NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Arad (Romania)

Arad (sia in ungherese sia in rumeno) è un municipio della Romania di 145 078 abitanti, capoluogo del distretto omonimo, nella regione della Crișana. Storia 1028 - La prima testimonianza documentaria che si riferisce alla zona di Arad 1078 - 1081- La prima menzione della città 1131 - La città è menzionata nella "Cronaca dipinta" di Vienna 1551 - 1552- Arad è occupata dai turchi 1702 – È stata registrata la corporazione dei pellettieri 1708 – Il frate minorita Camil Hofflich crea la prima scuola tedesca 1765 - 1783 – sul fiume Maros/Mures si costruisce una nuova fortezza in stile Vauban 1812 - La creazione della "Preparandia" - prima scuola in lingua romena per gli insegnanti della Transilvania 1817 - Iacob Hirschl costruisce il più vecchio teatro di Romania – Teatro Hirschl 1868 - Mihai Eminescu ha partecipato in qualità di suggeritore 1833 - Il settimo conservatorio musicale europeo, dopo Napoli, Parigi, Praga, Bruxelles, Vienna e Londra 1834 – la città riceve lo statuto di città libera regale 6 ottobre 1849 - La rivoluzione ungherese è stata sconfitta 1890 - La creazione della Società Filarmonica di Arad, Aradi Philharmonia Egyesület 1846 - Franz Liszt è in città 1847 – Johann Strauss II 1877 - Pablo de Sarasate e Henryk Wiernawski sono in città 13-15 maggio 1919- I nazionalisti rumeni di Iuliu Maniu chiedono la separazione della Transilvania dall'Ungheria, sconfitta, e la sua unione con la Romania 1922 - George Enescu è in città 1924 - Béla Bartók è in città 1937 - L'attività economica si è amplificata, collocando Arad in quarta posizione nella Romania ed in prima posizione nella Transilvania 1989 - Arad è la seconda città della Romania che è contro il regime comunista e si unisce ai rivoluzionari di tutto il resto del paese. 1990 - 1991 - La ricreazione dell'insegnamento superiore L'Università d'Ovest Vasile Goldiş L'Università Aurel Vlaicu 1999 - La Zona Industriale Arad è stata inaugurata Infrastrutture e trasporti Aeroporto di Arad Rete tranviaria di Arad Amministrazione Gemellaggi Arad è gemellata con le seguenti città: Atlit Fushun Gyula Hódmezővásárhely Giv'atayim Zrenjanin Pécs Ha inoltre rapporti di partnership con le seguenti città: Kirklees Ditzingen Würzburg Trenčín Tatabanya Galleria d'immagini Note Voci correlate Danubio-Kris-Mures-Tibisco Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Arad Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Arad Collegamenti esterni (RO) Sito ufficiale, su primariaarad.ro. (RO) Mappa di Arad, su harta-turistica.ro. (RO) L'Università Aurel Vlaicu, su uav.ro. (RO) L'Università d'Ovest Vasile Goldiş, su bb.uvvg.ro. URL consultato il 3 aprile 2006 (archiviato dall'url originale il 9 aprile 2006). (RO) F.C. UTA, su fcuta.arad.ro. URL consultato il 3 aprile 2006 (archiviato dall'url originale il 10 aprile 2006).
Арад (Румыния)

Ара́д (рум. и венг. Arad) — город в Румынии на территории исторической области Кришана. Расположен на реке Марош недалеко от границы с Венгрией, административный центр одноимённого жудеца. История Первые упоминания Арада относятся к XI веку. После монгольского вторжения в Венгрию в 1241 году на месте Арада была возведена крепость для защиты рубежей королевства Венгрия. Османская империя отвоевала этот регион в 1551 году. В период османского владычества Арад был отдельным санджаком. После подписания Карловицкого мира в 1699 году Арад вместе со всей Венгрией перешёл под контроль Австрии. Согласно переписи населения 1720 года в городе проживало 177 румынских, 162 сербские и 35 венгерских семей. В 1742 году в городе поселились первые евреи, незадолго до начала Второй мировой войны в Араде было более 10 000 евреев, что составляло более 10 % населения. В период с 1763 по 1783 год в Араде были построены новые укрепления. Они сыграли важную роль во время Венгерской революции 1848—1849 годов. В июле 1849 года Арад был взят венгерскими революционерами, после чего в городе базировалось революционное правительство. После поражения революции, 6 октября 1849 года, австрийцы казнили в Араде 13 венгерских генералов, впоследствии известных как арадские мученики. По Трианонскому договору 1920 года Арад вошёл в состав Румынии. В августе 1944 г. город освобождён 69-й гвардейской Звенигородской стрелковой дивизией. Население По результатам переписи 2011 года население города составляет 147 922 человек, из них 85,23 % — румыны, 10,61 % — венгры, 1,71 % — цыгане и 2,45 % — другие народы. Экономика Город является важным транспортным и промышленным узлом Румынии. Основные отрасли — машиностроение, текстильная и пищевая промышленность. Есть производство обуви, мебели, химикатов и стройматериалов. Города-побратимы Арад является городом-побратимом следующих городов: Зренянин, Сербия Атлит, Израиль Фушунь, КНР Дьюла, Венгрия Ходмезёвашархей, Венгрия Гиватаим, Израиль Печ, Венгрия Известные уроженцы Валер Барна-Сабадус — немецкий контратенор Ладислав Васс — румынский политический и государственный деятель. Раду Чучану — повстанец-антикоммунист, диссидент, учёный-историк и политик. Примечания Ссылки Арад // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Arad

Arad je mesto v istoimenskem okrožju v zahodni Romuniji. Zemljepis Arad leži na vzhodnem obodu Panonske nižine. Skozenj teče reka Mureš, ki ga deli na večji severni in manjši južni del. Reka tudi velja za mejo zgodovinskih pokrajin Banat in Krišana (Crișana), zato južni del mesta spada k Banatu, severni pa h Krišani. Od Bukarešte je Arad oddaljen okoli 580 kilometrov, od Budimpešte 270 kilometrov in od Beograda 210 kilometrov; najbližje večje mesto je Temišvar 55 kilometrov južno. Je pomembno cestno in železniško vozlišče za čezevropski promet. Zgodovina Naselje je v virih prvič izpričano konec 11. stoletja. Leta 1331 je bilo omenjeno v Ilustrirani kroniki. Leta 1552 so ga zavzeli Turki in ga obdržali do leta 1687, ko je prišlo pod oblast Habsburške monarhije. V času Marije Terezije so na levem bregu Mureša zgradili trdnjavo, s katero je Arad postal pomembno garnizijsko mesto na jugovzhodu Avstro-Ogrske. Med madžarsko revolucijo 1848–1849 je Arad za kratek čas postal sedež uporniške madžarske vlade. Po zadušitvi revolucije so 6. oktobra 1849 v mestu usmrtili 13 generalov, ki so vodili madžarsko vojsko in so postali znani kot »trinajst aradskih mučenikov«. Po prvi svetovni vojni je mesto pripadlo Romuniji. Po priključitvi je dotlej večinsko madžarsko mesto postopno dobilo romunsko večino in značaj. Prebivalstvo Po avstro-ogrskem popisu iz leta 1910 je v Aradu živelo 63.166 prebivalcev, od tega 46.085 (72,95 %) Madžarov, 10.279 (16,27 %) Romunov, 4365 (6,91 %) Nemcev, 1816 (2,87 %) Srbov, 277 Slovakov (0,43 %) in 133 Čehov (0,21 %). Ob popisu prebivalstva 2011 je občina Arad imela 159.074 prebivalcev, od tega 125.310 (78,77 %) Romunov, 15.396 (9,68 %) Madžarov, 2528 (1,59 %) Romov, 1259 (0,79 %) Nemcev in 14.577 (9,16 %) ljudi drugih narodnosti ali neopredeljenih. Sklici Zunanje povezave Spletno mesto občine Arad
Arad

Arad är en stad (municipiu) vid floden Mureș i landskapet Crișana i västra Rumänien. Staden utgör residensstad i länet Arad och folkmängden uppgår till cirka 160 000 invånare. Arad tillhörde Ungern fram till 1920. Källor Externa länkar Officiell webbplats Wikimedia Commons har media som rör Arad.﻿
Арад

Арад (рум. Arad вимовляється [aˈrad] ( прослухати); угор. Arad) — місто у Західній Румунії, в історичній області Кришані, над р. Муреш, поблизу кордону з Угорщиною. Адміністративний центр повіту Арад. 145 078 мешканців (2021). Географія Клімат Арад знаходиться у помірній зоні, котра характеризується морським кліматом. Найтепліший місяць — липень з середньою температурою 20.6 °C (69 °F). Найхолодніший місяць — січень, з середньою температурою -1.1 °С (30 °F). Економіка Важливий транспортний вузол і великий промисловий центр країни. Основні галузі — машинобудування (вагони, верстати), текстильна, харчова промисловість. Є виробництво взуття, меблів, хімічних товарів, будматеріалів. Населення За даними перепису населення 2021 року у місті проживали 145 078 осіб. Національний склад населення міста: Також у місті проживають татари, вірмени та македонці, але точна кількість цих народів у результатах перепису не вказується. Рідною мовою назвали: Також рідною мовою називали татарську, русинську, вірменську та македонську, але точні значення для кожної з них у результатах перепису не вказуються. Склад населення міста за віросповіданням: Університети Державний університет ім. Аурела Влайку — винахідника світової авіації. Приватний університет ім. Василя Голдіша — румунського політичного діяча. Театри Державний театр Філармонія Ляльковий театр Церкви сербська церква Св. Петра та Павла, побудована 1698—1702 рр. бароковий монастир Св. Симона 1762 р. католицький собор Св. Антонія з Падуї, побудований 1904 р. у ренесансному стилі. бароковий Собор Народження Іона Хрестителя румунської православної церкви, побудований 1862—1865 рр. «Червона церква» євангелістів-лютеранців, зведена 1906 р. у неоготичному стилі; синагога 1834 р. — пам'ятка греко-тасканської архітектури. Міста-побратими Атліт, Ізраїль Зренянин, Сербія Фушунь, Китай Ходмезьовашархей, Угорщина Гиватаїм, Ізраїль Печ, Угорщина Відомі особистості У місті народився: Петро Текелій (1720—1792) — російський генерал, за походженням серб. Дйордь Ботонд-Болич (1913—1975) — угорський письменник-фантаст та інженер. Александру Йоан Лупаш (1942-2007) — румунський математик, педагог. Тиберіу Поповичі (1906-1975) — румунський математик. Примітки Посилання
Kościół św. Katarzyny w Timișoarze

Kościół św. Katarzyny (rum. Biserica Sfânta Ecaterina) – rzymskokatolicka świątynia parafialna znajdująca się w rumuńskim mieście Timișoara. Historia Historia kościoła sięga średniowiecza, według niektórych źródeł w XIII wieku w krypcie świątyni pochowano królową Marię, żonę Karola I Roberta. Obiekt był własnością franciszkanów reformatów. W 1552 miasto zostało zajęte przez Turków osmańskich, a kościół przekształcono w meczet. W 1722 świątynię zwrócono franciszkanom. W celu powiększenia twierdzy Timișoara zakonnicy przenieśli się do obecnej lokalizacji, gdzie w latach 1753-1756 wznieśli nową, barokową świątynię. Stary kościół zburzono w 1757, a na jego miejscu w 1763 ustawiono obelisk (w 1935 został on przeniesiony na cmentarz przy Calea Lipovei). W 1896 świątynia została zniszczona podczas trzęsienia ziemi, budynek odbudowano w latach 1887-1889 w stylu neoklasycystycznym na podstawie projektu Camilla Sittego, zachowując jednak liczne elementy barokowe. Obecnie kościół służy zamieszkującej miasto mniejszości słowackiej. Architektura i wyposażenie Świątynia barokowo-neoklasycystyczna, jednonawowa. Organy kościelne wykonał w 1895 Carl Leopold Wegenstein. Galeria Przypisy
Kathedrale St. Maria Königin (Iași)

Die Kathedrale St. Maria Königin (rumän. Catedrala Sfânta Fecioară Maria Regină) in der rumänischen Stadt Iași (Jassy, Region Moldau) ist die Bischofskirche des römisch-katholischen Bistums Iași. Das am 1. November 2005 geweihte Gotteshaus befindet sich in unmittelbarer Nachbarschaft der früheren Kathedrale St. Mariä Himmelfahrt aus dem 18. Jahrhundert. Geschichte Iași war im Lauf der Jahrhunderte mehrfach mit Unterbrechungen Sitz römisch-katholischer Bischöfe mit unterschiedlicher kanonischer Stellung und jurisdiktioneller Zuständigkeit. Die Mariä-Himmelfahrt-Kathedrale wurde im 18. Jahrhundert im Barockstil erbaut und, nach der definitiven Errichtung des Bistums 1884, grundlegend restauriert und erweitert. Trotz massiver Repression durch das kommunistische Regime genügte sie für Diözese und Ortsgemeinde schließlich nicht mehr, und seit dem Erdbeben von 1977, bei dem sie schwere Schäden erlitt, wurde ein Neubau geplant. Die Realisierung wurde erst mit dem Ende des Kommunismus 1990 möglich. 1992 erfolgte die Grundsteinlegung. Architektur und Ausstattung Die Maria-Königin-Kathedrale ist ein Zentralbau auf kreisrundem Grundriss mit einem Außendurchmesser von 38 m. Sie ist von einer flachen Kuppel überwölbt, die von 24 dreieckigen Fenstergauben umringt ist, so dass der Eindruck einer Krone entsteht. Auf dem Scheitel der Kuppel steht ein schlanker kreuzbekrönter Dachreiter, den acht Fenstergauben umgeben. Auch im Inneren spielt die Symbolzahl 24 mit ihren Teilern 12, 8, 4 und 3 eine gestaltungsleitende Rolle, etwa bei der Zahl der Streben und Säulen, der Emporen und Fenster und der Fußbodengestaltung. Ein großflächiges Mosaik auf der Altarrückwand zeigt die erhöhte Gottesmutter Maria, umgeben von Engeln. Die Themen der Buntglasfenster sind Schöpfung, Erlösung und die sieben Sakramente. Der zentrale Kronleuchter ist als Spiegelbild der Kuppel konzipiert. Die Kathedrale bietet, einschließlich der Emporen, etwa 1000 Menschen Platz. Sie bildet mit der alten Kirche, den Diözesangebäuden sowie den umgebenden Freiflächen ein Ensemble, das zu besonderen Anlässen auch die Liturgiefeier unter freiem Himmel erlaubt. Weblinks Geschichte und Architektur (rumänisch) Basisdaten und Bilder
Our Lady Queen Cathedral in Iași

The Our Lady Queen Cathedral in Iași (Romanian: Catedrala Sfânta Fecioară Maria, Regină din Iași) is the cathedral church of the Roman Catholic Diocese of Iași, located in the city of Iași, in northeastern part of Romania. The new cathedral was built due to the insufficient capacity of the old cathedral of St. Mary. Until 1989, this objective could not be achieved because of the opposition of the communist regime. On 15 August 1990, the first stone of the new sanctuary was laid by Bishop Peter Gherghel, but the prefecture of Iași ordered after a few months the suspension of work, arguing that the church was too close to the Via Mare Stefan, affecting the visibility of existing buildings in same area. The diocese then sought a new location for the cathedral. The new project was designed by architect George Heres. Work began in August 1992, and the basement of the building was already fit for use for worship by October 1993. The first Mass was held in the basement on Christmas Day in 1993. The cathedral was completed in June 1998. In the following years work was undertaken to reinforce the roof and finish the exterior and interior decoration. The solemn dedication of the altar and the consecration of the Cathedral of Our Lady was held on 10 November 2005, with a Mass concelebrated by 23 bishops and with the presence of more than 200 priests of the diocese and more than 3,500 faithful. On 1 June 2019, Pope Francis delivered a short Mass at the Our Lady Queen of Iași Cathedral, during his pastoral visit in Romania. See also Roman Catholicism in Romania Church of Our Lady (disambiguation) References
Catedral de Nuestra Señora Reina (Iași)

La Catedral de Nuestra Señora Reina de Iași​ también llamada Catedral de Santa María Reina (en rumano: Catedrala Sfânta Fecioară Maria Regină din Iaşi)​ Es la iglesia catedral de la diócesis de Iași de la Iglesia católica. Se encuentra ubicada en la ciudad de Iași, al norte del país europeo de Rumania.​ La nueva catedral fue construida debido a la insuficiente capacidad de la antigua catedral de Santa María de la Asunción. Hasta 1989, este objetivo no pudo alcanzarse debido a la oposición del régimen comunista. El 15 de agosto de 1990 fue colocada la primera piedra del nuevo santuario por el obispo Peter Gherghel, pero la prefectura de Iasi ordenó al cabo de unos meses la suspensión del trabajo argumentando que la iglesia estaba demasiado cerca de la Via Mare Stefan, lo que afecta la visibilidad de los edificios existentes en misma zona. La diócesis entonces buscó una nueva ubicación para la catedral. El nuevo proyecto fue diseñado por el arquitecto George Heres.[cita requerida] En agosto de 1992 comenzó el trabajo y en octubre de 1993 el sótano del edificio ya estaba apto para el uso para el culto. La primera misa en el sótano se celebró el día de Navidad en 1993. La catedral fue terminada en junio de 1998. En los años siguientes se han producido trabajos para reforzar el techo y terminar la decoración exterior e interior. El 10 de noviembre de 2005 se celebró la solemne dedicación del altar y la consagración de la catedral de "Nuestra Señora", con una misa concelebrada por 23 obispos y con la presencia de más de 200 sacerdotes de la diócesis y más de 3.500 fieles.​ Véase también Iglesia católica Catedral de Nuestra Señora Referencias
Cattedrale di Santa Maria Regina

La cattedrale di Santa Maria Regina o anche cattedrale di Santa Maria Regina di Iași (in romeno Catedrala Sfânta Fecioară Maria Regină din Iași) è la chiesa cattedrale della diocesi di Iași. Si trova nella città di Iași, in Romania. Storia e descrizione La cattedrale nuova è stata edificata a causa dell'insufficiente capienza della vecchia cattedrale di Santa Maria Assunta. Fino al 1989 tale obiettivo non fu realizzabile a causa dell'opposizione del regime comunista. Il 15 agosto 1990 fu posta la prima pietra del nuovo santuario dal vescovo Peter Gherghel, ma la prefettura di Iași ordinò dopo pochi mesi la sospensione dei lavori sostenendo che la chiesa fosse troppo vicino alla Via Stefan Mare, incidendo quindi sulla visibilità degli edifici esistenti nella stessa area. Diocesi ha quindi individuato una nuova posizione per la cattedrale. Il nuovo progetto è stato realizzato dall'architetto George Heresh. Nel mese di agosto 1992 hanno avuto inizio i lavori delle fondamenta e nel mese di ottobre 1993 la parte seminterrata dell'edificio era già agibile per il culto. La prima messa nel seminterrato è stata celebrata il giorno di Natale del 1993. La cattedrale è stata completata nel giugno del 1998. Negli anni successivi si sono succeduti lavori per rafforzare il tetto e rifinire l'arredo esterno e interno. Il 10 novembre 2005 è stata celebrata la solenne dedicazione dell'altare e la consacrazione della cattedrale a "Nostra Signora Regina", con una messa concelebrata da 23 vescovi e la partecipazione di oltre 200 sacerdoti della diocesi e oltre 3.500 fedeli. Note Voci correlate Iași Diocesi di Iași Chiesa cattolica in Romania Cattedrali in Romania Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Santa Maria Regina Collegamenti esterni (EN) Cattedrale di Santa Maria Regina, in GCatholic.org.
Katedra Najświętszej Maryi Panny Królowej w Jassach

Katedra Najświętszej Maryi Panny Królowej w Jassach (rum. Catedrala Sfânta Fecioară Maria Regină din Iași) – główna świątynia rzymskokatolickiej diecezji Jassów w Rumunii. Mieści się przy Bulevardul Ștefan cel Mare, pod numerem 26, w Jassach. Została wybudowana w latach 1992–2005 według projektu architekta Gheorghego Hereșa. Ma okrągły kształt. Wysokość krzyża to 10 metrów. Jej wymiary to: średnica zewnętrzna - 38 m, średnica centralnej kopule - 24 m, wysokość wewnątrz obwodu wszystkich balkonów - 11 m, wysokość do szczytu - 12,8 m, wysokość wnętrza poniżej kopuły - 16 m, wysokość krzyża - 26 m, wysokość do szczytu krzyża - 36 m. Bibliografia Informacje o katedrze
Kirche Heiliges Herz Jesu (Timișoara)

Die Pfarrkirche Heiliges Herz Jesu (rumänisch Biserica Parohială Preasfânta Inimă a lui Isus ) ist eine römisch-katholische Kirche an der Piața Nicolae Bălcescu im III. Bezirk Elisabetin (deutsch Elisabethstadt) der westrumänischen Stadt Timișoara (deutsch Temeswar). Geschichte 1899 formierte sich der Ausschuss zum Bau des Kirchengebäudes. Das Grundstück, auf dem sich die Kirche befindet, wurde von Wilhelm Mühle gespendet. Bischof Alexander III. Dessewffy spendete 50.000 Kronen für den Bau der Kirche. Der Bau der Kirche im neugotischen Stil nach Plänen von Karl Salkovics wurde am 12. Juni 1912 begonnen, die Fertigstellung verzögerte sich jedoch auf Grund des Ersten Weltkrieges auf 1919. Die Weihe vollzog Bischof Julius Glattfelder im gleichen Jahr. Ursprünglich unterstand die Kirche der Josefstädter Pfarrkirche, wurde aber am 15. September 1919 in den Status einer unabhängigen Gemeinde erhoben. Beschreibung Der Baustil der Kirche erinnert an die Wiener Votivkirche. Die fünf Altäre wurden von Ferdinand Stullesser im gotischen Stil aus Holz geschnitzt. Orgel Die Orgel der Pfarrkirche war das letzte von der Orgelbaufirma Leopold Wegensteins Söhne in Timișoara errichtete Instrument. Der Bau verzögerte sich im Jahr 1939, zum einen wegen des Ausbruchs des Zweiten Weltkrieges, zum anderen wegen des sehr kalten Winters in diesem Jahr, auf Grund dessen das Schiff mit aus Deutschland stammenden Bauteilen für die Orgel auf der Donau im Eis festsaß. Schon seit der Vollendung der Kirche 1919 hatte sich deren Leitung um eine neue Orgel bemüht, bis 1939 endlich das damals modernste Instrument Timișoaras aufgestellt werden konnte. Die Vollendung der Orgel wurde von Krieg und Geldmangel behindert, so musste die Orgel bis heute ohne einen „echten“ Prospekt auskommen. An der Stelle von Prospektpfeifen wurden von einem Wagner aus Sântana aus Holzbrettern einzelne Pfeifenformen geschnitzt, die noch heute im Prospekt Bestand haben. Die Orgel hat eine elektrische Spiel- und Registertraktur und einen fahrbaren Spieltisch. Disposition der Orgel: Literatur Else von Schuster: Temeswar – Timișoara. Ein Rundgang durch Temeswar – O plimbare prin Timișoara. ADZ, Bukarest 1999, ISBN 973-99655-4-7, S. 117. Zweisprachig (deutsch und rumänisch) Corina Cranciova; Bildteil: Milan Şepeţan: Elisabetinul și muzica vitraliilor. Artpress, Timișoara 2019, ISBN 978-973-108-936-2, S. 200. Dreisprachig (rumänisch, ungarisch und deutsch) Weblinks tourist-informator.info, Historische und Baudenkmäler: Die Römisch-Katholische Kirche „Das Heilige Herz Jesu“ banaterra.eu (PDF; 60 kB), Claudiu Călin: Biserici Romano-Catolice existente azi pe teritoriul orașului Timișoara, in rumänischer Sprache Die Pfarrkirche Heiliges Herz Jesu als 3D-Modell im 3D Warehouse von SketchUp Siehe auch Liste der Sakralbauten in Timișoara
Biserica romano-catolică din Elisabetin, Timișoara

Biserica Preasfânta Inimă a lui Isus este o biserică romano-catolică din cartierul Elisabetin din Timișoara. Construcția, în stil neogotic, a început în 1912 și a fost terminată în 1919. Proiectul a fost realizat de arhitectul Karl Salkovics. Istoric În anul 1899 s-a format comitetul pentru construirea bisericii. Terenul pe care urma să fie construită biserica a fost donat de grădinarul Vilmos Mühle. Pentru construcția bisericii episcopul Sándor Dessewffy a donat suma de 50 000 de coroane, solicitând ca biserica să fie a Ordinului Salvatorian (Societas Divini Salvatoris). Lucrările au început în data de 12 iunie 1912, însă în timpul Primului Război Mondial au stagnat. Ele au fost reluate în primăvara anului 1919. Biserica a fost sfințită în ziua Adormirii Maicii Domnului din același an de episcopul Gyula Glattfelder. Inițial biserica a funcționat ca filială a bisericii din Iosefin, însă din 15 septembrie 1919 a fost ridicată la rangul de parohie independentă. În anul 1938 biserica a fost consacrată de episcopul de Timișoara Augustin Pacha. Descriere Biserica este amplasată în piața Nicolae Bălcescu din cartierul Elisabetin, piață care în perioada interbelică a purtat denumirea de Piața Lahovary. A fost construită în stil neogotic, ce amintește de biserica Votivkirche din Viena după planurile arhitectului Karl Salkovics. Biserica are vitralii și cinci altare sculptate, opera sculptorului Ferdinand Stuflesser. Dimensiunile bisericii sunt: 52 m lungime și 22 m lățime. Biserica are patru turnuri, din care două turle cu o înălțime de 57 de metri. Imagini Note Bibliografie Else von Schuster - Timișoara, „Mica Vienă” de altă dată versiune online, accesat 2008-07-08 Arhivat în 12 mai 2008, la Wayback Machine. Legături externe Materiale media legate de Biserica Romano-Catolică din Elisabetin, Timișoara la Wikimedia Commons