NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Державний академічний театр імені Є. Вахтангова

Держа́вний о́рдена Трудово́го Черво́ного Пра́пора академі́чний теа́тр і́мені Євге́на Вахта́нгова (рос. Государственный академический театр имени Евгения Вахтангова) — московський драматичний театр, заснований у 1921 році. Розташований в історичному центрі міста, на вулиці Арбат. Історія Наприкінці 1913 року групою московських студентів була створена Студентська драматична студія, керувати заняттями якої погодився актор і режисер Художнього театру Євген Вахтангов. За відсутності власного приміщення репетиції проходили щоразу у новому місці. Дебютним став спектакль за п'єсою Бориса Зайцева «Садиба Ланіних». Восени 1914 року Студія отримала власне приміщення — квартиру в Мансуровському провулку на Остроженці (відтоді стала називатись «Мансуровською»). Тут було обладнано крихітну сцену, глядацьку залу на 35 місць та гуртожиток для студійців. 13 вересня 1920 року Студія Є. Б. Вахтангова увійшла до складу МХТ, як його 3-я студія. Тоді ж Студія переїхала до відремонтованого будинку Берга на Арбаті, де знаходиться і нині. Днем народження театру вважається 13 листопада 1921 року, коли відбулась прем'єра спектаклю «Дива святого Антонія» Моріса Метерлінка у постановці Євгена Вахтангова. З початком німецько-радянської війни під час одного з перших бомбардувань Москви у будівлю театру потрапила бомба. Будівля виявилась зруйнованою, декорації — знищеними, загинули люди, серед яких і один з найкращих акторів театру — Василь Куза. Театр вирішено евакуювати до Омська, де з листопада 1941 по серпень 1943 року чотири рази на тиждень йшли спектаклі на сцені Омського театру. Одночасно бригада «вахтангівців» вирушила на фронт і, пройшовши з радянськими військами до Берліна, повернулась у театр у червні 1945 року. Починаючи з 2008 року у театрі щорічно планомірно проводиться переобладнання сценічного оснащення, внаслідок чого світловий і звуковий комплекси Великої сцени театру нині — одні з найкращих у Росії. Влітку 2011 року був проведений ремонт глядацької зали театру. На третьому поверсі будівлі облаштовано Малу залу, де йде постановка спектаклів камерної форми й спектаклів-експериментів. Ведеться будівництво зали-трансформера на 250 місць. Художні керівники Вахтангов Євген Багратіонович (1913—1922) Художня рада (1922—1939) Симонов Рубен Миколайович (1939—1968) Симонов Євген Рубенович (1969—1987) Ульянов Михайло Олександрович (1987—2007) Тумінас Римас Володимирович (2007—2022) Примітки Посилання На сайті «Кино-Театр.ru» [Архівовано 20 березня 2014 у Wayback Machine.] (рос.) Ю. С. Рыбаков. «Театр имени Евг. Вахтангова, Москва. Пятьдесят сезонов. 1921–1971» [Архівовано 30 жовтня 2013 у Wayback Machine.] (рос.)
Peter the Great Statue

The Peter the Great Statue is a 98-metre-high (322 ft) monument to Peter the Great, located at the western confluence of the Moskva River and the Vodootvodny Canal in central Moscow, Russia. It was designed by the Georgian designer Zurab Tsereteli to commemorate 300 years of the Russian Navy, which Peter the Great established. Erected in 1997, the sculpture weighs around 1000 tons and contains 600 tons of stainless steel, bronze and copper. History Since its inception, the statue has courted controversy. In November 2008, it was voted the tenth ugliest building in the world by Virtual Tourist. In 2010, it was included in a list of the world's ugliest statues by Foreign Policy magazine. Lonely Planet commented: "Questions of taste aside, Muscovites were sceptical about the whole idea: why pay tribute to Peter the Great, who loathed Moscow and moved the capital to St Petersburg?" The designer Zurab Tsereteli is known as a friend and favorite of Moscow's former Mayor Yury Luzhkov, and the artist received a number of municipal art commissions under his patronage, such as the Cathedral of Christ the Savior, the Manege Square ensemble and the War Memorial Complex on Poklonnaya Gora. In October 2010, following Luzhkov's departure from office, Moscow authorities, reportedly keen to get rid of the Peter the Great Statue, offered to relocate it to Saint Petersburg, but this offer was refused by the city. Authorities in Arkhangelsk and Petrozavodsk have offered to accept the monument. The statue is allegedly based on a design originally intended to commemorate the 500th anniversary of the first voyage of Christopher Columbus in 1992. When an American customer for the project could not be found, it was re-purposed with a Russian theme. Tsereteli denies this story. A separate, equally colossal statue of Columbus, known as Birth of the New World, by the same designer was constructed in Puerto Rico in 2016, after being rejected by various continental US cities. The statue was unveiled in the city of Arecibo on 14 June 2016. A somewhat smaller but similar sculpture by Tsereteli, Birth of a New Man, was deposited in Seville. References External links Peter the Great Statue at kingdouglas.com UNESCO participation Photo gallery http://www.vesti.ru/theme.html?tid=84095
Estatua de Pedro el Grande

La estatua de Pedro el Grande, oficialmente llamado Monumento Para Conmemorar el 300 Aniversario de la Armada Rusa) es un monumento de 98 metros de altura dedicado a Pedro el Grande, situado al oeste de la confluencia del río Moscova y el canal Vodootvodni en el centro de Moscú (Rusia). Fue diseñada por el pintor y escultor georgiano Zurab Tsereteli para conmemorar los 300 años de la Armada de Rusia, fundada por Pedro el Grande. Construida en 1997, es la octava estatua más alta del mundo, con un peso cercano a las 1000 toneladas y con un contenido superior a las 600 toneladas de acero inoxidable, bronce y cobre.​ Historia Desde su creación, la estatua ha generado controversia. En noviembre de 2008, fue elegida como el décimo edificio más feo del mundo según el sitio web Virtual Tourist.​ En 2010, fue incluida en la lista de las estatuas más feas del mundo de la revista Foreign Policy.​ Lonely Planet comentó: A su diseñador, Zurab Tsereteli, se lo conoció por su presunta relación de amistad y favoritismo por parte del exalcalde de Moscú, Yuri Luzhkov, ya que el artista recibió un número de encargos de arte municipal durante su mecenazgo, tales como la catedral de Cristo el Salvador, el conjunto de Plaza del Manège y el Complejo Conmemorativo de la Guerra en Poklonnaya Gora.​ En octubre de 2010, a raíz de la salida de la alcaldía de Luzhkov, las autoridades de Moscú, según informes, se dispusieron a deshacerse de la estatua de Pedro el Grande y se ofrecieron a trasladarla a San Petersburgo, pero la ciudad rechazó tal oferta. Las autoridades de Arcángel y Petrozavodsk se ofrecieron a aceptar el monumento.​ La estatua está supuestamente basada en un diseño pensado originalmente para conmemorar el 500 aniversario del primer viaje de Cristóbal Colón en 1992, pero al no encontrarse un cliente estadounidense para el proyecto, se lo reutilizó con una temática rusa,​ aunque el propio Tsereteli negó esta historia.​ En 2016, se construyó en Puerto Rico una estatua parecida e igualmente colosal de Colón, conocida como El Nacimiento del Nuevo Mundo, del mismo diseñador, después de que varias ciudades continentales de Estados Unidos la hubieran rechazado,​ y que fue inaugurada en la ciudad de Arecibo el 14 de junio de 2016.​ También en Sevilla, se erigió una escultura más pequeña pero similar de Tsereteli, llamada El Nacimiento de un Nuevo Hombre. Referencias Enlaces externos La estatua de Pedro el Grande en kingdouglas.com Participación de la UNESCO Galería de fotos
Pierre le Grand (statue)

La Statue de Pierre le Grand, dont le titre officiel est « Monument à la commémoration du 300e anniversaire de la flotte russe », est une œuvre de l'artiste géorgien Zourab Tsereteli, érigée en 1997 sur un îlot artificiel et bras de la Moskova. D'une hauteur de 98 mètres (94,5 m deux fois la statue de la Liberté sans son piédestal), c'est la plus haute statue de Russie et la 8e plus haute statue du monde. Le revêtement de la statue - colonne rostrale et caravelle - est en acier inoxydable, sur lequel ont été fixés des éléments de liaison en bronze. Les haubans sont en acier inoxydable, les voiles ont été conçues en utilisant les technologies spatiales pour réduire le poids de la structure. La statue de Pierre le Grand elle-même est faite en bronze de la meilleure qualité, polie à la poudre de grès, patinée et protégée contre les intempéries par un traitement à la cire. Pierre le Grand tient un rouleau qui a été doré, ainsi que le sont les croix de saint André à la proue des navires, pavillons de beaupré de la fédération de Russie. Un escalier à l'intérieur de la statue permet de contrôler son état général. L'île artificielle sur laquelle repose la statue est en béton armé. On distingue à sa base les pistolets des fontaines qui, en action, donnent l’illusion d'un navire fendant les flots. Les connaisseurs de la symbolique du langage de la statuaire marine notent des erreurs dans l’œuvre de Zourab Tsereteli. Ainsi, les navires d'une colonne rostrale doivent arborer les couleurs de la flotte ennemie vaincue. Ici, les croix de saint André semblent signifier une victoire de Pierre le Grand sur sa propre flottille. À l'origine, la statue avait été conçue pour le 500e anniversaire de la découverte des Amériques, en 1492. Représentant le navigateur génois Christophe Colomb, elle devait être accueillie par une ville du Nouveau Continent. Mais à la suite des multiples refus qui lui furent opposés aux États-Unis, en Espagne et en Amérique latine, la tête de Pierre le Grand vint remplacer celle de Christophe Colomb et la statue rejoignit les quais de Moscou. Depuis sa création, cette statue ne cesse de faire polémique. En novembre 2008, elle est élue dixième bâtiment le plus laid au monde par Virtual Tourist. Voir aussi Liste des plus hautes statues Notes et références Portail de la sculpture Portail de Moscou
Statua di Pietro il Grande

La statua di Pietro il Grande a Mosca è un monumento che raffigura Pietro I di Russia, zar di Russia dal 1682 al 1725. Con i suoi 94 metri al momento della sua inaugurazione il monumento era al 6º posto tra le statue più alte del mondo e al primo posto tra monumenti più alti della Russia, solo 9 metri più alto della Statua della Madre Russia di Volgograd. Storia Realizzata su progetto dell'architetto Zurab Konstantinovič Cereteli, fu concepita per raffigurare Cristoforo Colombo in occasione del 500º anniversario della scoperta dell'America, nel 1992. Dopo che nessun cliente statunitense fu trovato dall'artista, egli si ripropose di "riciclare" il progetto per un monumento commemorativo del 300º anniversario della prima flotta russa, raffigurante Pietro il Grande. La statua è stata realizzata e collocata a Mosca, su uno scoglio all'estremità occidentale dell'isola artificiale della Moscova, in corrispondenza dell'imbocco del canale Vodootvodnyj. La testa del navigatore genovese fu sostituita con quella dello zar, ma le tre caravelle rimasero; l'artista nega di aver riutilizzato un'idea precedente per la statua moscovita. Considerata da molti tra le statue più brutte del mondo, nel 2010 il nuovo sindaco della città di Mosca ha proposto di disfarsene, offrendo di cederla a varie città russe. San Pietroburgo ha rifiutato, ma il sindaco di Arcangelo si è detto disposto ad accettarla. Un'altra statua realizzata da Cereteli,di dimensioni similmente enormi è stata dedicata a Cristoforo Colombo e battezzata Birth of the New World (Nascita di un mondo nuovo) è stata inaugurata nel 2016 nella città di Arecibo a Porto Rico. Note Voci correlate Statue più alte del mondo Pietro I di Russia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Statua di Pietro il Grande
Standbeeld van Peter de Grote

Het Standbeeld van Peter de Grote is een monument ter ere van Peter I van Rusland (1672-1725) in Moskou op de samenvloeiing van de Moskva en het Vodootvodnykanaal. Het monument werd ontworpen door de Rus van Georgische afkomst Zoerab Tsereteli. Het bestaat uit enkele opeengestapelde schepen, met op het bovenste een standbeeld van Peter de Grote. De totale hoogte bedraagt 98 meter. Het monument werd opgericht ter gelegenheid van de driehonderdste verjaardag van de Russische zeemacht en werd opgeleverd in 1997.
Pomnik Piotra Wielkiego (Moskwa)

Pomnik Piotra Wielkiego (ros. Памятник Петру I, nazywany także Pomnikiem z okazji 300 lat rosyjskiej floty) – pomnik znajdujący się w Moskwie, w Rosji, wzniesiony w latach 1996–1997 na polecenie władz Moskwy na sztucznie wzniesionej wyspie u zbiegu rzeki Moskwy i Kanału Spustowego. Pomnik został zaprojektowany i wykonany przez gruzińskiego rzeźbiarza Zuraba Cereteliego dla uczczenia 300-lecia istnienia rosyjskiej marynarki wojennej, którą utworzono właśnie na polecenie Piotra Wielkiego. Całkowita wysokość pomnika wynosi 98 metrów, przez co jest on najwyższym wolnostojącym posągiem w Rosji i siódmym pod względem wysokości na świecie. Przypisy
Подлез

Подлезът е пешеходен тунел под нивото на околния терен, който пресича автомобилен път или железопътна линия, позволявайки на пешеходците и велосипедистите да пресекат безопасно. Подлезите са по-често срещани в Европа (най-често Източна Европа), отколкото в Северна Америка. Галерия Вижте също Тунел Източници
Podchod

Podchod je stavba pro pěší, která umožňuje alternativní cestu jinak hůře průchodnou nebo zcela nepropustnou oblastí. Existují tak například podchody pod rušnými ulicemi, silnicemi či dálnicemi, železničními a tramvajovými tratěmi nebo i prostorné podchody sloužící zároveň jako vstupní vestibuly metra, obchodní pasáže atd. Historie Praha Pražské podchody vznikaly od počátku na místech s velmi frekventovanou dopravou. Historicky prvním pražským podchodem byl podchod vybudovaný v roce 1948 (v souvislosti s XI. sokolským sletem) na Malovance pod Bělohorskou ulicí (na rok 2018 je ale naplánováno zasypání podchodu). Druhým v pořadí byl podchod z roku 1968 na Václavském náměstí, s kterým se ale tehdy nepočítalo pro výstup z metra, jako je tomu dnes. Další podchody se již stavěly až v souvislosti se stanicemi metra. Nové podchody již (podle stavebních předpisů, které začaly platit 1. srpna 2016) nejspíš nevzniknou. V těch se píše, že se segregace chodců a automobilové dopravy neosvědčila. Odkazy Reference Související články Nadchod Podjezd Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu podchod na Wikimedia Commons
Gangtunnel

En gangtunnel eller fodgængertunnel er en tunnel, der gør det muligt for fodgængere at passere under en vej eller jernbane og derved komme sikkert over på den anden side. De etableres typisk steder med tæt trafik og/eller høj fart, hvor ting som fodgængerfelter og jernbaneoverskæringer er utilstrækkelige eller uønskede. De fungerer desuden som alternativ til gangbroer. Afhængig af de lokale forhold kan gangtunneler kombineres med andre ting, for eksempel underjordiske butikscentre eller metrostationer. Alternativt kan en gangtunnel være bygget som en del af en station for at give adgang til stationens perroner, uden at passagererne skal krydse sporene i niveau. Her vil nogle kun have en enkelt adgang fra gadeplan, men andre fra begge ender så de også kan benyttes af folk, der bare skal fra den ene side af sporene til den anden. I byer etableres gangtunneler typisk for at skaffe en flydende trafik uden fodgængere på tværs og for fodgængernes egen sikkerhed. I praksis bliver mange gangtunneler uden anden funktion dog nødigt brugt, da de ofte henligger i halvmørke og plages af hærværk, stank og uønskede elementer. Især efter mørkets frembrud kan folk derfor være tilbøjelige til at undgå dem og i stedet søge andre længere eller farligere veje. Eksterne henvisninger Noter
Unterführung

Eine Unterführung ist eine Unterquerung anderer Verkehrswege. Unterführungen werden häufig dann gebaut, wenn eine höhengleiche, mit einer Ampel gesicherte Kreuzung nur schwer realisierbar wäre oder die topografischen Verhältnisse andere, einfachere Lösungen nicht zulassen. Fußgängerunterführung Fußgängerunterführungen dienen dazu, sowohl den Schienen- oder Straßenfahrzeugen ein flüssiges Verkehren als auch Fußgängern eine sichere Querung der gefahrenträchtigen Punkte zu ermöglichen. So sind sie ein Element der Autogerechten Stadt. In der Verkehrsrealität wird dieses Angebot zur Fußgängersicherheit jedoch aus unterschiedlichen Gründen oft nicht oder nur unwillig in Anspruch genommen. Dazu zählen etwa die Dunkelheit und die dadurch gegebene Bedrohung, die Belästigung durch Schmierereien, Unrat und Gestank oder die Anwesenheit von als unangenehm empfundenen Personen. Eine soziale Kontrolle ist hier kaum möglich. Daher lassen sich neben der nicht immer gegebenen Barrierefreiheit besonders Frauen und wehrlose Menschen vor allem abends, bei Nacht und generell bei wenig anderen Passanten von der Benutzung der Verkehrsunterführungen abhalten und nehmen stattdessen gefährlichere oder aufwendigere Wege in Kauf. Situation in Deutschland Eine Unterführung zählt nach DIN 1076 nicht zu den Tunnelbauwerken, wenn diese in offener Bauweise hergestellt wurde und nicht länger als 80 Meter ist. Ähnliche Bauwerke Brücke (Überführung) Unterquerung (Unterquerung von Gebäuden, Pipelines o. ä.) Personentunnel Fußgängerbrücke Einzelnachweise Weblinks
Sottopasso

Un sottopassaggio, chiamato anche sottopasso, è una tipologia di tunnel che permette di attraversare un'altra opera ingegneristica, come una strada, oppure un altro ostacolo, come i binari ferroviari, passandovi al disotto di essa. Il sottopassaggio presenta un dislivello fra il punto di entrata del tunnel, il percorso necessario ad attraversare l'ostacolo e il punto di uscita dello stesso. I sottopassi possono essere pedonali, ciclo-pedonali, stradali, ferroviari e tranviari. Tipi di sottopasso Il sottopasso si differenzia in quattro tipi: Sottopasso stradale Il sottopasso stradale è riservato esclusivamente al transito di tutti gli autoveicoli ed è interdetto ai pedoni per motivi di sicurezza, fatta eccezione per quelli dotati di marciapiede in entrambi i lati. A seconda delle misure di larghezza e altezza può essere interdetto il transito ai mezzi pesanti come i camion e gli autobus cittadini. Viene chiamato sottopasso stradale urbano quello situato dentro i centri abitati, extraurbano quello situato fuori dai centri abitati. Sottopasso pedonale Il sottopasso pedonale è riservato esclusivamente al transito pedonale; può essere consentito introdurre biciclette, ma solo se condotte a mano.Sono sottopassi pedonali ad esempio quelli delle fermate della metropolitana, quelli che collegano le banchine delle stazioni ferroviarie, oppure quelli realizzati per spostarsi nel lato opposto di una strada in sicurezza senza correre il rischio di essere investiti dalle macchine. Sottopasso ciclo-pedonale Nel sottopasso ciclo-pedonale, anch'esso interdetto agli autoveicoli, sono ammesse anche le biciclette oltre ai pedoni. È vietato il transito alle moto. Sottopasso ferroviario e tranviario Il sottopasso ferroviario e/o tranviario è riservato esclusivamente al transito dei mezzi su rotaia come i treni, i tram e le metropolitane. Allagamento del sottopasso Il sottopasso, in particolare quello con il tunnel, in giornate di maltempo è spesso soggetto ad allagamenti e in certi casi l'acqua può essere molto alta, tanto da renderlo impraticabile a veicoli o pedoni, e a costituire un pericolo per chi lo attraversa. Per questo motivo, in caso di maltempo estremo, il traffico del sottopasso viene interdetto temporaneamente. Galleria d'immagini Sottopassi stradali urbani Sottopassi stradali extraurbani Sottopassi ferroviari e tranviari Sottopassi pedonali Sottopassi ciclo - pedonali Note Voci correlate Attraversamento pedonale Cavalcavia Galleria (ingegneria) Pista ciclabile Marciapiede Altri progetti Wikizionario contiene il lemma di dizionario «sottopasso» Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su sottopasso
Fietstunnel

Een fietstunnel is een tunnel speciaal voor fietsers (ook te gebruiken door voetgangers). Meestal gaat het om een korte tunnel onder een weg of spoorweg, en wordt dan soms fietsonderdoorgang genoemd. Hij maakt doorgaans deel uit van een fietspad. Dergelijke tunnels worden in Nederland en België vaak onder drukke verkeersaders en spoorwegen aangelegd om zowel de veiligheid als de doorstroming van alle verkeersstromen te verbeteren. Op drukke kruispunten of rotondes zorgen fietstunnels ervoor dat autoverkeer en fietsverkeer elkaar niet meer hoeven te kruisen. Hasselt had in België eind jaren zeventig een primeur met een fietstunnel onder het kruispunt van de ringweg met de N74, de weg Eindhoven-Hasselt. Een nadeel van fietstunnels is dat men er een gevoel van onveiligheid heeft, vooral 's nachts en bij slechte verlichting. Dit kan tegengegaan worden door een open vormgeving, zodat meer sociale veiligheid wordt geboden. Men kan bijvoorbeeld de tunnel zodanig ontwerpen dat die 1/3 boven het maaiveld ligt en 2/3 er onder, waardoor de gebruiker altijd de horizon en daglicht aan het einde van de tunnel ziet. Lange fietstunnels Hieronder een lijst van fietstunnels in de Benelux die langer zijn dan 200 meter. Nederland Tweede Heinenoordtunnel (Hoeksche Waard - IJsselmonde); lengte gesloten deel (excl. roltrappen en toeritten): 945 meter Beneluxtunnel (Schiedam - Pernis); lengte gesloten deel (excl. roltrappen en toeritten): ± 850 meter Schipholtunnel; lengte gesloten deel: ± 550 meter Maastunnel (Rotterdam); lengte gesloten deel (excl. roltrappen en toeritten): ± 500 meter Kiltunnel (Dordrecht); lengte gesloten deel: 413 meter Tunnel onder station Nijmegen (Tunnelweg) (Nijmegen); lengte gesloten deel: ± 211 meter België Sint-Annatunnel (Antwerpen) (eerder bekend als voetgangerstunnel, fietsen enkel stapvoets toegestaan); lengte gesloten deel (excl. roltrappen): 572 meter Kennedyfietstunnel (Antwerpen); lengte gesloten deel (excl. trappen en diagonale lift): ± 500 meter Luxemburg Habschter-Tunnel lengte: ± 1200 meter
Podziemne przejście dla pieszych

Podziemne przejście dla pieszych – budowla zapewniająca możliwość przejścia dla pieszych pod określonym szlakiem komunikacyjnym przebiegającym na powierzchni terenu lub budowli mostowej. Takie przypisanie tego rodzaju obiektów budowlanych do kategorii budowli zostało dokonane w artykule art. 3 pkt. 3 prawa budowlanego, definiującego pojęcie budowli; w ramach tej definicji wyszczególniono podstawowe rodzaje budowli, wymieniając także podziemne przejście dla pieszych. Opis Podziemne przejścia dla pieszych były często budowane w Europie w latach 70. XX wieku w tym w Polsce Ludowej ze względu na popularność modernistycznych idei rozdzielania ruchu pieszego i samochodowego. Wadą przejść podziemnych pozbawionych wind jest brak funkcjonalności i nieprzyjazny charakter dla osób z dziećmi na wózkach, niepełnosprawnych i rowerzystów. Z tego powodu od lat 90. XX wieku rozpoczęto w Polsce wyposażanie przejść podziemnych w windy. Niektóre przejścia podziemne wyposaża się także w schody ruchome. W niektórych miastach Europy zdecydowano się nawet na usunięcie przejść podziemnych, co równocześnie wiąże się z likwidacją dominacji samochodów na ulicy i przywróceniem przejść dla pieszych, czego przykładem są remonty ulic Babenberger w Wiedniu, ulica Krakowskie Przedmieście w Warszawie oraz Trasy W-Z w Łodzi. Jedną z odmian przejścia jest womitorium – tunelowe przejście w trybunie, łączące zewnętrzne ciągi komunikacyjne obiektu widowiskowego (np. stadionu) z widownią. Przykładem womitorium były wjazdy na płytę dawnego Stadionu Dziesięciolecia w Warszawie. Przejście podziemne w ruchu drogowym Kodeks drogowy oraz przepisy wykonawcze definiują specjalny znak informacyjny dla tego typu przejść. Jest to znak D-35: przejście podziemne dla pieszych. Podziemne przejście dla pieszych umożliwia bezkolizyjne skrzyżowanie ruchu pieszego z innego rodzajem ruchem, np. drogowym czy kolejowym. Realizowane jest poprzez budowę odpowiedniego tunelu lub mostu (wiaduktu), przy czym ruch pieszy odbywa się w tunelu lub pod wiaduktem, a ruch pojazdów na koronie budowli. Z dniem 21 września 2022 r. podziemne przejście dla pieszych stało się tunelem dla pieszych. Zobacz też nadziemne przejście dla pieszych Przypisy