NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Antiek theater van Lugdunum

Het Antiek theater van Lugdunum is een antiek theater dat aan het begin van onze jaartelling werd gebouwd in de toenmalige Romeinse kolonie Lugdunum. Lugdunum lag op de plek van het tegenwoordige Lyon in Gallia Lugdunensis. Het theater ligt tegen de helling van de heuvel Fourvière aan, dicht bij de top. Het ligt net naast het Odeion van Lugdunum, waarmee het archeologisch gezien een opmerkelijk koppel vormt dat uniek is voor Gallië. Alleen Vienne beschikt ook over zowel een theater als een odeion. Het theater werd in twee etappes gebouwd: Onder keizer Augustus werd rond het jaar 15 v.Chr. een theater gebouwd van 90 m. breed, tegen de zijkant van Fourvière. Archeologen hebben tussen de bouwconstructie stenen teruggevonden die afkomstig moeten zijn uit Glanum, nabij het huidige Saint-Rémy-de-Provence. Aan het begin van de 2e eeuw, onder keizer Hadrianus, werd een derde serie treden aangelegd bovenaan het bouwwerk, waardoor het een breedte van 108 m. kreeg en een capaciteit van 10.000 plaatsen. De voorstellingen, die plaatsvonden van de lente tot in oktober, bestonden voor het grootste deel uit muzikale komedies. De achterwand van het toneel, die er nu niet meer staat, zorgde ervoor dat het geluid tegen de treden terugkaatste. Met de restauratie van het theater werd begonnen in 1933. Tegenwoordig biedt het elke zomer plaats aan het muziekfestival Nuits de Fourvière. In de heuvel Fourvière gegraven ligt het Gallo-Romeins museum van Fourvière. Het ligt in de buurt van het theater en odeion. Het museum heeft onder meer een verzameling gegraveerde stenen, beelden, sieraden en gebruiksvoorwerpen uit het begin van onze jaartelling. Ook is er een maquette die een reconstructie toont van de twee antieke monumenten op de heuvel. Het museum bezit ook objecten uit de periode voor de Romeinse bezetting. Ze stammen daarmee van vóór onze jaartelling, uit de Keltische periode. Het museum toont regelmatig tijdelijke exposities. Externe link (fr) Visite Lyon, Foto's van het antieke theater van Fourvière in Lyon
Античный театр на холме Фурвьер (Лион)

Анти́чный теа́тр в Лугду́не (Лио́не) находится на холме Фурвьер в Лионе, в центре античного поселения рядом с одеоном, вместе с которым он образует архитектурный ансамбль. Хронология Строительство театра проводилось в два этапа: 1. Во времена правления императора Октавиана Августа. Возле склона холма была построена арена диаметром 90 м. Согласно классической планировке ступени образовывали полукруг, 25 секторов в форме веера, партер выполнен из многоцветного мрамора, сцена включает в себя три экседры (полукруглые ниши) и два сводчатых боковых входа. Выяснили, что среди материалов конструкции присутствуют камни из карьеров города Гланум (современный Сен-Реми-де-Прованс), что говорит о возможности наличия широких торговых связей в то время. 2. В начале II века, в эпоху императора Адриана. Был пристроен третий этаж ступеней. Таким образом, диаметр конструкции достиг 108 м, театр мог вмещать до 10000 зрителей. В основном, в театре ставились комедии с использованием музыки. Этому способствовала хорошая акустика: стена за сценой отражала звук и направляла его на трибуны. Представления давались с весны по октябрь. Театр был обнаружен в XIX веке, реставрация началась в 1933 году. Туризм Театр представляет собой одну из главных достопримечательностей Лиона. Ежегодно здесь проводится музыкальный фестиваль «Ночи на Фурвьере». Примечания
Zisterzienserinnenabtei Bouchet

Die Zisterzienserinnenabtei Bouchet (auch: Le Bosquet) war von der Mitte des 12. Jahrhunderts bis 1413 ein Kloster der Zisterzienserinnen in Bouchet, Département Drôme, in Frankreich. Geschichte Raimund I. von Les Baux († 1149) stiftete zehn Kilometer östlich von Bollène das Zisterzienserinnenkloster Notre-Dame du Bosquet (lateinisch: Boschetum), aus dem sich später der Ort Bouchet entwickelte. Besondere Bedeutung erhielt das Kloster durch die Reliquienverehrung des 1233 dort verstorbenen heiligen Dominikaners Bertrand von Garriga. 1413 wurde das ruinierte Kloster an das Kloster Aiguebelle angeschlossen, das es mit wenigen Mönchen besiedelte. 1475 wandelte der Erzbischof von Avignon das Kloster in eine Schule um (Collège du Roure), der im 19. Jahrhundert andere weltliche Verwendungen folgten. Die zum Teil erhaltenen Gebäude wurden 2005 von der Gemeinde erworben und sind derzeit Mitglied der Europäischen Charta der Zisterzienserabteien und -stätten. Literatur Jean de la Croix Bouton: L’abbaye de Bouchet en Tricastin. Editions Alpes-Méditerranée, Nizza 1979. Emile Malbois: Quelques notes sur l’Abbaye de Bouchet. In: Bulletin de la Société d’archéologie et de statistique de la Drôme 53, 1919, S. 291–300. Handbuchliteratur Gallia Christiana 1, Spalte 739–740. Leopold Janauschek: Originum Cisterciensium tomus 1, Wien 1877, S. 46. Laurent Henri Cottineau: Répertoire topo-bibliographique des abbayes et prieurés. Bd. 1. Protat, Mâcon 1939–1970. Nachdruck: Brepols, Turnhout 1995. Spalte 449. Bernard Peugniez: Le Guide Routier de l’Europe Cistercienne. Editions du Signe, Straßburg 2012, S. 341. Gereon Christoph Maria Becking: Zisterzienserklöster in Europa. Kartensammlung. Lukas Verlag Berlin 2000, ISBN 3-931836-44-4, Blatt 73 D. Sites cisterciens d’Europe. Cistercian Sites in Europe. Edition Charte européenne des Abbayes et Sites cisterciens, Antwerpen 2012, S. 51. Weblinks „Bouchet“ in Cistopedia - Encyclopaedia Cisterciensis Eintrag „Bouchet, Le“ auf der Website der Certosa di Firenze, mit Lokalisierung Seite im Zisterzienserprojekt des Fotografen Carsten Gier Seite „Bouchet“ auf der Homepage der Europäischen Charta der Zisterzienserabteien und -stätten Kurzbiografie des hl. Bertrand von Garriga
Basílica Notre-Dame de Fourvière

La basílica Notre-Dame de Fourvière (en francés: basilique Notre-Dame de Fourvière)​ es una basílica menor de culto católico ubicada en la ciudad francesa de Lyon. Fue construida con fondos privados entre 1872 y 1896 en una colina que domina la ciudad como marca del triunfo de los valores cristianos sobre los socialistas de la comuna de Lyon de 1870. Como la Basílica del Sacré Cœur de París, su diseño inusual, de Pierre Bossan, toma elementos de la arquitectura románica y bizantina. Entre sus atractivos se encuentran sus mosaicos, las hermosas vidrieras y la cripta de San José. La visitan unos 1,5 millones de turistas al año, y ofrece visitas guiadas y un Museo de Arte Sacro. Historia El lugar ocupado por la basílica fue antaño el foro romano de Trajano de la ciudad entonces llamada Lugdunum. La historia del templo comenzó en 1643 cuando se construyó en ese mismo sitio una pequeña iglesia en honor a la Virgen, quien supuestamente salvó entonces a la ciudad de la plaga. Una estatua dorada suya se añadió a mediados del siglo XIX. También se le atribuyó a su intercesión la retirada de las tropas prusianas que, durante la Guerra Franco-prusiana, y triunfantes después de haber tomado París se dirigían hacia Lyon. Como consecuencia se iniciaron en 1872 los trabajos para la nueva basílica, cuyo interior no quedó finalizado hasta 1964. Su fachada sirvió de inspiración para la iglesia de Notre-Dame des Victoires, en el barrio francés de San Francisco. Situada sobre la colina de Fourvière, desde la basílica se obtienen unas impresionantes vistas de toda la ciudad de Lyon y sus alrededores. De hecho, Notre-Dame de Fourvière se ha convertido en uno de los símbolos de Lyon gracias a que es vista desde prácticamente cualquier punto. La basílica tiene cuatro torres principales y un campanario, coronado con la estatua dorada de la Virgen María. Fourvière cuenta realmente con dos catedrales, una encima de la otra. El santuario superior está extremadamente ornado, en comparación con el sobrio exterior, mientras que el inferior tiene un diseño mucho más sencillo. Notre-Dame de Fourvière fue incluida en el patrimonio de la Unesco en 1998, al tiempo que todo el casco histórico de la ciudad de Lyon. Véase también Catedral de Lyon Notas Enlaces externos Lyon dentro del sitio web de la UNESCO (en francés)
Notre-Dame de Fourvière

Notre-Dame de Fourvière is een basiliek in het 5e arrondissement van de Franse stad Lyon. Het gebouw 'kijkt' over de stad heen vanaf de top van de heuvel Fourvière, op de plaats van het oude forum van keizer Trajanus, Forum vetus, waar ook de naam Fourvière van afgeleid is. Het is dezelfde plaats waar de heilige Pothinus martelaar werd. In 1852 maakte de beeldhouwer Joseph Fabisch, professor aan de Ecole des Beaux-Arts te Lyon, een Mariabeeld voor de spits van de basiliek. De bouw begon in 1872 onder het pontificaat van Ginoulhiac, aartsbisschop van Lyon. Twaalf jaar later is het bouwwerk voltooid. De architect was Pierre Bossan. Het zou echter nog tot 1964 duren voordat het interieur van de basiliek compleet zou zijn, met mozaïek en glazen sculpturen. Vanaf de wijk Saint Jean naar de top van Fourvière liggen de Jardins du Rosaire. Deze tuin heeft religieuze betekenissen en komt uit op de basiliek. Op wandelafstand van de basiliek, ligt de Cimetière de Loyasse. Dit is een oude begraafplaats waar enkele bekende Fransen begraven liggen. Tussen de basiliek en deze begraafplaats ligt het stadspark Parc des Hauteurs, met de oude loopbrug Quatre-Vents. Het hoogteverschil tussen het Vieux Lyon aan de oevers van de Saône en de basiliek op de Fourvière kan overbrugd worden met de kabelspoorweg van Fourvière die de reizigers vlak aan de basiliek afzet in het station Fourvière. Fête des lumières Jaarlijks is er rond 8 december in Lyon het Fête des lumières (lichtfeest) waarbij de basiliek en vele andere objecten in de stad op een artistieke manier verlicht worden. De fête des lumières is ontstaan in de Middeleeuwen en van oorsprong bedoeld om de maagd Maria te vereren die sinds 1643 de beschermheilige is van de stad, het jaar waarin Lyon werd getroffen door een grote pest. Sindsdien begeeft een stoet zich van de Cathédrale Saint-Jean naar de Notre-Dame de Fourvière voor de viering in eerste instantie op 8 september, door de schenking van wassen kaarsen en gouden écu's aan de maagd Maria. In 1852 werd het beeld van Maria geplaatst bij de kapel van de maagd op de heuvel van Fourvière en zou de inhuldiging plaatsvinden op 8 september van dat jaar. Echter zorgde de hoge waterstand van de Saône ervoor dat deze uitgesteld moest worden. De aartsbisschop besloot daarom met de commissie van leken de inhuldiging uit te stellen tot 8 december. Trivia De basiliek stond model voor de kerk Notre-Dame des Victoires in de Franse wijk van San Francisco. Die kerk werd herbouwd in 1908 na de grote aardbeving van San Francisco van 18 april 1906. Externe link (fr) Website (van de stichting) van Fourvière Voetnoten
Bazylika Notre-Dame de Fourvière

Bazylika Notre-Dame de Fourvière – bazylika w Lyonie, znajdująca się na szczycie wzgórza Fourvière. Wybudowana z prywatnych funduszy między 1872 i 1896. Zaprojektowana została, podobnie jak Bazylika Sacré-Cœur w Paryżu, jako znak triumfu chrześcijańskich wartości nad komuną gminy Lyon z 1870. Jej niezwykły kształt wywodzi się zarówno z architektury romańskiej jak i bizantyjskiej. Znajdują się w niej mozaiki, witraże, oraz krypta św. Józefa. Bazylikę odwiedza około 1,5 miliona ludzi rocznie. Znajduje się w niej Muzeum Sztuki Sakralnej. Galeria Zobacz też Bazylika Sacré-Cœur Bazylika Notre-Dame des Enfants Przypisy Linki zewnętrzne Strona Fondation de Fourvière (fr. • ang.)
Базиліка Нотр-Дам-де-Фурв'єр

Базиліка Нотр-Дам-де-Фурв'єр розташована на вершині пагорба Фурв'єр, поруч із металічною баштою Фурв'єр у Ліоні. Розташована на місці давнього форума імператора Траяна, звідки походить назва (лат. Forum vetus, що перейшло у французьку як фр. Fourvière). Базиліка побудована у поєднанні неовізантійського та романського стилів за проектом архітектора П'єра Боссана. Зведена на пожертви у 1872 – 1896 роках, символізує собою перемогу християнських цінностей над поглядами соціалістів Ліонської коммуни у 1870 році. Історія Історія базиліки починається 1643 року, коли в регіоні поширилась чума. Група мешканців Ліона молилась Діві Марії про захист міста. Невдовзі епідемія зупинилась, а ліонці вирішили віддячити Богородиці, спорудивши невеличку церкву на вершині пагорба. На честь двохсотріччя від здійснення чуда 8 грудня 1843 року (за іншими даними 1852 року) на маківці храму було встановлено статую Діви Марії. З того часу щорічно 8 грудня в Ліоні проводиться Свято вогнів. Історія повторилась 1870 року. Прусська армія захопила Париж та просувалась на південь. Військо знаходилось на підході до Бургундії, коли група жінок зібралась разом, аби просити Діву Марію захистити місто. Через кілька днів армія Бісмарка повернула назад. Вдячні ліонці почали збір коштів на спорудження базиліки. Перші ескізи проекту храму біли виконані Боссаном ще до цих подій, 1846 року, коли він мешкав у Палермо. Будівництво розпочалось 1872 року і завершилось через 12 років. Внутрішнє ж оздоблення храму: мозаїки, скульптури та вітражі — було завершене повністю лише 1964 року. 1982 року на башті базиліки було встановлено антени Християнського радіо Франції (RCF). 1998 р. Нотр-Дам-де-Фурв'єр у складі історичного центру Ліону була включена у список Всесвітньої спадщини ЮНЕСКО. 2008 року позолочена статуя Діви Марії була знята з дзвіниці для реставрації, а 2009 року знову зайняла своє місце. За проектом Нотр-Дам-де-Фурв'єр було зведено церкву Нотр-дам-де-Віктуар у французькому кварталі Сан-Франциско, перебудовану після землетрусу 1906 р. Архітектура Базиліка Нотр-Дам-де-Фурв'єр складається з двох храмів — нижнього та верхнього. Верхній храм багато прикрашений, оздоблення нижнього храму набагато скромніше. Також базиліка має чотири башти та дзвіницю. Базиліка відома своїми мозаїками, вітражами та криптою Святого Йосифа. Посилання Сайт фундації, що опікується Базилікою Нотр-Дам-де-Фурв'єр [Архівовано 15 серпня 2010 у Wayback Machine.] Фото Базиліки Dossier de la Bibliothèque municipale de Lyon sur la basilique de Fourvière - сторінка муніципальної бібліотеки про Базиліку L'orgue de la basilique de Fourvière - Орган Базиліки Нотр-Дам-де-Фурв'єр Примітки
Katedra św. Jana Chrzciciela w Lyonie

Katedra św. Jana Chrzciciela w Lyonie (fr. Cathédrale Saint-Jean-Baptiste de Lyon) – katolicka katedra w Lyonie, we Francji, siedziba arcybiskupa Lyonu. Inicjatorami budowy świątyni byli dwaj pierwsi biskupi Lyonu: św. Potyn i św. Ireneusz. Budowa rozpoczęła się w XII w. na ruinach VI-wiecznego kościoła, a została ukończona w 1476 r. Katedra ma wewnątrz 80 m długości, 20 m szerokości w chórze oraz 32,5 m wysokości w nawie głównej. Organy zainstalowano w 1841 r., w końcu absydy. Przebudowano je następnie w 1875 r. Godne uwagi są 2 krzyże umieszczone po obu stronach ołtarza, zachowane jeszcze z czasu Soboru Lyońskiego II, z 1274 r. Są one symbolem zjednoczenia w Kościele. Wartościowa jest także kaplica Burbonów, wzniesiona przez kard. Karola de Bourbon i jego brata, księcia Pierre’a II de Bourbon, arcydzieło rzeźbiarskie z XV w. Katedra posiada również zegar astronomiczny z XIV w. Do czasu powstania bazyliki Notre-Dame de Fourvière był to kościół górujący nad Lyonem. Bibliografia Strona katedry. cathedrale-lyon.cef.fr. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-12-21)]. O katedrze na www.culture.gov. culture.gouv.fr. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-04-30)]. Podstawowe dane o katedrze
Pôle métropolitain (Auvergne-Rhône-Alpes)

Le Pôle métropolitain ou Eurométropole est une ancienne structure intercommunale, créée le 16 avril 2012 et dissoute le 31 décembre 2022 qui rassemblait les métropoles de Lyon et de Saint-Étienne, les communautés d’agglomérations de Vienne-Condrieu, Porte de l’Isère et Villefranche-Beaujolais-Saône ainsi que la communauté de communes de l'Est lyonnais. Il s'agit du cinquième pôle officiellement créé. Évolution territoriale À l'origine quatre, la communauté de communes de l'Est lyonnais et la communauté d'agglomération Villefranche-Beaujolais-Saône ont rejoint le Pôle au 1er janvier 2016. Avant sa formation, il était aussi désigné par G4 ou encore Eurométropole. Jugé trop coûteux par ses membres tandis que la Métropole de Lyon privilégie un dialogue bilatéral plutôt que multilatéral, la dissolution est votée à l'automne 2022 et entérinée au 31 décembre 2022. Caractéristiques en 2016, le Pôle métropolitain comptait 2 203 501 habitants et 179 communes. Le conseil métropolitain était présidé alternativement par le président de la métropole de Lyon et celui de Saint-Étienne Métropole. Gérard Collomb en a été le premier président jusqu'en 2017. C'est ensuite Gaël Perdriau, président de Saint-Étienne Métropole, qui en a exercé la présidence puis Jean Papadopulo, président de la CAPI à partir de 2021. Compétences Le Pôle métropolitain disposait des compétences suivantes: Mobilité Culture Enseignement supérieur Aménagement du territoire Composition Au 1er janvier 2019, le Pôle métropolitain comprenait 190 communes : Notes et références Annexes Articles connexes Syndicat mixte des transports pour l'aire métropolitaine lyonnaise Pôle métropolitain Liens externes Site officiel Ressource relative aux organisations : SIREN Portail de la métropole de Lyon Portail de Vienne (Isère) Portail de Saint-Étienne Portail de l’Ain Portail du département du Rhône Portail des intercommunalités de France
Patinoire olympique de Pralognan-la-Vanoise

Patinoire olympique de Pralognan-la-Vanoise is a 2,300-seat indoor arena located in Pralognan-la-Vanoise, France. The venue hosted the curling competitions for the 1992 Winter Olympics in neighboring Albertville. It was then a demonstration sport. Post-olympic use The building is now a recreation center for the resort of Pralognan. Besides the ice rink, it offers an indoor swimming pool, a sauna and a jacuzzi as well as a bowling alley. References 1992 Winter Olympics official report. Archived 2008-02-26 at the Wayback Machine pp. 110–1. Accessed 5 December 2010. (in English and French)
Glockengießerei Paccard

Die Glockengießerei Paccard (Fonderie Paccard) entstand im Jahr 1796 in der Gemeinde Quintal bei Annecy und befindet sich heute in Sevrier. Der Schmied Antoine Paccard (* 22. November 1770, † 6. Juni 1830), Bürgermeister von Quintal, stellte den Glockengießer Jean Baptiste Pitton von Carouge an, um für die Dorfkirche eine neue Glocke als Ersatz für die ältere, die während der Revolution zerstört worden war, herzustellen. Nach diesem ersten Guss führten Antoine Paccard und seine Nachkommen die Glockengießerei weiter. Um 1855 richtete die Familie die Werkstatt in Annecy-le-Vieux ein. Im späten 19. Jahrhundert bot das Unternehmen unter Georges Paccard die verschiedensten Glockentypen an und errang somit weltweit den Ruf eines leistungsfähigen Lieferanten von Glocken. 1891 stellte es die größte Glocke Frankreichs her, die so genannte Savoyarde für die Basilique du Sacré-Cœur von Montmartre in Paris. Mit einem Gewicht von 18.835 Kilogramm und einer Höhe von 3,06 Metern ist sie noch immer eine der größten Glocken weltweit. 1914 goss der Betrieb die 16 Tonnen schwere Glocke Jeanne-d’Arc für die Kathedrale von Rouen, die während der Bombardierung der Stadt im Juni 1944 zerstört wurde. 1959 wurde sie mit einem Gewicht von zehn Tonnen neu gegossen. Um die Mitte des 20. Jahrhunderts entwickelte sich Paccard zum international führenden Hersteller von Glockenspielen (Carillons) und schuf unter anderem die großen Läuteanlagen des Tour Yolande in Chambéry (70 Glocken), Berkeley University (68 Glocken), Douai (62 Glocken), Kathedrale Saint-Bénigne, Dijon (56 Glocken), Basilika Sainte-Thérèse in Lisieux (48 Glocken) und Princeton University (39 Glocken). 1950 bestellte die amerikanische Regierung 54 Glocken nach dem Muster der Liberty Bell, je eine für die Hauptstädte der Bundesstaaten der USA. Auch die Friedensglocke im Stadtpark von Hiroshima stammt aus Sevrier. Im späten 20. Jahrhundert entstanden in Annecy einige ungewöhnlich große Glocken, zum Beispiel die Millenniumsglocke für Kentucky mit einem Gewicht von 33 Tonnen. Seit seiner Gründung lieferte das Unternehmen etwa 120.000 Glocken. In jüngerer Zeit entwarf und stellte es auch Musikinstallationen für den öffentlichen Raum her. Seit 1989 befindet sich das Werk in Sevrier am Rande von Annecy. Am neuen Standort fand auch das 1984 gegründete Glockenmuseum Paccard genügend Platz. Weblinks Website der Glockengießerei Paccard (franz.) Einzelnachweise
Fonderie Paccard

Fonderie Paccard is a French foundry in Annecy. Founded in 1796, the foundry has cast more than 120,000 bells located throughout the world. The foundry has been continuously operated by seven generations of the Paccard family. The largest bell cast by Paccard is the World Peace Bell. Paccard is best known in the United States for its participation in the Liberty Bell Savings Bond Project. As part of the Marshall Plan, the foundry cast 57 replicas of the Liberty Bell in 1950 and 1951. Most of the bells were distributed, one each, to the then-48 U.S. states as tributes to their citizens' respective services in World War II. Most of the Liberty Bell Project bells survive and are on public display. References External links Paccard website
Große Synagoge (Lyon)

Die Große Synagoge in Lyon, der Hauptstadt der französischen Region Auvergne-Rhône-Alpes, wurde 1863/64 errichtet. Die Synagoge am Quai Tilsit Nr. 13 ist seit 1984 ein geschütztes Baudenkmal (Monument historique). Die Synagoge wurde nach Plänen des Stadtbaumeisters Abraham Hirsch im Stil des Neobyzantinismus erbaut. Das Consistoire Lyon und der Großrabbiner, der für die Region zuständig ist, haben dort ihren Sitz. Weblinks Consistoire de Lyon Einzelnachweise
Loyasse Cemetery

Loyasse Cemetery (French: Cimetière de Loyasse) is a cemetery in the city of Lyon, France. The cemetery is located on the Fourvière hill in the western part of the city, not far away from the Metallic tower of Fourvière and Notre-Dame de Fourvière. It is the 'richer' cemetery of Lyon, when compared with the Cimetière de La Guillotière, with elaborate graves in various architectural styles. Notable interments Pierre Bossan, architect of the Basilica of Notre-Dame de Fourvière Sante Geronimo Caserio, Italian anarchist and assassin Ferdinand Ferber (1862–1909), French aviator. Émile Guimet (1836–1918), founder of the Guimet Museum Édouard Herriot (1872–1957), French Radical politician of the Third Republic who served three times as Prime Minister Létiévant (1830–1884), French surgeon remembered for drawing the first aesthesiography. Nizier Anthelme Philippe (1849–1905) Jean-Pierre Pléney Nicolas Charles Seringe (1776–1858), French physician and botanist Jean-Baptiste Willermoz See also List of cemeteries in France Sources Pelletier, Jean, nd: Connaître son arrondissement: le 5e, pp. 58–50. Éditions lyonnaise d'art et d'histoire External links Cimetières de France et d'ailleurs (Philippe Landru): Lyon (69): cimetière de Loyasse (in French) Lyon municipal website: Cimetière de Loyasse ancien (in French) Lyon municipal website: Cimetière de Loyasse nouveau (in French)