NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vitan

El barri Vitan és un dels barris que formen part del Sector 3 que es troba al sud-est de Bucarest (Romania). El barri s'estén al costat del riu Dâmboviţa, i entre els barris Titan, Centru Civic, Olteniţei i Berceni. El nom de Vitan prové del mot romanès "vită", (en català bestiar), ja que s'han trobat restes del búfals d'aigua als bancs de fang del Dâmboviţa. L'Albereda de Bucarest està situada en la part nord del barri. El llac Văcăreşti, actualment drenat, estava situat a la part dreta del Dâmboviţa al seu pas per Vitan. El drenatge d'aquest llac ha aportat 3,06 kilòmetres quadrats de terra que són propietat de l'Estat Romanès (es creu que tenen un valor de 650 milions USD).
Vitan, Bucharest

Vitan is a neighborhood in southeastern Bucharest, Romania, along the Dâmbovița River. It is located in Sector 3, and lies between the Titan, Dristor, Centrul Civic, Olteniței, and Berceni districts. History According to Dimitrie Papazoglu, its name comes from the Vitan Plain, where the cattle of the townspeople once grazed, while according to historian Adrian Majuru, the neighborhood's name comes from the name of a property owner, whose estate subsequently became a village that was later incorporated into the city o f Bucharest. Vitan is one of the oldest neighborhoods of Bucharest, but does have extensive links to the Bucharest transport network. The Bucharest Mall is situated in the north side of the neighborhood, while the Târca–Vitan Church is located on Calea Vitan. It was opened in 1999. The Bucharest Mall was the first shopping centre constructed in Romania and was built upon a former hunger circus. The now drained Lake Văcărești is located on the right bank of the Dâmbovița and the use of the 3.06 km2 (1.18 sq mi) of land owned by the state (evaluated to about $650 million) is still undecided. The neighborhood was mostly erased to allow for prefabricated apartment buildings to be constructed on their site between 1986 and 1992 (often constructed illegally without the required permissions), with typical architecture of the Communist era. Previously, the only new buildings in the area were the Vitan Post Office (1956) and Polyclinic (1967). References
Vitan

El barrio de Vitan es uno de los barrios que forman parte del Sector 3, que se encuentra al sureste de Bucarest (Rumanía). El barrio se extiende junto al río Dâmboviţa, entre los barrios de Titán, Centru Civic, Olteniţei y Berceni. Al norte del barrio se halla el centro comercial Bucureşti Mall. El lago Văcăreşti, actualmente drenado, estaba situado en la margen derecha del Dâmboviţa a su paso por Vitan. El drenaje de este lago ha aportado 3,06 kilómetros cuadrados de terreno, que son propiedad del Estado Rumano. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Vitan.
Vitan (Boekarest)

Vitan is een wijk in het zuidoosten van de Roemeense hoofdstad Boekarest. De wijk ligt aan de Dâmbovița en grenst aan Titan, Centru Civic, Olteniței en Berceni. De naam komt van vită dat rundvee betekent. Vroeger werden er waterbuffels gevonden bij de Dâmbovița. Het Winkelcentrum Boekarest ligt aan de noordkant van de wijk. Het nu uitgedroogde Văcăreștimeer aan de rechteroever van de Dâmbovița, dat 3,06 km² groot is, is land van de staat en heeft een waarde van 650 miljoen dollar.
Vitan

Vitan este un cartier situat în partea de sud a Bucureștiului în sectorul 3, de-a lungul râului Dâmbovița, mărginit de cartierele Titan, Dristor, Centrul Civic, Olteniței și Berceni. Infrastructură sportivă și de agrement În cartierul Vitan este situată Baza sportivă a asociației sportive „Olimpia” (strada Drumeagului, nr. 49). Complexul are o lungă tradiție în sportul bucureștean, fiind amplasat pe terenul dintre Calea Vitan și strada Drumul între Vii (în prezent Drumeagului). Potrivit memoriului justificativ din anul 1965 păstrat în arhivele PMB, proiectul viza sistematizarea accesului, amenajarea de vestiare și crearea unor terenuri de fotbal, baschet, handbal, volei și tenis. Istoricul bazei este marcat de competiții de masă; în anul 1964, aici a avut loc etapa inaugurală a „Cupei primăverii”, la care au participat peste 400 de sportivi. De-a lungul deceniilor, baza a găzduit evenimente diverse, de la Spartachiade republicane (1964) până la probe de călărie în cadrul Cupei Europei la pentatlon modern (1983). Obiectivul bazei a fost transformarea dintr-o bază de antrenament într-un centru sportiv de interes orășenesc, menținându-și starea funcțională până în prezent. Note
Old St. George Church

The Old St. George Church (Romanian: Biserica Sfântul Gheorghe Vechi) is a Romanian Orthodox church located at 36 Calea Moșilor in Bucharest, Romania. It is dedicated to Saint George. A monastery was established on the site in 1492, as mentioned in the 1848 pisanie. The nearby foundation of a 16th-century church was excavated in 1954. Tradition holds that the monastery was the seat of the Metropolis of Ungro-Wallachia between 1545 and 1575. The complex was destroyed by Ottoman forces in November 1595, following the Battle of Călugăreni. A 1621 document mentions the imposing bell tower that likely survived until the Great Fire of 1847. Documents of the 1660s and ‘70s mention the church, which burned in 1718 but was rebuilt in 1724. Seriously damaged by the 1802 and 1838 earthquakes, it was finally destroyed by the 1847 Great Fire of Bucharest. Quickly rebuilt by parishioners, it reopened in 1849. The frail structure was demolished in 1875. The parish council supervised the rebuilding of the church, which was completed in 1881 and consecrated the same year by Calinic Miclescu. Gheorghe Pompilian, inspired by Gheorghe Tattarescu, executed the painting. The iconostasis, carved in sycamore, is in the Ukrainian Baroque style, as is the church itself. Parts of the interior are linden, while the massive entrance door is oak. Renovations were carried out following the 1940 earthquake, in 1964 and in the 1980s and ‘90s. The cross-shaped church is 32 x 16.9 meters, with the Christ Pantocrator dome reaching 24 meters high. The narthex, typical of the 19th century, is especially large. There is an original crypt under the altar. The structure has walls of 90-100 centimeters thick, on a foundation of cement and brick. The windows are of stained glass. The exterior is simple, the decor consisting of pilasters with neo-Corinthian capitals. A Greek Revival pediment sits above the portico. The domes are characteristically Ukrainian Baroque, but adapted for Romanian preferences. The church is listed as a historic monument by Romania's Ministry of Culture and Religious Affairs. Notes References Lucia Stoica and Neculai Ionescu-Ghinea, Enciclopedia lăcașurilor de cult din București, vol. I. Bucharest: Editura Universalia, 2005, ISBN 973-7722-12-4
Biserica Sfântul Gheorghe Vechi din București

Biserica Sfântul Gheorghe Vechi din București este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului București. Pe locul actualei biserici s-au aflat alte biserici mai vechi, datând încă din 1492. În secolul al XVII-lea, în jurul bisericii din acea perioadă fusese constituită o mănăstire. Biserica actuală datează de la sfârșitul secolului al XIX-lea, după ce biserica anterioară fusese distrusă în incendiul din 1847. Note Legături externe Site-ul parohiei Arhivat în 17 februarie 2016, la Wayback Machine. Galerie
Fosta biserică evanghelică din Petrești

Fosta biserică evanghelică din Petrești este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul localității Petrești din municipiul Sebeș. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 1909.04. Ansamblul este format din următoarele monumente: Incintă fortificată (cod LMI AB-II-m-A-00259.01) Turn-clopotniță (cod LMI AB-II-m-A-00259.02) Cimitirul evanghelic (cod LMI AB-IV-m-A-00259.03) Biserica ce a fost construită în jurul anilor 1260-1280 a ars în mai multe rânduri de-a lungul istoriei sale, iar în 1805 a fost dezafectată și dărâmată, materialele fiind folosite la construcția noii biserici. Turnul fostei biserici și zidul fostei cetăți sunt unele din cele mai importante atracții turistice ale localității. Ruinele turnului-clopotnița se află astăzi în mijlocul cimitirului evanghelic, fosta curte a cetății medievale de stil romanic. Note
Palatul Agricola - Fonciera din București

Palatul Agricola - Fonciera din București este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului București. Clădire impozantă ce se desfășoară cu două aripi simetrice pe Calea Victoriei și Splaiul Independenței. Pe colțul dintre cele două artere este intrarea principală și fațada dominantă. Imobilul are parter și 8 etaje, o terasă deasupra ultimului nivel, pe porțiunea dinspre cheiul Dâmboviței sugerând o pergolă. Fațadele reflectă trecerea în manieră franceză de la art nouveau la art deco. Note
ARO (automobilka)

ARO (Auto România) byla automobilka zabývající výrobou off-roadů sídlící ve městě Câmpulung v Rumunsku. Historie Rumunská továrna vyrobila první terénní automobil, 57 IMS, roku 1957. Roku 1959 byla zahájena výroba modelu M 59. V roce 1964 se začal prodávat model M 461, který byl určen na vývoz, a prodalo se ho celkem 53 000 kusů do 55 zemí světa. Od roku 1972 se vyráběla řada ARO 24 v celkem pěti provedeních. Roku 1980 se začalo s výrobou automobilů ARO 10. V osmdesátých letech se začaly také montovat dieselové motory a roku 1989 motory na zemní plyn. V roce 1997 se začalo s výrobou vojenských vozů ARO Dragon. Společnost ohlásila bankrot roku 2006 a následně zanikla. Za dobu své existence firma vyrobila 380 000 vozidel. Většina produkce byla určena pro export. Modely ARO IMS IMS 57 M 59 M 461 ARO 24 …Aro 240 …Aro 241 …Aro 242 ARO 243 ARO 244 ARO 246 řada 32 … Aro 324 ARO 328 Maxi-Taxi řada 33 ARO 330 N ARO 35 S ARO 35 M ARO 10 SUV ARO 10.1 ARO 10.4 ARO 10 Spartana ARO 11.4 Lehké užitkové vozy ARO 10.2 ARO 10.3 ARO 10.6 pick-up ARO 10.9 ARO 10.0 ARO 11.9 Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku ARO na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu ARO na Wikimedia Commons Oficiální stránky
ARO

ARO (contracción de Auto Romania) fue un fabricante de vehículos todoterreno rumano situado en Câmpulung-Muscel. El primer vehículo ARO fue producido en 1957, y el último en 2003. Durante un corto periodo de tiempo, se produjeron vehículos en colaboración con Daihatsu en España y Portugal bajo las marcas Hisparo y Portaro respectivamente. En Italia, se produjeron vehículos junto con Volkswagen por ARO-Ciemme bajo la marca ACM, también exportada a países como España.​ La producción de vehículos ARO se ha reiniciado por una compañía checa llamada Auto Max Czech (AMC).​ Modelos Serie IMS (1957–1975) ARO Serie 24 (1972–2003) ARO Serie 10 (1980–2003) Galería Referencias Enlaces externos Official website (archivo) ARO 4x4 AMC Photogallery Archivado el 22 de febrero de 2012 en Wayback Machine. Aro M461 ARO 245 4WD Archivado el 19 de febrero de 2012 en Wayback Machine. ARO in Colombia Romanian Cars: ARO ARO Campulung overview ACM Off history (en español)
ARO (azienda)

La ARO (abbreviazione di Automobili Romania) era una industria rumena di autoveicoli fuoristrada situata nella cittadina di Câmpulung. Storia Iniziò la produzione nel 1957 con l'IMS ponendosi come casa pioniera al mondo di veicoli 4x4. Nel corso della sua storia produsse circa 360.000 veicoli 2/3 dei quali furono destinati all'esportazione in 110 paesi (fino al 1989 il 90% della produzione della ARO veniva esportato). Infatti nel 1963, mandando in pensione la M59 dopo 4 anni di produzione, con la M461 l'ARO incomincia una fortunata esportazione che già nel 1965 tocca 55 paesi del mondo.Nel 1971 esce la ARO 24 un veicolo studiato ed adibito al trasporto di persone e merci in zone montane.Infine nel 1979 esce con grande apprezzamenti tecnologici e soprattutto stilistici la ARO 10 che assieme alla Serie 24 proseguiranno negli anni con continui sviluppi e motori arrivando a montare quelli marchiati anche Renault, Daewoo e Toyota. Nel febbraio 1998 lo stato rumeno decise di vendere la casa rumena e solo nel settembre del 2003 il 68% della proprietà venne acquistato da una compagnia statunitense chiamata Cross Lander appartenente a John Perez per un prezzo di 180.000 dollari statunitensi. Nel contratto veniva dichiarato che vi sarebbe stato un investimento di 2 milioni di dollari, ma nessuno di questi investimenti venne fatto. Nel giugno 2006 venne dichiarata la bancarotta. Curiosità La ARO 10 prese questo nome in quanto l'allora presidente Ceaușescu decise che ne avrebbe regalata una a tutte quelle donne che avessero avuto almeno dieci figli. Modelli ARO IMS IMS-57 M59 M461 ARO serie 24 SUVs ARO 240 ARO 243 ARO 244 ARO 246 ARO 328 Maxi-Taxi Veicoli commerciali leggeri ARO 33 N ARO 35 S ARO 35 M ARO 243 ARO 323 ARO 324 ARO 330 Aro serie 10 SUV ARO 10.1 ARO 10.4 ARO 10 Spartana ARO 11.4 Veicoli commerciali leggeri ARO 10.2 ARO 10.3 ARO 10.6 pick-up ARO 10.9 ARO 10.0 ARO 11.9 Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su ARO Collegamenti esterni Storia della ARO, su autosoviet.altervista.org. URL consultato il 19 settembre 2020.
ARO

ARO (Auto România) − marka rumuńskich samochodów terenowych i nazwa produkującego go przedsiębiorstwa, którego główna siedziba mieściła się w miejscowości Câmpulung w Rumunii. W przeszłości nosiła nazwy Intreprinderea Metalurgica de Stat, Uzina Mecanica Muscel, Intreprinderea Mecanica Muscel i Intreprinderea de Autoturisme Aro. Historia i opis firmy Historia zakładów sięga 1953 roku, kiedy rozpoczęto tu produkcję rowerów i motocykli. Początkowo zakłady nosiły nazwę IMS (Intreprinderea Metalurgica de Stat - Państwowe Zakłady Metalowe). W 1957 roku fabryka rozpoczęła małoseryjną produkcję samochodów terenowych IMS 57, wzorowanych na radzieckich samochodach terenowych GAZ-69. W 1959 roku dokonano modyfikacji modelu IMS 57 i pod nazwą IMS M59 produkowano je masowo do 1964 r. Od 1964 do 1975 roku po małych modyfikacjach samochód był produkowany jako IMS M461, od 1969 roku przemianowany na ARO M461. Model ten zyskał dużą popularność i był eksportowany do 55 krajów, także na rynki krajów zachodnich. Jego odmianą był ARO M473. W latach 1970–1972 fabryka podlegała rekonstrukcji, co łączyło się także ze zmianą nazwy na IMM (Intreprinderea Mecanica Muscel - Zakłady Mechaniczne Muscel). W 1972 roku rozpoczęto produkcję pojazdu własnej konstrukcji − ARO 24. W 1980 roku pojawia się kolejny samochód własnej konstrukcji − ARO 10. We wrześniu 2003 roku amerykańska firma Cross Lander przejęła 68,7% udziałów w ARO, za kwotę 180 000 dolarów. Udziałowiec miał zainwestować w firmę 2 mln dolarów, jednakże nie wywiązał się z umowy i sprawa znalazła swój finał w sądzie. Ostatecznie w czerwcu 2006 roku przedsiębiorstwo ARO ogłosiło bankructwo. Samochody ARO 24 montowane były m.in. w Portugalii przez firmę FMAT jako Portaro oraz montowane w Hiszpanii przez firmę ENASA z Barcelony jako Hisparo, w Brazylii w Manaus przez firmę Cross Lander jako Cross Lander 244X, a także w Czechach przez firmę AutoMaxCzech oraz w Polsce w Łodzi przez firmę Damis. Natomiast model ARO 10 montowano we Włoszech przez firmę ACM. Modele ARO ARO IMS (1957–1975) IMS 57 M 59 M 461 (na rynku niemieckim pod nazwą M 473) ARO 24 (1972–2006) ARO 240 – dwudrzwiowy, ośmioosobowy ARO 241 – czterodrzwiowy, pięcioosobowy, soft-top ARO 242 – dwumiejscowy pick-up ARO 243 – trzydrzwiowy, ośmioosobowy, hard-top ARO 244 – czterodrzwiowy, pięcioosobowy, kombi ARO 246 – wydłużone kombi ARO 266 ARO 328 ARO 33 N ARO 35 S ARO 35 M ARO 243 ARO 323 – wydłużone kombi ARO 324 – podwozie z kabiną ARO 320 – pick-up ARO 330 ARO Dragon – wersja militarna ARO 10 (1980–2006) ARO 10.1 ARO 10.4 ARO 10 Spartana ARO 11.4 ARO 10.2 ARO 10.3 ARO 10.5 ARO 10.6 pick-up ARO 10.9 ARO 10.0 ARO 11.9 Przypisy Linki zewnętrzne Prospekty reklamowe ARO M461 na Oldtimery.com. oldtimery.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. Prospekty reklamowe ARO 240-244 na Oldtimery.com. oldtimery.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-22)].
ARO (veículo)

ARO (abreviação de Auto ROmênia) é uma montadora de automóveis de origem romena. A planta industrial da ARO foi fundada em 1885, quando iniciou sua operação como uma fábrica de papel. Na Segunda Guerra Mundial (entre 1943 e 1944), começou a produzir aviões e equipamentos de filmagens. Entre 1954 e 1957, produziu peças automotivas e somente em 1957 começou a produzir veículos off-road. Um dos seus destaques é a ARO 24 Series No Brasil No Brasil, a marca ficou conhecida como Cross Lander e foi comercializada, com veículos montados em Manaus entre 2002 e 2006, com o jipe modelo CL244. Suas vendas foram descontinuadas por uma deficiência de uma rede de vendas e de manutenção. Referências Ligações externas Página oficial (arquivado)
ARO

ARO (сокращённое от Auto Romania) — румынский завод по выпуску внедорожных автомобилей в городе Кымпулунг-Мусчел. Свой первый автомобиль — IMS-57 — выпустили в 1957 году, автомобиль был построен на базе ГАЗ-69. Более 90 % выпущенных автомобилей экспортировалось в более чем 100 стран. Обанкротился в 2006 году. История компании История завода ARO началась в 1885 году, когда была создана фабрика по переработке целлюлозы, но уже в 1899 году прекратила работать, а в 1933 году была законсервирована. В период с 1941 по 1944 год помещения использовались как склад. После войны, с 1945 по 1950 год использовался для ремонта автомобилей румынских и советских войск. В 1953 году пытались наладить выпуск мотоциклов IMS-53, всего было выпущено 12 единиц. С 1957 года завод начал изготавливать автозапчасти — двигатели и коробки передач, и в том же году начинается выпуск автомобилей IMS 57, M 59, ARO M 461. Завод обанкротился в 2006 году. За всё время существования завода он выпустил около 380 тыс. автомобилей. На шасси от ARO собирались российские внедорожника Derways «Cowboy» (Derways 3131), до момента банкротства компании. Модели ARO ARO IMS Автомобили семейства выпускались с 1957 по 1975 год. В основе машины лежала платформа советского внедорожника ГАЗ-69. IMS 57 (1957—1959) — базовая модель, бензиновый мотор 3260 см³, 50 л.с, трёхступенчатая КПП, скорость до 80 км/ч M 59 (1959—1964) — модификация с форсированным до 57 л.с. мотором. M 461 (1964—1975) — модификация с мотором M207, 2512 см³, 70 л.с, скорость до 100 км/ч M 473 — экспортная версия с дизельным мотором L25 ARO 24 Автомобили семейства выпускались с 1972 по 2003 год. Являлись дальнейшим развитием ARO IMS. ARO 240 ARO 243 ARO 244 ARO 246 ARO 266 ARO 328 Maxi-Taxi ARO 33 N ARO 35 S ARO 35 M ARO 243 ARO 323 ARO 324 ARO 330 На основе ARO 240 в 1979 году был построен бронеавтомобиль ABI. ARO 10 Автомобили семейства выпускались с 1980 по 2003 год. Использовал двигатель Dacia объёмом 1,3 л. В Англию этот автомобиль экспортировался под названием Dacia Duster, а также назывался Dacia 10 в Румынии, ARO Trapeurs во Франции и ARO Ischia в Италии. ARO 10.1 ARO 10.4 ARO 10 Spartana ARO 11.4 ARO 10.2 ARO 10.3 ARO 10.5 ARO 10.6 pick-up ARO 10.9 ARO 10.0 ARO 11.9 Ссылки Официальный сайт /вебархив/ Примечания
ARO

ARO (скорочене від Auto Romania) — румунський завод з випуску позашляхових автомобілів. Свій перший автомобіль — IMS-57 — випустив 1957 року. Автомобіль був створений на базі ГАЗ-69. Понад 90 % випущених автомобілів експортувалося в більш ніж 100 країн. Збанкрутував 2006 року. Моделі ARO ARO IMS Випускався з 1957 по 1975 рік. Машина базувалась на платформі радянського позашляховика ГАЗ-69. IMS 57 M 59 ARO M 461 M 473 ARO 24 Випускався з 1972 по 2003 рік. ARO 240 ARO 243 ARO 244 ARO 246 ARO 266 ARO 328 Maxi-Taxi ARO 33 N ARO 35 S ARO 35 M ARO 243 ARO 323 ARO 324 ARO 330 ARO 10 Випускався з 1980 по 2003 рік. Використовував двигун Dacia об'ємом 1,3 л. в Англію цей автомобіль експортувався під назвою Dacia Duster, а також називався Dacia 10 в Румунії, ARO Trapeurs у Франції і ARO Ischia в Італії. ARO 10.1 ARO 10.4 ARO 10 Spartana ARO 11.4 ARO 10.2 ARO 10.3 ARO 10.5 ARO 10.6 Пікап ARO 10.9 ARO 10.0 ARO 11.9 Примітки Посилання Історія автовиробника ARO [Архівовано 12 січня 2012 у Wayback Machine.] (рос.) Автомобіль ГАЗ-69 (рос.) Історія марки Aro [Архівовано 7 вересня 2012 у Wayback Machine.] (рос.)
Haus zum Stock-im-Eisen (Arad)

Das Haus zum Stock-im-Eisen in Arad (rumänisch Casa cu lacăt) ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Strada Tribunul Dobra Nr. 7, an der Kreuzung zur Strada Plevnei. Geschichte Das Haus zum Stock-im-Eisen wurde 1815 von dem Wiener Geschäftsmann Josef Winkler erbaut und 1851 renoviert, wie auf dem Hausgiebel zu lesen ist. An der Ecke zur Strada Plevnei befindet sich eine Nische, in der sich ein mit dünnem Eisenblech überzogener Baumstamm befand, der Stock-im-Eisen. Dieser wurde 1927 von dem Temeswarer Bildhauer Moritz Heim im Auftrag des Mazedo-Rumänen Andrei Trandafir nach dem Wiener Vorbild angefertigt. Der Stock-im-Eisen war mit unzähligen Nägeln beschlagen und wurde von einem Eisenbügel an der Außenwand des Hauses festgehalten. Der Eisenbügel war mit einem großen viereckigen Hängeschloss versehen, das sich jedoch wegen des fehlenden Schlüssellochs nicht öffnen ließ. 1994 verschwand der Stock-im-Eisen vorübergehend. Nach seinem Auffinden wurde er zur Restauration ins Museum des Arader Kulturpalasts gebracht und ist seitdem hier zu sehen. Derartige Hauszeichen waren im 18. Jahrhundert in Österreich-Ungarn nicht selten. Ähnliche Hauszeichen sind auch in Österreich (Wien), in Ungarn (Budapest, Győr, Székesfehérvár), in der Slowakei (Bratislava) und eben auch in Rumänien (Timișoara und Oradea) zu finden. Während der Revolution von 1848 hatte der österreichische kaiserliche Geheimdienst seinen Sitz in dem Gebäude, während der Keller des Hauses als Gefängnis für zahlreiche Revolutionäre diente. Der Stock-im Eisen stammt aus der Zeit der Zünfte in Arad. Jeder Lehrling musste, bevor er sein Gesellenstück herstellte, durch die Lande ziehen, um sein Handwerk richtig zu erlernen. Der Stock-im-Eisen diente dem angehenden Gesellen, sein Zunftzeichen in den Stock einzuschlagen, um so seine Anwesenheit in der jeweiligen Stadt zu verewigen. So war der Stock-im-Eisen im Laufe der Zeit mit den verschiedensten Zunftzeichen übersät. Dieser Brauch hielt bis 1872, als die Zünfte per Gesetz abgeschafft wurden. Siehe auch Haus zum Stock-im-Eisen (Timișoara) Weblinks virtualarad.net, "Casa cu lacăt" - O amintire a breslelor meșteșugărești arădene prinromania.eu, Arad, Casa cu lacăt tourist-informator.info, Palate si vestigii istorice, Casa cu lacăt Einzelnachweise
Vaslakat-ház

Az aradi Vaslakat-ház műemlék épület Romániában, Arad megyében. A romániai műemlékek jegyzékében az AR-II-m-B-00572 sorszámon szerepel. Története Leírása Források "Lista monumentelor istorice: Județul Arad" (PDF). Ministerul Culturii. 2015. Hozzáférés: 2017. január 28.. További információk Casa cu lacăt. www.prourbe.ro. Asociaţia „PRO URBE ARAD” (2008. július 13.) (Hozzáférés: 2015. november 13.)
Casa cu lacăt din Arad

Casa cu lacăt este un edificiu situat în municipiul Arad. Casa a fost construită în anul 1815 de către comerciantul vienez Iosif Winkler, apoi renovată în 1851. Etajul a fost adăugat în timpul modernizării efectuate în 1930. În colțul clădirii, spre strada Plevnei, există o nișă în care se afla un trunchi de copac înconjurat de o bară metalică închisă cu un lacăt. „Butucul de fier” (lemn învelit în tablă) așezat în nișă a fost făurit, după modelul vienez, de către sculptorul timișorean Moritz Heim; astfel de butuci se găseau în Viena, Bratislava, Buda, Oradea, Timișoara ș.a. Într-un astfel de trunchi, calfele care făceau lungi călătorii din oraș în oraș pentru a-și desăvârși cunoștințele profesionale, băteau câte un cui, imortalizându-și astfel trecerea prin acele locuri. Butucul nu se mai găsește în nișă, deoarece după ce a fost furat în 1994 și recuperat, a fost depus spre păstrare la Muzeul de Artă din Arad (Galeria de Artă a Complexului Muzeal Arad), pentru a nu mai fi furat din nou. Bibliografie Ghid de oraș Arad; Eugen Gluck, Alexandru Roz; Editura Sport-Turism; 1982 Ghid Arad Guide, Arad, 2004 Casa cu lacăt din Arad