NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Casa de Karl Marx

La Casa de Karl Marx (en alemán: Karl-Marx-Haus) es una casa museo situada en Tréveris (Renania-Palatinado, Alemania). En ella nació en 1818 Karl Marx, el padre del comunismo y del socialismo moderno. En la actualidad, es un museo dedicado a la vida y obra de Marx y a la historia del comunismo. Historia de la casa La casa fue construida en 1727 como un edificio residencial barroco de dos plantas. Karl Marx nació allí el 5 de mayo de 1818. En octubre de 1819, la familia Marx se trasladó a un edificio más pequeña cerca de la Porta Nigra.​ La casa permaneció inadvertida hasta 1904, cuando el Partido Socialdemócrata de Alemania (SPD) trató de adquirirla, cosa que consiguió en 1928. Tras el ascenso al poder del Partido Nazi en 1933, el inmueble fue confiscado y reconvertido en una imprenta. El 5 de mayo de 1947, la casa abrió sus puertas como un museo consagrado a la vida y obra de Karl Marx. En 1968 fue integrada a la Fundación Friedrich Ebert, estrechamente ligada al SPD. El 14 de marzo de 1983, con ocasión del centenario de la muerte de Marx, el museo volvió a abrir tras un año de obras de renovación que lo ampliaron a tres pisos. Exposición Con motivo del bicentenario del nacimiento de Karl Marx, el 5 de mayo de 2018, la casa fue reinaugurada con un nuevo concepto de exposición titulado "De Tréveris al mundo. Karl Marx, sus ideas y su impacto hasta hoy". La exposición consta de tres grandes unidades y se presenta una unidad más sobre la historia de la propia casa. La primera área se ocupa de la biografía de Karl Marx, abordando su origen en Tréveris y su vida en el exilio. La segunda está dedicada a su obra, donde Marx aparece como filósofo, como periodista, como sociólogo y como economista, y la tercera muestra el impacto global de Marx hasta nuestros días.​ Se expone el sillón de lectura de Marx; pero el museo no muestra documentos originales sino solo copias.​ La Casa de Karl Marx recibe a unos 50.000 visitantes al año, de los que un tercio son turistas chinos. Véase también Engels-Haus Referencias Enlaces externos Casa de Karl Marx y museo (en alemán) Casa de Karl Marx, Turismo y Marketing de Tréveris
Karl-Marx-Haus

La Maison de Karl Marx ou Karl-Marx-Haus est un musée de Trèves (Rhénanie-Palatinat, Allemagne), installé dans la maison où naquit Karl Marx en 1818. Historique La maison a été construite en 1727 comme un bâtiment de style XVIIIe à deux étages. Maintenant un musée, la maison natale de Karl Marx a d'abord été oubliée jusqu'en 1918. Puis le Parti social-démocrate d'Allemagne (SPD) s'est attaché à la rouvrir en 1928. Après la prise du pouvoir par le NSDAP en 1933, l'immeuble est confisqué et transformé en imprimerie. Le 5 mai 1947 un musée consacré à la vie et l'œuvre de Karl Marx est ouvert. En 1968, il est intégré à la Friedrich-Ebert-Stiftung, une fondation liée au SPD. Le 14 mars 1983, à l'occasion du centenaire de la disparition de Karl Marx, le musée rouvre après un an de travaux, agrandi sur trois niveaux. Collections À l'occasion du bicentenaire de la naissance de Karl Marx, le 5 mai 2018, l'exposition a été entièrement remaniée avec un nouveau concept intitulé "De Trèves au monde. Karl Marx, ses idées et leur impact jusqu'à aujourd'hui". Elle est maintenant devenue un musée didactique. Le rez-de-chaussée se concentre sur la biographie de Marx et sa vie en exil. À l’étage supérieur, tout tourne autour des principaux domaines de travail de Marx : la philosophie, les sciences sociales, l’économie et le journalisme. La troisième partie de l’exposition se concentre sur l’impact de ses idées jusqu’à aujourd’hui. Outre des photographies, des grandes planches documentaires et quelques documents contemporains, le fauteuil de Marx est également exposé. Notes et références Liens externes (de) Karl-Marx-Haus (en) Karl Marx House birthplace and museum Portail des musées Portail du marxisme Portail de la Rhénanie-Palatinat
Karl Marx-huis

Het Karl Marx-huis (Museum Karl-Marx-Haus) is het geboortehuis van Karl Marx, in Trier. Het is ingericht als een permanent museum. Karl Heinrich Marx werd op 5 mei 1818 in de Brückenstraße 10 geboren als zoon van Heinrich Marx en Henriëtte Preszburg. Het gezin verhuisde al snel naar Simeonstraße 8, vlak bij de Porta Nigra. Karl Marx zou daar wonen tot hij, na het voltooien van zijn middelbareschoolopleiding aan het plaatselijke gymnasium, naar Bonn vertrok om rechten te gaan studeren. Het Karl Marx-huis is heropend in 1983, ter gelegenheid van de herdenking van de honderdste sterfdag van Marx, na een grondige verbouwing. Het huis werd in 1904 als geboortehuis van Marx geïdentificeerd. In 1928 kwam het in handen van de Duitse Sociaaldemocratische Partij (Sozialdemokratische Partei Deutschlands, SPD), die het op 5 mei 1931 had willen openen als gedenkteken voor Marx (en Engels). De toenmalige gespannen economische en politieke toestand noopte echter tot uitstel. In mei 1933 werd het door de nazi’s bezet en onteigend. Tot het eind van de Tweede Wereldoorlog was het in gebruik als partijgebouw en zetel van de nationaalsocialistische krant Nazionalblatt. Direct na de oorlog kreeg de SPD het huis terug. Op 5 mei 1947 kreeg het zijn bestemming als gedenkplaats terug. Vanaf 5 mei 1968 (de 150e geboortedag van Marx) presenteerde het zich onder regie van de Friedrich Ebert Stichting als museum, bibliotheek, onderzoeksinstituut en internationale ontmoetingsplaats. Het Karl Marx-huis wordt jaarlijks door duizenden mensen uit de hele wereld bezocht. Overigens gaan ook veel bezoekers een kijkje nemen op Simeonstraße 8, waar Marx het grootste deel van zijn jeugd woonde en waar tegenwoordig een opticien is gehuisvest. In de onmiddellijke nabijheid van het Karl Marx-huis (namelijk in Johannisstraße 28) bevindt zich het studiecentrum van de Friedrich Ebert Stichting, waar sinds 1981 de omvangrijke bibliotheek is ondergebracht en waar het onderzoekswerk wordt uitgevoerd. Tijdens de 190ste geboortedag van de Duitse denker (5 mei 2008) zijn er drie levensgrote beelden van Marx in de binnentuin van het Karl Marx-huis geplaatst. Deze beelden werden gemaakt door beeldhouwer Klaus Kammerlich. Externe link (de) webpage Karl Marx-huis (en) webpage Karl Marx-huis
Église de la Commémoration (Spire)

L'église de la Commémoration est une église protestante située à Spire. Le premier coup de pioche fut donné le 19 septembre 1890, et le 31 août 1904, après onze ans de travaux, le nouvel édifice fut consacré. Description L'église de la Commémoration se présente comme une halle néo-gothique à trois nefs et à voûtes sur croisées d'ogives dont le plan représente une croix latine. Elle n'est pas exactement orientée mais plutôt axée N.O.-S.E. Le matériau de construction est le grès gris des Vosges. À l'extérieur comme à l'intérieur, c'est la pierre brute qui apparaît sans le moindre enduit. La tour, de plan hexagonal, mesure exactement 100 mètres de hauteur. L'édifice atteint une longueur de 72 m et une largeur de 45 m. La hauteur jusqu'au faîtage est de 34 m. Les vitraux Rez-de-chaussée 1 - Une chrétienne à l'agonie 2 - Le Sacrifice d'Isaac 3 - Les Activités des diaconesses 4 - La Mise au tombeau de Jésus 5 - La Protestation de Spire (1529) avec Jean de Saxe et Jakob Sturm 6 - Le Défi de Worms (1521) avec Georg von Frundsberg et le landgrave Philippe de Hesse 7 - La Pentecôte 8 - La Présentation de Jésus au Temple 9 - La Confession d'Augsbourg (1530) avec Philippe Mélanchthon et le chancelier Baier 10 - L'Affliction de Magdebourg (1631) avec Gustav Adolf et Reinhardt Bake 11 - Jésus guérit le malade au bord de la piscine de Bethesda 12 - Jésus chez Marie et Marthe 13 - Le Centurion de Capharnaüm 14 - La Lapidation d'Étienne Porche 15 - Le duc Louis II de Palatinat-Deux-Ponts et le prince-électeur Ottheinrich du Palatinat 16 - Luther brûle la bulle d'excommunication (1520) 17 - Le Prince-électeur Friedrich le Sage et Franz de Sickingen Niveau des Galeries 18 - L'Appel du prophète Isaïe 19 - L'Appel de l'apôtre Paul de Tarse 20 - Farel appelle Calvin à Genève (1536) 21 - La Crucifixion de Jésus 22 - Le vitrail du Martyre (rosace du transept gauche) 23 - Le Matin de Pâques (l'Ange et les femmes près du tombeau vide) 24 - Le vitrail du Baptême: Jésus bénit les enfants 25 - Les Réformateurs Melanchthon et Luther 26 - L'Apôtre Paul 27 - Le Christ ressuscité et bénissant 28 - L'Apôtre Jean 29 - Les Réformateurs Zwingli et Calvin 30 - Le vitrail de la Cène: le prince-électeur Joachim II de Brandenbourg et son épouse communient pour la première fois sous les deux espèces (Berlin, 1539) 31 - Noël (l'annonce de la naissance de l'Enfant-Jésus aux bergers) 32 - Le vitrail de la Mission (rosace du transept droit) 33 - Jésus à Gethsémani 34 - L'Affichage des thèses de Luther (Wittemberg, 1517) 35 - Le Sermon sur la montagne 36 - Moïse et les dix Commandements sur le mont Sinaï Articles connexes Liste des églises les plus hautes Liens externes Site officiel Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Rhénanie-Palatinat Portail du protestantisme
Chapel of St. Roch, Bingen

The Chapel of St. Roch (German: Rochuskapelle) is a German pilgrimage chapel, dedicated to Saint Roch, located on the Rochusberg southeast of Bingen am Rhein. History The first building, dating to the plague year of 1666, was destroyed during the campaigns of 1795 in the French Revolutionary Wars of the Rhine valley. The second was built 1814 in the wake of a typhoid fever epidemic brought by soldiers returning from the Battle of Leipzig of the Napoleonic Wars. Goethe wrote a description of its dedication ceremony. This building's flèche was hit by lightning in 1889 and the chapel burned down to the brickwork. The present building, built in 1893–95, has Neo Gothic designs by the Freiburg master builder Max Meckel and the Berlin stonecutters, Zeidler & Wimmel. At this time a small Bethlehem Chapel was built under the main chapel's east window, recalling an earlier chapel of that name on the site from the Crusader era. Parts of the earlier Roch chapels' art collections survive, but the only thing to survive the 1889 fire was the Baroque statue of the patron saint at the high altar. In the 19th century, the chapel became associated with the veneration of Hildegard of Bingen, whose relics were partially moved there after disruptions to her original burial site in nearby Eibingen during wars and chapel destructions. The altar contains relics of Hildegard, making it a pilgrimage site linked to her legacy References
Chapelle Saint-Roch de Bingen

La chapelle Saint-Roch de Bingen (ou simplement chapelle Saint-Roch), est une chapelle située sur le territoire de la commune de Bingen am Rhein, dans la vallée du Haut-Rhin moyen. C'est un important lieu de pèlerinage du diocèse de Mayence. Description Situation La chapelle occupe le sommet d'une butte à l'est du territoire de la commune de Bingen. Aspect extérieur Mobilier Histoire La première chapelle fut construite par la chapitre de Mayence après l'épidémie de peste qui sévit dans la région en 1666. Aussi les membres du Conseil de Bingen promirent-ils solennellement de construire une chapelle au saint patron saint Roch et de célébrer chaque année une procession des Rogations. « …daß die gesamte Stadt allda ein Votum getan, in honorem S. Rochi eine Kapelle auf dem Hesselingen zu bauen. alljährlich am Tag des hl. Rochus eine Prozession dorthin zu führen und den halben Tag zu feiern. » — le fonctionnaire de Bingen Baron Frey von Dehren le 16 juillet 1666 a la chapitre de Mayence Elle fut placée sous le vocable de saint Roch qui consacra une partie de sa vie à venir en aide aux pestiférés. Cette chapelle fut détruite en 1795 pendant l'occupation des armées de la République française. Elle resta en ruine jusqu'à ce que le typhus en 1812 fit à nouveau de nombreuses victimes à Bingen et dans les environs. Les habitants se rappelèrent la promesse de 1666 et restaurèrent la chapelle avant 1814. L´illustre Johann Wolfgang von Goethe a rendu le pèlerinage sur le Rochusberg célèbre dans la littérature grâce à son récit sur l´inauguration du nouvel édifice en 1814. Cette construction fut réduite en cendres en 1889 par la foudre. Un nouvel édifice fut érigé pendant les années 1891 à 1895. Il marque le paysage par les formes riches du gothique tardif d´après les plans de l'architecte Max Meckel. En outre, une maison de gardiens et la chapelle néogothique Bethlehem appartiennent à cet ensemble. Notes et références Liens externes (de) Site officiel Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Rhénanie-Palatinat Portail du catholicisme Portail des monuments historiques en Allemagne
Cappella di San Rocco (Bingen am Rhein)

La cappella di san Rocco (in tedesco: Rochuskapelle) è un luogo di culto cattolico dedicato a san Rocco che si trova a sud-ovest di Bingen am Rhein, nella Renania-Palatinato. L'edificio, in stile neogotico, venne costruito tra il 1893 ed il 1895. In esso si conservano reliquie di San Ruperto di Bingen e della madre Santa Berta di Bingen. Storia Una prima cappella costruita in onore di San Rocco fu edificata in seguito ad un voto fatto durante la peste del 1666. L'edificio, costruito interamente a spese della città di Bingen am Rhein, venne distrutto da un incendio durante l'occupazione francese del 1795 e ricostruito soltanto nel 1814 come ringraziamento per la fine di una epidemia di febbre tifoide. Nel 1816, Johann Wolfgang von Goethe visitò la cappella e la fece diventare punto fondamentale della sua opera Il pellegrinaggio di S. Rocco a Bingen; lo scrittore fece dono alla cappella di un quadro di San Rocco con le sue sembianze. Nel 1889 un fulmine distrusse nuovamente la cappella, che venne ricostruita tra il 1893 e il 1895 su progetto dell'architetto Max Meckel che aveva in precedenza lavorato al cantiere della cattedrale di Friburgo. Caratteristica la processione popolare organizzata dalla diocesi di Magonza che si svolge la domenica successiva al 15 agosto, descritta dallo stesso Goethe. Descrizione Arte e architettura La cappella, sorge sulla collina Rochusberg. In stile neogotico, all'esterno è caratterizzata dalla torre campanaria posta sul lato posteriore dell'edificio, in prossimità dell'abside, e dalla cappella aperta situata lungo la navata di destra, che permette la celebrazione della Messa anche all'esterno. Sotto questa edicola neogotica vi è un gruppo scultoreo in marmo bianco raffigurante il Calvario. All'esterno della chiesa si trova la Via Crucis con le stazioni formate da edicole neogotiche. L'interno della chiesa è a tre navate separate da grandi archi a tutto sesto poggianti su pilastri. Mentre le due laterali sono coperte con volta a crociera, quella centrale è coperta con volta composita. In fondo alla navata maggiore, vi è l'abside poligonale con altare maggiore in legno scolpito che racchiude la statua di San Rocco. Organo a canne A metà della navata laterale di destra, vi è l'organo a canne costruito dalla ditta organaria B. Schlimbach & Sohn Orgelbau nel XIX secolo. A due tastiere di 54 note ciascuna e pedaliera dritta di 30, ha la caratteristica di poter essere udito sia dentro la chiesa, sia dalla cappella esterna. Di seguito, la sua disposizione fonica: Altre immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla cappella di San Rocco a Bingen am Rhein Collegamenti esterni (DE) L'organo, su orgelmittelrhein.or.funpic.de.
Rochuskapel (Bingen)

De Rochuskapel is een bedevaartskerk iets ten oosten van de Duitse stad Bingen am Rhein. De kerk is gelegen aan de Rijn op de hoogste plek van de stad, de Rochusberg. Sinds 2002 maakt de Rochuskapel deel uit van het UNESCO-werelderfgoed Mittelrhein. Geschiedenis Het eerste godshuis op de plek was een kapel die door terugkerende kruisvaarders werd opgericht. Na verloop van tijd verviel de kapel en raakte in vergetelheid. In 1666 woedde de builenpest in Bingen. De pest werd mogelijk via scheepvaartverkeer naar Bingen verspreid, nadat drie jaar eerder de ziekte al in de stad Amsterdam woedde. De Binger bevolking had honderden doden te betreuren en onder de indruk van het grote aantal slachtoffers nam de drost van de stad, baron Frey von Dehren, zich plechtig voor een kapel te bouwen ter ere van de heilige Rochus. Aldus bevestigde de baron zijn belofte aan het Mainzer kapittel: …daß die gesamte Stadt allda ein Votum getan, in honorem S. Rochi eine Kapelle auf dem Hesselingen zu bauen. alljährlich am Tag des hl. Rochus eine Prozession dorthin zu führen und den halben Tag zu feiern. Nog hetzelfde jaar werd de kapel gebouwd en voltooid, echter de wijding was pas in het jaar 1677. Amper 12 jaar later werd de kapel tijdens Paltse successieoolog geplunderd door Franse troepen. Herstel volgde, maar in 1795 werd de kapel tijdens gevechten tussen de Franse bezetter en Duitse troepen opnieuw verwoest. Als na de Volkerenslag bij Leipzig Franse troepen via Bingen huiswaarts keren, breekt er tyfusepidemie uit in de stad. In Bingen herinnert men zich dan weer de Rochusverering en nog in hetzelfde jaar wordt er opnieuw een kapel gebouwd. Voor dit doel kocht de Rochusbroederschap de volledige inboedel van het in 1802 gesloten en in 1814 geruimde klooster in het aan de overzijde van de Rijn gelegen Eibingen. Op 16 augustus 1814 werd zijn feestdag weer plechtig gevierd, onder de gasten was ook Johann Wolfgang von Goethe. Maar in 1889 sloeg weer het noodlot toe bij het inslaan van de bliksem, zes weken voordat de lopende restauratiewerkzaamheden werden voltooid. De kapel brandde tot op de muren volledig af. Spontaan werden onmiddellijk grote sommen geld ingezameld. Naar een ontwerp van Max Meckel werd op de fundamenten van de afgebrande kapel de huidige neogotische kerk gebouwd in de jaren 1893-1895. Op 18 mei 1891 legde de Mainzer bisschop Haffner de eerste steen voor de nieuwbouw en reeds op 17 augustus 1895 werd de kerk gewijd onder grote publieke belangstelling en in aanwezigheid van een groot aantal bisschoppen uit verschillende bisdommen. Het barokke beeld van de heilige Rochus boven het hoogaltaar is het enige voorwerp dat destijds uit de afgebrande kerk gered kon worden. Het Rochusfeest Elk jaar wordt in Bingen op de feestdag van de heilige Rochus het zogenaamde Rochusfeest ingeluid met een plechtige processie, waarbij het Rochusbeeld van de Martinusbasiliek naar de Rochuskapel wordt gedragen. Afbeeldingen Externe link (de) Bisdom Mainz, informatie Binger Rochusfest.
AAFES Depot Grünstadt

AAFES Depot Grünstadt is the German name for the GRDC Gruenstadt Distribution Center of the AAFES. In Grünstadt it is simply called the “depot”. The "depot" was founded in 1953. The bakery located in the depot Grünstadt is providing most of the bakery products for US Service Members and their families in Germany and Europe. In the 1970 and 1980 the depot was one of the most important source for work in Grünstadt, but by 2007 it has lost most of its economic importance for the regional economy of Grünstadt and its surroundings like the Leiningerland. Previously under U.S. Army Garrison Mannheim, in May 2011 the depot became part of U.S. Army Garrison Baden-Württemberg. On 1 October 2011 the depot became part of the US Army's Kaiserslautern Military Community, in addition to the bakery (which opened in the 1980s) since 1996 it has been the site of a Culligan bottled water plant. It previously also produced ice cream, meat and developed photographs. In 2014 the site produced 250 different items for the US military and provided cold storage for a further 200 items. In that year it produced 5,000,000 US gallons (19,000,000 L; 4,200,000 imp gal) of bottled water. It provided supplies to 100 sites in 25 countries. References Some historical information about the "Grünstadt Depot" can be found under : "USAREUR Units - AAFES-Eur".
St. Gangolf (Trevír)

St. Gangolf je farní kostel v Trevíru, zasvěcený svatému Gangolfovi. Po trevírské katedrále je nejstarším kostelem ve městě. Historie Původní stavba z roku 958 byla přestavěna v letech 1284 až 1344. Současná pozdně gotická budova získala svůj vzhled při renovaci kolem roku 1500. Barokní prvky byly přidány v letech 1731 až 1746. Kostel je odjakživa obestavěn domy. Východní strana St. Gangolfa hraničí téměř s ulicí (Grabenstraße). Hlavní vchod se nachází u paty věže a stejně jako vchod do vedlejší kostelní lodi je umístěn pod barokní bránu (1731/32, dílo Josefa Waltera), a je dostupný z Hlavního trhu. Zvony Nejznámější ze zvonů St. Gangolfa je tzv. Lumpenglocke. Byl odlit roku 1475 Nicolauem von Ene a odbíjí každý večer v 22:00. Zvony tohoto jména se používaly k oznamování zákazu nočního vycházení. Zvon je součástí trevírského kulturního života, jeho zvuk byl použit 16. června 1930 při prvním rádiovém vysílání stanice Frankfurter Senders. St. Gangolfský zvon Zündel je od středověku používán pro oznamování požáru. Město mělo dva strážce, kteří ukazovali ve dne vlajkou a v noci lucernou místo ohně. Poslední strážce zde působil do roku 1905. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku St. Gangolf (Trier) na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu St. Gangolf na Wikimedia Commons
Sint-Gangolfkerk (Trier)

De Sint-Gangolfkerk is de markt- en stadsparochiekerk van de Duitse stad Trier en gewijd aan de heilige Gangolf of Gangulfus. De Gangolfkerk is na de Dom het oudste kerkgebouw van de stad. Geschiedenis De eerste marktkerk werd opgericht in het jaar 958, maar tussen 1284 en 1344 door een nieuwbouwkerk vervangen. Het huidige laatgotische bouwwerk vloeit voort uit een in het jaar 1500 begonnen renovatie. Barokke elementen werden in de jaren 1731-1746 toegevoegd. De ramen van Charles Crodel (*1894 - †1973) uit 1966 voegden de elementen uit de verschillende periodes in een totaalbeeld samen. De kerk wordt bijna volledig door bebouwing ingesloten. De oostzijde van de Sint-Gangolf grenst bijna aan de Grabenstraße, maar zelfs daar zijn nog kleine winkeltjes tegen de gevel van de kerk gebouwd. De hoofdingang tot de kerk bevindt zich aan de voet van de kerktoren en is via een barokke poort uit 1731-1732 aan de Hauptmarkt toegankelijk. Toren In het begin van de 14e eeuw werden de eerste vier verdiepingen van de toren gebouwd. Twee extra verdiepingen, de torengalerij en vier kleinere hoektorentjes werden in 1507 toegevoegd. Omdat de toren met 62 meter hoogte de toren van de Trierer dom overtrof, liet aartsbisschop Richard von Greiffenklau de zuidtoren van de dom met een verdieping verhogen. Klokken Van de zes klokken van de Sint-Gangolf is de zogenaamde Lumpenglocke de bekendste klok. Met het luiden van de Lumpenglocke, de avondklok, werden burgers in steden gewaarschuwd dat de stadspoorten werden gesloten. En nog steeds slaat deze klok uit 1475 elke avond om 22:00 uur. Tijdens de eerste radio-uitzending vanuit Trier op 16 juni 1930 hoorde men de klanken van de klok door de ether gaan, waarmee gezegd is hoezeer de klok bij de lokale cultuur van Trier hoort. Ook hangt in de toren nog de klok Zündel, een uit de middeleeuwen stammende vuurklok. De twee wachters van de stad hadden bij brandgevaar de opdracht om onder het luiden van de vuurklok vanaf de toren overdag met een vlag en 's nachts met een lantaarn in de richting van de vuurhaard te wijzen. De laatste wachter werkte hier tot 1905. Daarnaast hangen er nog vier kerkklokken; de Maria-, Jozef-, Barbara- en Paulinusklok. Afbeeldingen