NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kadashi Church

The Resurrection Church in Kadashi Sloboda (Храм Воскресения Христова в Кадашах) is a major Naryshkin Baroque church in Moscow (Yakimanka District), formerly the tallest building in Zamoskvorechye. It may still be seen from Red Square. A wooden church on this site was documented as early as 1493. The elongated five-domed church with an elegantly "laced" belfry was constructed between 1687 and 1695. The interior was frescoed in the late 17th century. Napoleon's soldiers desecrated the church, turning it into a stables. In the 19th century, the icon screen was restored, the galleries and apses were expanded, and several outsize domed porches were added. The church was closed by the Soviets in 1934 and was adapted for accommodation of a KGB archive. It was not returned to the Russian Orthodox Church until December 2006. There was much media focus on the Kadashi Church in 2010 when Moscow mayor, Yuri Luzhkov, ordered the demolition of several old buildings near the church, including a deacon's house from 1813, in order to replace them with an elite apartment complex. The decision was viewed as Luzhkov's latest attack on Moscow's architectural heritage in the interests of building companies and sparked a resistance campaign labelled the "battle of Kadashi" by the Russian media. References External links Official website Media related to Church of the Resurrection of Christ in Kadashi at Wikimedia Commons
Kadasi Feltámadás-templom

A Kadasi Feltámadás-templom (Храм Воскресения Христова в Кадашах) Moszkva egyik jelentős építészeti emléke. Az ötkupolás templom a moszkvai barokk vagy Nariskin-barokk elnevezésű építészeti stílus egyik legjellegzetesebb példája. A Jakimanka kerületben, a moszkvai Központi közigazgatási körzetben található, a történelmi Zamoszkvorecsje városrészben. Története A mai templom korábbi fatemplomok (első említése 1493-ból) nyomán 1687 körül épült, a hagyomány szerint Szergej Turcsanyinov, Nyikon pátriárka építésze tervezte. A karcsú harangtornyot az 1690-es években építették mellé. 1812-ben a francia csapatok megrongálták; 1849-ben restaurálták. Az 1860-as években a belső teret is átépítették. 1934-ben, a szovjet korszakban bezárták a hívők előtt, harangjait leszerelték és átszállították a Moszkvai Nagyszínházba, ahol ma is vannak. 1946 és 1966 között G. V. Alfjorova ismert restaurátor végzett benne restaurálási munkákat. 1964-től Igor Emmanuilovics Grabar rendezett be benne restaurátor-műhelyt. 1992-ben visszakapta az orosz ortodox egyház, de a restaurátor-műhely dolgozói nem akarták átadni a területet, végül 2004-re sikerült azt birtokba venni az egyháziaknak. 2010-ben újabb konfliktus alakult ki a templom körül, mert a fővárosi kormányzat lakónegyedet akart építeni a templomhoz tartozó területen. A közvélemény ellenállása miatt végül erről a tervről letettek. 2015-17 között újabb restaurálásra került sor. Leírása Öt hagymakupolája az egész környékről jól látható. Jellegzetessége emellett a csipkeszerű, fehér mészkőből készült balusztrádsorok díszítő eleme a kupoladobok alatt. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Christi-Auferstehungs-Kirche zu Kadaschi című német Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Források ↑ Útitárs - Moszkva: Christopher Rice – Melanie Rice: Moszkva. Budapest: Panemex. 2008. 122. o. ISBN 978-963-9825-02-4
Opstandingskerk in Kadasji

De Opstandingskerk in Kadasji (Russisch: Храм Воскресения Христова в Кадашах; Chram Woskresenije v Kadasji) is een Russisch-orthodoxe Kerk in het centrum van de Russische hoofdstad Moskou. De kerk bevindt zich in de wijk Zamoskvoretsje aan de Kadashevskaya naberezhnaya. Bouw De kerk is een van de mooiste voorbeelden van de Moskouse Barok en werd gebouwd rond 1687. De kerk heeft twee verdiepingen en is bekroond met 5 koepels. De ranke toren met een hoogte van meer dan 43 meter werd in 1695 toegevoegd. Geschiedenis Op dezelfde plek bevond zich reeds in 1493 een houten kerk. In 1657 werd de kerk vervangen door een kerk van steen. Na 30 jaren werd deze kerk vervangen door de huidige kerk. In 1812 werd de kerk door de troepen van Napoleon ontwijd en als paardenstal ingericht. De kerk werd geplunderd en in brand gestoken. In 1849 werd de kerk na restauratie opnieuw ingewijd door de metropoliet. Sluiting Na de sluiting in 1934 kreeg de kerk diverse bestemmingen. Het gebouw diende o.a. als ruimte voor een KGB-archief en als sportclub voor een naburige worstfabriek. Vanaf de restauratie in de jaren ’60 van de twintigste eeuw werd het in gebruik genomen door het Russisch Wetenschappelijk en RestauratieCentrum. Heropening Vanaf 2004 werden er weer erediensten gehouden in de zomerkerk. De officiële overdracht van het gebouw aan de Russisch-orthodoxe kerk vond plaats op 1 december 2006. In 2007 zijn de koepels gerestaureerd en werden er nieuwe kruisen op de koepels geplaatst. Slag om Kadashi Een besluit van burgemeester Joeri Loezjkov om rond de kerk meerdere historische gebouwen af te breken leidde in 2010 tot heftige publieke verontwaardiging. De gebouwen moesten plaats maken voor een tot zes verdiepingen tellend appartementencomplex. Door de nieuwbouw zou de kerk aan drie zijden worden ingesloten. Het besluit werd beschouwd als Loezjkov's laatste aanval op het culturele erfgoed van Moskou. Het conflict werd in de Russische pers breed uitgemeten en werd bekend als de “Slag om Kadashi”. Externe links (ru) officiële website van de kerk (ru) Russisch patriarchaat
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego w Moskwie (Jakimanka)

Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego – prawosławna cerkiew w Moskwie, w rejonie Jakimanka. Określana także jako cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego w Kadaszach od nazwy nieistniejącej już Kadaszewskiej Słobody. Współcześnie (XXI w.) istniejąca cerkiew znajduje się na miejscu dwóch starszych świątyń z 1495 i 1657. Jej budowa została rozpoczęta w 1687, kamień węgielny położył patriarcha moskiewski i całej Rusi Joachim. Gotową cerkiew poświęcił w 1695 jego następca, patriarcha Adrian. Z XVII w. pochodził także sześciorzędowy ikonostas świątyni. Freski we wnętrzu obiektu wykonywał zespół carskich ikonografów. W 1812 zostały one poważnie zniszczone w pożarze Moskwy w 1812, w 1848 nową dekorację wykonał P. Szepietow. Cerkiew pozostawała czynna do 1934, gdy została zamknięta na polecenie władz stalinowskich. Zaadaptowana na cele świeckie, przez pewien czas pełniła m.in. funkcje robotniczego klubu sportowego. Została poważnie zdewastowana. Po 1966 podjęto jej restaurację i remont. Większość oryginalnego wyposażenia obiektu uległa zniszczeniu, nieliczne ikony trafiły do zbiorów Galerii Tretiakowskiej i innych muzeów. W 1992 parafia Zmartwychwstania Pańskiego została ponownie zarejestrowana, zaś w 2004 cerkiew została zwrócona Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu. Przypisy Bibliografia Opis na stronie Patriarchatu Moskiewskiego
Immaculate Conception Church, Smolensk

The Immaculate Conception Church (Russian: Храм Непорочного Зачатия Пресвятой Девы Марии; Polish: Kościół wezwaniem Niepokalanego Najświętszej Maryi) is an old Catholic church in the city of Smolensk in Russia. This neo-Gothic building was built from 1884 to 1896 and hosted the Regional Archive of Smolensk. It is in a state of disrepair and is scheduled for complete restoration. It has a large body and remarkable stained glass windows. Religious services are now partial. The number of parishioners is around 9,000. History The church was consecrated on October 23, 1896, then the parish church was part of the Archdiocese of Mohilev. The construction committee included the abbot Stefan Denisevich, the author of the project — governoral architect Mikhail F. Meisher and engineer Leon Dubeykovsky. Later, the governoral architect Yevgeny Ferdinandovich Lyshinsky was invited. On June 29, 1897, the new church was consecrated. The interior was decorated from 1897 to 1899 by Warsaw craftsmen. They painted the walls and vaults, they made colorful stained glass windows, painted canvases on the walls with biblical subjects. In 1940 the church was closed, and the NKVD archive was located in the building. Since the 1950s the civil archive of the Smolensk region has been located here. In the mid-1980s the building was declared an emergency. Records and parish archives were confiscated in 1918 during the Russian revolution. The parish meanwhile, which meets in one place, was closed during the Great Terror of 1937 and its curate executed along with a group of parishioners. The old church became a repository in 1940, just before the arrival of the Wehrmacht in 1941. In 1995 the church received the status of a cultural monument of regional importance. The Catholic community obtained permission from the 2000s to use the former rectory of ceremonies as a chapel, which was restored. Governor Sergei Antoufiev said in October 2010 that a new repository for files would be built and the church would be restored from 2011 through funds provided by Poland. By early 2015 the building was empty and was classified as a specialized building. External links Official site See also Roman Catholicism in Russia Immaculate Conception Church References
Iglesia de la Inmaculada Concepción (Smolensk)

La Iglesia de la Inmaculada Concepción​ (en ruso: Храм Непорочного Зачатия Пресвятой Девы Марии) es una antigua iglesia católica en la ciudad de Smolensk, en Rusia. Este edificio de estilo neogótico, que fue construido desde 1884 hasta 1896 albergó también el Archivo Regional de Smolensk, y se encuentra en un estado de deterioro y esta prevista su restauración total. Los servicios religiosos son por ahora parciales. La iglesia fue consagrada el 23 de octubre de 1896. Tiene un gran órgano y notables vidrieras. El número de feligreses ascendía para la época a nueve mil fieles. Los registros y archivos de la parroquia fueron confiscados en 1918 durante la revolución Rusa. La parroquia por su parte, que se reúne en un lugar, fue clausurada durante el Gran Terror de 1937 y su cura ejecutado junto con un grupo de feligreses. La antigua iglesia se convirtió en un repositorio en 1940, justo antes de la llegada de la Wehrmacht en 1941. La comunidad católica obtuvo el permiso de la década de 2000 para utilizar su ex rectoría de ceremonias como capilla, que fue restaurada. El gobernador Sergei Antoufiev dijo en octubre de 2010 que un nuevo depósito para los archivos se construiría y la iglesia sería restaurada a partir de 2011 a través de fondos procedentes de Polonia.​ Para principios de 2015 el templo estaba vacío pues el archivo fue trasladado a un edificio especializado. Véase también Iglesia católica en Rusia Referencias
Институт по радиотехника и електроника „В. А. Котелников“ РАН

Институтът по радиотехника и електроника „В. А. Котелников“ (официално наименование на руски: Федеральное государственное бюджетное учреждение науки Институт радиотехники и электроники имени В. А. Котельникова Российской академии наук) е научен институт на Руската академия на науките днес и преди това на предшественичката ѝ Академия на науките на СССР. Сформиран е по инициатива на академиците от АН на СССР А. И. Берг, Б. А. Введенски, Н. Д. Девяткова, В. А. Котелников, Ю. Б. Кобзарева, В. В. Мигулина и член-кореспондентката от АН на СССР Д. В. Зернова през 1953 г. Тези учени стават първите ръководители на научни отдели на института. Основната сграда се намира в бившата сграда на Физическия факултет на Московския държавен университет на улица Моховая в центъра на Москва. Директор на института е член-кореспондентът на РАН Сергей Аполонович Никитов. Научен ръководител е академикът на РАН Юрий Василиевич Гуляев. През 1955 г. е открит първият клон на института – в гр. Фрязино, Московска област. По-късно са открити още 2 клона – Саратовски клон в Саратов и Уляновски клон в Уляновск. Източници Външни препратки Институт по радиотехника и електроника. Официален уебсайт Фрязински клон на Института по радиотехника и електроника Саратовски клон на Института по радиотехника и електроника Архив на оригинала от 2009-04-26 в Wayback Machine. Уляновски клон на Института по радиотехника и електроника
Institute of Radio-engineering and Electronics

Institute of Radio-engineering and Electronics (Russian: Институт радиотехники и электроники (ИРЭ)) by the Russian Academy of Science is an institute in Moscow, that conducts fundamental research in fields of radiophysics, radiotechnics, physical and quantum electronics, informatics. It was established in 1953 as an institute of the USSR Academy of Sciences, and expanded in 1955 to include sites in Fryazino, Saratov and Ulyanovsk. Since 1954, for a long time its director was the famous Soviet scientist Vladimir Kotelnikov. As of 2006 the director is Yuri Gulyaev. In 1957 by a decision of the Central Committee of the CPSU and the Council of Ministers the institute was assigned a task of establishing stations, that would receive signals of Sputnik 1. There were very few professional stations in the USSR at the time, and the institute cooperated with radio amateurs throughout the country and provided necessary equipment to 30 selected large DOSAAF amateur radio clubs from the Baltic Sea to the Pacific Ocean. The institute lead scientific works on the creation of the planetary radar and on the radiolocational exploration of other planets. One of the main results was creation of the first ever radar map of the Northern Hemisphere of Venus in 1984, using results of Venera 15 and Venera 16 missions. In 1969 the institute was awarded the Order of the Red Banner of Labour. References External links Institute of Radio Engineering. Official website branch in Fryazino branch in Saratov Archived 2009-04-26 at the Wayback Machine branch in Ulyanovsk
Instituto de Ingeniería de Radio y Electrónica

El Instituto de Ingeniería de Radio y Electrónica ( ruso : Институт радиотехники и электроники (ИРЭ) ) de la Academia Rusa de Ciencias es un instituto en Moscú, que lleva a cabo la investigación fundamental en el campo de la radiofísica, radiotecnica , física y electrónica cuántica, informática.​ Fue creado en 1953 como un instituto de la Academia de Ciencias de la URSS. El edificio principal se encuentra en el antiguo edificio de la Facultad de Física de la Universidad Estatal de Moscú en la calle Mokhovaya. En 1955 se expandió para incluir sedes en Friázino, Saratov y Uliánovsk.​ Desde 1954, durante mucho tiempo su director fue el famoso científico soviético Vladimir Kotelnikov.​ A partir de 2006 el director es Yuri Gulyaev.​ En 1957, por decisión del Comité Central del PCUS y el Consejo de Ministros, se asignó al instituto la tarea de establecer estaciones, que recibirían las señales del Sputnik 1. Había muy pocas estaciones profesionales en la URSS en ese momento, y el instituto cooperó con radioaficionados en todo el país y proporcionó el equipo necesario a 30 grandes clubes de radioaficionados seleccionados del DOSAAF desde el Mar Báltico hasta el Océano Pacífico.​ El instituto dirige trabajos científicos sobre la creación del radar planetario y sobre la exploración radio localización de otros planetas. Uno de los principales resultados fue la creación del primer mapa de radar del hemisferio norte de Venus en 1984, utilizando los resultados de las misiones Venera 15 y Venera 16.​ En 1969 el instituto fue galardonado con la Orden de la Bandera Roja del Trabajo.​ Referencias Enlaces externos Instituto de Ingeniería de Radio. Sitio web oficial sucursal en Friazino sucursal en Saratov Archivado el 26 de abril de 2009 en Wayback Machine. sucursal en Ulyanovsk
Institut de radio-ingénierie et d'électronique

L'Institut de radio-ingénierie et d'électronique (russe : Институт радиотехники и электроники (ИРЭ)) de l'Académie russe des sciences est un institut à Moscou, qui mène des recherches fondamentales dans les domaines de la radiophysique et de l'électronique physique et quantique. Il est créé en 1953 en tant qu'institut de l'Académie des sciences de l'URSS et élargi en 1955 pour inclure des sites à Friazino, Saratov et Oulianovsk. Son directeur a longtemps été le scientifique soviétique Vladimir Kotelnikov, raison pour laquelle l'institut porte désormais son nom. De 2006 à 2015, le directeur est Iouri Gouliaïev (en). Sergueï Nikitov (ru) lui succède. En 1957, par décision du Comité central du PCUS et du Conseil des ministres, l'institut est chargé d'établir des stations qui recevraient les signaux de Spoutnik 1. Il y avait très peu de stations professionnelles en URSS à l'époque, et l'institut coopère avec des radioamateurs dans tout le pays et fournit l'équipement nécessaire à 30 grands clubs radioamateurs DOSAAF sélectionnés de la mer Baltique à l'océan Pacifique. L'institut dirige des travaux scientifiques sur la création du radar planétaire et sur l'exploration par radiolocalisation d'autres planètes. L'un des principaux résultats est la création de la toute première carte radar de l'hémisphère nord de Vénus en 1984, utilisant les résultats des missions Venera 15 et Venera 16. En 1969, l'institut reçoit l'Ordre de la bannière rouge du travail. Références Liens externes (en) Site officiel Institut d'ingénierie radio. Site officiel succursale à Fryazino succursale à Saratov succursale à Oulianovsk Portail de l’électricité et de l’électronique Portail de la Russie
Instituto de Rádio-engenharia e Eletrônica

O Instituto de Rádio-engenharia e Eletrônica (em russo: Институт радиотехники и электроники (ИРЭ)) da Academia de ciências da Rússia é um instituto de Moscou que conduz pesquisas no campo da radiofísica, radiotécnicas, eletrônica física e quantica e informática fundada em 1953 como um instituto da Academia de Ciências da URSS. Desde 1954, e por um longo período de tempo, seu diretor foi o famoso cientista soviético Vladimir Kotelnikov e em 2006seu atual diretor é Yuri Gulyaev. Em 1957, por decisão do Comitê Central do Partido Comunista da União Soviética e do Conselho de Ministros da União Soviética o instituto foi instruido com a tafera de estabelecer estações, que iriam receber sinais do Sputnik 1. Havia poucas estações profissionais na URSS na época, e o instituto com a cooperou com radialistas amadores através do país e forneceu o equipamento necessário para 30 grandes DOSAAF de clubes de radialistas amadores do Mar Báltico ao Oceano Pacífico. O instituto liderou os trabalhos científicos para a criação de um radar planetário e a radiolocalização da exploração de outros planetas. Um dos principais resultados foi a criação da primeira mapa de radar do hemisfério norte do planeta Vênus em 1984, utilizando os resultados das missões Venera 15 e Venera 16. Referências Ligações externas Official website
Институт радиотехники и электроники имени В. А. Котельникова РАН

Институт радиотехники и электроники им. В. А. Котельникова Российской академии наук (ИРЭ им. В. А. Котельникова РАН) образован по инициативе академиков АН СССР А. И. Берга, Б. А. Введенского, Н. Д. Девяткова, В. А. Котельникова, Ю. Б. Кобзарева, В. В. Мигулина, и члена-корреспондента АН СССР Д. В. Зёрнова в 1953 году. Эти выдающиеся учёные и стали первыми руководителями научных подразделений института. Основное здание расположено в бывшем здании физического факультета Московского государственного университета на Моховой улице. Директор института — член-корреспондент РАН Сергей Аполлонович Никитов. Научный руководитель — академик РАН Юрий Васильевич Гуляев. В 1955 году был открыт первый филиал института — в г. Фрязино Московской области, а затем ещё два филиала — в Саратове и Ульяновске. И. о. директора Фрязинского филиала ИРЭ РАН является д.ф.-м.н. В. М. Смирнов. Научные направления ИРЭ РАН биомедицинская радиоэлектроника; влияние атмосферы на работу различных радиотехнических систем; вычислительная физика; динамический хаос; информационные и коммуникационные технологии на основе динамического хаоса; магнитный резонанс и спиновая релаксация в твёрдых телах; нелинейная динамика; низкоразмерные наноструктуры; оптико-механические свойства материалов; открытые информационные системы; плазмохимические технологии для микро- и наноэлектроники; планетная радиолокация и космическая радиофизика; радиофизические дистанционные методы изучения земных покровов и атмосферы; разработка языков программирования; сверхпроводниковые болометры терагерцового диапазона; сверхпроводниковые устройства для приема и обработки информации; телемедицина; тонкоплёночная оксидная электроника; физика магнитных явлений; электромагнитная томография. Примечания Ссылки Институт радиотехники и электроники им. В. А. Котельникова РАН Архивная копия от 25 апреля 2009 на Wayback Machine Официальный веб-сайт Фрязинский филиал Института радиотехники и электроники им. В. А. Котельникова РАН Библиотека ФИРЭ — отдел БЕН РАН в ФИРЭ им. В. А. Котельникова РАН Саратовский филиал Института радиотехники и электроники им. В. А. Котельникова РАН Архивная копия от 26 апреля 2009 на Wayback Machine Ульяновский филиал Института радиотехники и электроники им. В. А. Котельникова РАН Архивная копия от 2 апреля 2022 на Wayback Machine См. также Ульяновский филиал ИРЭ РАН
Annunciation Cathedral, Voronezh

The Annunciation Cathedral (Russian: Благовещенский собор) in Voronezh, Russia, is one of the tallest Eastern Orthodox churches in the world. The existing five-domed building of the cathedral with an attached bell tower was erected between 1998 and 2009. It was patterned after St. Vladimir's Cathedral, built in the late 19th century in a Russo-Byzantine style harking back to the works of Konstantin Thon and demolished by the Bolsheviks in the 20th century. The church takes its name from the eponymous Ukrainian Baroque cathedral that was built in 1718–35 in place of an earlier church commissioned by St. Mitrofan of Voronezh; it was destroyed by the Soviets in the 1950s. The existing bell tower echoes the one designed for the old cathedral by Giacomo Quarenghi. A monument to St. Mitrofan, whose relics are kept inside, was unveiled in front of the church in 2003. References External links Media related to Annunciation Cathedral in Voronezh at Wikimedia Commons Official website
Catedral de la Anunciación (Vorónezh)

La catedral de la Anunciación (del ruso: Благовещенский собор), en Vorónezh, es una catedral de la Iglesia ortodoxa rusa, una de las más altas del mundo. El edificio existente de la catedral, de cinco cúpulas con un campanario adjunto, fue construido entre 1998 y 2009. Fue diseñado según el modelo de la catedral de San Vladimir, construida a finales del siglo XIX, en un estilo ruso-bizantino que se remonta a las obras del arquitecto ruso de origen alemán Konstantín Ton (1794-1884), que fue demolida por los bolcheviques en el siglo XX. La iglesia toma su nombre de la homónima catedral del barroco ucraniano que fue construida en 1718-1735 en el lugar de una iglesia anterior encargada por san Mitrofan de Vorónezh,​ que fue destruida por los soviéticos en la década de 1950. El campanario existente se hace eco del diseñado para la antigua catedral por el arquitecto italiano Giacomo Quarenghi (1744-1817). Un monumento a san Mitrofan fue inaugurado en frente de la iglesia en 2003.​ Notas Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de la Anunciación. Sitio web oficial de la catedral (en ruso)
Katedrala Navještenja u Voronježu

Katedrala Navještenja u Voronježu (rus. Благовещенский собор) jedna je od najviših pravoslavnih crkvi u svijetu. Nalazi se u Voronježu na jugozapadu Rusije. Visoka je 85 m, po čemu je 7. najviša pravoslavna crkva na svijetu. Katedrala s pet kupola i s pripadajućim zvonikom, gradila se između 1998. i 2009. godine. Nastala je po uzoru na katedralu sv. Vladimira, koja je sagrađena krajem 19. stoljeća u rusko-bizantskom stilu, djelo Konstantina Thona. Srušili su je boljševici. Crkva ima ime po istoimenoj katedrali, sagrađenoj između 1718. i 1735., na mjestu stare crkve, koju je naručio sv. Mitrofan Voronješki, u stilu ukrajinskog baroka. Uništili su je komunisti 1950. godine. Postojeći zvonik podsjeća na jedan prijašnji zvonik, na staroj katedrali, koji je bio djelo Giacoma Quarenghija. Spomenik sv. Mitrofana otkriven je ispred katedrale 2003. godine. Izvori Vanjske poveznice