjetiskt jetdrivet bombflygplan med två motorer i vingroten. Det civila Tupolev Tu-104 utvecklades ifrån detta plan. Historia Under tidigt 1950-tal saknade Sovjetunionen fortfarande ett jetdrivet bombflygplan och man var tvungen att förlita sig på äldre propellerdrivna flygplan som Tupolev Tu-4. Flygplanstillverkaren Tupolev fick år 1950 i uppdrag att utveckla ett nytt tungt jetdrivet bombplan med överljudsfart. Den första prototypen, Tupolev Tu-88 flög första gången i april 1952, och efter att ha förordats framför konkurrenter som Iljusjin Il-46 så kom planet i produktion i december samma år. Planen togs officiellt i tjänst av det sovjetiska flygvapnet 1954 och kom att tillverkas i över 1 000 exemplar fram till kalla krigets slut. Planet kom att bli en symbol för sovjetiskt bombflyg i flera decennier. Planet övertogs av ryska flygvapnet efter Sovjetunionens sammanbrott 1991 och fortsatte där i tjänst fram till 1993, då de togs ur bruk och delvis ersattes av nyare plan som Tupolev Tu-22M. Under den tid då flygplanet ingick i det strategiska sovjetiska bombflyget övades regelbundet anflygningar över Östersjön i en slinga från norra Estland och ned till Kaliningrad. Sådana övningar genomfördes ofta nattetid. Anfallsförbanden uppträdde då alltid i sammanhållna grupper om tre flygplan med 4–6 km lucka i flygriktningen mellan grupperna. Höjden var i allmänhet 4 000–6 000 meter och farten cirka Mach 0,95. De flygförband som hade Tu-16 var bland annat stationerade i Ukraina och Vitryssland. Bombflyget hade inte tillgång till hangarer till flygplanen annat än för ett fåtal som var på verkstad. Det innebar att den amerikanska satellit-spaningen dygn för dygn kunde följa var flygplanen var baserade. NATO:s underrättelsetjänst hade goda möjligheter att följa ändrade baseringar. Basering krävde landningsbanor med en längd av cirka 3 500 meter. Kina fick 1958 ritningarna till planet och började med hjälp av Sovjet producera planet till sitt eget flygvapen i mitten av 1960-talet. Idag är det bara det kinesiska flygvapnet som fortfarande flyger med planet i aktiv tjänst. Där går planet under beteckningen Xian H-6. Bilder Se även Tupolev Tu-104
Rasskazovo

Rasskazovo (rusky Рассказово) je město v Tambovské oblasti v Ruské federaci. Při sčítání lidu v roce 2010 mělo přes pětačtyřicet tisíc obyvatel. Poloha a doprava Rasskazovo leží v Ocko-donské nížině na řece Lesnoj Tambov, pravém přítoku Cny v povodí Volhy. Od Tambova, správního střediska oblasti, je vzdáleno přibližně čtyřicet kilometrů východně. Severně od města prochází železniční trať Moskva–Tambov–Saratov uvedená do provozu v roce 1871. Je na ní i stanice Rasskazovo, ale blíž centru Rasskazova je stanice Platonovo ve stejnojmenném sídle severovýchodně od centra Rasskazova. Dějiny Sídlo zde vzniklo v roce 1697, kdy se zde na základě carského výnosu usadil původně moršanský sedlák Stěpan Andrejevič Rasskaz, podle kterého se také obec jmenuje. V roce 1753 zde byla založena tkalcovna. Od roku 1926 je Rasskazovo městem. Rodáci Moisej Alexandrovič Markov (1908–1994), teoretický fyzik Klara Ivanovna Gusevová (1937–2019), rychlobruslařka Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Rasskasowo na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Rasskazovo na Wikimedia Commons