NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Refuge des Grands-Mulets

Le refuge des Grands-Mulets est un refuge situé en France dans le département de la Haute-Savoie, en région Auvergne-Rhône-Alpes, sur les Grands Mulets. Gestion Il appartient au Club alpin français et est équipé du gaz, de couvertures et du nécessaire de cuisine. Histoire Le premier refuge des Grands-Mulets, l'un des précurseurs de ce type, est construit en 1853 avec une charpente en bois transportée à dos d'hommes et de mulets. Un nouveau refuge le remplace en 1897, construit en bois par la commune de Chamonix sur l'îlot inférieur du groupe de trois îlots rocheux qui émergent du glacier entre les bassins d'alimentation des glaciers des Bossons et de Taconnaz. Le refuge actuel a été construit en 1960 et inauguré le 7 août 1960. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de refuges des Alpes Liens externes Site officiel Portail de la montagne Portail des Alpes Portail de Chamonix-Mont-Blanc
Rifugio dei Grands Mulets

Il rifugio dei Grands Mulets è un rifugio situato nel comune di Chamonix-Mont-Blanc nel dipartimento dell'Alta Savoia, nel massiccio del Monte Bianco, a 3051 m s.l.m. Storia Il rifugio è collocato lungo il percorso che Michel Gabriel Paccard e Jacques Balmat seguirono per raggiungere per primi la vetta del Monte Bianco nel 1786. È il primo rifugio alpino costruito dal Club alpino francese (CAF) nel 1881. Caratteristiche e informazioni Il rifugio è collocato su uno sperone di roccia, detto i Grands Mulets, in mezzo al ghiacciaio dei Bossons. Accessi L'accesso più comune avviene dalla funivia dei Ghiacciai e più particolarmente dalla stazione di Plan de l'Aiguille (2317 m). Ascensioni Costituisce il punto di partenza della via dei Grands Mulets, una delle classiche vie normali di ascesa al Monte Bianco. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su rifugio dei Grands Mulets Collegamenti esterni (FR) Scheda del rifugio su camptocamp.org, su camptocamp.org.
Refuge du Mont Jovet

Refuge du Mont Jovet is a mountain hut ('refuge') in the Savoie region of the French Alps, opened in 1890 and now maintained by the Bozel municipality. It is located a three-hour walk from La Cour, or a 45-minute drive from Bozel. It is open from June through September each year and has bedrooms for 2-4 people each plus a dormitory for 10, showers and a restaurant. During the winter, when the main refuge is closed, a simpler refuge built in 2016 is available, 80m down the slope. See also List of mountain huts in the Alps References
Refuge du Mont Jovet

Le refuge du Mont Jovet est un refuge situé en France dans le département de la Savoie en région Auvergne-Rhône-Alpes, sur la commune de Bozel qui en est propriétaire. Histoire Caractéristiques et informations Le refuge du Mont Jovet bénéficie d'un gardiennage à partir du mois de juin jusqu'au mois de septembre. Accès Pour se rendre au refuge en véhicule, il faut partir depuis le bourg principal de la commune de Bozel, et se diriger vers la direction intitulée « mont Jovet ». Ce qui est au départ une route devient progressivement une piste accidentée débouchant sur le refuge. À pied il faut compter 4 à 5 heures depuis Bozel, pour une ascension totale de près de 1 500 m de dénivelé. Des accès plus faciles sont possibles depuis Notre-Dame-du-Pré (1 000 m de dénivelé), le hameau de la Cour (800 m), ou encore depuis la station de La Plagne (500 m). Ascensions Traversées Particularités Durant la période hivernale, la partie Est du vallon constitue, de par sa pente, un véritable couloir d'avalanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de refuges des Alpes Sport en Pays de Savoie Liens externes Site officiel Portail de la randonnée Portail de la montagne Portail des Alpes Portail de la Savoie
Musée des conscrits de Villefranche-sur-Saône

Le musée des conscrits est un musée basé à Villefranche-sur-Saône en France dont les collections sont consacrées à la tradition des conscrits ainsi qu'à celle de la fête des classes. Histoire Un premier musée dit de la conscription, situé au même endroit, existe de 2000 à 2006. En décembre 2006, un sinistre touche la maison du patrimoine qui héberge ce musée et provoque sa fermeture. Il est alors décidé de rouvrir le musée en 2007 (au même endroit) mais en orientant sa muséographie vers la tradition et la fête des classes en particulier. Références Articles connexes Liste des musées du Rhône Musée Paul-Dini Portail des musées Portail du département du Rhône Portail des fêtes et des traditions
La Part-Dieu (shopping mall)

Westfield La Part-Dieu is a major shopping mall located in the business district of La Part-Dieu, in the 3rd arrondissement of Lyon, France. It used to be one of Europe's largest downtown shopping center when it opened on 8 September 1975. The mall is located at a major public transit hub including Lyon Part-Dieu railway station (the busiest in France outside Paris), métro line B, tramway lines T1, T3 and T4 as well as the Rhônexpress rail link to the airport and TGV station of Lyon Saint-Exupéry. Renovation works have been done from 2017 to 2023 according to a Winy Maas overhaul design. History In 2010, its size was increased by 11,000 m2 (120,000 sq ft) (25 shops) with a new zone named Cours Oxygène and built at the same time as the Tour Oxygène. From 2017 to 2023, the complete shopping mall was in renovation, including the creation of new bigger entrances, the renovation of the outside appearance, and an extension of 32,000 m2 (340,000 sq ft) on the new west part, which was until 2016 a four-level car park. This new zone of the shopping center hosts the new relocated UGC cinemas, 40 new shops, and 24 new restaurants in a zone named The Dining Experience. Gallery See also La Part-Dieu References
La Part-Dieu (winkelcentrum)

Westfield La Part-Dieu is een winkelcentrum in de gelijknamige wijk in de Franse stad Lyon, midden in het dichtbevolkte 3e arrondissement, in de nabijheid van het belangrijkste station van de stad, station Lyon-Part-Dieu. Het is het grootste winkelcentrum van de stad, en een van de grootste van Frankrijk. Naar bezoekersaantallen is La Part-Dieu het op twee na grootste winkelcentrum van Europa. Het winkelcentrum is bereikbaar met lijn B van de metro van Lyon, lijn 1 van de tram van Lyon en de sneltram Rhônexpress.
Les Subsistances

Les Subsistances is a cultural centre of diffuse artistic production and located in the 1st arrondissement of Lyon. Since 2007, it has housed a creative laboratory (theater, dance and contemporary circus) and the École nationale des beaux-arts de Lyon. The site has 22,500 square metres of buildings (including 8,300 square meters of renovated surface) and 16,000 square meters of land, and is partly classified as monument historique. The director of Les Subsistances is Guy Walter, and the vice director is Cathy Bouvard. History In 1640, the Sisters of the Order of the Visitation of Holy Mary acquired the current site of the quay of the Saône, and built a small monastery and a church. The assembly then formed the convent of Sainte-Marie des Chaînes, so named because the customs had chains across the Saône to thwart smugglers who wanted to enter in Lyon by river. To address the lack of space and the influx of younger sisters, the decision was made to build a larger monastery. The newly constructed building collapsed before being rebuilt, which aggravated the financial situation of the convent. In 1789, it was declared national property, and the nuns were expelled in 1791 during the French Revolution. In 1807, the army seized the site, which was transformed into a storage center and military camp. In 1840, the army built the large square, then called Manutention Sainte-Marie des Chaînes. Flour and bread were manufactured there; coffee, tobacco and wine were stored there until 1991. In 1870, a metal canopy was built over the central courtyard. Three flour mills were built, in 1853, 1870, and 1890, and a bakery. In 1941, the site was occupied by the army, and until 1995 it was called Military Subsistances. In 1995, the site was given to the city of Lyon. The building has been renovated several times since 1997. It now houses a laboratory for creation and, since March 2007, the École Nationale des Beaux-Arts de Lyon (about 9,000 square metres). From May 1998 to December 1999, the place welcomed about fifty companies, and 309 performances. In November 1999, the site was closed for a year for a renovation by Denis Eyraud, and was inaugurated on 26 January 2001. The buildings formerly used as mills now serve as administration spaces, and the old bakery was transformed into a 120-seat theater. A hangar was built with removable bleachers with a capacity of between 260 and 800 spectators. The most beautiful space, La Verrière, can host up to 2000 spectators. The other buildings are composed of seventeen rooms and residence studios, eight workshops, and the restaurant Quai des Arts. Administration Paul Grémeret was appointed director in May 1998, succeeded by Klaus Hersche in September 2000. In 2003 Guy Walter and Cathy Bouvard became directors of Les Subsistances. See also List of theatres and entertainment venues in Lyon References External links Official website
Les Subsistances

Les Subsistances sono un luogo culturale di diffusione e di produzione artistica situata nel I arrondissement di Lione che comprende attualmente un laboratorio di creazioni artistiche (teatro, danza e circo contemporanea) e la École nationale des beaux-arts de Lyon che è ospitata dal 2007. Il sito comprende 22500 m² di fabbricati (dei quali 8300 m² di superfici rinnovate) e 16000 m² di scoperto. Note Voci correlate École nationale des beaux-arts de Lyon Fourvière Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Les Subsistances Collegamenti esterni Site Officiel des Subsistances, su les-subs.com. Site Officiel de la Ville de Lyon - Les Subsistances, su lyon.fr. URL consultato il 16 dicembre 2011 (archiviato dall'url originale il 18 luglio 2011).
Manécanterie

La Manécanterie (escola de cor Parroquial) és un antic monument situat a Lió al districte de Saint-Jean, en el 5è districte de Lió. És al costat i al sud sud-oest de la Catedral de Lió i és una part de l'antic convent de la catedral. Aquest petit edifici neoromànic va servir primer com a cantina de Saint-Jean, abans de ser una escola de cor parroquial, és a dir una escola pel cant del clergat. L'escola del cor parroquial és probablement l'edifici més vell de Lió, a excepció dels edificis romans. Va ser construït el segle xi, en un estil que barreja les influències gòtiques i romàniques, però és basat en construccions dels segles II i VIII. Successivament, va ser transformat al final de l'edat mitjana i moderna, particularment perquè la calçada de la plaça Saint Jean va ser aixecat dues vegades. L'escola del cor parroquial, i particularment les escultures dels sants, va patir danys per les tropes de François de Beaumont, baró dels Adrets, durant el setge de Lió el 1562 pels protestants. Del segle xvi al XVIII, l'edifici va rebre moltes modificacions arquitectòniques, incloent-hi la perforació de finestres gòtiques, l'afegit d'un pis per sobre del fris, la transformació de la planta baixa en botigues, i el farcit dels arcs. El segle xviii, l'edifici es va convertir en una escola de cor parroquial, i durant la Revolució Francesa, va ser convertit en Bé nacional. El 1862, va ser classificat com a monument historique. L'actual Façana té un arc cec superposat amb fullatge, portada per columnes petites en pilastres. Hi ha maons vermells arranjats de forma geomètrica entre els arcs i al damunt. Des de 1930, l'edifici es un dipòsit, després un museu, el Trésor de la Cathédrale de Sant-Jean, fundat el segle xix pels cardenals Joseph Fesch i Louis Jacques Maurice de Bonald i que està compost d'objectes litúrgics com llibres vells, joies, roba i tapissos. Referències
Manécanterie, Lyon

The Manécanterie (English: Parish choir school) is an ancient monument situated in Lyon in Saint Jean district, in the 5th arrondissement of Lyon. It is placed side by side to the south southwest of the cathedral Saint Jean and is a part of the former convent of the cathedral. This small Romanesque building served first as dining hall to the canons of Saint Jean, before becoming a parish choir school, namely a school for the singing of the clergy. In 1998, it was inscribed on the UNESCO World Heritage List along with other notable buildings in historic Lyon as a testimony to Lyon's long history and unique architecture. The Parish choir school is probably the oldest building of Lyon, with the exception of the Roman buildings. It was built in the 11th century, in a style mixing the Gothic and Romanesque influences, but it is based on constructions of the 2nd, and 8th centuries. It was successively transformed throughout the late Middle Ages and the modern time, particularly because the roadway of the Place Saint Jean was raised twice. The Parish choir school, and particularly the sculptures of the saints, underwent damages by the troops of François de Beaumont, baron des Adrets, during the siege of Lyon in 1562 by the Protestants. From the 16th to the 18th century, the building had many architectural modifications, including the drilling of Gothic windows, the addition of a floor above the frieze, the transformation of the ground floor into shops, and the filling of certain arches. In the 18th century, the building became a parish choir school, and during the French Revolution, it became the national property. In 1806, the parish bought the building to house the altar boys. The building that was to the south was destroyed in 1809 to build in its place an apartment building which was destroyed in 1866. In 1862, it was classified as monument historique. The current facade has a blind arcade overlaid with foliage, carried by small columns on pilasters. There are red bricks arranged in a geometrical way between the arcs and above. From 1930, the building became the place of deposit, then a place of exhibition as museum, the Trésor de la Cathédrale de Saint-Jean, established during the 19th century by the cardinals Joseph Fesch and Louis Jacques Maurice de Bonald and which is composed of liturgical objects such as old books, jewelry, clothing and tapestry. References External links Media related to Manécanterie de Lyon at Wikimedia Commons
Opéra de Lyon

Opéra de Lyon (doslova "lyonská opera"), nebo také Opéra Nouvel vznikla v roce 1993 renovací původní budovy opery postavené v roce 1831 od architektů Antoine-Marie Chenavard a Jean-Marie Pollet. Novým návrhem byl pověřen v roce 1985 francouzsky architekt Jean Nouvel. Projekt přestavby lyonské opery znamenal vytvoření zcela nové struktury a zachování jen fasád z 19. století staré budovy. Cílem bylo dát dalšímu francouzskému městu velký operní komplex a zatraktivnit centrum města. Střechu bylo třeba sladit s neoklasicistní fasádou. Proto byl použita obrovská půlválcová konstrukce, sestávající ze skleněné mozaiky s převládající inkoustovou barvou. Architekt tak dosáhl, že výsledná stavba nijak nekontrastuje s panoramatem města, naopak jí obohacuje svojí jednoduchostí. Vestibul z 19. století stále slouží jako vstupní hala. Odtud je přístup k dolním místnostem ukrývajícím prostory pro téměř 200 lidí, a nahoru po schodech do hlavního salonku. Rovněž slouží jako spojovací prvek mezi interiérem a exteriérem a je novým způsobem vytváření prostoru: dveře, které vedou k rychlým pohyblivým schodištím (eskalátorům). Hosty zaveze do pokojů, k výtahem, do restaurace, či na horní terasu. V budově jsou také zkušební prostory, například baletní místnost na horním podlaží. Literatura Llorenc Bonet: Jean Nouvel, teNeues, 2002 Reference Obrázky, zvuky či videa k tématu Opéra de Lyon na Wikimedia Commons V tomto článku byl použit překlad textu z článku Opéra de Lyon na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Fotky budovy Obrázky opery Oficiální stránka Opery v Lyonu Archivováno 9. 7. 2011 na Wayback Machine.
Opéra de Lyon

The Opéra de Lyon (also known as Opéra Nouvel, formerly Grand Théâtre) in Lyon, France, is the home of the Opéra National de Lyon. The original opera house was re-designed by the distinguished French architect, Jean Nouvel between 1985 and 1993 in association with the agency of scenography dUCKS scéno and the acoustician Peutz. Serge Dorny was appointed general director in 2003. History In 1756, one of the first opera houses created inside an existing freestanding building was opened in Lyon. It was designed by Jacques-Germain Soufflot, the architect of the Panthéon in Paris, and known as the Grand Théâtre. By early in the following century it was found to be too small, and Antoine-Marie Chenavard and Jean-Marie Pollet erected the new Opéra de Lyon which opened on July 1, 1831. It was considered rather undistinguished, but served its purpose. It was not until 1985 that the City decided to once again re-build the opera house, but this time it was to be within the shell of the existing 1831 building. One of France's most distinguished architects was commissioned to create the house. The style of the house is essentially Italian with a horseshoe-shaped auditorium and tiers of boxes. Leaving only the existing foyer and the exterior façade, Nouvel tripled the space within the house by excavating below ground to create rehearsal space and, most strikingly, by doubling the height of the building by creating a steel and glass barrel vault which hid the fly tower as well as providing space for the ballet company. It has been noted that this achievement was "an architectural tour de force, in which the past has been successfully wedded to the future..", albeit with the limited backstage space of the 19th-century theatre still remaining. Main conductors John Eliot Gardiner (1983–1988) Kent Nagano (1988–1998) Louis Langrée (1998–2000) Ivan Fischer (2000–2003) William Christie, Lothar Koenigs, Gerard Korsten, Emmanuel Krivine, Kirill Petrenko, Evelino Pidò (2003–2008) Kazushi Ono (2008–2017) Daniele Rustioni (2017–present) See also List of theatres and entertainment venues in Lyon References External links Official website (in French) Many interior photos of the House, text in French from Lyon Opera's web site Several photos of the House Photos of the Opéra
Ópera de Lyon

La Ópera de Lyon es un teatro de ópera, sede de la Ópera Nacional de Lyon, situado en Lyon, Francia . De estilo italiano, con forma de herradura y seis líneas de palcos en cascada, fue diseñado por Jacques-Germain Soufflot, creador del Panthéon de París e inaugurado en 1831. Entre 1985 y 1993, el arquitecto Jean Nouvel amplió el edificio. Enlaces externos Sitio oficial Archivado el 9 de julio de 2011 en Wayback Machine. Fotografías Renovación Archivado el 3 de marzo de 2009 en Wayback Machine.
Opéra de Lyon

De Opéra de Lyon, ook wel de Opéra Nouvel, is het operagebouw van de Franse stad Lyon. Het gebouw bevindt zich op het Presqu'île, in het eerste arrondissement van de stad, tussen het stadhuis en de kade van de Rhône. Het gebouw wordt voornamelijk gebruikt door de Opéra nacional de Lyon, een stichting die er opera's, balletten en concerten uit laat voeren. Geschiedenis In 1756 werd het eerste operagebouw op deze plek geopend. Deze is 1826 afgebroken om plaats te maken voor het (oude gedeelte van) het huidige gebouw. Dit gebouw werd bekroond door 8 beelden van muzen (een muze ontbreekt). Deze beelden staan nog steeds op de lijst van het oude gebouw. Renovatie In 1986 is er een wedstrijd georganiseerd voor ontwerpen om het gebouw te moderniseren. De architect Jean Nouvel heeft deze wedstrijd gewonnen. Onder zijn leiding is bijna de volledige binnenkant vervangen (alleen de oude inkom is bewaard gebleven) en is er een cilindervormige bovenbouw op gezet. Sindsdien is het gebouw 42 meter hoog (vanaf straatniveau) en heeft het 17 verdiepingen: 5 ondergronds en 6 in de glazen bovenbouw. De grote zaal heeft 1.100 zitplaatsen. De bovenbouw wordt voornamelijk gebruikt door het dansgezelschap van de Opéra National de Lyon. Naast de grote zaal is er ook een amfitheater. Bovenin is er daarnaast een 'grand café' dat ook toegankelijk is voor mensen die geen voorstelling komen kijken. Het ontwerp kon aanvankelijk op veel kritiek rekenen, maar inmiddels is de glazen bovenbouw een vast onderdeel van het stadsbeeld geworden en volledig door de Lyonnezen geaccepteerd als onderdeel van hun stad. Wel is er nog steeds veel kritiek op de grote zaal: door het willen uitbreiden van het aantal zitplaatsen in de beperkte ruimte van het oude gebouw, heeft een groot aantal plaatsen slechts gedeeltelijk zicht op het podium. Ook is de grote zaal te klein voor een stad van de omvang van Lyon. Bereikbaarheid Voor het operagebouw ligt een ingang van het station Hôtel de Ville - Louis Pradel van de metro van Lyon. In de Rue de la République is een bushalte en zijn er fietsparkeerplaatsen in de Rue Joseph Serlin. Op de Place Louis Pradel is een ingang van een parkeergarage voor auto's. Externe link (fr) www.opera-lyon.com, officiële website van de Opéra de Lyon
Ліонська національна опера

Ліонська національна опера (фр. L’Opéra Nationale de Lyon) або Опера Нувель (фр. L’opéra Nouvel) — оперний театр у французькому місті Ліоні, один з провідних оперних колективів країни, значний культурний осередок міста. Загальні дані Ліонська національна опера розташована у першому окрузі Ліона на набережній Рони за адресою: пл. Комедії (Place de la Comédie), м. Ліон—69001 (Франція). Будинок Ліонської опери цікавий своєю архітектурою, спершу збудований у XVIII столітті, перебудований у неокласицизмі в 1830-х роках, і зрештою значно реконструйований у функціоналістському дусі видатним французьким архітектором Ж. Нувелем на початку 1990-х років. Чинний керівник Національної опери в Ліоні — Кадзуші Оно. З історії театру Ще у XVIII столітті в Ліоні було збудовано оперний театр відомим архітектором Ж.-Ж. Суффло (Jacques-Germain Soufflot). Однак, згодом приміщення через малий розмір перестало бути функціональним, і 1830 року архітектори Антуан-Марі Шенавар (Antoine-Marie Chenavard) та Жан-Марі Поллет (Jean-Marie Pollet) перебудували поністю будівлю Ліонської опери в стилі неокласицизму. Театр відкрився постановкою La Dame blanche Ф.-А. Буальдьйо (François-Adrien Boïeldieu), що відбулася 1 липня 1831 року. У XIX та ХХ століттях у стінах Ліонської опери відбулися як французькі прем'єрні покази — наприклад, «Нюрнберзькі майстерзінгери» Вагнера (1896) або «Борис Годунов» М. П. Мусоргського (1913), так і світові прем'єри — «Очікування» (Erwartung) А. Шенберґа (1967). Після того, як 1969 року Ліонську оперу очолив Луї Ерло (Louis Erlo), на її сцені було поставлено чимало сучасних французьких та зарубіжних опер. Діяльність театру наприкінці ХХ століття була тісно пов'язана з такими яскравими іменами, як театральний режисер Лоран Пелі (Laurent Pelly) та французькою оперною дівою (сопрано) Наталі Дессей (Natalie Dessay). Усередині 1980-х років мерія Ліона ухвалила рішення про реконструкцію будівлі оперного будинку. Задля цього було запрошено видатного архітектора сучасності Жана Нувеля. Роботи з надання більшого функціоналізму будівлі за оригінальним нувелівським проектом тривали 8 років — у період 1985—93 років, і після цього оперний будинок дістав напівофіційну назву Опера Нувель (фр. L’opéra Nouvel). Керівництво Керівники Ліонської опери у 1980—2000-і роки: Джон Еліот Гардінер (John Eliot Gardiner), 1983—88; Кент Наґано (Kent Nagano), 1988—98; Луї Ланґре (Louis Langrée), 1998–2000; Іван Фішер (Iván Fischer), 2000—03; Кадзуші Оно (Kazushi Ono), 2008 — до тепер. Цікавий факт Центральний фасад будівлі Ліонської опери оздоблений вісьмома статуями муз, так що бракує Уранії, що пояснюється двома головними причинами: асиметрією у випадку додання дев'ятої скульптури та тим фактом, що Уранія власне ніяк не пов'язана з мистецтвом, яке демонструється в оперному театрі. Джерела і посилання Вебсторінка Ліонської опери [Архівовано 9 липня 2011 у Wayback Machine.] (фр.) Beauvert Thierry, Opera Houses of the World, The Vendome Press, New York, 1995. ISBN 0-86565-978-8 (англ.)