NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hilton Moscow Leningradskaya

The Hilton Moscow Leningradskaya (Russian: Гостиница Ленинградская) is one of Moscow's Seven Sisters, skyscrapers built in the early 1950s in the Stalinist neoclassical style. Stalinist neoclassical architecture mixes the Russian neoclassical style with the style of American skyscrapers of the 1930s. A main element of Stalinist neoclassicism is its use of socialist realism art. The hotel, completed in 1954, was designed to be the finest luxury hotel in Moscow. The staircase features one of the longest lighting fixtures in the world—it was once in The Guinness Book of Records. The halls and corridors of the hotel's upper floors are panelled in dark cherry wood. The hotel includes a restaurant, bar, lounge, spa and beauty salon, fitness centre with swimming pool, bureau de change, gift shop, meeting rooms, grand ballroom, and business center. The tower of the Hilton Moscow Leningradskaya Hotel dominates Komsomolskaya Square, with its three railway stations (the Leningradsky, Yaroslavsky and Kazansky) located nearby, along with a main ring road of downtown Moscow. The hotel joined the Hilton Hotels chain in 2008 after completing a restoration and renovation. Architectural and design features In the 1930s, a new architectural style began to take shape in the Soviet Union, later called the "Stalinist". One of the characteristic features directly dictated by the Soviet government were borrowings from the culture of previous epochs. This position of the authorities was not a recommendation, but a must: "serious shortcomings in the mastering [by architects] of the cultural heritage of the past show little attention to the national heritage, to the Russian architectural classics, to national and folk art". This attitude led to the appearance of the Leningradskaya Hotel project, which was implemented. The influence of medieval Russian architecture was more evident in the exterior design of the building than in other Stalinist skyscrapers. Contemporaries noted that the white-red-gold colouring of the walls "recalls the favourite colours of ancient Russian architecture", the central section is stylistically close to the Kremlin towers. The main entrance is designed in the form of a terem porch. It is decorated with multi-cornered cornices, fanciful pediments, hanging weights and pinnacles. The ribs and emblem of the octagonal spire, the rosettes between the pylons and the orbs on the obelisks are covered in gold. The stylistic borrowings in the interiors of the hotel are even more significant. Elements of decoration were copied from samples of pre-Petrine palaces and churches. The lift hall, decorated with golden smalt and Shoksha porphyry, is made in the form of an altar niche. The chandeliers in the halls and on the staircases are stylised as paniculars. Motifs from Russian history were used in the decoration of the interiors: on the ground floor, two round medallions are placed above the stairwells. One of them symbolises the Russian victory at the Kulikovo Field, the other the victory at the Battle of the Ice. Gallery References External links Official website All Hotels citation
Hotel Leningrado

El Hotel Leningrado,​ o Hotel Leningradskaya​ o bien Hilton Moscow Leningradskaya Hotel​ (en ruso: Гости́ница Ленингра́дская), es una de las llamadas Siete Hermanas de Moscú, rascacielos construidos en la década de 1950 en el estilo neoclásico estalinista. La arquitectura neoclásica estalinista mezcla el estilo neoclásico ruso con el estilo de los rascacielos estadounidenses de la década de 1930. Un elemento principal del neoclasicismo estalinista es su uso del arte del realismo socialista. El hotel, terminado en 1954, fue diseñado para ser el mejor hotel de lujo en Moscú. Véase también Anexo:Edificios más altos de Rusia Anexo:Edificios más altos de Europa Rascacielos de Stalin Referencias
Hôtel Léningrad

L'hôtel Léningrad (en russe : Отель Ленинградская, Otel Leningradskaïa) est un gratte-ciel de 136 mètres de hauteur construit à Moscou en 1953, sur la place Komsomolskaïa. Il y a un restaurant au 19e étage et un observatoire au 20e. Le hall d'entrée est décoré avec l'emblème de la ville de Moscou, Saint-Georges le Victorieux, avec une reproduction des « portes dorées » du Kremlin et des chandeliers qui ressemblent aux églises locales. L'utilité a été sacrifiée à la forme. Seul 19 % de l'espace intérieur est utilisé. Le podium de six étages sert de fondation à une tour plus étroite et rectangulaire de treize étages, couronnée par une tourelle de trois étages, l'édifice se terminant par une étoile à cinq branches. L'immeuble construit dans un style stalinien fait partie des sept sœurs de Moscou construites à Moscou dans les années 1950. À la différence de ses « sœurs », l'immeuble a été conçu pour s'intégrer harmonieusement dans son environnement urbain en reproduisant des éléments architecturaux du XIXe siècle. L'architecte est Leonid Poliakov (ru). L'immeuble a été rénové en 2007 et abrite aujourd'hui un hôtel Hilton (Hilton Moscow Leningradskaya Hotel). Articles connexes Liste de gratte-ciel européens Gratte-ciel staliniens Liste des gratte-ciel de Moscou Liens externes Hilton Moscow Leningradskaya sur Emporis Hilton Moscow Leningradskaya sur Skyscraperpage Notes et références Portail de la culture russe Portail de Moscou Portail des gratte-ciel Portail de l’hôtellerie
Leningradszkaja Szálloda

A Leningradszkaja Szálloda vagy mai nevén Hilton Moscow Leningradskaya (oroszul: Хилтон Москоу Ленинградская) egy 1954-ben átadott, sztálinista-neoklasszicista stílusban épült luxusszálloda a Komszomolszkaja téren, Moszkvában. Egyike a Hét nővér néven ismert felhőkarcolóknak, és 136 méteres magasságával a legalacsonyabb közülük. Tervezője Leonyid Mihajlovics Poljakov szovjet építész volt. Az épülettől mindössze néhány sarokra található egy másik nővér, a Vörös kapuk téri magasépület. A Leningradszkaja Szálloda meghatározó látványossága a Komszomolszkaja térnek. A közelben található három vasútállomás is (Leningrádi, Jaroszlavi, Kazanyi), valamint a moszkvai belváros egyik nagyobb körgyűrűje, a Szadovoje Kalco. Története Az épülete mintájául az 1930-as években épült amerikai felhőkarcolók szolgáltak, amelyet a tervezéskor elegyítettek a szovjet neoklasszicista stílussal, azon belül is a szocialista realizmussal. Az épületet 1954-ben adták át, és Moszkva legelőkelőbb luxusszállodájának szánták. Az épület ennek ellenére rossz kihasználtságú, Hruscsov 1955-ös, a költekezés visszafogásáról szóló rendelete szerint a hotel 354 szobájának árából 1000 másik szobát lehetett volna építeni, csupán a rendelkezésre álló hely 22%-a használható, és az egy főre eső költségek 50%-kal magasabbak, mint a Hotel Moszkvában. A lépcsőház a világ egyik leghosszabb izzósorával van felszerelve, amely a Guinness Rekordok Könyvébe is bekerült. A felsőbb emelet folyosóit és halljait sötét színű cseresznyefa berakások díszítik. A szállodát 2008-ban vette át a Hilton szállodalánc, egy több millió dolláros teljes körű felújítás és restaurálás után. Még ebben az évben újranyitották, immáron Hilton Moscow Leningradskaya néven. Szolgáltatások A hotelben található egy étterem, bár, társalgó, uszoda, szépségszalon, fitneszközpont úszómedencével, ajándékbolt, bálterem, üzletközpont, konferenciaterem és valutaváltó is. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Hilton Moscow Leningradskaya című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek
Hilton Moscow Leningradskaya Hotel

L'hotel Leningrado (in russo Гости́ница «Ленингра́дская»?, Gostinica "Leningradskaja"), oggi noto come Hilton Moscow Leningradskaya (in russo Хилтон Москоу «Ленинградская»?, Chilton Moskou "Leningradskaja"), è uno dei sette grattacieli moscoviti progettati durante il periodo stalinista e noti come Sette Sorelle. Costruito su progetto dell'architetto Leonid Michailovič Poljakov si trova a Mosca, in piazza Komsomol (in russo Комсомо́льская пло́щадь?, Komsomolʾskaja ploščad), ed è servito dalla stazione della metropolitana Komsomol'skaja-Radial'naja. Caratteristiche L'edificio, che venne completato nel 1954, fu concepito come il più raffinato tra gli hotel di lusso moscoviti. Fin dall'ingresso le dorature ed i soffitti intagliati a mano sono destinati ad impressionare ospiti e visitatori. La hall è decorata con lo stemma della città di Mosca, San Giorgio vittorioso sul drago, e contiene una riproduzione delle porte d'oro del Cremlino e vari candelieri fatti sul modello di quelli presenti nelle chiese della città. Un basamento di sei piani serve da supporto per una torre più stretta di 13 piani, a sua volta coronata da una torretta al di sopra della quale l'edificio termina con una vistosa stella a cinque punte. In generale la funzionalità dell'edificio è stata messa in secondo piano rispetto ai suoi aspetti formali, tanto che solo parte del suo spazio interno è effettivamente utilizzabile. Rispetto agli altri edifici facenti parte della Sette Sorelle l'hotel Leningrado è stato concepito per integrarsi in modo più armonioso con il tessuto urbano circostante, riproducendo tra l'altro alcuni elementi dell'architettura del XIX secolo. L'hotel è stato rinnovato a partire dal 2007 divenendo poi parte della catena Hilton.. Note Voci correlate Sette Sorelle (Mosca) Leonid Michailovič Poljakov Classicismo socialista Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Hilton Moscow Leningradskaya Collegamenti esterni (EN) dati sull'edificio su www.emporis.com (EN) sito dell'hotel su www1.hilton.com Archiviato il 3 marzo 2011 in Internet Archive.
Hotel Leningradskaja

Hotel Leningradskaja (Russisch: Гостиница Ленинградская) is een hotel in het centrum van de Russische hoofdstad Moskou. Het is een van de Zeven Zusters. Het in 1954 voltooide gebouw telt 338 kamers, verdeeld over 29 verdiepingen. Hotel Leningradskaja is een klassiek voorbeeld van de stalinistische architectuur. Het interieur is rijkelijk versierd met gouden accenten, zwart graniet, bronzen beelden, grote kroonluchters en socialistisch-realistische kunst. Het hotel is onder meer voorzien van een restaurant, bar, lounge, casino, café, biljartzaal, kapper, post- en wisselkantoor, souvenirwinkel, gezondheidscentrum en conferentiezaal. In 2006 werd een contract gesloten met de Hilton-hotelketen om het gebouw te renoveren. Externe link (ru) Hotel Leningradskaja
Hilton Moscow Leningradskaya Hotel

Hilton Moscow Leningradskaya Hotel (dawniej Hotel Leningradskaja (ros: Гости́ница Ленингра́дская, dosł. Hotel Leningradzki) – budynek w Moskwie zaliczany do tzw. Siedmiu Sióstr. Opis Budynek został budowany na początku lat 50. w stylu stalinowskim neoklasycznym. Architektura klasycyzmu stalinowskiego miesza rosyjski styl klasycystyczny ze stylem amerykańskich wieżowców z lat 30. Głównym elementem stalinowskiego neoklasycyzmu jest wykorzystanie sztuki socrealizmu. Hotel, ukończony w 1954 roku, został zaprojektowany jako najlepszy luksusowy hotel w Moskwie. Po wejściu do hotelu, akcenty złota i ręcznie rzeźbiony drewniany strop robią wrażenie na odwiedzających. W holu podziwiać można piękne rzeźby z brązu, błyszczące żyrandole i meble w rosyjskim stylu empire. Klatka schodowa posiada jedną z najdłuższych opraw oświetleniowych na świecie - znajdowała się kiedyś w Księdze Rekordów Guinnessa. Sale i korytarze wyższych pięter hotelu są wyposażone w panele w kolorze ciemnego drewna śliwy i pokoje są z widokiem na Moskwę. W hotelu znajduje się restauracja, bar, lounge, spa i salon piękności, centrum fitness z basenem, kantor, sklep z pamiątkami, sale konferencyjne, sala balowa grand, i centrum biznesowe. Wieża Hotel Leningradskaja dominuje nad Placem Komsomolskim, wraz z trzema dworcami (Leningradzki, Jarosławski i Kazański). Zobacz też lista najwyższych budynków w Moskwie
Hotel Leningrado

O Hotel Leningrado (em russo: Хилтон Москоу Ленинградская) é um dos sete arranha-céus de Moscou construídos no início dos anos 1950 no estilo Stalinista. A arquitetura neoclássica stalinista mistura o estilo neoclássico russo com o estilo dos arranha-céus americanos da década de 1930. Um elemento principal do neoclassicismo stalinista é o uso da arte realista socialista. O hotel, concluído em 1954, foi feito para ser o melhor hotel de luxo em Moscou. A escada apresenta um dos mais longos dispositivos de iluminação do mundo - esteve uma vez no Guinness World Records. Os salões e corredores dos andares superiores do hotel são revestidos em madeira de cerejeira escura. O hotel inclui um restaurante, bar, lounge, spa e salão de beleza, academia com piscina, bureau de mudança, loja de presentes, salas de reuniões, salão de baile e centro de negócios. A torre do Hotel Leningrado domina a Praça Komsomolskaya, com suas três estações ferroviárias ornamentadas (Leningradsky, Yaroslavsky e Kazansky), localizadas nas proximidades, juntamente com o Anel de Jardins do centro de Moscou. O hotel se juntou à cadeia de hotéis Hilton em 2008 após completar uma restauração e renovação multimilionária. Referências
Hilton Moscow Leningradskaya Hotel

«Ленінградська», готель «Ленінградський» (сучасна офіційна назва — Hilton Moscow Leningradskaya Hotel; Каланчевська вулиця, 21/40) — один з найбільш відомих готелів Москви, розташований на Комсомольській площі в 17-поверховому будинку (однієї зі семи сталінських висоток Москви). Будівля готелю зведена в 1949—1954 рр. за проектом архітекторів Л. М. Полякова, О. Б. Борецького, й інженера та головного конструктора ленінградського Проектного інституту № 1 Євгена Васильовича М'ятлюка. Утворює органічне ціле з ансамблем Комсомольської площі. Серед інших «висоток» виділяється скромною висотою (всього 136 метрів) і витонченістю обробки екстер'єру та інтер'єру. В обробці фасаду разом з білою керамічною плиткою використана червона глазурована кераміка. Ребра і емблема восьмигранного шпиля, розетки між пілонами і кулі на обелісках покриті золотом. Оформлення внутрішнього оздоблення перейнятий духом давньоруської, у тому числі храмової архітектури, інтерес до якої відроджується в повоєнний час, також використані стилізовані елементи московського бароко, два барельєфи із зображенням Дмитра Донського й Олександра Невського у вестибюлі готелю, декоративна решітка і люстри. Також у вестибюлі знаходиться довга бронзова гірлянда-світильник, яка освітлює 5 поверхів. У готелі до реконструкції було 330 номерів, загальна площа — 25 000 м². Готель належить ВАТ «Ленінградська», 30 % якого належить місту, 70 % — компанії «Садко-готель» (контрольованої Михайлом Гуцерієвим, власником нафтової компанії «РуссНефть»). Після реконструкції, завершеної в 2008 році, відкрилася під брендом Hilton (знаходиться під управлінням компанії Hilton Worldwide) — Hilton Moscow Leningradskaya Hotel. Примітки Посилання Офіційний сайт готелю [Архівовано 19 жовтня 2016 у Wayback Machine.] (англ.)(рос.)
Ivaňkovská vodní elektrárna

Ivaňkovská vodní elektrárna (rusky Иваньковская ГЭС ) je vodní dílo na řece Volze. Je součástí Volžsko-kamské kaskády. Všeobecné informace Hlavní funkcí vodního díla je zásobování Moskevského průplavu, který spojuje řeky Volhu a Moskvu. Výroba elektřiny je druhotnou funkcí, přesto během své činnosti dodala elektrárna do sítě 10 miliard kWh elektrické energie. Součástí vodního díla je zemní sypaná hráz o délce 300 m a maximální výšce 22,5 metrů, levobřežní přehrada o délce 9 135 m a maximální výšce 12 m, jednokomorové zdymadlo a přelivová betonová hráz o délce 204 m. Pro spád 13 m byly instalovány 2 horizontální Kaplanovy turbíny o hltnosti 135 m3 / s o celkovém výkonu 28,8 MW. Průměrná roční výroba je 119 miliónů kWh. Historie vodního díla V roce 1931 bylo rozhodnuto o stavbě vodního díla a v září téhož roku začaly výkopové práce. První kubíky betonu byly položeny do dna suché jámy 23. srpna 1934. Plnění přehradního jezera bylo zahájeno 23. března 1937. První energoblok byl spuštěn v prosinci 1937, druhý v prosinci 1938. 10. října 1941 bylo rozhodnuto o demontáži a evakuaci zařízení vodních elektráren před příchodem fronty. Podařilo se demontovat pouze jednu turbínu a jeden generátor, naložit na člun a poslat po proudu Volhy. Po nouzovém vypouštění nádrže klesla hladina o dva metry a ledy se rozlámaly. Prostor zaplavený přehradním jezerem se stal neprůjezdný. Nakonec byla elektrárna podminována s očekáváním situace na frontě. Po oddálení fronty byla elektrárna opět zprovozněna v létě 1942. Po letecké operaci Chastise, při které britské bombardéry poškodily přehrady v Porúří, byla vybudována silná protiletecká ochrana objektu. Současnost Po 80 letech provozu je zařízení zastaralé a postupně modernizované. Od roku 2018 byly vyměněny generátorové systémy a transformátory a byl rekonstruován rozvaděč. Od roku 2016 se vyvíjí projekt modernizace Ivaňkovské elektrárny s předpokladem výměny soustrojí s navýšením výkonu na 36 MW a zvýšením roční výroby na 107 milionů kWh. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ivaňkovská vodní elektrárna na Wikimedia Commons Literatura Keller R., Gewaesser und Wasserhaushalt des Festlandes, 250 stran, TVG Leipzig, 1962 Linsley R.K., Applied hydrology, 759 str. McGraw-Hill, 1968 Гидроэлектростанции России.: Tiskem Institutu Гидропроект – Санкт-Петербург, 1998. — 467 stran Klaus Gestwa: Die Stalinschen Grossbauten des Kommunismus, R. Oldenbourg Verlag, Mnichov, 2010. – 670 stran Související články Volžsko-kamská kaskáda Volžská přehradní nádrž Vodní elektrárny v Rusku
Barrage d'Ivankovo

Le barrage d'Ivankovo (en russe : Иваньковская ГЭС) est un barrage sur la Volga en Russie. La construction du barrage commença en 1932 et se termina en 1937. Il est associé à une centrale hydroélectrique d'une capacité de 30 MW. Il a créé le réservoir d'Ivankovo. Portail du bâtiment et des travaux publics Portail de la Russie Portail des lacs et cours d'eau Portail des énergies renouvelables Portail des barrages
Semljansk

Semljansk (russisch Землянск) ist ein Dorf (ehemalige Stadt) in der Oblast Woronesch (Russland) mit 3043 Einwohnern (Stand 14. Oktober 2010). Geographie Das Dorf liegt im Waldsteppengebiet des südwestlichen Zentralrusslands, gut 40 km Luftlinie nordwestlich des Zentrums der Oblasthauptstadt Woronesch. Sie liegt am Zusammenfluss der kleinen Wasserläufe Serebrjanka und Semljanka; die Serebrjanka mündet einige Kilometer südlich in den rechten Don-Nebenfluss Weduga. Semljansk gehört zum Rajon Semiluki und ist von dessen Verwaltungszentrum Semiluki etwa 30 km in nordnordwestlicher Richtung entfernt. Das Dorf ist Zentrum der Landgemeinde Semljanskoje selskoje posselenije, zu der vier weitere, wenige Kilometer entfernte Ortschaften gehören: die Weiler Bystrik (südöstlich), Golowischtsche (nordwestlich) und Sazepnoje (westlich) sowie das Dorf Serebrjanka (südlich). Geschichte Die Geschichte von Semljansk beginnt 1657, als Zar Alexei I. befahl, dort eine Militärsiedlung zu errichten, in der zunächst außer Dienst gestellte und aus Kleinrussland umgesiedelte Soldaten lebten. Bereits ab 1663 wurde der Ort als Stadt bezeichnet; in den Folgejahren wurde er mit einer hölzernen Mauer und Stadtgraben umgeben. Bei der Aufteilung des Reiches in Gouvernements im 18. Jahrhundert kam Semljansk zum Gouvernement Woronesch und wurde Verwaltungszentrum eines Ujesds. In der sowjetischen Periode verlor Semljansk, dessen Entwicklung bereits seit dem frühen 19. Jahrhundert stagnierte, im Rahmen einer Verwaltungsreform 1928 den Stadtstatus, wurde aber Verwaltungssitz eines gleichnamigen Rajons. Während des Deutsch-Sowjetischen Krieges war Semljansk vom 5. Juli 1942 bis zum 27. Januar 1943 von der deutschen Wehrmacht besetzt. 1963 verlor der Ort mit Anschluss des Rajons an den Rajon Semiluki seine Verwaltungsfunktion. Die Einwohnerzahl von Semljansk ist zwar nach dem Zweiten Weltkrieg zunächst wieder gestiegen, lag aber beständig noch unter der des späten 18. Jahrhunderts. Bevölkerungsentwicklung Anmerkung: ab 1897 Volkszählungsdaten Sehenswürdigkeiten In Semljansk ist die Nikolai-Kirche (церковь Николая Чудотворца, zerkow Nikolaja Tschudotworza) von 1794 erhalten, die an Stelle eines hölzernen Vorgängerbaus von 1770 entstand. Söhne des Ortes Wladimir Bachmetjew (1885–1963), Schriftsteller, Publizist und Literaturkritiker Ilja Schatrow (1879–1952), Militärmusiker und Komponist Jewgeni Sepp (1878–1957), Neurologe, Akademiemitglied Wirtschaft und Infrastruktur In Semljansk gibt es einige Betriebe zur Verarbeitung der im umliegenden Landwirtschaftsgebiet erzeugten Produkte. Es besteht Straßenverbindung von Woronesch über Semiluki, das nördlich umgangen wird. Die Straße führt weiter in den nordwestlichen Teil des Rajons sowie der Oblast und in den Rajon Kastornoje der benachbarten Oblast Kursk. Literatur Leonid Borissowitsch Weinberg: Semljansk. In: Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона – Enziklopeditscheski slowar Brokgausa i Jefrona. Band 12 [23]: Жилы–Земпах. Brockhaus-Efron, Sankt Petersburg 1894, S. 471–472 (russisch, Volltext [Wikisource] PDF). Weblinks Einzelnachweise
Zemlyansk

Zemlyansk (Russian: Земля́нск) is a rural locality (a selo) and the administrative center of Zemlyanskoye Rural Settlement, Semiluksky District, Voronezh Oblast, Russia. The population was 3,276 (2021 census); 3,043 as of 2010. There are 37 streets. Geography Zemlyansk is located 36 km northwest of Semiluki (the district's administrative centre) by road. Dolgoye is the nearest rural locality. References
Zemljansk

Zemljansk (Землянск in russo) è un centro abitato della Russia europea sudoccidentale, situata nel Semilukskij rajon dell'Oblast' di Voronež. La prima attestazione in documenti ufficiali risale al 1657. Vi nacque Aleksandr Nikanorovič Novoskol'cev, pittore. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Zemljansk
Землянськ

Землянськ (рос. Землянск) — село у Семилуцькому районі Воронезької області Російської Федерації. Населення становить 3043 особи (2010). Входить до складу муніципального утворення Землянське сільське поселення. Історія Населений пункт розташований у історичному регіоні Чорнозем'я. Від 1925 року належить до Семилуцького району, спочатку в складі Центрально-Чорноземної області, а від 1934 року — Воронезької області. Згідно із законом від 15 жовтня 2004 року входить до складу муніципального утворення Землянське сільське поселення. Населення Уродженці Бахметьєв Володимир Матвійович (1885—1963) — російський радянський письменник. Примітки
Blasiuskerk (Moskou)

De Kerk van de Heilige Blasius (Russisch: Храм священномученика Власия в Старой Конюшенной слободе) is een Russisch-orthodox kerkgebouw in de oude wijk Arbat van de Russische hoofdstad Moskou. De kerk valt onder het centrale dekenaat van het diocees Moskou. Geschiedenis De kerk werd in het begin van de 17e eeuw gebouwd als parochiekerk voor de bewoners van de nederzetting van de koninklijke paardenstallen. De eerste schriftelijke vermelding dateert van 1625, maar verschillende onderzoekers kwamen tot de conclusie dat op de plaats al in de 14e eeuw een kerk heeft gestaan. De oude stenen kerk werd in 1735 afgebroken, slechts het vierkante hoofdgebouw bleef behouden. Tijdens de Franse invasie in 1812 brandde de kerk voor een deel af. Op 2 februari 1815 kon de kerk opnieuw worden ingewijd. Een nieuwe klokkentoren werd in 1816 gebouwd. Een laatste grote verbouwing onderging de kerk in de jaren 1866-1872 toen de refter werd vernieuwd. Van de interieurbeschildering uit de 17e eeuw bleven fragmenten bewaard. Sovjet-periode De kerk kwam in 1936 in handen van de Levende Kerk, maar in 1939 trof de kerk het lot van de meeste kerken en werd het gebouw gesloten voor de eredienst. Het gebouw werd vervolgens gebruikt als werkplaats. Vanaf 1976 werd er na jaren van verval weer gewerkt aan herstel van de kerk. Later, in 1981, kreeg een ensemble in volksmuziek de kerk in gebruik. Leden van het orkest voltooiden met hulp van de Moskouse bevolking de restauratie. Heropening De kerk werd in 1983 teruggegeven aan de Russisch-orthodoxe Kerk. Sinds 7 november 1997 worden er weer regelmatig diensten gehouden. Externe link (ru) De Blasiuskerk op temples.ru