NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palais de la culture de Iași

Le palais de la culture de Iași est un bâtiment d'un style néo-gothique situé à Iași en Roumanie. Il a été construit entre 1906 et 1925 pour remplacer l'ancienne Cour princière de Moldavie qui se trouvait en ruine. Avec cet édifice, le roi Carol Ier avait la volonté d’offrir un véritable symbole à la ville, il était devenu le bâtiment administratif. En 1955, il est nommé Palais de la Culture. Ce bâtiment imposant est réparti sur une surface totale de 35,000 m2 et contient 268 salles. Le palais est inscrit sur la liste des monuments historiques en Roumanie. Aujourd'hui il abrite quatre musées : Le musée d’Histoire de la Moldavie ; Le musée d’Art ; Le musée ethnographique ; Le musée des sciences et techniques Ștefan-Procopiu (regroupant une collection d'appareils musicaux). Notes et références Voir aussi Lien externe Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Roumanie
Palazzo della Cultura (Iași)

Il Palazzo della Cultura (in romeno Palatul Culturii) è un maestoso edificio situato nel centro della città di Iași nella Moldavia rumena, inaugurato nel 1926 durante il regno di Ferdinando dopo un lavoro di costruzione durato 20 anni. Fu realizzato da un progetto dell'architetto I. D. Berendei in un luogo dove sorgeva un altro edificio di stile neoclassico voluto dal principe Alexandru Moruzi negli anni 1806-1812, ma che un incendio alla fine del '800 distrusse e che era un riadattamento su di un altro palazzo signorile molto più antico (1434 circa). Lo stile del palazzo attuale è il neogotico fiammeggiante. Si dice che il palazzo avrebbe dovuto avere 365 stanze, ma ne possiede 298 con una superficie di circa 36.000 m2, una facciata vetrata da 92 finestre disposte su due piani e in cima una fila di 36 finestrelle ogivali. Al centro della facciata una torre con installato un orologio con carillon e otto campane. Fino al 1955 è stato sede del Tribunale Distrettuale ed ha anche ospitato, avendo attraversato due guerre mondiali in particolare con la Seconda, il quartier generale della Wehrmacht, l'esercito tedesco, e poi di quelle sovietiche. Oggi il Palazzo della Cultura è il simbolo proprio della città, espressione del movimento culturale che traspira questa che alcuni considerano la capitale rumena della cultura. Infatti è sede del Complesso Museale Nazionale "Moldova" di Iași e comprende: Museo d'Arte con oltre 8000 dipinti. È la più grande collezione della Romania, un patrimonio universale con dipinti di Caravaggio, Paolo Veronese, Pietro Liberi, Carlo Dolci, Salvator Rosa, Francesco Solimena, Bartolomé Esteban Murillo, Antoon van Dyck, Jan Both, Bartholomeus van der Helst, Egbert van Heemskerk II, Nicolas Poussin, Philippe de Champaigne, Eustache Le Sueur, Guillaume Coustou, François Boucher e molti altri Museo di Storia della Moldavia con più di 35.000 oggetti storici antichi della cultura locale Museo Etnografico della Moldavia Museo di Scienze e Tecnologie "Ştefan Procopiu" Biblioteca Comunale "Gheorghe Asachi" ospitata nell'ala Nord-Est del palazzo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo della Cultura Collegamenti esterni Sito ufficiale, su palatulculturii.ro.
Cultuurpaleis (Iași)

Het Cultuurpaleis van Iași (Roemeens: Palatul Culturii) is een neogotisch gebouw in de Roemeense stad Iași. De bouwwerken vonden plaats van 1906 tot 1925 en dienden ter vervanging van het toen vervallen oude vorstelijke hof van Moldavië. Met de bouw van het Cultuurpaleis wilde de Roemeense koning Carol I de stad een waar symbool schenken. Uiteindelijk werd het gebouw gebruikt om administratieve diensten in onder te brengen. De naam Cultuurpaleis kreeg het pas in 1955. Dit imposante bouwwerk is verspreid over een totale oppervlakte van 35.000 m² en omvat 268 vertrekken en staat op de lijst van historische monumenten in Roemenië. Momenteel zijn er vier musea in ondergebracht: Kunstmuseum Museum voor Moldavische Geschiedenis Moldavisch Volkskundemuseum Museum voor Wetenschappen en Technologie Geschiedenis De bouw van het Cultuurpaleis vond plaats op het terrein van het middeleeuwse vorstelijke hof van Moldavië en was aanvankelijk opgevat als een renovatie en uitbreiding van het voormalige vorstelijke paleis van Moldavië, dat dateerde van het begin van de 19e eeuw en herbouwd was in de jaren 1841-1843. De Roemeense architect Ion Berindei werd aangesteld om te zorgen voor het ontwerp en het toezicht op de bouwwerken. Daar waar het oude paleis in neoklassieke stijl was opgetrokken, koos Berindei voor het ontwerp voor een flamboyante neogotische stijl. De werken op zich begonnen in 1906, maar werden stopgezet tijdens de Eerste Wereldoorlog omwille van een gebrek aan middelen. Het onafgewerkte gebouw bood wel een onderkomen voor Roemeense en Russische troepen, openbare instellingen en een militair ziekenhuis. De bouw werd voltooid op 11 oktober 1925 en een jaar later werd het bouwwerk officieel ingehuldigd door koning Ferdinand I. In het gebouw huisden tot 1955 een rechtbank en andere openbare instellingen. Daarna kreeg het een louter culturele functie, alsook zijn huidige benaming Cultuurpaleis. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bood het gebouw ook onderdak aan Duitse en vervolgens Russische troepen. Het gebouw had enigszins te lijden onder de aardbeving van 1977. In 2008 gingen er nieuwe verbouwingswerken van start, die in april 2016 werden afgerond.
Pałac Kultury w Jassach

Pałac Kultury w Jassach (rum. Palatul Culturii din Iași) – budynek użyteczności publicznej, zlokalizowany w Jassach w Rumunii (historyczna Mołdawia). Wybudowany w stylu neogotyckim według projektu Iona D. Berindeya. Jest największym w kraju obiektem oświetlonym w technologii LED. Z biegiem lat pełnił różne funkcje, między innymi był siedzibą instytucji publicznych, a także organów administracji państwowej i wymiaru sprawiedliwości. Istniała tu także biblioteka. Został wpisany do krajowego rejestru zabytków. Historia Posiadłość znajduje się na terenie dawnego, średniowiecznego dworu książąt mołdawskich (1434). Pierwotnym zamysłem była przebudowa i rozbudowa istniejącego w tym miejscu pałacu książęcego. Miała ona nastąpić za czasów panowania hospodara Mołdawii, Aleksandra Moruziego (1803-1806; architekt: Johan Freywald), i być kontynuowana za życia kolejnego władcy, Michała VI Sturdzy (1841-1843; architekt Nicolae Singurow). Najpierw podjęto decyzję o zachowaniu fundamentów i dwóch kondygnacji, na których znajdowało się 365 pokoi. W późniejszych latach rumuński architekt I.D. Berindey nadał pałacowi neogotyckiego charakteru. Rozpoczęte w latach 1906-1907 prace restauratorskie zostały wstrzymane z powodu walk prowadzonych na frontach I wojny światowej. Sam budynek jednak, mimo że niedokończony, pełnił rolę koszar dla wojsk rumuńskich i rosyjskich, oraz był wykorzystywany jako siedziba instytucji publicznych i szpitali wojskowych. Pałac ostatecznie ukończono 11 października 1925, a jego oficjalnego otwarcia (rok później) dokonał król, Ferdynand I Rumuński. W 1955 roku posiadłość zmieniła swoją funkcję na kulturalną. W latach 2008–2016 wnętrza obiektu przeszły renowację. Obecnie pałac jest siedzibą czterech muzeów: Muzeum Historii Mołdawii, Muzeum Etnograficznego, Muzeum Nauki i Techniki, oraz Muzeum Sztuki. Mieści się tu też przestrzeń wystawiennicza Centrum Konserwacji i Restauracji Dziedzictwa Kulturowego. Przypisy
Bootmakers' Tower

The Bootmakers' Tower (Romanian: Turnul Cizmarilor, German: Schusterturm, Hungarian: Csizmadiák tornya) is located in the north-east of the Citadel in Sighişoara, Mureș County in Romania. The building has baroque architectural influences. Despite its low height, the tower is interesting due to its pentagon plan, an outer diameter of 10 meters long and a roof hosting two small and elegant observation towers, one facing South-east and one North-west. The current tower was built in 1681 on the site of a previous destroyed tower. It forms part of the Historic Centre of Sighişoara World Heritage Site. Restorations The earliest documents mentioning the old tower are dated 1522. A large amount of gunpowder was contained inside the tower and this is the main reason why the fire of 1676 destroyed it completely. In 1681 a brand new tower, under the leadership of Mayor Michael Helwig, was built according to the baroque style. The tower used to have a bastion of artillery which was demolished in 1846. The General Registry of the city, which keeps a weapon inventory shows the presence in the past of fourteen large and six small arquebuses, three muskets, two quintals of lead, two quintals of gunpowder, many cannonballs, eight spears and a two handed sword. The Citadel tower facade has changed as well. The windows were enlarged, assuming very different dimensions from the ones in the Middle Ages; this modification also necessitated modifications to the entrance. From 1854-1975 it held the town archives. Access between floors was largely provided by an external staircase until the second half of the 19th century when an internal staircase, via hatches, was used. In recent years, during 2001, an exterior wooden staircase was built on the facade of the tower. Since 2000 the tower has hosted a local radio station. References
Torre dei calzolai

La Torre dei calzolai (Turnul Cizmarilor in romeno) è situata nella parte nord-est della Cittadella a Sighișoara, municipio appartenente al Distretto di Mureș in Romania. La costruzione ha influenze architettoniche barocche. Nonostante la sua scarsa altezza, la torre risulta ugualmente interessante per la sua pianta esagonale, il suo diametro esterno di 10 metri e il tetto, che ospita due piccole ed eleganti torrette di vedetta, una rivolta a sud-est, e l'altra a nord-ovest. Quella che oggi si può ammirare è la torre costruita nel 1681 sui resti della precedente. Restauri I documenti più antichi datano che la torre al 1522. Una grossa quantità di polvere da sparo era contenuta nella torre ed è per questo che nell'incendio che colpì la città nel 1676 fu completamente distrutta. Nel 1681 una torre completamente nuova, sotto la guida del sindaco Michael Helwig, fu costruita in stile barocco. La torre aveva un bastione di artiglieria che fu demolito nel 1846. Il Registro Generale della città, in cui compare l'inventario delle armi, ci dice che in passato erano presenti nell'edificio quattordici grandi e sei piccoli archibugi, tre moschetti, due quintali di piombo, due quintali di polvere da sparo, diversi cannoni, otto lance e due spade. La facciata della torre della cittadella è cambiata, specialmente la successiva trasformazione in un archivio di documenti dopo la seconda guerra mondiale. Le finestre furono allargate assumendo dimensioni molto lontane rispetto a quelle del medioevo; questa modifica ha implicato dei ritocchi all'ingresso. Negli ultimi anni, durante il 2001, una scala di legno esterna è stata costruita sulla facciata della torre. Anche il restauro più recente non ha tenuto conto dell'architettura originaria, anche se non distorce in maniera significativa come appare il monumento oggi. Al momento la torre ospita al suo interno una stazione radio. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre dei calzolai
Tailors' Tower

The Tailors' Tower (Romanian: Turnul Croitorilor, German: Schneiderturm of Sighişoara), belonging to Mureș County in Romania was built in the 14th century. It is located opposite to the Clock Tower and it guards the second gateway into the Citadel of Sighişoara. This tower is considered one of the most beautiful and impressive towers of the fortress due to its massiveness and simplicity. The two passages at the bottom suggest an early dating, probably in the late 12th or 14th century. The two gates were in ancient railings that slides vertically. Restorations When the fire started in 1676, inside the tower there were large quantities of grain, projectiles, breastplates, halberds, two long guns and a big amount of gunpowder. The explosion of gunpowder provoked the destruction of the upper side of the tower and of the North-west corridor. The current appearance is due to the restorations occurred after the fire. Immediately after restorations the North-west corridor was turned into a warehouse, at least until 1935; after that the vault was restored and brought back to its original shape and reopened to public. References
Torre dei sarti

La Torre dei sarti (Turnul Croitorilor in romeno) di Sighișoara, municipio appartenente al Distretto di Mureș in Romania, fu costruita nel XIV secolo. È situata dal lato opposto della cittadella rispetto alla torre dell'orologio e costituisce il secondo punto d'accesso alla città. Questa è considerata la più bella e d'effetto delle torri della fortezza grazie alla sua possanza e semplicità. I due passaggi ai piedi della struttura suggeriscono che la data di costruzione risalga al tardo XII secolo o al XIV secolo. Ristrutturazioni Al momento dello scoppio dell'incendio del 1676, all'interno della torre vi erano ingenti quantità di grano, proiettili, armature, alabarde, due fucili e polvere da sparo. L'esplosione della polvere da sparo provocò la distruzione della parte superiore della torre e il corridoio di nord-est. L'aspetto attuale lo si deve al restauro operato dopo l'incendio. Subito dopo il restauro il corridoio fu trasformato in un magazzino, almeno fino al 1935; più tardi su ripristinata la volta e portata alla sua forma originaria e riaperta al pubblico. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre dei sarti
The Mark (Bucharest)

The Mark, is a class A office building that is constructed in the north-western part of Bucharest in the vicinity of the Bucharest North railway station. The building has a total of 15 floors with three underground, one ground and 14 upground floors and a gross leasable area of 24,000 m2 (260,000 sq ft). At completion the 70 m (230 ft) high building is one of the tallest in Bucharest. The construction of the building started in March 2016 and was finished in 2019 at a total cost of €66 million. The project was announced for development in 2012 but was put on hold soon after by its developer, the real estate branch of the Austrian Erste Group, due to other large construction works underwent in the area. The project also comprises a second smaller six floor office building named The Podium with a gross leasable area of around 21,500 m2 (231,000 sq ft). See also List of tallest buildings in Romania References
German coastal battery Tirpitz

The German coastal battery Tirpitz, consisting mainly of three large 280 mm guns, was the most powerful coastal battery on the Romanian shore during World War II. The three guns, model 28 cm SK L/45, came from spares for the World War I-era Nassau-class battleships. The name of the battery was given after German Grand Admiral Alfred von Tirpitz. History After Romania joined the Axis by signing the Tripartite Pact in November 1940, German troops began crossing into the country to provide training and modernization to the Romanian Armed Forces. The Romanian coastal artillery was largely obsolete. As such, Romanian and German authorities agreed on the construction of the powerful battery south of the Romanian port of Constanța. Construction started in the winter of 1940, with many Romanians helping in its building, and the battery fired the first rounds in April 1941, in the presence of the Romanian War Minister, General Iosif Iacobici. The battery was protected by 75mm and 20mm AA guns. Nominally, the battery which was served by 700 Kriegsmarine personnel was under Romanian control, as were all the Axis forces in Romania. By late 1942, military personnel in and around Constanța amounted to 40,000 Romanians and 3,700 Germans. The battery saw combat use only once, when the Soviet surface fleet attacked Constanța on 26 June 1941, adding 39 rounds to the battle and damaging the Soviet destroyer leader Kharkov. After the 23 August 1944 coup, the situation became uncertain. German Vice Admiral Helmuth Brinkmann had orders to hold Constanța at all costs. However, after a face-to-face meeting with Romanian Rear Admiral Horia Macellariu, he was persuaded to retreat orderly and avoid an unnecessary and costly battle. The Germans then retreated on the night of 25–26 August, but not before the battery was blown up before being surrendered to the Romanians. References Notes Citations External links The Tirpitz Battery Archived 2016-08-16 at the Wayback Machine
Bateria de coastă germană Tirpitz

Bateria de coastă germană Tirpitz, care consta în principal din trei mari tunuri de calibru 280 mm, a fost cea mai puternică baterie de coastă de pe țărmul României în timpul celui de-Al Doilea Război Mondial. Cele trei tunuri, model 28 cm SK L/45, proveneau din rezervele pentru cuirasatele din clasa Nassau din Primul Război Mondial. Numele bateriei provenea de la Alfred von Tirpitz, Mare Amiral al Marinei Imperiale germane. Istoric După ce România s-a alăturat Axei prin semnarea Pactului Tripartit în noiembrie 1940, trupele germane au început să intre în țară pentru a oferi instrucție și modernizare Armatei Române. Artileria costieră românească era, în mare măsură, învechită. Ca atare, autoritățile române și germane au convenit asupra construirii unei baterii puternice la sud de portul românesc Constanța. Construirea a început în iarna anului 1940, cu participarea multor români; primele focuri au fost trase în aprilie 1941, în prezența ministrului român de război, generalul Iosif Iacobici. Bateria era protejată de tunuri antiaeriene de 75 mm și 20 mm. Teoretic, bateria, care era deservită de 700 de angajați ai Kriegsmarine, se afla sub comandă românească, la fel ca toate forțele Axei din România. Până la sfârșitul anului 1942, personalul militar din Constanța și din jurul acesteia se ridica la 40.000 de români și 3.700 de germani. Bateria a participat la luptă o singură dată, când flota sovietică de suprafață a atacat Constanța la 26 iunie 1941, trăgând 39 de obuze și avariind distrugătorul-comandant sovietic Harkov. După lovitura de stat din 23 august 1944, situația a devenit incertă. Vice-amiralul german Helmuth Brinkmann a primit ordinul de a rezista în Constanța cu orice preț. Totuși, după o întâlnire față în față cu contraamiralul român Horia Macellariu, el a fost convins să se retragă ordonat și să evite o luptă inutilă și costisitoare. Germanii s-au retras apoi în noaptea de 25-26 august, bateria fiind aruncată în aer înainte de a fi predată românilor. Note Legături externe Bateria Tirpitz Arhivat în 16 august 2016, la Wayback Machine. Bateria „Tirpitz”, partea a I-a Demolarea bateriei „Tirpitz” Arhivat în 10 noiembrie 2019, la Wayback Machine.
Німецька берегова батарея Тірпіц

Німецька берегова батарея «Тірпіц» — берегова батарея, що складалася головним чином з трьох великих 280-мм гармат, була найпотужнішою береговою батареєю на румунському узбережжі під час Другої світової війни. Три гармати, моделі 28 cm SK L/45, походили із запасів для лінкорів класу «Нассау» часів Першої світової війни. Назва батареї була дана на честь німецького грос-адмірала Альфреда фон Тірпіца. Історія Після того, як Румунія приєдналася до країн Осі, підписавши Троїстий пакт у листопаді 1940 року, німецькі війська почали входити в країну, щоб забезпечити навчання та модернізацію румунських збройних сил. Румунська берегова артилерія була значною мірою застарілою. Таким чином, румунська та німецька влада домовилися про будівництво потужної батареї на південь від румунського порту Констанца. Будівництво розпочалося взимку 1940 року, багато румунів допомагали в її будівництві, і батарея зробила перші постріли в квітні 1941 року в присутності румунського військового міністра, генерала Йосифа Якобічі. Батарея була захищена 75-мм та 20-мм зенітними гарматами. Номінально батарея, яку обслуговували 700 військовослужбовців Крігсмаріне, перебувала під румунським контролем, як і всі сили Осі в Румунії. До кінця 1942 року військовий персонал у Констанці та навколо неї налічував 40 000 румунів та 3700 німців. Батарея брала участь у бойових діях лише один раз, коли радянський надводний флот атакував Констанцу 26 червня 1941 року, додавши 39 пострілів до бою та пошкодивши радянський лідер есмінців «Харків». Після державного перевороту 23 серпня 1944 року ситуація стала невизначеною. Німецький віце-адмірал Гельмут Брінкманн мав наказ утримувати Констанцу за будь-яку ціну. Однак після особистої зустрічі з румунським контр-адміралом Хорією Мачелларіу його вдалося переконати відступити організовано та уникнути непотрібного та дорогого бою. Потім німці відступили в ніч з 25 на 26 серпня, але не раніше, ніж батарея була підірвана перед здачею румунам. Примітки
Butchers' Tower

The Butchers' Tower (Romanian: Turnul Măcelarilor, German: Fleischhauerturm) is one of the nine towers located in the Citadel of Sighişoara, belonging to Mureș County in Romania. The Butcher's Tower was built in late 15th century. Originally, the tower was shaped in an eight-sided prism, but in the 16th century it was rebuilt on a hexagonal plan and was raised with the specific purpose of enlarge the field of view over the small bastion built right in front of it. The tower has three floors with five loopholes and the access was made, in the past, by the fortress wall gallery. The fire from 1676 did not affect the tower. The latter together with the bastion had a great importance in the defense of the western side of the Citadel. Documents from 1680 mention that the tower hosted five arquebuses, few cannonballs and quintals of gunpowder.
Torre dei macellai

La Torre dei Macellai (Turnul Măcelarilor in romeno) è una delle nove torri situate nella cittadella di Sighișoara, nel distretto di Mureș, in Romania. La Torre del macellaio fu costruita nel XV secolo. Originariamente, la torre aveva la forma ottagonale di un prisma, ma nel XVI secolo fu ricostruita a forma di esagono e messa su col preciso obbiettivo di allargare il colpo d'occhio sul piccolo bastione costruito proprio di fronte. La torre conta tre piani con cinque brecce e l'accesso si aveva, in passato, dalle mura di cinta. Fortunatamente, l'incendio del 1676 non ebbe alcun impatto sulla torre. Questa, insieme al bastione ebbe una grande importanza nella difesa della cittadella dalla minacce provenienti da Ovest. Documenti risalenti al 1680 accennano al fatto che la torre abbia ospitato cinque archibugi, alcune palle di cannone e quintali di polvere da sparo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre dei macellai
Adășeni (localidad)

Adășeni es una localidad rumana de la comuna del mismo nombre, en el condado de Botoșani. Geografía La localidad está ubicada al norte de la ciudad de Săveni.​ Historia Hacia finales del siglo XIX la localidad, que por entonces formaba parte de la comuna de Avrămeni, perteneciente al antiguo condado de Dorohoi, tenía contabilizada una población de 371 habitantes.​ En la segunda mitad del siglo XX la localidad había pasado a formar parte de la comuna homónima de Adășeni, junto con Zoițani, en el condado de Botoșani.​ En el censo de 2021 la localidad tenía una población de 954 habitantes.​ Notas Partes de este artículo incluyen texto de Marele dicționar geografic al României (1898-1902), una obra de Gheorghe I. Lahovary (1838juliano-1909juliano), Constantin I. Brătianu (1844-1910) y Grigore Tocilescu (1850-1909) en dominio público. Referencias Bibliografía Lahovari, George Ioan; Brătianu, C. I.; Tocilescu, Grigore G. (1898). «Adăşani». Marele dicționar geografic al României I. București: Stab. Grafic J. V. Socecu. Wikidata Q130234037.
Адашени (Ботошани)

Адашени (рум. Adășeni) насеље је у Румунији у округу Ботошани у општини Адашени. Oпштина се налази на надморској висини од 188 m. Становништво Према подацима из 2002. године у насељу је живело 1173 становника, од којих су сви румунске националности. Референце Спољашње везе
Адешень

Адешень, Адешені (рум. Adășeni) — село у повіті Ботошані в Румунії. Адміністративний центр комуни Адешень. Село розташоване на відстані 408 км на північ від Бухареста, 41 км на північний схід від Ботошань, 112 км на північний захід від Ясс. Населення За даними перепису населення 2002 року у селі проживали 1173 особи, з них 1171 особа (99,8%) румунів. Рідною мовою 1171 особа (99,8%) назвала румунську. Примітки