NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Smolensk-Ring

Der Smolensk-Ring ist eine Motorsport-Rennstrecke bei Werchnedneprowski in der Oblast Smolensk in Russland. Streckenbeschreibung Die Gesamtlänge der im Uhrzeigersinn befahrenen Strecke beträgt 3,375 Kilometer. Der 12 bis 15 Meter breite Kurs besitzt 13 Kurven, davon 8 nach links und 5 nach rechts. Geschichte Um Wirtschaft und Tourismus in der Oblast Smolensk zu stärken, wurde 2007 mit den Planungen der Strecke begonnen. Daran war der Aachener Architekt Hermann Tilke beteiligt. Im Jahr 2009 wurde mit dem Bau begonnen, im August 2010 erfolgte die Eröffnung. Veranstaltungen Heute finden auf der Strecke nationale Automobil-Meisterschaftsläufe statt, unter anderem auch Läufe der Russischen Tourenwagen-Meisterschaft. Von 2010 bis 2012 gastierte die FIA European Truck Racing Championship. 2016 trat die TCR Europe Serie auf dem Kurs an. 2011 geplante Gastspiele der FIA-GT3-Europameisterschaft und der Superleague Formula scheiterten an einer fehlenden Grade 2 Streckenhomologation und aus finanziellen Gründen. Weblinks Offizielle Website der Rennstrecke (russisch) Smolensk Ring auf Rennstreckendatenbank Racing-Circuits.Info (englisch) Einzelnachweise
Smolensk Ring

The Smolensk Ring is a circuit in western Russia near the town of Safonovo in the settlement of Verkhnedneprovsky. It is located 90-kilometre (56 mi) east of its namesake city of Smolensk and about 250-kilometre (160 mi) west of Moscow. The construction of the 3.362 km (2.089 mi) circuit started in 2007, and the inaugural international event was a round of the FIA European Truck Racing Championship in August 2010. The Smolensk Ring was initially supposed to host rounds of the FIA GT3 European Championship in 2011, however this was later postponed to 2012 because the track didn't complete in time modifications required to garner the necessary FIA track license. History The track was designed by Hermann Tilke and his design bureau using the features of the pre-existing landscape of the designated area, resulting in a 3.362 km (2.089 mi), 12–15 m (39–49 ft) wide track containing fast corners, straights and twisty sections. The race track, with the prerequisite modifications in place, will fulfill the International Automobile Federation (FIA) requirements for a Grade 2 race track, and the first category according to the classification of the Russian Automobile Federation (RAF). With the FIA Grade 2 license, the Smolensk Ring would be able to host motor racing for all classes except Formula One. But it was lastly graded by Grade 4 until 24 May 2020. Russian Touring Car Championship driver Yuri Semenchev was killed in an accident at the circuit in August 2012. Action sports August 2010 — 5 stage FIA European Truck Racing Championship (Truck Battle Russia 2010) 22 May 2011 — 1 stage RTCC (Russian Touring Car Championship) 30–31 July 2011 — 6 stageFIA European Truck Racing Championship (Truck Battle Russia 2011) 9 October 2011 — 7 stage RTCC (Russian Touring Car Championship) Lap records As of May 2023, the fastest official race lap records at the Smolensk Ring are listed as: References External links Circuit website
Smolensk Ring

El Smolensk Ring es un circuito de carreras ubicado en el asentamiento de Verkhnedneprovsky cerca de la ciudad de Safonovo, Óblast de Smolensk, Rusia. Se encuentra unos 90 kilómetros (56 millas) al este de la ciudad homónima de Smolensk, y a unos 250 kilómetros (160 millas) al oeste de Moscú. La construcción del circuito de 3,4 kilómetros (2,1 millas) comenzó en 2007, y el evento internacional inaugural fue una ronda del Campeonato de Europa de Carreras de Camiones de la FIA en agosto de 2010. Inicialmente, se suponía que el Smolensk Ring albergaría las rondas del Campeonato de Europa FIA GT3 en 2011,​​ sin embargo, esto se pospuso más tarde a 2012 porque la pista no se completó a tiempo las modificaciones necesarias para obtener la licencia de pista de la FIA necesaria.​​ Historia Hermann Tilke y su oficina de diseño diseñaron la pista utilizando las características del paisaje preexistente del área designada, lo que dio como resultado una pista de 3362 metros de largo y 12-15 metros de ancho que contiene esquinas rápidas, rectas y secciones sinuosas.​​ La pista de carreras, con las modificaciones de requisitos previas establecidas, cumplirá con los requisitos de la Federación Internacional de Automóviles (FIA) para una pista de carreras de Grado 2, y la primera categoría según la clasificación de la Federación de Automóviles de Rusia (RAF). Con la licencia FIA Grado 2, el Smolensk Ring podrá albergar carreras de motor para todas las clases, excepto Fórmula 1.​ El piloto del Campeonato ruso de turismos, Yuri Semenchev, murió en un accidente en el circuito en agosto de 2012.​ Deportes de acción Agosto de 2010: Campeonato de carreras de camiones europeo FIA de 5 etapas (Truck Battle Russia 2010) 22 de mayo de 2011 - 1 etapa RTCC (Campeonato ruso de turismos) 30–31 de julio de 2011: 6 etapas del Campeonato de Europa de Carreras de Camiones de FIA (Truck Battle Russia 2011) 9 de octubre de 2011 - 7 etapas RTCC (Campeonato ruso de turismos) Referencias Enlaces externos Sitio web del circuito
Smolensk Ring

De Smolensk Ring (Russisch: СТК "Смоленское кольцо") is een circuit in het westen van Rusland in de buurt van de stad Smolensk. In 2011 zou er een race van de Superleague Formula worden verreden, dit ging echter niet door, omdat het circuit tijdig nog niet af was. Externe link (ru) Officiële site
Awtodrom Smolenskoje Kolco

Awtodrom Smolenskoje Kolco – tor wyścigowy we Wierchniednieprowskim, niedaleko Safonowa, około 90 kilometrów na wschód od Smoleńska. Tor ma długość 3357 m i został oddany do użytku w 2010 roku. Linki zewnętrzne Oficjalna strona toru
Смоленское кольцо

Автодром «Смоленское кольцо» — кольцевая гоночная трасса в Дорогобужском районе Смоленской области. Ближайший населенный пункт - Посёлок городского типа Верхнеднепровский. Проект разработан в соответствии с требованиями первой категории Российской автомобильной федерации и второй категории FIA. Осенью 2008 года начата укладка первого слоя асфальта. Сдача трассы в эксплуатацию первоначально планировалась в 2009 году, но позже была перенесена на середину 2010 года. В разработке конфигурации гоночной трассы принимал участие «придворный архитектор Формулы-1» Герман Тильке. Трасса длиной 3,357 километра и шириной от 12 до 15 метров состоит из 13 поворотов: из которых 8 левых и 5 правых. Максимальная расчетная скорость для автомобилей серии DTM составляет 241 км/ч. 7-8 августа 2010 года на трассе прошёл этап чемпионата Европы по гонкам грузовиков. В 2011 году проведены 1-й этап российской кузовной гоночной серии RTCC и 6-й этап чемпионата Европы по гонкам грузовиков (European Truck Racing). Ежегодно автодром принимает этапы РСКГ, любительских чемпионатов формата тайм-аттак RHHCC-RTAC и MaxPowerCars, этапы чемпионата Республики Беларусь по автомобильным кольцевым гонкам и скоростному маневрированию, серий гонок на классических автомобилях Moscow Classic Grand Prix и Classic Touring Cup. В 2014 году на трассе прошел этап Российской дрифт серии RDS. С 2010 года «Смоленское кольцо» является испытательным треком журнала За рулём, который проводит на автодроме тесты спортивных автомобилей и гоночных шин. Помимо основного назначения, автодром под Дорогобужем используется для проведения самых разных мероприятий. Трассой на безвозмездной основе пользуются лыжники и биатлонисты детско-юношеской спортивной школы поселка Верхнеднепровский, участники шоссейных велогонок. Паддок предоставлен начинающим спортсменам клуба «Картинг» при Дорогобужском Доме детского творчества. Также на «Смоленском кольце» сотрудники подразделений ГИБДД Смоленской области ежегодно отмечают профессиональный праздник, соревнуясь в мастерстве вождения за главный приз - патрульный автомобиль. Спортивные мероприятия август 2010 — 5-й этап FIA European Truck Racing Championship (Truck Battle Russia 2010) 22 мая 2011 — 1 этап RTCC (Russian Touring Car Championship) 30-31 июля 2011 — 6-й этап FIA European Truck Racing Championship (Truck Battle Russia 2011) 9 октября 2011 — 7 этап RTCC (Russian Touring Car Championship) Спортивные мероприятия 2012 года 20 мая 2012 1 этап RTCC (Russian Touring Car Championship) 28—29 июля 2012 — 7-й этап FIA European Truck Racing Championship (Truck Battle Russia 2012) 30 сентября 8 этап (финальный) RTCC (Russian Touring Car Championship) Примечания Ссылки Официальный сайт Смоленское кольцо на сайте Дорогобужа Смоленское кольцо: надежда российских гонщиков Фоторепортаж: круг по «Смоленскому кольцу» Клуб автодрома Смоленское Кольцо на сайте города Дорогобуж Календарь RTCC 2011 Репортаж Truck Battle Russia 2012
Geboortekerk van de Moeder Gods in het oude Simonov

De Kerk van de Geboorte van de Moeder Gods in het oude Simonov (Russisch: Церковь Рождества Пресвятой Богородицы в Старом Симонове) aan de Vostochnaija oelitsa 6 te Moskou neemt in de Russische geschiedenis een bijzondere plaats in. Op deze plek heeft vroeger het Simonovklooster gestaan. Na de Slag op het Koelikovo-veld werden de gevallen krijgers op deze plek begraven. Het huidige gebouw dateert uit 1509-1510 en verving destijds een houten kerk. De kerk werd in 1928 op last van de atheïstische autoriteiten gesloten. De toren werd gesloopt in 1932. Een gietijzeren monument voor de gevallen helden bij de Slag op het Koelikovo-veld werd als schroot verkocht. Wat overbleef van het kerkgebouw werd daarna als werkplaats gebruikt door een fabriek. Eerst in 1989 werd het zwaar gehavende gebouw weer in gebruik genomen door de geloofsgemeenschap. De nieuwe wijding van de kerk vond plaats op 16 september 1989. De kerkgemeenschap begon vervolgens met de restauratie van het godshuis. Eind jaren 1990 werd een aanvang genomen met de herbouw van de klokkentoren. Inmiddels zijn ook de werkzaamheden aan het interieur afgerond. De kerk is te bereiken over een speciaal ommuurd pad dat over het fabrieksterrein is aangelegd. Externe links informatie en afbeeldingen over de kerk, russisch informatie en afbeeldingen over de kerk, russisch
Cerkiew Narodzenia Matki Bożej w Moskwie (Daniłowskij)

Cerkiew Narodzenia Matki Bożej – prawosławna cerkiew parafialna w Moskwie, w rejonie Daniłowskim, w dekanacie św. Daniela Słupnika eparchii moskiewskiej miejskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Pierwsza cerkiew na tym miejscu została zbudowana ok. 1370. Pierwotnie była to świątynia służąca mnichom ze wspólnoty założonej przez Teodora, ucznia mnicha Sergiusza z Radoneża, oraz odwiedzającym ich świeckim wiernym. W 1379 klasztor ten, nazwany Simonowskim, przeniósł się na inne miejsce, położone nieco na północ w stosunku do dotychczasowej lokalizacji. Cerkiew Narodzenia Matki Bożej pozostała jednak czynna. W świątyni tej po bitwie na Kulikowym Polu pochowano mnichów ławry Troicko-Siergijewskiej Aleksandra Pierieswieta i Andrzeja Oslabii, którzy z błogosławieństwa Sergiusza z Radoneża wzięli w niej udział, walcząc po stronie wojsk Dymitra Dońskiego. W latach 1509–1510 na miejscu starszej cerkwi wzniesiono nową jednokopułową świątynię według projektu Aloisia Nowego. W XVIII w. świątynię tę rozbudowano o drewnianą dzwonnicę i obszerny przedsionek. W XIX w. oba te elementy zastąpiono murowanymi; po przebudowach z oryginalnej cerkwi Aloisia Nowego pozostały jedynie dolne partie ścian – od nowszych oddziela je fryz. Odpowiednio w 1849 i 1855 w świątyni urządzono dwa nowe ołtarze boczne – św. Mikołaja i św. Sergiusza z Radoneża. Po rewolucji październikowej świątynia została zamknięta. Rozebrano wieńczącą ją kopułę oraz cerkiewną dzwonnicę. Budynek stał się częścią kompleksu fabryki „Dinamo”. Nagrobki Pierieswieta i Oslabii zostały sprzedane na złom. W 1980 postanowiono przekazać cerkiew muzeum i urządzić w nim wystawę poświęconą bitwie na Kulikowym Polu, ostatecznie jednak obiekt został udostępniony dla wiernych dopiero w 1989, a i po tej dacie był częściowo użytkowany przez fabrykę. Rozebraną dzwonnicę odrestaurowano w 2006. Całe pierwotne wyposażenie budowli zostało zniszczone. Przypisy
Sukhoj Su-35

Sukhoj Su-35 (russisk: Сухой Су-35; NATO rapporteringsnavn: Flanker-E) også kendt som Super Flanker og Last Flanker) er betegnelsen for to forskellige fly, der begge er kraftige opgraderinger af det sovjetiske/russiske jagerfly Su-27 'Flanker'. Begge er enkelt-sædede, to-motorers multirollefly, designet af Sukhoj og bygget af flyproducenten KnAAPO. Den første variant blev designet i 1980'erne, da Sukhoj ønskede at opgradere specifikationerne af den allerede dengang teknisk avancerede Su-27. Opgraderinger fik navnet Su-27M, hvilket siden blev ændret til Su-35. Den opgraderede Su-27/Su-35 havde forbedrede aerodynamik og flykontrolsystemer, længere rækkevidde og kraftigere motorer. Den første prototype konverteret fra Su-27 havde sin jomfruflyvning i juni 1988. Der blev bygget mere end et dusin af denne variant, hvoraf nogle blev benyttet af flyopvisningsholdet Russian Knights. Det første design for Su-35 blev senere videreudviklet til Su-37, der havde styrbare udstødningsdyser og blev anvendt som prototype til illustration af teknologiens anvendelse. En enkelt Su-35UB to-sædet træningsversion blev bygget i slutningen af 1990'erne; denne version mindede meget om Su-30MK familien. I 2003 introducerede Sukhoj den anden større modernisering af Su-27 i form af et fly, der af Sukhoj blev benævnt som et 4++ generations jagerfly, der kunne lukke hullet mellem det noget aldrende oprindelige Su-27 fly og femte generationsflyet Sukhoj Su-57, der var under udvikling. Denne variant var uden canardvinger, havde forstærket konstruktion og radar, styrbare dyser og reduceret synbarhed på radar. Der blev produceret fire prototyper af denne variant, der til tider er blevet fejlagtigt omtalt som Su-35BM, der har dannet grundlagt for test. Én prototype gik tabt i 2009. Ruslands luftvåben har bestilt 48 eksemplarer af det nye fly, der er benævnt Su-35S. Begge Su-35 modeller har været markedsført i mange lande, såsom Brasilien, Kina, Indien, Indonesien og Sydkorea, men der er foreløbig ikke opnået eksportordrer. Senest (oktober 2014) har Brasilien meddelt, at landet har indkøbt Saab Gripen NG. Sukhoj havde oprindeligt planlagt at eksportere mere end 160 fly af den anden variant af Su-35. Noter Eksterne links Om Sukhoi Su-35 Arkiveret 30. marts 2016 hos Wayback Machine (engelsk)
Suhoj Su-35

Suhoj Su-35 (poznat i kao Su-27M) (NATO-va oznaka: Flanker-E) je ruski višenamjenski lovac za održavanje zračne nadmoći i lovac-bombarder. Do 2008. proizvedeno je 12 zrakoplova. Iz Su-35 je kasnije razvijen i Suhoj Su-35BM. Razvoj Većina sofisticiranih sustava koji su ugrađeni na zrakoplovu Su-30MKI su trebali biti razvijeni iz nove inačice Su-27M koju je tijekom 1980-ih razvijao OKB Suhoj pod vodstvom Nikolaja F. Nikitina. Planiralo se da to bude jednosjedni višenamjenski zrakoplov koji bi se mogao koristiti kao lovac za zračnu nadmoć, presretač i lovac-bombarder, a pritom bi zamijenio prvu generaciju zrakoplova Su-27S koji je bio u službi. Ovo je bilo dosta složeno, jer u velikom broju slučajeva zrakoplovi napravljeni za obavljane više misija naposljetku ne obave ni jednu od njih na zadovoljavajućoj razini. Su-27M je trebao nositi elektroniku za zračnu borbu, navigaciju za jurišne misije, sustav laserskog ciljanja za pametno oružje i električni sustav posrednog upravljanja zrakoplovom (eng. "Fly-by-Wire", hrv. letenje po žici ili letenje žicom) za dobre manevarske sposobnosti. Uz to, ugrađeni su kanardi i spremnici goriva u krilima što je povećalo praznu težinu zrakoplova. Kako je ovo smanjilo njegove performanse, Suhojevi dizajneri su problem pokušali riješiti ugradnjom poboljšanih motora AL-31FM ili AL-35 te korištenjem kompozitnih materijala i litij-aluminijskih legura. Prvi zrakoplov, modificirani Su-27S, je prvi put poletio 28. lipnja 1988. s pilotom Olegom Cojem. Ovaj zrakoplov, oznake T10M-1, je bio jako sličan osnovnom Su-27 osim što je imao dodatak za nadolijevanje goriva tijekom leta s Su-27P i novi poklopac kabine. Tehničke karakteristike (Su-35) Osnovne karakteristike posada: 1 dužina: 21,9 m raspon krila: 15,3 m površina krila: 62,0 m2 visina: 5,90 m Letne karakteristike najveća brzina: 2.410 km/h (Mach 2,25) dolet: 4.500 km borbeni dolet: 3.600 km (1.580 km na manjim visinama leta) brzina penjanja: 325 m/s najveća visina leta: 18.000 m specifično opterećenje krila: 408 kg/m2 motor: 2 × Saturn 117S Izvori http://www.vectorsite.net/avsu27_2.html#m4 Arhivirana inačica izvorne stranice od 7. ožujka 2009. (Wayback Machine)
Soechoj Soe-35

De Soechoj Soe-35 (Russisch: Су-35) (NAVO-codenaam: Flanker-E variant 1) is een multirol straaljager die ontwikkeld is in de Sovjet-Unie. Het toestel is ontwikkeld als onderdeel van een modernisatieprogramma voor de Soe-27 en bracht later de Soe-30-serie voort. Ontwikkeling De ontwikkeling van de Soe-35 begon eind jaren 80 onder de aanduiding T-10M, maar de aanduiding Soe-27M wordt ook gebruikt. In totaal werden elf prototypen gebouwd, vier hiervan (staartnummers 701, 702, 706 en 707) waren verbouwde Soe-27's de andere zeven waren volledig nieuw. Het elfde prototype werd later hernoemd naar Soe-37. Het modernisatieprogramma waar de Soe-35 uit voortkwam kan het beste gezien worden als een toepassing van nieuw ontdekte technologieën in verschillende gebieden op het originele ontwerp van de Soe-27. Zo beschikt het toestel over de nieuwe N-011 passieve phased-arrayradar, werd het glazen cockpit-principe voor het eerst toegepast in een Sovjet-straaljager en bestaan delen van het toestel uit een met koolstofvezel versterkte kunststof. Ook zijn veel verbeteringen van de Soe-33 overgenomen: de voorvleugels en sonde voor bijtanken in de lucht werden beide overgenomen van dit toestel, evenals het dubbele voorwiel en de extra wapenophangpunten. De brandstofcapaciteit en daarmee het vliegbereik van het toestel werd vergroot door de plaatsing van een extra brandstoftank in elk van de staartvinnen. Hiermee werd de brandstofcapaciteit vergroot van 9400 naar 10.250 kg. Eind jaren 1990 ontwikkelde KnAAPO een trainingsvariant van de Soe-35 genaamd Soe-35UB. Deze variant nam de N-011M radar over van de Soe-37. Deze tweezitter vloog voor het eerst in 2000. Soechoj zelf heeft daarna de Soe-35BM ontwikkeld, wederom om de laatste technieken toe te passen. Deze variant beschikt naast de verbeteringen van de gewone Soe-35 over de Irbis-E hybride phased-array radar die dertig luchtdoelen tegelijk kan volgen en acht tegelijk kan aanvallen. Ook kan de radar vier gronddoelen volgen waarvan twee tegelijk aangevallen kunnen worden. Verder beschikt het toestel over twee NPO Saturn 117S motoren met stuwstraalbesturing en een stuwkracht van 142 kN. De voorvleugels werden bij deze variant echter overbodig geacht door de aanwezigheid van de motoren met stuwstraalbesturing.
Suhoi Su-35

Suhoi Su-35 (NATO: Flanker-E) este un avion de luptă multirol proiectat de constructorul rus Suhoi, și introdus în 2014. Avionul este o versiune a tipului Suhoi Su-30 cu fuzelaj, motoare și avionică modernizate. Descriere Tip: Avion multirol Origine: Uniunea Sovietică / Rusia Proiectant: Suhoi Producător: Uzina de Avioane din Komsomolsk-pe-Amur (KnAAPO) Primul zbor: 19 februarie 2008 Utilizator: Forțele Aeriene Ruse dețineau aproximativ 10 avioane Su-35S în decembrie 2012 Produs: 2007–present Cost per unitate: 40 – 65 milioane dolari (în funcție de variantă) Dezvoltat din: Suhoi Su-27 Variante: Su-27M/Su-35: variantă originală de avion de vânătoare, cu un singur loc Su-35UB: avion de antrenament cu două locuri. Acesta are stabilizatoarele verticale mai înalte și partea din față a fuzelajului similară cu a avionului Su-30 Su-35BM: avion de vânătoare cu un singur loc, având avionică modernizată și diverse modificări la corpul aeronavei Su-35S: variantă modernizată a Su-35 destinată Forțelor Aeriene Ruse Su-37: variantă demonstrativă cu tracțiune vectorizată Caracteristici Su-35S: Echipaj: 1 Lungime: 21,9 m Anvergură: 15,3 m (cu grinzile de acroșare din vârful aripilor) Înălțime: 5,90 m Suprafața aripilor: 62.0 m² Greutate gol: 18.400 kg Greutate cu încărcătură: 25.300 kg Greutatea maximă la decolare: 34.500 kg Motoare: 2 turbofane Saturn 117S având control vectorizat al jetului de gaze fără postcombustie: 8.800 kgf (86.3 kN) fiecare cu postcombustie: 14.500 kgf (142 kN) fiecare Capacitate combustibil: 14,350 litri Performanțe: Viteză maximă: 2,25 Mach (2.390 km/h) la mare altitudine Rază de acțiune: la mare altitudine: 3.600 km la nivelul solului: 1.580 km cu două rezervoare externe suplimentare: 4.500 km Plafon de zbor: 18.000 m Viteză ascensională: peste 280 m/s Încărcarea aripii: 408 kg/m² Raport putere/greutate: 1,13 Armament: Tunuri: 1 tun GSh-30-1 calibru 30 mm, cu 150 proiectile Grinzi de acroșare: 14 grinzi de acroșare: 2 pe vârfurile aripii pentru rachete aer - aer și 12 sub aripi și pe fuzelaj. Pe aceste grinzi pot fi acroșate până la 8 tone de armament: Rachete aer-sol/ aer-suprafață: rachete ghidate laser S-25LD rachete neghidate S-250 containere B-8 pentru rachetele neghidate S-8 containere B-13 pentru rachetele neghidate S-13 rachetele antinavă/antiradar Kh-31A/P rachete antinavă Kh-59 rachetele ghidate prin TV/ laser semiactiv Kh-29T/L Rachete aer-aer: Vympel R-27R/ER/T/ET/EP Vympel R-77 cu variantele R-77M1, R-77T Vympel R-73E/M și R-74M Bombe: KAB-500L, greutate 500 kg, ghidată laser KAB-1500, greutate 1500 kg, ghidată laser LGB-250, greutate 250 kg, ghidată laser bomba neghidată FAB-250, greutate 250 kg bomba neghidată FAB-500, greutate 500 kg Altele: sistem de realimentare în aer cu combustibil Avionică: Radar cu baleiaj electronic Irbis-E Sistem de bruiaj KNIRTI SAP 14 (pilonul central) Sistem de bruiaj KNIRTI SAP 518 (câte unul pe vârful fiecărei aripi) Sistem de detecție și urmărire în infraroșu OLS-35 Sistem de război electronic Khibiny-M Legături externe
Фёдоровка (Добринский район)

Фёдоровка — деревня в Добринском районе Липецкой области России. География Расположена на северо-западе Добринского сельсовета. У западной границы поселения протекает река Пловутка. Состоит из одной улицы Широкая. История Деревня возникла в 1770-е годы. На карте Генерального межевания Усманского уезда указана как хутор Григоровка, под тем же названием указана на карте Менде. Хутор был владельческий. Во второй половине XIX века владельцами были Бланки. В XX веке закрепилось название Фёдоровка. Неофициальное народное название Бугорки. Население В 1914 году в деревне проживало 302 жителя. В 2010 — 144 жителя. . Примечания
Федоровка (Добринський район)

Федоровка (рос. Федоровка) — присілок у Добринському районі Липецької області Російської Федерації. Населення становить 144 особи. Належить до муніципального утворення Добринська сільрада. Історія З 13 червня 1934 до 1954 року у складі Воронезької області. Відтак входить до складу Липецької області. Згідно із законом від 23 вересня 2004 року № 126-ОЗ органом місцевого самоврядування є Добринська сільрада. Населення Примітки
Скучаи

Скучаи — пустующая деревня в Добринском районе Липецкой области России. География Расположено в центральной части Добринского сельсовета. Граничит с посёлком Брянским. История Возникла в ходе столыпиской аграрной реформы. В 1928 году состояла из 27 дворов. Входила в состав Сафоновской волости Усманского уезда Тамбовской губернии до 1928 года, затем в состав Сафоновского сельского совета Добринского района. С 12 мая 2014 года входит в сельское поселение Добринский сельсовет. Население Примечания
Скучаї

Скучаї (рос. Скучаи) — присілок у Добринському районі Липецької області Російської Федерації. Населення становить 0 осіб. Належить до муніципального утворення Добринська сільрада. Історія З 13 червня 1934 до 1954 року у складі Воронезької області. Відтак входить до складу Липецької області. Від 23 вересня 2004 року до 13 травня 2014 року органом місцевого самоврядування була Сафоновська сільрада. Згідно із законом № 281-ОЗ від 23 травня 2014 року органом місцевого самоврядування було встановлено Добринську сільраду. Населення Примітки