NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Donżon w Le Crozet

Donżon w Le Crozet (fr. Donjon (restes) au Crozet) – wzniesiony w XV wieku. Od 16 stycznia 1939 roku posiada status monument historique, w kategorii classé (zabytek o znaczeniu krajowym). Lokalizacja Donżon zlokalizowany jest przy 178 Impasse de la Poterne w miejscowości Le Crozet, w departamencie Loara, w regionie Owernia-Rodan-Alpy. Historia Pierwszy donżon powstał w XII wieku, został przebudowany w XV wieku. Pozostałości zamku zostały wyburzone a na ich miejscu wybudowano kościół. Zobacz też Brama miejska w Le Crozet Przypisy
Dom szachulcowy w Le Crozet

Dom szachulcowy w Le Crozet (fr. Maison à pans de bois au Crozet.jpg) – wzniesiony w XVI wieku. Od 16 grudnia 1949 roku posiada status monument historique, w kategorii classé (zabytek o znaczeniu krajowym). Lokalizacja Dom zlokalizowany jest przy 30 Rue de la Grande Charrière w miejscowości Le Crozet, w departamencie Loara, w regionie Owernia-Rodan-Alpy. Historia Dom powstał w XVI wieku. Przez ostatnie lata życia mieszkał w nim hellenista Mario Meunier. Od 40 lat jest siedzibą merostwa. Przypisy
Kaplica Sainte-Eugénie w Moingt

Kaplica Sainte-Eugénie w Moingt – wzniesiona w XIV wieku jako kaplica klasztorna. Została zbudowana, podobnie jak klasztor na pozostałościach galijsko-rzymskich łaźni termalnych Aquis Segete w Moingt Od 1992 roku posiada status monument historique, w kategorii classé MH (zabytek o znaczeniu krajowym). Lokalizacja Kaplica jest zlokalizowana na terenie dawnej miejscowości Moingt (obecnie część Montbrison), przy 13 Avenue Thermale, w departamencie Loara, w regionie Auvergne-Rhône-Alpes. Historycznie patrząc znajduje się na skrzyżowaniu dróg via Bolène (która w średniowieczu przebiegała wzdłuż starożytnej drogi prowadzącej na południe do Saint-Paulien w pobliżu Le Puy i dalej do Tuluzy i via Aquitania. Opis Jest to kaplica gotycka, składająca się z nawy o dwóch przęsłach oświetlonych dwoma oknami lancetowymi od północy i jednym od południa. Do południowego boku przylega budynek zastępujący prezbiterium. Ganek ujęty w dwie kolumny z kapitelami podtrzymującymi ostrołukowy zwieńczony tympanonem z trzema trójlistnymi przęsłami. Nad fasadą zachowała się podstawa ściany-dzwonnicy. Kaplicę na wschodnim krańcu uzupełnia stary dom mieszkalny, wzniesiony w części klasztoru. Historia Moingt to starożytne Aquae Segetae (starożytne galijsko-rzymskie uzdrowisko z kilkoma zabytkami publicznymi m.in. teatrem). Jedno z pięciu galijskich miast uzdrowiskowych wskazanych na Tabuli Peutingeriana. W XIII wieku, w pobliżu średniowiecznego miasta opactwo benedyktynów w La Chaise-Dieu nabyło „panowanie nad pałacem”, co sprowadzało się do nabycia stodoły na dziesięcinę. Opactwo w oparciu o pozostałości rzymskich term wzniosło klasztor, który do rewolucji francuskiej utrzymywał status stodoły na dziesięcinę. W XIV wieku dobudowano kaplicę poświęconą Świętej Eugenii. Pierwsza znana wzmianka o kościele (Sainte-Eugénie) pochodzi z 1340 roku; nazwa „Sainte-Eugénie” pojawia się w latach 1553 i 1671. Po rewolucji francuskiej, klasztor przejął Zakon Świętej Klary (Ordo Sanctae Clarae), który został zmuszony do opuszczenia swej siedziby w Montbrison. W 1824 roku w kaplicy wybuchł pożar. Od 1851 w pomieszczeniach klasztoru, którego właścicielem był Goutorbe przez kilka lat funkcjonował warsztat tkacki Antoine-Auguste-Alexis de Jussieu. Zamontowano 12 krosien obrotowych a w kaplicy ze względu na jej wysokość umieszczono krosna żakardowe. W 1865 roku zabudowania klasztorne zostają przekształcone w rezydencję mieszczańską (własność De Neufbourg-Sirvanton) przez architekta Dulaca. W 1882 rozbudowa 2 mieszkań w dawnej plebanii. W XX wieku zabudowania zostały opuszczone i popadły w ruinę. W 2016 roku miasto Montbrison nabyło kompleks klasztorny i rozpoczęło prace remontowe kaplicy, które trwają do chwili obecnej. Kaplicę i zabudowania klasztorne uznano 14 grudnia 1992 roku za monument historique. Przypisy
Kościół Saint-Julien w Moingt

Kościół Saint-Julien w Moingt – wzniesiony w XII wieku. Od 29 grudnia 1949 roku posiada status monument historique, w kategorii classé MH (zabytek o znaczeniu krajowym). Lokalizacja Kościół jest zlokalizowany na terenie dawnej miejscowości Moingt (obecnie część Montbrison), przy 11bis Place de l'Église, w departamencie Loara, w regionie Auvergne-Rhône-Alpes. Opis Kościół posiadał półkolistą absydę i prawdopodobnie apsydiolę, nawę, transept ozdobiony kaplicami. Portal drzwiowy pochodzi z XVI wieku, poprzedni zniszczyły w 1572 roku wojska protestanckie barona des Adrets. Dzwonnica jest najstarszą częścią kościoła. Datuje się ją w dolnych partiach na XI wiek, a następnie w górnych na XII wiek. Jest bardzo wysoka w stosunku do całej budowli, a jej prostokątna podstawa pozwala ją zaliczyć do pospolitych w ówczesnych czasach romańskich długich dzwonnic. W kapitelach bliźniaczych okien (częściowo zamurowane podczas naprawy elewacji) znajdują się przeploty, kwiaty i bardzo zerodowane postacie przypisywane stylowi przedromańskiemu. Absyda kościoła na zewnątrz jest zaokrąglona, ale w środku jest płaska. Wewnątrz podstawa półkolistych arkad górujących nad kaplicą (obecnie zakrystia) jak i jej odpowiednikiem na ścianie północno-wschodniej, jak i gzyms sklepienia wskazuje jak bardzo podniesiono współczesną podłogę kościoła. Pierwotna znajdowała się około jednego metra poniżej obecnego poziomu. Apsidiole zniknęły w XVI wieku na rzecz kaplicy zbudowanej na południe od chóru. Na terenie przykościelnym zlokalizowany był cmentarz. Historia Na opuszczonym terenie rzymskiego miasta Aquae Segetae (starożytne galijsko-rzymskie uzdrowisko z kilkoma zabytkami publicznymi m.in. teatrem i termami) powstało Mondonium (obecne Moingt). Wykopaliska archeologiczne przeprowadzone na fundamentach kościoła Saint-Julien odsłoniły pierwszą świątynię z okresu Merowingów (okres między V a VIII wiekiem). Sprawia to, że budowla jest najstarszym lokalnym kościołem. Kościół wspomniany jest w 1096 roku w statucie Forez: Ecclesia Sancti Juliani Antiocensis in vico qui Modonicum dicitur. Pierwotny budynek został przebudowany w stylu karolińskim, by następnie na jego miejscu powstał kościół w stylu romańskim. Z tego okresu zachowała się dzwonnica i absyda, znaczną część kościoła zniszczyły wojska protestanckie barona des Adrets. Rolę kościoła parafialnego przejął kościół św. Jana Chrzciciela (zniszczony w XIX wieku). Po wybudowaniu nowej nawy, naw bocznych kościół Saint-Julien przejął ponownie funkcję parafialnego. Rewolucja francuska zniszczyła wnętrze kościoła. W 1838 roku fatalny stan budynku wymagał poważnych prac remontowych. Obecny stan pochodzi z 1843 roku, wówczas podniesiono podłogę o około jeden metr. Sklepienia z powlekanych i malowanych cegieł zastąpiły drewniane sklepienia nawy głównej i naw bocznych. Nadużywanie cementu ponownie osłabiło ściany. Podczas prac archeologicznych w 1990 roku, ostatecznie rozwiązano problem zawilgocenia i usunięto przegrodę maskującą średniowieczną absydę. Kościół uznano 29 grudnia 1949 roku za monument historique. Przypisy
Dom Vazelhes w Montbrison

Dom Vazelhes w Montbrison (Hôtel de Vazelhes) – wzniesiony w XVIII wieku. Od 1982 roku posiada status monument historique, w kategorii classé (zabytek o znaczeniu krajowym). Lokalizacja Budynek zlokalizowany jest przy 1 Rue du Palais de Justice w miejscowości Montbrison, w departamencie Loara, w regionie Owernia-Rodan-Alpy. Historia W 1765 roku, markiz de Vazelhes, szlachcic z regionu, podjął decyzję o wybudowaniu rezydencji. Realizację projektu powierzył architektowi Jean-Baptiste Massonowi. Prace budowlane rozpoczęto w 1766 a zakończono w 1770 roku. Z biegiem lat Hôtel de Vazelhes miał kilku właścicieli i przeszedł pewne modyfikacje, zwłaszcza w XIX wieku, kiedy wprowadzono dodatki, aby sprostać potrzebom szybko rozwijającego się społeczeństwa. Jednak pierwotna bryła została zachowana. Opis Fasada wykonana jest z kamienia ciosanego, z korynckimi kolumnami i rzeźbionymi frontonami. Salony są bogato zdobione freskami ściennymi i sztukaterią. Budynek otaczają ogrody w stylu francuskim. Przypisy
Kamienica przy 14 rue Martin Bernard w Montbrison

Kamienica przy 14 rue Martin Bernard – wzniesiona w 1587 roku. Od 1949 roku posiada status monument historique, w kategorii classé (zabytek o znaczeniu krajowym). Lokalizacja Kamienica zlokalizowana jest przy 14 rue Martin-Bernard w miejscowości Montbrison, w departamencie Loara, w regionie Owernia-Rodan-Alpy. Historia Pierwszy budynek wybudowany w tym miejscu należał, jak podaje E. Revérend du Mesnil, do rodziny Robertet. W XIV wieku został spalony przy plądrowaniu miasta przez wojska angielskie. Obecna kamienica powstała w 1587 roku, przedsionek ze sklepieniem kolebkowym, szeroka kręcona klatka schodowa, przęsła z listwami płaskimi oraz pasy strópów w elewacji przedniej i tylnej. Elewacja przy ulicy, posiada fasadę z ciosanego kamienia datowaną na rok 1587; data wpisana w prostokątny kartusz i powiązana z herbem. Herby mogły należeć do małżeństwa Robertet-Mandelot: po prawej stronie Eléonore, po lewej François lub do następnych właścicieli Marguerite Mandelot i Charlesa de Neuville. Rezydencja przeszła następnie w ręce rodziny Tournonów, a następnie Pierre'a Le Conte, kiedy w 1722 roku poślubił Claudine Devaux de Montbrison. Pod koniec XIX wieku dokonano przebudowy wystroju wnętrz. W salon na pierwszym piętrze wstawiono nowe belki stropowe ozdobione malowanymi kartuszami przedstawiającymi widoki krajobrazów i lokalnej lub wyidealizowanej architektury. Budynek, całkowicie odrestaurowany w 1993 roku, stał się budynkiem mieszkalnym z gabinetem lekarskim. Opis Elewacja od strony ulicy wykonana jest ciosanego granitu, elewacja od strony dziedzińca jest otynkowana. Elewacje mają pięć przęseł i trzy poziomy oddzielone gzymsami. Elewacja dziedzińca posiada wykusz wąskich świetlików, doświetlających krętą klatkę schodową. Okna z ciętego z granitu posiadają płaskie listwy. Przypisy
Théâtre gallo-romain de Moingt

Le théâtre gallo-romain de Moingt est un théâtre mixte antique ruiné construit au Ier siècle à Moingt, partie de la commune française de Montbrison et dont le site est classé monument historique en 1981. Localisation Le théâtre gallo-romain est situé sur le territoire de l'ancienne commune de Moingt dans la région française d'Auvergne-Rhône-Alpes. Description Ce théâtre mixte servant aux représentations scéniques et aux jeux d´arènes est en arc de cercle de 42 m de rayon, la scène étant au nord-est. C'est essentiellement la partie nord-ouest qui est conservée avec un mur atteignant 10 m de haut. Il mesure de 1,50 m à 2 m d'épaisseur et est construit en petits moellons de granit. Historique Aquae Segetae, actuellement Moingt, est une ancienne cité thermale gallo-romaine possédant plusieurs monuments publics. Son théâtre est construit au cours de la seconde moitié du Ier siècle et remanié à la fin du IIe siècle. Des fouilles et des études sont effectuées au XIXe siècle et à la fin du XXe siècle[réf. nécessaire], puis à nouveau en 2025. Le site du théâtre est classé au titre des monuments historiques le 10 décembre 1981. Références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de Montbrison Liste de théâtres romains Lien externe Ressources relatives à l'architecture : Inventaire Auvergne-Rhône-Alpes Mérimée Theatrum Portail des monuments historiques français Portail du département de la Loire Portail de la Rome antique • section Empire romain
Teatr rzymski w Aquae Segetae (Moingt)

Teatr rzymski w Aquae Segetae – starożytny teatr rzymski, znajdujący się w Moingt, części Montbrison, w departamencie Loara, w regionie Owernia-Rodan-Alpy. Od 1981 roku posiada status monument historique, w kategorii classé (zabytek o znaczeniu krajowym). Lokalizacja Teatr jest zlokalizowany na terenie dawnej miejscowości Moingt (obecnie część Montbrison). Opis Był to teatr na którym odbywały się przedstawienia sceniczne, jak i walki na arenie liczącej 42 metry obwodu. Scena znajduje się w północno-wschodniej części. Z budowli zachowała się głównie część północno-zachodnia z murem sięgającym 10 metrów wysokości. Mur mierzy od 1,5 do 2 metrów grubości, wykonany jest z kamienia granitowego. Składa się z półkolistej widowni (cavea) o średnicy 80 m, opartej o wzgórze; zorientowany na wschód, aby zgodnie z zasadami Witruwiusza mieć w południe cień, według obliczeń Jeana Renauda musiał pomieścić prawie 8000 widzów. Scenę flankowały przylegające do siebie pomieszczenia. Historia Aquae Segetae obecnie Moingt, to starożytne galijsko-rzymskie uzdrowisko z kilkoma zabytkami publicznymi. Uważa się, że teatr ten pochodzi z końca I w. n.e. i że ulegał przebudowom, bez znalezienia wystarczających namacalnych elementów datowania. Jean Renaud (1959–1960), oraz Olivier Blin (1995), na podstawie danych Th Rochigneux (1849), ustalili, że musiał to być „teatr mieszany” (sztuki i przedstawienia zapaśnicze). Wykopaliska i badania archeologiczne prowadzono w XIX i końcu XX wieku. Przypisy
Dom Notre-Dame w La Pacaudière

Dom Notre-Dame w La Pacaudière (fr. Maison Notre-Dame à La Pacaudière) – wzniesiony w XV wieku. Od 5 kwietnia 1930 roku posiada status monument historique, w kategorii classé (zabytek o znaczeniu krajowym). Lokalizacja Kamienica zlokalizowana jest przy 22 Route de Paris w miejscowości La Pacaudière, w departamencie Loara, w regionie Owernia-Rodan-Alpy. Historia Budynek został wzniesiony w XV wieku. W XVI wieku przebudowany. Przypisy
Dom w La Pacaudière

Dom w La Pacaudière (fr. Maison à La Pacaudière) – wzniesiony w XV wieku. Od 5 kwietnia 1930 roku posiada status monument historique, w kategorii classé (zabytek o znaczeniu krajowym). Lokalizacja Kamienica zlokalizowana jest przy place de la Bascule w miejscowości La Pacaudière, w departamencie Loara, w regionie Owernia-Rodan-Alpy. Historia Budynek został wzniesiony w pierwszym kwartale XV wieku. Opis Przypisy
Dom Mały Luwr w La Pacaudière

Dom Mały Luwr w La Pacaudière (fr. Relais des Postes Royales (maison dite Le Petit Louvre) à La Pacaudière) – wzniesiony około 1511 roku. Od 3 grudnia 1993 roku posiada status monument historique, w kategorii classé (zabytek o znaczeniu krajowym). Lokalizacja Kamienica zlokalizowana jest przy 44 place du Petit Louvre w miejscowości La Pacaudière, w departamencie Loara, w regionie Owernia-Rodan-Alpy. Historia Budynek został wzniesiony około 1511 roku. Został wzniesiony dla poczty królewskiej na trasie z Lyonu do Paryża. Widnieje na mapie z 1632 roku. Co cztery miejscowości konieczne były stacje, w których naczelnik poczty miał obowiązek zapewnić jeźdźcom zakwaterowanie, wyżywienie, a zwłaszcza świeże konie. Poczmistrzowi przysługiwały pewne przywileje, takie jak zwolnienie z pańszczyzny, a jego dzieci nie podlegały służbie wojskowej. Zajazdy, w których przebywali, mogły być różnej wielkości, małe i odizolowane lub duże w środku miasta, takie jak ta zainstalowana w Małym Luwrze. Znajdowała się tam kaplica. Na starym planie z XVII wieku widnieje kaplica, stajnie i znaczna liczba pomieszczeń. Mały Luwr pokryty jest graffiti, którego daty pochodzą głównie z czasów panowania Franciszka I. Nigdy nie były badane, jedynym znanym autorem jest Jacques Arcadelt, muzyk, który podróżował do Francji w latach 1546–1547 i który swoją wizytę w Małym Luwrze zaznaczył swoim podpisem na klatce schodowej. Opis Mały Luwr dominuje nad placem i ma fasadę główną składającą się z trzech przęseł na dwóch poziomach plus poddasze. Pomiędzy pierwszymi dwoma przęsłami znajdują się główne drzwi wejściowe, łukowo otoczone dwoma pilastrami i ryglem z płaskorzeźbą przedstawiającą dwa putta w muszli z herbem królewskim. Trzy duże lukarny z wystającymi kratownicami zdobią bardzo spadzisty, monumentalny dach pokryty gontem. Francuska konstrukcja z bardzo długimi krokwiami jest szczególnie wysoka (trzynaście metrów) i w dolnej części ma kształt kadłuba statku. Podczas renowacji został wzmocniony, ma plan prostokąta o długości dwudziestu jeden metrów i pięćdziesięciu metrów. Przypisy
Pont au Diable w Pouilly-sous-Charlieu

Pont au Diable w Pouilly-sous-Charlieu – most wybudowany przed 1320 rokiem w Pouilly-sous-Charlieu we Francji. Od 1928 roku posiada status monument historique, w kategorii classé MH (zabytek o znaczeniu krajowym). Lokalizacja Most jest zlokalizowany przy 109 Impasse de Tigny, na terenie miejscowości Pouilly-sous-Charlieu, w departamencie Loara, w regionie Auvergne-Rhône-Alpes. Opis i historia Dokładna data budowy mostu nie jest znana. Pierwsza wzmianka pojawia się w 1320 roku. Most umożliwiał przeprawę przez rzekę Sornin średniowieczną drogą z Belleville przez Chauffailles, Charlieu, La Bénisson-Dieu, Noailly, Saint-Germain-Lespinasse i Saint-Haon-le-Châtel do Vichy. Część autorów uważa, że most został wybudowany w czasach rzymskich Przypisy
Maison à pans de bois (Roanne)

La maison à pans de bois est une maison du XVe siècle, située à Roanne dans le département de la Loire, en France. Description Elle est aussi appelée maison bourbonnaise. Elle est facilement reconnaissable avec ses colombages et jouxte l'église Saint-Étienne. C'est sûrement une des plus anciennes maisons de Roanne. Elle fut longtemps un caveau de dégustation des vins de la côte-roannaise. La maison est aujourd'hui le siège des réunions de l'Association des Amis du Musée et de la Médiathèque de Roanne. La maison fut inscrite aux monuments historiques en 1949. Références Annexes Article connexe Liste des monuments historiques de la Loire Lien externe Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail des monuments historiques français Portail du département de la Loire
Kościół Saint-Symphorien w Sail-les-Bains

Kościół Saint-Symphorien w Sail-les-Bains (św. Symforiana w Sail-les-Bains, fr. Église Saint-Symphorien) – wzniesiony w XII wieku. Od 10 czerwca 1965 roku posiada status monument historique, w kategorii classé MH (zabytek o znaczeniu krajowym). Lokalizacja Kościół jest zlokalizowany na terenie miejscowości Sail-les-Bains, przy 2 Place de l'Église, w departamencie Loara, w regionie Auvergne-Rhône-Alpes. Opis Kościół romański z XII wieku z kruchtą wejściową. W XV i XVI wieku do nawy i prezbiterium dobudowano trzy kaplice. We wnętrzu pozostałości fresku przedstawiającego anioły z XV wieku. Przypisy
Château d'Apchon (Loire)

Le château d'Apchon est un château datant du XVIe siècle situé à Saint-André-d'Apchon dans le département de la Loire. Historique Le roi Henri II et Catherine de Médicis y ont séjourné en 1548. Il a été inscrit partiellement aux monuments historiques en 1963. C'est une propriété privée. En 2021, le château a été acquis par le couple néerlandais Rogier et Wendy, qui y résident depuis 2025. Depuis lors, il propose trois chambres d'hôtes. En 2026, plusieurs activités seront organisées afin d'ouvrir le château au public. Vous pouvez louer le jardin, les halls, les chambres, ou une partie ou la totalité du château. Différentes formules sont disponibles pour personnaliser votre location.[passage promotionnel] Description Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de la Loire Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail des châteaux de France Portail du département de la Loire Portail des monuments historiques français
Château de Saint-Bonnet-les-Oules

Le château de Saint-Bonnet-les-Oules est un château situé en France sur la commune de Saint-Bonnet-les-Oules, dans le département de la Loire, en région Auvergne-Rhône-Alpes. Il fait l'objet d'une inscription au titre des monuments historiques français depuis 1984. Histoire À l’origine maison forte de la fin du XIIe siècle appartenant aux comtes de Forez, il passa ensuite aux comtes d’Auvergne, puis à la famille d’Angérieux (famille proche des comtes de Forez) qui le transforma en véritable château fort au XIIIe siècle. Au XVIe siècle, Hector d’Angérieux dit de Saint-Bonnet fut mêlé à la conspiration du Grand Connétable Charles III de Bourbon. Emprisonné pendant un an à la Conciergerie, il en sorti grâce au roi François Ier. Le château fut ensuite vendu tout au début du XVIIe siècle à la famille Bartholy, famille italienne puissante, descendante des Médicis et donc famille cousine des rois de France. Elle s’enfuit en France à la suite d'un complot avec Philippe Strozzi contre Cosme Ier de Médicis qui échoua, et également à la suite de l’assassinat de leur aïeul Julien de Médicis qui eut lieu quelques années plus tôt. Héléne de Bartholy, seule héritière des Bartholy, épousa le 29 septembre 1661 Camille II Savary de Brèves, petit fils du célèbre ambassadeur de France de Henri IV : François de Savary de Brèves (ambassadeur à Constantinople (1591-1605) et à Rome (1607-1614), il a été l’un des plus célèbres orientalistes de son temps et fut également le précepteur de Gaston d’Orléans, frère de Louis XIII). Les Bartholy revendirent le château le 17 mai 1719 à messire Gaspard de Corbeau de Montverdun, Major-Général des Dragons (il travailla directement avec le Grand Dauphin pour recréer cette armée des Dragons). Mort sans enfant, le château sera une nouvelle fois vendu à la famille de la Frasse de Senas en 1728, puis en 1736 à la famille Flachat, grande famille d’échevins de Lyon. En 1782, le château fut vendu à la famille Vincent de Soleymieu, dite Vincent de Saint Bonnet, qui en est encore actuellement propriétaire. En 1876, le château est restauré dans le goût de Viollet-le-Duc, c’est-à-dire dans un style néo-Renaissance par Louis Bresson. En 1984, il est inscrit partiellement à l’ISMH pour sa façade et ses toitures, le grand escalier avec la rampe en fer forgé et la salle du donjon au rez-de-chaussée agrémentée de peintures murales ; en 2022, la protection est étendu à la totalité du château, avec ses décors, sa cour, ses douves et son portail, à l'exclusion du jardin. En 2022, le château de la famille de Roquigny bénéficie de fonds du Loto du patrimoine pour aider à la restauration d'une partie de la couverture du château. Description Notes et références Voir aussi Article connexe Liste des monuments historiques de la Loire Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail des châteaux de France Portail de la Loire Portail des monuments historiques français
Chapelle de la Charité de Saint-Étienne

La chapelle de la Charité de Saint-Étienne est une chapelle de Saint-Étienne dans le département de la Loire. La chapelle est partiellement inscrite (chapelles, sacristies, escalier) au titre des monuments historiques par arrêté du 7 novembre 1979. Elle fait partie de l'hôpital de la Charité. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de Saint-Étienne Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail des monuments historiques français Portail de Saint-Étienne Portail de l’architecture chrétienne
Hôtel de Villeneuve (Saint-Étienne)

L'hôtel de Villeneuve est un hôtel particulier de Saint-Étienne dans le département de la Loire. Ses façades et toitures sont inscrites au titre des monuments historiques par arrêté du 17 janvier 1967. Il a hébergé le Musée du vieux Saint-Étienne jusqu'en 2018. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de Saint-Étienne Portail des monuments historiques français Portail de Saint-Étienne Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Kiosque à musique de Marengo

Le kiosque à musique de Marengo est un kiosque de Saint-Étienne dans le département de la Loire. Il est inscrit au titre des monuments historiques par arrêté du 2 février 1987. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de Saint-Étienne Portail des monuments historiques français Portail de Saint-Étienne Portail de l’architecture et de l’urbanisme