NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Verkondigingskathedraal (Voronezj)

De Verkondigingskathedraal (Russisch: Благовещенский собор) is een Russisch-orthodoxe kathedraal in de Russische stad Voronezj. De kathedraal is in Russisch-byzantijnse stijl gebouwd en een van de grootste orthodoxe kerken van het land en de wereld. Geschiedenis Sinds 1620 stond er reeds een houten Verkondigingskerk in Voronezj, sommige onderzoekers gaan echter al uit van het jaartal 1586, het stichtingsjaar van de stad. In 1682 werd het bisdom Voronezj gesticht en Mitrofan, de eerste bisschop van Voronezj, in 1832 heilig verklaard door de Russisch-orthodoxe Kerk, wilde een stenen kathedraal bouwen. Wegens gebrek aan financiële middelen moesten de plannen worden uitgesteld en beperkte de bisschop zich tot herstel van de oude kerk. Met steun van Patriarch Joachim van Moskou en heel Rusland (1620-1690) lukte het Mitrofan in 1684 alsnog om de bouw van de kathedraal te hervatten. In 1692 kon ten slotte de kathedraal worden gewijd. In 1703 stierf Mitrofan en werd in de kerk bijgezet. Echter al snel na de dood van Mitrofan begon de kathedraal al ernstige gebreken te vertonen en was herbouw van de kathedraal noodzakelijk in de jaren 1718-1735. Een 74,5 meter hoge klokkentoren werd voltooid in 1828. Sovjetperiode Op 3 februari 1919 werd een viering in de kathedraal ernstig verstoord door de bolsjewieken waarbij schending van de relieken van Mitrofan plaatsvond. Vanaf 1922 kwam de kerk in handen van de renovationisten. Ten slotte werd de kerk op 20 augustus 1929 voor alle erediensten gesloten. Dit besluit werd op de dag van sluiting gevierd door alle orkesten, die de stad rijk was, revolutionaire muziek te laten spelen op het plein bij de kathedraal. De relieken van Mitrofan werden overgebracht naar het regionale museum van Voronezj. In de Tweede Wereldoorlog werd de kathedraal grotendeels verwoest. Na de oorlog, in de jaren 50, vond volledige afbraak plaats. Tegenwoordig staan op de plek van de oude Verkondigingskathedraal de gebouwen van de Universiteit van Voronezj. De nieuwe kathedraal De kathedraal werd gebouwd in de jaren 1998-2009. De eerstesteenlegging vond plaats op 28 augustus 1998. Op 15 november gaf Aleksi II Patriarch van Moskou en heel Rusland tijdens diens bezoek aan Voronezj zijn zegening aan de bouw. Op 6 december 2003 kon de benedenkerk worden gewijd. Een eerste dienst in de bovenkerk kon op 3 november 2009 worden gevierd. De kerk lijkt in het geheel niet op haar voorganger en vertoont veel meer gelijkenissen met de in 1931 in Voronezj opgeblazen Vladimirkathedraal. Daarentegen vertoont de toren wel gelijkenis met de oude Verkondigingskathedraal. Met een hoogte van 97 meter is de kathedraal een van de grootste kerken in Rusland. De kerk biedt plaats aan 6.000 gelovigen. Voor de kathedraal staat sinds 2003 een bronzen monument van bisschop Mitrofan omgeven door vier engelen. Externe links (ru) Officiële website van de Verkondigingskathedraal (ru) Beschrijving kerk Russisch Patriarchaat (ru) Kerken van Voronezj
Sobór Zwiastowania w Woroneżu

Sobór Zwiastowania – prawosławny sobór w Woroneżu, katedra eparchii woroneskiej. Pierwsza świątynia tego wezwania powstała w Woroneżu przed 1682, w wymienionym roku została podniesiona do rangi soboru katedralnego nowo erygowanej eparchii woroneskiej. W 1834 przy soborze otwarty został monaster, którego patronem został kanonizowany dwa lata wcześniej pierwszy biskup woroneski Mitrofan. Kompleks klasztorny razem z wymienioną świątynią został zniszczony w okresie stalinowskim. W 1998 władze Woroneża podjęły decyzję o wzniesieniu nowej świątyni, nawiązującej swoim wezwaniem do soboru zniszczonego w latach 30., na nowym miejscu – przy placu Pierwszego Maja i Prospekcie Rewolucji. Projekt obiektu wykonał W. Szewielew, opierając się na wyglądzie jednej ze zniszczonych cerkwi woroneskich – soborze św. Włodzimierza w Woroneżu, wzniesionego w stylu bizantyjsko-rosyjskim. Miejsce pod budowę obiektu wyświęcił metropolita woroneski i lipiecki Metody. W 2001 ukończono prace nad główną kopułą cerkiewną, zaś w marcu 2002 na dzwonnicy soboru zawieszono sześciotonowy dzwon. W roku następnym zakończona została budowa dzwonnicy. Regularne nabożeństwa w cerkwi dolnej odbywały się od święta Zwiastowania w r. 2004, zaś w głównym, górnym ołtarzu – od listopada 2009. Wielkiego poświęcenia świątyni dokonał 18 września 2011 patriarcha moskiewski i całej Rusi Cyryl w asyście metropolitów sarańskiego i mordowskiego Warsonofiusza, woroneskiego i borysoglebskiego Sergiusza, emerytowanego schimetropolity kurskiego i rylskiego Juwenaliusza, arcybiskupów kurskiego i rylskiego Germana, biełgorodzkiego i starooskolskiego Jan, orłowskiego i liwieńskiego Pantelejmona, lipieckiego i jeleckiego Nikona, świętogórskiego Arseniusza, boryspolskiego Antoniego, mukaczewskiego i użhorodzkiego Teodora, emerytowanego biskupa jekaterynburskiego Nikona, biskupów archangielskiego i chołmogorskiego Daniela, tambowskiego i miczuryńskiego Teodozjusza, saratowskiego i wolskiego Longina, morawickiego Antoniego, piatigorskiego i czerkieskiego Teofilakta, sołniecznogorskiego Sergiusza, emerytowanego biskupa orłowskiego Hieronima, borisowskiego Beniamina, jużno-sachalińskiego i kurylskiego Tichona oraz elisteńskiego i kałmuckiego Zosimy. We wnętrzu soboru znajduje się trzyrzędowy ikonostas, wykonany przez członków bractwa Trójcy Świętej w Szczygrach oraz przez archimandrytę Andrzeja (Tarasowa), proboszcza miejscowej parafii. W części ołtarzowej świątyni wykonana została dekoracja mozaiczna, nawiązująca do wystroju konstantynopolitańskiej świątyni Mądrości Bożej: scena przedstawiająca Chrystusa Zbawiciela Tronującego z Matką Bożą i Janem Chrzcicielem. W 2003 w sąsiedztwie wznoszonego soboru odsłonięty został pomnik świętego biskupa Mitrofana z Woroneża. Relikwie tego świętego zostały w 2009 przeniesione do wznoszonego soboru z soboru Opieki Matki Bożej w Woroneżu. Przypisy
Bebådelsekatedralen, Voronezj

Bebådelsekatedralen (ryska: Благовещенский собор; tr: Blagovesjtjenskyj sobor) är en rysk-ortodox katedral, belägen i staden Voronezj i den västra delen av Rysslands europeiska del. Katedralen är helgad åt Bebådelsen och tillhör Voronezjs eparki (eparki är Östortodoxa kyrkans motsvarighet till stift). Den är även en av de största kyrkorna i Ryssland. Historik På platsen där katedralen står fanns det en tidigare katedral, som förstördes år 1942 eller år 1943 av trupper från Röda armén efter att den hade ockuperats av trupper från Nazitysklands armé. Den nuvarande katedralen ritades av arkitekt Vladimir Sjevelev och började att byggas år 1998. Grundstenen lades den 28 augusti samma år, dagen då Guds moders avsomnande firas. Den invigdes den 15 november av Rysk-ortodoxa kyrkans dåvarande patriark, Alexij II. Den 15 november 2001 restes den största kupolen och på dagen då Guds Moders Beskydd firas invigdes korset. Den 23 mars 2002 invigdes en av kockorna och den 2 augusti samma år invigdes korsen på de mindre kupolerna. Klocktornet stod klart år 2003 och den 4 december samma år, dagen då Allraheligaste Guds moders tempelgång firas, invigdes dess kors. Den 4 april 2007 invigdes de mindre kupolerna som omringar den stora kupolen. Den 3 november 2009 hölls den första gudstjänsten i katedralen, som leddes av metropolit Sergij av Voronezj och Borisoglebsk. Den 6 december 2009 invigdes katedralen officiellt, där det pågick stora firanden och ett stort antal av Voronezjs invånare deltog. Den gudomliga liturgin hölls av metropolit Sergij. Katedralen Katedralen är byggd i rysk-bysantinsk stil. Byggnadens höjd är 85 meter och klocktornets är 95 meter. Bilder Se även Östortodoxa kyrkan i Ryssland Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Bebådelsekatedralen, Voronezj.
Alexander Nevskikerk in Kozjoechovo

De Alexander Nevskikerk in Kozjoechovo (Russisch: Храм благоверного князя Александра Невского в Кожухове) is een Russisch-orthodoxe Kerk in Moskou in het Zuid Oostelijk administratieve Okroeg, gelegen aan de Andropova prospekt. Bouw Aan de vooravond van de viering van het 60-jarige jubileum van de overwinning op het Derde Rijk werd voor de bouw van de kerk op 5 mei 2005 de eerste steen gelegd. Het grondplan van de kerk heeft de vorm van een kruis en het gebouw telt twee verdiepingen. De winterkerk (benedenkerk) is gewijd aan de helden van de Slag bij Koelikovo en de zomerkerk (bovenkerk) is gewijd aan Alexander Nevski. Bij de kerk staat een klokkentoren in dezelfde stijl als de kerk. Wijding De wijding van de kerk vond plaats op 6 december 2008. De kerk werd gewijd aan Alexander Nevski, beschermheilige van het leger. Externe links (ru) informatie Alexander Nevskikerk in Kozjoechovo[dode link] (ru) foto's Alexander Nevskikerk in Kozjoechovo
Ботынино

Ботынино — деревня в Юрьевецком районе Ивановской области России. Входит в состав Елнатского сельского поселения. География Деревня расположена в северо-восточной части Ивановской области, в зоне хвойно-широколиственных лесов, на берегу одного из правых притоков реки Паж, к югу от автодороги 24К-108, на расстоянии примерно 15 километров (по прямой) к западу от города Юрьевца, административного центра района. Климат Климат характеризуется как умеренно континентальный, с умеренно холодной снежной зимой и относительно тёплым влажным летом. Среднегодовая температура воздуха — 2,6 °C. Средняя температура воздуха самого холодного месяца (января) — −12,1 °C; самого тёплого месяца (июля) — 17,7 °C. Безморозный период длится около 137 дней. Годовое количество атмосферных осадков — 554 мм, из которых 391 мм выпадает в период с апреля по октябрь. Часовой пояс Деревня Ботынино, как и вся Ивановская область, находится в часовой зоне МСК (московское время). Смещение применяемого времени относительно UTC составляет +3:00. Население Примечания
Sergeyevo, Shuysky District

Sergeyevo (Russian: Сергеево) is a rural locality (a selo) in Shuysky District, Ivanovo Oblast, Russia. Population: 507 (2010 census); Geography This rural locality is located 10 kilometres (6.2 mi) from Shuya (the district's administrative centre), 37 kilometres (23 mi) from Ivanovo (capital of Ivanovo Oblast) and 257 kilometres (160 mi) from Moscow. Novaya is the nearest rural locality. References
Сергеево (Шуйский район)

Серге́ево — село в Шуйском районе Ивановской области России, входит в состав Остаповского сельского поселения. География Расположено в южной части Шуйского района, в 7 км к югу от города Шуя. Село расположилось на левом берегу реки Теза, рядом находится система шлюзов. Достопримечательности Воскресенско-Фёдоровский монастырь, основан в 1889 году. Шуйский сельскохозяйственный колледж, закрыт в 2014 году. Шлюзы на реке Теза Население См. также Населённые пункты Ивановской области Примечания
Талица (Торопецкий район)

Та́лица — деревня в южной части Торопецкого района Тверской области. Входит в состав Понизовского сельского поселения. География Деревня расположена в 12 км к юго-востоку от районного центра Торопец. В южной части деревни находится мост через реку Торопа. Этимология Название деревни образовано от слов «талец», «талица»- «незамерзающий родник, ручей, речка, озеро», «мощный родник среди болот». Деревня расположена в устье небольшого правого притока реки Торопы; вероятно, название селения связано с особенностями этого водотока и может быть образовано от гидронима. История На топографической карте Фёдора Шуберта, изданной в 1871 году обозначена деревня Талица. Имела 3 двора. В списке населённых мест Псковской губернии за 1885 год значится деревня Талица; 4 двора, 25 жителей (11 мужчин и 14 женщин). На карте РККА 1923—1941 годов обозначена деревня Талица. Имела 15 дворов. Улицы Советская Лесная Заречная Новая Школьная Южная Ново-Бридинская Население Талица — крупнейший населённый пункт Понизовского сельского поселения. Инфраструктура Зверохозяйство «Знаменское» Офис врача общей практики Магазины Детский сад Почта Библиотека Примечания
Талиця (Торопецький район)

Талиця (рос. Талица) — присілок в Торопецькому районі Тверської області Російської Федерації. Населення становить 365 осіб. Входить до складу муніципального утворення Понизовське сільське поселення. Історія Від 2005 року входить до складу муніципального утворення Понизовське сільське поселення. Населення Примітки
Tupolev Tu-22M

O Tupolev Tu-22M (Russo: Туполев Ту-22М; designação da OTAN: Backfire) é uma aeronave supersônica de geometria variável, bombardeiro estratégico e marítimo de longo alcance desenvolvido pela Tupolev Design Bureau. De acordo com algumas fontes, acreditava-se que o bombardeiro fosse designado Tu-26 ao mesmo tempo. O seu único operador atual é a Força Aérea Russa que, até 2021, mantinha 66 destas aeronaves no serviço ativo. Durante a Guerra Fria, o Tu-22M foi operado pela Força Aérea Soviética (VVS) em um papel de bombardeio estratégico e pela Aviação Naval Soviética (Aviacija Vojenno-Morskogo Flota, AVMF) desempenhando um papel anti-transporte marítimo de longo alcance. A primeira vez que o Tu-22M foi utilizado em combate foi no Afeganistão, vendo bastante ação entre 1987 e 1988, bombardeando posições mujahidin durante o Cerco de Khost. A partir de outubro de 1988, pelo menos dezesseis Tu-22M3 foram utilizados para dar cobertura para as tropas soviéticas que se retiravam do território afegão. Sua última ação neste conflito foi uma operação sobre o Passo de Salang, em outubro de 1989. Na última década da União Soviética, o Tu-22M sofreu com problemas operacionais, a maioria ocasionados pela manutenção deficiente e falta de provisões, com muitas aeronaves ficando até meses sem conseguir voar. A produção dele continuou até 1993. A Rússia e os demais membros da Comunidade dos Estados Independentes herdaram 370 Tu-22M soviéticos. A Ucrânia, que possui cerca de 60 destas aeronaves, abriu mão da maioria delas, com os Estados Unidos ajudando-os a desmantela-los. A Aviação Naval Russa também abriu mão de sua frota, deixando apenas a força aérea russa como a única utilizadora do Tu-22M. Em 1995, os russos utilizaram este avião em combate para bombardear Grozny na Guerra da Chechênia. Em 9 de agosto de 2008, um Tu-22MR foi abatido por um míssil de um sistema anti-aéreo Buk-M1 durante a Guerra Russo-Georgiana. Em 2017, dezenas de Tu-22M foram transferidos para a Síria, onde participaram da intervenção russa na guerra civil local. Durante a invasão russa da Ucrânia de 2022, vários Tu-22M3 foram utilizados para bombardeio convencional sobre cidades ucranianas (como Mariupol) e também para lançamento de mísseis balísticos (como o hipersônico Kh-47M2 Kinzhal). Em dezembro de 2022, um Tu-22M3 (identificado como RF-34110) das Forças Aeroespaciais da Rússia foi danificado seriamente por um drone suicida ucraniano na base aérea de Dyagilevo. Em 20 de agosto de 2023, na Base aérea de Soltsy-2 (na banda ocidental do Oblast de Novgorod), dois Tu-22M3 foram atingidos por drones suicidas ucranianos, com uma das aeronaves sendo completamente destruída. Imagens Referências
Tupolev Tu-22M

Tupolev Tu-22M (numit și Tupolev Tu-26, NATO: "Backfire") este un bombardier și avion de patrulare maritim supersonic, cu aripi cu geometrie variabilă, cu rază de acțiune lungă construit în Uniunea Sovietică de către firma Tupolev. Proiectat după versiunea Tu-22 cu aripi fixe, Tu-22M a fost construit cu aripi cu geometrie variabilă, motoare mai puternice, și admisii la motoare similare celor de pe avioanele de vânătoare, primul zbor având loc în 1975. Tu-22M poate transporta 6 rachete Kh-15 în interiorul fuzelajului, sau două rachete Kh-22 sub fuzelaj. Aproximativ 280 de aparate sunt în serviciu, majoritatea pentru marina rusă, funcționând ca avion de patrulare maritimă. Specificații Firma Producătoare: Biroul de proiectare Tupolev Țara de origine: Uniunea Sovietică Misiune: Bombardier Echipaj: 4 oameni Anul: 1975 Motoare: 2 turboreactoare cu dublu flux și postcombustie Kuznetsov NK-25, 18350+ kg fiecare Dimensiuni: Anvergură: aripi depliate - 34,28 m aripi pliate - 23,3 m Lungime: 42,46 m Înălțime: 11,05 m Greutate: gol - 40000 kg, încărcătură maximă - 93000 kg Plafon: 14545 m Viteza: 2000 km/h Raza de acțiune: 12000 km Armament: Un tun de bord GSh-23 cal. 23mm, plus 17500 kg de încărcătură incluzând rachete Kh-15, Kh-22/27, bombe și mine marine. Legături externe Tu-22M3 page on airwar.ru ru
Tupoljev Tu-22M

Tupoljev Tu-22M (Rusko: Туполев Ту-22М; NATO oznaka: Backfire) je srednje veliki nadzvočni mornariški in strateški bombnik iz konstrukcijskega biroja Tupoljev iz Sovjetske zveze. Veliko letal je še vedno v uporabi pri Ruskih letalskih silah in Ruski vojni mornarici. Uporaba gibljivih kril (spreminjanje naklona kril v letu) se je pokazalo za uspešno na letalih MiG-23 in Su-17. Omogoča kratko vzletno s stezo, efektivno križarjenje in veliko hitrost. Sprva so letalo imenovali Samoljot 145 (Letalo 145), razvit je bil iz Tu-22, nekaj delov ima tudi od Tu-98. Tu-22M ima podobno oborožitev kot predhodnik, npr. protiladijsko raketo H-22. Vendar gre za povsem novo letalo, ki po sposobnostih in po izgledu precej drugačen od Tu-22, zato je oznaka Tu-22M malce zavajajoča. Nekateri špekulirajo, da je to zaradi birokratskih razlogov, da so dali zeleno luč za manjšo "modifikacijo", drugi pa da so namenoma zavedli zahodne vohune. Med hladno vojno so Tu-22M uporabljale Sovjetske letalske sile (VVS) in Sovjetska vojna mornarica (Aviatsiya Voyenno-Morskogo Flota (AVMF)) kot protiladijsko letalo. V 1970ih so simulirali napade na ameriške superletalonosilke, kdaj namenoma kršili Japonski zračni prostor in občasno razburjali sosedske Švede. Uporabljali so ga tudi v Afghanistanu med letoma 1987 in 1989, podobno kot Američani z Boeing B-52 Stratofortressov Vietnamu. Pozneje v letu 1995 je bil uporabljen tudi v Čečeniji. Ob razpadu Sovjetske zveze je ostalo 370 letal v uporabi v Ruskem vojnem letalstvu in vojni mornarici. Letala bodo postala nosilci najnovejših protiladijskih raket v razvoju 3M-22 Cirkon. Rusi so ponujali Tu-22M veliko državam: Iranu, Kitajski in Indiji, ki je kupila nekaj letal. Sicer niso izvažali letal bližnjevzhodnim državam, ki bi lahko grozile ameriškim silam v regiji. Obstaja možnost licenčne proizvodnje na Kitajskem za okrog 30 letal. Tehnične specifikacije Posadka: 4 (pilot, kopilot, navigator, operater orožnih sistemov) Dolžina: 42,4 m (139 ft 4 in) Razpon kril: Razprta (20° naklon): 34,28 m (112 ft 6 in); Zložena (puščica) (65° naklon): 23,30 m (76 ft 6 in) Višina: 11,05 m (36 ft 3 in) Površina kril: Razprta: 183,6 m² (1 976 ft²) Zložena: 175,8 m² (1 892 ft²) Prazna teža: 54 000 kg (119 000 lb) Maks. vzletna teža: 124 000 kg (273 000 lb) ; 126 400 kg (278 700 lb) Motorji: 2 × Kuznecov NK-25 turboventilatorski, 245,2 kN (55 100 lbf) vsak Maks. hitrost: Mach 1,88 (2 000 km/h, 1 240 mph) na višini Dolet: 6 800 km (4 200 mi, 3 700 nmi) Bojni radij: 2 410 km (1 500 mi, 1 300 nmi)z tipičnim tovorom Največja višina leta: 13 300 m (43 600 ft) Hitrost vzpenjanja: 15 m/s (91 ft/s) Obremenitev kril: 688 kg/m² (147 lb/ft²) Razmerje potisk/masa: 0,40 Glej tudi Tupoljev Tu-98 Tupoljev Tu-160 Tupoljev Tu-95 Rockwell B-1 Lancer BAC TSR-2 Sklici in reference Zunanje povezave Tu-22M3 page on airwar.ru (rusko) Tu-22M entry at Globalsecurity.org Tu-22M photos at Airliners.net Arhivirano 2011-09-21 na Wayback Machine.
Tupolev Tu-22M

Tupolev Tu-22M, förkortat Tu-22M (ryska: Туполев Ту-22М, förkortat Ту-22М; Nato-rapporteringsnamn: Backfire), är ett strategiskt överljudsbombflygplan utvecklat av den ryska flygtillverkaren Tupolev i Sovjetunionen under det kalla kriget. Planet är en vidareutveckling av det mindre lyckade bombplanet Tupolev Tu-22. Historik Den första prototypen flög för första gången den 30 augusti 1969 och togs i bruk under det tidiga 1970-talet. Fram till kalla krigets slut i början av 1990-talet producerades totalt 497 plan. Nato fruktade planet då man trodde det hade förmågan att nå USA i händelse av krig. I verkligheten kunde Tu-22M inte göra en tur-och-retur-resa till USA:s fastland utan lufttankning. Planet har under åren genomgått ett flertal uppdateringar och är så sent som 2026 ännu i tjänst i det ryska flygvapnet. Idag Vid kalla krigets slut fanns 370 flygplan i Sovjetunionen. Efter Sovjetunionens upplösning fördelades flygplanen mellan Ukraina och Ryssland. Ukraina, som gav upp sina kärnvapensystem, tog snart planet ur tjänst och det sista skrotades 2004. I Ryssland finns det cirka 150 plan kvar. Ryssland övade 2013 med planet. Under påskhelgen 2013 (den så kallade ryska påsken) och 2015 genomförde Ryssland övningar på internationellt vatten på väg mot svenskt territorium med två Tu-22M-plan. Den 21 maj 2015 skickade svenska flygvapnet upp JAS 39 Gripen för att markera närvaro när två Tu-22M-plan närmade sig svenskt luftrum vid Ölands södra udde. Ryssland presenterade 2018 en ny modifiering av planet som kom att få beteckningen Tu-22M3. Modifieringen inkluderade nya motorer som gav längre räckvidd och nya vapensystem. Trettio flygplan planerades att modifieras. Det första modifierade planet flögs för första gången i oktober 2019. I strid Tu-22M deltog i strid i Afghansk-sovjetiska kriget (1987–1989). De attacker som där utfördes av Tu-22M var kraftfulla men hade i det stora hela mycket liten betydelse för krigets utgång. Planet deltog även i strid under det första Tjetjenienkriget 1995 där det utförde attacker mot mål nära huvudstaden Groznyj. Under kriget i Sydossetien 2008 utförde Ryssland bombningar av Georgien med Tu-22M-plan. Ett plan blev nedskjutet av georgiskt luftvärn. Ryssland har använt Tu-22 flitigt för att avfyra kryssningsmissiler under invasionen av Ukraina. Den 19 april 2024 störtade ett Tu-22M3 i den ryska regionen Stavropol, 300 km från den ukrainska gränsen. Ukraina hävdar att de sköt ned planet, medan Ryssland menar att ett tekniskt fel orsakade kraschen. Varianter Tu-22M0 Tu-22M1 Tu-22M2 Tu-22M3 Tu-22MR Tu-22ME Bilder Referenser Noter Allmänna källor Tu-22M BACKFIRE Federation of American Scientists Tu-22M BACKFIRE Globalsecurity Tupolev Tu-22M Strategic Bomber - Airforce Technology (airforce-technology.com) Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Tupolev Tu-22M. Tu-22M i övningar
Bézhitsa

Bézhitsa (ruso: Бе́жица) fue una ciudad del oeste de Rusia. Desde 1956 está integrada en la ciudad de Briansk como uno de sus cuatro distritos urbanos. En 2021, el territorio del distrito urbano tenía una población de 136 649 habitantes. Se ubica al norte de la ciudad: su casco urbano está separado del resto de Briansk por el río Desná (que lo delimita por el sur) y el río Bolvá (que lo delimita por el este). No obstante, la jurisdicción del distrito incluye territorios más allá de estos ríos, abarcando entre ellos la pedanía de Ráditsa-Krýlovka, ubicada al este del río Bolvá.​​ Historia Bézhitsa fue fundada en 1860 como poblado ferroviario de la línea de ferrocarril de Oriol a Vítebsk. Originalmente el poblado se llamaba "Gubónino" en referencia al terrateniente local Gubonin, mientras que la estación se designó como "Bézhitsa" en referencia al vecino pueblo de Bézhichi. El tráfico ferroviario se abrió en 1868, y desde 1873 comenzó a desarrollarse notablemente como un núcleo industrial. En 1921, la Unión Soviética le dio el estatus de capital de un uyezd en la recién creada gobernación de Briansk, alcanzando el título de ciudad en 1925. En 1929 pasó a ser una ciudad bajo subordinación regional en la Óblast Occidental.​​ En 1934 anexionó a su territorio los pueblos de Chaikóvichi, Bézhichi, Bordovichi y Gorodishche. Entre 1936 y 1943, la ciudad se llamó "Ordzhonikidzegrad". En 1956, la ciudad fue suprimida como entidad administrativa y pasó a ser un distrito urbano de la vecina ciudad de Briansk.​ Referencias