NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Multimedia Art Museum, Moscow

The Multimedia Art Museum, Moscow (MAMM; Russian: Мультимедиа Арт Музей, Москва) is a Russian state museum dedicated to the presentation and development of contemporary art related to new multimedia technologies. The museum was opened in October 2010 on the grounds of the Moscow House of Photography. Initially it was founded in 1996. Details The Multimedia Art Museum Moscow was founded in 1996 as the Moscow House of Photography (MDF). It was the first Russian state art institution focused on the art of photography. In 2001, it was transformed into the Multimedia Complex of Contemporary Arts. The Complex includes the Moscow House of Photography; The Alexander Rodchenko School of Photography and Multimedia, opened in 2006 and named after Russian classic of photography Alexander Rodchenko; and the Multimedia Art Museum, Moscow (MAMM), intended to acquaint Russian audiences with contemporary art and multimedia technologies. In 2005, the museum building on Ostozhenka street, 16 went under construction, but the museum continued its exhibition and educational activities. In 2010, the Complex returned to its renovated building numbering approximately 9,000 square metres (97,000 sq ft) of space. The new space has four floors for exhibitions and archives for its 90,000-photograph collection. Cumulative exhibition history of MAMM and Moscow House of Photography numbers more than 1300 exhibitions in Russia and abroad, and more than 100 books issued. In the summer of 2016, the Multimedia Art Museum launched the site "History of Russia in photographs" - a non-profit project, uniting museum and private photos and photocolties created in Russia from 1860 to 1999. An online archive accommodates more than 100 thousand professional and amateur images and 100 virtual exhibitions. Anyone can send a photo from its collection or family archive to the site, or create an exhibition from the pictures available on the site. The project allows to learn a specific era, learn how to change in time life, fashion, architecture etc. References External links Media related to Multimedia Art Museum, Moscow at Wikimedia Commons Official website
Casa de la Fotografía de Moscú

La Casa de la Fotografía de Moscú (en ruso: Московский дом фотографии) es un museo estatal de fotografía que acostumbra realizar exposiciones en el Manège de Moscú y dispone de una amplia colección de obras maestras de fotógrafos rusos.​ La creación del museo se produjo en 1996 a partir de un proyecto iniciado dos años antes con motivo de la celebración del primer «Mes internacional de la Fotografía». Su concepción como institución cultural es similar a la de la Casa Europea de la Fotografía con la que mantiene amplia colaboración. Su sede se encuentra en la calle Ostozhenka pero acostumbra realizar importantes exposiciones en las salas del Manezh. Un ejemplo fue la exposición realizada en 2008 titulada «España en el objetivo de los fotógrafos rusos».​ Entre los autores que disponen de una muestra significativa de su trabajo fotográfico se encuentran Alexander Grinberg, Max Penson, Alexander Rodchenko o Dmitri Baltermants, pero también se pueden encontrar obras de fotógrafos contemporáneos y noveles. También dispone de una biblioteca especializada y desarrolla proyectos de investigación y difusión de la fotografía. Desde 2003 recibe el nombre de «Centro de arte multimedia». Una de sus actividades didácticas es la «Escuela de fotografía y multimedia Alexander Rodchenko» fundada en 2006.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Casa de la Fotografía de Moscú. Sitio web del museo. (en inglés)
Maison moscovite de la photographie

La Maison moscovite de la photographie est le premier musée russe spécialisé dans la photographie. Elle abrite des collections classiques et contemporaines (Alexandre Grinberg, Max Penson, Alexandre Rodtchenko...). Histoire Le musée est fondé sous l’impulsion d’Olga Sviblova en 1996 : son premier emplacement est une salle municipale proposée par la mairie de Moscou, à proximité de la place Rouge et du musée Pouchkine. Notes et références Liens externes (en) Site officiel de la Maison moscovite de la photographie Source de la traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Moscow House of Photography » (voir la liste des auteurs). Portail de la culture russe Portail de la photographie Portail des musées Portail de Moscou
Museo di arte multimediale

Il Museo di arte multimediale (in russo Мультимедиа Арт Музей?, anche detto "Mamm") è un complesso museale statale russo dedicato alla presentazione e lo sviluppo dell'arte contemporanea connessa alle nuove tecnologie multimediali ed in particolare all'arte della fotografia. È situato in via Ostoženka, al numero 16, nel centro di Mosca. La sua direttrice è Olga Sviblova. Ristrutturato nello stile moderno minimalista, il Mamm è stato inaugurato nell'ottobre 2010. Il complesso museale si sviluppa su una superficie di 9.000 metri quadri articolati in tre sezioni: la Casa della fotografia (fondata nel 1996) con oltre 80.000 copie fotografiche, il Museo di arte multimediale che comprende video-installazioni e opere create con le tecnologie multimediali più avanzate e la Scuola di fotografia e multimedia di Aleksandr Michajlovič Rodčenko, aperta nel 2006. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo di arte multimediale Collegamenti esterni Sito ufficiale, su mamm-mdf.ru. MAMM (canale), su YouTube.
Муравлево (Орловська область)

Муравлево (рос. Муравлёво) — село в Урицькому районі Орловської області Російської Федерації. Населення становить 268 осіб. Входить до муніципального утворення Городищенське сільське поселення. Історія Населений пункт розташований у межах Чорнозем'я та історичного Дикого Поля. Від 30 липня 1928 року у складі Орловського округу Центрально-Чорноземної області, 13 червня 1934 року після ліквідації Центрально-Чорноземної області населений пункт увійшов до складу новоствореної Курської області. Відтак, від 27 вересня 1937 року в складі новоствореної Орловської області. Від 2013 року входить до муніципального утворення Городищенське сільське поселення. Населення Примітки
Yakovlev Yak-141

Le Yakovlev Yak-141 était le successeur du Yak-38. Il était capable d'effectuer des atterrissages et décollages verticaux. Il avait reçu le code OTAN Freestyle. Conception Dès 1975, devant les déficiences du Yak-38 (vitesse subsonique, avionique rudimentaire, faibles capacités d'emport et d'autonomie), les bureaux d'études de Yakovlev entamèrent l'étude d'un remplaçant pour l'aviation navale soviétique. Le Yak-141 est conçu, comme son prédécesseur, avec un réacteur à poussée vectorielle pour la sustentation et la croisière, plus deux réacteurs verticaux utilisés lors des phases stationnaires. Il y eut deux prototypes construits ainsi que deux cellules pour les essais statiques. Le Yak-141 effectua son premier vol avec décollage classique le 9 mars 1987 puis son premier décollage vertical le 29 décembre 1989. Le second prototype sera gravement endommagé le 5 octobre 1991 lors d'un atterrissage sur le porte-avions Amiral Gorchkov. Le premier fut présenté lors du salon aéronautique de Farnborough en 1992, mais il n'était pas inconnu des Occidentaux, car il fut repéré sur la base d'essai de Joukovsky par un satellite d'observation américain, au milieu des années 1980. C'est là qu'il reçut le code OTAN Freestyle. Après la chute de l'Union soviétique, la fédération de Russie suspendit le programme faute de crédits. Le bureau d'études de Yakovlev a cependant continué le développement de versions améliorées. Records Le Yak-141 est détenteur de plusieurs records dans la catégorie ADAV : Utilisateurs Aucun, bien que son développement soit bloqué, Yakovlev tenta de commercialiser l'avion à l'international, notamment en Asie et en Amérique du Sud. Notes et références Autres : Avions et hélicoptères militaires d'aujourd'hui (ISBN 2-907051-24-5) Site très complet sur l'appareil Bibliographie (en) « Class H / Vertical Take-Off and Landing Aeroplanes », Fédération aéronautique internationale, 10 juillet 1998 (consulté le 17 février 2010) (en) Yefim Gordon (trad. Dmitriy Komissarov), Yakovlev Yak-36, Yak-38, & Yak-41 : The Soviet 'Jump Jets', Hinckley, England, Midland Publishing, 2008, 144 p. (ISBN 978-1-85780-287-0) (en) Bill Gunston, Yakovlev aircraft since 1924, Annapolis, Md, Naval Institute Press, 1997 (ISBN 1-55750-978-6) Voir aussi Hawker Siddeley Harrier et AV-8B Harrier II Yakovlev Yak-36 Yakovlev Yak-38 F-35 Lightning II Dassault Mirage III V Portail de l’aéronautique Portail de la guerre froide
Jakovljev Jak-141

Jakovljev Jak-141 (NATO naziv: Freestyle) je bio sovjetski nadzvučni VTOL zrakoplov koji nikada nije ušao u proizvodnju. Razvoj Jakovljev je s razvojem poboljšanog Jak-38M počeo 1983. kada je izdao prijedlog za izradu Jaka-39 koji je imao sličnu konfiguraciju, no bio je pojačan izmijenjenim motorima, kompozitnim krilima s većim razmahom, šest podkrilnih spojišta i radarom. Budući da se radilo samo o poboljšanoj inačici i da je Jakovljev tada radio na puno naprednijem zrakoplovu, projekt je prekinut još u fazi planiranja. 1977., i prije nego što je Jak-38 ušao u službu, odobrena je odluka o razvoju nadzvučnog VTOL zrakoplova. Izrađena su četiri prototipa, od čega su dva trebala biti korištena za letna testiranja. Zbog promjene namjene zrakoplova u višenamjenski, razvoj je nakratko usporen a nova konfiguracija je dobila oznaku Jak-41M. Prvi let se odvio 9. ožujka 1987. s glavnim Jakovljevim testnim pilotom Andrejom Sinicinom za kontrolama. Prvi pravi VTOL let je obavljen 13. srpnja 1990. kada je prototip sletio na nosač-razarač "Baku", a jedan od prototipova je 1991. otpisan nakon nezgode prilikom slijetanja; pilot Vladimir Jakimov se pritom uspješno katapultirao. Jak-141 je 1992. demonstriran u Ujedinjenom Kraljevstvu tijeko zračnog mitinga u Farnboroughu; dobio je NATO oznaku "Freestyle". Tehničke karakteristike Osnovne karakteristike posada: 1 dužina: 18,36 m raspon krila: 10,105 m površina krila: 31,7 m2 visina: 5,0 m Letne karakteristike najveća brzina: 1.800 km/h dolet: 3.000 km borbeni dolet: 2.100 km najveća visina leta: 15.500 m motor: 1 x MNPK Sojuz R-79V-300 2 x RKBM RD-41 (VTOL motori) Izvori http://www.vectorsite.net/avredvt.html#m3 Arhivirana inačica izvorne stranice od 18. studenoga 2007. (Wayback Machine)
Jak–141

A Jak–141 (cirill betűkkel: Як–141, NATO-kódja: Freestyle) az orosz Jakovlev tervezőiroda (OKB–115) szuperszonikus, helyből felszálló (VTOL) vadászrepülőgépe. 1989 márciusában repült először, a Szovjet Haditengerészetnél rendszeresített Jak–38 haditengerészeti vadászrepülőgép leváltására szánták. Négy prototípus készült, a fejlesztési programot 1991 augusztusában törölték. Története A repülőgép fejlesztési programja, eredetileg Jak–41 típusjelzéssel, 1975-ben kezdődött az OKB–115 tervezőirodánál. A repülőgépet a szovjet repülőgép-hordozókon alkalmazott, alacsony harcértékű Jak–38 helyből felszálló vadászrepülőgép utódjának szánták. Négy prototípus épült, közülük kettőt a földi statikai próbákhoz használtak fel, a másik két prototípus a repülési tesztekre szolgált. Az első, hagyományos üzemmódú felszállására 1987. március 9-én került sor. Az első függőleges felszállást pedig 1989. december 29-én hajtották végre a géppel. A nagyközönség előtt az 1989-es párizsi légiszalonon, 1991-ben mutatták be. 1991. szeptember 26-án kezdődtek a hajófedélzeti repülési próbák az Admiral Gorskov (ex. Baku) repülőgép-hordozó fedélzetén. A tesztek során az egyik gép 1991. október 5-én lezuhant. 1991-ben a prototípusok típusjelzését Jak–141M-re változtatták, ez a vadászrepülőgép többcélú alkalmazásának lehetőségére utalt. 1992 nyarára a prototípusok összesen 205 felszállást teljesítettek, az orosz kormányzat azonban a repülési tesztek vége felé felfüggesztette a fejlesztési programot. Az elfordítható kilépő gázsugár segítségével a repülőgép függőlegesen is képes volt felemelkedni, vagy nagyon rövid nekifutás után felszállni, és aztán ismét függőlegesen leszállni. Vízszintes repülésben elérte a hangsebességet. Jegyzetek Lásd még További információk A Jak–141 a Jakovlev honlapján (angolul) Archiválva 2017. szeptember 5-i dátummal a Wayback Machine-ben Fényképek a Monyinói Repülőmúzeumban kiállított prototípusról
Jakovlev Jak-41

De Jakovlev Jak-41 (Russisch: Як-41) (NAVO-codenaam: Freestyle) was een supersonisch VTOL-gevechtsvliegtuig van de Sovjet-Unie. Ontwerp en ontwikkeling De Jak-141, het prototype voor de Jak-41, was een poging van de Sovjet-Unie om een supersonisch VTOL-vliegtuig te produceren. Het programma werd opgestart in 1975 als een ontwikkeling van de Jak-38. De eerste conventionele vlucht van de Jak-41 was op 9 maart 1987 en de eerste 'hover' op 29 december 1989. De Jak-41M-aanduiding werd aangenomen rond 1991 om het multifunctionele karakter van het vliegtuig te benadrukken. De Jak-141 kreeg VTOL-capaciteiten door een combinatie van een liftmotor en een voorwaartse aandrijving, evenals eerdere Jak VTOL-ontwerpen. Twee liftjets werden achter de cockpit gemonteerd. Deze werden alleen gebruikt tijdens het opstijgen en tijdens de vlucht uitgezet. De hoofdmotor was achter in de romp gemonteerd met een draaibare straalpijp en een naverbrander. Voor opstijgen en stil hangen werd de straalpijp 90° naar beneden gedraaid om samen te werken met de liftjets. Om genoeg kracht te hebben voor het opstijgen moest de naverbrander gebruikt worden, waardoor het type landingsplaats zorgvuldig uitgezocht moest worden. De Jak-41M zou een snelheid moeten kunnen halen van Mach 1,7 en zou wendbaarder zijn dan de MiG-29. In augustus 1991 werd het programma stopgezet door het krimpende militaire budget. Jakovlev heeft nog geprobeerd om het vliegtuig interessanter te maken door een geavanceerdere versie aan te bieden, de Jak-43 met Koeznetsov NK-231-motoren, maar daar is nog niets uit gekomen.
Jakovljev Jak-141

Jakovljev Jak-141 (rusko Яковлева Як-141; NATO oznaka "Freestyle"), tudi Jak-41, je bilo sovjetsko nadzvočno lovsko letalo z možnostjo vertikalnega vzleta in pristanka (VTOL). Zgradili so samo dva prototipa. Jak-38 ni bilo sposobno letalo, so pa z njim dobili precej VTOL izkušenj. Jakovljev je leta 1975 brez razpisa dobil pogodbo za novo letalo. Sovjetske letalske sile so zahtevale nadzvočno in manevrirno letalo, po sposobnostih podobno konvencionalnim lovcem. Jakovljev je s svojimi VTOL izkušnjami svetoval pri STOVL verziji lovca Lockheed Martin F-35 Lightning II. Tehnične specifikacije (Jak-41) Posadka: 1 Dolžina: 18,36 m (60 ft 2¼ in) Razpon kril: 10,105 m (33 ft 1½ in) Višina: 5,00 m (16 ft 5 in) Površina krila: 31,7 m² (341 ft²) Prazna teža: 11650 kg (25683 lb) Maks. vzletna teža: 19500 kg (42989 lb) Motor: 1 × Sojuz R-79V-300 ( ru ) lift/cruise turbofan Potisk (suh): 108 kN (24300 lbf) Potisk (z dodatnim zgorevanjem): 152 kN (34170 lbf) Vzgonski motorji: 2x RKBM RD-41 turboreaktivni 41,7 kN (9300 lbf) vsak Največja hitrost: 1800 km/h (1118 mph, Mach 1.4+) Dolet: 2100 km (1305 mi) Največji dolet: 3000 km (1865 mi) Višina leta (servisna): 15500 m (50853 ft) Hitrost vzpenjanja: 15000 m/min (49213 ft/min) Top: 1 × 30 mm GSh-301 s 120 naboji Nosilci za orožje: 4 pod krili in 1 pod trupom, skupaj 2600 kg (5733 lb) tovora Rakete zrak-zrak: R-73 Archer, R-77 Adder ali R-27 Alamo Glej tudi Jakovljev Jak-38 Jakovljev Jak-43 Harrier Jump Jet British Aerospace Sea Harrier Hawker Siddeley P.1154 Lockheed Martin F-35 Lightning II McDonnell Douglas AV-8B Harrier II Sklici in reference Bibliografija »Class H / Vertical Take-Off and Landing Aeroplanes«. Fédération Aéronautique Internationale. 10. julij 1998. Arhivirano iz prvotnega spletišča dne 7. decembra 2010. Pridobljeno 17. februarja 2010. Gordon, Yefim (2008). Yakovlev Yak-36, Yak-38, & Yak-41: The Soviet 'Jump Jets'. Dmitriy Komissarov (translator). Hinckley, England: Midland Publishing. ISBN 978-1-85780-287-0. Gunston, William ‘Bill’; Gordon, Yefim (1997), Yakovlev Aircraft since 1924, London, UK: Putnam Aeronautical Books, ISBN 978-1-55750-978-9. Zunanje povezave Walkaround Yak-41 from Monino Museum (Russia) Video of crash landing on Russian carrier
Муромский

Му́ромский — посёлок Муромского района Владимирской области Российской Федерации, входит в состав городского округа Муром. География Посёлок примыкает к Мурому с юго-запада. История Образован как посёлок центральной усадьбы совхоза «Муромский», в 1966 году переименован в посёлок Муромский в составе Подболотского сельсовета, с 1972 года — центр Подболотского сельсовета, с 2006 года — в составе городского округа Муром. Население Инфраструктура В поселке имеются: Отделение Сбербанка — Оперкасса N 93/0061 Муромского отделения СБ РФ N 93 (тел. (8-49234) 5-52-21 ул. Центральная 37) Медпункт — Врачебная амбулатория п. Муромский (тел. (8-49234) 5-53-22 ул. Кольцевая 25) Отделение почтовой связи 602240 (тел. (8-49234) 5-53-24) Экономика В поселке действует сельхозпредприятие — СПК «Муромский» (тел. (8-49234) 5-52-30 молоко, мясо, овощи) Примечания
Муромський

Муромський (рос. Муромский) — селище, підпорядкований місту Мурому Владимирської області Російської Федерації. Населення становить 1071 особу (2010). Історія Населений пункт розташований на землях фіно-угорських народів муроми та мещери. Згідно із законом від 13 травня 2005 року увійшло до складу муніципального утворення місто Муром. Населення Чисельність населенняРік1050108011101140117012001230126020022004200620082010МуромскийСтатистика населення.mw-chart-cbd795a694378e0eb526ec476167b13620070949f90e7c8739abd52c65bb94855f9c1c750c1b3dc02797014525d14b236f763ae4b7e32ba8e65afa5118d0ce25__zr188743-cls-977322:hover{pointer-events:none}.mw-chart-cbd795a694378e0eb526ec476167b13620070949f90e7c8739abd52c65bb94855f9c1c750c1b3dc02797014525d14b236f763ae4b7e32ba8e65afa5118d0ce25__zr188743-cls-977323:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,1)}.mw-chart-cbd795a694378e0eb526ec476167b13620070949f90e7c8739abd52c65bb94855f9c1c750c1b3dc02797014525d14b236f763ae4b7e32ba8e65afa5118d0ce25__zr188743-cls-977324:hover{cursor:pointer}.mw-chart-cbd795a694378e0eb526ec476167b13620070949f90e7c8739abd52c65bb94855f9c1c750c1b3dc02797014525d14b236f763ae4b7e32ba8e65afa5118d0ce25__zr188743-cls-977325:hover{cursor:pointer;fill:rgba(82,130,235,1)}.mw-chart-cbd795a694378e0eb526ec476167b13620070949f90e7c8739abd52c65bb94855f9c1c750c1b3dc02797014525d14b236f763ae4b7e32ba8e65afa5118d0ce25__zr188743-cls-977326:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,0)} Примітки
Ponte Muromskij

Il ponte Muromskij (in russo Муромский мост?, Muromskij Most) è un'infrastruttura stradale che attraversa il fiume Oka presso la città di Murom, nel circondario federale centrale in Russia. Storia Il ponte è attraversato dall'autostrada R72, che collega Vladimir e Arzamas passando con una tangenziale subito a nord di Murom, collegando gli oblast di Vladimir e di Nižnij Novgorod, il cui confine in quel punto si trova lungo il fiume Oka. Prima della costruzione del ponte l'attraversamento del fiume avveniva tramite un vecchio ponte di barche durante i mesi estivi, mentre in inverno doveva essere utilizzato un sistema di traghetti. I lavori di costruzione sono iniziati nell'agosto 2006 ad opera della società di costruzioni Mostotrest e sono costati complessivamente 8 miliardi di rubli. Il ponte è stato inaugurato il 1º ottobre 2009 alla presenza dell'allora primo ministro Vladimir Putin. Al momento della sua inaugurazione il ponte era il primo ponte strallato dell'oblast di Nižnij Novgorod e il quarto del paese. Nel 2007 il progetto del ponte è stato nominato "progetto dell'anno" in Russia. Nel 2013 attraverso un sondaggio online il ponte si è classificato al primo posto come ponte più bello della Russia, davanti al ponte Drago rosso sul fiume Irtyš a Chanty-Mansijsk e al ponte Jugorskij sul fiume Ob' a Surgut. Descrizione Il ponte ha una lunghezza complessiva, comprese le rampe di accesso, di quasi 1 400 metri. La porzione al di sopra del fiume Oka ha una struttura simmetrica ed è composta da 6 campate di rispettivamente 63,6 metri, 108,5 metri, 2 × 231 metri, 108,5 metri e 63,6 metri. Le campate centrali sono sorrette da tre grandi piloni in calcestruzzo armato con una forma a doppia Y di 86,7 metri di altezza, dai quali partono gli stralli in acciaio. L'impalcato si trova a 16 metri di altezza rispetto al livello dell'acqua, ha una larghezza di 15 metri e ospita due corsie carrabili, una per senso di marcia, oltre a due corsie di emergenza. È attraversato da circa 15 000 veicoli al giorno, ma la sua capacità può essere aumentata fino a 20 000 veicoli in futuro. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ponte Muromskij
Most Muromski

Most Muromski (ros.: Муромский мост, Muromskij most) – żelbetowy most wantowy nad Oką w pobliżu miasta Murom, w Rosji, od którego bierze swoją nazwę. Most ma długość około 1400 metrów. Został oddany do użytku 1 października 2009 roku, a w ceremonii otwarcia uczestniczył ówczesny rosyjski premier Władimir Putin. Wszystkie trzy pylony mają wysokość 86,7 metra, natomiast wysokość pomostu nad poziomem wody to około 30 metrów. Ciąg komunikacyjny składa się z dwóch pasów ruchu w przeciwnych kierunkach, oraz pobocza po obu stronach. Most jest częścią obwodnicy miasta Murom, przystosowany jest do obsłużenia około 20 tysięcy pojazdów na dobę, obecnie obsługuje około 5 tysięcy pojazdów. Przed przystąpieniem do budowy mostu nad Oką, jedynym sposobem przeprawy przez rzekę w pobliżu miasta Murom było skorzystanie z mostu pontonowego, który jednak był dostępny tylko latem. W zimie przeprawa odbywała się za pośrednictwem promu, co powodowało często duże korki, a czas oczekiwania wydłużał się do kilku godzin. Przypisy
Муромский мост

Му́ромский мост — автодорожный металлический вантовый мост через реку Оку в районе города Мурома Владимирской области и города Навашино Нижегородской области. Связывает Владимирскую и Нижегородскую области и несколько федеральных магистралей на трассе Владимир — Муром — Арзамас. Руководители проекта — Олег Анатольевич Лебедев (комплексное проектирование мостового перехода) и Валерий Владимирович Мартынов (проектирование вантовой части). Сдан в эксплуатацию 1 октября 2009 года российской строительной компанией «Мостотрест». На открытии присутствовал премьер-министр России В. В. Путин. Длина моста — около 1400 м. Дорожное полотно держится на вантах, которые крепятся на трёх основных опорах из монолитного железобетона высотой 90 м. Две опоры расположены на берегах, ещё одна — посередине реки. Длина двух главных пролётов, поддерживаемых вантами, по 230 м. Мост через Оку является частью объездной дороги вокруг Мурома, которая выводит основные транзитные транспортные потоки из центра города. До строительства стационарного моста перебраться через Оку в районе Мурома можно было только по понтонному мосту, который работал только в летний период (сейчас он используется между Павловом и Тумботином). Зимой действовала паромная переправа. Автобусы из Навашина ходили до берега Оки. Общая стоимость строительства моста через Оку составила приблизительно 8 млрд рублей. 1 августа 2013 года муромский мост был назван самым красивым мостом России. Это звание мост получил, заняв первое место во всероссийском конкурсе, проводимым Федеральным дорожным агентством. Муромский мост набрал 32 787 голосов, почти на 6000 опередив Ханты-Мансийский «Красный дракон». Среди претендентов были мосты из Сургута, Хабаровска, Санкт-Петербурга и других городов. Памятная табличка с надписью «Самый красивый мост России» укреплена на одной из опор моста. Начальник отдела туризма Администрации округа Муром Анастасия Симонова на радио «Голос России» рассказала, что местные жители называют мост «поющим»: Наш мост действительно очень красивый. Много туристов, свадеб приезжают на мост и фотографируются на память. Поскольку мост расположен на очень живописном месте. С него открывается потрясающий вид на реку Ока и красивые берега. Есть такая небольшая особенность: в ветреную погоду (уже не раз замечали) мост как будто поет. Как раз в этих вантах, которые присутствуют на нашем мосту, ветер наигрывает мелодию, которую каждый может услышать. Примечания Ссылки Генеральный план города Мурома Фото строящегося моста Фотографии с воздуха Вантовый мост через Оку г. Муром: фото и видео