NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sudzja

Sudzja (russisk: Суджа) er en by i den sydvestlige del af den europæiske del af Rusland. Den har et indbyggertal på 4.941 (2024) indbyggere. Sudzja ligger i Kursk oblast, 10 km fra grænsen til Ukraine og ca. 105 kilometer sydvest for byen Kursk. Byen ligger ved floden Sudzja, som den er opkaldt efter. I Sudzja er der en traktorfabrik samt virksomheder inden for fødevareindustrien og byggematerialeindustrien. I Sudzja findes en gasmålestation på gasledningen Urengoy–Pomary–Uzhhorod (en), der fører russisk naturgas til Vesteuropa (nu primært Ungarn og Slovakiet). Byen har en station (fr) på jernbanelinjen Brjansk-Lgov-Belgorod. Historie Stedet opstod i det 17. århundrede som en befæstet handelsbosættelse nær det, der dengang var det russiske imperium sydlige grænse og blev oprindeligt kaldt Sudzhanskaya sloboda efter floden. Byrettighederne blev givet i 1664. Efter 1786 mistede byen sin strategiske militære betydning. Det forblev et vigtigt lokalt håndværks- og handelscenter, men faldt bagud i forhold til andre byer i regionen i det 20. århundrede. Under 2. verdenskrig blev Sudzja besat af den tyske Værnemagt (Wehrmacht) den 18. oktober 1941. Sudzha blev generobret den 3. marts 1943 af tropper fra Den Røde Hærs Voronezj-front som en del af Det tredje slag om Kharkov. Under Ruslands invasion af Ukraine rykkede ukrainske styrker frem i Sudzja den 8. august 2024.I midten af august 2024 tog den ukrainske hær ifølge Volodymyr Zelenskyj fuldstændig kontrol over byen. Som følge heraf har de ukrainske væbnede styrker etableret en militæradministration i Sudzja for at sikre den offentlige orden, imødekomme lokalbefolkningens vigtigste behov og sikre logistiske forsyninger til hæren. Referencer Eksterne henvisninger Russisk hjemmeside
Sudža

Sudža (rus. Су́джа) grad je i administrativno središte Sudžanskog okruga u Kurskoj oblasti u Rusiji, a nalazi se na rijekama Sudži i Oljošnji, 105 km jugozapadno od Kurska, administrativnog središta oblasti. Ima populaciju od 4941 stanovnika. Glavni je izvor razmjene prirodnog plina, gdje se Transsibirski plinovod spaja s plinovodom Bratstva. Povijest Sudža je osnovana 1664. godine. Prvotno je bio grad Sumskog puka, a pritom je bio ograđen bedemima i rovovima. Godine 1708. ušao je u sastav Kijevskog guvernorata, a 1779. godine postaje sjedište Sudžanske ujezde. Godine 1870. u samom gradu je živjelo 4482 stanovnika, a u manjim naseljima okolice 5624 stanovnika. Godine 1869. u gradu je bilo 393 obrtnika, a 1871. godine devet tvornica. Pred kraj 19. stoljeća, Sudža je bio domaćin četiri godišnja sajma. Prema popisu stanovništva Ruskoga Carstva iz 1897. godine, grad je imao 7433 stanovnika, od čega su 61,2 % bili Ukrajinci, 37,2 % Rusi, 1,2 % Židovi, a 0,3 % Poljaci. Za vrijeme Drugog svjetskog rata, Sudža je bila okupirana od strane njemačkih trupa od 18. listopada 1941., sve do 3. ožujka 1943. godine. Dana 6. kolovoza 2024. za vrijeme Rusko-ukrajinskoga rata izbile su žestoke borbe na granici Kurske oblasti i oko Sudže u sklopu prodora ukrajinskih snaga. Do 10. kolovoza, ukrajinske snage su tvrdile da su preuzele kontrolu nad gradom, dok su neka ruska izvješća pokazala da su ukrajinske snage kontrolirale dijelove grada. Izvori
Szudzsa (Kurszki terület)

Szudzsa (cirill betűkkel Суджа) város Oroszországban, a Kurszki területen, a Szudzsai járás székhelye. Lakossága 2024. január 1-jén 4941 fő volt. 2024. augusztus 14-én az Ukrán Fegyveres Erők alakulatai a kurszki betörés során elfoglalták a várost. 2025. március 12-én az oroszok visszafoglalták. Neve Nevét a rajta áthaladó azonos nevű folyóról kapta. Fekvése A Közép-Orosz-hátság délnyugati nyúlványán, Oroszország nyugati határán, Kurszktól 105 km-re délnyugatra, a Szudzsa és az Olesnya folyók mellett, az orosz–ukrán határtól 9 km-re fekszik. Éghajlata mérsékelten kontinentális. Népesség Etnikai összetétel a 2020-as népszámlálás adatai szerint: oroszok: 4926 fő (96,08%) ukránok: 56 fő (1,09%) örmények: 19 fő (0,37%) egyéb: 126 fő (2,46%) Gazdaság A város mellett található a Transzszibériai és a Testvériség gázvezetékek találkozási pontja, a szudzsai gázmérőállomás, amelyen keresztül halad Oroszország Európába irányuló gázszállításának a legnagyobb tranzitfolyosója (1420 mm átmérőjű gázvezetékeken keresztül). AZ Északi Áramlat gázvezeték 2022-es felrobbantása után ez lett az egyetlen megmaradt orosz gáztranzit-útvonal. 2024. augusztus 9-től a szudzsai gázmérőállomás az Ukrán Fegyveres Erők ellenőrzése alatt állt a város visszafoglalásáig. Érinti a Lgov–Gotnya-vasútvonal. Jegyzetek További információk Szudzsa – A Brockhaus-Jefron enciklopédia szócikke, 31. kötet, 1901, 932–934. o. (oroszul)
Soedzja (plaats)

Soedzja (Russisch/Oekraiens: Суджа) is een klein stadje in de Russische oblast Koersk. Geografie De stad ligt aan de zuidelijke rand van de Centraal-Russische Plaat, ongeveer 100 km ten zuidwesten van de oblasthoofdstad Koersk aan de gelijknamige Soedzja, een rechter zijrivier van de Psyol, die uitmondt in de Dnjepr. Soedzja is het administratieve centrum van het gelijknamige district. Geschiedenis De plaats werd gebouwd in de 17e eeuw als een versterkte handelsnederzetting dichtbij wat toen de zuidgrens van het Russische rijk was en aanvankelijk Soedzjanskaja sloboda werd genoemd, naar de rivier. In 1664 werden stadsrechten verleend. In de 18de eeuw maakte de stad deel uit van het directoraat van Kiev. Na 1786 verloor de stad haar strategische militaire belang. Het bleef een belangrijk lokaal ambachts- en handelscentrum, maar raakte in de 20e eeuw in verval. In de Tweede Wereldoorlog werd Soedzja op 18 oktober 1941 bezet door de Duitse Wehrmacht. Soedzja werd op 3 maart 1943 heroverd door troepen van het Voronezjfront van het Rode Leger als onderdeel van de Slag om Charkov. Tijdens de Russisch-Oekraïense oorlog trokken Oekraïense troepen op 8 augustus 2024 Soedzja binnen. Volgens de Oekraïense president Zelensky nam het Oekraïense leger medio augustus 2024 de volledige controle over de stad over. Als gevolg hiervan hebben de Oekraïense strijdkrachten in Soedzja een militair bestuur voor de oblast Koersk opgericht om de openbare orde te waarborgen, tegemoet te komen aan de belangrijkste behoeften van de lokale bevolking en de logistieke bevoorrading van het leger te garanderen. Rusland heeft in maart 2025 deze plaats heroverd: De Oekraïense generale staf bevestigde op 16 maart 2025 dat Oekraïense troepen zich hadden teruggetrokken uit de stad, en dit nadat Moskou op 13 maart de inname ervan had opgeëist. Bevolkingsontwikkeling Cultuur en bezienswaardigheden In Soedzja zijn de Drie-eenheidskerk (Троицкая церковь/Troitskaya tserkov), de Kerk van de Hemelvaart (Вознесенская церковь/Voznesenskaja tserkow, rond 1811) en de Kerk van de Moeder van God (Rozhdestvenskaya Рождественская церковь) bewaard gebleven. De stad heeft een lokaal museum. In de nabijgelegen nederzettingen Zamostje en Zaolesjenka staan kerken met vijf koepels uit de 19e eeuw. Op 15km ten zuiden in het dorp Goejevo ligt een onvoltooid paleis met boerderijgebouwen en een park van de Dolgoruki-prinsen. Economie en infrastructuur In Soedzja is naast een toeleverancier voor de tractorbouw ook bedrijven in de voedingsmiddelen- en bouwmaterialenindustrie gevestigd. De stad ligt aan de spoorlijn Brjansk – Lgov – Charkiv, die in 1911 op dit traject werd geopend. De regionale weg R200 loopt door Soedzja van Djakonowo (bij Koersk) naar de Oekraïense grens en verder naar Soemy. Gaspijpleiding Soedzja is een toegangspunt voor aardgas dat over de broederschapspijpleiding loopt en vooral gas uit het Siberische Jamalië via Oekraïense pijpleidingen naar Europa transporteert.
Sudża

Sudża (ros. Суджа) – miasto w zachodniej Rosji, centrum administracyjne rejonu sudżańskiego w obwodzie kurskim. Miejscowość położona jest nad rzeką Sudża, 9 km od granicy z Ukrainą, 88 km od Kurska. Jednocześnie miasto stanowi jednostkę administracyjną rejonu (osiedle miejskie). W 2020 miejscowość liczyła 5646 mieszkańców. Historia W XII wieku tereny na których leży miasto były częścią Księstwa Rylskiego, a potem Księstwa Czernihowskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1662 roku Aleksy Michajłowicz podjął decyzję o budowie tutaj miasta-twierdzy z powodu toczącej się wojny moskiewsko-polskiej (1654–1667). Zbudowano miasteczko otoczone drewnianą palisadą z 14 wieżami, z czego 4 były bramami. W samym mieście stacjonowała setka kozaków z Sumskiego Pułku Kozackiego w ramach Ukrainy Słobodzkiej. Po zawarciu pokoju z Rzeczpospolitą Obojga Narodów i unii Armii Zaporoskiej z Moskwą miasto straciło znaczenie militarne, ale stało się jednym z miast handlowych, w których kwitł lokalny handel. W XVII i na początku XVIII w. rządzili nim namiestnicy moskiewscy. Od 1708 Sudża została przydzielona do guberni kijowskiej, od 1719 – jako część guberni biełgorodzkiej. Według danych ze spisu z 1897 roku, Sudża była zamieszkana przez 7433 osób, z których 61,2% to Ukraińcy, 37,2% Rosjanie, 1,2% Żydzi i 0,3% Polacy. W listopadzie i grudniu 1918 roku Sudża była siedzibą Tymczasowego Robotniczo-Chłopskiego Rządu Ukrainy, przed jego przeniesieniem do Biełgorodu. Do 1922 stanowiła część Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. 9 sierpnia 2024 roku do miasta wkroczyły Siły Zbrojne Ukrainy. 14 sierpnia głównodowodzący SZU, generał Ołeksandr Syrski, potwierdził kontrolowanie całego miasta. Tym samym Sudża stała się największym de iure rosyjskim miastem utraconym przez Rosję podczas inwazji Rosji na Ukrainę. Po zajęciu miasta przez armię ukraińską zlikwidowany został znajdujący się w Sudży pomnik Włodzimierza Lenina. 12 marca 2025 roku rosyjscy żołnierze wkroczyli do centrum miasta. Przypisy Linki zewnętrzne Sudża, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 555 .
Sudja

Sudja (în rusă Суджа) este un oraș din Rusia, centrul administrativ al raionului Sudjanski din regiunea Kursk. Prin oraș trece calea ferată Belgorod-Lgov. Ca urmare a ofensivei Ucrainei din regiunea Kursk, din 8 august 2024 cea mai mare parte a orașului se află sub controlul Forțelor Armate Ucrainene. În 2024, orașul avea o populație de 4941 de persoane. Note
Суџа

Суџа (рус. Суджа) град је у Русији, у Курској области. Налази се близу границе са Украјином. Историја Украјина је 6. августа 2024. покренула инвазију на Курску област. Украјина је окупирала делове Курске области у Русији. Украјинске снаге заузеле су неколико насеља, укључујући и Суџу. У марту 2025. године, руска војска је ушла у Суџу, повратила већину територије у Курској области коју је претходно окупирала Украјина. Становништво Референце Спољашње везе Новине Суџанске вести Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (18. октобар 2018) Опис грба Суџе
Jakovlev Jak-27

Jakovlev Jak-27 (kód NATO "Flashlight-C") byl sovětský nadzvukový letoun vyvinutý v roce 1958 z prototypu Jak-121. Nejvíce vyrobených kusů se dočkala průzkumná varianta Jak-27R (kód NATO "Mangrove"). Vývoj Prototyp Jak-121 byl vyvinut jako nástupce stroje Jak-25 a stal se základem pro nadzvukové stíhače a taktické průzkumné letouny Jak-27. Stíhací Jak-27 a Jak-27K vyzbrojené kanonem a raketami K-8 dosáhly požadavků, ale byly překonány výkonnějším strojem Suchoj Su-9, a tak výroba nebyla zahájena. Verze výškového stíhače, Jak-27V, byla přestavěna z prototypu Jak-121 namontováním raketového posilovače Duškin S-155 do zadní části trupu a motory Tumanskij RD-9AKJe přídavným spalováním. Přestože výkon byl velmi dobrý a během zkoušek dosáhl výšky 23 000 m (75 400 stop), vývoj byl zastaven kvůli problémům s údržbou raketového motoru Duškin S-155. Specializovaná výšková fotoprůzkumná varianta stíhače Jak-27 byla pojmenována Jak-27R (označení NATO „Mangrove“). Radom a radar byly nahrazeny prosklenou přídí pro pozorovatele/navigátora, byly přidány dvě kamery a kanon Nudelman-Richtěr NR-23 byl odstraněn. Měl delší křídlo s rozpětím 11,82 m (38 stop 9 palců), se dvěma proudovými motory Tumanskij RD-9AF a maximální rychlostí asi 1 285 km/h (798 mph) ve velké výšce. Dostup činil 16 500 m (54 000 stop) a dolet 2 380 km (1 480 mi) se dvěma křídlovými nádržemi. V závodě č. 292 v Saratově bylo vyrobeno asi 180 letadel. Služba Jak-27R vstoupil do služby u sovětského letectva v roce 1960 a měl nahradit podzvukový průzkumný letoun Iljušin Il-28. I přes větší rychlost a dostup měl však menší dolet. Jak-27R měl také určitá provozní omezení a nadzvukovou rychlostí s ním létali pouze nejzkušenější piloti. Nízká poloha motorů způsobila, že byly náchylné ke vniknutí cizích předmětů z neupravených ranvejí na předsunutých základnách. S rostoucím pokrytím protiletadlových střel nad Evropou byl výškový Jak-27R často omezenější než Il-28. Jak-27R byl vyřazen z operační služby na počátku 70. let a byl nahrazen letouny Jak-28R a MiG-25R. Varianty Jak-27 Jak-27F Jak-27K (Jak-27K-8) Jak-27R Jak-27LSh, (lyžnoje šasí – lyžový podvozek) Jak-27RN Jak-27V Jak-121 Specifikace (Jak-27R) Technické údaje Posádka: 1 Rozpětí: 11,82 m Délka: 18,55 m Výška: 4,05 m Nosná plocha: 28,94 m² Hmotnost prázdného stroje: kg Max. vzletová hmotnost: 13 600 Pohon: 2× proudový motor Tumanskij RD-9 Tah motoru: 37,2 kN Výkony Maximální rychlost: 1 285 km/h Dostup: 16 550 m Dolet: 2 380 km Počáteční stoupavost: 95 m/s Plošné zatížení: kg/m² Pomět tah/hmotnost: Výzbroj 1 × kanon Nudelman-Richtěr NR-23 Odkazy Reference Literatura GORDON, Yefim, 2002. Yakovlev Yak-25/-26/-27/-28: Yakovlev's Tactical Twinjets. Překlad Dmitriy Komissarov. Earl Shilton, Leicester, England: Midland Publishing. 128 s. (Aerofax). ISBN 1-85780-125-3. (anglicky) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Jakovlev Jak-27 na Wikimedia Commons Kamufláže letounu Jak-27 Archivováno 28. 8. 2017 na Wayback Machine.
Jakowlew Jak-27

Die Jakowlew Jak-27 (russisch Яковлев Як-27, NATO-Codename „Mangrove“) ist ein Flugzeug aus dem Konstruktionsbüro Jakowlew. Eingesetzt wurde sie bei den sowjetischen Luftstreitkräften als Aufklärer, Bomber und Jäger. Entwicklung Man orientierte sich bei der Konstruktion an der Jak-125, dem Prototyp der Jak-25R und Jak-25B aus dem Jahre 1956. Das neue Muster erhielt einen etwas schlankeren Rumpf und einen verglasten Bug als Arbeitsplatz für den Navigator. Die Tragflächen waren doppelt gepfeilt und an ihren Vorderkanten mit einem sogenannten Sägezahn versehen. Bei der Entwicklung wurde darauf geachtet, dass die Ausrüstung schnell gewechselt und so das Modell alternativ als Aufklärer bzw. taktischer Bomber eingesetzt werden konnte. Dieser Typ wurde als Jak-27R bezeichnet. 1959 erschien die Allwetter-Abfangjagdversion Jak-27P mit Radom. Die Indienststellung beider Varianten erfolgte 1959. Die Jak-27 wurde bis in die späten 1960er-Jahre hinein eingesetzt und danach durch die leistungsstärkere Jak-28 abgelöst. Technische Beschreibung Die Jak-27 wurde in Ganzmetallbauweise hergestellt. Das augenscheinlichste Unterscheidungsmerkmal zur Jak-28 waren die in Mitteldeckerkonfiguration angeordneten Tragflächen mit Hochgeschwindigkeitsprofil (die Jak-28 war ein Schulterdecker). Sämtliche Tragflächen sowie das gepfeilte Normalleitwerk waren freitragend. Das Bug- und das Hauptrad des Tandemfahrwerks wurden während des Fluges in den Rumpf eingezogen, die beiden Stützräder an den Tragflächenenden waren nach hinten klappbar. Technische Daten Bewaffnung interne Rohrwaffen 1 × 23-mm-Maschinenkanone Nudelman-Richter NR-23 mit 50 Schuss Munition oder 1 × 30-mm-Maschinenkanone Nudelman-Richter NR-30 mit 80 Schuss Munition Waffenzuladung von 1.000 kg sowie an zwei Aufhängepunkten Luft-Luft-Lenkflugkörper 2 × PU-1-8-Startschienen für je 1 × Bisnowat R-8MR/M1R (AA-3 „Anab“) – radargesteuert für Mittelstrecken (nur Variante Jak-27K-8) 2 × PU-1-8-Startschienen für je 1 × Bisnowat R-8MT/M1T (AA-3 „Anab“) – infrarotgesteuert für Mittelstrecken (nur Variante Jak-27K-8) Weblinks Einzelnachweise
Yakovlev Yak-27

El Yakovlev Yak-27 (en ruso: Як-27, designación OTAN: Flashlight-C​) fue un avión de reconocimiento bimotor fabricado por la oficina de diseño soviética Yakovlev entre 1958 y 1962 a partir del Yakovlev Yak-25,​ y que entró en servicio en la Fuerza Aérea Soviética. Diseño y desarrollo El desarrollo dedicado al reconocimiento a gran altura del Yakovlev Yak-25 fue nombrado Yak-27R. Se reemplazó el radar y el radomo del caza por una nariz transparente para el observador/navegante, pero se conservó el cañón Nudelman-Rikhter NR-23 del estribor. Se eliminaron puestos de armas y se añadieron algunas cámaras. Tenía un ala más larga de 11,82 m, con dos motores turborreactores Tumansky RD-9, pudiendo alcanzar una velocidad máxima de 1.285 km/h a gran altitud, con un techo de vuelo de 16.500 m y una autonomía de 2.380 km con dos tanques de combustible en las alas. Se construyeron 165 unidades de serie, además de los prototipos. Se llegó a diseñar una versión de intercepción equipada con un motor cohete suplementario, y que recibió la denominación Yak-27V). Durante las pruebas de vuelo alcanzó los 23.000 m, pero nunca entró en servicio. Historia operacional El Yak-27R entró en servicio en 1960 y fue retirado a finales de los años 70. Variantes Yak-27R (designación OTAN: Mangrove​) Versión de producción principal, se construyeron cerca de 180. Yak-27 Versión de intercepción del Yak-27, armada con dos cañones de 30 mm, nunca entró en servicio. Yak-27K Versión de intercepción del Yak-27, armada con dos misiles K-8, nunca entró en servicio. Yak-27V Interceptor de gran altura con cohetes auxiliares, únicamente se construyó un prototipo. Yak-26 Versión de bombardero del Yak-27, nunca entró en servicio. Operadores URSS Unión Soviética Fuerza Aérea Soviética Especificaciones (Yak-27R) Características generales Tripulación: 1 Longitud: 18,55 m Envergadura: 11,82 m Altura: 2,27 m Peso cargado: 13.600 kg Planta motriz:2 x Tumansky RD-9F turborreactor, de 37,2 kN de potencia c/u Rendimiento Velocidad máxima: 1.285 km/h Autonomía: 2.380 km Techo de vuelo: 16.550 m Armamento 1 cañón Nudelman-Rikhter NR-23 de 23 mm Véase también Yakovlev Desarrollos relacionados Yakovlev Yak-25 Referencias Enlaces externos Descripción del Yakovlev Yak-27 (en inglés) Descripción e imágenes del Yakovlev Yak-27 (en ruso)
Як-27

Як-27 (за класифікацією НАТО: Flashlight-C) — радянський баражуючий винищувач-перехоплювач. Історія Модифікації Тактико-технічні характеристики Як-27 Технічні характеристики Екіпаж: 2 людини Довжина: 17,30 м Розмах крила: 11 м Площа крила: 28,94 м² Маса Порожнього: 6983 кг Максимальна злітна: 10700 кг Двигуни: 2 ТРД РД-9АК Тяга форсована: 2 × 3250 кгс Льотні характеристики Максимальна швидкість: 1235 км/год Дальність польоту: 2200 км Практична стеля: 16 300 м Озброєння Стрілецько-гарматне: дві 30-мм гармати НР-30 Примітки Посилання Як-27 на сайті «Куток неба» Як-27 Інформація о Як-27 Як-27 - історія, огляд, технічний характеристики на сайті soldat.pro
Smolensk Aviation Plant

The Smolensk Aviation Plant (SmAZ) is a Russian aircraft production and servicing company. Founded in 1926, since 1993 it has been a Joint stock company. It is located southeast of the Smolensk North Airport. History The facility was founded in 1926 as "Aviation Repair Plant No.3", in 1928 it was redesignated "Plant No.35". Between 1941 and 1944 it was relocated to Kuybyshev as part of "Plant #1". Until 1966, it was known as "Plant #475" of the NKAP (Narodny Kommissariat Aviatsionnoy Promyshlennosti, People's Commissariat for Aviation Industry). It was renamed again in 1967 as the "Smolensk Machine Building Plant" of MAP (Ministerstvo Aviatsionnoy Promyshlennosti, Ministry for the Aviation Industry). It received its present name in 1974. During the 1960s and 1970s SmAZ primarily produced aircraft and aircraft parts designed by the Yakovlev Design Bureau. During the 1980s production at Smolensk included the Myasishchev-designed high-altitude M-55 Geofizika aircraft, cruise missiles like the Kh-55 Granat and parts for the Buran space shuttle. In addition, SmAZ produces medical and light industry equipment. On July 1, 1993 it was privatized, and has since operated as a joint stock company. In October and November 2023, the plant was attacked by aerial drones as part of the Russo-Ukrainian War. In January 2025 the plant was again attacked by Ukrainian drones. Seven explosions were reported and air defence was activated according to locals. Operation On May 26, 2009, a joint Russian-Czech company CONSUL GROUP OF COMPANIES S.R.O was established with the participation of the company Orbis Avia, Czech (SM92 Finist aircraft production). For constant participation in International Aviation and Space Show (MAKS) in 2013 JSC "SmAZ" was awarded the diploma and the jubilee medal "MAKS 20 years". The company continues to work on the development of small aircraft and ensuring the state defense order. List of production/serviced aircraft Grigorovich I-2 (full name was I-7(I-2)) I-2 page Polikarpov R-1, I-3, R-5, Po-2, I-15, I-16 Tupolev TB-1/ANT-4, R-6/ANT-7, SB/ANT-40 Bureau of Special Developments (БОК) of Chizhevski BOK-1 (stratospheric), BOK-5 (flying wing), BOK-7 (high altitude), BOK-15 (record setting) Ilyushin Il-2 Lavochkin La-5, La-7 cruise missiles like Kh-55 Yakovlev Yak-3, Yak-7, Yak-9, Yak-11, Yak-18T, Yak-42, Yak-112 Bakshaev A-2, VA-3/48, PM gliders Myasishchev M-55 Technoavia SM92 Finist, SM-94-1, SM-2000, SP-55M Sukhoi Su-38 Famous employees In 1956-1985 Hero of Socialist Labour Anatoly Romanov Denisovich (a plumber) worked at the factory. References External links Official website Federation of American Scientists
Planta de Aviación Smolensk

La Planta de Aviación Smolensk (SmAZ) es una compañía rusa de fabricación de aviones y servicios relacionados. Fundada en 1926, desde 1993 es una sociedad anónima.​ Historia La planta fue fundada en 1926 como "Planta de reparación de aviación no. 3", en 1928 fue renombrada como "Planta No. 35". Entre 1941 y 1944 fue trasladada a Kuybyshev como parte de "Planta No. 1". Hasta 1966 fue conocida como "Planta #475" del NKAP (Narodny Kommissariat Aviatsionnoy Promyshlennosti, Comisariado del Pueblo para la Industria de la Aviación). Fue rebautizada de nuevo en 1967 como "Planta de construcción de maquinaria de Smolensk" del MAP (Ministerstvo Aviatsionnoy Promyshlennosti, Ministerio para la industria de la aviación). Recibió su nombre actual en 1974. El 1 de julio de 1993 fue privatizada, y desde entonces ha operado como una sociedad anónima. Producción Grigorovich I-2 I-2 page Polikarpov R-1, I-3, R-5, Po-2, I-15, I-16 Túpolev TB-1/ANT-4, R-6/ANT-7, SB/ANT-40 Ilyushin Il-2 Lavochkin La-5, La-7 Yakovlev Yak-3, Yak-7, Yak-9, Yak-11, Yak-18T, Yak-42, Yak-112 Bakshaev A-2, VA-3/48, PM gliders Myasishchev M-55 Technoavia SM92 Finist, SM-94-1, SM-2000, SP-55M (desarrollo local) Sukhoi Su-38 Referencias Enlaces externos Página oficial (en inglés)
Usine aéronautique de Smolensk

Usine aéronautique de Smolensk (en russe : Смоленский авиационный завод, Smolenski aviatsiony zavod), est une entreprise située à Smolensk, dans l'oblast éponyme. Historique Société par actions depuis 1993, elle a été créée en 1926 comme Usine de réparation d'avions no 3. Elle fait partie de la holding Tactical Missiles Corporation située à Korolev, dans la banlieue de Moscou. L'usine a été attaquée par des drones en janvier 2024, dans le cadre de la guerre russo-ukrainienne. Établissements Réalisations Grigorovich I-2 Polikarpov R-1, I-3, R-5, Po-2, I-15, I-16 Tupolev TB-1/ANT-4, R-6/ANT-7, SB/ANT-40 Bureau spécial de développement (БОК) Chijevski BOK-1, BOK-5, BOK-7, BOK-15 avions stratosphérique. Iliouchine Il-2 Lavotchkine La-5, La-7 Missiles de croisière Kh-55 Yakovlev Yak-3, Yak-7, Yak-9, Yak-11, Yak-18T, Yak-42, Yak-112 Bakshaev A-2, VA-3/48, PM gliders Miassichtchev M-55 Technoavia SM92 Finist, SM-94-1, SM-2000, SP-55M Sukhoi Su-38 Sous son nom SM Pour Smolensk Manufacture. Références Voir aussi Liens externes Site officiel Portail des entreprises Portail de l’astronautique Portail de la Russie