NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vieux Lyon

El Vieux Lyon és el districte renaixentista més gran de Lió. El 1954, Vieux-Lyon, el districte més vell de la ciutat, es va convertir en el primer lloc a França en ser protegit per la llei Malraux que protegia els llocs culturals d'aquest país. Cobrint una àrea de 424 hectàrees entre el turó Fourvière i el riu Saona, és un dels més grans barris renaixentistes d'Europa. Hi ha tres zones diferents: Saint-Jean, Saint-Paul i Saint-Georges. El barri de Saint-Jean a l'edat mitjana era el centre del poder polític i religiós. La Catedral de St Jean, seu del Primat de Gaul, un títol encara conferit a l'arquebisbe de Lió, és un bon exemple d'arquitectura gòtica. La Manecanterie, al costat de la catedral és un dels pocs edificis romànics de Lió. Anteriorment escola del cor, ara acull el museu dels tresors de la catedral. A Saint-Jean també hi ha el Museu de Miniatures i escenaris de cinema, en un edifici que va ser la Fonda de la Creu Daurada en el segle XV. El barri de Saint-Paul en els segles XV i XVI va acollir predominantment banquers i mercaders italians en sumptuoses residències urbanes aquí anomenades hôtels particuliers. El Hôtel Bullioud i el Hôtel de Gadagne en són dos exemples magnífics i l'últim ara acull el Museu Històric de Lió i el Museu Internacional de Titelles. La Llotja de Canvi resta com a testimoni del període que les fires de comerç van fer rica la ciutat. L'església de Saint Paul amb la seva torre romànica i la seva espectacular agulla marquen l'extrem nord del barri. A Saint-Georges teixidors de seda van començar aquí el segle XVI abans de traslladar-se al turó de la Croix Rousse el segle XIX. El 1844, l'arquitecte Pierre Bossan va reconstruir l'església de St. George en els bancs del Saona en un estil neo-gòtic. En l'Edat mitjana, quan hi havia només uns quants carrers paral·lels entre el turó i el Saona, es va construir el primer traboule. Derivat del llatí trans-ambulare, passar a través de, els traboules són passadissos a través d'edificis i els seus patis, connectant un carrer directament amb un altre. Els visitants poden descobrir un patrimoni arquitectònic de galeries i escales de cargol en aquests passatges secrets, tant inesperats com únics. Saint-Paul Sant-Paul és el barri que envolta l'estació de Saint-Paul, construïda el 1873, i l'església homònima. És el pol escolàstic de Vieux Lyon, amb dos grans instituts, els Maristes et les Lazaristes. L'església de Saint Paul va ser construïda per primer cop l'any 549 i reconstruïda els segles xi i xii. Galeria Referències
Vieux Lyon

Vieux Lyon (French pronunciation: [vjø ljɔ̃], lit. 'Old Lyon') is the largest Renaissance district of Lyon. In 1964, Vieux-Lyon, the city's oldest district, became the first site in France to be protected under the Malraux law to protect France's cultural sites. Covering an area of 24 hectares between the Fourvière hill and the river Saône, it is one of Europe's most extensive Renaissance neighborhoods. There are three distinct sections: Saint Jean, Saint Paul and Saint Georges. In 1998, Vieux Lyon was inscribed on the UNESCO World Heritage List along with other districts in Lyon because of its historical importance and architecture. The Saint Jean quarter in the Middle Ages was the focus of political and religious power. The Cathedral of St Jean, seat of the archbishop of Lyon (also known as the Primate of Gaul), is a good example of Gothic architecture. The Manécanterie adjoining the cathedral is one of Lyon's few extant Romanesque buildings. Formerly a choir school, it now houses the museum of the cathedral's treasures. Saint Jean is also home to the Museum of Miniatures and Film Sets, located in a building that was the Golden Cross Inn in the 15th century. The Saint-Paul section in the 15th and 16th centuries predominantly housed Italian banker-merchants. They moved into sumptuous urban residences here called hôtels particuliers. The Hôtel Bullioud and the Hôtel de Gadagne are two examples and the latter now houses the Lyon Historical Museum and the International Puppet Museum. The Loge du Change stands as testimony to the period when trade fairs made the city wealthy. The Saint Paul church, with its Romanesque lantern tower and its spire, mark the section's northern extremity. The Saint Georges section was home to silk weavers, who settled in the section beginning in the 16th century. They later moved to the Croix Rousse hill in the 19th century. In 1844, the architect Pierre Bossan rebuilt the St George's Church on the banks of the Saône in a neo-Gothic style. In the Middle Ages, when there were only a few parallel streets between the hill and the Saône, the first traboules were built. Derived from the Latin trans-ambulare, meaning to pass through, traboules are corridors through buildings and their courtyards, connecting one street directly with another. A large number of galleries and spiral staircases remain in the traboules. Gallery Saint-Paul Saint-Paul is the quarter surrounding Gare Saint-Paul, built in 1873, and the church of the same name. It is the scholastic pole of Vieux Lyon, with two main institutes, les Maristes et les Lazaristes. The church of Saint Paul itself was built for the first time in 549 and rebuilt in the 11th and 12th centuries. See also History of Lyon References
Vieux Lyon

Vieux Lyon is een middeleeuwse en renaissancistische woonwijk in Lyon, Frankrijk. Het ligt langs de Saône, aan de voet van de heuvel Fourvière. Het is samen met Venetië een van de meest uitgestrekte woonwijken uit deze periode die nog intact is gebleven. Het historische centrum staat op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Wijken Vieux Lyon bestaat uit drie kleinere woonwijken, van noord naar zuid: Saint-Paul, Saint-Jean en Saint-Georges. Een oud gezegde luidt: à Saint-Jean la noblesse, à Saint-Paul la richesse ('in Saint-Jean de adel, in Saint-Paul de rijkdom'). Saint-Paul Hier bevinden zich het station en de kerk met dezelfde naam. In dit stadsdeel leefden de bankiers. Dit stadsdeel is door de bouw van het treinstation en andere stadsvernieuwing minder athentiek dan de twee andere wijken. Saint-Jean Hier bevinden zich de kathedraal Saint-Jean-Baptiste-et-Saint-Étienne en het metrostation Vieux Lyon. Saint-Jean wordt in het noorden begrensd door de Place du Change eindigt in het zuiden bij de kathedraal. Deze wijk was vroeger nog verdeeld. Er was een stadsdeel voorbehouden aan de geestelijken rond de kathedraal, het verdwenen klooster, de verdwenen kerken Sainte-Croix en Saint-Étienne en de manécanterie (oorspronkelijk het huis van de koorzangers). En er was een stadsdeel waar de rechtbank en handelaren gevestigd waren. Saint-Jean is erg toeristisch. Saint-Georges Hier bevinden zich het Paleis Benoît-Crépu, voorheen het Port du Sablet, en de kerk Saint-Georges. Deze wijk ligt ten zuiden van de kathedraal en eindigt aan de ingang van de tunnel van Fourvière. Dit was vroeger een meer volkse wijk waar handelaren en handwerklieden gevestigd waren. Afbeeldingen Externe link (fr) Vieux-Lyon.com
Ліон (старе місто)

Старе місто Ліона або Старий Ліон (фр. Vieux-Lyon) — середньовічний квартал в західній частині французького міста Ліона. Розташований на схилах на правому березі річки Сони, недалеко від її гирла. Його площа становить 424 гектари, це один із найбільших середньовічних кварталів в Європі, що збереглися на даний час. В 1998 році Старий Ліон було внесено до світової спадщини ЮНЕСКО. Має три основні чітко виражені частини: Сен-Жан, Сен-Поль і Сен-Жорж. Квартал Сен-Жан (фр. Saint-Jean) розташований в середній частині Старого Ліона. Саме тут перебуває більша частина архітектурних пам'яток району, такі як Археологічний сад (фр. Jardin archéologique), Міняльна ложа (фр. Loge du Change), Палац юстиції (фр. Palais de Justice), ціла низка найдавніших житлових будинків міста та Катедральний собор, ім'я якого і отримав квартал.. Квартал Сен-Поль (фр. Saint-Paul) побудовано навколо однойменної церкви, він займає північну частину Старого Ліона. В середньовіччі тут жило переважно духовенство, але з XII — XIII століть він перетворюється на діловий центр міста. З усіх трьох кварталів Сен-Поль найбільше постраждав від знесень і перебудов. Саме в цьому кварталі відбувається дія фільму Бертрана Таверньє «Годинникар із Сен-Поля», відзнятого за мотивами детективного роману Жоржа Сіменона (1974). Квартал Сен-Жорж (фр. Saint-Georges) розташований в південній частині району, це найменш відомий та найменш відвідуваний туристами квартал Старого Ліона. З античних часів до раннього середньовіччя тут стояли портові споруди. З XI століття в квартал поступово почали оселятися мешканці, переважно бідняки. А в XV—XVIII століттях квартал був центром міського ремісництва, в першу чергу — ткацького виробництва. Саме в цьому кварталі народився лялькар Лоран Мурге, який створив ляльку Ґіньйоль. Найвідоміші атракції цього кварталу — церква Святого Георгія (Сен-Жорж, фр. Église Saint Georges) і площа Трініте (фр. Place de la Trinité), на якій сходяться п'ять вулиць. Примітки
Île Barbe

Die Île Barbe ist eine Insel in der Saône. Sie gehört seit 1963 zum Stadtgebiet von Lyon und liegt im Norden des 9. Arrondissements im Quartier Saint-Rambert. Ihr lateinischer Name lautete insula barbara („wilde Insel“). Lage Die zur ehemaligen Gemeinde Saint-Rambert-l’Île-Barbe, die 1963 nach Lyon eingemeindet wurde, gehörende Insel ist über eine im Jahr 1827 erbaute Brücke erreichbar. Die Brücke ist seit 2020 für den motorisierten Verkehr gesperrt und soll zwischen 2025 und 2027 für ca. 10 Mio. Euro instandgesetzt werden. Es verkehren mehrere Buslinien bis zur Brücke. Geschichte Bereits im 5. Jahrhundert entstand ein dem hl. Martin von Tours geweihtes Kloster, welches zeitweise auch den Namen Saint-Loup trug. Nach wiederholten Verwüstungen in den Jahren 676,725 und 945 durch Sarazenen und andere wurde das Kloster jedes Mal – auch wegen der Unterstützung durch die Bischöfe von Lyon – wiederaufgebaut. Im 11. Jahrhundert benediktinisch geworden erwarb es Besitztümer in der Dauphiné, der Provence, der Bresse und im Forez. Im Jahr 1549 wurde das Kloster säkularisiert; die Mönche wurden zu Kanonikern. Im Jahr 1562 durch die Protestanten unter der Führung von François de Beaumont, Baron des Adrets verwüstet, wurde das Kloster in den Jahren 1742 und 1781 – also bereits lange vor der Französischen Revolution – aufgehoben. Von den drei mittelalterlichen Kirchen (Saint-Loup, Notre-Dame und Sainte-Anne) hat nur die im 11. Jahrhundert erbaute, später jedoch veränderte Kirche Notre-Dame überlebt, die sich der Beherbergung von Pilgern widmete. Von der Kirche Saint-Loup stehen noch Ruinenreste. Sehenswürdigkeiten Die Insel ist ein beliebter Ausflugsort für die Bevölkerung von Lyon. Es gibt mehrere Restaurants. Die teilweise erhaltenen, heute aber im Privatbesitz befindlichen Abteigebäude wurden in den Jahren 1991 und 1993 als Monument historique anerkannt. Die Kirche Notre-Dame und der ihr angeschlossene Kreuzgang (cloître) entstanden vom 11. bis zum 13. Jahrhundert. Die Bauten wurde im Jahr 1993 als Monument historique anerkannt. Literatur J. Picot: La seigneurie de l'abbaye de l'Ile-Barbe. Lyon, 1953 J. Picot: Ile-Barbe. DHGE, XXV, 1995, S. 811–817. J.-F. Reynaud: Le monastère de l'Ile-Barbe et le bourd de Saint-Rambert. In: Saint-Rambert, un culte régional depuis l'époque mérovingienne. Histoire et archéologie, Paris 1995, S. 49–60. Weblinks Île Barbe – Fotos + Infos (französisch) Île Barbe, Chapelle Notre-Dame – Foto + Infos (französisch) Île Barbe, ehemalige Abtei – Fotos + Kurzinfos (französisch) Einzelnachweise
Isla Barbe

Isla Barbe (en francés: L'Île Barbe)​ es una isla en medio del río Saona, en el noveno distrito de Lyon, en el distrito de Saint-Rambert-Île Barbe (antiguo municipio anexionado en 1963). Su nombre proviene del latín insula Barbara, que quiere decir la "isla salvaje", lo que refleja su ocupación tardía. Su punto más alto se encuentra a 171 metros sobre el nivel del mar, siendo administrativamente parte de la Región de Ródano-Alpes. Una abadía se fundó en la isla en el siglo quinto. Este es el primer establecimiento monástico en la región de Lyon y uno de los más antiguos en la Galia. Carlomagno estableció una hermosa biblioteca. El monasterio fue saqueado en varias ocasiones (en los años 676, 725 y 945). Véase también Geografía de Francia Geografía de Europa Referencias Enlaces externos Mapa de localización de la isla
Île Barbe

Île Barbe (afgeleid van de Latijnse naam, insula barbara, barbaars eiland) is een eiland in het midden van de Saône nabij de gemeente Caluire-et-Cuire. Het eiland valt onder het 9e arrondissement van Lyon, Frankrijk. Historie Op het eiland werd in de vijfde eeuw een abdij gesticht. Dit was het eerste kerkelijke gebouw in de regio Lyon en een van de oudste in Gallië. Het klooster werd herhaaldelijk geplunderd in 676, 725 en 945. In het klooster was een Benedictijner orde gevestigd sinds de negende eeuw. Het klooster werd definitief vernietigd en verbrand in 1526 door protestantse troepen. Pas in 1827 werd er een brug naar het eiland gebouwd.
Réserve naturelle régionale du réseau de grottes à chauves-souris en Drôme et en Ardèche

La réserve naturelle régionale du réseau de grottes à chauves-souris en Drôme et en Ardèche (RNR323) est une réserve naturelle régionale située en Auvergne-Rhône-Alpes. Classée en 2019, elle occupe une surface de 48,99 hectares et protège deux cavités servant de gîtes aux chauves-souris. Localisation Le territoire de la réserve naturelle s'étend sur les départements de l'Ardèche sur la commune de Rompon et de la Drôme, sur les communes de Francillon-sur-Roubion et Soyans. Histoire du site et de la réserve Écologie (biodiversité, intérêt écopaysager…) Flore Faune La grotte de Meysset, à Rompon, accueille 14 espèces de chiroptères. La grotte de Baume-Sourde à Francillon-sur-Roubion en accueille 16, dont le petit murin, les grand et petit rhinolophes et le minioptère de Schreibers. Intérêt touristique et pédagogique Administration, plan de gestion, règlement Outils et statut juridique La réserve naturelle a été créée par une délibération du Conseil régional du 28 juin 2019. Voir aussi Articles connexes Liste des réserves naturelles régionales de France (classées par région et département) Liens externes Ressources relatives à la géographie : Common Database on Designated Areas Inventaire national du patrimoine naturel (espaces protégés) Réserves Naturelles de France World Database on Protected Areas Notes et références Portail de la conservation de la nature Portail de l’Ardèche Portail de la Drôme
Rifugio del Goûter

Il rifugio del Goûter (in francese refuge du Goûter) è un rifugio situato nel comune di Saint-Gervais-les-Bains (dipartimento dell'Alta Savoia), nel massiccio del Monte Bianco (Alpi Graie), a 3835 m s.l.m.. Si trova lungo la via normale francese di salita al Monte Bianco. Storia Nel 1906 fu costruito un piccolo rifugio dotato di sette posti, successivamente rinnovato nel 1936 e nel 1962 dal Club alpino francese, che ne detiene la proprietà. La struttura attuale, inaugurata il 28 giugno 2013 dopo tre anni di lavori, è situata circa 200 m a sud rispetto al vecchio rifugio del 1962. Caratteristiche Si trova lungo la via normale francese di salita al Monte Bianco, poco sotto la sommità dell'Aiguille du Goûter. È il rifugio custodito più alto di Francia. Si tratta di una struttura metallica prefabbricata, totalmente autonoma dal punto di vista energetico, che può accogliere 120 persone, capacità volutamente limitata per non affollare eccessivamente la via di salita al Monte Bianco. La prenotazione è obbligatoria, e chi ne è sprovvisto non viene accolto all'interno del rifugio. Il locale invernale ha una capacità di 20 posti ed è situato in una struttura del rifugio del 1962, smontato parzialmente. Accessi Dal comune di Saint-Gervais-les-Bains si può prendere il Tramway du Mont-Blanc fino alla stazione capolinea (Nid d'Aigle, 2372 m), e poi salire passando nei pressi del rifugio di Tête Rousse (3.167 m). Ascensioni Monte Bianco - 4.810 m Note Voci correlate Via normale francese al Monte Bianco Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su rifugio del Goûter Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su montblanc.ffcam.fr. (FR) Scheda del rifugio su refuges.info, su refuges.info. URL consultato il 24 agosto 2015.
Refuge du Goûter

De refuge du Goûter, ook wel refuge de l'Aiguille du Goûter, is een berghut in het Franse departement Haute-Savoie, van de Club alpin français. De hut bevindt zich zo'n 30 meter onder de top van de Aiguille du Goûter, in het Mont Blancmassief, op een hoogte van 3835 meter en is daarmee een van de hoogste bewaakte hutten in West-Europa. Vanaf het station Nid d'Aigle in Saint-Gervais-les-Bains, eindhalte van de Tramway du Mont Blanc, is de hut bereikbaar na een tocht van ongeveer 5 uur. De hut vormt voor alpinisten een tussenstop voor een topbeklimming van de Mont Blanc via de Goûterroute. De vernieuwde hut werd in 2013 in gebruik genomen. Hij bevindt zich op enige afstand van de eerdere, die direct bovenaan het Couloir du Goûter staat. Sinds de jaren 1990 kon hij de stroom klimmers op de populaire Goûterroute vaak niet meer aan. Hij doet nog dienst als winterhut.
Школа военно-медицинской службы в Лионе

Школа военно-медицинской службы в Лионе (фр. École du service de santé des armées de Lyon-Bron) — учебное заведение, готовящее врачей для французской армии (сухопутных войск, ВВС, военного флота и жандармерии). Располагается в пригороде Лиона — г. Брон. История Основана в 1888 году. Принимались студенты-медики 3-го семестра, отбывшие годичную воинскую повинность. Продолжая общемедицинское образование в университете, они проходили в школе курс организации военно-медицинской службы, верховую езду, фехтование, стрельбу из револьвера, строевую подготовку и по окончании факультета направлялись на годичную подготовку в Валь-де-Грас. В настоящее время школой руководит генерал медицинской службы Жан-Люк Перре. Ссылки Официальный сайт Школы
Interpol

For alternative betydninger, se Interpol (flertydig). (Se også artikler, som begynder med Interpol) International Criminal Police Organization er en international organisation for at forbedre samarbejdet mellem politi internationalt. Interpol er den internationale organisation med det femtestørste antal medlemslande, 196 medlemsnationer. Organisationen finansieres af årlige bidrag fra sine medlemmer. Interpols hovedkvarter ligger i den franske by Lyon. På grund af Interpols politisk neutrale rolle må organisationen kun involvere sig i forbrydelser, der går på tværs af landegrænser. Interpols hovedopgaver drejer sig om offentlig sikkerhed og terrorisme, organiseret kriminalitet, narkohandel, våbensmugling, trafficking, børnepornografi, økonomisk kriminalitet og korruption. I 2001 blev ca. 1400 personer arresteret som et resultat af Interpols oplysninger. Ahmed Naser Al-Raisi (UAE) er chef fra november 2021. Se også Europol Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside
Interpol

Međunarodna kriminalističko-policijska organizacija INTERPOL, poznata i kao ICPO stvorena je 1923. u svrhu međunarodne kriminalističko-policijske suradnje. Riječ Interpol, prvotno tek telegrafska adresa ove organizacije, službeno je postala dijelom njena imena 1956. godine. Interpol je druga najveća međunarodna organizacija u svijetu, nakon Ujedinjenih naroda; trenutno u njenu radu sudjeluje 190 država članica. Financirana je godišnjim prilozima država članica, od kojih godišnje prima oko 40 milijuna € (manje nego EUROPOL, koji prima oko 60 milijuna). Sjedište organizacije je u Lyonu, Francuska, a predsjednica Interpola trenutno je Mireille Ballestrazzi iz Francuske. Trenutni tajnik, u trećem mandatu na tom mjestu, Amerikanac Ronald K. Noble, prvi je neeuropljanin na tom položaju. Zbog politički neutralne uloge koju izvršava, Ustav Interpola ne dozvoljava sudjelovanje u unutardržavnim kriminalističkim akcijama, te razrješavanju političkih, vojnih, vjerskih ili rasnih zločina. Rad Interpola usredotočen je na javnu sigurnost, antiterorizam, suzbijanje organiziranog kriminala, krijumčarenja, trgovanja ljudima, pranja novca, dječje pornografije, financijskog te high-tech zločina, te korupcije. Od listopada 2001. godine, Interpol zapošljava 224 zaposlenika iz 54 države, od čega 112 policajaca i 112 civila. Istog mjeseca, Interpol je počeo tranziciju s rada od 9 do 5 u organizaciju koja djeluje 24-7, dakle non-stop, povećavajući tako djelotvornost. 2001., više od 1 400 ljudi uhićeno je ili locirano djelovanjem Interpola. Vanjske poveznice Službena stranica organizacije Interpol Neslužbena stranica s informacijama Arhivirana inačica izvorne stranice od 2. studenoga 2005. (Wayback Machine)
Interpol

Az Interpol (magyarul: Bűnügyi Rendőrség Nemzetközi Szervezete vagy Nemzetközi Bűnügyi Rendőrségi Szervezet, angolul: International Criminal Police Organization, franciául: Organisation Internationale de la Police Criminelle, spanyolul: Organizacion Internacional de Policia Criminal) egy nemzetközi rendőrségi szervezet. A Nemzetközi Rendőrség Szervezetét azzal a céllal hozták létre, hogy a nemzeti rendőrségek munkáját segítse az országokon átívelő bűnözés visszaszorítása érdekében. Az Interpolnak saját nyomozati jogköre nincs, a tagállamok rendőrségeinek munkáját segíti adatszolgáltatással és nyilvántartással. Főtitkárok és elnökök Főtitkárok névsora 1923-tól: Louis Ducloux (1923–1951) Marcel Sicot (1951–1963) Jean Népote (1963–1978) André Bossard (1978–1985) Raymond Kendall (1985–2000) Ronald Noble (2000–) Elnökök névsora 1923-tól: Johann Schober (1923–1932) Franz Brandl (1932–1934) Eugen Seydel (1934–1935) Michael Skubl (1935–1938) Otto Steinhäusl (1938–1940) Reinhard Heydrich (1940–1942) Artur Nebe (1942–1943) Ernst Kaltenbrunner (1943–1945) Florent Louwage (1945–1956) Agostinho Lourenço (1956–1960) Richard Jackson (1960–1963) Fjalar Jarva (1963–1964) Firmin Franssen (1964–1968) Paul Dickopf (1968–1972) William Leonard Higgitt (1972–1976) Carl Persson (1976–1980) Jolly Bugarin (1980–1984) John Simpson (1984–1988) Ivan Barbot (1988–1992) Norman Inkster (1992–1994) Björn Eriksson (1994–1996) Toshinori Kanemoto (1996–2000) Jesús Espigares Mira (2000–2004) Jackie Selebi (2004–2008) Arturo Herrera Verdugo (2008) Khoo Boon Hui (2008–2012) Mireille Balestrazzi (2012–2016) Meng Hung-vej (2016-2018) Kim Jong Yang (2018-) Tagállamok és képviseletek A listában a képviseletek dőlt betűvel szerepelnek. Nem tagállamok Szamoa Palau Salamon-szigetek Kiribati Mikronézia Tuvalu Vanuatu Észak-Korea Nyugat-Szahara További információk Hivatalos honlap