NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chapelle de Mazières

La chapelle de Mazières, est une chapelle située sur la commune de Hauteville-Lompnes dans le département de l'Ain, en France. Située dans la forêt de Mazières, non loin de la route provenant d'Hauteville-Lompnes et à destination du col de la Rochette, elle est relativement isolée. La cascade du Trou de la Marmite est située à proximité. La chapelle est particulièrement connue pour les deux pèlerinages dont elle fait l'objet annuellement : le 15 août et le 8 septembre. Histoire Plusieurs hypothèses expliquent sa création au XIIe siècle. En 1605, le compte-rendu de Saint François de Sales la mentionne. En 1645, René de Lucinge, entre autres seigneur des Allymes, lui affecte une somme d'argent pour réparation. En 1867, les conseils municipaux des communes de Lompnes, Hauteville et Cormaranche, tous trois géographiquement concernées par la chapelle, décident de la placer indivis. Dans les années 2010, une association « Les Amis de Mazières » contribue activement à la restauration du lieu. Description Les toitures sont refaites et le clocher est construit (tel qu'il est en 2015) en 1878. La chapelle est considérée de style néo-roman. Une croix tréflée est située au-dessus de la porte latérale. Une statue de la Vierge est placée à l'extérieur, à proximité immédiate de la chapelle. L'intérieur est d'une grande sobriété, tant par ses décorations que par son peu de mobilier. Signalons la frise représentant des feuilles de hêtres qui fait le tour intérieur de l'édifice. Bibliographie L'action du roman Le miracle de Mazières d'Isabelle Callis-Sabot, prend partiellement place autour de la chapelle. Références Articles connexes Liste de sanctuaires mariaux de France Liens externes Ressource relative à la religion : Clochers de France Hauteville-Lompnes (Ain, France) -- Chapelle Notre-Dame de Mazières (FranceArchives) Notre-Dame de la Visitation (Chapelle de Mazières) - Groupement paroissial d'Hauteville - Messe.info Groupement paroissial d'Hauteville-Lompnès - Diocèse de Belley-Ars Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Bugey
Gare de Saillans

Gare de Saillans vasútállomás Franciaországban, Saillans településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Livron–Aspres-sur-Buëch-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Gare de Crest Gare de Die Kapcsolódó szócikkek Franciaország vasútállomásainak listája Jegyzetek További információk
Gare Part-Dieu - Vivier Merle

Perrache è il capolinea della linea A della metropolitana di Lione. È situata nel III arrondissement di Lione, sotto boulevard Vivier-Merle, presso la stazione di Lione-Part-Dieu. Storia La stazione fu aperta al traffico il 2 maggio 1978, quando fu attivato il primo troncone della linea B tra le stazioni di Charpennes – Villeurbanne e Gare Part-Dieu - Vivier Merle. Funzionò come capolinea temporaneo sino al 14 settembre 1981, quando la linea fu prolungata sino a Jean Macé. Interscambi La fermata costituisce un importante interscambio con la stazione di Lione-Part-Dieu che, assieme a Perrache è una delle due principali stazioni ferroviarie lionesi. Nelle vicinanze della stazione effettuano fermata diverse linee di tram, autobus urbani ed interurbani. Stazione ferroviaria (Lione Part-Dieu) Fermata tram (linea 1, linea 3, linea 4) Autostazione Fermata autobus Servizi La stazione dispone di: Accessibilità per portatori di handicap Ascensori Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Gare Part-Dieu - Vivier Merle
Gare Part-Dieu - Vivier Merle (metrostation)

Gare Part-Dieu - Vivier Merle is een metrostation aan lijn B van de metro van Lyon, in het 3e arrondissement van de Franse stad Lyon, in de moderne wijk La Part-Dieu. De naam Vivier Merle is deze van een bekende verzetsstrijder in Lyon tijdens de Tweede Wereldoorlog, Marius Vivier-Merle. Geschiedenis Dit station is geopend op 2 mei 1978 als eindstation van een afsplitsing van lijn A, die de aansluiting van spoorwegstation Part-Dieu met de rest van de stad moest verzorgen. Pas op 14 september 1981 is de verlenging van lijn B tot Jean Macé geopend waardoor het een volwaardige metrolijn werd. Vandaag de dag loopt de lijn door tot station Stade de Gerland nabij het gelijknamige voetbalstadion. Ligging Het metrostation Gare Part-Dieu - Vivier Merle ligt onder het winkelcentrum van La Part-Dieu, het grootste winkelcentrum in de stad, en het grootste van Frankrijk naar aantal winkels. Het spoorwegstation kan bereikt worden door middel van een tunnel en er kan hier ook over worden gestapt op lijn 1 van de tram van Lyon en een groot aantal (trolley)bussen. Door de aanwezigheid van het spoorwegstation, het belangrijkste van de stad, is dit een van de drukste metrostations. La Part-Dieu is verder een moderne zakenwijk met kantoren, hotels en hoogbouw. Tramlijn 3 vertrekt vanaf de andere kant van het station en eind 2013 stopt ook tramlijn 4 daar ook station. Externe link (fr) www.tcl.fr, de site van het openbaar vervoersbedrijf van Lyon
Гар Пар-Дьё — Вивье Мерль (станция метро)

«Гар Пар-Дьё — Вивье́ Мерль» (фр. Gare Part-Dieu — Vivier Merle) — станция линии B Лионского метрополитена. Расположение Станция находится в 3-м округе Лиона, в квартале Пар-Дьё, рядом с главным железнодорожным вокзалом города Пар-Дьё и торговым центром «Пар-Дьё», в главном деловом квартале города. Платформа станции расположена под торговым центром «Пар-Дьё». Вход производится из торгового центра, бульвара Марьюс Вивье-Мерль (фр. boulevard Marius Vivier-Merle) и с площади Шарль Беродье (фр. place Charles Béraudier) перед вокзалом. Особенности Станция открыта 2 мая 1978 года в составе конечной станции первой очереди линии B Лионского метрополитена от станции Шарпен — Шарль Эрню до станции Гар Пар-Дьё — Вивье Мерль. Состоит из двух путей и двух боковых платформ. Пассажиропоток в 2006 году составил 802 344 чел./мес. Эта станция была построена первой изо всех станций Лионского метрополитена, она была завершена в 1973 году — за 5 лет до запуска первой очереди метрополитена, и послужила прототипом для всех остальных станций. Станция была построена на месте снесённых казарм, под тем местом, где спустя несколько лет был возведён торговый комплексом «Пар-Дьё». Район Пар-Дьё был выбран в качестве будущего делового квартала (каковым он сейчас и стал), тут находятся офисы многих компаний, а также самое высокое здание Лиона — 165-метровая, 40-этажная Башня Пар-Дьё (бывшая Башня Креди Лионне). В 1983 году неподалёку был открыт главный городской вокзал «Лион-Пар-Дьё», принимающий как пригородные, так и скоростные поезда. Однако, поскольку вокзал был построен через целых 10 лет после завершения строительства станции метро, главный вход в здание вокзала оказался в 200 метрах от входа в метро. Для решения этой проблемы был построен специальный туннель, в котором позднее был запущен траволатор. На выходе из этого коридора в сторону вокзала размещена мозаика художника Жана Фитона (фр. Jean Fiton). Происхождение названия Первая часть названия «Гар Пар-Дьё» в переводе с французского означает «Вокзал Пар-Дьё». В свою очередь, выражение «Пар-Дьё» можно перевести как «Божья собственность» — вероятно, название дано из-за церковных владений, бывших когда-то в этих местах. Вторая часть — «Вивье Мерль» дана по расположению на бульваре Марьюс Вивье-Мерль. Бульвар в свою очередь (до 19 февраля 1945 года — бульвар Пар-Дьё) назван в честь лионского профсоюзного деятеля и участника движения Сопротивления Марьюса Вивье-Мерля (1890—1944). Достопримечательности Железнодорожный вокзал «Лион-Пар-Дьё» Торговый центр «Пар-Дьё» Лионская муниципальная библиотека Высотные здания: Башня Инсити Башня Пар-Дьё Башня Оксижен Башня Свисс Лайф Башня ЭДФ Наземный транспорт Со станции существует пересадка на следующие виды транспорта: TGV — вокзал скоростных поездов Intercités — вокзал междугородних поездов TER — вокзал пригородных поездов Rhônexpress — трамвай в аэропорт — трамвай — троллейбус — «главный» автобус — автобус Примечания
Convento de Santa María de La Tourette

La Sainte Marie de la Tourette es un edificio religioso perteneciente a la Orden de los Dominicos, diseñado por Le Corbusier y situado en el municipio de Eveux,en L'Arbresle, cerca de Lyon, en el territorio de La Tourette. Historia Por invitación del padre Couturier de la Orden Dominicana, Le Corbusier desarrolló un proyecto con los principios religiosos de la Orden y sus ideas constructivas. También participaron su compañero André Wogenscky. Iannis Xenakis estudió soluciones armónicas para las ventanas, tanto horizontal como verticalmente. La obra comenzó en 1956. A pesar de tener problemas económicos, fue consagrada en octubre de 1960. Gracias a dos clientes, el convento fue cerrado por reformas durante cuatro años, el 3 de las 4 alas. Se reabrió en 2010 para los monjes de la casa y también para visitas guiadas. En 2011 empezaron los trabajos en la restauración de la iglesia y la sacristía. Descripción El monasterio incluye una iglesia, un claustro, una sala capitular, aulas, una biblioteca, un comedor, varios salones, cocinas y un centenar de celdas individuales. Está construido en un valle rodeado de bosques y llanuras. Los monjes también disponen de salas de estudio, refectorios inferiores y finalmente, en contacto con el suelo, de las cocinas. Las áreas adyacentes son la iglesia y la sacristía. Hay un patio directamente conectado con el exterior. Arquitectura La tierra del monasterio se encuentra en el lado de un camino de montaña que desciende al valle. Le Corbusier utiliza la pendiente del terreno para organizar mejor la distribución.​ El sistema utilizado es muy formal, de hecho, no es fácilmente reconocible como un convento. El edificio es de estilo brutalista y el hormigón está presente en todas partes. No hay molduras y ningún elemento decorativo, en línea con los principios de la pobreza y la sencillez de la Orden. Los elementos se articulan con el ángulo recto. El edificio está diseñado principalmente para la relación que tiene los de adentro hacia afuera.​ En la sacristía y en el altar de la iglesia se ha estudiado principalmente la relación con la luz. En la nave de la iglesia hay dos ventanas. Este juego de luz da un efecto interno diferente durante diferentes momentos del día. Le Corbusier hace variar la altura entre el piso y el techo de acuerdo con la importancia del medio ambiente. Véase también Lista de obras de Le Corbusier Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Convento de Santa María de La Tourette. Couvent de la Tourette website La Tourette at "Great Buildings Online" La Tourette at Arcspace.com
Sainte-Marie de La Tourette

Sainte-Marie de La Tourette (vaak simpelweg La Tourette genoemd) is een klooster in de gemeente Éveux, ongeveer 15 km ten noordwesten van Lyon. Het grotendeels betonnen gebouw, dat in 1960 voltooid was, werd ontworpen door Le Corbusier en is een monument. Het interieur is minimalistisch zoals dat bij kloosters vaker voorkomt. Een voorbeeld hiervan is dat er geen verlichting is in de trappenhuizen, behalve een kleine neonlamp waar de trappen beginnen en eindigen. Tijdens de 40e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed in Istanbul werd dit bouwwerk van Le Corbusier samen met een aantal andere van zijn meest markante constructies onder de noemer Architecturaal werk van Le Corbusier op 17 juli 2016 erkend als UNESCO werelderfgoed en toegevoegd aan de werelderfgoedlijst.
Klasztor Sainte Marie de La Tourette

Klasztor Sainte Marie de La Tourette – klasztor dominikanów w Éveux we Francji zbudowany w drugiej połowie lat 50. XX wieku według modernistycznego projektu Le Corbusiera. W 2016 roku został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako ikoniczny przykład brutalizmu w architekturze. Historia 24 listopada 1943 roku dominikanie zakupili teren w okolicy Lyonu. W 1953 roku poproszono Le Corbusiera o przygotowanie planów klasztoru dla 100 zakonników. Budowę ukończono w 1959 roku, a 19 października 1960 roku został on poświęcony przez kardynała Gerliera. W uroczystości wziął udział Le Corbusier. Pięć lat później, w drodze do Paryża, 31 sierpnia 1965 roku jego zwłoki przez jedną noc były wystawione w klasztorze. 8 września 1965 roku budynek klasztoru został wpisany do inwentarza zabytków. Seminarium zakonne zamknięto w 1969 roku. W styczniu 1970 roku podjęto decyzję o utworzeniu w budynku Centrum Tomasza Morusa, które zostało przekształcone w Centrum spotkań kulturalnych de la Tourette stając się ośrodkiem kultury. Centrum działało w latach 2002–2009. Do 1970 roku klasztor był zamknięty dla zwiedzających. Od 1970 są w nim realizowane różne projekty, prowadzone rekolekcje i spotkania. W 2006 roku na zlecenia stowarzyszenia Amis de la Tourette rozpoczęto remont budynku. Pracami kierował architekt Didier Répellin. W latach 2006–2008 wykonano remont zachodniego skrzydła i izolację dachów skrzydła południowego i wschodniego. Następnie odrestaurowano ich wnętrza, aby w 2010 przeprowadzić remont oratorium, korytarzy i atrium. Po renowacji w latach 2012–2013 kościoła, krypty i zakrystii prace zostały zakończone. Cele w budynku mają duże okna i widok na otaczającą budynek przyrodę. Zostały umieszczone na dwóch najwyższych piętrach. Cele braci są małe, mają 5,92 m długości, 1,83 m szerokości i 2,26 m wysokości. Dostępne są także cele ojców, które są trochę większe. Każda cela ma swoją loggię. Refektarz jest całkowicie przeszklony i ma wysokość 4,5 m. Budynek unosi się nad ziemią na słupach (fr. pilotis) i jest wyposażony w ogród na dachu płaskim. Klasztor jest połączony z kościołem podniebnym mostem z żelazobetonu. Wpis na listę UNESCO Wnioski o wpisanie dzieł Le Corbusiera na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO były składane we wcześniejszych latach, ale zostały odrzucone w 2009 i 2011 roku. W 2015 roku ograniczono się do 17 obiektów. Wpis miał miejsce podczas 40 sesji Komitetu Światowego dziedzictwa w Stambule. Przypisy
Convento Sainte-Marie de La Tourette

O convento Sainte-Marie de La Tourette é um convento dominicano localizado em Éveux, na França. História O edifício foi projetado pelo arquiteto Le Corbusier e é considerado sua última grande obra em território francês. Inaugurado em 19 de outubro de 1960, tornou-se Monumento Histórico em dezembro de 1979 e foi inscrito como Patrimônio Mundial da UNESCO em 2016. O filme Batismo de Sangue (2007) é dirigido por Helvécio Ratton e tem Caio Blat no papel de Frei Tito, frade dominicano brasileiro, cujos últimos dias se passam em La Tourette. Em junho de 1970 Frei Tito foi exilado para a França e acolhido no convento "Saint-Marie de La Tourette". Atormentado por visões de seus torturadores em São Paulo, que ele julgava ainda persegui-lo no interior do convento, suicida-se, em 10 de agosto de 1974. A obra de Le Corbusier, tão bela como todo seu trabalho no Brasil, foi a última visão de Tito em La Tourette. Referências Ligações externas «Couvent Sainte-Marie de La Tourette» (em francês) «Convent of La Tourette» (em inglês) «The Monastery of Sainte-Marie de La Tourette» (em inglês)
Sainte Marie de La Tourette

Sainte Marie de La Tourette, ofta kallat La Tourette, är ett dominikankloster i Éveux utanför Lyon i Frankrike. Klostret uppfördes mellan 1953 och 1960 och ritades av arkitekten Le Corbusier. Det kom att bli ett av hans sista uppdrag och ses idag som ett av de viktigaste exemplen på senmodernism och brutalism. Huvudbyggnaden är uppförd i en dramatisk sluttning och domineras exteriört av en rå betongfasad som bryts av av rytmiskt utplacerade fönsterband. Byggnaden omger en mindre gård och har plats för upp till 100 munkar. Till klostret hör ett kapell, ett bibliotek och flera verkstäder. Interiören präglas av starka färger på väggarna och får också ett färgat ljus av de många, asymmetriskt utspridda lanterniner som finns på taket. Proportioner och mått är satta enligt Le Corbusiers modulorsystem. Källor Cohen, Jean-Louis (2021) (på engelska). Le Corbusier 1887–1965: The Lyricism of Architecture in the Machine Age. Köln: Taschen. sid. 80–83. ISBN 978-3-8365-6035-1 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sainte Marie de La Tourette.
Chapelle de Retord

La chapelle de Retord, est une chapelle située au hameau de la Vézeronce sur le plateau de Retord dans le département de l'Ain. Description Les dimensions du bâtiment sont de 16 mètres de long sur 8 mètres de large. On y accède par un portail surmonté d'un clocher en bois. La chapelle est située à 1 200 mètres de haut ce qui fait de la paroisse dont elle dépend, la plus élevée du diocèse. Histoire Le lieu environnant constitue une paroisse depuis 1674. Une chapelle a existé au même endroit par le passé. Elle est remplacée en 1852 par le présent édifice. En 1909, le dernier curé de la paroisse, Émilien Favre, quitte le lieu ; en effet la paroisse est adjointe à celle du Grand-Abergement. La chapelle tombe alors en ruines. L’abbé Frédéric Tarpin-Bernard, curé de la paroisse du Grand-Abergement de 1940 à 1978 entreprend alors sa restauration. Cérémonie religieuse Saint Roch, patron des pèlerins, y est fêté chaque dimanche après le 15 août. La cérémonie implique la bénédiction des voitures qui se présentent ainsi que de leurs conducteurs. Par le passé, étaient bénis les chars et les engins agricoles. Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Bugey
Saint-André-le-Gaz station

Saint-André-le-Gaz station is a railway station serving the town Saint-André-le-Gaz, Isère department, southeastern France. The station is served by regional trains towards Lyon, Grenoble and Chambéry. References External links Saint-André-le-Gaz station at "Gares & Connexions", the official website of SNCF (in French)
Gare de Saint-André-le-Gaz

La gare de Saint-André-le-Gaz est une gare ferroviaire française des lignes de Lyon-Perrache à Marseille-Saint-Charles (via Grenoble) et de Saint-André-le-Gaz à Chambéry. Elle est située sur le territoire de la commune de Saint-André-le-Gaz, dans le département de l'Isère, en région Auvergne-Rhône-Alpes. Elle est mise en service en 1861 par la Compagnie des chemins de fer de Paris à Lyon et à la Méditerranée (PLM). C'est une gare de la Société nationale des chemins de fer français (SNCF), desservie par des trains TER Auvergne-Rhône-Alpes. Situation ferroviaire Établie à 409 mètres d'altitude, la gare de bifurcation de Saint-André-le-Gaz est située au point kilométrique (PK) 63,424 de la ligne de Lyon-Perrache à Marseille-Saint-Charles (via Grenoble), entre les gares de La Tour-du-Pin et de Virieu-sur-Bourbre. Elle est également l'origine, au PK 63,424, de la ligne de Saint-André-le-Gaz à Chambéry, avant la gare des Abrets - Fitilieu. Histoire La gare de Saint-André-le-Gaz est mise en service le 22 août 1861 par la Compagnie des chemins de fer de Paris à Lyon et à la Méditerranée (PLM), lorsqu'elle ouvre à l'exploitation la troisième section, de Bourgoin à Saint-André-le-Gaz de la ligne de Lyon à Grenoble. Elle devient la tête de ligne d'un embranchement vers Chambéry en septembre 1884. En 1911, c'est une gare de la Compagnie du PLM, qui peut recevoir et expédier des dépêches privées et qui est ouverte aux services complets de la grande et de la petite vitesse. Service des voyageurs Accueil Gare SNCF, elle dispose d'un bâtiment voyageurs, sans guichet. mais avec une salle d'attente et un relais toilette. Elle est équipée d'automates pour l'achat de titres de transport TER. Desserte Saint-André-le-Gaz est desservie par des trains TER Auvergne-Rhône-Alpes des relations, de : Saint-André-le-Gaz à Grenoble-Universités-Gières ou Chambéry, Saint-André-le-Gaz à Lyon-Perrache. Intermodalité Un parc pour les vélos (consignes individuelles en libre accès) et un parking pour les véhicules y sont aménagés. Notes et références Voir aussi Bibliographie PLM, Chemin de fer de Paris à Lyon et à la Méditerranée : Nomenclature des gares, stations et haltes, Paris, Impr. Maulde, Doumenc, 1911, 173 p. (lire en ligne), p. 24 et 159. Articles connexes Liste de gares en France Liste des gares d'Auvergne-Rhône-Alpes Ligne Lyon-Perrache - Marseille-Saint-Charles (Via Grenoble) Ligne de Saint-André-le-Gaz à Chambéry Liens externes La gare de Saint-André-le-Gaz, sur le site officiel de SNCF Gares & Connexions La gare de Saint-André-le-Gaz, sur le site officiel SNCF / TER Auvergne-Rhône-Alpes Portail du chemin de fer Portail de l’Isère
Gare de Saint-André-le-Gaz

Gare de Saint-André-le-Gaz vasútállomás Franciaországban, Saint-André-le-Gaz településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Lyon-Perrache-Grenoble-Marseille-vasútvonal St-André-le-Gaz–Chambéry-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Gare de La Tour-du-Pin (Lyon-Perrache pályaudvar, Lyon-Perrache-Grenoble-Marseille-vasútvonal) Gare de Virieu-sur-Bourbre (Gare de Marseille-Saint-Charles, Lyon-Perrache-Grenoble-Marseille-vasútvonal) Gare des Abrets - Fitilieu (Gare de Chambéry - Challes-les-Eaux, St-André-le-Gaz–Chambéry-vasútvonal) Gare de Voiron Kapcsolódó szócikkek Franciaország vasútállomásainak listája Jegyzetek További információk Gare de Saint-André-le-Gaz az SNCF hivatalos "Gares & Connexions" weboldalán (franciául)
Gare de Saint-André-le-Gaz

Gare de Saint-André-le-Gaz – stacja kolejowa w Saint-André-le-Gaz, w departamencie Isère, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, we Francji. Jest stacją kolejową Société nationale des chemins de fer français (SNCF), obsługiwaną przez pociągi TER Rhône-Alpes. Linki zewnętrzne Gares en mouvement, un site officiel de la SNCF ter-sncf.com Rhône-Alpes, un site officiel de la SNCF. ter-sncf.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-16)].
Gare du Grand-Lemps

La gare du Grand-Lemps est une gare ferroviaire française de la ligne de Lyon-Perrache à Marseille-Saint-Charles (via Grenoble) située sur le territoire de la commune du Grand-Lemps, dans le département de l'Isère, en région Auvergne-Rhône-Alpes. C'est une halte voyageurs de la Société nationale des chemins de fer français (SNCF), desservie par des trains TER Auvergne-Rhône-Alpes. Situation ferroviaire Établie à 476 mètres d'altitude, la gare du Grand-Lemps est située au point kilométrique (PK) 84,559 de la ligne de Lyon-Perrache à Marseille-Saint-Charles (via Grenoble), entre les gares de Châbons et de Rives. En direction de Rives, s'intercale la halte de Beaucroissant ouverte périodiquement. Histoire Service des voyageurs Accueil Halte SNCF, c'est un point d'arrêt non géré (PANG) à entrée libre. Desserte Le Grand-Lemps est desservie par les trains TER Auvergne-Rhône-Alpes de la relation de Saint-André-le-Gaz à Grenoble (ou Grenoble-Universités-Gières). Intermodalité Un parc pour les vélos (consignes individuelles en libre accès) et un parking pour les véhicules y sont aménagés. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en France Liste des gares d'Auvergne-Rhône-Alpes Ligne de Lyon-Perrache à Marseille-Saint-Charles (via Grenoble) Schéma de la ligne de Lyon-Perrache à Marseille-Saint-Charles (via Grenoble) Lien externe La gare du Grand-Lemps, sur le site officiel SNCF / TER Auvergne-Rhône-Alpes Portail du chemin de fer Portail de l’Isère
Gare du Grand-Lemps

Gare du Grand-Lemps vasútállomás Franciaországban, Le Grand-Lemps településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Lyon-Perrache-Grenoble-Marseille-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Gare de Châbons (Lyon-Perrache pályaudvar) Beaucroissant railway station (Gare de Marseille-Saint-Charles) Kapcsolódó szócikkek Franciaország vasútállomásainak listája Jegyzetek További információk Gare du Grand-Lemps az SNCF hivatalos "Gares & Connexions" weboldalán (franciául)
Station Le Grand-Lemps

Station Le Grand-Lemps is een spoorwegstation in de Franse gemeente Le Grand-Lemps, aan de lijn van station Lyon-Perrache naar station Marseille-Saint-Charles (via Grenoble), op enkele tientallen kilometers ten noord-westen van Grenoble. Het station wordt bediend door treinen van TER Auvergne-Rhône-Alpes.