NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lepenski Vir

Lepenski Vir är en mesolitisk by som ligger vid en krök av floden Donau i Serbien, och var ett perfekt läge för de fiskare som levde där för över 7000 år sedan. Två arkeologer från Belgrad upptäckte byn år 1960, vartefter den grävdes ut mellan 1965 och 1971. Vid kröken fanns en ström som fångade alger, som i sin tur lockade dit fisk. Huvudnäringen i byn var fisk eftersom man hittat djurben i byn. Mellan husen i byn har man hittat gravar. Figurer fyllde kalkstensblock i många av husen. I klyftan i floden Donau, den så kallade järnporten, bodde fiskare och jägare. Järnporten gav också ett skydd mot blåst. Källor Paul G Bahn, red (1996). Arkeologin berättar. Historiska media. sid. 66. ISBN 91-88930-09-2
Kloster Văratec

Das Kloster Văratec liegt im Nordosten von Rumänien rund 40 km von Piatra Neamț entfernt im Kreis Neamț. Geschichte Die heutige Kirche des rumänisch-orthodoxen Nonnenklosters wurde in der Zeit von 1808 bis 1812 an der Stelle einer kleinen Holzkirche aus dem 16. Jahrhundert erbaut. Später errichtete man auf dem Klostergelände die Himmelfahrtskirche, die Johannes-der-Täufer-Geburtskirche, die Umgestaltungskirche und die Sankt-Nikolaus-Kapelle. Im Unterschied zu anderen Klöstern in der Umgebung ist die Kirche nicht von einer Festungsmauer und einem kompakten Gebäudekomplex umgeben. Im Klosterkomplex befinden sich das Grabmal der Veronica Micle, der Freundin Mihai Eminescus, und ein Museum mit wertvollen Dokumenten über die Moldau des 16. bis 18. Jahrhunderts. Rund um die Hauptkirche stehen zahlreiche kleine Einzelgebäude, in denen die Nonnen wohnen. Im Kloster wohnten zeitweise bis zu 1000 Nonnen. Die naturnahe Lage des Klosters hat viele Schriftsteller und Poeten anzogen. Im Kloster lebten und arbeiteten Personen wie Mihai Eminescu, Garabet Ibrăileanu, Gala Galaction und Calistrat Hogas. Bildergalerie Weblinks Homepage des Klosters Văratec Weitere Fotos, imagini.neamt.ro Kloster Văratec, Culturalromtour.com
Monastère de Văratec

Le monastère de Văratec est un monastère orthodoxe roumain situé dans la commune d'Agapia, dans le nord du județ de Neamț, à 12 km au sud de Târgu Neamț et à 40 km au nord de Piatra Neamț, le chef-lieu du județ. Il est logé dans une petite vallée des contreforts orientaux des Carpates. Son histoire a débuté en 1785 lorsque des prêtres de Iași fondèrent un ermitage. Deux ans plus tard, en 1787, ils s'unissaient avec les religieux de l'ermitage de Topolnița. En 1803, le monastère est officiellement fondé et la construction des édifices religieux commence. Architecture De nos jours, le monastère possède plusieurs ensembles classés parmi les monuments historiques de Roumanie : Église de la Dormition de la Vierge (Adormirea Maicii Domnului) (1808-1812) ; Tour-clocher du XIXe siècle ; Église St Jean-Baptiste (Sf. Ioan Botezătorul) de 1844 ; Église de la Transfiguration (Schimbarea la Față) de 1847 ; Cellules des moines des XIXe siècle et XXe siècle. Personnalités liées au monastère Ștefana Velisar Teodoreanu (1897-1995), écrivaine roumaine, finit sa vie au monastère. Liens externes (ro) Notice sur le monastère de Văratec Galerie de photographies sur le monastère Galerie de photographies Portail du christianisme orthodoxe Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Roumanie
Monaster Văratec

Monaster Văratec – prawosławny żeński monaster w okręgu Neamț, w odległości ok. 12 kilometrów od Târgu Neamț. Jeden z największych żeńskich klasztorów w Rumunii. Historia Klasztor Văratec został założony przez mniszkę Olimpiadę, która przybyła na to miejsce z monasteru Durău w latach 80. XVII w., zaś w 1788 kierowała już kilkuosobową żeńską wspólnotą. Według niektórych przekazów Olimpiada osiedliła się na miejscu, gdzie już w XVI w. przez pewien czas prowadzone było życie monastyczne. W 1794 mniszki wzniosły niewielką drewnianą świątynię. Wspólnota powiększyła się, gdy dołączyły do niej mniszki ze skitu Topolița. Pierwsza monasterska cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Matki Bożej została zbudowana w latach 1808–1812. Wiadomo, że w tym czasie w klasztorze żyła nadal jego założycielka, grupa mniszek (które współfinansowały wzniesienie obiektu sakralnego) oraz spowiednik, mnich Józef. Olimpiada kierowała monasterem do śmierci w 1842. Od 1803 do 1839 monaster Văratec podlegał nieodległemu monasterowi Agapia. Wznoszenie kompleksu zabudowań mieszkalnych trwało do 1841, z kolei w 1844 zbudowane zostały nowe cerkwie Narodzenia św. Jana Chrzciciela oraz Przemienienia Pańskiego (na terenie klasztornego cmentarza), ufundowane przez mniszkę Eufrozynę (Lazu), a także kaplica św. Mikołaja. W 1857 w klasztorze przebywało 700 mniszek i posłusznic, czynne były cztery świątynie. W 1900 klasztor został zniszczony przez pożar. Natychmiast po tym wydarzeniu przystąpiono do odbudowy obiektów sakralnych. W latach 60. XX wieku w monasterze otwarte zostało muzeum sztuki sakralnej. Eksponowane są w nim zabytkowe ikony, szaty i utensylia liturgiczne, krzyże, dekoracyjne elementy wystroju cerkwi. Najstarsze ikony pochodzą z XV i XVI stulecia. Od początku XIX w. do 1860 przy monasterze istniała szkoła żeńska, zaś na początku wieku XX utworzono w nim szkołę dla dorosłych kobiet oraz seminarium duchowne dla mniszek. Na początku XXI w. w klasztorze przebywało 440 mniszek i posłusznic; jest to jeden z największych monasterów żeńskich prowadzonych przez Rumuński Kościół Prawosławny. Kompleks monasterski wzniesiony jest w tradycyjnym stylu mołdawskim z elementami, które pojawiły się w nim w XVIII–XIX w. Drewniany złocony ikonostas w głównej świątyni wykonał w 1816 Constantin Zugravul. Freski we wnętrzu cerkwi wykonał w latach 1968–1969 Arintiu Avachian. Jego malowidła zastąpiły dwie starsze dekoracje, wykonane w 1844 oraz w 1882. Na terenie klasztoru znajdują się nagrobki jego kolejnych przełożonych oraz pierwszego spowiednika wspólnoty, mnicha Józefa. W monasterze przez kilka miesięcy żyła Veronica Micle, poetka i ukochana Mihaia Eminescu, która osiadła w nim po śmierci poety, a następnie, zrozpaczona z tego powodu, popełniła samobójstwo. Nagrobek Veroniki Micle znajduje się przy cerkwi Narodzenia św. Jana Chrzciciela. Przypisy
Монастырь Вэратек

Монастырь Вэратек (рум. Mănăstirea Văratec), или монастырь Вэратик (рум. Mănăstirea Văratic) в честь Успения Пресвятой Богородицы — женский монастырь Ясской архиепископии Румынской православной церкви в коммуне Агапия Нямецкого жудеца. История Монастырь основан в 1781—1785 годах века схимонахиней Олимпиадой (в миру — Бэлаша Хереску) из Тополицкого скита, дочерью священника Михаил из Господарской церкви Святого Николая в Яссах и духовником отцом Иосифом из Трансильвании. Земля была куплена матушкой Олимпиадой у великого казначея Деляну и лесника Иона Бэлэною. В июне 1785 года начато строительство деревянной церкви в честь Успения Пресвятой Богородицы и нескольких келий, в которых поселились несколько монахинь, положив начало скиту Вэратек. В 1787 году сюда переселены монахини из Тополицкого скита, а в 1788 года — из скита Дурэу во главе со схимонахиней Назарией, которая стала настоятильнецей скита Вэратек. В 1794 года строится новая более обширная деревянная церковь. В 1803 году митрополит Вениамин (Костаки) преобразовывает соседний Агапийский монастырь в женский и указом от 10 июля 1803 года объединяет его со скитом Вэратек. Кроме того, в Вэратек переселяются монахини из скитов Прапа-Доамна в Яссах, Гырчина и Вынэторий-Пьетрий в Нямецком цинуте. Таким образом, на 26 сентября 1811 года в Вэратеке проживало 197 монахинь и 76 послушниц. В 1808—1812 годах построена новая каменная церковь. В 1821 году Вэратек разграблен туркам, а монахини изгнаны или убиты. В 1839 году обитель становится самостоятельным монастырём. 11 июня 1900 года б́ольшая часть монастыря разрушена пожаром, но вскоре он был восстановлен. В 1909 году в монастыре проживало 304 насельницы. В 2002 году в монастыре проживало 504 насельницы, что делало его крупнейшим в Румынии. В марте 2008 года Священный синод Румынской православной церкви причислил отца Иосифа из Вэратека к лику святых с установлением дня памяти 16 августа по новоюлианскому календарю. Настоятельницы Назария 1788—1814 Маглалина 1815—1822 Олимпиада 1822—1828 и 1834—1842 Евфросиния (Лазу) 1844—1887 Евгения (Негри) 1887—1894 Вениамина (Гермезиу) 1894—1904 Евгения (Теодор) упом. 1909 Ирина (Лекка) 1940—1942 и 1946—1951 Маргарита (Околеску) 1951—1954 Пелагия (Амимлкар) 1942—1946 и 1954—1972 Назария (Ницэ) 1973—1995 Иосефина (Джосану) с 2002 года Примечания
Den sorte kirke

Den sorte kirke er den største kirke i Brasov, Rumænien. Det er en evangelisk kirke, opført i 1300-tallet i gotisk stil. Den er 89 m lang og 44 høj. Navnet stammer fra en brand i 1689, hvor murene blev sorte, og derfor navnet ”Den sorte kirke”. Navnet blev accepteret officielt i 1800-tallet. Efter branden blev kirken ombygget i barokstil. I 1800-tallet blev der opsat et nyt orgel med næsten 4000 piber. I kirken kan man se en stor udstilling med mellemøstlige gulvtæpper. De blev brugt for at vise, hvilket status folk havde i samfundet den gang.
Iglesia Negra (Brașov)

Biserica Neagră o Iglesia Negra es la principal iglesia de Brașov, una ciudad del Sureste de Transilvania, en Rumanía. Construida por la comunidad de sajones transilvanos durante la década de 1380, la iglesia es hoy el mayor monumento religioso en estilo gótico del país y del Sudeste de Europa. Historia Originalmente fundada como la Catedral de Santa María (Mariakirchen), la iglesia quedó parcialmente destruida tras el gran incendio causado por las fuerzas invasoras austriacas el 21 de abril de 1689. Desde entonces ha sido conocida como la Iglesia Negra (en rumano: Biserica Neagră). La construcción de la iglesia comenzó en el año 1384, probablemente sobre las ruinas de una antigua capilla destruida durante la invasión mongola de 1241, y fue terminada en 1477. Los arquitectos diseñaron una basílica de tres naves, todas con la misma altura, como era costumbre en los siglos XV y XVI a través de los territorios alemanes, de donde procedían la mayoría de los arquitectos y albañiles. Terriblemente dañada por el incendio anteriormente mencionado, la iglesia fue reparada gracias a la ayuda de albañiles venidos de Dánzig (actual Gdansk, Polonia), debido a que los trabajadores locales no contaban con el conocimiento necesario para cerrar las enormes bóvedas que fueron terminadas en estilo barroco, en lugar de gótico. Uno de los símbolos actuales de Brașov, la iglesia, funciona hoy como un museo que puede ser visitado por cualquiera que se encuentre en el viejo centro de la ciudad. También, cada domingo tiene lugar una misa luterana para la pequeña comunidad alemana de la ciudad. Siendo el mayor edificio de culto religioso entre Viena y Estambul, la iglesia cuenta con 89 metros de largo y una altura total de 65 metros. La Iglesia Negra cuenta también con una campana de seis toneladas de peso, la mayor de Rumanía, un impresionante órgano de 4000 tubos que puede escucharse durante los conciertos semanales, y una rica colección de alfombras de Anatolia. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia Negra. Iglesia Negra (en alemán) Iglesia Negra Video 360°
Église noire de Brașov

L’église noire de Brașov (en roumain Biserica Neagră, en allemand Schwarze Kirche) est la cathédrale de cette ville située au centre de la Roumanie, dans le sud-est de la Transylvanie. Elle fut construite par la communauté germanique qui appelait cette ville Kronstadt en français : « ville de la couronne », et demeure le principal monument de style gothique du pays, ainsi que le lieu de culte luthérien parmi les plus importants de la région. Histoire La structure originale était un édifice catholique romain connue sous le nom d’église Sainte-Marie. La construction gothique commença à la fin XIVe siècle en 1383. En 1421, elle fut quasiment détruite par les Turcs peu avant la fin de sa construction. Après diverses modifications et interruptions, le chantier prit fin au XVe siècle en 1477. Le culte catholique fut remplacé par le culte luthérien au moment de la Réforme protestante. La structure fut partiellement détruite lors de l’incendie allumé par les forces autrichiennes, le 21 avril 1689, durant la guerre contre les Ottomans. Après cet événement, la cathédrale devint donc l’Église noire. Une grande partie de la structure interne fut modifiée au cours du XVIIIe siècle, tranchant avec le style originel. Architecture L'église noire est un grand édifice de 89 mètres de longueur. Elle se distingue par la hauteur égale de la nef centrale et des nefs latérales. Deux tours étaient originellement prévues mais une seule tour de 65 mètres fut bâtie. Illustrations Notes et références Sources L'Église noire L'église noire de Brasov Visite virtuelle de l’église noire [Flash] Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Roumanie Portail du protestantisme
Czarny Kościół

Czarny Kościół (rum. Biserica Neagră, niem. Schwarze Kirche, węg. Fekete templom) – kościół w Braszowie w południowo-wschodnim Siedmiogrodzie w Rumunii. Świątynia została zbudowana przez Sasów siedmiogrodzkich w stylu późnogotyckim w XIV wieku. Jest największą budowlą sakralną Rumunii, największym późnogotyckim kościołem halowym na wschód od Wiednia i największym kościołem luterańskim w regionie. Położenie Czarny Kościół znajduje się w zachodniej części miasta. Jest otoczony przez ulicę Curtea Honterus, będąc jedynym budynkiem po wewnętrznej części łuku tej ulicy. Historia Początkowo katolicka budowla była znana jako kościół św. Marii, drugi z kolei na tym miejscu. Budowę rozpoczęto pod koniec wieku XIV w 1383 roku a ukończono w 1477 roku. Wiadomo, że początkowo kościół zarządzany był przez księdza Tomasza (zm. 1410), którego grób znajduje się w okolicy chóru. W XVI wieku świątynię przejęli ewangelicy, a w 1542 roku jeden z pierwszych kaznodziei protestanckich Johannes Honterus poprowadził msze w języku niemieckim. Pomnik Honterusa stoi przed kościołem. W 1689 roku kościół spłonął, co spowodowało, iż jego elewacja nosi czarną opaleniznę. Mieszkańcy zaczęli nazywać świątynię Czarnym Kościołem, a nazwa ta upowszechniła się w XIX i XX wieku. W latach 1710–1720 nastąpiła znacząca przebudowa kościoła, związana z powiększeniem się potrzeb parafii. Na przełomie XIX i XX wieku w kościele przeprowadzono pierwsze prace konserwatorskie. Przywrócenie stanu pierwotnego było planowane na lata 1937–1942, jednakże z powodu wojny zaniechano ich. Ostatnie prace renowacyjne na dużą skalę były prowadzone w 1984 roku. Architektura i wyposażenie wnętrz Czarny Kościół został zbudowany w stylu późnogotyckim. Ma 89 metrów długości i 38 szerokości. Wysokość wieży południowej wynosi 65 metrów. Czyni go to największym kościołem gotyckim Rumunii. Czarny Kościół jest kościołem obronnym, który w razie wojny służył jako schronienie dla mieszkańców miasta. Wnętrze kościoła jest mieszaniną stylów – początkowe gotyckie wnętrze spłonęło. Z oryginalnego gotyckiego wyposażenia zachowały się jedynie chrzcielnica z 1472 roku, malowidło ścienne w południowym przedsionku wykonane w technice al secco ukazujące Maryję z Jezusem pomiędzy św. Katarzyną i św. Barbarą oraz trzy późnogotyckie tablice ołtarzowe z przedstawieniami ukrzyżowania, biczowania, dwunastoletniego Chrystusa w świątyni, obrzezania i zaślubin Maryi. W kościele znajdują się największe organy Siedmiogrodu z 4000 piszczałek. Przypisy Linki zewnętrzne Biserica Neagra Brasov 360°. www.vrbrasov.ro. [dostęp 2011-12-25]. (rum.).
Igreja Negra

A Igreja Negra (em romeno: Biserica Neagră; em alemão: Schwarze Kirche; em húngaro: Fekete templom) é uma catedral situada em Braşov, cidade no sudeste da Transilvânia, na Romênia. Foi construída pela comunidade alemã da cidade e permanece sendo até hoje o principal monumento no estilo gótico do país, assim como um dos maiores e mais importantes locais de culto luteranos (Igreja Evangélica da Confissão Augusta na Romênia) na região. Bibliografia Vătăşianu, Virgil. Istoria artei feudale în ţările romîne, Vol. I, Editura Academiei RPR, Bucharest, 1959. OCLC 536121 Referências Ligações externas Igreja Negra- mapa interativo da cidade de Braşov Tour virtual da Igreja Negra
Zámek Peleș

Zámek Peleș (rumunsky Castelul Peleș) je novorenesanční zámeček v rumunských Karpatech, nedaleko města Sinaia. Historie Iniciátorem stavby byl rumunský král Karel I., který se během návštěvy v roce 1866 zamiloval do zdejší horské scenérie a rozhodl se nechat vystavět letní sídlo a lovecký zámeček v bavorském stylu. Ve své původní podobě, jež byla dílem německého architekta Johanna Schultze a uměleckého truhláře Martina Stöhra, byl jednopatrovým horským zámečkem ve stylu německé neorenesance. Výstavba probíhala v letech 1873 až 1883, slavnostní otevření se konalo 7. října 1883. Už roku 1894 se ale král Carol I. rozhodl k přestavbě a rozšíření zámku, aby lépe vyhovoval své reprezentativní funkci. Zároveň nechal postavit různé hospodářské budovy a také rezidenci pro mladého nástupníka trůnu, svého synovce Ferdinanda I., a jeho manželku Marii. Francouzský architekt André Lecomte du Noüy, který pro královskou rodinu pracoval a byl s ní v přátelských vztazích (sám měl na zámku vlastní pokoj), jim doporučil svého mladého spolupracovníka Karla Zdeňka Límana. Poblíž zámku nechal král vybudovat také elektrárnu, takže se Peleș stal prvním zámkem na světě plně zásobeným vlastní elektřinou. Šlo rovněž o první evropský zámek s ústředním topením.[zdroj?] Na zámku je sto pokojů a téměř 800 vitrážových oken. Stavební práce vedl architekt Carl Franz Benisch, rodák z Krnova. Později, v letech 1893 až 1914, zámek dokončoval právě Karel Zdeněk Líman. Ten navrhl věže, včetně hlavní centrální věže, která je vysoká 66 metrů. Líman rovněž dohlížel na stavbu nedalekého zámku Pelișor (1889–1903, budoucí sídlo krále Ferdinanda I. a rumunské královny Marie). Cena stavby byla v době vzniku 16 milionů rumunských lei ve zlatě, což by v současnosti odpovídalo přibližně 120 milionům amerických dolarů. Roku 1893 se na zámku narodil budoucí rumunský král Karel II. Po nucené abdikaci krále Michala I. v roce 1947 komunistický režim zabavil veškerý královský majetek, včetně panství Peleș. Zámek byl na krátkou dobu otevřen veřejnosti, poté sloužil také jako místo pro rekreaci osobností rumunského kulturního života a v roce 1953 zde bylo zřízeno muzeum. V roce 1975 nechal komunistický diktátor Nicolae Ceaușescu zámek uzavřít pro veřejnost a poté byl přístupný pouze pro něho a režimní prominenty, nicméně sám ho moc nenavštěvoval, neboť se mu prý nelíbil. Po svržení komunistického režimu v roce 1989 byly Peleş a Pelişor obnoveny jako památky a zpřístupněny veřejnosti. V roce 2006 rumunská vláda oznámila, že chystá restituci a chce zámek vrátit bývalému králi Michalovi I. Brzy začala jednání mezi bývalým králem a rumunskou vládou a dosud nebyla uzavřena. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Peleș Castle na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zámek Peleș na Wikimedia Commons
Peleș Slot

Peleș Slot (rumænsk: Castelul Peleș) er et nyrenæssanceslot i Karpaterne nær Sinaia i Prahova-distriktet i Rumænien. Det ligger på en eksisterende middelalderlig rute, der forbinder Transsylvanien og Valakiet, og det blev opført mellem 1873 og 1914. Indvielsen blev afholdt 1883, og det blev bygget til kong Carol 1. af Rumænien. Det er ejet af den rumænske kongefamilie. Referencer Eksterne henvisninger
Kasteel Peleș

Het neorenaissancistische Kasteel Peleş (Roemeens: Castelul Peleş), gebouwd tussen 1875 en 1883, is gelegen bij de Roemeense stad Sinaia. Kasteel Peleș was het zomerpaleis van de koninklijke familie. Het kasteel is genoemd naar de nabijgelegen beek met dezelfde naam. Het kasteel, dat sinds de communistische tijd uitsluitend dienstdeed als museum, heeft meer dan 160 kamers, ingericht in zeer veel verschillende stijlen, waaronder Duitse en Italiaanse (neo)renaissance, (neo)gotiek, Duitse barok, Moors, Turks en jugendstil. In de kamers zijn vele kostbare koninklijke bezittingen tentoongesteld, waaronder houtsnijwerk, meubels, gebrandschilderde ramen, wapens en schilderijen. Geschiedenis Prins Carol (later koning Carol I van Roemenië 1839-1914) van de vorstendynastie Hohenzollern-Sigmaringen liet het kasteel bouwen door de Weense architect Johannes Schultz uit Lemberg. Op 10 augustus 1875 is begonnen met de bouw. Het kasteel werd officieel geopend op 7 oktober 1883. Bij de bouw was dit kasteel zeer modern: een kleine waterkrachtcentrale wekte elektriciteit op voor verlichting. Ook was er een centrale stofzuiginstallatie en een centrale verwarming aanwezig. De open haarden in het gebouw zijn uitsluitend decoratief en niet functioneel. Door de Tsjechische architect Karel Liman is tussen 1896 en 1914 het naastgelegen kasteel Pelișor (klein Peleș) gebouwd. Op 5 juni 2008 maakte de ex-koning van Roemenië, Michaël I, bekend dat hij weer zijn intrek nam in Kasteel Peleș, het koningsslot waaruit hij in 1947 door de communisten werd verdreven. Bezoekers van het in het slot gevestigde museum konden tot zijn overlijden in 2017 dus niet alleen waardevolle voorwerpen bekijken, maar ook de oud-koning tegen het lijf lopen. Michaël I heeft tevens bepaald dat het kasteel "tot in de eeuwigheid" voor het publiek toegankelijk moet blijven. Externe link Kasteel Peleș site
Дворац Пелеш

Дворац Пелеш (рум. Castelul Peleș) неоренесансни је дворац и један од најлепших и најпознатијих у Румунији. Историја Изградњу дворца је наручио краљ Карол I Румунски, званично је грађен од 1873. до 1914. године. Један од главних архитеката био је Карол Бенеш. Дворац је изграђен од дрвета, камена, цигле и мрамора, у њему се налази више од 160 соба. Иако је већином изграђен у стилу ренесансе, на њему се налазе и бројни елементи који припадају готици и бароку. Дворац је окружен са седам тераса које су богато украшене разним киповима, каменим и украсним вазама. Првобитно је замишљен као Каролова летња резиденција, дворац је неко време био и службени краљевски двор, и као такав је остао све док краљ Михај Румунски, под притиском комуниста који су преузели власт у држави није одустао од својих титула, тада је Пелеш званично затворен (1948). Дворац је проглашен музејом 1953. године, Михај Румунски је поново вратио титулу 2011. и двор је поново враћен у његово власништво. Дворац Пелеш је и даље остао музеј који посети велики број туриста током године. Слика дворца се појављује на новчаници од 500 румунских леја. Галерија Референце Спољашње везе Дворац Пелеш Прелепи трансилванијски дворац Пелеш
Lacul Sfânta Ana

Lacul Sfânta Ana (Szent Anna-tó, Jezero svaté Anny) je jezero nedaleko obce Tușnad v rumunské župě Harghita. Nachází se v kráteru vyhaslého vulkánu Ciomadul v Jižních Karpatech a je jediným sopečným jezerem na rumunském území. Je dlouhé 620 metrů a široké 460 metrů, maximální hloubka dosahuje téměř sedm metrů. Nadmořská výška jezera je 946 m. V zimě zamrzá až do hloubky jednoho metru. Stáří jezera se odhaduje na necelých deset tisíc let. Jeho voda se nízkým obsahem minerálů blíží destilované vodě, vzhledem k nedostatku kyslíku je bez života. Kvůli udržení čistoty vody je koupání v jezeře od roku 2017 zakázáno. Na břehu se nachází římskokatolická kaple zasvěcená svaté Anně, vybudovaná a udržovaná zdejší maďarskou menšinou Sikulů. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lacul Sfânta Ana na Wikimedia Commons Fotografická prezentace