NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stadionul Știința

Stadionul „Știința” este o arenă de fotbal din municipiul Timișoara, Banat, România, inaugurată în 28 iunie 1928. La acea vreme se numea „Arena Politechnica” și era printre cele mai moderne și dotate baze sportive din țară, asigurând studenților „Școalei Politechnice”, o gamă completă de facilități (arenă de fotbal Divizia A cu instalație nocturnă și tabelă de scor electronică, terenuri de minifotbal și tenis cu piciorul, pistă de atletism omologată, grupuri sanitare, vestiare, dușuri, saună, săli de forță, parc și spații verzi, cămine pentru studenți, săli de conferințe și birouri, locuri de odihnă ș.a.). La inaugurare au fost prezenți gen. Alexandru Bunescu (comandantul Diviziei Timișoara), ing. Constantin Teodorescu (rectorul „Școalei Politechnice”), prefectul Dimitrie Nistor, primarul Augustin Coman și căpitanul echipei, Tudor Chiroiu. Timp de 35 de ani Politehnica Timișoara și-a disputat meciurile pe acest stadion. Aici Poli a primit vizita unor formații de legendă ale acelor vremuri, precum Kadima, Chinezul, ANEF sau ITA (viitoarea UT Arad). Arena a fost modernizată în mai multe etape. A fost redeschisă pe 7 noiembrie 1948, cu ocazia meciului dintre Politehnica Timișoara și CFR București, încheiat cu victoria timișorenilor cu 1-0. Numărul de spectatori care puteau asista la meciuri a crescut constant, apogeul având loc la meciul din „Cupa Dunării” dintre Știința și Dinamo Praga (actuala Slavia Praga), pe 1 iunie 1958, când au asistat peste 24.000 de spectatori. Planuri pe viitor Compania Națională de Investiții a aprobat, în 2020, un amplu proiect de extindere și modernizare ce prevede mărirea capacității tribunei la 3.000 de locuri, terenuri de minifotbal pe acoperiș, diverse spații și funcțiuni sportive precum și o parcare supraterană. Note
Franke (azienda)

La Franke Holding è una società svizzera che produce sistemi per cucine domestiche e professionali, elettrodomestici. Il proprietario Michael Pieper è considerato dalla rivista Forbes uno dei dieci uomini più ricchi della Germania. L'azienda è divisa nei settori Franke Kitchen Systems, Franke Foodservice Systems, Franke Water Systems and Franke Coffee Systems. Franke Kitchen Systems è leader mondiale in lavandini, cappe, rubinetterie, elettrodomestici, forni etc.). Franke Foodservice fornisce la ristorazione aziendale, Franke Water Systems produce sistemi sanitari per luoghi pubblici e la Franke Coffee Systems produce macchine da caffè. Storia Nel 1911 il magnano Hermann Franke fonda a Rorschach (Svizzera) un'officina. Negli anni '20 si sviluppa nell'installazioni di sistemi sanitari. Franke inizia la fabbricazione di diffusori di calore per stufe, finestre per sottotetti e abbaini. Negli anni '30 inizia a produrre in materiali come il nickel, e più tardi con acciaio inossidabile. Franke costruisce in quel periodo la nuova sede a Aarburg. Inizierà la produzione serie dei prodotti in acciao inox di lavelli da cucina senza saldatura. Hermann Franke muore il 25 gennaio 1939. Il figlio Walter Franke prenderà la guida della società. Durante la seconda guerra mondiale mancherà il materiale per la fabbricazione dei prodotti. Nel dopoguerra Franke inizierà a fabbricare cucine complete ed inizierà l'esportazione al di fuori della Svizzera. Nel 1989 Michael Pieper ne diventerà il proprietario. Seguiranno acquisizioni varie di società affini, creando la holding attuale. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Franke (azienda) Collegamenti esterni (MUL) Sito ufficiale, su franke.com.
Franke Holding

Franke Holding AG – szwajcarskie przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją artykułów gospodarstwa domowego. Zostało założone 1 kwietnia 1911 roku w Rorschach, w kantonie Sankt Gallen, w Szwajcarii przez Hermanna Franke. Historia 1911 – Przedsiębiorstwo zostaje założone przez Hermanna Franke 1 kwietnia 1911 roku w Rorschach, w kantonie Sankt Gallen, w Szwajcarii. 1925–1928 – Produkcja pierwszej jednostki zlewozmywakowej z ocynkowanej blachy miedzianej oraz blatów pieców, okien dachowych i lukarn. Przedsiębiorstwo zatrudnia 30 pracowników. 1934–1936 – Przełom na rynku szwajcarskim z pierwszą jednostką zlewozmywakową ze stali nierdzewnej. Zmiana siedziby na Aarburg oraz budowa nowej fabryki i budynku biurowego wybudowanego w celu uwzględnienia strategicznych planów rozwoju. 1937–1939 – Produkcja bezszwowych zlewozmywaków ze stali nierdzewnej z nową technologią spawania i wprowadzenie produkcji seryjnej. 1939 – Hermann Franke umiera nagle a kontrolę na przedsiębiorstwem przejmuje jego syn Walter. 1940–1945 – Pionierskie prace nad standaryzacją prywatnych kuchni wraz z pierwszymi zlewozmywakami kombinowanymi oraz pierwszą wbudowaną płytą kuchenną z pokrywą na zawiasach. Przedsiębiorstwo zatrudnia 100 pracowników. 1946–1955 – Rozbudowa zakładu produkcyjnego w Aarburgu, pierwszy eksport do sąsiednich krajów europejskich. Założenie pierwszej zagranicznej filii w Ettlingen, w Niemczech. Otwarcie w 1948 r. pierwszej restauracji Mövenpick wyposażonej przez Franke w kuchnię przemysłową. Przedsiębiorstwo zatrudnia 400 pracowników. 1956–1961 – Podwojenie produkcji, wzrost eksportu i otwarcie nowego działu kuchni przemysłowych. Produkowane są kompletne kuchnie z wyposażeniem (kuchnie standardowe Franke), wynalezienie standardu zlewozmywaka dla kuchni komercyjnych, umożliwiającego standard gastronomiczny i zakotwiczenie koncepcji systemu Franke. Przedsiębiorstwo zatrudnia 750 pracowników. 1962–1974 – Dalszy rozwój, w tym 13 nowych spółek zależnych, budowa i instalacja w 1972 r. pierwszej kuchni McDonald’s w Monachium. Przedsiębiorstwo zatrudnia 2600 pracowników. 1975 – Ze względu na problemy zdrowotne Waltera Franke, przyjaciel Willi Pieper przejmuje kierowanie przedsiębiorstwem. 1976–1980 – Pierwsza ekspansja poza Europę po przejęciu Progressive Corporation w Filadelfii, w USA. 1981–1988 – Franke dostarcza pierwszą kuchnię systemową w McDonald’s w USA, pod kierownictwem Johna F. Strassera. Budowanie globalnej marki i wprowadzenie struktury dywizji, jak również promowanie globalnego rozwoju zdefiniowanych kluczowych przedsiębiorstw z myślą o tym, aby stać się numerem jeden. 1986 – 75 lat Franke. Przedsiębiorstwo zatrudnia 2200 pracowników. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa przedsiębiorstwa
Franke

Franke este o companie elvețiană producătoare de sisteme complete pentru bucătăriile de uz casnic și aplicatii profesionale de food service, în domeniul preparării cafelei și în furnizarea soluțiilor de igienă. Grupul are sediul central la Aarburg, Elveția. Franke are peste 12.000 de angajați și peste 70 de subsidiare în 40 de țări. În anul 2008 a avut vânzări de aproape 3 miliarde de franci elvețieni. Franke în România Compania este prezentă în România începând cu anul 1998, comercializează electrocasnice încorporabile pentru bucătării și are o rețea de 25 de showroom-uri. Cifra de afaceri în 2007: 15 milioane euro Note Legături externe www.franke.com - Site web oficial www.jollycluj.ro - Site distribuitor obiecte sanitare baie Franke
Staatliches Jüdisches Theater Bukarest

Das Staatliche Jüdische Theater Bukarest (rumänisch Teatrul Evreiesc de Stat) ist ein Theater, das sich der Aufführung jüdischer Theaterstücke widmet. Die Vorstellungen sind teilweise in jiddischer Sprache und werden ins Rumänische übersetzt. Das Theater wurde 1941 gegründet als Barascheum, ein jüdisches Theater in rumänischer Sprache, weil während des Antonescu-Regimes Vorstellungen auf Jiddisch verboten waren. Der Name bezog sich auf den jüdischen Aufklärer Iuliu Barasch (1815–1865). Seit 2012 ist Maia Morgenstern Direktorin. Literatur Elvira Grözinger: Die jiddische Kultur im Schatten der Diktaturen, Israil Bercovici, Philo, 2003, ISBN 3-8257-0313-4.
Városháza (Marosvásárhely)

A marosvásárhelyi városháza (románul Palatul Primăriei) a belvárosban, a Győzelem tér (egykori Deák Ferenc tér) 3. szám alatt található. Az épületben a helyi önkormányzat működik. Története A 20. század elején a városrendezés szükségessé tette az egységesen megtervezett főtér szecessziós stílusába illő új vármegyeháza megépítését. A versenypályázaton Kós Károly és Thoroczkai Wigand Ede terve nyert, de az építkezésre az első világháború kitörése miatt nem kerülhetett sor. Az 1930-as években ismét felvetődött a tér befejezésének gondolata. 1935-ben Strubl Iosif tervét túl egyszerűnek tartották, s ezért elutasították, de 1936-ban Eugen Grosu műépítésznek a Havasalföldön és Moldvában elterjedt Brâncoveanu-stílus ihlette tervei már elnyerték a megrendelők tetszését. Az építkezés Emil Dandea polgármester második mandátuma (1936–1940) idején, 1938-ban kezdődött. A második bécsi döntéskor, 1940-ben még félkész épületet végül Kotsis Iván műépítész fejezte be 1942-re. 1943-ban Marosszék közigazgatása átköltözött a régiből az új vármegyeházába. 1962-ben a Megyeháza átköltözött innen a régi városházába, helyét a Városháza hivatala foglalta el. (A korábbi városháza, a Közigazgatási Palota a Román Kommunista Párt helyi székháza lett.) Az elkövetkező évtizedekben többször átépítették a házat. Végül az 1991–1993-as rekonstrukció során helyreállították az épület eredeti stílusát. Külső hivatkozások Marosvásárhely önkormányzatának honlapja
Palatul Primăriei din Târgu Mureș

Palatul Primăriei din Târgu Mureș (în maghiară Városháza) este o clădire construită între anii 1936 - 1942 și în care se află în prezent administrația locală a municipiului Târgu Mureș. Ea a fost ridicată în perioada interbelică, după planurile arhitectului Eugen I. Grasu din București, pe un teren liber din Centru aflat în vecinătatea celor două clădiri reprezentative construite în stilul secesionismului dualist, Primăria Veche și Palatul Culturii. După cel de al doilea arbitraj de la Viena, din 1940, conducerea lucrărilor de construcție a fost preluată de arhitectul maghiar Iván Kotsis, urmărind în continuare planurile lui Grasu. Până în 1945 a funcționat ca sediul Comitatului Mureș-Turda. Sedii în trecut Vezi și Lista primarilor din Târgu Mureș Note Legături externe Materiale media legate de Palatul Primăriei din Târgu Mureș la Wikimedia Commons ro hu Primăria municipiului Târgu Mureș Amplasarea Primăriei pe harta orașului Târgu Mureș
Ioan Slavici Classical Theatre

The Ioan Slavici Classical Theatre is a theatre in the city of Arad, in the western side of Romania. The theatre was built in 1874, and displays a neoclassical architecture style. It was designed around 1862 by the architect Anton Czigler (or possibly his son, Győző Czigler), but the construction started only in 1869, under the supervision of architect Antal Szkalnitzky. The name was given by Ioan Slavici, a Romanian writer and native of Șiria, a commune near Arad. References External links "Official site".
Théâtre classique Ioan Slavici

Le théâtre classique Ioan Slavici est un théâtre de la ville d'Arad, à l'ouest de la Roumanie. Il a été construit en 1874 et affiche un style architectural néoclassique. Il a été conçu par l'architecte Anton Czigler. Le nom a été donné par Ioan Slavici, un écrivain roumain et natif d'Arad. Notes et références Liens externes (ro) Site officiel Ressources relatives au spectacle : Carthalia European Theatre Architecture Portail du théâtre Portail de la Roumanie
Ioan Slavici Színház

Az aradi Ioan Slavici Színház műemlék épület Romániában, Arad megyében. A romániai műemlékek jegyzékében az AR-II-m-B-00561 sorszámon szerepel. Története Leírása Források "Lista monumentelor istorice: Județul Arad" (PDF). Ministerul Culturii. 2015. Hozzáférés: 2017. január 28.. Sarkadi Nagy Emese: Ioan Slavici Színház, Arad. Romániai magyar lexikon. transindex.ro (2010. március 17.) (Hozzáférés: 2015. november 10.) További információk Teatrul Clasic Ioan Slavici Arad. teatrulclasic.ro (Hozzáférés: 2015. november 10.)
Polytechnische Universität Bukarest

Die Nationale Universität für Wissenschaft und Technologie Politehnica Bukarest (rumänisch: Universitatea Națională de Știință și Tehnologie Politehnica București) geht auf eine Polytechnische Schule aus dem Jahr 1864 zurück und ist seit 1918 die bedeutendste technische Universität in ganz Rumänien. Es gibt 13 Fakultäten mit 15.000 Studenten und über 4.000 wissenschaftlichen Mitarbeitern. Rektor der Universität ist Ecaterina Andronescu. Fakultäten Fakultät für Elektrotechnik (Inginerie Electrică) Fakultät für Energietechnik (Energetică) Fakultät für Automatische Regelungstechnik und Informatik (Automatică și Calculatoare) Fakultät für Elektronik, Telekommunikations- und Informationstechnik (Electronică, Telecomunicații și Tehnologia Informației) Fakultät für Maschinenbau und Mechatronik (Inginerie Mecanică și Mecatronică) Fakultät für Ingenieurwissenschaft und Management von technischen Systemen (Ingineria și Managementul Sistemelor Tehnologice) Fakultät für Biotechnologische Systemtechnik (Ingineria Sistemelor Biotehnice) Fakultät für Verkehrstechnik (Transporturi) Fakultät für Raumfahrttechnik (Inginerie Aerospațială) Fakultät für Materialwissenschaft und -technik (Știința și Ingineria Materialelor) Fakultät für Angewandte Chemie- und Materialwissenschaft (Chimie Aplicată și Știința Materialelor) Fakultät für Ingenieurwissenschaften in Fremdsprachen (Inginerie în Limbi Străine) Fakultät für Angewandte Wissenschaften (Științe Aplicate) Fakultät für Medizintechnik (Inginerie Medicală) Fakultät für Unternehmertum, Wirtschaftsingenieurwesen und Management (Antreprenoriat, Ingineria și Managementul Afacerilor) Weblinks Offizielle Webseiten Fußnoten
Université Politehnica de Bucarest

L'université Politehnica de Bucarest (en roumain Universitatea Politehnica din București), avant 1992 École polytechnique de Bucarest (1920-1948) puis Institut polytechnique de Bucarest (1948-1992), est une université publique technologique de Roumanie, fondée en 1864 sur les bases d'une ancienne école technique fondée par Gheorghe Lazăr en 1818. Composition L'université Politehnica de Bucarest comprend 13 facultés avec une durée d'études de quatre ans pour obtenir le diplôme d'ingénieur et deux ans en plus pour le diplôme de master. Il y a également deux écoles techniques avec une durée d'études de trois ans. Faculté d'électrotechnique (Inginerie Electrică) Faculté de techniques énergétiques (Energetică) Faculté d'automatique et d'informatique (ro) (Automatică și Calculatoare) Faculté d'électronique, des télécommunications et des techniques de l'information (Electronică, Telecomunicații și Tehnologia Informației) Faculté de génie mécanique et de mécatronique (Inginerie Mecanică și Mecatronică) Faculté de management des systèmes technologiques (Ingineria și Managementul Sistemelor Tehnologice) Faculté de génie des systèmes biotechnologiques (Ingineria Sistemelor Biotehnice) Faculté des transports (Transporturi) Faculté aérospatiale (Inginerie Aerospațială) Faculté des sciences et techniques des matériaux (Știința și Ingineria Materialelor) Faculté de chimie appliquée et de science des matériaux appliquées (Chimie Aplicată și Știința Materialelor) Faculté des sciences de l'ingénieur en langues étrangères (Inginerie în Limbi Străine) Faculté de sciences appliquées (Științe Aplicate') Faculté de génie biomédical (Inginerie Medicală) Faculté d'entreprenariat, d'ingénierie et de management (FAIMA, Antreprenoriat, Ingineria și Managementul Afacerilor) Personnalités liées Parmi les personnalités ayant étudié ou enseigné à l'Université Politehnica de Bucarest on compte : Henri Coandă - ingénieur aéronautique, pionnier du moteur à réaction, Elie Carafoli - fondateur de l'école roumaine d'aérodynamique, Constantin Dinculescu - ingénieur en énergie, Ion Iliescu - président de la Roumanie (1990-1996 et 2000-2004) Petre Roman - Premier ministre de la Roumanie (1989-1991) Notes et références Liens externes Site officiel Ressources relatives à la recherche : Classement académique des universités mondiales CrossRef Horizon 2020 Portail des universités Portail de Bucarest Portail de la Roumanie
Bukaresti Műszaki Egyetem

A Bukaresti Műszaki Egyetem (románul Universitatea Politehnică din București) Románia legnagyobb műszaki egyeteme, a világranglistán az első ötszáz egyetem között van. Története Az egyetem története 1818-ig nyúlik vissza, amikor Gheorghe Lazăr megalakította Bukarestben az első román nyelvű műszaki főiskolát a Szent Sava (Sfântul Sava) kolostorban Şcoală tehnică superioară néven, amely 1832-től Colegiul de la Sfântul Sava néven működött tovább. 1864-ben Alexandru Ioan Cuza uralkodó rendelete alapján megalakult a Şcoala de Poduri şi Şosele, Mine şi Arhitectură. Az elnevezése többé-kevésbé megmaradt 1920-ig, amikor felvette a Politehnica din București nevet. 1948-ban, a szocialista kormány átszervezte a tanügyet, és az egyetem neve Politechnikai Intézet (Institutul Politehnic din București) lett. Az 1989-es rendszerváltás után 1992-ben felvette az Universitatea Politehnica din București nevet. 2000-ben megalakult az egyetem múzeuma. Az egyetem struktúrája A Bukaresti Műszaki Egyetem Románia legnagyobb műszaki egyeteme tizenöt karral és több mint 25 ezer hallgatóval. Az oktatás és kutatás három campusban folyik. Az egyetem saját könyvtárral, kiadóval és szakfolyóirattal rendelkezik. Jegyzetek Források Egyetemi honlap Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben az Universitatea Politehnică din București című román Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Polytechnische Universiteit Boekarest

De Polytechnische Universiteit Boekarest (UPB) (Universitatea Politehnica din București) is een Roemeense technische universiteit in Boekarest. De UPB werd gesticht in 1818 op basis van een Walachijs prinselijk edict van Ioannis Georgios Karatzas als de Academische school voor filosofie, wiskundige wetenschappen en ingenieurs, in 1864 werd dit de School van Bruggen en Wegen, Mijnen en Architectuur op basis van een decreet van vorst Alexander Jan Cuza uit 1862, in 1920 de Polytechnische School van Boekarest. In november 1992 kreeg de instelling zijn huidige naam bij resolutie van de Roemeense senaat. De campus, zo'n drie kilometer ten westen van het stadscentrum gelegen, wordt bediend door de metro van Boekarest via het metrostation Politehnica.
Uniwersytet Politechniczny w Bukareszcie

Politechnika Bukareszteńska (rum. Universitatea Politehnica din București) – rumuńska publiczna szkoła wyższa, zlokalizowana w Bukareszcie. Historia Uczelnia nawiązuje do tradycji pierwszej rumuńskojęzycznej szkoły technicznej założonej w 1818 roku przez Gheorghe'a Lazăra przy opactwie św. Sawy w Bukareszcie. Kolejną bukareszteńską uczelnią techniczną była Szkoła Mostów i Dróg, Kopalń i Architektury, założona 1 października 1864 roku na podstawie dekretu Aleksandra Jana Cuzy. W 1867 roku, na podstawie dekretu Karola I, została ona przemianowana na pięcioletnią Szkołę Mostów, Dróg i Kopalń. Kolejne restrukturyzacje miały miejsce w roku 1881 (zmieniono wówczas nazwę na Narodowa Szkoła Mostów i Dróg) oraz w 1920, w którym Ferdynand I przekształcił ją na Szkołę Politechniczną. Szkoła składała się wówczas z czterech wydziałów: Elektromechaniki, Budownictwa, Górnictwa i Metalurgii oraz Sekcji Przemysłowej. Struktura organizacyjna W ramach uczelni funkcjonują następujące jednostki: Wydział Inżynierii Lotniczej Wydział Chemii Stosowanej i Nauk materiałowych Wydział Stosowanych Nauk Ścisłych Wydział Automatyki i Informatyki Wydział Inżynierii Systemów Biotechnologicznych Wydział Elektrotechniki Wydział Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki Wydział Inżynierii i Zarządzania w Systemach Technologicznych Wydział Inżynierii w Naukach Obcych Wydział Przedsiębiorczości, Inżynierii Biznesowej i Zarządzania Wydział Nauk Materiałowych i Inżynierii Wydział Inżynierii Mechanicznej i Mechatroniki Wydział Inżynierii Medycznej Wydział Inżynierii Energetycznej Wydział Transportu. Przypisy
Політехнічний університет Бухареста

Політехнічний університет Бухареста (рум. Universitatea Politehnica din București) — найбільший технічний вищий навчальний заклад в Румунії. Історія У 1818 році Георге Лазер перебрався з Трансільванії в Волощину. У тому ж році 24 березня він відкрив «Вищу школу для інженерів геодезії» з навчанням румунською мовою. До неї перейшли всі будівлі абатства святого Сави. Школа реорганізувалася в 1832 році. Була використана система навчання за грантами. Випускник, що навчався за грантом, був зобов'язаний три роки відпрацювати на державу або повернути витрачені на його навчання кошти. До 1881 року тут не існувало вступних іспитів. Просто виключалися ті, хто погано вчився або не відвідувала заняття. У 1887 академічний рівень навчального закладу «Школа мостів, доріг і шахт» став швидко рости під патронажем Георге Дука, який вважався на той момент найбільшим фахівцем в області залізниць. Його стараннями до викладання залучалися відомі вчені, такі як К. Істраті, С. Міронеску, С. Харет, Д. Еммануель та інші. Це показало, що Румунія в змозі сама готувати технічних фахівців, які раніше готувалися за кордоном. У 1920 році, при керівництві Ніколає Васілеску-Карпена, школа була перетворена з «Національної школи мостів» в «Бухарестську політехнічну школу», яка навчала фахівців за чотирма напрямками. У 1938 році до складу цього навчального закладу увійшли окремі, раніше самостійні, спеціалізовані в областях архітектури, промислової, сільськогосподарської та харчової хімії навчальні заклади. Починаючи з цього року, «Політехніка Букурешть» перейшла в підвідомчість міністерства національної освіти і стала навчати фахівців на семи факультетах. У 1948 році від «Політехніка Букурешть» відділилися кілька факультетів. На їх основі виникли: Університет будівництва в Бухаресті; Архітектурний університет в Бухаресті; Факультет лісівництва в Брашові; Агрономічний інститут в Бухаресті; Гірська школа в Петрошані; Університет нафти і газу в Плоєшті; Факультет хімії харчових продуктів в Галаці; Факультет текстильної промисловості в Яссах. До 1992 року іменувався «Політехнічний інститут Бухареста». Після революції він був перейменований в «Політехнічний університет Бухареста». Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 16 лютого 2021 у Wayback Machine.]
Nationale Universität der Künste Bukarest

Die Nationale Universität der Künste Bukarest (rumänisch: Universitatea Națională de Arte București – oft abgekürzt als UNArte) ist die bedeutendste Kunsthochschule in Rumänien. Sie versteht sich als Abbild zeitgenössischer rumänischer Kunst und Kultur. Sie hat ihren Sitz in der Hauptstadt Bukarest. Geschichte Die Nationale Kunsthochschule, erste Kunsthochschule in Bukarest, wurde am 5. Oktober 1864 durch Alexandru Ioan Cuza gegründet und mit Hilfe der Künstler Theodor Aman und Gheorghe Tattarescu aufgebaut. Im Jahre 1904 wurde die Bukarester Hochschule für Angewandte Kunst gegründet. Sie wurde durch Spiru Haret aufgebaut und während der ersten Jahre geleitet. Durch ein Hochschulgesetz aus dem Jahre 1931 wurden die rumänischen Kunsthochschulen zu Kunstakademien. Während der 1950er Jahre kamen Fachabteilungen dazu, darunter das Institut für Plastische Kunst "Nicolae Grigorescu". 1990 änderte das Institut seinen Namen in Kunstakademie Bukarest, 1995 in Universität der Künste und 2002 in Nationale Universität der Künste Bukarest. Fakultäten Es gibt drei Fakultäten: Fakultät für Bildende Kunst Fakultät für Kunsthandwerk und Design Fakultät für Kunstgeschichte und -theorie Persönlichkeiten Studenten Theodor Aman Ioan Andreescu Corneliu Baba (1906–1997), rumänischer Maler Catul Bogdan Constantin Brâncuși (1876–1957), rumänisch-französischer Bildhauer Victor Brauner (1903–1966), französischer Maler Alexandru Ciucurencu Nicolae Dărăscu Hermann Giesel (1847–1906), siebenbürgisch-österreichischer Maler und Architekt Ștefan Luchian (1868–1916), rumänischer Maler Cornel Medrea Dimitrie Paciurea Dionisie Popa Stefan Ramniceanu Camil Ressu (1880–1962), rumänischer Maler Niculiță Secrieriu Francisc Șirato Annemarie Suckow von Heydendorff, Bildhauerin Gheorghe Tattarescu Lehrer Corneliu Baba George Oprescu Ion Frunzetti Eugen Schileru Ionel Jianu Vasile Drăguț Gheorghe Ghițescu Weblinks Website der Nationalen Universität der Künste Bukarest Fußnoten