NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castell de Săvârșin

Castell de Săvârșin (en romanès: Castelul Săvârșin) és una gran casa de camp situada al parc Săvârșin, una finca privada de 6,5 hectàrees que era propietat del rei Miquel I de Romania (1921-2017) a Săvârșin, al comtat d'Arad, Romania. És la residència oficial de l'antiga família reial romanesa on se signaren els estatuts que defineixen el paper i els poders de la família reial. El rei Miquel I i la reina Anna van passar aquí les seves vacances nadalenques anuals després de la restitució del castell a la propietat reial, una tradició continuada per Margareta, custodia de la corona romanesa. Història Anteriorment conegut com a castell de Forray, Săvârșin va ser propietat de diverses famílies nobles hongareses durant tres segles durant el territori propietat del Regne d'Hongria fins a la Unió de Transsilvània amb Romania. A mitjan segle xviii, al centre de la finca on es troba l'actual castell reial, hi havia un edifici aixecat en estil barroc occidental (que data del 1680), que pertanyia a la família noble Edelspacher de Gyorok. Després d'haver estat incendiat el novembre de 1784 pels camperols en la sorpresa dirigida per Horia, Closca i Crisan, i necessitat de ser restaurat des dels fonaments, el castell va tenir diversos propietaris, fins al 1858 quan va passar a ser propietat de la família dels comtes Leopold Nádasdy, el que la va reconstruir en la seva forma actual el 1860. El 1941, després d'un intercanvi de propietats, el Castell va passar a ser propietat de la família Mocioni-Starcea, que va preparar el Castell per als anomenats "caps de setmana de la corona". El 1943, el castell va passar a ser propietat del rei Miquel I, que era el rei de Romania en aquell moment i va comprar el castell de la propietat de la Corona com a regal per a la seva mare, la reina Helena. Nacionalització i ús posterior El castell va ser confiscat per les autoritats comunistes durant l'exili de la família reial romanesa, a causa de l'abdicació forçada del rei Miquel el 1947. Després de la nacionalització de l'era comunista, el castell de Savârșin es va convertir en un hospital per a malalties internes, un sanatori de tuberculosi i un sanatori de trastorns nerviosos i el 1967 el dictador comunista Nicolae Ceaușescu va decidir convertir-lo en una casa d'hostes per a la visita de caps d'estat. Torna a la propietat El 2000, el Tribunal Superior de Cassació i Justícia va declarar que tota la propietat i el terreny havien de ser restaurats al rei Miquel I. En determinades ocasions, la propietat reial està oberta al públic i es pot veure l'edifici des d'una distància més propera. Tradicionalment, la família reial passa les vacances d'hivern a Savârșin, ocasió en què molts grups venen a cantar nadales a l'antic sobirà i a la família reial. Els cantants de nadales provenen dels pobles propers, però també d'altres comunitats del comtat d'Arad, així com dels comtats veïns d'Alba, Hunedoara i Timiș. El dia de Nadal, els membres de la família participen en el servei religiós a l'església ortodoxa del poble. Vegeu també Palau Elisabeta Castell de Peleş Castell de Pelișor Turisme a Romania Referències
Schloss Săvârșin

Schloss Săvârșin befindet sich in Rumänien in der Gemeinde Săvârșin im Kreis Arad in der Region Banat. Geschichte Das Schloss wurde von der ungarischen Adelsfamilie Forray im 17. Jahrhundert zwischen 1650 und 1680 erbaut. Zuvor hatte Baron Andreas Forray im Jahr 1514 den 6,5 Hektar großen Park mit See anlegen lassen. Das Bauwerk wurde während des Horea-Aufstand in Siebenbürgen im Jahr 1784 zum größten Teil zerstört. Die Aufständischen um Peter Baciu entführten zudem am 9. Juni 1784 den Schlossherrn Andras Forray (sen.). Kaiser Josef II. kaufte ihn anschließend frei. Im Jahr 1870 erhielt das Bauwerk das jetzige Aussehen. Bis zum Jahr 1932 war das Schloss im Besitz von Carol Hunyady. Anschließend wurde es Eigentum der Gesellschaft Corvin. Im Jahr 1943 wurde König Michael I. Eigentümer des Schlosses. Er erwarb von dem Hauptaktionär Anton Mocioni die Aktien. Das Schloss wurde am 30. Dezember 1947, nach dem Abdanken des Königs, verstaatlicht. Später nutzte es der Diktator Nicolae Ceaușescu als Jagdsitz. Am 1. Juni 2001 wurde der Besitz und das Schloss der Königsfamilie wiedergegeben. Weblinks Einzelnachweise
Nagybánya–Óvári-autóút

A Nagybánya–Óvári-autóút vagy Szamos Expressz (románul: Drumul expres Baia Mare–Oar vagy Someș Expres) tervezett romániai autóút (DEX). A tervezett „északi autópálya” része. Története Óvári–Szatmárnémeti szakasz A magyar határtól, az M49-es autóút folytatásában Szatmárnémetiig tartó szakaszon 10,831 km négysávos gyorsforgalmi utat terveznek, Magyarországal kötött nemzetközi megállapodás részeként. Ez a szükséges 4,031 km bekötőúttal együtt várhatóan mintegy 200 millió euróba kerül majd. A megvalósíthatósági tanulmány és a régészeti feltárás 2023 nyarára elkészült, és megkezdődött a műszaki tervek kidolgozása. A nyomvonal 597 magántulajdonú telket érint összesen 1,67 millió m²-en; a kisajátításokat 2023 októberében jóváhagyta a kormány, A román kormány 2024 januárjában határozott a megépítéséről, és a közbeszerzést is kiírták, a tendert azonban az ajánlattevők részéről beérkezett nagyszámú kérdés miatt márciusban fel kellett függeszteni, és csak augusztusban oldották fel újra. A tenderre öt ajánlat érkezett (köztük a Duna Group Európa részvételével egy magyar–román konzorciumé is). A közlekedési minisztérium novemberben kiadta az építési engedélyt. 2025 márciusában sikerült kiválasztani a győztes Construcții Erbașu nevű román céget, melynek a szerződéskötést követően 24 hónap áll rendelkezésére a kivitelezésre. Szatmárnémeti elkerülő 2009 áprilisában Ilyés Gyula – Szatmárnémeti polgármestere –, Radu Giurca prefektussal, Ioan Holdis képviselővel és Günthner Tibor szenátorral, valamint Valentin Macec-kel, a megyei tanács alelnökével megegyezett arról, hogy a Szatmár megyei törvényhozási képviselők közbenjárnak a Szállításügyi Minisztériumnál és az Országos Út- és Autópálya Igazgatóságnál, hogy válasszák le a szatmárnémeti elkerülőút projektjét a Nagybánya–Szatmárnémeti–Nyíregyháza gyorsforgalmi út projektjéről. Utóbbi akkor le volt állítva, ezért az volt a cél, hogy a terelőút ügyét, amely egyébként is bennefoglaltatik a 2008-2012-es román kormányprogramban, külön pályázatként nyújtsák be. A 12 km-es, autóút kialakítású elkerülő megvalósítására a kivitelező 2017 májusában kapta meg a munkakezdési elrendelést, eredetileg 18 hónapos határidővel. Ezt később 2020 szeptemberéig, majd 2021 júniusáig meghosszabbították. Az elkerülő végül 2022-ben készült el. Szatmárnémeti–Nagybánya szakasz A Szatmárnémeti–Nagybánya gyorsforgalmi út megvalósíthatóságának elkészítése folyamatban van, várhatóan 2023 decemberében készül el. Folyik a környezetvédelmi engedélyeztetés is. A 72,5 kilométer hosszú szakasz Szatmárnémeti, Batiz, Szatmárudvari, Sárköz, Aranyosmeggyes, Apa, Szinérváralja, Remetemező, Erdőszáda, Lénárdfalva, Miszmogyorós és Nagybánya településeket érinti majd. A költségeket 448 millió euró + ÁFÁ-ra becsülik. Csomópontok és pihenőhelyek Jegyzetek További információk Site dedicat lucrarilor autostrăzii (román nyelven) Detalii despre autostradă (román nyelven)
Drumul expres Baia Mare-Oar

Drumul expres Baia Mare-Oar este un proiect al Guvernului României, de realizare a unei conexiuni între orașele Baia Mare și Satu Mare cu drumul expres M49⁠(d) din Ungaria. Inițial, traseul urma să aibă ca punct de trecere a frontierei (și punct final pe teritoriul român) localitatea Petea. Partea maghiară a identificat însă un sit Natura 2000 care împiedică conectarea autostrăzii A3 cu acest drum pe la Petea, ceea ce face ca proiectul actual să urmeze malul stâng al Someșului și să treacă frontiera la Oar/Csenger. O primă porțiune a acestui drum este deschisă din 2022 ca partea nordică a centurii municipiului Satu Mare. Note Legături externe „Drumul expres Baia Mare-Vaja, din nou in atentia Guvernului”. City News. 6 februarie 2009. Arhivat din original la 3 iulie 2010. Accesat în 13 mai 2009.
Palatul Apollo din Târgu Mureș

Palatul Apollo (în maghiară Apolló-palota) este o clădire emblematică ridicată între 1821 și 1822 în stil eclectic de către contele Sámuel Teleki în Piața Trandafirilor din Târgu Mureș. Istoric Istoria Palatului Apollo este strâns legată de construcția Bibliotecii Teleki. Fondatorul, Sámuel Teleki era conștient că după moartea sa, în condițiile sărăcăcioase ale Transilvaniei, întreținerea și funcționarea instituției bibliotecii se va lovi de greutăți financiare. De aceea în testament a separat proprietățile sale de la Târgu Mureș care deveneau fideicomisionare în scopul asigurării funcționării și sporirii fondului bibliotecii. Cu acest scop a construit în centrul orașului și clădirea multifuncțională cu două etaje, devenit cunoscut mai târziu sub numele de Apollo. Construcția palatului a început în anul 1804, după ce lucrările de zidărie ale bibliotecii s-au încheiat definitiv, și a durat până în anul 1807. Lucrările de zidărie au fost conduse de un maistru clujean, Johannes Sommer, șarpanta a fost montată de dulgherul binecunoscut de la lucrările Bibliotecii Teleki, Christian Schön. Amenajările interioare au fost terminate în 1808, lucrările de tâmplărie i-au revenit meșterului bibliotecii, Ádám Molnár, lăcătușul fiind însă unul din Cluj, Johann Hentzenberger. În incinta clădirii erau organizate baluri, erau prezentate piese de teatru ale trupelor care vizitau orașul și aici ieșeau prima oară în societate tinerele din protipendadă. Pe scena Palatului Apollo au jucat Róza Déryné Széppataki, Anna Kántorné Engelhardt, Lujza Blaha, Mari Jászai, Gyula Kovács și István Szentgyörgyi. În perioada revoluției din 1848-1849 a fost locul de întâlnire a tineretului revoluționar. În 1937 cu 187 de participanți a fost ținută în Palatul Apollo Reuniunea de la Târgu Mureș, o întâlnire a intelectualilor maghiari din România. Scopul a fost de a crea o platformă unită între diferitele grupări ale minorității maghiare și discuția, cu posibilitatea găsirii unor soluții, pentru rezolvarea problemelor maghiarilor în contextul agravării situației politice către sfârșitul anilor '30 sub influența situației internaționale (prinderea de forță a ideologiei fasciste în România) și a acțiunilor regelui. Arhitectura Fațada actuală cu trei etaje, rezultatul transformărilor din 1924 a păstrat distribuția originală a ferestrelor: cuprinde nouă axe. Au fost dislocate numai cele trei ferestre de deasupra intrării principale, fiind aduse una lângă alta în axa centrală. Vezi și Reuniunea de la Târgu Mureș Note Legături externe Enciclopedia Virtuală din România: Palatul Apollo din Târgu Mureș Arhivat în 26 septembrie 2020, la Wayback Machine. Imagini arhive despre Palatul Apollo din Târgu Mureș în Fototeca Azopan
Apulum (castrum)

Apulum va ser un fort de la província romana de Dàcia els dies 2 i 4 segles dC, ubicat a l'actual Alba-Iulia (Romania). És el castrum més gran de Romania i ocupa 37,5 hectàrees (750 x 500 m2). Els tipus de monedes descoberts Vegeu també Apulum (ciutat antiga) Apulon Referències Enllaços externs Arqueologia d'Apulum Castra romana de Romania: Google Maps / Earth Arxivat 2012-12-05 at Archive.is
Apulum (castra)

Apulum was a legionary fortress in the Roman province of Dacia from the 2nd to 4th centuries AD, located in today's Alba Iulia, Romania. It is the largest castrum in Romania, occupying 37.5 hectares (93 acres) (750 x 500 m). It was the base of the legion Legio XIII Gemina transferred there by Trajan to the newly conquered province of Dacia at the end of the war in 106. In the era of Hadrian (117-138 AD) and of Antoninus Pius (138-161 AD) it was rebuilt in stone. The city of Apulum grew up around the fortress, eventually becoming the capital of Roman Dacia. The legion was relocated in 271 to Dacia Aureliana when the northern Dacia province was evacuated The types of coins discovered See also List of castra Apulum (ancient city) Apulon Notes External links Apulum Archaeology Roman castra from Romania – Google Maps / Earth Deprecated link archived 2012-12-05 at archive.today
Апулум

Апулум (также Апула) — важный римский военный лагерь (каструм) в задунайской Римской Дакии 106—271 гг. Возник на месте бывшей стоянки даков Апоулон. Место для возведения каструма было выбрано в 101 году, когда сюда из г. Виндобона (соврем. Вена) прибыл для усмирения даков XIII Парный легион. Легион должен был охранять местные золотые прииски, а также дорогу, по которой они перевозились в Рим. В непосредственной близости от каструма развилось и римское гражданское поселение Колония Аурелия Апуленская, позднее Колония Новый Апулум. Эвакуация Аврелиана привела к резкому упадку римской жизни в городе. Между III и V вв. оставшееся романское население полностью оставило город и рассеялось по соседним холмам. Римский топоним не сохранился. Возрождение городской жизни на месте соврем. Апулума связано с приходом славян. В раннесредневековых хрониках город был известен как Белград, с которого частично калькировано соврем. румынск. Алба-Юлия. Впервые в летописях упоминается в 1199 г. Позднее подвергся также интенсивной венгерской и немецкой колонизации. В настоящее время Алба-Юлия населена преимущественно румынами. Развалины лагеря сохранились. Главные ворота Апулума получили название «Принципалис Декстра» Примечания Литература Ioana A.Oltean, Dacia, landscape, colonisation, romanisation, New York 2007. A cura di Grigore Arbore Popescu, Traiano ai confini dell’impero, Milano 1998.
Tismana Hydroelectric Power Station

Tismana Hydro Power Plant is a large power plant on the Motru River situated in Romania. The project was started in 1979 and finished in 1982 and it was made up by the construction of an arched concrete dam 48 m high which was equipped with two vertical turbines, the hydropower plant having an installed capacity of 106 MW. The power plant generates 262 GWh of electricity per year. See also Porţile de Fier I Porţile de Fier II References External links Description (in Romanian)
ГЕС Тісмана

ГЕС Тісмана — гідроелектростанція на південному заході Румунії, у повіті Горж (історичний регіон Олтенія). Входить до складу гідровузла разом зі станціями Мотру та Клокотіс. Машинний зал станції Тісмана знаходиться в басейні однойменної річки, яка впадає у ліву притоку Дунаю Жіу. Проте ресурс для роботи цієї дерваційної ГЕС постачається із сусідніх гірських долин: - тунелем довжиною 8,6 км та діаметром 3,6 метра, що бере початок із водосховища Valea Mare у долині річки Мотру (інша притока Жіу), яке збирає як сток самої річки, так і відпрацьовану на дериваційній ГЕС Мотру воду. На своєму шляху він через спеціальну шахту також отримує воду із струмка Pocruia у верхів'ях Тісмани; - тунелем довжиною 11,4 км та діаметром 3 метри, що бере початок із водосховища Клокотіс у долині річки Бистриця Горжійська (ліва притока Тісмани), яке збирає відпрацьовану на ГЕС Клокотіс воду, подану із розташованого вище по долині тієї ж річки водосховища Vaja. На своєму шляху він через спеціальні шахти також отримує воду з притоки Бистриці Bistritioara, верхньої Тісмани, а також приток останньої Cloclovina і Tismanita. Сховище Valea Mare із площею поверхні 0,37 км2 та об'ємом 4,8 млн м3 утворене за допомогою земляної греблі із глиняним ядром висотою 48 метрів і довжиною 370 метрів. Сховище Клокотіс створене за допомогою аркової бетонної греблі. Від місця зустрічі дериваційних тунелів до ГЕС веде напірний тунель довжиною 206 метрів та діаметром 3,5 метра, всього ж ця схема створює напір у 263 метри. Підземний машинний зал обладнаний двома турбінами типу Френсіс потужністю по 53 МВт, які забезпечують середньорічне виробництво на рівні 262 млн кВт-год. Відпрацьована вода по тунелю довжиною 5,8 км подається у водосховище Тісмана, призначене для забезпечення роботи малої ГЕС Тісмана Нижня потужністю 6 МВт. ГЕС Тісмана ввели в експлуатацію у 1983-му на основі завершеної у тому ж році греблі Valea Mare, тоді як споруди на Бистриці почали використовувати із 1987-го. Примітки
Biserica reformată mică din Târgu Mureș

Biserica Reformată Mică (în maghiară Kistemplom) este un lăcaș de cult construit între anii 1815-1830. Cea de-a doua denumire este o denumire populară, biserica fiind mai mică decât cealaltă biserică istorică reformată din oraș, Biserica Reformată din Cetate. Înaintea construcției a fost aici o casă socială, așa-numita ispotály (azilul săracilor) cu o capelă. Institutul social era finanțat de Biserica Reformată, iar bolnavii și săracii aveau reguli foarte stricte, calviniste. Biserica este monument istoric, cu codul MS-II-m-B-15546. Istoric Lângă azilul săracilor, situat la capătul străzii Szent Miklós (azi strada Ștefan cel Mare), s-a construit o biserică mică de lemn încă la începutul secolului al XVIII-lea. Această clădire modestă s-a prăpădit însă pe parcursul deceniilor, iar la începutul secolului al XIX-lea construirea unei noi biserici de piatră pentru tot mai numeroasa comunitate reformată din Târgu Mureș a devenit o necesitate. În anul 1815 lucrările de construcție au început în locul fostului azil pentru săraci, lângă vechea biserică reformată de lemn. Piatra de temelie a fost depusă de către Sámuel Kemény, președintele tribunalului suprem al Transilvaniei și primcuratorul Lukáts László Borosnyai în cadrul unui moment festiv ceea ce a avut loc după rostirea rugăciunii de către preotul Márton Székely. Descriere Biserica este încadrată în șirul clădirilor de pe latura vestică a străzii Ștefan cel Mare (odinioară Gecse Dániel și Szent Miklós). Are un plan de biserică-sală, orientată aproximativ pe axul est-vest, și compus din turn și nava dreptunghiulară cu închidere semicirculară în capătul vestic. Intrarea principală se deschide sub turn, existând și două intrări secundare, pe latura de sud și în capătul vestic al navei. Fațada principală, aferentă frontului stradal este marcată de corpul turnului înalt, partea inferioară a acestuia fiind parțial integrată în interiorul navei și scos în rezalit. Este articulată cu pilaștri cu capiteluri toscane, între care se deschid trei ferestre semicirculare de mari dimensiuni, cu pervazuri profilate și ancadramente simple cu bolțar median accentuat. Pe fronton, deasupra unei cornișe simple, într-un panou dreptunghiular, mărginit de ornamente sumar realizate, asemănătoare rocaille-urilor baroce este inscripționat un citat din Psalmul 100: MENJETEK BÉ AZ ÚR KAPUJIN / HÁLA ADÁSSAL („Intrați cu laude pe porțile Lui!”). Note Legături externe Pagina parohiei Cultura în Mureș: Biserica Mică Reformată Biserica reformată mică, Târgu Mureș, Enciclopedia Virtuală din România, Referinte.ro Arhivat în 29 noiembrie 2020, la Wayback Machine. Imagini arhive despre Biserica reformată mică din Târgu Mureș în Fototeca Azopan
Bedevlja

Bedevlja (ukrajinsky Бедевля, maďarsky Bedőháza, česky Bedevle nebo Bedevla) je obec v okrese Ťačiv v Zakarpatské oblasti na Ukrajině. V roce 2025 zde žilo 5500 obyvatel; v celé obci pak žilo 6919 obyvatel. Je zde sídlo Bedevlanské vesnické územní hromady. Části obce Bedevlja Hlyňanyj Dibrivka Ruňa Historie První písemná zmínka o obci pochází z roku 1336, kdy ves byla uvedena jako Bedeuhaza. Při sčítání lidu v roce 1910 měla Bedőháza 2 503 obyvatel. Z toho bylo 66 Maďarů, 412 Němců a 2011 Rusínů, z toho 2071 řeckokatolíků a 405 Izraelců. Do uzavření Trianonské smlouvy byla obec součástí Uherska, poté byla pod názvem Bedevle a později Bedevla součástí československé první republiky. Byl zde obecní notariát. Od roku 1945 byla obec součástí Ukrajinské sovětské socialistické republiky, která byla součástí SSSR, a nakonec od roku 1991 je součástí samostatné Ukrajiny. Památky Chrám sv. Archanděla Michaela, z roku 1838 Klášter svatého Jana Křtitele Židovský hřbitov Osobnosti Pavel Kossey (*1896), československý politik z Podkarpatské Rusi a meziválečný poslanec Národního shromáždění za Republikánskou stranu zemědělského a malorolnického lidu (agrárníky). Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bedevlja na Wikimedia Commons Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Бедевля na ukrajinské Wikipedii a Bedőháza na maďarské Wikipedii.
Bedewlja

Bedewlja (ukrainisch und russisch Бедевля; tschechoslowakisch Bedevľa, ungarisch Bedőháza) ist ein Dorf im Süden der ukrainischen Oblast Transkarpatien im Tal des Flusses Tereswa mit etwa 3900 Einwohnern. Das 1336 erstmals schriftlich als Bedeuhaza erwähnte Dorf liegt in der historischen Region Maramureș, etwa 7 Kilometer östlich der Rajonshauptstadt Tjatschiw und 122 Kilometer südöstlich der Oblasthauptstadt Uschhorod im Süden des Rajons Tjatschiw. Am 12. Juni 2020 wurde das Dorf zusammen mit 5 umliegenden Dörfern zum Zentrum der neu gegründeten Landgemeinde Bedewlja (Бедевлянська сільська громада/Bedewljanska silska hromada) im Rajon Tjatschiw. Bis dahin bildete es zusammen mit den Dörfern Dibriwka, Hlynjanyj und Runja die Landratsgemeinde Bedewlja (Бедевлянська сільська рада/Bedewljanska silska rada). Folgende Orte sind neben dem Hauptort Bedewlja Teil der Gemeinde: Weblinks Eintrag zum Ort in der Enzyklopädie der Geschichte der Städte und Dörfer der Ukrainischen SSR (ukrainisch) Einzelnachweise
Bedevlia

Bedevlia (Ukrainian: Бедевля or Bedevlya, Hungarian: Bedőháza, Yiddish: בידעוולא or Bedevle, Romanian: Bedeu) is a village in Zakarpattia Oblast (province) of western Ukraine. As of 2001, its population was 3,971, in 2026 it was 3,939 people. Geography The village is located around 7 km south of Tiachiv. Administratively, the village belongs to the Tiachiv Raion, Zakarpattia Oblast. History Bedevlia was first mentioned in 1336 by the name of Bedeuhaza. In 1336, Charles I of Hungary donated possession of the land boundary of Bedeuhaza to his royal servants the brothers Drag and Dragoş, the diploma refers to them as "servants of the king". Bedőháza belonged to Máramaros County until the Treaty of Trianon of 1920. Population According to the official census of 2001, the population included 5423 inhabitants. Gallery References External links Official website
Bedőháza

Bedőháza (ukránul: Бедевля [Bedevlja], oroszul: Бедевля [Begyevlja], románul: Bedeu) falu Ukrajnában, Kárpátalján, a Técsői járásban. Fekvése Técsőtől keletre, Kiskirva és Técső között fekvő település. Története Bedőháza nevét 1336-ban említették először az oklevelek Bedeuhaza néven. 1336-ban Károly Róbert király iktatta be a nekik adományozott Bedőháza birtokba Drag és Dragus királyi oláh szervienseket és határait Técsőtől is elválasztva leíratta. Az 1910-es népszámlálás adatai szerint Bedőházának 2503 lakosa volt. Ebből magyar 66, német 412, rutén 2011 volt, melyből 2071 görögkatolikus, 405 izraelita volt. Bedőháza a trianoni békeszerződés előtt Máramaros vármegye taracvizi járásához tartozott. Lakossága 3939 fő 2026-ban. Közlekedés A települést érinti a Bátyú–Királyháza–Taracköz–Aknaszlatina-vasútvonal. Források Györffy György: Máramaros megye. A történelmi Magyarország atlasza és adattára 1914 ISBN 963 85683 3 X Jegyzetek Galéria
Bedeu, Teceu

Bedeu (în ucraineană Бедевля, Bedevlea) este localitatea de reședință a comunei Bedeu din raionul Teceu, regiunea Transcarpatia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Bedeu era vorbitoare de ucraineană (98,97%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note