NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bagration Bridge

Bagration Bridge is a pedestrian bridge spanning the Moscow River in Moscow. It connects Tower 2000 to the main Moscow International Business Centre. The bridge was opened in September 1997 to celebrate Moscow's 850th anniversary of its founding. It is named after the Napoleonic wartime general Pyotr Bagration. Structure Bagration Bridge has a length of 214 metres and a width of 16 metres. It stands 14 metres above the river. Supporting pillars in reinforced concrete, bearing structure made of steel. Lower gallery realised in curved compact polycarbonate sheet, double wall and aluminium profiles. Upper gallery in double wall glass. Realised in 1996 by Caoduro S.p.a. - Italy (Polycarbonate, aluminium and glass parts). The bridge has two levels. See also List of bridges in Moscow References
Puente Bagratión

El puente Bagratión (en ruso: Мост Багратион), sobre el río Moscova en Moscú, es un puente de hormigón y vidrio de dos plantas cubierto destinado a los peatones. El nivel inferior, completamente acristalado, es a la vez un pasaje con tiendas con docenas de pequeños comercios, cafés y restaurantes; la parte superior, parcialmente acristalada tiene una plataforma de observación. El puente tiene una longitud de 214 m, tiene una anchura de 16 m y una altura de 14 m. Descripción Se construyó en 1997 como conmemoración del 850 aniversario de la ciudad según un diseño del arquitecto Borís Chor. El puente Bagratión debe su nombre al militar Piotr Bagratión, que se hiciera popular durante la guerra franco-rusa en 1812. El puente se encuentra en la parte oeste del centro de Moscú y une la vibrante calle Prospecto Kutúzovski con el nuevo Centro Internacional de Negocios de Moscú. La estación del Metro de Moscú Výstavochnaia (Delovói Tsentr) se encuentra en las cercanías del puente. Enlaces externos «Puente Bagratión» (en inglés). Structurae. Vista en 3D del puente
Bagrationov most

Bagrationov most (rus. Мост Багратио́н) je most koji premošćuje rijeku Moskvu u ruskom glavnom gradu Moskvi. Povezuje Toranj 2000 s glavnim dijelom Moskovskog međunarodnog poslovnog centra. Most je otvoren u rujnu 1997. prilikom proslave 850. godišnjice osnutka grada. Dobio je ime prema rusko-gruzijskom napoleonovom generalu Petru Bagrationu. Most je duljine 214 metara s 16 metara širine. Na visini je 13 metara iznad rijeke. Potporni stupovi od armiranog betona nose čeličnu konstrukciju mosta. Most ima dvije razine, dolju koja je omeđena polikarbonatnim pločama, dvostrukim zidom i alumijskim profilima i gornju koja ima zid od dvostrukog stakla. Povezani članci Slikoviti most Most na otoku Ruskom Veliki Obuhovski most Zajednički poslužitelj
Ponte di Bagration

Il ponte di Bagration è un ponte pedonale coperto che attraversa il fiume Moscova a Mosca. Collega la Torre 2000 al Centro d'affari internazionale di Mosca. Il ponte è stato aperto nel settembre 1997. Prende il nome dal generale Pëtr Bagration. Struttura Il ponte di Bagration ha una lunghezza di 214 metri e una larghezza di 16 metri. Si trova a 13 metri sopra il fiume. I pilastri di sostegno sono in cemento armato, con struttura portante in acciaio. Realizzato nel 1996 dalla Caoduro Spa - Italia, è costituito da parti in policarbonato, alluminio e vetro. Il ponte si articola su due livelli. Il livello inferiore, completamente vetrato, è allo stesso tempo una passerella per attraversa il fiume e un centro commerciale che presenta negozi, caffè e ristoranti; la parte superiore, in parte vetrata, ha una piattaforma di osservazione. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ponte di Bagration Collegamenti esterni (EN) Ponte di Bagration, su Structurae. Il ponte di Bagration Archiviato il 6 ottobre 2018 in Internet Archive. su Moscow.touristgems.com
Bagrationbrug

De Bagrationbrug (Russisch: Мост Багратион) is een brug over de rivier de Moskva nabij het centrum van de Russische hoofdstad Moskou. Het bestaat uit een dubbeldekse, overdekte voetgangersbrug gemaakt van beton en glas. De doorgaande glazen onderste doorgang dient tegelijkertijd als winkelpassage en huisvest vele kleine zaakjes, cafés en restaurants. De bovenste doorgang, die gedeeltelijk in glas is uitgevoerd, bevat een uitzichtplatform. De brug is 214 meter lang, 16 meter breed en 14 meter hoog. De brug werd gebouwd in 1997 ter ere van het 850-jarig bestaan van Moskou en is gebouwd naar een ontwerp van architect Boris Tchor. De brug is vernoemd naar de Russische veldheer Pjotr Bagration, die mede verantwoordelijk was voor het terugdrijven van Napoleon tijdens diens invasie in Rusland in 1812 (de Vaderlandse Oorlog). De brug bevindt zich ten westen van het centrum van Moskou en verbindt de drukke verkeersweg Koetoesovski Prospekt en de Toren 2000 met het nieuwe zakendistrict Moscow City. Het metrostation Vystavotsjnaja (voorheen Delovoj tsentr), dat in 2005 werd voltooid, heeft zijn zuidelijke uitgang gericht op de brug.
Most Bagration

Most Bagration (ros. Мост Багратион) – most dla pieszych łączący brzegi rzeki Moskwy w Moskwie. Łączy wieżowiec Basznia 2000 z Moskiewskim Międzynarodowym Centrum Biznesowym. Most został otwarty we wrześniu 1997 roku z okazji 850 rocznicy założenia Moskwy. Jego nazwa pochodzi od rosyjsko-gruzińskiego generała Piotra Bagrationa. Długość mostu wynosi 214 m, szerokość 16 m, a wysokość nad rzeką 13 m. Jest dwupoziomowy, a w jego wnętrzu znajdują się sklepy i ruchome chodniki. Linki zewnętrzne Opis mostu w serwisie citynext.ru
Ponte Bagration

A Ponte Bagration é uma ponte abarcada entre o Rio Moscou em Moscou. Ela conecta a área da Tower 2000 até o Centro Internacional de Negócios de Moscou. A ponte foi inaugurada em setembro de 1997, para celebrar os 850 anos da fundação da cidade de Moscou. Estrutura A Ponte Bagration tem a largura de 214 metros e fica em uma altura de 16 metros. Está a 13 metros acima do rio. Os pilares do suporte foram reforçados em concreto, com uma estrutura feita de aço. Em uma pequeno córrego a uma curva feita de uma estrutura de policarbonato, dois paredões e fitas de alumínio. Acima do corrego, tem dois paredões de vidro. Tem dois andares. Referências
Міст Багратіон

Міст «Багратіон» (рос. Мост «Багратион») — торгово-пішохідний міст в Москві через річку Москва в складі споруджуваного комплексу Москва-Сіті, відкритий в 1997 році. Названий на честь князя Петра Багратіона, полководця війни 1812 року, який помер в результаті поранення на Бородінському полі. Опис Міст, що з'єднує Краснопресненську набережну з набережною Тараса Шевченка, був відкритий у вересні 1997 року до святкування 850-річчя Москви. Споруджений зі скла і бетону за проектом архітектора Бориса Тхора, конструктор Володимир Трауш. Довжина моста — 214 м, ширина — 16 м, висота над рівнем річки — 14 м. Складається з двох рівнів: нижній становить собою засклену на всьому протязі криту галерею, верхній засклений частково, на ньому знаходиться відкрита оглядовий майданчик. Для зручності пішохідного руху на нижньому рівні встановлені горизонтальні «траволатори». На мосту розташовані торгові павільйони. З боку Краснопресненської набережної вестибюль моста з'єднаний з виходом станції метро «Виставкова» (на цій стороні на набережній знаходиться однойменний теплохідний причал), з боку набережної Тараса Шевченка суміщений з «Вежею-2000», далі проходить алея до Кутузовського проспекту, на якій споруджений пам'ятник П. І. Багратіона. 9 жовтня 2004 року у вестибюлі моста на Краснопресненській набережній відкрилася скульптурна композиція Ернста Невідомого «Древо життя». Режим роботи «Багратіон» в режимі пішохідного моста працює по парних днях з 5:35 до 2:00, по непарних — з 5:25 до 2:00. Шлях зі станції «Виставкова» працює з 7:30 до 23:30. На мосту заборонено переміщення на роликових ковзанах. Входи Вхід з вежі на набережній: коло що обертається і дві бічні двері. Вестибюль моста в Сіті: шлях до підземного вестибюля метро, ​​два дверних шлюзи у 2 ряди по 4 дверей кожен (під кутом 60 ° і 120 °) і ескалатор на основний рівень моста. Резервні входи: Прохід на сходи з боку муніципальної парковки з неробочої сторони тротуару Краснопресненської набережної. Найчастіше закритий знизу, але відкритий зверху, як основний використовувався тільки з 10:00 до 16:00 10 вересня 2005 року. З боку Набережної Тараса Шевченка, ближче до Кутузовського проспекту — є обхідний шлях з 2 + 3 ескалаторами і службовими приміщеннями. Посилання Мост «Багратион» — официальный сайт Особенности конструкции и сооружения на сайте ОАО «Институт Гипростроймост» [Архівовано 4 березня 2016 у Wayback Machine.]
Banc de Rússia

El Banc de Rússia (rus: Банк России) o el Banc Central de la Federació Russa (rus: Центральный банк Российской Федерации) és el banc central de Rússia. Les seves funcions estan descrites en l'article 75 de la Constitució de la Federació Russa i en una llei federal especial. El Banc de Rússia va ser fundat el 13 de juliol de 1990, però les arrels de la seva història arriben fins al Banc Estatal de l'Imperi Rus. Segons la Constitució, el Banc de Rússia és una entitat independent, la responsabilitat principal és la protecció de l'estabilitat de la moneda nacional, el ruble rus. Té el dret exclusiu d'emetre bitllets i monedes de ruble. La seva seu es localitza a Moscou. Segons la llei russa, la meitat dels beneficis del Banc Central pertanyen al pressupost federal. Vegeu també Elvira Nabiúl·lina Referències Enllaços externs Banc de Rússia - Lloc web oficial (rus)
Centrální banka Ruské federace

Centrální banka Ruské federace (rusky Центральный банк Российской Федерации, Centralnyj bank Rossijskoj Feděracii, krátce rusky Банк России, Bank Rossii) je centrální banka Ruské federace. Byla založena 13. července 1990 jako nástupkyně Státní banky Sovětského svazu. Sídlí v Moskvě a je členkou Banky pro mezinárodní vypořádání. Úloha Centrální banky Ruské federace je dána přímo ruskou ústavou, která jí ve svém článku 75 dává monopol na vydávání jediné povolené měny, rublu, nad jehož stabilitou má bdít coby na vládě nezávislá organizace. Od června 2013 je předsedkyní centrální banky Elvira Nabiullinová. Seznam předsedů Měnová politika Po zahájení ruské invaze na Ukrajinu v únoru 2022 zvýšila centrální banka základní úrok více 20 procent. Díky tomu se podařilo zpevnit kurs rublu z minima v březnu 2022 (přes 120 rublů/USD) do červnových méně než 60 rublů za USD. Po zklidnění situace byla základní sazbu snižována až zářijových 7,5 procenta. Poté co v srpnu 2023 kurz dolaru stoupl až na 102 rublů zvýšila centrální banka úrokovou sazbu o 3,5 bodu na 12 procent. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Centrální banka Ruské federace na Wikimedia Commons Oficiální stránky (rusky) Centrální banka Ruské federace na Youtube
Banco de Rusia

El Banco de Rusia (en ruso: Банк России) o el Banco Central de la Federación Rusa (en ruso: Центральный банк Российской Федерации) es el banco central de Rusia. Sus funciones están descritas en el artículo 75 de la Constitución de la Federación Rusa y en una ley federal especial. El Banco de Rusia fue fundado el 13 de julio de 1990,​ pero las raíces de su historia llegan hasta el Banco Estatal del Imperio ruso. Según la Constitución, el Banco de Rusia es una entidad independiente, cuya responsabilidad principal es la protección de la estabilidad de la moneda nacional, el rublo ruso. Tiene el derecho exclusivo de emitir billetes y monedas de rublo. Según la ley rusa, la mitad de los beneficios del Banco Central pertenecen al presupuesto federal.​ Historia Poco después de declarar su soberanía en junio de 1990, la RSFS de Rusia decretó la creación de un banco central bajo la dirección de Georgy Matyukhin. En 2006, la regulación de control de capitales comenzó a suavizarse, a medida que aumentaba la confianza en el rublo desde los mínimos de la década de 1990. La legislación continuó suavizándose durante la década de 2010. La invasión rusa de Ucrania en 2022 revirtió esta tendencia.​ El 22 de febrero de 2022, el presidente de Estados Unidos, Joe Biden, anunció restricciones a las actividades de los ciudadanos estadounidenses vinculados con el Banco de Rusia y otras entidades.​ En marzo, el Banco de Pagos Internacionales suspendió al Banco de Rusia.​ En marzo de 2022, la Corporación de Depósito, Fideicomiso y Compensación bloqueó los valores rusos del Banco de Rusia y del Ministerio de Finanzas de Rusia.​ En agosto de 2023, el banco elevó la tasa de interés principal del 8,5 % al 12 %. En abril de 2024, esta medida se prorrogó un año más, desde el plazo original de seis meses.​ En octubre de 2023, las empresas occidentales que deseaban retirarse de la economía rusa se vieron doblemente perjudicadas al ser informadas sobre controles de capital extraordinarios.​ El 15 de julio de 2024, el banco suspendió las estadísticas del mercado extrabursátil de divisas; en ese momento, se encontraba bajo presión debido a las sanciones internacionales por la invasión rusa de Ucrania.​ En septiembre de 2024 se informó que el banco había autorizado a Rosoboronexport a comprar billetes de dólares estadounidenses al Ministerio de Defensa ruandés, mientras que se prohibió a las entidades en Rusia poseer dólares estadounidenses.​ Gobernadores del banco El Presidente del Consejo de Administración del Banco Central es la máxima autoridad del sistema bancario central. El Gobernador es elegido por el Presidente de Rusia y ejerce el cargo por un período de cuatro años tras su nombramiento. Un Gobernador puede ser nombrado para varios mandatos consecutivos. Véase también Economía de Rusia Crisis financiera en Rusia de 1998 Goznak Referencias
Središnja banka Ruske Federacije

Središnja banka Ruske Federacije (ru: Банк России) je središnja i glavna banka Ruske Federacije. Prvotno je osnovana 1860. godine sa središnjicom u Moskvi. Rezerve Centralne banke procjenjuju se na 382.4 milijarde dolara. Povijest banke Središnja banka je u današnjem obliku formirana 13. srpnja 1990. godine, kao rezultat transformacije Ruske republikanske banke[Koje je bilo izvorno rusko ime?] koja je bila dio Nacionalne banke SSSR-a. Vladine institucije SSSR-a proglasile su je samostalnom ustanovom 2. prosinca 1990. godine. Tijekom iduće dvije godine došlo je do par rekonstrukcija imena banke, a završno ime je Središnja banka Ruske Federacije. Od 1992. godine banka počinje kupovati i prodavati strane valute, odredila je tečaj novca te je formirala vlastitu burzu Uloge i dužnosti Uloge ruske središnje banke su: očuvanje stabilnosti ruskog rublja reguliranje i nadziranje poslovanja ostalih ruskih banaka tiskanje novca polovica profita banke se mora pridodati državnom budžetu Predsjednici Zanimljivosti Ruska središnja banka vlasnica je 57,58% dionica vodeće ruske komercijalne banke Sberbank. Izvori
Centralny Bank Federacji Rosyjskiej

Centralny Bank Federacji Rosyjskiej (ros. Центральный банк Российской Федерации) – bank centralny, założony w 1990 r. Jego funkcjonowanie zostało uregulowane w rosyjskiej konstytucji i przepisach prawa federalnego. Jest odpowiedzialny m.in. za emisję banknotów i monet rosyjskiego rubla. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna Centralnego Banku Rosji (ros.)
Banca Centrală a Rusiei

Banca Rusiei (în rusă Банк России, transliterat: Bank Rossii) sau Banca Centrală a Federației Ruse (în rusă Центральный банк Российской Федерации, transliterat: Țentralnîi bank Rossiiskoi Federații) este banca centrală a Rusiei. Competențele sale sunt descrise în articolul 75 din Constituția Federației Ruse și într-o lege federală dedicată. Banca Rusiei a fost fondată pe 13 iulie 1990, fiind o succesoare îndepărtată a Băncii de Stat a Imperiului Rus (1860–1917). Conform constituției, Banca Rusiei este un organism independent a cărui responsabilitate principală este de a asigura stabilitatea monedei naționale, rubla. De asemenea, are monopol asupra producției de monede și bancnote. Istoric Banca Centrală a Federației Ruse (Banca Rusiei) a fost înființată la 13 iulie 1990, din Banca Republicii Ruse, o filială a Băncii de Stat a URSS. La 2 decembrie 1990, Sovietul Suprem al Republicii Socialiste Federative Sovietice Ruse (RSFSR) a oficializat Banca Rusiei. Legea adoptată cu această ocazie a definit sfera de activitate a Băncii ca fiind circulația monetară, reglementarea masei monetare, comerțul internațional și reglementarea activităților băncilor din Federația Rusă. În noiembrie 1991, în urma dizolvării URSS și a creării Comunității Statelor Independente (CSI), Sovietul Suprem al RSFSR a declarat că Banca Centrală a RSFSR rămâne singurul organism responsabil pentru politica monetară și reglementarea comerțului internațional pe teritoriul Federației Ruse. Funcțiile Băncii de Stat a URSS privind emiterea de monedă și stabilirea cursului de schimb al rublei au fost transferate acesteia. Banca Centrală a RSFSR urma să preia controlul deplin asupra activelor, mijloacelor tehnice și altor resurse ale Băncii de Stat a URSS și ale tuturor instituțiilor sale începând cu 1 ianuarie 1992. La 20 decembrie 1991, Banca de Stat a URSS a fost dizolvată. Câteva luni mai târziu, Banca Centrală a RSFSR a fost redenumită Banca Centrală a Federației Ruse (Banca Rusiei). În 2022, în contextul invaziei Ucrainei de către Rusia în 2022 și al sancțiunilor economice decise, rezervele băncii centrale a Rusiei au fost estimate la aproximativ 640 de miliarde de dolari. Țările G7, Australia și Uniunea Europeană au decis să înghețe toate activele denominate în valută depuse acolo. În februarie 2024, acestea reprezentau o sumă de 260 de miliarde de dolari, inclusiv 210 miliarde de dolari în UE. UE a decis, la aceeași dată, să înghețe și profiturile legate de aceste depozite. Note Vezi și Economia Rusiei Criza financiară din Rusia (2014–2015) Legături externe Materiale media legate de Banca Centrală a Rusiei la Wikimedia Commons
Rysslands centralbank

Rysslands centralbank, formellt Ryska federationens centralbank (ryska: Центральный банк Российской Федерации, Tsentralnij bank Rossijskoi federatsii), är Rysslands centralbank. På ryska kallas den i vardagligt tal ofta Банк России, Bank Rossij. Bankens ansvarar för den ryska rubelns stabilitet och har monopol på utgivning av mynt och sedlar denominerade i rubel. Banken grundades den 13 juli 1990. Dess bakgrund kan spåras till Ryska imperiets statsbank som grundades 1860. År 2022, i samband med Rysslands invasion av Ukraina och de ekonomiska sanktionerna som då beslutades, uppskattades den ryska centralbankens reserver till cirka 640 miljarder dollar. G7-länderna, Australien och Europeiska unionen beslutade att frysa alla tillgångar i utländsk valuta som deponerats där. I februari 2024 uppgick detta till 260 miljarder dollar, inklusive 210 miljarder dollar i EU. EU beslutade samtidigt att även frysa vinsterna relaterade till dessa insättningar. Se även Rysslands ekonomi Finanskrisen i Ryssland 1998 Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Rysslands centralbank.
Zherdevka (air base)

Zherdevka (also Zerdevka) is a disused interceptor aircraft air base in Russia located 7 kilometers (4.3 mi) east of Zherdevka, Tambov Oblast. It was home to the 14th Guards Leningrad Twice Red Banner Order of Suvorov Fighter Aviation Regiment (14th Guards IAP) which flew Mikoyan MiG-29E (NATO: Fulcrum) aircraft from April 21, 1991 until 1999. The regiment was part of the 16th Air Army. In 1998 (Butuwski) or 1999 (M. Holm), the regiment moved to Khalino, near Kursk. 123rd Training Aviation Regiment used the site between 1952 and 1990. 35th Fighter Aviation Regiment between 1992 and 1996 with the MiG-29. References
Жердівка (аеродром)

Жердівка (рос. Жердевка) — аеродром, який зараз не використовується, розташований в 7 км на схід від міста Жердівка Тамбовської області Росії. Історія Тут знаходилася льотна база Борисоглібського ВВАУЛ (Л-29, Л-39), а після 1992 базувався 14-й гвардійський Ленінградський двічі Червонопрапорний ордена Суворова винищувальний авіаційний полк, який в 1991—1999 літав на літаках МіГ-29. Полк входив до складу 16-ї повітряної армії СРСР. У 1998—1999 полк переїхав на аеродром Халіно під Курськом. 123-й навчальний авіаційний полк використовував це місце з 1952 по 1990, а 35-й винищувальний авіаційний полк з 1992 по 1996, також використовуючи МіГ-29. Див. також Список військових аеродромів Росії Посилання
Berijev VVA-14

Berijev VVA-14 (někdy označovaný jako Berijev–Bartini VVA-14) byl sovětský experimentální obojživelný letoun – ekranoplán z počátku 70. let 20. století. Jednalo se o stroj, který byl schopen kolmého startu i přistání. První vzlet prototypu se konal 4. září 1972. Testování dvou prototypů probíhalo až do roku 1975; přetrvávající problémy s avionikou a systémem řízení se nepodařilo uspokojivě vyřešit. Po smrti šéfkonstruktéra Bartiniho byl projekt ukončen. Jeden z prototypů je vystaven na ploše moninského muzea. Pro přistání na vzletové dráze byl v pylonech nainstalován podvozek z letounu Tupolev Tu-22. Technické údaje Posádka: 3 Rozpětí: 28,50 m Délka: 25,97 m Výška: 6,79 m Nosná plocha: 217,72 m² Hmotnost prázdného stroje: 35 356 kg Max vzletová hmotnost: 52 000 kg Pohon: 2× DTRD D-30 a 12× pomocný motor Kolesov RD-36-35PR Maximální rychlost: 760 km/h Cestovní rychlost: 640 km/h Dostup: 10 000 m Maximální dolet: 2450 km Výzbroj: 2000 kg výzbroje, maximálně 4000 kg, 2 torpéda nebo bomby nebo miny Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Berijev VVA-14 na Wikimedia Commons (anglicky) Podrobný článek o letounu na serveru testpilot.ru (rusky) Informace o letounu z moninského muzea
Bartini Beriev VVA-14

Le Bartini Beriev VVA-14 est un avion amphibie soviétique de lutte anti-sous-marine à effet de sol, développé dans les années 1970. Deux prototypes sont construits, dont un est partiellement préservé. Le VVA-14 a été conçu par le designer d'origine italienne Robert Bartini en réponse à un besoin perçu de détruire les sous-marins nucléaires lanceurs d'engins américains dotés de missiles Polaris. Étudié pour pouvoir décoller depuis un plan d'eau et voler à grande vitesse sur de longues distances, il devait effectuer de véritables vols à haute altitude, et voler efficacement juste au-dessus de la surface de la mer en utilisant la portance aérodynamique de l'effet de sol. Le dernier appareil a été retiré du service en 1987. Historique Bartini, en collaboration avec le bureau d'études Beriev, avait l'intention de développer le prototype VVA-14 en trois phases: Le VVA-14M1 devait être un banc d'essai aérodynamique et technologique, initialement doté de pontons rigides aux extrémités de la section centrale de l'aile, remplacés ensuite par des pontons gonflables. Le VVA-14M2 devait être plus avancé, équipé de deux moteurs de démarrage à propulsion dans la cavité sous l'aile pour donner de la portance, de commandes de vol électriques et plus tard d'une batterie de moteurs de sustentation pour donner une capacité de décollage et atterrissage vertical. Le VVA-14M3 devait voir le véhicule entièrement équipé d'armements et du système informatisé de lutte anti-sous-marine Burevestnik, du détecteur d'anomalies magnétiques (MAD) Bor-1 et d'autres équipements opérationnels. Notes et références Voir aussi Liens externes (en) « Le VVA-14 », sur Testpilot.ru Portail de l’aéronautique Portail de l’histoire militaire
VVA–14

A VVA–14 (oroszul: ВВА–14 – Вертикально-взлетающая амфибия, magyar átírásban: vertyikalno-vzletajuscsaja amfibija, magyarul: függőlegesen felszálló vízi repülőgép) szovjet kísérleti, helyből felszálló vízi repülőgép és határfelület-repülőgép, melyet eredetileg tengerészeti felderítő, bombázó és torpedóbombázó szerepkörben terveztek alkalmazni. A gépet a taganrogi Berijev tervezőirodában fejlesztették ki az 1970-es évek elején Robert Bartini irányításával. Az eredeti fejlesztési tervet felfüggesztették, majd módosított változata, a VVA–14M1P már mint határfelület-repülőgép (ekranoplán) készült el 1976-ban. Ez utóbbi példány napjainkban hiányosan, rossz állapotban Monyinóban, az Orosz Légierő Központi Múzeumában található. A repülőgép fejlesztését Bartini halála után felfüggesztették. Források A VVA–14 az Orosz Légierő Központi Múzeumának honlapján (oroszul)