NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Giurgiu (stad)

Giurgiu (Genuees: San Giorgio, Bulgaars: Гюргево; Giurgevo, Turks: Yergöğü) is een stad in het gelijknamige district Giurgiu, Muntenië, Roemenië. De stad ligt aan de Donau en heeft 73.586 inwoners. In het jaar 1900 had de stad 13.977 inwoners. Geschiedenis Het gebied rond Giurgiu is al sinds de Dacische tijd bewoond. Er is zelfs bewijs dat de hoofdstad Burebista van de Daciërs in dit gebied lag (Bij Popești aan de Argeș). De stad Giurgiu was in de 14e eeuw een belangrijke handelsstad voor de Genuezen (Italianen). Ze noemden de stad naar de heilige man van Genua, San Giorgio (St. Joris) aan wie Giurgiu zijn naam te danken heeft. In het jaar 1420 werd de stad door de Ottomanen veroverd, zodat ze het havenverkeer op de Donau beheersten. Giurgiu (toen Giurgevo) heeft meermaals tegen de Ottomanen gevochten om het gebied onder de Donau te kunnen veroveren. Vooral tussen 1593-1601, onder leiding van Mihai Viteazul (Michaël de dappere), en later in de vele Russisch-Turkse oorlogen. In 1659 en 1829 werd Giurgiu platgebrand, waardoor er geen enkel verdedigingsfort meer over was, behalve eentje op het eiland Slobozia. Sport Sinds 2012 speelt voetbalclub Astra Giurgiu in Giurgiu. De club werd in 2016 landskampioen van Roemenië en speelt haar wedstrijden in het Stadionul Marin Anastasovici. Zie ook District Giurgiu Regio Muntenië Historisch regio Walachije Externe link Officiële website van Giurgiu
Giurgiu

Giurgiu (bułg. Гюргево, tur. Yergöğü) – miasto w południowej Rumunii, nad Dunajem, stolica okręgu Giurgiu. Mieści się tu największe przejście graniczne z Bułgarią – po drugiej stronie rzeki znajduje się przemysłowe miasto Ruse, z którym jest połączone tzw. Mostem Przyjaźni. Giurgiu liczy 68 923 mieszkańców. Miasto leży w obrębie historycznej Wołoszczyzny. W mieście rozwinął się przemysł stoczniowy, materiałów budowlanych, włókienniczy oraz spożywczy. Historia Miejscowość wzmiankowana na początku XV w. Prawdopodobnie została zniszczona przez Turków w 1394 w czasach kampanii przeciwko hospodarowi Mirczy Staremu. W 1595 stoczono bitwę pod Giurgiu, w której Wołosi wraz z sojusznikami zwyciężyli Turków. Od czasu zjednoczenia Wołoszczyzny i Mołdawii w 1859 stanowi część Rumunii. W 1869 uruchomiono połączenie kolejowe łączące Giurgiu z Bukaresztem. Zabytki Wybrane zabytki: Pozostałości twierdzy Giurgiu Stanowisko archeologiczne "Malu Roșu" z dwoma osadami z paleolitu Wieża zegarowa z XVIII w. Cerkiew św. Mikołaja Muzeum Okręgowe im. T. Antonescu Gmach prefektury Sobór Zaśnięcia Bogurodzicy Park Alei Kościół Nawiedzenia NMP Cerkiew św. Jerzego Gmach szkoły muzycznej Dawny dom biskupi Ulice Strada Mircea cel Bătrân (ul. Mirczy Starego) i Strada Gării Ratusz (Primaria) Ateneum (Ateneul „Nicolae Bălănescu”) Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego z 1939 r. Kapitanat portu Domy i kamienice z XIX i XX w. Administracja Merem miasta jest Lucian Iliescu z Narodowej Partii Liberalnej. Sport W mieście ma siedzibę klub piłkarski Astra Giurgiu. Miasta partnerskie Peshkopi, Albania Ruse, Bułgaria Peristeri, Grecja Dunaújváros, Węgry İnegöl, Turcja Izmaił, Ukraina Edirne, Turcja Ramat Gan, Izrael Przypisy
Giurgiu

Giurgiu (bulgariska: Гюргево, Gjurgevo, turkiska: Yergöğü) är en stad (municipiu) i det historiska landskapet Valakiet i södra Rumänien. Staden ligger vid riksväg 5, på norra sidan av floden Donau, där denna bildar gräns mot Bulgarien, mittemot den bulgariska staden Ruse på andra sidan. Den utgör residensstad i länet Giurgiu och ligger 74 kilometer söder om huvudstaden Bukarest. Öster om staden korsas Donau av Giurgiu-Ruse-bron, en kombinerad väg- och järnvägsbro som utgör en del av av Europaväg 70 respektive Europaväg 85 och förbinder de båda angränsande länderna på respektive sida av floden. Giurgiu är Bukarests närmaste hamnstad och fungerar som utskeppningshamn för spannmål från Valakiet. Den är även en viktig utskeppningshamn för olja, och står numera via en oljeledning i förbindelse med oljefälten vid Ploiești. Här finns skeppsvarv och spannmålsbaserad industri. Staden, som antas vara grundad av sjöfarare från Genua på 1300-talet, tillhörde Osmanska riket mellan 1417 och 1829. Källor Svensk uppslagsbok, Malmö 1932 Nationalencyklopedin, multimedia plus, 2000 Externa länkar Officiell webbplats Wikimedia Commons har media som rör Giurgiu.﻿
Джурджу

Джурджу (рум. Giurgiu, болг. Гюргево, тур. Yergöğü, рос. дореф. Журжево або Журжа) — місто у повіті Джурджу в Румунії, що має статус муніципію. Місто розташоване на відстані 60 км на південь від Бухареста. Населення За даними перепису населення 2021 року у місті проживали 54 551 особа. Національний склад населення міста: Також у місті проживають серби, греки, італійці, євреї та албанці, але точна кількість цих народів у результатах перепису не вказується. Рідною мовою назвали: Також рідною мовою називали українську, татарську, сербську, грецьку, чеську, албанську та їдиш, але точні значення для кожної з них у результатах перепису не вказуються. Склад населення міста за віросповіданням: Також у місті проживають унітарії, старообрядці та євангелісти аугсбурзького сповідання, але точна їхня кількість у результатах перепису не вказується. Примітки Посилання Дані про місто Джурджу на сайті Ghidul Primăriilor [Архівовано 2 березня 2012 у Wayback Machine.]
Militari

El barri de Militari és un dels barris del Sector 6 de Bucarest (Romania). El barri fou construït a inicis dels anys 60 pels soviètics que varen demolir completament el llogarret del mateix nom. L'estructura urbanística del barri és molt compacte, ja que es va utilitzar per a la seva edificació un esquema basat en una geometria paral·lela entre els tres bulevards principals que comuniquem el barri amb la resta de la capital. Militari està entre els barris Drumul Taberei i Crângaşi, a la part oest de la ciutat. El barri està molt ben connectat amb la resta de la ciutat pel metro, autobusos i tramvies. Arran de l'any 1989 el barri s'ha desenvolupat ràpidament, transformant-se en una de les zones més pròsperes de Bucarest, en part afavorit per l'obertura de dos grans hipermercats (Cora i Carrefour), una gran centre comercial ("Piata România"), un nou teatre ("Masca") i un complex de cinemes ("Múltiplex de Bucarest"). A Militar viuen aproximadament uns 350.000 habitants. Viccionari
Militari

Militari is een wijk in het westen van de Roemeense hoofdstad Boekarest. De wijk werd gebouwd in de jaren '60 door Russen, nadat het dorpje Militari met de grond gelijk werd gemaakt. De wijk is erg compact gebouwd en heeft drie boulevards die parallel lopen. Militari grenst aan de wijken Drumul Taberei en Crângași en is het uiterst westerse gedeelte van Boekarest. Het centrum en Gara de Nord zijn aan Militari verbonden met bussen, trams en metro. Na 1989 begon Militari zich snel te ontwikkelen en werd het een van de meest welvarende wijken van Boekarest. Winkelen gaat gemakkelijk in Militari sinds de opening van twee hypermarkten Cora & Carrefour en een modern groot winkelcentrum genaamd Plaza Romania. De wijk heeft een nieuw theater (Masca) en een moderne bioscoop (Boekarest Multiplex). Militari is de thuis van 350.000 mensen.
Königspalast von Mamaia

Der Königspalast von Mamaia (rumänisch Vila regală din Mamaia; Palatul Regal din Mamaia; Castelul Reginei Maria din Mamaia; Valul Negru; auch türkisch Kara Dalga; deutsch Schwarze Welle) ist eine historische Sommerresidenz der rumänischen Königsfamilie in der Badeortschaft Mamaia bei Constanța (Rumänien). Der villenartige Bau entstand Mitte der 1920er Jahre nach Plänen des italienischen Architekten Mario Stoppa für Königin Maria. Geschichte Auf Initiative Königin Marias wurde die Anlage zwischen 1924 und 1926 errichtet; die feierliche Eröffnung fand am 22. August 1927 statt. Kurz nach der Inauguration übergab Maria das Anwesen ihrer Schwiegertochter Prinzessin Elena, der Mutter des minderjährigen Königs Michael I. In den 1930er Jahren wurde das Anwesen zeitweise der rumänischen Marinefliegerei am See Siutghiol zugeordnet und als Offizierskasino genutzt; nach 1948 ging es im Zuge der Enteignungen in Staatsnutzung über und diente in der sozialistischen Zeit u. a. gastronomischen und touristischen Zwecken (Restaurant/„Club Castel“). Nach 1990 und insbesondere nach der Privatisierung 2003 setzte ein fortschreitender Substanzverlust ein. Ein Brand Anfang der 2010er Jahre beschädigte Teile des Gebäudes schwer. 2003 wurde das Denkmal in einem umstrittenen Verfahren privatisiert. Nach langjährigen Prozessen hob der Oberste Gerichts- und Kassationshof 2022 den Verkauf rechtskräftig auf; das Objekt kehrte in öffentliches Eigentum zurück. In den Jahren 2024/2025 kündigten Behörden und Medien Restaurierungs- und Museumsvorhaben an. Der Palast ist als Denkmal von nationaler Bedeutung in der „Lista Monumentelor Istorice“ mit dem Code CT-II-m-A-02896 geführt. Trotz Schutzstatus war das Ensemble lange gefährdet (u. a. Brandschäden, Vandalismus). Nach der Rückübertragung an den Staat (2022) wurden Restaurierungsmaßnahmen und eine museale Nutzung in Aussicht gestellt; regionale Medien dokumentieren zugleich den weiterhin kritischen Bauzustand. Architektur Der Palast ist eine eingeschossige, horizontal gegliederte Villa mit Loggien, Terrassen und einem zentralen, turmartigen Aufbau. In der Fachliteratur wird er als neoromanische Villa mit mediterranen Elementen beschrieben. Die Raumstruktur umfasste ursprünglich 35 Zimmer (16 im Untergeschoss, 12 im Erdgeschoss, 7 im Dachgeschoss) sowie zahlreiche Wirtschaftsräume. Die Innenräume waren farblich differenziert gestaltet; überliefert sind Biedermeiermobiliar (Salon König Ferdinands), englische Leinwand-Tapisserien, venezianisches Porzellan sowie niederländische Kachelöfen. Die Gartenanlage mit Wasserbecken und Zierbrunnen wurde nach italienischen Vorbildern angelegt. Literatur Delia Roxana Cornea: Reședințele Regale de la Marea Neagră. Casele de vis ale Reginelor României. Constanța 2021. Weblinks Reportage und historische Fotos Zustandsbericht (2024) Einzelnachweise
Vila regală din Mamaia

Vila regală din Mamaia (cunoscută și ca Palatul Regal din Mamaia sau Castelul Reginei Maria din Mamaia) este un monument istoric aflat pe teritoriul localității Mamaia, la marginea municipiului Constanța. Istoric Vila a fost construită în perioada 1923-1926, după planurile arhitectului Mario Stoppa, pentru Regina Maria a României. Inaugurarea s-a făcut în anul 1926. Mai târziu, clădirea a făcut parte din proprietatea principesei Elena, mama regelui Mihai. Acolo tânărul rege și-a petrecut o parte din verile copilăriei. Odată cu revenirea în țară a principelui Carol și preluarea tronului de la fiul său Mihai, relațiile lui Carol cu Elena s-au înrăutățit, astfel că regina a fost obligată în cele din urmă să părăsească România. Ea a renunțat la vila din Mamaia și la alte proprietăți din România în schimbul achiziționării de către statul român pe numele ei a Vilei Sparta din Florența. După evenimentele din decembrie 1989, în vilă au fost găzduite, succesiv, unele restaurante și cluburi a căror denumire face referire la destinația originală a acesteia (Restaurant „Castel”, „The Castle of Illusion”).. Ulterior, modul în care a fost conservat și utilizat monumentul a făcut obiectul unor dispute, concretizate prin acțiuni legale. În 2003, în timpul guvernării Năstase, imobilul a fost privatizat, fiind lăsat de izbeliște de noul proprietar. În 2012 a avut loc un incendiu, care a avariat puternic clădirea. În 2018, Ministerul Culturii, condus la acel moment de G. Ivașcu, a cerut în instanță anularea contractului de vânzare din anul 2003, invocând faptul că proprietatea fusese vândută de către societatea de stat Mamaia SA către societatea Light System fără ca statul să își exercite dreptul de preemțiune, conform Legii 422/2001. În martie 2022 ICCJ a decis întoarcerea monumentului în proprietatea statului român. Galerie de imagini Vedeți și Hotelul Rex din Mamaia Cazinoul din Mamaia Cazinoul din Constanța Note Legături externe Palatul Regal din Mamaia
Jézus szíve kápolna (Székelyudvarhely)

A székelyudvarhelyi Jézus-kápolna, műemlékké nyilvánított épület Romániában, Hargita megyében. A romániai műemlékek jegyzékében a HR-II-a-A-12893 sorszámon szerepel. A köztudatban Jézus szíve kápolna-ként is ismeretes, de ez az elnevezés téves. Története A Jézus-kápolna a 16. században épült, négyzet alakú, kazettás mennyezete 1677-ben készült. Védőfala valószínűleg 1771-ben épült. Az 1600-as évekből – jelenlegi tudásunk szerint – három dokumentumban történik említés a Jézus-kápolnáról. A legelső történeti forrás 1613-ból való egy udvarhelyi húsvéti körmenet leírásában. „1613. husvet 1-ső napján Boldizsár György imádkoztató egy száraz fenyőfából könnyű keresztet csináltatott (…), hogy a (…) Jézus kápolnájához menjenek (…).” Leírása Székelyudvarhely déli bejáratánál, a Szálvátor-hegy (Köszörűkő) végződésében, a Nagy-patak völgye alsó szakaszán, az egykori Gyárosfalva területén, a gyógyító források közelében egy kis imaház, védőfallal körülvett templomocska húzódik meg. Ez a Jézus-kápolna vagy más néven Jézus szíve kápolna, Szentszív-kápolna. Lakatos István 1702-ben „Jézus házának nevezett Jézus neve kápolnaként” említi. Építési idejéről az oklevelek hallgatnak. A késő román, azaz a 13. századinak számított, négykaréjos kápolna (karéjos-centrális templom) korai datálása körül kétségek merültek fel Mariana Beldie archeológus részéről, aki ásatásai eredményeképpen (1973) úgy véli, hogy az 1561-ben veretett ezüstpénz alapján ezt a kápolnát (rotundát) a 16. század második felében építették. A művészettörténeti kutatások többsége a kápolna építését a 13. századra helyezik, s így a Jézus-kápolna Székelyudvarhely legrégebbi építészeti műemléke. Hasonló típusú kápolnák (rotundák) épültek Gyergyószentmiklóson (Szent Anna-kápolna), Kézdiszentléleken Perkő nevű magaslaton fekvő Szent István-kápolna, Székelyszáldoboson a kápolnarom. A téglapadlós belső teret négy méter magasságban elhelyezett festett kazettás mennyezet fedi, amely az 1677-es évszámú eredeti mennyezet e századi, kevésbé sikerült másolata. Az eredeti kazettás mennyezetet 1903-ban távolították el. A kazetták mintakincse nagyon hasonlít az 1670-ből való felsőboldogfalvi templom mennyezetéhez, amely Szombatfalvi Asztalos András és János munkája. A Jézus-kápolnát szép vonalú zsindelytető fedi, amelyen a magasított toronysisak is jól érvényesül. A kápolnát kőkerítés övezi, amelynek déli oldalán levő díszesebb és nagyobb bejárata feletti háromszögű oromzatát három egyenes záródású vakfülke díszíti, az oromzat búbját pedig homokkő-bubából (konkrécióból) kialakított kereszt koronázza. A körfal mai bejárata fölött az 1771-es évszám látható. Jegyzetek Források Lăcașuri de cult din România. www.cimec.ro. Institutul Național al Patrimoniului (Hozzáférés: 2015. szeptember 20.) "Lista monumentelor istorice: Județul Harghita" (PDF). Ministerul Culturii. 2015. Hozzáférés: 2017. január 28.. Külső hivatkozások Tófalvi Péter: A székelyudvarhelyi Jézus kápolna
Capela romano-catolică din Odorheiu Secuiesc

Capela romano-catolică din Odorheiu Secuiesc este un monument istoric și de arhitectură din secolele XIII-XVI. Stilul arhitectural e romanic. Arheologul Mariana Beldie a efectuat în 1973 primele excavări. Majoritatea specialiștilor în istoria artei consideră ca această capela a fost construită în sec. XIII. Construcții asemănătoare, având forma "rotundă", sunt: Capela "Sfânta Ana" din Gheorgheni (județul Harghita), Capela "Sfântul Ștefan" din Sânzieni și încă una la Doboșeni (județul Covasna). Tavanul capelei din Odorheiu Secuiesc e de 4 m înălțime, frescele fiind realizate în sec. XVII de András și de János Asztalos din localitatea harghiteană Sâmbătești, dar au fost șterse în 1903. Capela e împrejmuită de un zid de piatră în formă triunghiulară. Intrarea principală la capelă e gravată cu anul "1771". Ansamblul este format din următoarele monumente: Capela romano-catolică „Inima lui Isus” (cod LMI HR-II-m-A-12893.01) Zid de incintă (cod LMI HR-II-m-A-12893.02) Note
Avram Iancu Emlékház

Az Avram Iancu Emlékház műemlék Romániában, Fehér megyében, Jencsesten. A romániai műemlékek jegyzékében az AB-II-a-A-00238 sorszámon szerepel. Története A házat Avram Iancu szülei építették 1800–1801 körül. 1924-ben az ASTRA egyesület melléképületekkel bővítette, és múzeumot alapított benne. A melléképületben működött 1972-ig a falu elemi iskolája. 1972-ben, Avram Iancu születésének századik évfordulóján a múzeumot újjászervezték. Leírása A ház a Mócvidékre jellemző stílusban épült, csúcsos háztetővel és négy félkör alakú árkáddal. A múezum történelmi részében fényképek, családi okiratok, és Avram Iancu személyes tárgyai láthatók, többek között gimnáziumi bizonyítványai és végrendelete. A néprajzi részben móc népviselet, a tájegységre jellemző edények és szerszámok láthatóak. Hivatkozások Források "Lista monumentelor istorice: Județul Alba" (PDF). Ministerul Culturii. 2015. Hozzáférés: 2017. január 28.. Muzeul Memorial "Avram Iancu". Muzee si colectii din Romania. Institutul National al Patrimoniului (Hozzáférés: 2015. augusztus 30.)
Dom Pamięci Avrama Iancu

Dom Pamięci Avrama Iancu (rum. Casa memorială „Avram Iancu”) – zespół zabytków związanych z prawnikiem i działaczem niepodległościowym, Avramem Iancu, znajdujący się na terenie wsi Incesti w gminie Avram Iancu, w okręgu Alba w Rumunii (Siedmiogród, Masyw Bihorski). Historia Casa Iancului została zbudowana około 1800 przez rodziców Avrama Iancu – Alexandru i Marię. Obiekt ma mocno spadzisty dach. Oficyny zostały zbudowane w 1924 przez Stowarzyszenie ASTRA z Sybina i wówczas otwarto muzeum. W czasach komunizmu, do 1972 oficyny te służyły jako sale lekcyjne dla szkoły podstawowej w Incești. W 1972 (w setną rocznicę śmierci Iancu) muzeum zostało poddane renowacji. Zespół pamiątkowy otwarto po kolejnym remoncie 1 września 2013. Prace prowadzone były w ramach projektu „Odbudowa Muzeum Pamięci Avrama Iancu (konsolidacja, restauracja, rozbudowa)” i rozpoczęły się w 2010. Koszt przedsięwzięcia wyniósł 4,8 miliona lei. Projekt restauracji muzeum obejmował prace architektoniczne, umocnienie fundamentów i ogrodzenia. Przed domem pamięci umieszczono popiersie Avrama Iancu, który jest rumuńskim bohaterem narodowym. Ekspozycja W skład kompleksu wchodzi Dom Pamięci Avrama Iancu (rum. Casa Iancului), miejscowe muzeum, szkoła i kościół. Na wystawie stałej znajdują się fotografie, dokumenty rodzinne, rzeczy osobiste, broń i sztandary. Przechowywane są tu świadectwa szkolne Iancu, jego testament oraz dokumenty dotyczące przygotowań i przebiegu rewolucji 1848-1849 na terenie Siedmiogrodu. Ekspozycja etnograficzna obejmuje m.in. specyficzne dla regionu naczynia, narzędzia do robienia ciubere (sauny), a także furmanki i inne. Przypisy
Casa memorială „Avram Iancu”

Casa memorială „Avram Iancu” este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Incești din comuna Avram Iancu, județul Alba, România. Descriere Muzeul este adăpostit în casa părintească, construită în jurul anului 1800, de către părinții lui Avram Iancu: Alexandru și Maria Iancu. Este o casă tipic moțească cu acoperiș țuguiat și terminat cu patru arcade semicirculare. Anexele au fost construite în anul 1924 de către Asociația ASTRA din Sibiu. Până în 1972 anexele casei au servit ca săli de clasă pentru școala primară din satul Incești. În 1972, la centenarul morții lui Avram Iancu, muzeul s-a reorganizat, realizându-se într-o anexă expoziții de istorie și etnografie. Sunt expuse fotografii, documente de familie, obiecte personale, tunul, săbiile și fluierul lui Iancu, arme, drapele. Aici sunt păstrate și certificatele sale școlare de la Gimnaziul Crăiesc din Zlatna, protocolul crăiesc în care se află înregistrat Avram Iancu, testamentul lui, documente referitoare la pregătirea și desfășurarea Revoluției de la 1848 – 1849 din Transilvania. Expoziția etnografică cuprinde port moțesc, vase specifice zonei, unelte cu care se confecționau ciubere, tulnice, căruțe. Note Legături externe Materiale media legate de Casa memorială „Avram Iancu” la Wikimedia Commons Imagini
Situl arheologic de la Cioroiul Nou

Situl arheologic de la Cioroiul Nou este un sit arheologic aflat pe teritoriul satului Cioroiu Nou; comuna Cioroiași. Ansamblul este format din următoarele monumente: Villa rustica (cod LMI DJ-I-m-A-07886.01) Castru (cod LMI DJ-I-m-A-07886.02) Note Galerie
Tudor Arghezi House

The Memorial House of Tudor Arghezi, also known as Casa Mărțișor, is a historic monument located in the Dealul Piscului area of Sector 4, Bucharest, Romania. The house served as the residence of the Romanian writer Tudor Arghezi from 1930 until his death in 1967. History On June 10, 1926, Tudor Arghezi acquired the land where the house would later be built. The area, formerly known as Mahalaua Cărămidarilor, was near Piața Sudului and the Văcărești Monastery. Arghezi initiated the construction of the house with the assistance of Swedish architect Jahanes, designing it according to his own vision. The house was completed in stages, with Arghezi and his wife, Paraschiva, moving into three of the twenty rooms by 1930. Between 1935 and 1937, an annex was added to the property, which became Arghezi's personal printing workshop. He worked there with his son, Baruțu, printing books and magazines. In 1948, the property was nationalized by the Romanian Communist Party. Arghezi agreed to relinquish ownership on the condition that the house be preserved as a memorial following his death. This wish was fulfilled when the house was opened to the public on May 20, 1974. In 2006, it was designated a Memorial Museum under the administration of the National Museum of Romanian Literature. For many years, the honorary director of the museum was Arghezi's daughter, Mitzura Arghezi. The museum occupies the upper floor of the house, while the ground floor remains under the ownership of the Arghezi family heirs. After Mitzura's death, Traian Radu, a close friend of hers, became the heir, a decision contested by Arghezi's granddaughter, Doina Theodorescu Arghezi. In the garden, where the original house and a beekeeping area once stood, are the graves of Tudor, Paraschiva, and Mitzura Arghezi. See also List of monumente istorice in Romania List of museums in Bucharest References External links Tudor Arghezi House at Geocaching Tudor Arghezi House at CIMEC
Casa Memorială „Tudor Arghezi”

Casa Memorială Tudor Arghezi (cunoscută și sub numele de Casa Mărțișor) este situată în strada Mărțișor nr 26, pe Dealul Piscului, dominând partea de sud-est a Bucureștiului. Tudor Arghezi devine proprietar, începând cu anul 1926, al terenului unde va urma sa fie construită casa memorială. Demarează construcția acesteia cu sprijinul suedezului Jahanes. Casa a fost construită după planurile arh. George Matei Cantacuzino. Familia Arghezi (Tudor și Paraschiva) s-a stabilit la Mărțișor în 1930, moment la care nu erau gata decat trei camere din cele 20. Între anii 1935-1937 a fost ridicată și clădirea anexă, care a devenit tipografia scriitorului, locul unde a lucrat cu fiul său, calfa Baruțu, la imprimarea de cărți și reviste. În anul 1948 a fost naționalizată și proprietatea lui Arghezi (Mărțișorul), poetul cedând bunurile sale cu condiția ca această proprietate să fie folosită pe post de casă memorială după trecerea sa în neființă. La șapte ani după moartea poetului, la 20 mai 1974, s-au deschis porțile Casei Memoriale Tudor Arghezi, pentru ca din 2006 să devină Muzeu Memorial, sub coordonarea Muzeului Național al Literaturii Române. O lungă perioadă de timp, director onorific al muzeului a fost fiica lui Tudor Arghezi, Mitzura Domnica. Muzeul a fost organizat la etajul clădirii, parterul aparținând mereu moștenitorilor. Moștenitor a rămas Traian Radu, prieten foarte apropiat și confident al Mitzurei Arghezi. Această decizie a fost contestată de nepoată, Doina Theodorescu Arghezi. În grădină, pe locul unde a fost prima casă și apoi prisaca, se află azi mormintele soților Arghezi, precum și al Mitzurei. Note