NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Ścięcia Głowy św. Jana Chrzciciela w Moskwie (Bratiejewo)

Cerkiew Ścięcia Głowy św. Jana Chrzciciela – prawosławna cerkiew w Moskwie, w mikrorejonie Bratiejewo, poświęcona w 2011 jako pierwsza ze świątyń wzniesionych w stolicy Rosji w ramach programu budowy 200 nowych cerkwi prawosławnych na terenie miasta. Historia Pierwsza drewniana cerkiew w Bratiejewie, ówcześnie samodzielnej wsi, powstała na początku XVIII w. W 1731 na jej miejsce przeniesiono inną drewnianą świątynię – cerkiew Ścięcia Głowy św. Jana Chrzciciela przeniesioną ze wsi Rożdiestwienno. W latach 1890–1892 ze środków zgromadzonych przez mieszkańców wsi obok drewnianej świątyni powstał obiekt murowany, który zachował wezwanie starszej cerkwi. Złocony ikonostas dla parafii przekazał wielki książę Sergiusz Aleksandrowicz Romanow z żoną Elżbietą. Obydwie cerkwie w Bratiejewie przestały istnieć po rewolucji październikowej – świątynia drewniana w 1928, zaś murowana, stopniowo popadająca w ruinę, około 1945. Według innego źródła cerkiew ta została po rewolucji zaadaptowana na świecki klub, zaś do jej całkowitego zniszczenia doszło dopiero w 1982. Decyzja o odbudowie cerkwi w Bratiejewie (od 1982 w granicach Moskwy) zapadła w czasie sprawowania urzędu patriarchy moskiewskiego i całej Rusi przez Aleksego II. Od 1996 funkcje tymczasowej świątyni pełnił zaadaptowany do tego celu wagon, następnie powstała drewniana prowizoryczna cerkiew Trójcy Świętej. Ostatecznie prace budowlane ukończono w 2012. Gotową świątynię poświęcił patriarcha moskiewski i całej Rusi Cyryl w asyście arcybiskupa istrińskiego Arseniusza i biskupa podolskiego Tichona. Była to pierwsza cerkiew oddana do użytku w ramach programu budowy 200 nowych świątyń prawosławnych w granicach Moskwy, a równocześnie jest to jedyna świątynia prawosławna w Bratiejewie. Architektura Wygląd budynku nawiązuje do rosyjskich szesnasto- i siedemnastowiecznych cerkwi zwieńczonych dachem namiotowym, w szczególności do cerkwi Przemienienia Pańskiego w Kołomienskoje. Budynek przeznaczony jest dla równoczesnego udziału 600 wiernych w nabożeństwie. Przypisy
Храм Усекновения Главы Иоанна Предтечи в Братееве

Храм Усекнове́ния Главы́ Иоа́нна Предте́чи в Брате́еве — православный храм в районе Братеево в Москве. Входит в состав Даниловского благочиния Московской епархии Русской православной церкви. Настоятель — протоиерей Олег Воробьёв. История В начале XVII века в селе Братеево была построена деревянная сельская церковь, затем вместо неё воздвигли другую, также деревянную, с колокольней на каменном фундаменте. Её перенесли из села Рождествено Московского уезда. В ней было два престола: главный, в честь Усекновения честной главы Святого Иоанна Предтечи и боковой — Святого мученика Власия. 27 мая 1890 года была завершена закладка нового каменного храма, а к середине октября храм был уже готов. Он был построен на высоком месте, за селом, «в византийском стиле», с тремя поставленными в ряд престолами и обширным куполом. 3 ноября 1892 года состоялось освящение храма. Деревянная церковь была разрушена в 1920-е годы. Каменная была закрыта в 1930 году и переделана под клуб. Окончательно её разрушили, по одним данным, в 1940-е годы, по другим, в 1980-е годы, при сносе села. 4 января 1996 года учреждён приход воссоздаваемого храма Усекновения Главы Иоанна Предтечи в Братееве. Рядом с местом предполагаемого восстановления храма был построен храм-часовня Живоначальной Троицы. Специально для храма в Братееве был изготовлен фарфоровый иконостас в Санкт-Петербурге, в керамической мастерской «Гильдии Мастеров» Юрия Волкотруба. Закладной камень в основание храма был освящён 10 февраля 2010 года архиепископом Истринским Арсением. 23 сентября 2012 года Святейший Патриарх Кирилл совершил великое освящение нового храма. Духовенство Настоятель храма — Протоиерей Олег Воробьёв Священник Дмитрий Кузьмин Примечания Ссылки История храма в Братеево Храмы Москвы Храмы Даниловского благочиния
Храм Успения Пресвятой Богородицы в Путинках

Храм Успения Пресвятой Богородицы в Пути́нках — православный храм в Тверском районе Москвы. Принадлежит к Иверскому благочинию Московской епархии Русской Православной церкви. История Деревянная церковь известна с XVI века. Каменную церковь построили в 1670-х годах; предположительно, датой завершения строительства является 1676 год. Трапезную построили одновременно с основным храмом. В 1690 году построили придел во имя Святителя Николая. Колокольню возвели во второй половине XVIII века. 23 апреля 1922 года церковь закрыли, снесли главы, верх колокольни, абсиды, пробили новые двери и окна. В здании сначала расположили жилые квартиры, потом в него перевели швейное производство. В 1990 году в здании бывшего храма расположили производство лекарств. Богослужения возобновили в 1992 году. Первым настоятелем храма был назначен протоиерей Глеб Афанасьев (1991), который будучи тяжело больным, подал прошение на имя Святейшего Патриарха с просьбой благословить труды по восстановлению одного из разрушенных московских храмов. Указом Святейшего Патриарха Московского и Всея Руси Алексия II был назначен настоятелем во вновь открывшийся храм Успения Пресвятой Богородицы в Путинках, который успел восстановить перед самой смертью (кресты на купола ставили на 40-й день после его смерти). Престолы Успения Пресвятой Богородицы Преподобного Сергия Радонежского Духовенство Настоятель храма — протоиерей Алексий Гомонов Священник Геннадий Лапшин Священник Виктор Соловьев Диакон Павел Стороженко Примечания Литература Паламарчук П. Г. Москва в границах Садового кольца // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астрель, 2004. — Т. 2. — С. 383—384. — 744 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-1. Забелин И. Е. Материалы для истории, археологии и статистики города Москвы. — Москва: Изд-во Московской Городской думы, 1884. — Т. 1. — С. 617. Ссылки Официальный сайт храма Церковь Успения Богородицы в Путинках
Cerkiew św. Jana Teologa w Moskwie (Twierskoj)

Cerkiew św. Jana Teologa – zabytkowa cerkiew prawosławna w rejonie Twierskim Moskwy, przy placu Nowym. Administruje nią placówka duszpasterska podporządkowana bezpośrednio patriarsze, równocześnie należąca do dekanatu Iwerskiej Ikony Matki Bożej eparchii moskiewskiej miejskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Potocznie określana jest jako cerkiew św. Jana Teologa pod Wiązem. Historia Pierwsza wzmianka o drewnianej cerkwi św. Jana Teologa, znajdującej się w Kitaj-gorodzie między wylotami ulic Nikolskiej oraz Iljinki, pochodzi z 1493. Budynek wielokrotnie był niszczony i odbudowywany, m.in. w czasie wielkiej smuty i podczas pożaru Moskwy w 1812. W 1658 na miejscu cerkwi drewnianej zbudowano nową świątynię z cegły. Od drzewa, które do 1775 rosło obok pomieszczenia ołtarzowego świątyni, obiekt sakralny zaczął być nazywany cerkwią św. Jana Teologa pod Wiązem. W latach 1825–1829 na miejscu XVII-wiecznej cerkwi zbudowano kolejną, również murowaną, w stylu empire. Inicjatorem inwestycji był miejscowy duchowny Wasilij Lubimow, zaś autorem projektu – Iwan Tamanski. Równolegle z cerkwią wzniesiono w jej sąsiedztwie nowy dom dla kapłanów służących w parafii. Świątynia posiadała sześć ołtarzy. W górnej cerkwi były to ołtarz główny św. Jana Teologa oraz boczne – Odnalezienia Głowy Jana Chrzciciela i św. Łukasza, w dolnej – Opieki Matki Bożej, św. Mikołaja i św. Mitrofana z Woroneża. W 1837 z fundacji parafialnego starosty Łuki Koznowa w cerkwi wykonano dekorację wnętrza, w tym też roku odbyło się poświęcenie budynku (dolną cerkiew konsekrowano dopiero w 1902). W 1910 obiekt został wyremontowany i po zakończeniu prac wyświęcony ponownie przez biskupa dmitrowskiego Tryfona. W 1925 władze radzieckie zamknęły cerkiew. Dziewięć lat później przekazano ją na siedzibę Muzeum Historii Moskwy. W związku z tym wnętrze obiektu zostało silnie przekształcone – podzielone na piętra. Rozebrano również cebulaste kopułki nad dzwonnicą i nawą cerkiewną. W 1992 władze Moskwy przekazały obiekt w użytkowanie Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu. Muzeum Historii Moskwy nie opuściło jednak budynku, nie mając żadnej innej siedziby. Rosyjski Kościół Prawosławny zabiegał o możliwość współużytkowania budynku wraz z muzeum poprzez sprawowanie nabożeństw o wyznaczonych godzinach w głównym pomieszczeniu cerkwi, które równocześnie mogłoby być przestrzenią wystawową. Gdy otrzymał odpowiedź odmowną, od 2010 organizował nabożeństwa na ulicy, obok budynku. W 2006 miasto przekazało Muzeum Moskwy kompleks dawnych wojskowych magazynów żywnościowych przy Bulwarze Zubowskim. Ostatecznie muzeum przeniosło się do nowej siedziby w 2011, wtedy też w budynku cerkwi pierwszy raz od upadku Związku Radzieckiego odbyła się Święta Liturgia. Na mocy decyzji patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Cyryla z 2010 przy świątyni rozpoczęła działalność parafia przeznaczona dla studentów i wykładowców Rosyjskiego Prawosławnego Instytutu św. Jana Teologa. Cerkiew została odremontowana, przywrócono jej pierwotny wygląd, w latach 2016–2017 restaurując dzwonnicę i ponownie ustawiając na niej krzyż. Przypisy
Cerkiew św. Dymitra Dońskiego w Moskwie (Nagatino-Sadowniki)

Cerkiew św. Dymitra Dońskiego – drewniana prawosławna cerkiew w dekanacie Dońskiej Ikony Matki Bożej eparchii moskiewskiej miejskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Przed rewolucją październikową w pobliżu miejsca, gdzie stoi dzisiaj cerkiew, znajdowała się świątynia zbudowana ku pamięci żołnierzy Dymitra Dońskiego. Została ona zburzona w 1917. W 1993 zarejestrowano wspólnotę wiernych i na miejscu dawnej cerkwi stanął krzyż. Przed krzyżem modlitwy prowadzili kapłani ze świątyni m.in. Jana Chrzciciela w Kołomienskim. W 2001 rozpoczęto budowę drewnianej cerkwi niedaleko przedrewolucyjnej świątyni. W 2003 został wyznaczony proboszcz tej cerkwi, ks. Gieorgij Sosiedow. W 2004 rozbudowano ołtarz. 1 czerwca 2005 pierwszy raz odprawiono w niej Boską Liturgię, a we wrześniu dobudowano wolnostojącą dzwonnicę. Galeria Przypisy
Храм Димитрия Донского в Садовниках

Храм Святого Благоверного Князя Димитрия Донского в Садовниках (Дмитровская церковь) — деревянный православный храм в районе Нагатино-Садовники города Москвы. Относится к Донскому благочинию Московской епархии Русской православной церкви. Настоятель храма — иерей Максим Тогубицкий. История До революции рядом с местом, где стоит новый храм, находилась одноимённая церковь, построенная в воспоминание об остановке войска Дмитрия Донского в Коломенском на обратном пути с Куликова поля. После 1917 года храм был разрушен. Только после распада СССР, в 1993 году, была зарегистрирована православная община и установлен крест на месте, где стоял прежний храм. В 2001 году недалеко от креста началось строительство деревянной часовни, которая была сооружена в мае этого же года. В 2003 году был назначен настоятель храма-часовни — священник Георгий Соседов. В 2004 году — построен алтарь. 1 января 2005 года совершилась первая Божественная Литургия и храм был освящён благочинным Даниловского округа — протоиереем Геннадием Бороздиным. Также в 2005 году при храме была поставлена отдельно стоящая звонница. В ночь с 18 на 19 августа 2009 года неизвестными был совершён поджёг алтаря. Пожар был потушен, алтарь восстанавливали заново. 2 января 2016 года новым настоятелем был назначен иерей Андрей Бессарабов. 28 февраля 2019 года после тяжёлой и продолжительной болезни отошёл ко Господу первый настоятель храма — заштатный священник Георгий Соседов. 12 октября 2020 года исполняющим обязанности настоятеля храма назначен иерей Максим Тогубицкий. Фотографии Примечания Ссылки Сайт Храма Димитрия Донского в Садовниках Георгий Васильев. Деревянные храмы Москвы: храм св. Димитрия Донского в Садовниках. Сайт Православие и мир, 25.09.2006. Храм Димитрия Донского в Садовниках на сайте «Храмы России» Фотогалерея Храма Димитрия Донского в Садовниках на сайте «Московские парки»
Храм Космы и Дамиана в Космодемьянском

Храм святых бессребреников Космы и Дамиана в Космодемьянском — православный храм в Левобережном районе Москвы. Входит в состав Знаменского благочиния Московской епархии. Имеет статус памятника архитектуры регионального значения. История Первое упоминание о деревянной церкви Космы и Дамиана в селе Космодемьянском приходится на конец XVI века. В 1726 году началось строительство каменного храма на месте ветхой деревянной церкви, освящение нового храма состоялось в 1730 году. С южной стороны Космодамиановской церкви благотворительностью Елены Еналеевой по проекту архитектора Александра Никифорова в 1889 году был пристроен и освящён придел в честь святого благоверного и великого князя Александра Невского. Немного позднее были построены деревянная сторожка и церковно-приходская школа (1896). В 1920—1930-е годы храм уцелел стараниями прихожан. В это время настоятелем храма служил отец Сергий Владыченский, который в 1931 году был арестован и в ссылке скончался. 5 сентября 1940 года церковь была закрыта и осквернена: в дальнейшем в разорённом храме находилась типография. Типографское предприятие просуществовало до 1990-х годов, потом предприятие закрылось, и храм вернули Церкви. В 1994 году была совершена первая литургия в приделе Александра Невского, и началось восстановление и реставрация храма. В 1998 году храм посетил патриарх Московский и всея Руси Алексий II. Шло восстановление храма: в 2000 году построена колокольня, в 2002-м на купола были подняты золотые кресты, с 2003 по 2005 год храм был полностью расписан. В 2001 году начались регулярные еженедельные богослужения. В 2005-м приходу храма была передана часовня на Химкинском кладбище в честь святого равноапостольного великого князя Владимира. При храме создано православное сестричество во имя святых Космы и Дамиана: сёстры милосердия окормляют пансионат для ветеранов труда, военный клинический госпиталь имени Вишневского, дом ребёнка в Мытищах и другие лечебные заведения. Действует воскресная школа для детей. Создан молодёжный кружок. В мае 2012 года настоятель этого храма стал благочинным. 11 октября 2015 года патриарх Московский и всея Руси Кирилл совершил чин великого освящения храма святых бессребреников Космы и Дамиана в Космодемьянском и Божественную литургию в новоосвященном храме. Престолы храма Святых бессребреников Космы и Дамиана, Римских Святого блгв. князя Александра Невского Примечания Ссылки О храм бессребреников Космы и Дамиана в Космодемьянском на сайте ПРАВОСЛАВИЕ.RU
Cerkiew św. Ireny w Moskwie

Cerkiew św. Ireny – prawosławna cerkiew w Moskwie, w dekanacie Objawienia Pańskiego eparchii moskiewskiej miejskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Przy świątyni funkcjonuje przedstawicielstwo Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego. Historia Cerkiew znajduje się na terenie dawnej wsi Pokrowskoje, obecnie położonej w granicach administracyjnych Moskwy. Pierwsza wzmianka o świątyni na jej miejscu pochodzi z 1633. Cerkiew ta nosiła wezwanie św. Mikołaja, natomiast w 1635 została powiększona o drugi ołtarz św. Ireny, patronki nowo narodzonej wielkiej księżnej Ireny Michajłowny. W XVIII w. świątynię rozbudowano raz jeszcze, dostawiając ołtarz św. Katarzyny, patronki carycy Katarzyny II. W tym samym stuleciu, w latach 1790–1792, rozebrano starszą świątynię i na jej miejscu wzniesiono cerkiew murowaną. Jej główny ołtarz został wyświęcony ku czci Trójcy Świętej, zaś dwa boczne – ku czci świętych Ireny i Katarzyny. Obiekt powszechnie nazywany był cerkwią św. Ireny. Cerkiew została zamknięta po rewolucji październikowej, musiała jednak być czynna jeszcze w 1932, gdyż w wymienionym roku odbył się w niej pogrzeb biskupa kałuskiego i borowskiego Sylwestra. Jej budynek pełnił następnie różne funkcje, m.in. fabryki i magazynu. Wyposażenie świątyni zostało całkowicie zniszczone, zburzono również cerkiewną dzwonnicę i zdjęto kopuły. Rosyjski Kościół Prawosławny odzyskał zdewastowaną świątynię w 1992. Przystąpiono wówczas do prac remontowych, równocześnie w budynku zaczęły ponownie odbywać się nabożeństwa. W 2013 przy świątyni utworzone zostało przedstawicielstwo Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego, zaś honorowym proboszczem miejscowej parafii został arcybiskup witebski i orszański Dymitr. Przypisy
Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” w Moskwie (Mieszczanskij)

Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” – prawosławna cerkiew w Moskwie, w dekanacie Spotkania Włodzimierskiej Ikony Matki Bożej eparchii moskiewskiej miejskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Historia W końcu XVI w. na miejscu dzisiejszej świątyni, na terenie Perejasławskiej Jamskiej słobody, powstała drewniana cerkiew Ścięcia Głowy św. Jana Chrzciciela, do której dostawiono następnie ołtarz św. Mikołaja, otaczanego w miejscowości szczególnym kultem jako patrona podróżujących. W 1638 cerkiew opisana została już jako świątynia pod wezwaniem ikony Matki Bożej „Znak”. Nieustalone jest, dlaczego odstąpiono od pierwotnego wezwania, związanego z carem Iwanem Groźnym, którego patronem był św. Jan Chrzciciel. W XVII w. cerkiew została również rozbudowana o przedsionek i trójkondygnacyjną dzwonnicę. Drewniana świątynia funkcjonowała do połowy XVIII w. W latach 1757–1765 z datków prywatnych darczyńców na jej miejscu wzniesiono cerkiew murowaną w stylu barokowym. Została ona wyświęcona w 1765 i od tego czasu jest nieprzerwanie czynna. W 1888 cerkiew została rozbudowana, z zachowaniem stylistycznych form architektury barokowej. Po rewolucji październikowej świątynia pozostała czynna, a na jej wyposażenie trafiały ikony z likwidowanych parafii prawosławnych w najbliższym sąsiedztwie. W 1980 budynek rozbudowano o ołtarz boczny św. Tryfona, natomiast w 1997 wzniesiono przy niej cerkiew św. Aleksandra Chotowickiego, w której odbywają się chrzty. Szczególną czcią otaczana jest przez wiernych patronalna ikona z pocz. XVII w. oraz ikona św. Tryfona z cząsteczką relikwii. Na wyposażeniu cerkwi pozostaje również siedemnastowieczna Golgota, krzyż z relikwiami różnych świętych oraz ikona św. Teodozjusza Czernihowskiego z cząstką jego szaty. Związani z cerkwią W cerkwi Ikony Matki Bożej „Znak” służył ks. Joann Smirnow, w 1937 rozstrzelany na poligonie w Butowie i kanonizowany następnie jako nowomęczennik. Do Soboru Świętych Nowomęczenników i Wyznawców Rosyjskich zaliczono również parafiankę tejże cerkwi, Appolinariję Tupicynę, także zamordowaną w czasie wielkiego terroru. Przypisy
Kerk van de Moeder Gods van de Onverwachte Vreugde

De Kerk van de Moeder Gods van de Onverwachte Vreugde (Russisch: Церковь Иконы Божией Матери Нечаянная Радость) is een van de weinige Russisch-orthodoxe kerken in Moskou die gedurende het Sovjet-tijdperk niet werd vernietigd of werd beschadigd. Sinds de wijding van de kerk bleef het gebouw altijd geopend voor de gelovigen. Geschiedenis De kerk werd in de jaren 1899-1904 gebouwd op kosten en initiatief van de bewoners van het toenmalige dorp Marino. De grond werd door graaf Alexander Dmitrivitsj Sjeremetev geschonken. De kerk werd gebouwd in de stijl van de orthodoxe kerken van de 17e eeuw. Op 20 juni 1904 werd de kerk gewijd door metropoliet Vladimir van Moskou. Het gebied waarin het dorp en de kerk lag maakte deel uit van een groot bos dat tot in de jaren 1960 een zeer slechte reputatie bezat. Zelfs de centrale overheid kon er lange tijd weinig grip op krijgen. Mogelijk dat dit heeft bijgedragen aan het feit dat kerk aan de grootscheepse vernietiging van kerken en klooster wist te ontsnappen. Zelfs de klok bleef in toren hangen, al mocht deze voor een lange periode niet worden geluid. Het verhaal van de Moeder Gods van de Onverwachte Vreugde Gezien de slechte reputatie van het gebied is het niet verwonderlijk dat de kerk werd gewijd aan de Moeder Gods van de Onverwachte Vreugde. Het verhaal bij dit icoon gaat over een zondig persoon, die, voordat hij opnieuw een zware zonde zou begaan, knielde bij een icoon om tot de Moeder Gods te bidden. Tijdens zijn gebed schrok de zondaar hevig toen hij de intense bloedingen uit de handen en voeten van het Kind zag dat de Moeder Gods in haar arm droeg. Hij viel op de grond en vroeg de Moeder Gods wie die wonden had veroorzaakt. "U en andere zondaars", antwoordde de Moeder Gods, "jullie kruisigen mijn Zoon steeds weer". De geschrokken zondaar vroeg vervolgens de Heilige Maagd om vergiffenis. Sindsdien leefde de voormalige zondaar een zuiver en godvruchtig leven. Het verhaal werd de aanleiding voor het maken van de icoon waarop een man op zijn knieën bidt voor het beeld van de Moeder Gods met haar Kind, het icoon van de Moeder Gods van de Onverwachte Vreugde. Het icoon vormt, naast een icoon met de relieken van de heilige Trifon, het belangrijkste heiligdom van de kerk. Externe link (ru) De Kerk van de Moeder Gods van de Onverwachte Vreugde op Temples.ru
Храм иконы Божией Матери «Нечаянная радость» в Марьиной Роще

Храм иконы Божией Матери «Нечаянная Радость» в Марьиной Роще — православный храм в районе Марьина Роща города Москвы. Относится к Троицкому благочинию Московской епархии Русской православной церкви. Построен в 1899—1904 годах в стиле русских храмов XVII века. При церкви открыты воскресная школа для детей и взрослых, приходская библиотека, редакция газеты «Православная Москва». Храм действует без перерывов с момента постройки. Здание церкви на государственной охране не состоит. История Храм построен в 1899—1904 годах на средства жителей Марьиной Рощи на земле, подаренной графом Александром Шереметевым. 20 июня 1904 года митрополит Московский и Коломенский Владимир (Богоявленский) совершил его освящение. В 1912 году звонница церкви была надстроена по проекту архитектора Ю. Ф. Дидерихса. В 1930-е годы церковь не закрывалась; колокола, кроме снятого большого, сохранились на колокольне, но звонить в них долгое время было запрещено. Престолы Главный — иконы Божией Матери «Нечаянная Радость» Придел свт. Николая Чудотворца Придел свт. Иоанна Новгородского Святыни Чудотворная икона Божией Матери «Нечаянная Радость» (XIX век) Икона с мощами мч. Трифона Духовенство Филипп (Симонов) (осень 1998 — ?) См. также Екатерина (Константинова) — новомученица, прихожанка храма Примечания Ссылки Храм иконы Божией Матери «Нечаянная радость» в Марьиной Роще на сайте Московской Патриархии Храм иконы Божией Матери «Нечаянная радость» в Марьиной Роще на сайте «Храмы России»