NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jüdischer Friedhof (Neuhofen)

Der Jüdische Friedhof Neuhofen ist ein jüdischer Friedhof in Neuhofen, einer Ortsgemeinde im Rhein-Pfalz-Kreis in Rheinland-Pfalz. Der Friedhof liegt an der Gemarkungsgrenze zwischen Neuhofen und Waldsee in der Flur In den Speyerer Wingert. Der Friedhof ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Geschichte Der jüdische Friedhof in Neuhofen wurde 1910 angelegt und von 1910 bis in die 1930er Jahre belegt. Er diente der jüdischen Gemeinde in Neuhofen als Begräbnisstätte. Seit den 1820er Jahren wurden die Toten der Gemeinde in Waldsee beigesetzt. Der kleine Friedhof hat eine Fläche von 2,90 Ar. Von der geringen Anzahl der Beisetzungen sind heute noch sechs Grabsteine (Mazewot) vorhanden. Literatur Neuhofen. In: Klaus-Dieter Alicke: Lexikon der jüdischen Gemeinden im deutschen Sprachraum. Band 3: Ochtrup – Zwittau. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2008, ISBN 978-3-579-08079-6 (Online-Version). Weblinks Jüdischer Friedhof Neuhofen bei Alemannia Judaica (mit Fotos; Stand: 3. Januar 2015) Jüdischer Friedhof Neuhofen beim Zentralarchiv zur Erforschung der Geschichte der Juden in Deutschland
Cemitério Judaico (Neuhofen)

O Cemitério Judaico de Neuhofen (em alemão: Jüdische Friedhof Neuhofen) é um cemitério judaico em Neuhofen, um município no Distrito do Reno-Palatinado na Renânia-Palatinado. O cemitério fica na fronteira do distrito entre Neuhofen e Waldsee no corredor de In den Speyerer Wingert. O cemitério é um monumento cultural tombado. História O cemitério judaico em Neuhofen foi construído em 1910 e ocupado de 1910 até a década de 1930. Serviu como um local de sepultamento para a comunidade judaica em Neuhofen. Desde a década de 1820 os mortos da comunidade foram enterrados em Waldsee. O pequeno cemitério tem uma área de 2,90 ares. Do pequeno número de sepultamentos, seis matzevas ainda estão disponíveis na atualidade. Bibliografia Neuhofen. In: Klaus-Dieter Alicke: Lexikon der jüdischen Gemeinden im deutschen Sprachraum. Band 3: Ochtrup – Zwittau. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2008, ISBN 978-3-579-08079-6 (Online). Referências Ligações externas Jüdischer Friedhof Neuhofen em Zentralarchiv zur Erforschung der Geschichte der Juden in Deutschland
Hang am Hohengöbel bei Kimmlingen

Der Hang am Hohengöbel bei Kimmlingen ist ein Naturschutzgebiet auf den Gemarkungen von Möhn (Welschbillig) und Kordel im Landkreis Trier-Saarburg in Rheinland-Pfalz. Das 26,14 ha große Naturschutzgebiet, das mit Verordnung vom 18. März 1986 unter der Nr. 7235-063 unter Naturschutz steht, liegt östlich des Ortsteils Möhn von Welschbillig und nordwestlich des Ortsteils Kimmlingen von Kordel, nördlich parallel zum Kimmlinger Bach. Kennzeichnend für das Gebiet sind Halbtrockenrasen-Gesellschaften und eine gehölzreiche Übergangsformation. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Trier-Saarburg Weblinks Rechtsverordnung über das Naturschutzgebiet „Hang am Hohengöbel bei Kimmlingen“, Landkreis Trier-Saarburg (PDF) der Bezirksregierung Trier vom 18. März 1986 Hang am Hohengöbel bei Kimmlingen in der World Database on Protected Areas (englisch)
Canyon Bicycles

Canyon Bicycles GmbH (abbr. : Canyon) est un fabricant allemand de vélos de route, de VTT et de triathlon basé à Coblence en Allemagne. Historique En 1985, les frères Roman et Frank Arnold créent la société “Radsport Arnold’ GmbH”, fournisseur de composants pour vélos. Ils commencent à produire des vélos en 1996 et adoptent alors une stratégie de vente directe. En 2002, l’entreprise change son nom pour devenir Canyon Bicycle GmbH. Avec l'aide du designer Lutz Scheffer, Canyon se fait connaître comme fabricant de cadres. Les productions de Canyon ont obtenu plusieurs récompenses notamment aux European Design Award et aux Red Dot Design Award. Sponsoring Radsport Arnold signe son premier contrat de sponsoring dès 1985 avec le triathlète Jürgen Zäck. La marque fournit également Jan Frodeno, Patrick Lange. L’entreprise a collaboré avec des équipes cycliste professionnelles. Elle a ainsi équipé Unibet.com en 2007 ainsi que l’équipe Omega Pharma-Lotto entre 2009 et 2011. Canyon sponsorise les équipes Katusha 2012-2019, Movistar depuis 2014, Canyon DHB-Soreen depuis 2017, Alpecin Fenix depuis 2019 ainsi que l'équipe Arkéa Samsic depuis 2020, mais aussi l'équipe féminine Canyon SRAM depuis 2016. En VTT, Pauline Ferrand-Prévot gagne ses courses sur un vélo Canyon, d’abord sous les couleurs de la marque de 2017 à 2020, puis plus récemment sous celles d’Inéos Grenadier, après un passage chez BMC. Références Liens externes Site officiel Portail des entreprises Portail de la bicyclette Portail du cyclisme Portail de la Rhénanie-Palatinat
Canyon (azienda)

La Canyon Bicycles è una ditta tedesca produttrice di biciclette da corsa, mountain bike e biciclette da triathlon. Storia Nel 1985 Roman Arnold e suo fratello Franc Arnold (che non è più coinvolto nella società) fondarono la Radsport Arnold come fornitore di parti di biciclette per il ciclismo. Dal 1996 sono apparse le prime bici con il marchio Canyon. La Radsport Arnold adottava una strategia di vendita diretta via Internet. Nel 2001 la società da fornitore diventa produttore di biciclette e cambia nome in Canyon Bicycles. Negli anni successivi la ditta con sede a Coblenza, in Germania, fu in grado di assumere Hans Christian Smolik insieme ad altri esperti di progettazione di biciclette. Nel 2006 Canyon ha presentato il suo nuovo design aziendale, che ha anche ricevuto numerosi riconoscimenti nel 2007. In Svizzera, le biciclette Canyon sono chiamate "Pure Cycling" poiché il nome Canyon è utilizzato da un altro produttore di biciclette. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Canyon Bicycles Collegamenti esterni (DE, EN, FR, IT, FI, PT, CS, DA, JA, NL, NO, PL, KO, ES, SV) Sito ufficiale, su canyon.com. Canyon Bicycles (canale), su YouTube.
Osteiner Hof

The Osteiner Hof ("Court of Ostein") is one of several Baroque-era palatial mansions along Schillerplatz square in the German city of Mainz. The mansion, along the southern edge of the square, was built in 1747-1752 by architect-soldier Johann Valentin Thomann for Franz Wolfgang Damian von Ostein, brother of Johann Friedrich Karl von Ostein, who was prince-bishop of Mainz at that time. Characteristic features for this building are the three round protrusions (risalits) at the front entrance and on the two corners. The building is lavishly decorated; for instance, the windows are framed by rococo-style cartouches symbolising the elements of air, earth and water. The classical gods Diana and Mars are shown on the cartouches framing the balcony doors. The von Osteins, a dynasty of counts, were not able to make use of the mansion for very long. After the left bank of the Rhine was occupied by French Revolutionary armies, the mansion was appropriated by the state, and in 1798 it became the seat of a newly created département of France, Mont-Tonnerre. The building continued to be used as a seat of government after the Napoleonic era, even gaining the nickname Gouvernement during the years 1854-1859, while emperor-to-be Wilhelm I was serving as military governor of Mainz. During the early days of the Franco-Prussian War (1870–1871), the Osteiner Hof served as military headquarters of a Prussian field marshal, Prince Frederick Charles of Prussia. In 1914, then-military governor General Hugo von Kathen announced the start of World War I to the Mainz populace from the balcony of the Osteiner Hof. The mansion was destroyed by fire during World War II, but was restored in 1947-1948. From 1958 until 2014, the Osteiner Hof was in use by the Bundeswehr as military headquarters and officers' mess. The Osteiner Hof plays an important part in the local carnival traditions. Every year, on 11 November at 11 past 11, the start of the carnival season is proclaimed from the balcony of the mansion. Sources Landeshauptstadt Mainz: Historisches Mainz: Der Osteiner Hof (German)
Osteiner Hof

La Osteiner Hof (lit. ‘corte de Ostein’) es una mansión palaciega de la época barroca, una de varias situadas a lo largo de la plaza Schillerplatz, en la ciudad alemana de Maguncia.​ La mansión, situada en el extremo sur de la plaza, fue construida entre 1747 y 1752 por el arquitecto y soldado Johann Valentin Thomann para Franz Wolfgang Damian von Ostein, hermano de Johann Friedrich Karl von Ostein, príncipe-obispo de Maguncia. El Osteiner Hof desempeña un papel importante en las tradiciones carnavalescas locales. Cada año, el 11 de noviembre a las 11:00, se proclama el inicio de la temporada de carnaval desde el balcón del palacete.​ Descripción e historia Los rasgos característicos de este edificio son los tres avant-corps redondos en la entrada principal y en las dos esquinas. El edificio está profusamente decorado, con las ventanas enmarcadas por cartelas de estilo rococó, que simbolizan los elementos del aire, la tierra y el agua. Los dioses clásicos Diana y Marte aparecen en las cartelas que enmarcan las puertas de los balcones.​ Los condes de la dinastía von Ostein no pudieron hacer uso de la mansión durante la mayor parte de su existencia. Después de que la orilla izquierda del Rin fuera ocupada por los ejércitos revolucionarios franceses, la mansión fue apropiada por el Estado, y en 1798 se convirtió en la sede de un departamento de Francia recién creado: Mont-Tonnerre. El edificio siguió utilizándose como sede del gobierno después de la época napoleónica, e incluso recibió el apodo de Gouvernement (edificio de gobernación) durante los años 1854-1859, mientras que el futuro emperador Guillermo I ejercía de gobernador militar de Maguncia. Durante los primeros días de la guerra franco-prusiana (1870-1871), el Osteiner Hof sirvió de cuartel general de un mariscal de campo prusiano, el príncipe Federico Carlos de Prusia.​ En 1914, el entonces gobernador militar, el general Hugo von Kathen, anunció el inicio de la Primera Guerra Mundial a la población de Maguncia desde el balcón del Osteiner Hof.​ La mansión fue destruida por un incendio durante la Segunda Guerra Mundial, pero fue luego restaurada en el período de la posguerra (más concretamente entre 1947 y 1948). Desde 1958 hasta 2014, la mansión fue utilizada por la Bundeswehr como cuartel militar y comedor de oficiales.​ Referencias
Hôtel d'Ostein

L'hôtel d'Ostein est un hôtel particulier de Mayence, construit de 1747 à 1752 par Johann Valentin Thoman (1695-1777) pour le haut fonctionnaire Franz Wolfgang Damian von Ostein, frère du prince électeur Jean-Frédéric-Charles d'Ostein (1689-1763). Au cours de la Révolution française, Mayence devient la capitale du département de Mont-Tonnerre avec préfet André Jeanbon Saint André. Le clergé et l'aristocratie ont été expropriés et se sont enfuis. L'hôtel est alors devenu bien national. L'ancien hôtel particulier dans le centre historique de Mayence servi jusqu'au 31 mars 2014 comme commandant du site de la Bundeswehr et siège du Cercle des officiers de Mayence. L'object est possédée aujourd'hui par la « Osteiner Hof Entwicklungsgesellschaft » (societe de développement immobilière Osteiner Hof). Chaque année, le 11 novembre à 11 h 11, la campagne du carnaval débute avec la lecture des onze lois du carnaval par le maire, depuis le grand balcon du palais. Illustrations Portail du baroque Portail de Mayence Portail des monuments historiques en Allemagne
Osteiner Hof

Het Osteiner Hof ("Hof van Ostein") is een van de stadspaleizen in barokstijl langs het plein Schillerplatz in de Duitse stad Mainz. Het paleis, aan de zuidkant van het plein, werd gebouwd in de periode 1747-1752 door bouwmeester Johann Valentin Thomann. De opdrachtgever was Franz Wolfgang Damian von Ostein, broer van de keurvorst van Mainz, Johann Friedrich Karl von Ostein. Kenmerkend zijn de drie uitstekende rondingen (risalieten) midden op de voorgevel en aan de beide zijkanten. Het gebouw is rijk versierd, bijvoorbeeld met cartouches in rococo-stijl boven de ramen die de elementen lucht, aarde en water symboliseren. De klassieke goden Diana en Mars zijn afgebeeld op de cartouches boven de balkondeuren. Lang heeft het grafelijk geslacht Ostein niet van het paleis gebruik kunnen maken. Nadat de linkeroever van de Rijn door Franse revolutionaire troepen bezet werd, werd het paleis eigendom van de staat. In 1798 werd het in gebruik genomen als zetel van het Franse departement Mont-Tonnerre. Ook na de napoleontische periode bleef het paleis in gebruik als regeringsgebouw. In de periode 1854-1859, toen de latere keizer Wilhelm I militair gouverneur van Mainz was, kreeg het zelfs de bijnaam "Gouvernement". Tijdens de begindagen van de Frans-Pruisische Oorlog (1870-1871) was het Osteiner Hof het hoofdkwartier van de veldheer Frederik Karel van Pruisen. In 1914 kondigde generaal Hugo von Kathen, destijds militair gouverneur van Mainz, vanaf het balkon van het Osteiner Hof het begin van de Eerste Wereldoorlog aan. Tijdens de Tweede Wereldoorlog brandde het paleis geheel uit, maar na de oorlog werd het gebouw weer hersteld (1947-1948). Sinds 1958 dient het gebouw als militair hoofdkwartier van de Bundeswehr. Als onderdeel van de plaatselijke carnavalsviering wordt elk jaar op 11 november, om 11 over 11, vanaf het balkon van het Osteiner Hof de närrische Zeit ("narrentijd") uitgeroepen.
Christuskirche, Mainz

The Christuskirche (Christ Church) is a Protestant church located in Mainz. The Christuskirche was built between 1896 and 1903 designed by Eduard Kreyßig. It was consecrated on 2 July 1903. After demolition during the bombing of Mainz in World War II the church was reconstructed between 1952 and 1954. The congregation forms part of the Protestant Church in Hesse and Nassau. In the predominantly Catholic Mainz of 1802, only some hundred Protestants could be traced at the end of the Ancien Régime. Napoleon Bonaparte was the first to grant them the right of freely practising their religion and he expanded their civil rights. Previously Protestants had the status of "tolerated" human beings, a status they shared with the Jews. Around the year 1900 already 33% of the inhabitants of Mainz had the Protestant confession. Due to increase of the Protestant community, they had to search for new space. The extension of the old city borders by the new expanded town Mainz-Neustadt during the last trimester of the 19th century opened the opportunity to demonstrate the self-confidence of the Protestant community by erecting a new church building. Along with the Kaiserstraße, a new twin lined three-lane boulevard, the church was erected by Eduard Kreyßig, the master builder of Mainz, in Renaissance Revival style. The church was intended to be a representative counterbalance to the Catholic Mainz Cathedral. The mighty dome excels other churches and buildings of the inner city of Mainz. Besides services, the Christuskirche is shared by lovers of music, since Diethard Hellmann founded in 1954 the Bach Choir and Bach Orchestra to perform especially Bach's cantatas. Fans of Gospel music enjoy the yearly performances of Colours of Gospel. Traditionally the opening mass services of the University of Mainz at the beginning of the academic term take place here. Literature Franz Fredriksson: Die neue evangelische Christuskirche in Mainz. In: Zentralblatt der Bauverwaltung. Jg. 23 (1903), Nr. 65 (15. August 1903), urn:nbn:de:kobv:109-opus-36739, S. 406-408. (Fünf Abbildungen) External links Website of the Christuskirche Mainz
Christuskirche (Maguncia)

La Christuskirche (en español: Iglesia de Cristo) en Maguncia, Alemania, es una iglesia luterana de arquitectura historicista. Arquitectónicamente, es una de las iglesias más destacadas de Maguncia y una significativa muestra de los edificios religiosos del luteranismo. Es un edificio alto de piedra arenisca y tiene una cúpula de cobre que, al reflejar los rayos solares, convierte a este edificio en uno de los más hermosos de Maguncia-Neustadt. Historia Fue construida entre 1896 y 1903 y diseñada por Eduard Kreyßig. Durante la Segunda Guerra Mundial fue totalmente destruida a causa del bombardeo de Maguncia en 1945. Su reconstrucción comenzó en 1952, finalizando ésta en 1954. Galería de imágenes
Christuskirche (Magonza)

La Christuskirche (Chiesa di Cristo) di Magonza è una chiesa evangelica, costruita dal 1896 al 1903 su progetto di Eduard Kreyßig. Già nel 1894, il consiglio della chiesa indisse un concorso di pianificazione urbana dal quale vennero scelti tre progetti sui cinque presentati. Oltre al primo progetto di Kreyßig, anche quelli di Skjøld Neckelmann e Johannes Otzen ricevettero un riconoscimento. Le indagini e i calcoli statici, difficili a causa della vicinanza del Reno, furono eseguiti da Theodor Landsberg, dell'Università tecnica di Darmstadt. Il 2 luglio 1903 la chiesa venne consacrata. Dopo le incursioni aeree su Magonza del 1º febbraio del 1945, che la danneggiarono seriamente, fu ricostruita tra il 1952 e il 1954, e il 31 ottobre dello stesso anno venne nuovamente consacrata. Per il servizio di consacrazione della chiesa la parte musicale fu organizzata dai Laubacher Kantorei. Storia Alla scomparsa dell'Elettorato di Magonza, nel 1802, c'erano solo poche centinaia di protestanti a Magonza. Le leggi napoleoniche, però, garantivano alle rispettive minoranze confessionali pieni diritti civili e il diritto di praticare liberamente la loro religione. Prima di allora, erano solo "tollerati" in città, uno status che condividevano con gli ebrei. Nel 1900, oltre un terzo della popolazione di Magonza era protestante. Dopo che chiesa precedente divenne troppo piccola, a seguito dell'espansione della città interna verso la cosiddetta Neustadt nell'ultimo terzo del XIX secolo, i protestanti di Magonza ebbero l'opportunità di mostrare la loro fiducia in se stessi con l'edificazione di una nuova chiesa. Venne costruita la Kaiserstrasse, un grande viale a doppia carreggiata, al centro del quale è chiaramente visibile la chiesa progettata dall'architetto cittadino Eduard Kreyßig. Intesa come contraltare rappresentativo della cattedrale cattolica, il Duomo di Magonza, l'imponente cupola, alta 80 metri, svetta tra gli edifici vicini. L'edificio ricorda lo stile rinascimentale italiano. Oltre che per le funzioni religiose, la Christuskirche è anche nota, tra gli amanti della musica a Magonza, e viene regolarmente utilizzata dal Coro Bach e dall'Orchestra Bach di Magonza fondati da Diethard Hellmann in questa chiesa dal 1954. Tradizionalmente, i servizi universitari dell'Università Johannes Gutenberg di Magonza si svolgono all'inizio del semestre. L'organo fu costruito da Förster e Nicolaus Orgelbau nel 1962. Ha 44 registri con tre manuali e pedaliera. Note Bibliografia Franz Fredriksson: Die neue evangelische Christuskirche in Mainz. In: Zentralblatt der Bauverwaltung. Jg. 23 (1903), Nr. 65 (15. August 1903), pp. 406-408. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Christuskirche Collegamenti esterni Sito web della Christuskirche Mainz, su christuskirche-mainz.de.
Christuskerk (Mainz)

De Christuskerk is een evangelisch-lutherse kerk in de Duitse stad Mainz. Geschiedenis Tegen het einde van het keurvorstendom Mainz in 1803 drukte de Rooms-Katholieke Kerk een zwaar stempel op de stad Mainz en telde de stad slechts enkele honderden protestanten. Protestanten werden voor die tijd getolereerd, een lot dat zij met de joden deelden. De komst van de troepen van Napoleon Bonaparte luidde het einde van het keurvorstendom Mainz in en betekende voor de protestantse gemeenschap de invoering van godsdienstvrijheid en verkrijging van volledige burgerrechten. De protestantse gemeenschap groeide sterk en rond het jaar 1900 behoorde reeds een derde deel van de Mainzer bevolking tot de Evangelische kerk van Duitsland. De sterke groei van de protestantse gemeenschap noopte ook tot de bouw van grotere kerken. De evangelische kerkeraad schreef daarom voor de te bouwen Christuskerk een wedstrijd uit voor het beste ontwerp. Het ontwerp van de Mainzer stadsarchitect Eduard Kreyßig werd uitgekozen. De bouw begon in 1896 en de kerk kon worden gewijd op 2 juli 1903. Met de aanleg van de Kaiserstraße ontstond een boulevard met de Christuskerk als centraal bouwwerk en teken van het nieuwe protestantse zelfbewustzijn. Met haar machtige koepel overtrof de kerk alle omringende bebouwing in hoogte en bood het gebouw zo tegenwicht aan de rooms-katholieke dom van Mainz. De architectuur van de kerk doet herinneren aan Italiaanse kerkenbouw van de laat-renaissance. Na de verwoesting van de kerk in de Tweede Wereldoorlog werd de Christuskerk van 1952 tot 1954 weer volledig herbouwd en op 31 oktober 1954 opnieuw ingewijd. De kerk staat niet alleen ten dienste van de eredienst; er worden ook regelmatig concerten gegeven. Bouwtekeningen Externe link (de) Officiële website van de kerk
Kościół Chrystusa w Moguncji

Kościół Chrystusa (niem. Christuskirche) – neorenesansowa świątynia luterańska znajdująca się w niemieckim mieście Moguncja. Jest główną świątynią ewangelickiej parafii Moguncja-Innenstadt (niem. Evangelische Kirchengemeinde Mainz-Innenstadt). Historia W 1828 roku wspólnota luterańska w Moguncji, licząca wówczas około 1200 wiernych, przejęła kościół św. Jana. Gdy na przełomie XIX i XX wieku protestanci stanowili już jedną trzecią mieszkańców miasta, zdecydowano o budowie kolejnej świątyni, którą wzniesiono w latach 1897–1903 pośrodku Kaiserstraße, reprezentacyjnego bulwaru. Projekt sporządził Eduard Kreyßig, wyłoniono go w konkursie architektonicznym. 2 lipca 1903 miała miejsce konsekracja. Kościół został poważnie uszkodzony 1 lutego 1945 roku, podczas II wojny światowej, a w 1952 roku rozpoczęto odbudowę. Wnętrze przebudowano według projektu Heinricha Ottona Vogela, rekonsekracja odbyła się 31 października 1954. W latach 1999–2005 wyremontowano elewacje, a w 2004 ponownie przebudowano wnętrze świątyni. Architektura i wyposażenie Świątynia wzniesiona z piaskowca, na planie krzyża, w stylu neorenesansowym. Kopuła wznosi się na wysokość 80 metrów, wieńczy ją 7-metrowy krzyż. Ołtarz główny, ustawiony pod kopułą, został wykonany w 2004 roku przez Erwina Heericha, jest on również autorem chrzcielnicy i ambony. Witraże wykonał w latach 50. XX wieku Hans Gottfried von Stockhausen. Prezbiterium kościoła wykorzystywane jest jako scena podczas koncertów. 44-głosowe organy o trzech manuałach, ustawione na południowej emporze, wykonało w 1961 roku przedsiębiorstwo Förster & Nicolaus Orgelbau z Lich. Mniejszy, 14-głosowy instrument o dwóch manuałach z 1954 roku, znajduje się w prezbiterium. Wewnątrz kopuły zawieszono 25 dzwonów karylionowych, uruchamianych codziennie o godzinie 7:45, 12:00 i 18:00, oraz cztery dzwony kołysane, poświęcone 24 grudnia 1962 roku, o tonach h°, d’, e’ i fis’. Galeria Przypisy