NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mária oltalma templom

A Mária oltalma templom a Nyerl-folyón (oroszul: Церковь Покрова на Нерли, Cerkov Pokrova na Nyerli) – templom Oroszország Vlagyimiri területén, Vlagyimirtől 13 km-re északkeletre, Bogoljubovo falu mellett. A középkori orosz építészet egyik kivételesen szép alkotása. A templomot I. András vlagyimiri nagyfejedelem (Andrej Bogoljubszkij) emeltette 1165-ben meghalt fia emlékére. Feltételezések szerint fiát a templom alá temették el. Az épület a Kljazma-folyó holtága melletti vizenyős réten, mesterségesen kialakított dombon áll, régen valószínűleg itt volt a Nyerl folyó torkolata (a folyó azóta megváltoztatta medrét). 5 m-nél mélyebb alapozását agyaggal töltötték ki, hogy az épület a folyó árvizeinek is ellenálljon. Az egykupolás, négyzetes alaprajzú, keresztboltozatos templom homlokzata három függőleges részre tagolódik. Külső falait eredeti, 12. századi faragványos díszek borítják, központi figurájuk az áldást osztó Dávid király; több állatábrázolás is fennmaradt. Belső falainak freskói egy 19. századi felújítás során elpusztultak. A magában álló kis templom elsősorban tökéletes arányairól híres. A Mária oltalma templomot a Vlagyimir és Szuzdal fehér műemlékei részeként 1992-ben felvették UNESCO világörökség listájára. Források A templomról a Vlagyimir–Szuzdali Állami Múzeum honlapján (oroszul) A templomról és történetéről az orosz városokat bemutató honlapon (oroszul) Felújítják az ősi templomot (Orosz hírportál, 2007. július 6.) Fotók a templomról
Chiesa dell'Intercessione sul Nerl'

La chiesa dell'Intercessione sul Nerl' (in russo Церковь Покрова на Нерли?) è un'antica chiesa del piccolo villaggio di Bogoljubovo, nell'Oblast' di Vladimir, in Russia. Rappresenta uno dei più importanti simboli dell'architettura russa del Medioevo. È celebre per l'armonia stilistica delle sue forme e per il poetico panorama che la circonda. Dal 1992 fa parte della lista dei patrimoni dell'umanità UNESCO insieme agli altri edifici conosciuti con il nome di "monumenti bianchi di Vladimir e Suzdal'". È situata alla confluenza dei fiumi Nerl' e Kljaz'ma, a 13 chilometri a nord-est di Vladimir. Storia e descrizione La costruzione della chiesa fu commissionata dal principe Andrea Bogoljubskij. La data esatta in cui i lavori furono avviati è oggetto di discussione. In base agli studi di Nikolaj Voronin, l'edificio sarebbe stato costruito nel 1165 per commemorare la morte del figlio del principe, Izjaslav, perito durante una campagna militare contro i bulgari del Volga. Essendo costui morto in autunno, i lavori potrebbero essere stati realizzati durante l'inverno. La chiesa fu molto probabilmente il primo luogo di culto consacrato alla festività dell'Intercessione della Theotókos. Secondo una leggenda, l'edificio sarebbe stato costruito utilizzando pietra bianca proveniente dalla Bulgaria del Volga. Tuttavia, l'ipotesi appare smentita sia da alcuni documenti storici che dal colore della pietra stessa, molto più simile ai materiali utilizzati a Vladimir. Nel 1784 l'egumeno del monastero di Bogoljubovo ottenne il permesso del vescovo per la demolizione della chiesa, le cui mura sarebbero state destinate alla costruzione di una torre campanaria per il monastero. Tuttavia, la mancanza dei fondi necessari alla demolizione fece saltare il progetto. La chiesa cambiò parzialmente aspetto nel 1877, anno in cui fu restaurata. Tra gli interventi più vistosi vi furono la sostituzione della precedente cupola con quella tipicamente detta "a cipolla" e la realizzazione di nuovi dipinti. Una delle particolarità più significative della chiesa è rappresentata dal fatto che sorge su di una collina artificiale. A seguito dell'ingresso dell'edificio nella lista dei patrimoni dell'umanità UNESCO, il parco circostante è stato dichiarato area naturale protetta. La chiesa è attualmente gestita in modo congiunto dalla Chiesa ortodossa russa e dal museo di Vladimir-Suzdal'. La bellezza della struttura e del paesaggio che la ospita è stata frequentemente oggetto d'attenzione da parte di critici d'arte e uomini di cultura. « La chiesa dell'Intercessione sul Nerl' vicino a Vladimir non è solo la chiesa perfetta situata in Russia, ma anche uno dei più grandi monumenti del mondo dell'arte. » (Igor' Emmanuilovič Grabar') Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa dell'Intercessione sul Nerl' Collegamenti esterni (RU) Sito del museo di Vladimir-Suzdal', su museum.vladimir.ru. URL consultato il 9 ottobre 2012 (archiviato dall'url originale il 30 ottobre 2012). (EN) Sergej Zagraevskij, Nuove ricerche sui monumenti architettonici del museo di Vladimir-Suzdal'
Cerkiew Opieki Matki Bożej na Nerli

Cerkiew Opieki Matki Bożej na Nerli – prawosławna cerkiew znajdująca się w pobliżu Bogolubowa w obwodzie włodzimierskim w Rosji, położona u ujścia Nerli do Klaźmy. Wzniesiona w 1165. Opis Fundatorem świątyni był książę Andrzej I Bogolubski, który według podania postanowił zbudować ją jako pomnik pamięci swojego zmarłego syna Izjasława. Budynek został wzniesiony w 1165 na miejscu wskazanym osobiście przez księcia. Obiekt powstał na sztucznie usypanym wzniesieniu, co miało uchronić fundamenty cerkwi przed podmyciem w czasie wiosennych wylewów Nerli. Sięgają one głębokości 5,2 metra. Cerkiew Opieki Matki Bożej na Nerli jest typową dla architektury staroruskiej świątynią wspartą na czterech filarach, wzniesioną na planie czworoboku z pojedynczą kopułą w centralnym miejscu dachu. Budowniczowie świątyni wznieśli ją w całości z białego kamienia, rezygnując z bogatego zdobnictwa zewnętrznego, jakie zastosowano przy budowie soborów Zaśnięcia Matki Bożej i św. Dymitra Sołuńskiego we Włodzimierzu. Jedyną dekorację zewnętrzną cerkwi stanowią rzędy półkolumn, które w zamiarze twórców miały stworzyć iluzję większej niż rzeczywista wysokości budowli, oraz skromniejsze niż w cerkwiach włodzimierskich kompozycje rzeźbiarskie z postaciami lwów, twarzy kobiecych (symbolizujących Matkę Bożą oraz króla Dawida). Kopuła znajdująca się obecnie na budynku pochodzi z 1803 i jest znacznie mniejsza niż konstrukcja pierwotna. Wewnętrzna dekoracja budynku wykonana w średniowieczu nie przetrwała; jej pozostałości widoczne jeszcze w XIX wieku zostały w 1877 usunięte w czasie generalnego remontu świątyni. W 1784 istniał projekt całkowitej rozbiórki cerkwi i wykorzystania pozyskanego materiału budowlanego na wzniesienie dzwonnicy w monasterze Narodzenia Matki Bożej w Bogolubowie. Do realizacji tych planów nie doszło, gdyż archimandryta monasteru nie doszedł do porozumienia z robotnikami, którzy mieli wykonać prace rozbiórkowe. Cerkiew od 1992 znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Przez wielu autorów uważana jest za największe osiągnięcie architektury staroruskiej. Przypisy Bibliografia A. Nizowskij, Samyje znamienityje monastyri i chramy Rossii, Wecze, Moskwa 2000, ISBN 5-7838-0578-5
Pokrovkyrkan vid Nerl

Pokrovkyrkan vid Nerl (ryska: Церковь Покрова на Нерли/Tserkov Pokrova na Nerli) är en rysk-ortodox kyrkobyggnad belägen där floderna Nerl och Kljazma flyter samman, i samhället Bogoljubovo i Vladimir oblast, 13 kilometer nordost om staden Vladimir i västra Ryssland. Kyrkan är helgad åt Guds Moders Beskydd och tillhör Vladimirs stift. Historia Pokrovkyrkan vid Nerl byggdes på uppdrag av Andrej Bogoljubskij, antingen år 1165 eller år 1158. År 1992 togs kyrkan upp på Unescos världsarvslista som en del av Vita monument i Vladimir och Suzdal. Kyrkobyggnaden Kyrkan är berömd för sina harmoniska proportioner. Byggnaden är av vit sandsten och har en kupol, som vilar på fyra invändiga pelare. Kyrkan är byggd i gammalrysk arkitektonisk stil och är en symbol för det medeltida Ryssland. Bilder Se även Östortodoxa kyrkor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pokrovkyrkan vid Nerl.
Бирюч

Бирюч (на руски: Бирюч) е град в Русия, административен център на Красногвардейски район, Белгородска област. Населението на града към 1 януари 2018 година е 7231 души. История Селището е основано от казашки стотник на име Иван Медковим през 1705 година, през 1779 година става център на уезд, а през 2005 година получава статут на град. География Градът е разположена на около 120 метра надморска височина, през него преминава река Тиха Сосна. Източници
Biriutx

Biriutx - Бирюч (rus) - és una ciutat de l'óblast de Bélgorod, a Rússia. Història Biriutx fou fundada el 7 de març de 1705 per Ivan Medkov, un sotnik cosac, amb el nom de Biriútxenskoie Komissartsvo, i rebé l'estatus de ciutat el 1779. El 27 de gener del 1919 fou reanomenada com Budionni, en homenatge al cap de cavalleria Semion Budionni. Però el 1958 fou reanomenada Krasnogvardéiskoie i retrocedí a l'estatus de poble. El 1975 esdevingué una vila urbana i el 2005 aconseguí de nou l'estatus de ciutat, el 2007 prengué el seu nom original, Biriutx. Referències Enllaços externs Informació històrica sobre la ciutat de Biriutx (rus).
Birjuč

Birjuč (rusky Бирю́ч) je město v Bělgorodské oblasti v Ruské federaci. Je administrativním centrem Krasnogvardějského rajónu. Při sčítání lidu v roce 2010 mělo 7846 obyvatel. Žije zde přibližně 7 100 obyvatel. Poloha Birjuč leží na levém, severním břehu Tiché Sosny, pravého přítoku Donu. Od Bělgorodu, správního střediska celé oblasti, je Birjuč vzdálen přibližně 130 kilometrů na východ. Doprava Přibližně třináct kilometrů jižně od Birjuče je železniční stanice Birjuč na trati Valujki–Liski. Dějiny Městem byl Birjuč nejprve v letech 1779–1922; znovu je městem od roku 2007. Původní osadu založil 8. března 1705 kozák Ivan Medkov pod současným názvem, název nesla podle rokle Birjučaja Jaruga. Birjuč se 29. prosince 1779 stal městem a byl správním centrem ujezdu Voroněžské oblasti. Až do začátku 20. století zůstalo město díky své výhodné poloze na křižovatce silnic z Voroněže do Valujki a od Ostrogožska do Nového Oskolu významným centrem obchodu a řemesel. Po výstavbě železniční trati Charkov – Penza na konci 19. století se ekonomické centrum ujezdu přesunulo do Alexejevky. Vývoj počtu obyvatel Zdroj: sčítání lidu Rodáci Jevgenij Nikanorovič Pavlovskij (1884–1965), zoolog a parazitolog Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Birjutsch na německé Wikipedii a Бирюч (город) na ruské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Birjuč na Wikimedia Commons
Birjutj

For alternative betydninger, se Birjutj (flertydig). (Se også artikler, som begynder med Birjutj) Birjutj (russisk: Бирюч) er en by i Belgorod oblast i den europæiske del af Den Russiske Føderation. Birjutj ligger ved floden Tikhaja Sosna, en biflod til floden Don. Byen blev grundlagt den 8. marts 1705 og har et indbyggertal på 7.114 (2021) indbyggere. Birjutj er hovedby i Krasnogvardejskij rajon. Referencer Eksterne henvisninger
Biriuch

Biriuch (ruso: Бирю́ч) es una ciudad de Rusia, capital del raión de Krasnogvardéiskoye en la óblast de Bélgorod. En 2021, el territorio de la ciudad tenía una población de 7322 habitantes, de los cuales 7114 vivían en la propia ciudad y el resto en dos pedanías: el pueblo (seló) de Sadkí y el posiólok de Nikolski.​ Se ubica unos 20 km al oeste de Alekséyevka, sobre la carretera 14K-1 que lleva a Bélgorod pasando por Novi Oskol y Korocha. Forma una conurbación de más de catorce mil habitantes con los asentamientos rurales de Zasosna y Strelétskoye. A lo largo de esta aglomeración urbana fluye el río Tíjaya Sosná.​ Historia El topónimo de la ciudad hace referencia a un instrumento de percusión metálico tradicional formado por varias campanillas, que se usaba para hacer anuncios en núcleos comerciales y que aparece reflejado en el actual escudo de la ciudad, aunque no está claro si la localidad tuvo en algún momento alguna relación con este instrumento. La localidad fue fundada en 1705 con este topónimo, inicialmente como una fortificación habitada por cosacos. Adoptó el estatus de ciudad en 1779, cuando se estableció aquí la sede de un uyezd en la gobernación de Vorónezh. A finales del siglo XIX superaba los trece mil habitantes, de los cuales más de diez mil eran hablantes de ucraniano, por tener origen la localidad en el entorno de la Ucrania Libre.​​​​ En 1917, debido a la gran cantidad de comerciantes y artesanos que vivían en la ciudad, Biriuch fue un importante foco de resistencia contra la Revolución de Octubre, y acabó siendo un lugar de continuos combates durante la guerra civil rusa, en la que perdió cuatro quintas partes de su población. La Unión Soviética castigó a la localidad reduciendo su estatus en 1924 a una simple localidad rural y cambiando su topónimo a "Slobodá Budionni" en referencia a Semión Budionni, quien había dirigido las tropas rojas en la zona durante la guerra. En 1958 pasó a llamarse "Krasnogvardéiskoye". Aumentó su territorio en 1969 al fusionarse con varias localidades rurales vecinas, por lo que en 1975 adoptó estatus de asentamiento de tipo urbano. En 2007, para celebrar el tercer centenario de su fundación, la Duma Estatal acordó devolverle el estatus de ciudad con su topónimo original.​​ Referencias
Birioutch

Birioutch (en russe : Бирюч) est une ville de l'oblast de Belgorod, en Russie, et le centre administratif du raïon Krasnogvardeïski. Sa population s'élevait à 7 484 habitants en 2020. Géographie Birioutch est située au bord de la rivière Tikhaïa Sosna, à 126 km à l'ouest de Belgorod et 611 km au sud de Moscou Histoire Birioutch fut fondée le 7 mars 1705 par Ivan Medkov, un sotnik cosaque, sous le nom de Birioutchenskoïe Komissarstvo (en russe : Бирю́ченское Комисса́рство), qui reçut le statut de ville en 1779. Le 27 janvier 1919, elle fut renommée Boudionny (Будённый), en hommage au chef de la cavalerie rouge Semion Boudienny. Mais en 1958 elle fut renommée Krasnogvardeïskoïe (Красногварде́йское) et rétrogradée au statut de village. Elle redevint une commune urbaine en 1975 et retrouva son statut de ville en 2005. Enfin, le 30 janvier 2007, le nom d'origine de la ville, Birioutch, fut rétabli. Population Recensements (*) ou estimations de la population : Notes et références Liens externes (ru) Informations sur Birioutch (ru) Cartes topographiques Portail de la Russie
Birjuč

Birjuč (in ucraino Бірюч?, in russo Бирюч?) è una città della Russia europea sudoccidentale (oblast' di Belgorod), situata sul fiume Tichaja Sosna nella parte orientale della oblast'; è il capoluogo amministrativo del Krasnogvardejskij rajon. Società Evoluzione demografica Fonte: mojgorod.ru 1897: 13.200 1989: 8.500 2007: 8.000 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Birjuč Collegamenti esterni (RU, EN) Sito ufficiale del censimento 2002, su perepis2002.ru. URL consultato il 15 agosto 2008 (archiviato dall'url originale il 19 luglio 2011). (RU) Mojgorod.ru. (RU) Territorial'noe ustrojstvo Rossii, su terrus.ru (archiviato dall'url originale il 4 agosto 2008).
Biriucz

Biriucz (ros. Бирюч) – miasto w Rosji, w obwodzie biełgorodzkim, na lewym brzegu rzeki Tichaja Sosna, ośrodek administracyjny rejonu krasnogwardiejskiego i osiedla miejskiego „Gorod Biriucz”. W 2015 roku miasto liczyło 7269 mieszkańców. Przypisy
Бірюч

Бірю́ч, або Бирю́ч (рос. Бирюч) — місто в Росії, центр Красногвардєйського району Бєлгородської області. Розташоване у межах українського історико-культурного регіону Східна Слобожанщина. Населення міста становить 7 919 осіб (2008; 8 тис. в 2005, 8 079 в 2002, 8,5 тис. в 1989). Історія Місто було засноване козацьким сотником Іваном Медковим у 1705 році разом із козацьким товариством, яки переселилися до верхів'їв річки Тихої Сосни, в урочищі Бірючої Яруги. Новостворене козацьке поселення, називаючись Бірюч, належало до Острогозького полку Слобідської України. З 1779 року Бірюч — повітове місто. На початку XX століття місто славилося своїм купецтвом і торгівлею. У березні 1918 року центр повіту було перенесено до Алексєєвки. 7 січня 1919 року Бірюч перейменовано на Будьонний, а 8 січня 1958 — на село Красногвардєйське. Районний центр. 1 лютого 1963 року Указом Президії Верховної Ради РРФСР Красногвардєйський район ліквідовано, а його села увійшли до складу Новооскільського і Алексєєвського районів. З 3 березня 1964 року селище Красногвардєйське стало центром відновленого Красногвардєйського району. 1975 року Красногвардєйське отримало статус селища міського типу. 24 березня 2005 року постановою Бєлгородської обласної Думи смт Красногвардєйське віднесене до категорії міст. 30 січня 2007 року Федеральним законом РФ Красногвардєйське було перейменоване на стару назву Бірюч. Російсько-українська війна В листопаді 2022 року завдяки знятому ще у вересні того ж року відео з українського розвідувального БПЛА «Лелека-100» стало відомо про створення у місті «кладовища» російської військової техніки, пошкодженої під час повномасштабного вторгнення в Україну. Дана техніка зазнала значних ушкоджень й відновленню не підлягає. На базі було помічено самохідні артилерійські установки, танки, бронетранспортери, засоби протиповітряної оборони, тощо. Схожі бази зі знищеною російською військовою технікою були помічені поблизу села Головчино (також Білгородська область) та Джанкоя, у тимчасово окупованому Криму. Населення За переписом 1897 року у місті проживало 13 081 осіб (6 589 чоловіків та 6 492 жінки). Розподіл населення за мовою згідно з переписом 1897 року: Економіка У місті працюють молочний, овочеконсервний та цегельний заводи, друкарня. Є краєзнавчий музей. Пам'ятки Митрофанівська церква Церква Різдва Христового Торгові ряди (XVIII) Будівля колишнього земства Залишки Бєлгородського захисного кордону (XVII) Уродженці Павловський Євген Никанорович — радянського паразитолог, академік. Ліпко Петро Іванович — генерал-хорунжий Армії УНР. Федір Степанович Цицурін (1814 - 1895) — український інтерніст, педагог та організатор охорони здоров'я, перший професор-терапевт медичного факультету Київського Університету, який зробив значний внесок зробив значний внесок у становлення київської школи терапевтів. Примітки Посилання Історія міста Про герб База даних Росії Галерея та супутниковий знімок
Анюхино

Анюхино (Аннюхино; устар. Анюхина) — деревня в Малоярославецком муниципальном районе Калужской области. Входит в сельское поселение «Село Ильинское». Название происходит от уменьшительной формы имени Анна — Анюха. География Расположена на берегу реки Бобольская, рядом деревни Ковчег, Каменево и Боболи. История В 1782 году деревня Аняшино, что на правом берегу реки Кщома, вместе с селом Боболи, деревней Каменево и пустошами Боровского уезда принадлежали Авдотье Александрове Зиновьевой и князю Василию Ивановичу Долгорукову. Земли частично относились к Медынскому уезду Калужского наместничества.По данным на 1869 год Анюхина — владельческая деревня в 16 дворов с 146 жителями. После реформ 1861 года вошла в Ильинскую волость Боровского уезда. В 1892 году население составляло 125, в 1912 — 140 человек Примечания
Kudrinskaja (stacja kolejowa)

Kudrinskaja (ros. Кудринская) – stacja kolejowa w miejscowości Kudrinskaja, w rejonie mieszczowskim, w obwodzie kałuskim, w Rosji. Położona jest na linii Moskwa – Briańsk – Kijów. Jedyna stacja kolejowa w rejonie mieszczowskim. Historia Stacja powstała w czasach carskich pomiędzy stacjami Babynino i Suchiniczi. Przypisy Bibliografia Станция Кудринская. railwayz.info. [dostęp 2025-03-06]. (ros.). 2001 Карта России. [dostęp 2025-03-06]. (ros.).
Choral-Synagoge (Moskau)

Die Choral-Synagoge von Moskau (russisch Московская хоральная синагога) ist die Hauptsynagoge Moskaus. Beschreibung Die Synagoge befindet sich im Basmanny-Viertel (russisch Басма́нный) in der Bolschoi-Spassogolinischtschewski-Gasse 12 in der Nähe der Metro-Station Kitai-Gorod in Moskau. Der Distrikt Basmanny (russisch Басма́нный) ist ein Stadtteil von Moskau, im Nord-Osten des Zentrums. Der Distrikt grenzt im Westen an das Kitai-Gorod, und im Süden an den Fluss Jausa. Geschichte Die Synagoge befindet sich unweit des alten jüdischen Viertels in Moskau, dem Zariadye, aber der Bau der Synagoge durfte nicht im Kitai-Gorod erfolgen. Daher wurde die Synagoge im Bely Gorod (russisch Белый город) gebaut. Der Bau wurde nach Plänen des österreichischen Architekten Simon Eibuschitz am 28. Mai 1887 begonnen, jedoch 1888 unterbrochen. Während der russischen Revolution von 1905 durfte der Bau fortgesetzt werden und die Synagoge konnte 1906 eingeweiht werden. Im September 1948 traf Golda Meïr (damals noch unter dem Namen Golda Meyerson) als erste israelische Botschafterin in der UdSSR in Moskau ein und besuchte die Synagoge unangekündigt an Rosch ha-Schana und Jom Kippur. Weblinks Geschichte der Synagoge (Memento vom 18. Januar 2009 im Internet Archive)
Synagogue chorale de Moscou

La Synagogue chorale de Moscou (en russe : Московская Хopaльнaя Cинaгoга) est la principale synagogue de Russie et de l’ancienne Union des républiques socialistes soviétiques. Elle se trouve dans le district Basmanny au 12 de la rue Bolchoï Spassogolinitchevski, à proximité de la station de métro Kitaï-gorod. Histoire La synagogue se dresse non loin de l’ancien quartier juif à Zariadye, mais la construction d’un lieu de culte à l’intérieur de Kitaï-gorod ne recevant pas l’accord des autorités le bâtiment fut érigé un peu plus loin, dans la ville blanche. La construction, selon le second projet de l’architecte autrichien Simon Eibuschitz, débuta le 28 mai 1887, mais fut arrêtée en 1888 par la municipalité, qui exigea des modifications importantes de parties déjà finies du bâtiment. La construction dura encore plusieurs années, avant que les autorités ne l’interdisent en 1892. Après la révolution russe de 1905, le gouvernement accorda la liberté de culte à tous et la communauté juive put enfin construire la synagogue sans entraves. En 1906, la synagogue fut inaugurée et elle resta ouverte pendant toute la période soviétique, ce qui est un fait exceptionnel. Liens externes Histoire de la synagogue (ru) Références Улицкий, Е.Н., "История Московской еврейской общины: Документы и материалы (XVIII - начало ХХ в.)", М, КРПА ОЛИМП, 2006 Лобовская, М.И., "История Московской хоральной синагоги", М, Дом еврейской книги, 2006 Galerie Portail du judaïsme Portail de Moscou
Synagoga Chóralna w Moskwie

Synagoga Chóralna w Moskwie (ros. Московская Хopaльнaя Cинaгoга) – główna synagoga Rosji i dawniej Związku Radzieckiego znajdująca się w Moskwie, przy ulicy Bolszoj Spasogliniszewskiego. Synagoga została zbudowana w latach 1891–1906 w stylu eklektycznym według projektu Semena Eibuschitza. Kierował on początkowo pracami, ale po pewnym czasie zastąpił go Roman Klein, który dokończył budowę. Najbardziej charakterystycznym elementem synagogi jest kopuła oraz fasada z portykiem podpartym czterema kolumnami. Budynek swoim wyglądem nawiązuje architektonicznie do Wielkiej Synagogi w Warszawie. W synagodze śpiewa sławny chór Michaiła Tureckiego. Zobacz też Synagoga na Wielkiej Bronnej Linki zewnętrzne Oficjalna strona Synagogi Chóralnej w Moskwie. synrus.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-06-21)].
Погорелая башня

Погорелая (Алексеевская) башня — одна из сохранившихся башен Коломенского кремля, ближайшая к Пятницким воротам. У этой башни есть ещё три близнеца: Ямская, Семёновская и Спасская, так как четыре из семи уцелевших башен — однотипные. Название Название «Погорелая» она получила из-за пожаров, а «Алексеевская» — благодаря церкви-соседке, носившей имя Алексия, человека Божия. Недалеко от Погорелой башни находится улица Левшина, которая раньше называлась Алексеевской. Строительство Строительство башни по некоторым данным продолжалось с 1525—1531 года. Установлена эта башня, как и её «близнецы» — «Спасская», «Ямская» и «Семеновская» башни — по восточному краю Коломенского кремля и имеет с ними аналогичные размеры. Архитектура Погорелая башня насчитывает 5 этажей. Высота башни составляет — 24 метра, длина — 12 метров, ширина — 8 метров. Завершается башня шестым ярусом — галереей, зубцы которой, напоминают форму ласточкиного хвоста. Высота и ширина зубцов составляет 2,5 и 1,44 метров соответственно. Местоположение Погорелая башня находится в городе Коломна, на улице Зайцева 28. Примечания