NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Góry Rachowskie

Góry Rachowskie (zwane Huculskimi Alpami) – pasmo górskie na Ukrainie, część Gór Rachowsko-Czywczyńskich. Rozciągają się pomiędzy dolinami Białej Cisy na północy a Ruśkiej Riki na południu. Stanowią pasmo ukraińskich Karpat, o wysokości do 1900 m n.p.m. Mają zróżnicowaną budowę geologiczną – występują tu gnejsy, łupki krystaliczne, wapienie, skały wulkaniczne. Są pocięte głębokimi dolinami rzecznymi (do 1500 m). Najwyższe szczyty to: Pop Iwan Marmaroski (1940 m n.p.m.), Farcăul (Farkiw, 1961 m n.p.m.), Mihailecul (1920 m n.p.m.), Mencził (1386 m n.p.m.), Szojmuł (1229 m n.p.m.), Łysa (1178 m n.p.m.).
Раховские горы

Раховские горы (другое название — Гуцульские Альпы) — горный массив в Украинских Карпатах. Расположенный на юге Раховского района (отсюда и название) Закарпатской области. Раховские горы являются частью Мармарошского массива. С запада ограничены рекой Тисой, с севера — Белой Тисой, с востока — юго-восточными отрогах Черногоры, с юга — украинско-румынской границей. Некоторые ошибочно относят к Раховским горам южную часть юго-восточной отрогах Свидивецкого массива, на котором расположен Кузийский заповедник. Источники Географическая энциклопедия Украины: в 3-х томах / Редколлегия: А. М. Маринич (отв. ред.) И др.. — М.: «Украинская советская энциклопедия» думка, 1989., — Мармароский массив
Рахівські гори

Ра́хівські го́ри (інша назва — Гуцульські Альпи) — гірський масив в Українських Карпатах. Розташований на півдні Рахівського району (звідси й назва) Закарпатської області. Географія Рахівські гори є північно-західною частиною Мармароського масиву. Із заходу обмежені річкою Тисою, з півночі — Білою Тисою, зі сходу — південно-східними відногами Чорногори, з півдня — українсько-румунським кордоном. Опис Дехто помилково відносить до Рахівських гір південну частину південно-східної відноги Свидовецького масиву, на якій розташований Кузійський заповідник. В межах Рахівських гір розташований Мармароський заповідний масив Карпатського біосферного заповідника. Фотографії Рахівських гір Див. також Гуцульські Альпи Мармароський масив Примітки Джерела Географічна енциклопедія України : [у 3 т.] / редкол.: О. М. Маринич (відповід. ред.) та ін. — К., 1989—1993. — 33 000 екз. — ISBN 5-88500-015-8.,— Мармароський масив
Altes Rathaus (Brașov)

Das Alte Rathaus ist ein Bauwerk in der Stadt Brașov (Kronstadt) in der Region Siebenbürgen in Rumänien. Das Gebäude war mehr als 500 Jahre lang Sitz des städtischen Magistrats. Geschichte Nachdem an den mittelalterlichen Turm im 14. Jahrhundert eine Verkaufslaube der Kürschner angebaut worden war, erfolgte 1420 der Bau der Ratsstube über der Verkaufslaube. Es folgten mehrere Modernisierungen. 1515 wurde der Turm erhöht und mit einer Schweifhaube mit fünf goldenen Kugeln versehen, zudem ein Kerker und ein Stadtarchiv untergebracht. Acht Jahre später baute der Stundenmachermeister Georgius aus Schäßburg im obersten Geschoss eine Turmuhr ein. Im Jahr 1646 wurde die Hundertmannstube gebaut, in welcher sich die 100 Mitglieder des äußeren Rats versammeln konnten. Wie die Schwarze Kirche wurde auch das Alte Rathaus durch den großen Brand 1689 stark zerstört. Aufgrund der schlechten Finanzlage konnte das Alte Rathaus nur geringfügig repariert werden. Zwischen 1770 und 1778 erhielt es größtenteils seine heutige Gestalt, außerdem einen Zwiebelturm. Nachdem der Magistrat 1876 in den Neubau in der Purzengasse gezogen war, blieben im Alten Rathaus der Sitzungssaal der Stadtverwaltung, Verkaufsläden, das Archiv und ein Feuerwerkdepot. 1910 wich der Zwiebelturm dem heutigen Turmaufsatz. 1950 zog das Regionalmuseum in das Alte Rathaus. Bilder Weblinks Website vom Casa Sfatului Brașov Einzelnachweise
Ancien hôtel de ville de Brașov

L'ancien hôtel de ville ou Casa Sfatului (Maison du Conseil en roumain) est un bâtiment de la ville de Brașov (anciennement Kronstadt) en Roumanie, dans la région de Transylvanie. Le bâtiment, situé sur la place du Conseil (Piața Sfatului), construit à partir de 1420, a été le siège du magistrat de la ville pendant plus de 500 ans, avant d'accueillir le musée d'histoire en 1949 ; il est classé monument historique. Histoire À l'origine, c'est une tour de guet (dont les bases recoupent celles de la tour actuelle) qui se trouve sur le site. La construction du bâtiment commence en décembre 1420, avec une salle pour rendre la justice et pour les réunions du magistrat. La première mention sous le nom de Maison du Conseil date de 1503 Le bâtiment est construit et modifié au fur et à mesure du développement de la ville ; plusieurs catastrophes ont également marqué son histoire. En 1515, la tour est surélevée jusqu'à 58 mètres, et dotée d'une avancée arrière avec cinq sphères dorées ; le bâtiment est agrandi et les archives de la ville y sont installées. En 1528, le maître horloger Georgius de Schäßburg installe une horloge de tour au dernier étage. En 1646, une nouvelle salle, le Hundertmannstube, y est construite, dans lequel les 100 membres du conseil extérieur pouvaient se réunir. Comme l'église noire, l'hôtel de ville est gravement endommagé par le grand incendie de 1689, provoqué par l'armée des Habsbourg assiégeant la ville ; en raison des difficultés financières, il n'a pu être réparé que légèrement et il n'est reconstruit dans sa forme actuelle qu'entre 1770 et 1778, avec un clocher à bulbe. Après l'emménagement en 1876 des bureaux de l'administration municipale dans un nouveau bâtiment de la Purzengasse, l'hôtel de ville conserve la salle de réunion du conseil municipal, les magasins, les archives et un dépôt de feux d'artifice. La dernière modification du bâtiment a lieu en 1909-1910 : le clocher baroque à bulbe est remplacé par la tour pyramidale actuelle. En 1949, le Musée historique du comté de Brașov (hu) est installé dans l'ancien hôtel de ville. Galerie Références Bibliographie (ro) Sextil Pușcariu, Brașovul de altădată, Cluj-Napoca, Editura Dacia,, 1977, p. 78. (de) Harald Roth, Kronstadt in Siebenbürgen – Eine kleine Stadtgeschichte, Cologne, Böhlau Verlag, 2010 (ISBN 9783412206024), p. 68–70. Corneliu Pintilescu, « "Oraşul Stalin" (La Ville de Staline) 1950-1960. La construction politique d'une identité à Braşov », Histoire urbaine, vol. 2, no 25,‎ 2009, p. 49-68 (lire en ligne). Portail de la Roumanie Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Casa Sfatului

Casa Sfatului (in tedesco Kronstädter Altes Rathaus, in italiano "Casa del Consiglio") è un museo di storia locale di Brașov che fu sede dell'amministrazione cittadina fino al 1780. Storia Inizialmente era solo una torre di sorveglianza sulle cui basi si trova l'edificio attuale. Il 23 dicembre 1420 si arriva a un accordo locale per costruire il nuovo edificio per ospitare le riunioni del magistrato e avere una camera "della giustizia" ma, causa di un'invasione turca l'anno successivo e per la distruzione in gran parte della città, il progetto venne fermato. L'edificio si trasformò in municipio man mano che la città si sviluppava. Venne menzionato in un documento nel 1503 sotto il nome di "Praetorium". La costruzione venne modificata molte volte durante gli anni, spesso per cause naturali: 5 luglio 1608 - un fulmine colpisce la torre provocando un incendio. Non potendo estinguerlo l'edificio venne distrutto e ricostruito successivamente. 17 giugno 1662 - un terremoto distrugge la torre in proporzione di due terzi. 24 luglio 1682 - una tempesta distrugge ancora una volta la torre. 21 aprile 1689 - il grande incendio (provocato dall'esercito asburgico che assediò la città) distrugge gran parte dell'edificio. Dopo quasi un secolo, nel 1780 l'edificio viene ricostruito in stile barocco. L'amministrazione cittadina venne spostata in un altro edificio nel 1780. All'inizio del XX secolo l'edificio doveva essere demolita e sostituita da un edificio amministrativo moderno ma grazie a una campagna giornalistica venne conservato. L'ultima modifica dell'edificio avvenne nel 1909 - 1910, quando il tetto barocco venne sostituito con l'attuale tetto piramidale. Dal 1950 l'edificio è un museo di storia locale. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Casa Sfatului
Festung Suceava

Festung Suceava (rumänisch Cetatea Suceava oder Cetatea de Scaun a Sucevei) ist eine restaurierte mittelalterliche Festung der Stadt Suceava, dem Sitz des Kreises Suceava in der südlichen Bukowina, im Nordosten Rumäniens. Die Festung ist eine Touristenattraktion der Stadt und der gesamten Region Bukowina. Die Burg diente im Mittelalter als königlicher Sitz der moldauischen Fürsten (rumänisch Domnitori oder Domni). Sie wurde im Rahmen eines von der Europäischen Union (EU) finanzierten REGIO-Programms weiter restauriert. Die Festung ist im Verzeichnis der historischen Denkmäler des rumänischen Kulturministerium eingetragen und steht unter Denkmalschutz. Geschichte Die Burg wurde im späten 14. Jahrhundert unter der Herrschaft von Petru Mușat erbaut. Später wurde sie unter Alexandru cel Bun (Alexander der Gute) und Ștefan cel Mare (Ștefan der Große) weiter befestigt. Im Spätmittelalter war die Burg Teil eines Systems mittelalterlicher Festungen, die von den moldauischen Herrschern errichtet wurden, um der expansionistischen Bedrohung durch das Osmanische Reich zu widerstehen. Während der Jahre 1388 und 1565 in denen Suceava Hauptstadt der Moldau war, diente die Burg auch als fürstliche Residenz. Alexandru Lăpușneanu verlegte daraufhin 1565 die Hauptstadt nach Iași und so verlor die Burg ihren Status und geriet infolgedessen in Verfall. Obwohl sie nie erobert wurde, unabhängig woher Eindringlinge kamen, wurde die Burg im 17. Jh. von Dumitrașcu Cantacuzino zerstört. Nach ihrer Zerstörung blieb sie etwa 300 Jahre lang verlassen. Nachdem das nördliche Hochland des Fürstentums Moldau im späten 18. Jahrhundert im Zuge des Vertrags von Küçük Kaynarca von der Habsburgermonarchie annektiert wurde und fortan als „Bukowina“ (Buchenland) bekannt war, wurde die Burg schließlich vom österreichischen Architekten Karl Romstorfer restauriert. Die Wehrmauern wurden wieder aufbaut und im späten 19. und frühen 20. Jahrhundert auch der Bergfried. In den 1960er Jahren während der Sozialistischen Republik Rumänien (RSR) wurden an der Burg Suceava umfangreiche Restaurierungs- und Sanierungsarbeiten durchgeführt. 2015 begannen die Restaurierungs- und Sanierungsarbeiten an der Fürstenzitadelle von Suceava mit Mitteln der Europäischen Union. Die Zugangswege vom Stadtzentrum Suceavas wurden fertiggestellt und erleichtern Fußgängern den Zugang. Die Arbeiten sollen 2026 abgeschlossen werden. Weblinks Einzelnachweise
Cetatea de Scaun

Szucsáva Fejedelmi várának (Cetatea de Scaun) romjai helyén egykor egy kis erőd állt, melyet még az 1390-es években Petru Mușat fejedelem építtetett, mikor fővárosát Siretből Szucsevába helyezte át. Az uralkodó ez idő tájt, hogy Moldvát megvédje a környező hatalmak terjeszkedésével szemben egész erődhálózatot építtetett, mely terv részeként épült ez az erősség is. Története Petru Mușat idejében még csak egyetlen várfal és várárok védte a várat; alapelrendezése a lengyel-balti típusú erődítményekhez hasonlított. A váron a 15. század elejéig sok változtatást nem végeztek. Alexandru cel Bun azonban kibővíttette és kastéllyá alakíttatta át. A 15. század második felében aztán Ștefan cel Mare megerősíttette a várkastélyt és újabb fallal vette körül és bástyákat is építtetett, mely erődítés 1476-ban sikeresen állt ellen II. Mohamed szultán ostromának. Bár a várost a törökök felégették, de a várat nem tudták elfoglalni, majd a vár 1485-ben ismét ellenállt a török ostromnak. Az ostrom után a várat a fejedelem megújíttatta, falait újra megerősítették, s a négyszögletes bástyák helyett félkör alakúakat emeltetett. 1504-ben Ștefan cel Mare fejedelem itt, a várban halt meg. 1509-ben fia, III. Bogdán az erődítményt átadta a lengyeleknek. A várat 1538-ban a törökök harc nélkül vették birtokukba, majd 1564-ben, mikor Alexandru Lǎpușneanu fejedelem török segítséggel másodszor is uralomra került, a várat a szultán kívánságára felgyújtatta. Az ekkor keletkezett kár azonban nem nagy volt, ezért Ieremia Movilǎ (1596-1600) fejedelem újjáépíttette az erődítést. 1675-ben a törökök felszólítására Dumitrașcu Cantacuzino ismét leromboltatta, és ezután többé már nem épült újjá. Végül a 17. században egy földrengés is tetőzte a pusztulást. Régészeti feltárások Az erődítményt először Karl Romstorfer osztrák építész tárta fel. 1895 és 1904 között kiásatta a betemetett és bokrokkal benőtt épületmaradványok jelentős részét. Az 1950-es években aztán megkezdődött az erődítmény módszeres régészeti feltárása, majd a vár maradványainak felhasználásával szabadtéri múzeumot alakítottak ki. Galéria Források Moldvai Utazások (Panoráma, 1978) ISBN 963 243 099 9
Zamek w Suczawie

Zamek w Suczawie (zwana też twierdzą tronową, rum. Cetatea de Scaun) – zabytkowy zamek z końca XIV w., rozbudowany w XV w., zniszczony w XVII w., obecnie w ruinie, znajdujący się w Suczawie w północnej Rumunii, na Bukowinie. Zamek na wzgórzu panującym nad Suczawą wzniósł w końcu XIV w. hospodar mołdawski Piotr Muszat, który przeniósł tutaj siedzibę książęcą. Pierwotna budowla miała kształt czworoboku (który jest do dzisiaj rozpoznawalny w centrum założenia), obejmowała zabudowania mieszkalne oraz kaplicę. W drugiej połowie XV w. rozbudowy zamku dokonał Stefan Wielki, który wzniósł nowe potężne fortyfikacje, poszerzając obręb zamku. Powstała w ten sposób twierdza za życia Stefana skutecznie opierała się wszelkim najeźdźcom (m.in. dwukrotnie Turkom, a w 1497 bezskutecznie oblegali ją Polacy pod wodzą Jana Olbrachta). W 1509 roku podczas wojny polsko-mołdawskiej o Pokucie oblegał ją nieskutecznie przez trzy tygodnie hetman Mikołaj Kamieniecki. Dopiero w 1538 r. została wydana przez bojarów tureckim wojskom Sulejmana Wspaniałego. Podczas walk wewnętrznych w połowie XVI w. zamek został spalony, jego odbudowy dokonał w pierwszej połowie XVII w. hospodar Bazyli Lupu. Już wkrótce jednak (w 1653 r.) ponownie została zniszczona podczas interwencji sąsiadów przeciwko Bazylemu, wskutek której został pozbawiony tronu (podczas obrony zamku zginął Tymofiej Chmielnicki). Ostatecznie dzieła zniszczenia dokonał wybuch w twierdzy w 1675 r. Odtąd zamek pozostaje w ruinie. W XX w. ruina zamku została częściowo odbudowana i poddana konserwacji. Literatura W. Korsak, J. Tokarski, Rumunia, Pascal 2004, s. 203-204. Ł. Galusek, M. Jurecki, A. Dumitru, Rumunia. Mozaika w żywych kolorach, Bezdroża 2004, s. 149-150. M. Jurecki, Bukowina. Kraina łagodności, Bezdroża 2001, s. 182-183. R. Brykowski, T. Chrzanowski, M. Kornecki, Sztuka Rumunii, Ossolineum 1979, s. 66, 67, 69. J. Demel, Historia Rumunii, Ossolineum 1970, s. 117, 135, 138, 147, 200-201. Linki zewnętrzne Zabytki rumuńskiej Bukowiny
Тронна фортеця

Тронна фортеця — колишня фортеця у місті Сучава (нині — Румунія), столиці Молдавського князівства до другої половини XVI століття, збудована молдавським господарем Петру II наприкінці XIV століття. Історія Замок був збудований господарем Молдавії Петру II у 1390-х роках. За його часів замок був захищеним лише однією стіною та ровом. Господар Олександр I Добрий розширив замок на початку XV століття. У другій половині XV століття замок був ще більше розширений та укріплений господарем Штефаном III, який добудував ще одну стіну та бастіони. 1476 року замок успішно протистояв облозі турецького султана Мехмеда II. Хоча турки спалили місто, замок захопити вони не змогли. 1485 року облога повторилася, проте замок знову встояв. Після облоги господар Штефан відновив замок, знову зміцнив стіни, а замість квадратних бастіонів збудував напівкруглі. 1504 року у замку помер Штефан III. 1509 року його син Богдан III передав замок полякам. 1538 року турки заволоділи замком без бою, воюючи проти Петру IV Рареша. 1564 року, коли господар Олександр IV Лопушанин повернув владу за підтримки османів, він підпалив замок за наказом Сулеймана I Пишного і переніс столицю до міста Ясси. Проте вже наприкінці XVI століття замок був відновлений господарем Єремією Могилою. 1653 року фортеця була в облозі поляків. Під час битви загинув Тиміш Хмельницький — син українського гетьмана Богдана Хмельницького. 1675 року на вимогу османів господар Думитрашку Кантакузіно зруйнував замок. Після цього він уже не відбудовувався. Згодом його пошкодив землетрус. Археологічні дослідження Першим у фортеці проводив розкопки австрійський археолог Карл Ромштрофер. У 1895—1904 роках він розкопав значну частину засипаних та оброслих руїн замку. У 1950-х роках розпочалися систематичні розкопки в замку, а згодом на території замку було створено музей просто неба. Галерея Примітки Джерела
Palatul Cantacuzino

Der Cantacuzino-Palast befindet sich auf der Calea Victoriei Nummer 141 in Bukarest in Rumänien. Seit 1956 beherbergt er das Gedenkmuseum George Enescu. Geschichte Das Gebäude wurde 1902 nach Plänen des Architekten Ion D. Berindey im Stil der Beaux-Arts-Architektur für den ehemaligen Präsidenten des Ministerrats Gheorghe Grigore Cantacuzino errichtet, der wegen seines sagenhaften Reichtums den Spitznamen „Nababul“ erhielt. Nach „Nababuls“ Tod vererbte er das Gebäude seinem Sohn Michael, der 1929 starb und es seiner Frau Maruca hinterließ, die im Dezember 1939 George Enescu heiratete. Im Jahr 1956 wurde in dem Schloss zu Ehren des größten rumänischen Komponisten George Enescu ein Gedenkmuseum eingerichtet, das seit 1990 den Namen Nationalmuseum George Enescu trägt. Beschreibung Das Gebäude, das unter Denkmalschutz steht, hat vier Ebenen: ein Souterrain, ein Erdgeschoss mit Bogenfenstern und steinernem Treppengeländer, ein Obergeschoss mit französischen Balkonen und ein reich verziertes Dachgeschoss. Die Fassade wird von dem Eingangsportal, das von einem muschelförmigen Glasdach überdacht ist, zu dem eine von zwei steinernen Löwen gesäumte Marmortreppe hochführt, dominiert. Fotos Weblinks www.georgeenescu.ro, Geschichte und Beschreibung des Cantacuzino-Palastes auf der Webpräsenz des Nationalmuseums George Enescu (rumänisch) www.historia.ro, Ciprian Plăiaşu: Einblick in die bewegte Geschichte des Cantacuzino-Palastes (rumänisch)
Cantacuzino Palace

Cantacuzino Palace is located on Calea Victoriei no. 141, Bucharest, Romania. It was built by architect Ion D. Berindey in the Beaux Arts style, having a few Rococo Revival rooms. Today it houses the George Enescu museum. History The palace was built in 1901–1902 for Gheorghe Grigore Cantacuzino, mayor of Bucharest and former prime-minister, after the plans of Ion D. Berindey, in the French Beaux Arts style. After his death, the building was inherited by his son Mihail G. Cantacuzino, who died prematurely in 1929. Mihail's wife Maria remarried in December 1939 with music composer George Enescu. On 10 August 1913, at the end of the Second Balkan War, the Treaty of Bucharest was signed here. The building – known as Cantacuzino Palace at the time – also hosted the Presidency of the Council of Ministers in the eve of World War II. After the death of George Enescu in 1955, his wife stated in her will that the palace would host a museum dedicated to the artist. In 1956, The National Museum George Enescu was established. In 2021, the museum was closed for a restoration planned to last two years. As of 2026, it remains closed. Description The exterior and most of the rooms are Beaux Arts, the rest being Rococo Revival. The two lions at the entrance, and the gates and fences, in the Louis XIV style, give the building a princely look. The palace was a frequent venue for balls. For the decoration of the interiors, Gheorghe Grigore Cantacuzino turned to the most famous artists of the time: George Demetrescu Mirea, Nicolae Vermont and Costin Petrescu. Nicolae Vermont made six medallions (oil on canvas embossed on the wall), three of which were signed and dated 1907. Five of the six medallions are placed above the doors in the hallway that led to the rooms to the right of the entrance. Two of them, Shepherd with Sheep (Cioban cu Oile) and Peasant Woman with Vessel (Țărăncuță cu Cofă), are directly inspired by the work of Nicolae Grigorescu, under whose influence was their author. In present day, about only five rooms can be visited, the rest being occupied by some institutions. Gallery References External links (in English) Official website (in Romanian) Cantacuzino Palace and George Enescu Museum
Palacio Cantacuzino

El palacio Cantacuzino de Bucarest, Rumanía, se sitúa en la céntrica Calea Victoriei, número 141. De grandes proporciones y un estilo ecléctico que fusiona los estilos barroco y Art Nouveau fue ideado por el arquitecto Ion Berindey. En la actualidad aloja el Museo de la Música Rumana. Se levantó entre 1901 y 1903, encargado por Gheorghe Cantacuzino, alcalde de Bucarest y anteriormente primer ministro. Fue residencia de la aristocrática familia Cantacuzino hasta su expulsión en 1945, tras el establecimiento del régimen comunista. En 1956, se convirtió en Museo George Enescu.​​ Referencias
Palais Cantacuzène

Le palais Cantacuzène (Palatul Cantacuzino, en roumain) est un édifice palatial roumain construit en 1902, situé à Bucarest sur la Calea Victoriei. Historique Le bâtiment dans lequel se situe désormais le Musée national George Enescu a été construit sur les plans de Ion D. Berindey dans un style beaux-arts et néo-rococo, pour Georges Grégoire Cantacuzène, qui a été président du Conseil des ministres, surnommé « Nababul » (le nabab) en raison de sa richesse fabuleuse. À la suite de la mort du « Nabab », le bâtiment revient à son fils Mihai qui est mort en 1929, puis à Maruca, la fille de ce dernier, remariée en décembre 1939 avec le musicien George Enescu. L'édifice a été le siège du Conseil des ministres avant la Seconde Guerre mondiale. En 1956, le Musée Mémorial « George Enescu » a été inauguré en l'honneur du grand compositeur roumain, puis il devient en 1990 un musée national. Description L'édifice - déclaré monument d'architecture - est composé de quatre niveaux. Liens externes Portail de Bucarest
Cantacuzinopaleis

Het Cantacuzinopaleis (Roemeens: Palatul Cantacuzino) is een paleis in Boekarest dat tegenwoordig functioneert als museum, het George Enescumuseum. Het paleis werd tussen 1898 en 1900 gebouwd naar het ontwerp van architect I.D. Berindei, in Franse barokstijl, voor Gheorghe Grigore Cantacuzino. De hoofdingang ligt aan de Calea Victoriei, een beroemde weg in Boekarest.
Pałac Cantacuzino

Pałac Cantacuzino (rum: Palatul Cantacuzino) – pałac w Bukareszcie, w Rumunii, znajdujący się na Calea Victoriei nr 141. Został zbudowany przez architekta Ion D. Berindey w stylu francuskiego baroku/secesji. Od 1956 r. mieści się w nim muzeum George Enescu. Historia Zbudowany w latach 1901–1903 dla Gheorghego Cantacuzino (1837–1913) , burmistrza Bukaresztu i byłego premiera. Po jego śmierci budynek odziedziczył jego syn Mihail G. Cantacuzino, który zmarł w 1929 roku. Żona Mihaila, Maria, ponownie wyszła za mąż w grudniu 1939 roku za kompozytora Georgego Enescu (1881–1955). Budynek – znany wówczas jako Pałac Cantacuzino – gościł Prezydencję Rady Ministrów. Po śmierci Georgego Enescu, w 1956 r. w budynku otwarto poświęcone mu Muzeul Național „George Enescu”. W 1967 r. Maria Cantacuzino-Enescu przekazała budynek państwu. Przypisy Linki zewnętrzne Strona muzeum George Enescu