NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Portul Constanța

Date generale Portul Constanța este situat pe coasta vestică a Mării Negre. Acesta este împărțit în trei subdiviziuni: Portul maritim, care are o capacitate de operare anuală de 100 milioane de tone și este deservit de către 140 dane funcționale permițând accesul navelor cu o capacitate de până la 220.000 tdw. Portul fluvial permite accesul oricărui tip de navă fluvială având o capacitate de operare anuală de 10 milioane de tone. Prin acest port trec zilnic aproximativ 200 de nave fluviale. Portul turistic. De asemenea, Portul Constanța are mai multe terminale: vrac lichid: petrol brut, produse petroliere rafinate și nerafinate; vrac solid: minereu, cărbune, cocs, cereale, ciment vrac și materiale de construcții; mărfuri generale: produse chimice, produse alimentare, cherestea și produse metalice; containere: este cel mai mare terminal de containere de la Marea Neagră cu o capacitate anuală de peste 1.000.000 TEU; ro-ro/ferry: nave ce pot acomoda până la 4.800 de vehicule/legături prin feribot cu alte țări riverane Mării Negre, funcție până astăzi (2018) ne-exploatată; pasageri: teoretic există o capacitate anuală de 100.000 de pasageri, până astăzi (2018) ne-exploatată. Portul Constanța are legături rutiere și feroviare cu toate rutele majore de transport ale României și de asemenea este cel mai mare port situat la Marea Neagră acoperind o suprafață totală de 3.926 ha. În anul 2007, pe platforma portuară din Portul Constanța lucrau 20.000 de oameni, dintre care 5.000 ilegal, 16 ore pe zi. În anul 2008, Portul Constanța a înregistrat un trafic de 61,9 milioane tone, din care 50,5 milioane tone transport maritim și 11,4 milioane tone transport fluvial. Data de 4 ianuarie 1995 rămâne înscrisă în istoria Portului Constanța ca fiind ziua cea mai neagră.: în acea zi, o furtună foarte puternică s-a dezlănțuit asupra portului, și 54 de marinari și docheri au murit deoarece navele pe care se aflau sau la care lucrau au fost scufundate la mică distanță de țărm sau chiar la cheiuri. Statistici În 2023 Portul Constanța a înregistrat un trafic de 92,6 milioane tone depășind recordul absolut din 2022 de 75,5 milioane de tone. Note: Valorile îngroșate și italice reprezintă cel mai mare număr din fiecare coloană. Note Legături externe Site web oficial Portul Constanța - pînă la 1896 Arhivat în 27 octombrie 2013, la Wayback Machine. Reportaje Portul Constanța, poarta albastră, 30 august 2004, Ioana Moldoveanu, Jurnalul Național Povești adevărate din portul în care a ancorat șpaga, 2 iunie 2011, Evenimentul zilei Ape tulburi în portul Constanța (I), 25 aprilie 2014, Cosmin Savu, Ziarul de Duminică Ape tulburi în portul Constanța (II), 2 mai 2014, Cosmin Savu, Ziarul de Duminică
Landwirtschaftliche und Veterinärmedizinische Universität des Banat

Die Landwirtschaftliche und Veterinärmedizinische Universität des Banat „König Michael I von Rumänien“ in Timișoara (rumänisch Universitatea de Științe Agricole și Medicină Veterinară a Banatului „Regele Mihai I al României“ din Timișoara) entstand aufgrund eines königlichen Dekrets 1945 als Fakultät der Polytechnischen Universität Timișoara. Im Jahr 1990 wurde diese Fakultät ausgegliedert und unter dem Gründungsrektor Păun Otiman zur selbständigen Universität mit 6 Fakultäten ausgebaut. Seine Nachfolger waren Alexandru Moisuc (2004–2012), Paul Pirsan (2012–2016) und Cosmin Alin Popescu (seit Februar 2016). Die Universität hat den Vorsitz im Deutsch-Rumänischen Ausbildungszentrum für Landwirtschaft in Voiteg und ist Partner im Europäischen Forschungsprojekt Biofector. Fakultäten Landwirtschaft Gartenbau Agrarökonomie Veterinärmedizin Nahrungsmittel & Verarbeitungstechnologie Tierhaltung & Biotechnologie Bekannte Partner und Förderer der USAB-TM Ersilia Alexa (* 1968), rumänische Hochschullehrerin der Chemie und Nahrungsmitteltechnologie Alin Carabet (* 1972), Professor für Phytopathologie an der USAB-TM Ciprian George Fora (* 1978), Universitätsprofessor für Forstwissenschaft und Leiter der Ackerbauschule Vojteg Heinrich Gräpel (* 1951), deutscher Agrarwissenschaftler für Phytomedizin; Dr. h. c. der USAB-TM Peter Hauk (* 1960), deutscher Forstmann und Landwirtschaftsminister Baden-Württembergs Hans-Ulrich Hege (1928–2021), deutscher Diplomlandwirt, Pflanzenzüchter und Maschinenbauer, Dr. h. c. der USAB-TM Rüdiger Heining (* 1968), deutscher Ökonom und ehemaliger Geschäftsführer der DEULA Baden-Württemberg Günter Kahnt (1929–2025), deutscher Agrarwissenschaftler für Allgemeinen Pflanzenbau Karl Fritz Lauer (1938–2018), deutscher Agrarwissenschaftler für Phytomedizin und Herbologie; Ehrenprofessor und Dr. h. c. der USAB-TM Hans-Peter Liebig (* 1945), deutscher Agrarwissenschaftler für Gartenbau und vormals Rektor der Universität Hohenheim Alexandru Pavel Moisuc (* 1942), Rektor USAB-TM 2004–2012 Păun Otiman (* 1942), Gründungsrektor der USAB-TM 1990–2004 Paul Pirsan (* 1956), Rektor USAB-TM 2012–2016 Margarita von Rumänien (* 1949), älteste Tochter des Namensgebers der Universität Michael I. von Rumänien erhielt 2015 eine Ehrenpromotion der USAB-TM Cosmin Salasan (* 1970), Professor für Agrarmanagement und Beratung an der USAB-TM Erwin Teufel (* 1939), deutscher Politiker der CDU und ehemaliger Ministerpräsident Baden-Württembergs; Dr. h. c. der USAB-TM Teodor Ioan Trașcă (* 1973), Universitätsprofessor, PhD-Koordinator in Lebensmittel-Engineering, Dekan der Fakultät für Lebensmitteltechnologie (2008–2012) und Vizerektor der USAB-TM (2012–2016) Gerhard Weiser (1931–2003), deutscher Politiker der CDU und Landwirtschaftsminister Baden-Württembergs; Dr. h. c. der USAB-TM Weblinks Landwirtschaftliche und Veterinärmedizinische Universität des Banat Einzelnachweise
Université des sciences agricoles du Banat

L'Université des sciences agricoles et médecine vétérinaire du Banat ou Université du Roi Michel Ier est une université fondée en 1945 et située à Timișoara, en Roumanie. Facultés L'université dispose de six facultés distinctes : Agriculture Horticulture et sylviculture Tourisme rural Techniques agro-alimentaires Médecine vétérinaire Bio-ingénierie Liens externes (ro) Site officiel Références Portail des universités Portail de la Roumanie Portail de la médecine vétérinaire
Università di scienze agricole e medicina veterinaria del Banato

L'Università di scienze agricole e medicina veterinaria del Banato "Re Michele I" è un'università pubblica con sede a Timișoara. Storia Fondata nel 1945 come struttura dipendente dall'Università Politecnica di Timișoara con il nome di Istituto agricolo, è diventata un'università indipendente nel 1991. Dal 2013 è stata intitolata a Michele I di Romania. Rettori Păun Otiman (1991-2004) Alexandru Moisuc (2004-2012) Paul Pîrșan (2012-2016) Cosmin Alin Popescu (dal 2016) Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Università di scienze agricole e medicina veterinaria del Banato Collegamenti esterni Sito ufficiale, su usvt.ro.
IAR 93

A IAR 93 Vultur jugoszláv–román fejlesztésű szubszonikus földi támogató, csata- és felderítő repülőgép, mely vadász feladatkörben is használható. Egy- és kétüléses változatban is gyártotta a Craiovai Repülőgépgyár, 1975–1992 között 88 darabot építettek belőle. A Román Légierő állította szolgálatba. Jugoszláviában gyártott változata a J–22 Orao. Típusváltozatok IAR 93A IAR 93MB IAR 93B Műszaki adatok (IAR 93B) Geometriai méretek és tömegadatok Fesztáv: 9,3 m Hossz: 14,90 m Magasság: 4,52 m Szárnyfelület: 26,0 m² Üres tömeg: 5750 kg Maximális felszálló tömeg: 10 900 kg Üzemanyag: 2400 kg Hajtómű Hajtóművek száma: 2 darab Típusa: Rolls-Royce Viper Mk 633–47 utánégetős gázturbinás sugárhajtómű Maximális tolóerő (hajtóművenként): Utánégetés nélkül: 17,79 kN Utánégetővel: 22,24 kN Repülési adatok Legnagyobb sebesség: 1089 km/h Utazósebesség: 1086 km/h Hatótávolság: 1320 km Szolgálati csúcsmagasság: 13 600 m Emelkedőképesség: 3900 m/perc Szárny felületi terhelése: 419,2 kg/m² Fegyverzet 2 darab 23 mm-es GS–23L gépágyú a törzs alatt, ágyúnként 200 darab lőszer javadalmazással 2500 kg-nyi bombateher az öt megerősített pontokon BM 500 bomba BEM 250 bomba BE 100 bomba LPR 122 rakétaindító LPR 57 rakétaindító PRN 80 rakétaindító R–3SZ légiharcrakéta Források Az IAR 93 a román Nemzeti Repülési és Űrkutatási Kutatóintézet (INCAS) honlapján (angolul) A IAR 93 a gyártó Craiovai Repülőgépgyár honlapján (angolul) További információk Kapcsolódó szócikkek J–22 Orao MiG–27 AMX Mitsubishi F–1 JH–7 SEPECAT Jaguar
Avioane Craiova IAR-93 Vultur

Avioane Craiova IAR-93 Vultur (Jastreb) je dvomotorni podzvočni reaktivni jurišnik, ki se lahko uporablja tudi kot prestreznik in izvidnik. Letalo sta skupaj razvili Romunija in Jugoslavija. Podjetje IAR je proizvajal romunska letala, ki so imela oznako IAR-93, SOKO pa jugoslovanska pod oznako Soko J-22 Orao. Specifikacije(IAR-93B) Podatki iz Avioane Craiova SA INCASSplošne karakteristike Posadka: 1 Tovor: 2500 kg (5512 lb) Dolžina: 14,90 m (48 ft 10 in) Razpon kril: 9,30 m (30 ft 6 in) Višina: 4,52 m (14 ft 10 in) Površina kril: 26,0 m² (280 ft²) Aeroprofil: NACA 65A-008 (modificirana) Teža praznega letala: 5750 kg (12676 lb) Maks. vzletna teža: 10900 kg (22030 lb) Pogon letala: 2 × Turbomecanica/Orao-built Rolls-Royce Viper Mk 633-47 turboreaktivna motorja z dodatnim zgorevanjem Potisk motorjev (suh): 17,79 kN (4000 lbf) vsak Potisk motorjev z dodatnim zgorevanjem: 22,24 kN (5000 lbf) vsak Zmogljivost Maks. hitrost: 1089 km/h (680 mph) Potovalna hitrost: 1086 km/h (675 mph) Hitrost porušitve vzgona: 274 km/h (171 mph) Doseg: 1320 km (825 milj) Višina leta: 13600 m (44608 ft) Hitrost vzpenjanja: 3900 m/min (12800 ft/min) Obremenitev kril: 419,2 kg/m² (85,9 lb/ft²)Oborožitev 2 x 23 mm Grjazev-Šipunov GŠ-23L dvocevni top, z 200 naboji Do 2500 kg (5511 lb) tovora na petih nosilcih BM 500 bomba BEM 250 bomba BE 100 bomba LPR 122 izstreljevalec raket LPR 57 izstreljevalec raket PRN 80 izstreljevalec raket AA-2 Atoll / R-3S raketa zrak-zrak (licenčna proizvajana v Romuniji kot A-91) - samo na nekaterih IAR-93B only on the J-22 BL755 kasetna bomba AGM-65 Maverick TV vodeno raketa zrak-zemlja AS-7 Kerry / Kh-23 Grom raketa zrak-zemlja AA-8 'Aphid' raketa zrak-zemlja Letalska elektronika VHF/UHF radio Inercialna navigacija (Honeywell SGP500 twin-gyro v ORAO) Radarski višinomer ADF Radio kompas Identifikacija prijatelj ali sovražnik (samo IAR-93B) GEC-Marconi sistem z avtopilotom Glej tudi Soko J-22 Orao SEPECAT Jaguar MiG-27 AMX Mitsubishi F-1 Nanchang Q-5 IAR-95 IAR-99 IAR-109 Reference Zunanje povezave National Institute for Aerospace Research "Elie Carafoli" Photos of IAR-93 at Airliners.net More photos Arhivirano 2006-09-26 na Wayback Machine. at aeroflight.co.uk Retired aircraft at 322 Aviation Maintenance Centre, Craiova Movie at YouTube Predloga:IAR Aircraft
Sobór św. Paraskiewy, Spotkania Pańskiego i św. Jerzego w Jassach

Sobór św. Paraskiewy, Spotkania Pańskiego i św. Jerzego – prawosławny sobór katedralny w Jassach, przy bulwarze Stefana Wielkiego, katedra metropolii Mołdawii i Bukowiny Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Na miejscu zajmowanym obecnie przez świątynię znajdowały się wcześniej dwie cerkwie (XV-wieczna Biała Cerkiew i XVII-wieczna cerkiew Spotkania Pańskiego). Inicjatorem budowy monumentalnego soboru katedralnego, który zastąpiłby dotychczasowy sobór św. Jerzego w Jassach, był metropolita Mołdawii Beniamin, którego projekt został zaakceptowany przez hospodara Mołdawii Jana Sturdzę w 1826. W 1833, już po śmierci hospodara, biskup Beniamin położył kamień węgielny pod budowę obiektu sakralnego. Autorami projektu budynku byli wiedeńscy architekci Johann i Gustaw Freiwald. Dziewięć lat po rozpoczęciu budowy metropolita Beniamin po konflikcie z kolejnym władcą Mołdawii Michałem Sturdzą musiał odejść z urzędu, co doprowadziło do zatrzymania prac nad soborem. Drugim powodem przerwania budowy były problemy z wykończeniem przewidywanego przez projekt wysokiego stropu. Przez czterdzieści lat nieukończony budynek stał porzucony. W 1880 nieukończone sklepienie zawaliło się. Do wznowienia i ukończenia prac nad budową soboru doprowadził metropolita Mołdawii Józef, powołany na ten urząd w 1875. Alexandru Orascu przygotował nowy projekt budynku, przewidujący wzniesienie trójnawowej bazyliki z czterema wieżami w narożnikach, bez centralnej kopuły. W 1887 budowa została ukończona. Dekorację wnętrza obiektu wykonał Gheorghe Tattarescu. 23 kwietnia tego samego roku sobór został wyświęcony przez metropolitę Józefa, w asyście dwunastu innych biskupów, w obecności króla Rumunii Karola I i królowej Elżbiety. Dwa lata później do soboru wniesiono relikwie św. Paraskiewy, przechowywane od XVII w. w sąsiednim monasterze Trzech Świętych Hierarchów. W soborze pochowano również metropolitę Beniamina, inicjatora jego budowy. W latach 1902–1905 i 2007–2017 budynek został gruntownie odremontowany. Architektura Sobór został wzniesiony w stylu eklektycznym, z elementami neoklasycystycznymi (w tym stylu utrzymany był pierwszy projekt), neobarokowymi i neorenesansowymi. Inspiracją dla architektów była sztuka włoska, w szczególności kościół Trinita dei Monti w Rzymie, a także kościoły Austro-Węgier. Dekoracja malarstwa autorstwa Tattarescu łączy rumuńską tradycję z wpływami zachodnimi, zwłaszcza malarstwem włoskim, które artysta poznawał podczas studiów na Academia di San Luca w Rzymie. Ikonostas w cerkwi wykonał Ioan Babic, zaś witraże w oknach świątyni powstały w Monachium. Przypisy
Митрополичий собор (Яссы)

Митрополичий собор (рум. Catedrala Mitropolitană; собор Святой Параскевы, Сретения Господня и Святого Мученика Георгия рум. Catedrala cu hramul Sfânta Parascheva, Întâmpinarea Domnului și Sfântul Mucenic Gheorghe) — кафедральный собор Ясской архиепископии и Молдавско-Буковинской митрополии Румынской православной церкви. Собор входит в список исторических памятников Румынии (IS-II-m-A-04069.01). В соборе хранятся мощи преподобной Параскевы Сербской, что делает его одним из самых популярных мест паломничества в Румынии. История На месте нынешнего собора ранее располагались Белая церковь XV века и Сретенская церковь XVII века. Идея строительства собора принадлежит митрополиту Молдавскому Вениамину (Костаки), который сумел убедить господаря Молдавии Иоанна Санду Стурдзу издать указ о строительстве храма 8 августа 1826 года. Строительные работы только в 1833 году. Проект собора разработан венскими архитекторами Иоганном и Густавом Фрейвальдами в неоклассическом стиле. Работы интенсивно продолжались до 1841 года, в последние годы под руководством русского архитектора Сунгурова. В 1842 году митрополит Вениамин был вынужден оставить кафедру и строительство прекратилось. 23 мая 1857 года обрушился центральный свод храма и он пролежал в руинах несколько десятилетий. В 1880 году митрополит Иосиф (Наниеску) просит румынские власти возобновить строительство и 15 апреля 1880 года заложен второй краеугольный камень. Проект был переработан ректором Бухарестского университета Александру Орэску. От массивного центрального купола было решено отказаться в пользу системы из четырёх сводов, разделённых поперечными арками. Также были добавлены два ряда колонн, разделивших основное пространство на главный неф и два боковых прохода. Стены храмы расписал художник Георге Таттареску. Освящение собора состоялось 23 апреля 1887 года в присутствии королевской семьи. На третий день Рождества 1888 года (по юлианскому календарю) в Ясском Трёхсвятительском монастыре вспыхнул пожар, поэтому 9 января 1889 года митрополит Иосиф принимает решение перенести уцелевшие мощи Параскевы Сербской в собор, где они хранятся и ныне. Примечания
Cerkev svatého Mikuláše (Budești)

Cerkev svatého Mikuláše je dřevěná cerkev z roku 1643 v obci Budești v župě Maramureš v Rumunsku. Cerkev je jednou z osmi dřevěných svatyň v oblasti Maramureš zapsané na seznam světového dědictví UNESCO. Historie Dřevěná cerkev byla postavena v obci Budești o které je první písemná zmínka z roku 1361. Svatyně je postavená na malém kopci uprostřed obce a je její dominantou. Byla postavena v první polovině 17. století. V roce 1999 společně s osmi dalšími dřevěnými cerkvemi oblasti Maramureš zapsán na seznam světového dědictví UNESCO pod číslem 904-002. Ministerstvo kultury a národního dědictví Rumunska vede cerkev v seznamu památek pod číslem MM-II-m-A-04530. Architektura Exteriér Cerkev je orientovaná jednosrubová dvojdílná stavba (předlodí–loď) na půdorysu obdélníku (17,70×8,47m) s přisazeným polygonálním užším závěrem kněžiště na kamenné podezdívce. Stavebním materiálem jsou dubové trámy tesané do obdélníkového průřezu 16–20×30–35 cm. Nad předlodím (babincem) je postavena 26 m vysoká štenýřová věž, která je zakončená vysokou jehlanovou střechou ve spodní části prolomenou a se čtyřmi věžičkami v rozích střechy. Takový typ věže je pro oblast Maramureš výjimečnou a jedinou. Takové to věže jsou typické pro oblast Lăpuș. Vchod do cerkve je na západní straně přes babinec do lodi. Babinec, loď i závěr jsou zastřešeny vysokou dvojitou šindelovou sedlovou střechou. Interiér Interiér zdobí malované obrazy na stěnách a také ikony malované na skle a dřevě. Mezi nejstarší patří ikona z 15. století, která představuje Jana Křtitele. Malba se skládá ze scén, které jsou oddělené barevnými pruhy. Figurky jsou kresleny tak, aby byly viditelné téměř jako v náhledech rukopisů, jimiž byl malíř inspirován. Převládá ve světlých, jasných, čistých a harmonizovaných barvách. Výmalba proběhla ve dvou etapách a byla provedena dvěma autory. Interiér babince a lodi zdobí malby Alexandra Ponehalschého z roku 1762. Na západní a jižní stěně babince jsou výjevy ze života Ježíše Krista. V lodi se dochovaly výjevy ze Starého zákona jako např. prorok Eliáš, výjevy z Ráje. Ponehalschi je rovněž autorem ikonostasu a dalších ikon. Hlavní barokní oltář pochází z roku 1812, autorem malby je Ianoș Opriș. Opravy svatyně proběhly v roce 1922 a v roce 1935 byla postavena sakristie na hřbitově, který obtáčí cerkev. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Biserica de lemn din Budești Josani na rumunské Wikipedii a Cerkiew św. Mikołaja w Budești na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Cerkev svatého Mikuláše na Wikimedia Commons
Holzkirche von Budești Josani

Die Holzkirche von Budești Josani wurde 1643 im rumänischen Dorf Budești, Kreis Maramureș errichtet. Sie wurde bzw. wird als eine prächtige Einrichtung sowohl damals als auch heute angesehen. Sie hat einen rechteckigen Grundriss, mit einer abgetrennten vieleckigen Apsis. Die Wandmalereien stammen aus dem Jahre 1762. Die Kirche ist im Dezember 1999 von der UNESCO zum Welterbe erklärt worden. Weblinks
Budești Josani church

The church of Saint Nicholas in Budești Josani ("Lower Budești") in the village of Budeşti in the region of Maramureș, Cosău valley in Romania is representative of the characteristic wooden churches of Maramureș with double eaves. It is one of eight wooden churches of Maramureș that UNESCO has listed as a World Heritage Site.[1] Construction The wooden church at Budești Josani was dated by an inscription on the portal from 1643. Unfortunately the inscription was lost during the enlargement of the entrance in 1923. The inscription was verified dendrochronologically and the log structure was firmly dated from the winter 1642–43, i.e. the moment the timbers were felled. This church appears to have been built by the same master carpenter who built the wooden churches at Slătioara (before 1639) and Sârbi Susani (1639). References Alexandru Baboș: Tracing a Sacred Building Tradition, Norrköping 2004.[2] External links Media related to Josani wooden church of Saint Nicholas in Budești, Maramureș at Wikimedia Commons [3] Romanian Monasteries [4] Bilder aus Budesti
Église Saint-Nicolas (Budești)

L’église Saint-Nicolas se trouve dans le village roumain de Budești, județ de Maramureș, dans la région du Maramureș. Cette église a les caractéristiques des églises en bois du Maramureș, avec son double avant-toit. C’est l’une des huit églises en bois de Marmatie inscrites au patrimoine mondial de l'UNESCO en décembre 1999. Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Liste du patrimoine mondial Portail de l’architecture chrétienne Portail du patrimoine mondial Portail de la Roumanie
Szent Miklós-fatemplom (Budfalva, alsó)

A Budfalva alsó részén elhelyezkedő Szent Miklós-fatemplom műemlékké nyilvánított épület Romániában, Máramaros megyében. A romániai műemlékek jegyzékében az MM-II-m-A-04530 sorszámon szerepel, és egyike annak a nyolc máramarosi fatemplomnak, amelyek 1999-ben világörökséggé váltak. Története Leírása Hivatkozások Források Lăcașuri de cult din România. www.cimec.ro. Institutul Național al Patrimoniului (Hozzáférés: 2015. november 28.) "Lista monumentelor istorice: Județul Maramureș" (PDF). Ministerul Culturii. 2015. Hozzáférés: 2017. január 28..
Chiesa di Budești Josani

La chiesa di Budești è una chiesa cristiana ortodossa lignea intitolata a San Nicola sita nel villaggio di Budești, nel nord della Transilvania, in Romania. Storia È una delle chiese lignee più rappresentative della regione e nel 1999 fu inserita dall'UNESCO nella lista dei patrimoni dell'umanità insieme ad altre sette chiese lignee del Maramureș. Questa chiesa è databile al 1643 grazie ad un'iscrizione posta sopra il portale d'ingresso. Questa stessa iscrizione andò perduta durante l'ampliamento dell'ingresso nel 1923. La data dell'iscrizione fu confermata grazie a verifiche dendrologiche e la chiesa è stata ufficialmente datata tra il 1642 e il 1643, periodo durante il quale gli alberi utilizzati per realizzare la struttura furono abbattuti. Pare che questa chiesa sia stata costruita dallo stesso carpentiere che realizzò la chiesa di Slătioara (prima del 1639) e quella di Sârbi Susani nel 1639. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Budești Josani
Cerkiew św. Mikołaja w Budești

Cerkiew św. Mikołaja – drewniana cerkiew z 1643 r. w Budești w okręgu Marmarosz w północnej Rumunii. Jedna z ośmiu cerkwi leżących na terenie Marmaroszu, które w 1999 r. zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Świątynia w Budești wyróżnia się swoimi monumentalnymi rozmiarami i nietypowym dla architektury sakralnej Marmaroszu elementem dzwonnicy zwieńczonej hełmem z czterema wieżyczkami na rogach. Opis Cerkiew św. Mikołaja to monumentalna jednonawowa świątynia drewniana (8,47 × 17,70 m), wzniesiona w 1643 r. w miejscu wcześniejszej świątyni w środkowej części Budești. Wyróżnia się klarowną kompozycją z dzwonnicą nad przednawiem zwieńczoną hełmem i czterema wieżyczkami na rogach – jedyna tego typu w Marmarosz. Wzniesiona na planie prostokąta (przednawie – nawa – ołtarz) z belek dębowych osadzona jest na kamiennej podmurówce. Wejście znajduje się po zachodniej stronie. Kościół zdobią dekoracyjne malowidła ścienne oraz wiele historycznych ikon malowanych na szkle i drewnie, najstarsza ikona pochodzi z XV w. i przedstawia Jana Chrzciciela. Dekoracje malarskie powstały w dwóch etapach i zostały wykonane przez dwóch różnych artystów. Wnętrza przednawia i nawy zdobią malowidła pędzla Alexandru Ponehalschiego z 1762 r. Na zachodniej i południowej ścianie przednawia ukazano sceny z życia Chrystusa. W nawie zachowały się przedstawienia ze Starego Testamentu, m.in. proroka Eliasza, scen z raju. Ponehalschi wykonał również malowidła ikonostasu i wiele ikon. Ołtarz główny z 1812 r., autorstwa Ianoșa Oprișa, utrzymany jest w stylu barokowym. W 1922 r. przeprowadzono remont świątyni, a w 1935 r. wybudowano zakrystię cmentarza otaczającego cerkiew. Świątynia była później kilkukrotnie remontowana. Cerkiew św. Mikołaja w Budești jest jedną z ośmiu cerkwi leżących na terenie Marmaroszu, które w 1999 r. zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Uwagi Przypisy