NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Piața Unirii (Boekarest)

Piața Unirii (het Uniriiplein, vertaald als Unieplein) is het grootste plein in het centrum van Boekarest, Roemenië, en een van de grootste openbare ruimtes in Europa. Het ligt direct ten zuiden van de oude stad en binnen de grenzen van Sector 3. Het maakt deel uit van het Centrul Civic en wordt doorsneden door de Bulevardul Unirii, die oorspronkelijk tijdens het communistische tijdperk werd aangelegd als de Boulevard van de Overwinning van het Socialisme en na de Roemeense Revolutie van 1989 werd hernoemd. Overzicht Het plein maakt deel uit van een verlengde, gewapende betonnen brug die de Dâmbovița overspant. Het gedeelte van het plein dat boven de rivier uitsteekt heet de Unievloer (Roemeens: Planșeul Unirii). Dit is 32 meter breed en 360 meter lang, diagonaal door het vierkant lopend. Het winkelcentrum Unirea en het warenhuis Cocor bevinden zich aan de oostkant van dit plein, terwijl de historische Hanul lui Manuc aan de noordkant ligt, vlakbij de noordoostelijke hoek. In het midden van het plein ligt een park met fonteinen, die vooral in de zomermaanden populair zijn bij forenzen en voorbijgangers. Het is het grootste fonteinencomplex van Europa en een van de meest indrukwekkende ter wereld. Het spektakel is een grote toeristische trekpleister geworden sinds de heropening van de fonteinen in 2018, als onderdeel van de viering van het honderdjarig bestaan van de Grote Unie van 1918. Er bestonden al sinds het interbellum plannen om de Kathedraal van de Redding van het Volk op de plek van dit park te bouwen, maar begin jaren 2000 bleek dit technisch onhaalbaar vanwege de complexe ondergrondse infrastructuur. Daarom werd de locatie gewijzigd. Geschiedenis De bouw van het plein begon in december 1934 en op 15 oktober 1935 werd het plein ingewijd als Nationaal Plein (Roemeens: Piața Națiunii) als start van een plan van burgemeester Dem I. Dobrescu (en vervolgd door Alexandru Gh. Donescu) om de hele Dâmbovița door Boekarest te bedekken, die door stadsambtenaren als een overlast werd beschouwd vanwege de vervuiling en het overstromingsrisico. Het plein omvat de oudere stenen en gemetselde boogbruggen van de Coșbucbrug en de Șerban Vodăbrug. In 2023 bracht een analyse door civiel ingenieurs ernstige aantasting aan de overkapping van de Dâmbovița bij Piața Unirii aan het licht. De overkapping, die deel uitmaakte van een groter, niet-gerealiseerd project tussen 1938 en 1941, bleek in een vergevorderd stadium van verval te verkeren, met blootliggend wapeningsstaal en afbrokkelend beton. Na de ontdekking werd het verkeer van meer dan 3,5 ton verboden om over het plein te rijden. Op 27 mei 2024 keurde burgemeester Nicușor Dan een bouwvergunning goed voor de reconstructie van het plein. Vervoer Het plein is een belangrijk verkeersknooppunt met het metrostation Piața Unirii en een groot overstapstation voor STB-bussen; er is ook een tramhalte in de buurt van de zuidwestelijke hoek en een grote taxistandplaats . Galerij
Piața Unirii

Piața Unirii (Plac Zjednoczenia lub Plac Unii) – jeden z największych placów w Bukareszcie, położonym w centrum miasta, gdzie spotykają się sektory 1, 2, 3 i 4. Jest podzielony na pół przez Bulevardul Unirii, pierwotnie zbudowany w czasach komunizmu jako Bulwar Zwycięstwa Socjalizmu i przemianowany po rewolucji rumuńskiej w 1989 roku. Plac jest ważnym węzłem komunikacyjnym, gdzie znajduje się kompleks stacji metra Piața Unirii dla trzech linii metra (M1, M2 i M3) i głównym węzłem komunikacji autobusowej RATB. W pobliżu południowo-zachodniego narożnika placu znajduje się pętla tramwajowa. Unirea Shopping Center, dom towarowy Cocor i duży postój taksówek znajdują się po wschodniej stronie tego placu, a Hanul lui Manuc jest po północnej stronie, w pobliżu północno-wschodniego narożnika. W centrum placu znajduje się mały park i fontanny, które są szczególnie popularne wśród osób dojeżdżających do pracy i przechodniów w upalne letnie miesiące. Na miejscu tego parku istniały plany budowy Rumuńskiej Katedry Ocalenia Narodowego, ale pomysł okazał się technicznie niemożliwy ze względu na trudne geologiczne podłoże i brak przychylności wśród miejscowych mieszkańców, dlatego też zmieniono lokalizację nowej katedry. Przypisy Linki zewnętrzne Piața Unirii na mapie Bukaresztu
Praça da União (Bucareste)

A Praça da União (em romeno: Piața Unirii) é uma das maiores praças do centro de Bucareste, a capital da Roménia. Situa-se no local onde os setore 1, 2, 3 e 4 da cidade se encontram e é atravessada pelo Bulevar da União (Bulevardul Unirii), construído durante a era comunista como Bulevar da Vitória do Socialismo e rebatizada depois da revolução de 1989. No centro da praça há um jardim e uma fonte monumental rodeada por uma grande lago. Na altura do Natal é montada na praça uma grande árvore de Natal. A praça é um importante centro de de transportes, onde se cruzam várias linhas de autocarros urbanos e onde se situa a estação de metropolitano Piața Unirii e um terminal de elétricos no canto sudoeste. No lado oriental há uma grande praça de táxis, o centro comercial Unirea e os grandes armazéns comerciais Cocor. No lado norte, perto da esquina nordeste, encontra-se o Hanul lui Manuc (Estalagem Manuc), um antigo caravançarai fundado em 1808 e o hotel mais antigo de Bucareste, que atualmente é um restaurante. História No passado a Piața Unirii era o local do único grande mercado de Bucareste e ali se realizava uma feira de gado anual. Durante o reinado de Alexandre João Cuza (r. 1859–1873) foi contratado o francês Alfred Godillot para construir um pavilhão para a venda de carne, inspirado num mercado de Paris. O edifício, concluído em 1872 e na época era a maior e mais moderna construção da cidade, com 2 700 m². Nas décadas seguintes foram construídos pavilhões para a venda de peixe, fruta, aves e hortaliças. O complexo de edifícios, conhecido por "mercados centrais" (Halele Centrale) existiu até meados da década de 1930, quando o rei Carlos II decidiu modernizar a área. Os edifícios do mercado foram então demolidos, à exceção do mercado da carne, que só foi demolido nos anos 1980 por ordem do ditador Nicolae Ceaușescu. Notas e referências
Piața Unirii din București

Piața Unirii este situată în sectorul 3 din București, la intersecția dintre Bd. I. C. Brătianu, Bd. Unirii, Bd. D. Cantemir, Bd. Regina Maria, Bd. C. Coposu și Splaiul Unirii. Piața a purtat diferite denumiri. În secolul al XIX-lea, s-a numit Piața Mare. După Marea Unire din 1918 s-a numit Piața Națiunii. În anii 1930 numele a fost Piața „8 iunie”, ziua în care regele Carol al II-lea a urcat pe tron. Apoi s-a numit Piața „6 septembrie”, ziua în care regele Mihai a urcat pe tron. Din anul 1950 s-a numit Piața „28 martie”, ziua în care au avut loc primele alegeri pentru Marea Adunare Națională. În 1959 denumirea a fost schimbată în Piața Unirii, la 100 de ani de la Unirea celor două principate. Note Legături externe Materiale media legate de Piața Unirii din București la Wikimedia Commons Piața Unirii pe hartă Halele din Piata Unirii, 1 feb 2008, Emanuel Bădescu, Ziarul de Duminică Străzile Bucureștilor – mică istorie sentimentală în imagini (XXIII). Piața Unirii. Galerie FOTO, 1 iunie 2012, Dr. Alexandru Popescu, Ziarul de Duminică
Stadionul Victoria-Cetate

Das Victoria-Cetate Stadion (rumänisch „Stadionul Victoria-Cetate“) ist ein Fußballstadion in der rumänischen Stadt Alba Iulia, Siebenbürgen, und dient dem örtlichen Fußballverein Unirea Alba Iulia als Heimstätte. Die Spielstätte hat eine Kapazität von 18.000 Plätze. 7.000 Plätze sind mit Sitzen ausgestattet, der Rest besteht aus Bänken. 1982 wurde die Anlage eröffnet. Es ist im Besitz der Stadt Alba Iulia, die das Stadion finanziert hat. Im Victoria-Cetate Stadion ist ein kleines Hotel untergebracht. Galerie Weblinks unireafc.ro: Offizielle Website (rumänisch)
Stadion Victoria-Cetate

Stadion Victoria-Cetate – wielofunkcyjny stadion w Alba Iulia, w Rumunii. Został otwarty w 1982 roku. Obiekt może pomieścić 18 000 widzów, z czego 8000 miejsc jest siedzących. Swoje spotkania rozgrywa na nim drużyna Unirea Alba Iulia. W celu promocji rugby poza Bukaresztem na stadionie rozegrano finał Pucharu Rumunii 2011. Przypisy
Stadionul Cetate (Alba Iulia)

Stadionul Cetate (sau Victoria) este un stadion multifuncțional din Alba Iulia, România. În prezent, este folosit în principal pentru meciuri de fotbal și este terenul propriu al echipei Unirea Alba Iulia. Stadionul a fost inaugurat în anul 1982 și are o capacitate de 18.000 de locuri (dintre care 8.000 pe scaune). Istoric Inițial, toate locurile de pe stadion erau pe bănci de lemn. Acestea au fost date jos între anii 1997-1999 pentru a fi înlocuite cu scaune alb negru, excepție făcând tribuna oficială unde deja existau scaune. Datorită unor neînțelegeri administrative acest lucru nu a mai fost realizat, iar stadionul a rămas - spre disconfortul suporterilor - în acest stadiu până în anul 2002, an în care au început lucrările de renovare a stadionului. În 2002 au fost montate în jur de 100 de scaune, iar restul de până la 7238 au fost montate în anul 2004, când echipa activa în prima ligă, iar stadionul trebuia să corespundă standardelor impuse de aceasta. În 2008, ambele tribune au fost complet dotate cu scaune, peluzele continuând să rămână fără scaune. Fotogalerie Bibliografie Romanian Soccer Note
Cișmigiu-Park

Der Cișmigiu-Park (amtlich: „Grădina Cișmigiu“, deutsch: Cișmigiu-Garten) ist der größte und älteste öffentliche Park im Zentrum von Bukarest, Rumänien. Der Park hat eine Fläche von 17 ha. Geschichte Der Cișmigiu-Park entstand am Ende des 18. Jahrhunderts. Die ersten Arbeiten begannen im Jahre 1798 in dem heute ältesten und berühmtesten Park Bukarests. Damals begann man mit dem Bau von zwei Springbrunnen, den sogenannten „Cișnele“, von deren Bezeichnung der Name „Cișmigiu“ abgeleitet wurde. 1837 wurden die angrenzenden Sümpfe um das Parkgebiet trockengelegt, die Arbeiten dauerten ein Jahrzehnt. Der Wiener Gartenarchitekt Carl Friedrich Wilhelm Meyer, der ursprünglich aus Sachsen stammte, wurde mit dem Anlegen eines erweiterten Parks betraut. Er ließ zwischen 1849 und 1860 mehr als 30.000 Bäume und Sträucher pflanzen, baute nach Wiener Vorbild Musiklauben, künstliche Inseln, Zierbrücken und eine Promenadenallee. Am 22. März 1860 wurde der Park für Besucher freigegeben. 1910 erhielt der Park sein endgültiges Aussehen durch den Gartenarchitekten Friedrich Rebhuhn, der über 30 Jahre (bis nach Ende des Zweiten Weltkriegs) Bukarester Stadtgartendirektor blieb. Der Park bekam durch ihn einen eher „rumänischen“ Charakter. Er ersetzte die Alleen mit den geometrischen Formen, den gestutzten Pappeln und Linden durch einen großen Blumenteppich nach dem traditionellen Muster der rumänischen Teppiche, schaffte das „Rumänische Rondeau“ mit den Marmorbüsten von sechs rumänischen Schriftstellern, einen Spielplatz, einen kleinen Zoo, einen Bootsverleih und ein Restaurant. Cișmigiu verfügt heute über einen französischen Garten, ein Schriftsteller-Rondell, ein römisches Rondell, einen Rosengarten und zwei Seen, der größere Cișmigiu-See und der kleinere Lebedelor-See. Im Winter werden die Seen gern zum Schlittschuhlaufen mit Musik benutzt. Bildergalerie Einzelnachweise Weblinks
Cișmigiupark

Het Cișmigiupark is een openbaar park in het centrum van Boekarest, in Roemenië. Het zeventien park is het oudste en grootste (17 hectare) park in het centrum. De hoofdingang ligt aan de Elisabeta Boulevard, nabij het stadhuis. Nog een grote ingang ligt aan de Știrbei Vodă Boulevard, nabij het Crețulescu Paleis. De Rondul Roman (Romeinse Rond) of Rotonda Scriitorilor (Schrijvers' rotonde) is een pad in de vorm van een cirkel waar twaalf borstbeelden staan van belangrijke Roemeense schrijvers in de geschiedenis: Mihai Eminescu, Alexandru Odobescu, Titu Maiorescu, Ion Luca Caragiale, George Coșbuc, Ștefan Octavian Iosif, Ion Creangă, Alexandru Vlahuță, Duiliu Zamfirescu, Bogdan Petriceicu Hasdeu, Nicolae Bălcescu en Vasile Alecsandri. Verder bevindt zich in het park het Monumentul Eroilor Francezi (Monument voor de Franse helden) dat de Franse soldaten herdenkt die omgekomen zijn tijdens gevechten in Roemenië, in de Eerste Wereldoorlog. Ook staat er het Izvorul Sissi Stefanidi, gemaakt door Ioan C. Dimitriu Bârlad (1890-1964), dat een vrouw uitbeeldt die verdrietig is omdat haar dochter is overleden. De vrouw is water aan het halen. Andere (stand)beelden in Cișmigiu zijn die van de journalist Gheorghe Panu, gemaakt door Gheorghe Horvath, en van schrijfster en vrouwenrechtenactivist Maica Smara (1854-1944), gemaakt door Mihai Onofrei. Het Cișmigiu is gemaakt in 1847 en is ontworpen door de Duitse architect Carl F.W. Meyer, die meer parken heeft ontworpen in de Verenigde Staten. De naam Cișmigiu komt uit het Turks: een cișmea is een fontein en een cișmigiu is een persoon die verantwoordelijk is voor het bouwen en onderhouden van het fontein. Nabij Cișmigiu staat de beroemde Gheorghe Lazărschool. Zie ook Cișmigiumeer Monte Carlo (Cișmigiu) Externe links Cismigiu op fotocomunity.de
Ogrody Cișmigiu

Ogrody Cișmigiu – publiczny park w centrum Bukaresztu, w Rumunii, najstarszy i największy (17 ha) park w mieście. Główne wejścia znajdują się przy Pałacu Crețulescu oraz przy Bulwarze Elżbiety (Bulvardul Elisabetei). Park został założony w roku 1847 na obszarze przyznanym miastu dwa lata wcześniej przez tureckiego inspektora wodnego. Cișmigiu zaprojektowany został przez niemieckiego architekta Carla Friedricha Wilhelma Meyera w stylu podobnym do tworzonych w tym samym czasie przez Fredericka Olmsteda parków i ogrodów w Stanach Zjednoczonych. Słowo cișmigiu pochodzi z języka tureckiego i oznacza osobę odpowiedzialną za budowę i utrzymanie fontann (cișmea).
Máramarossziget–aknaszlatinai Tisza-híd

A Máramarossziget–aknaszlatinai Tisza-híd egy közúti híd a Tisza fölött, mely a máramaros megyei (Románia) Máramarosszigetet köti össze a kárpátaljai (Ukrajna) Aknaszlatinával. Közúti határátkelőhely. A fából épült híd egynyomú, csak személygépkocsival való közlekedésre alkalmas (3,5 tonnás össztömegkorlátozású). Története Az eredetileg 1892-ben épült acélhidat 1919-ben egy nagy árvíz megrongálta. A két világháború között csak egy kötélhíd kötötte össze a két partot. 1941-ben, amikor a második bécsi döntés nyomán mindkét part újra Magyarország része lett, a csonka hidat felújították, azonban a második világháborúban lerombolták. 2001–2002-ben ugyan újjáépült, de csak alkalmanként nyitották meg; végül 2007-ben létesült állandó határátkelő. 2022-ben az orosz invázió elől menekülő ukránok miatt jelentősen megnőtt a híd gyalogos- és gépjárműforgalma: az év során naponta több száz ukrán állampolgár lépte át itt a határt. 2022. szeptemberi vizsgálatok szerint ugyanakkor a híd állapota leromlott: a folyó változó medre is kikezdte, de a kötőrudak újrafeszítése és a járdák rekonstrukciója is szükségessé vált. A helyreállításhoz szükséges 22 millió lej biztosítása érdekében Máramarossziget önkormányzata a román kormányhoz fordult. Jegyzetek
Danmarks ambassade i Bukarest

Danmarks ambassade i Bukarest er Danmarks officielle repræsentation i Rumænien. Danmarks ambassade i Bukarest er også ansvarlig for Danmarks diplomatiske forbindelser med Moldova. Ambassaden ligger i hovedstaden Bukarest og blev åbnet i 1995. Ambassaden har en række ansvarsområder, herunder at styrke Danmarks politiske og økonomiske samarbejde med Rumænien, sikre danske interesser i landet samt yde konsulær assistance til danske borgere i Rumænien. Ambassaden har tre afdelinger: en politisk afdeling, en handelsafdeling og en konsulær afdeling. Politisk afdeling har ansvaret for politisk dialog og samarbejde mellem Danmark og Rumænien, mens handelsafdelingen arbejder for at fremme dansk eksport til Rumænien og rumænsk investering i Danmark. Konsulær afdeling yder hjælp og vejledning til danske borgere i Rumænien, herunder i forbindelse med pas- og visumansøgninger samt i nødstilfælde. Ambassaden samarbejder tæt med den danske ambassade i Kiev, som har ansvaret for Danmarks forbindelser med Ukraine. Ambassaden har en medarbejderstab på ca. 15 personer, som kommunikerer på dansk, rumænsk og engelsk. Se også Kongeriget Danmarks ambassader Kilder og henvisninger
Cementiri alegre

El cementiri alegre (en romanès, Cimitirul vesel i pronunciat com a [t͡ʃimiˈtirul ˈvesel]) és un cementiri al poble de Săpânța, a Romania. És famós per les seves làpides de colors vius amb pintures naïfs que descriuen, d'una manera original i poètica, escenes de les persones que hi són enterrades i llurs vides. Ha esdevingut un museu a l'aire lliure i una atracció turística nacional. La característica inusual d'aquest cementiri és que divergeix de la creença predominant, compartida culturalment a les societats europees, que considera la mort com quelcom indeleble i solemne. Es cementiri parteix de la cultura dàcia local, una cultura els principis filosòfics de la qual suposadament avalaven la immortalitat de l'ànima i la creença que la mort era un moment ple d'alegria i d'anticipació per a una vida millor (vegeu també el salmoxianisme). Hi ha una col·lecció dels epitafis del cementiri alegre en un volum del 2017 anomenat Crucile de la Săpânța, compilat per l'autora Roxana Mihalcea [1] Arxivat 2021-01-28 a Wayback Machine., així com en un llibre de fotografia titulat The Merry Cemetery of Sapanta de Peter Kayafas. El fundador Els orígens del cementiri estan relacionats amb el nom de Stan Ioan Pătraş, un artista local que va esculpir les primeres creus de làpida. El 1935, Pătraș va esculpir el primer epitafi i, a partir dels anys seixanta, van aparèixer més de 800 d'aquestes creus de fusta de roure. La inscripció de la seva creu de làpida diu: Epitafis divertits Galeria Vegeu també Set Meravelles de Romania Referències Enllaços externs Fotos del cementiri alegre The Merry Cemetery of Sapanta on Purple Martin Press Fotos del cementiri alegre de Brandon Més epitafis i fotos Arxivat 2015-11-05 a Wayback Machine. (en romanès)
Fröhlicher Friedhof

Der Fröhliche Friedhof (rumänisch: Cimitirul Vesel) ist ein besonders gestalteter Friedhof in der Gemeinde Săpânța im Kreis Maramureș im nördlichen Rumänien. Die Gestaltung erfolgte über Jahrzehnte durch den örtlichen Künstler Stan Ioan Pătraș (1908–1977). Er hat die traditionellen hölzernen Grabstelen mit handgemalten Bildern der Verstorbenen und mit Versen zu ihrem Leben verziert. Weblinks „Der fröhliche Friedhof“ auf www.geo.de
Merry Cemetery

The Merry Cemetery (Romanian: Cimitirul Vesel pronounced [tʃimiˈtirul ˈvesel], Hungarian: Vidám temető) is a cemetery in the village of Săpânța, Maramureș County, Romania. It is famous for its brightly coloured tombstones with naïve paintings describing, in an original and poetic manner, the people who are buried there in addition to scenes from their lives. The Merry Cemetery became an open-air museum and a national tourist attraction. It has been listed as one of the Seven Wonders of Romania by Imperator Travel. The unusual feature of this cemetery is that it diverges from the prevalent belief, culturally shared within European societies, that views death as something indelibly solemn. A collection of the epitaphs from the Merry Cemetery exists in a 2017 volume called Crucile de la Săpânța, compiled by author Roxana Mihalcea, as well as in a photography book titled The Merry Cemetery of Sapanta by Peter Kayafas. The founder The cemetery's origins are linked with the name of Stan Ioan Pătraș, a local artist who sculpted the first tombstone crosses. In 1935, Pătraș carved the first epitaph and, as of the 1960s, more than 800 of such oak wood crosses came into sight. The inscription on his tombstone cross says: Humorous epitaphs The cemetery is noted for featuring a large number of humorous epitaphs that generally poke fun at the interred person in a light-hearted way or reference a general trope about family relations. The following is an example of an epitaph wrote by a man in honour of his mother-in-law: Gallery See also Tourism in Romania Seven Wonders of Romania References External links Merry Cemetery at Find a Grave Photos of the Merry Cemetery The Merry Cemetery of Sapanta on Purple Martin Press Brandon's Photos of the Merry Cemetery More epitaphs and photos (in Romanian)
Cementerio alegre de Săpânța

El cementerio alegre (en rumano Cimitirul Vesel) es un cementerio en la aldea de Săpânța, condado de Maramureş, Rumania, a 8 kilómetros escasos de la frontera con Ucrania. Pasaría desapercibido si no fuera por sus tumbas con coloridas pinturas naïfs y unos epitafios que describen, de una manera original y poética, a las personas que están enterradas allí, así como escenas de sus vidas. El cementerio alegre se ha convertido en un museo al aire libre y en una atracción turística. Su característica inusual es que se aparta de la idea de la muerte como algo lúgubre y solemne, tan habitual en las sociedades europeas. Se han hecho conexiones con la cultura dacia, cuyos principios filosóficos postulaban la inmortalidad del alma y la creencia de que la muerte era un momento lleno de alegría y esperanza para una vida mejor (véase también Zalmoxianismo). Los orígenes del cementerio están vinculados a Stan Ioan Patras, un artista local que empezó en 1935 a esculpir las lápidas con su peculiar estilo, a mitad de camino entre la viñeta satírica y las imágenes de las vidas de santos. A partir de 1960, estaban a la vista más de 800 lápidas con cruces de madera de roble protegidas de la intemperie bajo una especie de tejado. Se dedicó a esta tarea durante cuatro décadas, hasta su muerte en 1977, año en que continuó con este trabajo su sucesor, Pop Dumitru, que habita en la casa de su maestro y mantiene su estilo. Como difícilmente podía ser de otra forma, el fundador del Cementerio Feliz descansa en el mismo camposanto, en su tumba correspondiente. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Cementerio alegre de Săpânța.