NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Šajan (Ukrajina)

Šajan (ukrajinsky Шаян, maďarsky Saján) je vesnice ve Vyškovské městyské územní hromadě v okrese Chust v Zakarpatské oblasti na Ukrajině. Je zde rekreační středisko. V obci se těží minerální voda Šajanská. Obyvatelstvo Rozložení obyvatelstva podle sčítání lidu v roce 2001: Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Шаян (Україна) na ukrajinské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Šajan na Wikimedia Commons
Saján

Saján (ukránul: Шаян) falu Ukrajnában, Kárpátalján Huszti járásában. A település Visk községhez tartozik. Fekvése A Tisza közelében, Visktől 10 km-rel nyugatra, a Sajáni hegy lábánál fekvő település. Története Saján közigazgatásilag Viskhez tartozó település, amely főként ivó- és fürdőkúrára alkalmas ásványvizéről vált híressé. A román határtól csupán néhány kilométerre fekvő Saján fölé három hegy magasodik, a környék kedvelt kirándulóhely. A település ásványvízforrás bázisán szanatórium üzemel. Az itteni ásványvizet (borvizet) több üzem is palackozza. A gyógyhatású sajáni ásványvizet máj-és hasnyálmirigy megbetegedések kezelésére, valamint gyomor- és bélrendszeri panaszok esetén alkalmazzák. A nátriumot, káliumot, kalciumot, magnéziumot, kloridokat, szulfátokat, karbonátokat és hidrokarbonátokat tartalmazó gyógyvíz javítja a gyomorműködését, jótékony hatással van az epére, tisztítja az epeutakat, elősegíti a salakanyagok kiürülését és a szükséges mikroelemekkel gazdagítja a szervezetet. Nevezetességek Sajáni ásványvíz Sítelepek Források Kárpátinfo [1] Galéria
Szajan (Ukraina)

Szajan (ukr. Шаян) – wieś na Ukrainie, w obwodzie zakarpackim, w rejonie chuściańskim, w hromadzie Wyszkowo. W 2001 liczyła 534 mieszkańców, spośród których 511 wskazało jako ojczysty język ukraiński, 16 rosyjski, a 7 węgierski. Przypisy
Șaian, Hust

Șaian (în ucraineană Шаян, în maghiară Saján) este un sat în așezarea urbană Vășcova din raionul Hust, regiunea Transcarpatia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Șaian era vorbitoare de ucraineană (95,69%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (3%) și maghiară (1,31%). Note
Шаян (Закарпатская область)

Шаян (укр. Шаян) — село в Вышковской поселковой общине Хустского района Закарпатской области Украины. Здесь находится курорт «Шаян», где для лечения используются углекислые минеральные воды. Расстояние от районного центра Хуст — 17 км. Целебные источники Мармароша были известны с древних времен, первые сообщения о минеральных источниках, на юго-восточной окраине с. Вышково, появились ещё с 1753 года. Известно также, что в 1818 году на базе углероднокислых гидрокарбонатных железистых минеральных вод была создана одна из старейших и известных купелей Мармарошского жупанатства — «Замкова купель». Здесь в 1952 году был открыт дом отдыха, а в 1957 году — санаторий. Санаторий «Шаян» находится на расстоянии 18 км от г. Хуст, на склонах Виторлаг-Гутинского хребта на высоте 210 м над уровнем моря. Санаторий размещен на левому берегу реки Тисы возле подножья горы Большой Шаян, которая вместе с горами Средний и Малый Шаян окружают курортную зону, оставляя открытым только восточное направление. Благодаря этому здесь формируется местный микроклимат с почти безветренной и мягкой погодой. Средняя годовая температура воздуха +9 °С. Самые теплые месяцы — июль и август. Минеральная вода «Шаянская» за общим составом гидрокарбонатов приближается к минеральным водам «Боржоми», «Ессентуки» и «Виши-Селестон» (Франция), но относится к Дилижанскому типу из-за наличия в её составе метакремниевой кислоты. В окрестностях села на расстоянии 1 км находится озеро, где можно купаться, кататься на лодке или катамаране. Ссылки Отдых на курорте Шаян
Jablunivka (okres Chust)

Jablunivka (ukrajinsky Яблунівка, maďarsky Jablonovka) je vesnice ve Vyškovské městyské územní hromadě v okrese Chust v Zakarpatské oblasti na Ukrajině. Leží na pravém břehu Tisy mezi městy Vyškovo a Ťačiv. V roce 2025 zde žilo 1451 obyvatel. Historie Do uzavření Trianonské smlouvy byla ves součástí Uherska, poté byla součástí Československa. V roce 1939 byla okupována Maďarskem. Od roku 1945 byla součástí Ukrajinské sovětské socialistické republiky, která byla součástí SSSR. Od roku 1991 je součástí nezávislé Ukrajiny Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Яблунівка (Хустський район) na ukrajinské Wikipedii a Jablunivka na esperantské Wikipedii.
Jablonovka

Jablonovka (más néven Fenes, ukránul: Яблунівка) falu Ukrajnában, Kárpátalján, a Huszti járásban. A település Visk községhez tartozik. Fekvése Huszttól délkeletre fekvő település. Nevének eredete Nevének Fenes helységnév változata magyar víz-névi eredetű. A pataknév a magyar fen ’fenőkő, kaszakő’ főnév -s képzős származéka, mely olyan helyre, patakmederre utal, ahonnan fenőkőnek való kövek szedhetők. A hivatalos ukrán Яблунівка jelentése ’almás’, ld. ukrán яблуня ’almafa’ alakot. A magyar névvel nincs kapcsolatban. Története Jablonovka, Fenes, Яблунівка nevét 1907-ben említette oklevél Fenes néven. Későbbi névváltozatai: 1863-ban Fenes patak, 1864-ben Fenes hát, Fenes Alja, Fenesi lázak, Fénes hegy, Fenes patak 1944-ben Fenestelep (hnt.), 1983-ban Яблунівка, Яблoнoвка, A falu Visk külterületi lakott helye volt, közigazgatásilag ma is hozzá tartozik. Források Sebestyén Zsolt: Máramaros megye településeinek etiomológiai szótára [1]
Iablunivka, Hust

Iablunivka (în ucraineană Яблунівка) este un sat în așezarea urbană Vășcova din raionul Hust, regiunea Transcarpatia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Iablunivka era vorbitoare de ucraineană (98,55%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Яблоновка (Закарпатская область)

Яблоновка (укр. Яблунівка) — село в Вышковской поселковой общине Хустского района Закарпатской области Украины. Население по переписи 2001 года составляло 1451 человек. Почтовый индекс — 90458. Телефонный код — 3142. Код КОАТУУ — 2125355304. Ссылки Яблоновка на сайте Верховной рады Украины (укр.) Административно-территориальное устройство Закарпатской области (укр.)
Яблунівка (Хустський район)

Яблуні́вка — село в Україні, в Закарпатській області, Хустському районі. Входить до складу Вишківської селищної громади. храмове свято села - 8 вересня - День Різдва Богородиці Історія Згадки: 1863: Fenes patak, Фéнеш потік, 1864: Fenes hát, Fenes Alja, Fenesi lázak, Fénes hegy, Fenes patak ,1907: Fenes , 1944: Fenestelep , 1983: Яблунівка, Яблоновка . Релігія Дерев’яний храм в Яблунівці зруйнували в 1961 р. У селі розказують, що чоловік, який першим виліз на дах церкви і скинув хрест, через два місяці так невдало впав зі сходів, що відразу помер. На початку 1989 р. стараннями Марії Бігунець оформлено дозвіл та виготовлено документацію для спорудження нової церкви. Муровану базилічну церковну будівлю Різдва Богородиці з вежею над входом почали будувати в 1989 р., а в січні 1991 р. вже вкрили бляхою дахи. Освятив храм єпископ Євфимій. Хустський художник Олександр Коненко виконав малювання всіх ікон та стін храму. Перспективний перехід: «Яблунівка (Хустський район, Україна) – Гута (Румунія)» Закрите військове містечко (прикородонна застава) с.Яблунівка. Туристичні місця - мінеральне джерело - Вишківський замок - річка Фенеш - сплав річкою Тиса Примітки Посилання Погода в селі
Hlyňanyj

Hlyňanyj (ukrajinsky Глиняний, maďarsky Hlinyáni) je vesnice v Bedevlanské vesnické územní hromadě v okrese Ťačiv Zakarpatské oblasti na Ukrajině. V roce 2025 zde žilo 301 obyvatel. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Глиняний na ukrajinské Wikipedii.
Hlinyáni

Hlinyáni (ukránul: Глиняний) falu Ukrajnában, a Kárpátalján, a Técsői járásban. Fekvése Técsőtől északkeletre, Bedőháza északnyugati szomszédjában, 358 méter tengerszint feletti magasságban fekvő település. Népesség A falunak 301 lakosa van.
Hlîneanîi, Teceu

Hlîneanîi (în ucraineană Глиняний) este un sat în comuna Bedeu din raionul Teceu, regiunea Transcarpatia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Hlîneanîi era vorbitoare de ucraineană (97,67%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (1,99%). Note
Глиняный

Глиняный (укр. Глиняний) — село в Бедевлянской сельской общине Тячевского района Закарпатской области Украины. Население по переписи 2001 года составляло 301 человек. Почтовый индекс — 90561. Телефонный код — 3134. Код КОАТУУ — 2124480403. Ссылки Глиняный на сайте Верховной рады Украины (укр.) Административно-территориальное устройство Закарпатской области (укр.)
Глиняний

Глиняний — село в Україні, у Бедевлянській сільській громаді Тячівського району Закарпатської області. Населення становить 301 особу (станом на 2001 рік). Село розташоване на півдні Тячівського району, за 3,6 кілометра від районного центру. Географія Село Глиняний лежить за 3,6 км на північний схід від районного центру, фізична відстань до Києва — 548,1 км. Лиса гора — Вона береже чимало таємниць. Біля самого вершечка пульсує живодайне джерело з кришталевою студеницею, звідси збігає донизу швидкий потічок, який впадає прямісінько в річку Тересву. Проте останніми роками в літню посуху від нього не лишається і сліду. А в надрах гори ховаються оповиті легендами печери. Переказують, місцеві ховалися в них від лихих завойовників у часи монголо-татарської навали. Що ж до назви «Глиняний», то, вважають, вона пішла від місцевого вислову «яблук — як глини». Адже тутешні сади здавна славляться своєю врожайністю, а самі яблука — високим вмістом заліза. Недарма, кажуть, у давнину місцеві євреї-торгівці скуповували в селян майбутній урожай, коли ще яблуні були в цвіт. Населення Станом на 1989 рік у селі проживала 251 особа, серед них — 126 чоловіків і 125 жінок. За даними перепису населення 2001 року у селі проживала 301 особа. Рідною мовою назвали: Туристичні місця — Лиса гора — Вона береже чимало таємниць. Біля самого вершечка пульсує живодайне джерело з кришталевою студеницею, звідси збігає донизу швидкий потічок, який впадає прямісінько в річку Тересву. Проте останніми роками в літню посуху від нього не лишається і сліду. А в надрах гори ховаються оповиті легендами печери. Примітки Посилання Облікова картка на сайті ВРУ Погода в селі Глиняний [Архівовано 5 березня 2008 у Wayback Machine.]
Friedrich Czell-palota

A brassói Friedrich Czell-palota a Főtér – és az egész történelmi központ – egykor egyik legelőkelőbb, és máig egyik legimpozánsabb épülete. 1903-ban építtette ifj. Friedrich Czell (magyarosan Czell Frigyes), a vagyonos Czell-család tagja. Története A 20. század elején a Czell Frigyes és fiai vállalatcsoportnak monopóliuma volt az erdélyi sörgyártás terén. A sörgyártás mellett foglalkoztak szeszkészítéssel, cukorgyártással, kereskedelemmel, építkezéssel is; a Czell-testvérek több bérházat építettek a központban, melyek lakásainak bérbeadásával egészítették ki vagyonukat. Karl Czell 1898-ban építtette Kolostor utca 13. szám alatti palotáját, Wilhelm Czell 1901-ben a Rezső körúti „napos palotát”, ifj. Friedrich Czell pedig 1903-ban a főtéri palotát. A főtéri telket korábban is ifj. Friedrich Czell birtokolta, és három ház állt rajta. Hátsó bejárata, melyet a régi várfal egy részének lebontásával nyitottak, a Várkert sétányra nyílt; 1902-ig itt működött a Café Elite kávéház. A házakat lebontották, és 1903-ban – más források szerint 1904-ben – itt épült fel a háromszintes Czell-palota, melynek helyiségeit gazdag családoknak és vállalatoknak adták ki. A palota mögött Czell egy kisebb lakóépületet építtetett saját használatra, melynek bejárata a Várkert sétányra nyílt. 1928-tól itt működött a Kronstädter Allgemeine Sparkasse, melyet 1948-ban a hatalomra kerülő kommunisták felszámoltak, az épületet pedig államosították. 1950-től itt van a Román Nemzeti Bank brassói fiókjának székhelye. A hátsó lakóépület elhagyatottan áll. Leírása A Főtér északnyugati oldalán, az úgynevezett Lensoron áll, két oldalról a Casa Mureșenilor és a Seuler-ház fogja közre. Háromszintes, négyszárnyas, masszív épület. Homlokzata eklektikus, neobarokk és Jugendstil elemeket ötvözve. A gazdagon díszített homlokzattal ellentétben a belső helyiségek komorak, eltekintve néhány szecessziós díszítésű mennyezettől. A romániai műemlékek jegyzékében a BV-II-m-B-20906 sorszámon szerepel. Jegyzetek Források ↑ Aldea: Aldea, Vasile (2016). Crâmpeie din Brașovul de ieri și azi (román nyelven). Vidombák: Haco International. ISBN 9789737706416.
Palatul Friedrich Czell din Brașov

Palatul Friedrich Czell a fost construit în anul 1903 în Piața Sfatului din Centrul istoric al Brașovului (Cetatea), fiind unul din cele trei „palate” ridicate de frații Czell pe strada Vămii (actuala strada Mureșenilor) din Brașov. Istoric Industriașii sași Wilhelm și Friedrich Czell erau unii dintre cei mai bogați brașoveni ai timpului. Ei dețineau mai multe fabrici de bere, iar la Brașov înființaseră în 1892 fabrica de malț și bere de la Dârste și o alta în Brașovechi, pe strada Lungă. Pe lângă afacerile cu fabricile de bere, ei și-au investit banii în clădiri impozante, lăsînd astfel Brașovului trei monumente arhitecturale. Wilhelm Czell este cel care a construit Palatul Soarelui, al doilea din cele trei palate „Czell” ridicate în Cetate, primul fiind cel al lui Karl Czell de pe strada Vămii nr.13. De la început palatele nu au fost construite ca rezidență pentru o singură familie, ci ca investiții imobiliare, apartamentele fiind închiriate firmelor comerciale sau unor persoane înstărite. Odată cu fabricile de bere, frații Czell au schimbat și fața orașului. Ei au construit nu numai palate și vile, ci au și amenajat lacul de la Noua. Palatul Czell, cel de-al treilea palat, a fost construit de Friedrich Czell în anul 1903 la celălalt capăt al străzii Vămii, în Piața Sfatului, pe locul unde el avea deja trei case. După ce le-a demolat, a ridicat acolo un palat impresionant, cu balconașe sculptate și basoreliefuri cu figuri umane. În spatele palatului, Friedrich Czell a construit o mică clădire rezidențială pentru uz propriu, cu intrarea din Aleea „După ziduri”. La parterul clădirii a funcționat unul dintre localurile cele mai cunoscute din oraș, cafeneaua „Elite” (Kafehaus Elite). Din anul 1928 aici a funcționat banca „Kronstädter Allgemeine Sparkasse” (Casa Generală de Economii din Brașov), înființată în anul 1835, prima unitate bancară atât din Brașov cât și din Transilvania, care a fost lichidată în 1948 de comuniștii veniți la putere. Clădirea cu fațadă de culoare roz adăpostește din anul 1950 sediul sucursalei Brașov a Băncii Naționale a României și este declarată monument istoric (cod LMI BV-II-m-B-20906). Palatul a păstrat același aer maiestuos, iar ceea ce nu se vede din Piața Sfatului este corpul imens al clădirii, care se remarcă prin impozanță și bun gust. În afara sediului Băncii Naționale a României, clădirea mai adăpostește o filială BancPost și o farmacie. Fațada palatului a fost refăcută în anul 2019. Descriere Palatul Czell se află pe latura de nord-vest a Pieței Sfatului, numită Șirul Inului, între Casa Mureșenilor și Casa Seuler. Clădirea este masivă, are trei etaje și este în formă de patrulater, cu o curte interioră (atrium) la mijloc. Fațada sa este o combinație de elemente eclectice, neo-baroc și Art Nouveau. Spre deosebire de fațada bogat decorată, interioarele sunt sobre, cu excepția unor tavane Art Nouveau (Jugendstil), vitralii și uși cu furnir de nuc. Galerie de imagini Referințe Vezi și Palatul Soarelui din Brașov Legături externe Materiale media legate de Palatul Friedrich Czell din Brașov la Wikimedia Commons
Хуши

Хуши (на румънски: Huși, [huʃʲ]) е град в Румъния. Населението му е 26 266 жители (2011 г.). Намира се в часова зона UTC+2. МПС кодът му е VS. Основан е през 1487 г. В края на Първата световна война в Хуши са държани цивилни военопленици от български произход, отвлечени при отстъплението на румънските войски от Добруджа. Забележителности Катедралата „Св. св. Петър и Павел“ Личности Родени в Хуши Корнелиу Кодряну (1899 – 1938), румънски активист Източници
Huși

Huşi er en by i distriktet Vaslui i Rumænien. Freden i Prut, der endte en russisk-tyrkisk krig i 1711, blev underskrevet i Huşi. Født i Huşi: Corneliu Zelea Codreanu, rumænsk fascistisk leder i 20erne og 30erne Alexandru Ioan Cuza, forenet Rumæniens første prins Kilder og henvisninger
Huși

Huși ([huʃʲ]; ), deutsch Hussburg, ist eine Stadt in Rumänien im Kreis Vaslui. Geographische Lage Die Stadt liegt im Osten des Landes auf einer Höhe von 120 Metern an der Grenze zur Republik Moldau. Der Grenzfluss Pruth zu Moldau liegt 9 Kilometer östlich. An das Eisenbahnnetz ist die Stadt über die Strecke Iași–Galați angeschlossen. Geschichte Der Ort ist wahrscheinlich als eine Kolonie der Hussiten gegründet worden. Von historischer Bedeutung ist der Frieden vom Pruth, den Peter der Große hier am 23. Juli 1711 unterzeichnen musste, nachdem seine Truppen zuvor in der Nähe der Stadt von den Türken eingeschlossen worden waren. Im Jahre 1900 betrug die Bevölkerung 15.404 Einwohner, von denen ein Viertel Juden waren. Huși ist der Geburtsort des Malers Ștefan Dimitrescu. Die Stadt Huși ist Bischofssitz des gleichnamigen Bistums (Episcopia Hușilor) der rumänisch-orthodoxen Kirche. Söhne und Töchter der Stadt Alexandru Ioan Cuza (1820–1873), erster Fürst von Rumänien Henry Moskowitz (1880–1936), Bürgerrechtler Nicolae Malaxa (1884–1965), Unternehmer Ștefan Dimitrescu (1886–1933), Maler Elias Diaconide (1891–1945), Soziologe, Romanist und Rumänist, NS-Opfer Mihai Romilă (1950–2020), Fußballspieler Maria Răducanu (* 1967), Sängerin Vasile Buhăescu (* 1988), Fußballspieler Cristina Grigoraș (* 1990), Ruderin Weblinks Portal der Stadt Huși (englisch, französisch, italienisch, rumänisch) Huși bei ghidulprimariilor.ro Einzelnachweise
Huși

Huși es una ciudad con estatus de municipiu en el distrito de Vaslui, Rumania. La ciudad se fundó en el siglo XV, más precisamente en 1497. Desde 1958 es la sede del Episcopado de Huşi que se extiende por todo el territorio del distrito de Vaslui. Emplazamiento Huși está situado en la parte este de distrito y de Rumania próximo al punto fronterizo con Moldavia de Albiţa. Por la ciudad pasa la carretera europea E581. Geográficamente se encuentra en una depresión a una altura de 70-120 metros. El río Huși cruza la ciudad y es rodeada de colinas con viñas. A pocos kilómetros esta el río Prut. Demografía Conforme con el censo de 2002 en Huși viven 29.510 personas, mayoritariamente rumanos (99,45%) y unos pocos gitanos (0,43%). En el plano religioso, el 79,90% de los habitantes de Huși pertenecen a la Iglesia ortodoxa rumana, el 19,74% a la Iglesia católica y a otros cultos menos del 1%. El 19,13% de sus habitantes tiene menos de catorce años y solo 13,51% tiene más de 60 años. Economía Como está situado en una zona vitícola importante, Huși, tiene bien desarrollado el sector de producción de vino. Además de vino aquí se fabrican también maquinaria para la industria alimentaria, industria del calzado y de la piel, la industria alimentaria (bebidas alcohólicas, zumos, pan, preparados lácteos, conservas de fruta y legumbres), industria de terracotas y ladrillos. Objetivos turísticos La iglesia episcopal de Huși de los Santos Pedro y Pablo, fundada por Esteban III de Moldavia en el siglo XVI. Museo Municipal Museo de la Viticultura Museo Memorial Dimitrie Cantemir Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Huși.
Huszváros

Huszváros (románul: Huși) város Vaslui megyében, Moldvában, Romániában. Fekvése A Prut folyó közelében, a megyeszékhelytől, Vászlótól 45 km-re észak-északkeleti irányban helyezkedik el. Történelem A várost az 1438-ban Magyarországról elmenekült magyar husziták alapították. Moldvai településüket 1487-ben említette először oklevél, a magyar írott forrásokban Husz, Huszt néven. A város lakosai Magyarországról magukkal vitték bibliafordításaikat is, és vallási jellegű irodalmi tevékenységüket újonnan felépített városukban is folytatták. E huszita biblia- és zsoltárfordítások a magyar irodalomtörténetnek máig nagy jelentőségű emlékei. E kulturális értékek megteremtésének gazdasági alapját a környék híres, virágzó zöldség- és gyümölcstermesztése biztosította. A város jelentőségét bizonyítja az is, hogy a 16. században székhelye volt a moldvai fejedelmeknek, és szülővárosa lett Petru Raresnek is. 1497-ben III. István moldvai fejedelem templomot építtet itt, melyet Szent Péter és Szent Pál apostoloknak szentelnek fel. 1598-ban püspöki székhely lett, a harmadik Moldvában, Radóc és Románvásár után. Municípiumi rangot 1995-ben kapott. Népesség A népesség számának alakulása: 1912 - 15 652 lakos 1930 - 17 130 lakos 1948 - 16 605 lakos 1956 - 18 055 lakos 1966 - 20 715 lakos 1977 - 22 895 lakos 1992 - 32 673 lakos 2002 - 29 510 lakos Etnikai megoszlása, a 2002-es népszámlálási adatok alapján: Románok: 29 349 (99,45%) Romák: 129 (0,43%) Zsidók: 13 (0,04%) Magyarok: 9 (0,03%) Olaszok: 4 (0,01%) Ukránok: 2 (0,0%) Görögök: 2 (0,0%) Németek: 1 (0,0%) Más: 1 Látnivalók Szent Péter és Pál apostolok temploma Püspöki Palota épülete, 1782-1792 között építették, 1998-2003 között felújították Megyei Múzeum II. Demeter moldvai fejedelem emlékháza Bor Múzeum Gazdaság Románia egyik legfontosabb bortermelő vidékének a központja. Jelentős a város gépipara, élelmiszeripara, bőr- és cipőipara, faipara és az építőanyagipara. Lendületesen fejlődik a város turizmusa is. Testvérvárosok - Odessza - Ukrajna Hírességek Corneliu Zelea Codreanu (1899 - 1938) - politikus, a Vasgárda egyik vezetője volt Alexandru Giugaru (1897 - 1986) - színész, komikus Nicolae Malaxa (1884 - 1965) - mérnök, mozdonytervező, vállalkozó Sport Labdarúgócsapatok a városban: FCM Huși Steaua Mecanica Huși Hivatkozások További információk A város honlapja Etnikai megoszlás
Huși

Huși (in ungherese Huszváro) è un municipio della Romania di 26 266 abitanti, ubicato nel distretto di Vaslui, nella regione storica della Moldavia. Huși venne fondata come colonia dagli ussiti condotti da Jan Hus ai primi del XV secolo. La città fu il luogo in cui, il 23 luglio 1711, venne firmata la Pace del Prut, un accordo a cui venne costretto Pietro I di Russia dopo la sconfitta subita da parte dell'esercito ottomano nelle immediate vicinanze della città. Geografia Huși si trova nella pianura omonima ad un'altitudine compresa tra i 70 e i 120 m s.l.m., a est/nord-est del capoluogo del distretto Vaslui. La cittadina è attraversata dal torrente Huși ed è circondata da colline coltivate a vigneti. Popolazione Al censimento del 2011 la popolazione di Huși è risultata essere di 26 266 abitanti di cui il 90,95% rumeni. Il 73,91% degli abitanti professa la religione cristiana ortodossa ed il 17,2% quella cattolica. Economia La posizione della località al centro di una zona viticola fa di Huși un importante centro di produzione di vini. La città è sede inoltre di industrie produttrici di macchine utensili e per l'industria alimentare, di industrie conciarie, calzaturiere, alimentari (vino, bevande analcoliche e prodotti da forno), per la lavorazione del legno e per la produzione di materiali da costruzione. Amministrazione Gemellaggi Odessa Sîngera Cimișlia Comunicazioni Huși è attraversata dalla strada europea E581 che collega Mărășești (Romania) con Odessa (Ucraina) passando per Chișinău (Moldavia). Si trova a 19 km dalla frontiera con la Moldavia. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Huși Collegamenti esterni Sito ufficiale, su husi.info.
Huși

Huși is een plaats in het oosten van Roemenië in het district Vaslui. Geboren in Huși Alexander Jan Cuza (1820-1873), vorst van Roemenië Ştefan Dimitrescu (1886-1933), kunstschilder (post-impressionisme) Corneliu Zelea Codreanu (1899-1938), politicus en fascist (stichter van de IJzeren Garde)