NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Saint-Pierre de Mayence

L’église Saint-Pierre de Mayence fut édifiée dans le style rococo au XVIIIe siècle sur le lieu de l'ancienne église Odenmünster ou Sainte-Marie-underm-Münster. Histoire de la collégiale La première église (Peterkirche) a été fondée en 944 par l’archevêque Frédéric de Mayence qui avait été porté à la tête du trône épiscopal de Mayence à l'instigation de Giselbert, duc de Lorraine. Elle fut construite au nord de la ville. Les collégiales n'étaient pas uniquement des lieux de culte, mais aussi des endroits où se tenait l'administration de l'archevêque. Pendant la guerre de Trente Ans, la collégiale qui était aux portes de la ville (environ aujourd'hui 117e Ehrenhof) fut endommagée par les tirs des Suédois au moment du Siège de Mayence de 1631 et fut totalement détruite. Reconstruction La reconstruction est principalement l'œuvre du premier architecte de la cour électorale, Johann Valentin Thoman, qui réalisa notamment de 1749 à 1756 les deux imposantes tours ainsi que l'étonnant buffet d'orgue. L’élégance originelle du baroque tardif a été retrouvée dans la reconstruction historique. avec une belle façade aux ordres superposés Sous l’occupation française, l'église fut reconvertie en écurie en 1813, avant de devenir l'église de la garnison prussienne à partir de 1814, statut qu'elle devait conserver jusqu'en 1918. Cette année-là, l'église accueillit aussi la paroisse Saint-Pierre, qui s'est maintenue jusqu'à nos jours. L'intérieur est également de facture rococo, mais reste assez sobre si on le compare aux édifices de même style construits à la même époque (comme l'abbaye d'Ottobeuren ou l'église de Wies). Outre l'orgue, l'église possède de belles boiseries dans le chœur: la chaire de prêche en bois blanc et or richement ornée de l’atelier du maître Johann Förster et des fresques de Joseph Ignaz Appiani, peintes entre 1752 et 1755 qui furent détruites pendant la guerre. On peut encore voir quelques autels richement décorés, dont l’autel de la Croix du XVIe siècle du sculpteur de la cour, Hans Backoffen. À l'intérieur, des peintures d'Appiani et tout un mobilier, stalles, boiseries, confessionnaux, chaire, tribune d'orgues, du menuisier-ébéniste de la cour Hermann, le même qui exécuta les stalles de la cathédrale. À droite de l'entrée se trouve, selon son vœu, le tombeau des entrailles de Franz Adam Landvogt. Bibliographie Wilhelm Jung: St. Peter in Mainz. Ehemals Stifts- und Pfarrkirche Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org l'église sur les pages de la ville Mayence Notes et références Portail du baroque Portail de Mayence Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Chiesa di San Pietro (Magonza)

La chiesa di San Pietro, in tedesco Sankt Peterskirche è una chiesa di Magonza, in Germania. Rappresenta il miglior esempio in città dell'Architettura barocca secondo l'influsso del rococò. Storia e descrizione Origini Una prima chiesa in questo luogo venne eretta nel 944 dall'arcivescovo Federico di Magonza, messo sul trono episcopale dal duca Gilberto di Lotaringia. L'edificio venne costruito fuori dalle mura a nord della città come Collegiata, luogo non solo destinato al culto ma anche all'amministrazione episcopale, col nome di Odenmünster o Sainte-Marie-underm-Münster. Durante la guerra dei trent'anni fu totalmente distrutta dai tiri Svedesi durante l'Assedio di Magonza del 1631. Ricostruzione barocca La ricostruzione avvenne solo nel 1749 per volere dell'arcivescovo Johann Friedrich Karl von Ostein, che ne commissionò l'opera all'architetto della corte elettorale, Johann Valentin Thoman. Thomas concepì un edificio di stile rococò con facciata a ordini sovrapposti impostata fra due alte torri gemelle con coronamento a bulbo. Il cantiere si svolse a partire dal 1749 e la chiesa venne consacrata il 2 maggio 1756. Tuttavia la sua decorazione si protrasse fino al 1762. L'interno è in puro stile rococò, affrescato da Giuseppe Appiani fra il 1752 e il 1755 (rifatti dopo la guerra), conserva importanti opere d'arte dell'epoca che vanno dal grande organo dello stesso Thoman, al pulpito ligneo bianco e oro di Johann Forster. Il mobilio, altari, stalli del coro, confessionali e boiserie sono dell'ebanista di corte Franz Anton Hermann, autore già degli stalli del Duomo. Fra gli altari lignei laterali spicca quello della Croce, Kreuzaltar, a sinistra, con un crocifisso del XVI secolo di Hans Backoffen. Nel 1813, sotto l'occupazione francese, la chiesa venne convertita in scuderie. Dal 1814 divenne la chiesa della guarnigione prussiana, standoci fino al 1918, quando accolse anche la parrocchia di San Pietro. Nel 1944-45 la chiesa venne molto danneggiata dai bombardamenti, e venne ricostruita negli anni '50. La decorazione pittorica dei soffitti, venne rifatta negli anni '70. Note Bibliografia Wilhelm Jung: St. Peter in Mainz. Ehemals Stifts- und Pfarrkirche, Trad.: Marta Freifrau von Schwerin, nata Ferrini, 22. ed. italiano, Casa Ed. Schnell und Steiner, Ratisbona Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Pietro Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale della Parrocchia
Kościół św. Piotra w Moguncji

Kościół św. Piotra (niem. Kirche St. Peter) – rokokowa świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w niemieckim mieście Moguncja. Dawna kolegiata, współcześnie kościół parafialny parafii śś. Piotra i Emmerana. Historia Pierwszy kościół w Moguncji pod tym wezwaniem wzniesiono w VIII wieku, poza murami miasta, przy dzisiejszej ulicy 117er Ehrenhof. W 944 roku, na zlecenie abpa Fryderyka, jego miejscu wybudowano nowa świątynię. Budynek był wielokrotnie niszczony podczas powodzi i wojen (m.in. w 1631 został spalony przez wojska szwedzkie podczas wojny trzydziestoletniej), aż w 1658 roku jego ruiny rozebrano. Wzniesienie nowego kościoła w obecnej lokalizacji zainicjował w następnym wieku abp Johann Friedrich Karl von Ostein, wcześniej w tym miejscu znajdowały się ruiny kościoła St. Marien Odenmünster. Budowę wg projektu Johanna Valentina Thomana rozpoczęto w roku 1748. Konsekracja miała miejsce 2 maja 1756, a prace nad wnętrzem trwały do 1762 roku. Świątynia pełniła funkcję kolegiaty. W latach 1793–1804, wskutek uszkodzenia katedry w Moguncji podczas rewolucji francuskiej, kościół był prokatedrą archidiecezji, a następnie diecezji Moguncji. 4 lipca 1802, podczas okupacji napoleońskiej, zlikwidowano funkcjonującą przy świątyni kapitułę i zdegradowano ją do rangi kościoła parafialnego. W 1803 odbył się tu ingres mianowanego przez Napoleona biskupa Josepha Ludwiga Colmara. Kościół został dwukrotnie zniszczony podczas II wojny światowej. W 1949 rozpoczęto odbudowę, w 1952 kościół przywrócono do użytku, a w latach 1955–1962 zrekonstruowano wieże. W latach 1978–1988 Karl Manninger i Hermenegild Peiker odtworzyli freski na sklepieniach świątyni. Architektura i wyposażenie Świątynia rokokowa, trójnawowa, o układzie halowym. Fasadę flankują dwie wieże zwieńczone hełmami cebulastymi z latarniami. Nad ołtarzem głównym wznosi się baldachim, wzorowany na dziele Giovanniego Lorenza Berniniego w bazylice św. Piotra na Watykanie, zwieńczony globem i krzyżem. Ołtarze boczne poświęcone są: Najświętszej Maryi Pannie, św. Mikołajowi, Świętemu Krzyżowi, Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, św. Józefowi, św. Janowi Chrzcicielowi, Matce Bożej Bolesnej i św. Janowi Nepomucenowi. Freski na sklepieniach wykonał w 1755 roku Joseph Ignaz Appiani, obecne są ich powojenną rekonstrukcją. Organy pochodzą z kościoła karmelitów w Nijmegen, wykonało je przedsiębiorstwo Verschueren Orgelbouw. W 1984 roku zostały one zakupione przez parafię w Moguncji, a w 1986 zainstalowano je na emporze nad głównym wejściem. W 2014 instrument został przebudowany i rozbudowany przez warsztat Orgelbau Mühleisen, od tego czasu składa się z 3 manuałów i 41 głosów. Na jednej z wież zawieszony jest dzwon Zbawiciela (niem. Heilands-Glocke), odlany w 1757 roku, będący największym dzwonem w mieście. Galeria Przypisy
St. Pauli Bekehrung (Thomm)

St. Pauli Bekehrung ist eine katholische Kirche in der Ortsgemeinde Thomm im Landkreis Trier-Saarburg in Rheinland-Pfalz. Sie gehört seit 2025 zur Pfarrei St. Franziskus Im Hochwald im Pastoralen Raum Hermeskeil des Bistums Trier. Die Pfarrgemeinde Thomm gehörte lange zur Pfarreiengemeinschaft Waldrach im ehem. Dekanat Hermeskeil-Waldrach. Die Kirche trägt das Patrozinium St. Pauli Bekehrung. Sie wurde 1963 bis 1965 nach den Plänen des Trierer Architekten Heinrich Otto Vogel aus heimischem Schiefer in der Trierer Straße erbaut. Die nicht weit entfernte alte Kirche in der Kirchstraße aus dem Jahre 1788 wurde 1974 bis auf einen Grundriss der Grundmauern und den Kirchturm abgerissen. Der Kirchturm ist ein Kulturdenkmal und enthält neben den Kirchenglocken auch die Gefallenengedächtnishalle. Als Kirchenausstattung in der neuen Kirche werden eine barocke Muttergottes und ein Kreuzweg um 1900 auch als Kulturdenkmal geführt. In der Weihnachtszeit ist eine Weihnachtskrippe installiert. Tabernakel und Vortragekreuz stammen von dem Aachener Goldschmiedeatelier Schwerdt&Förster. Literatur Philipp de Lorenzi: Beiträge zur Geschichte sämtlicher Pfarreien der Diöcese Trier, Pfarrei Thomm. Trier 1887. Winfried Stadtfeld (Diakon): 20 Jahre Pfarrkirche St. Pauli-Bekehrung Thomm. Selbstverlag, Gemeinde und Pfarrgemeinde Thomm, 1985. Dittmar Lauer: 50 Jahre Pfarrkirche St. Pauli Bekehrung Thomm. Verlag Alta Silva, Kell am See 2015. Weblinks Sankt Paulus Bekehrung – Alte Pfarrkirche (Thomm). Eintrag in der Datenbank der Kulturgüter in der Region Trier. Sankt Paulus Bekehrung – Neue Pfarrkirche (Thomm). Eintrag in der Datenbank der Kulturgüter in der Region Trier. ruwer.eu: Aus Devonschiefer erbaute Kirche in Thomm (Archiv) Einzelnachweise
Remondis

Remondis is German multinational company for recycling, water resource management and industrial and communal services with headquarters in Lünen. Globally, it ranks among the biggest recycling firms. Remondis operates in over 800 locations in more than 30 countries with more than 30,000 employees and an estimated revenue of 6.4 billion Euro in 2018. It is part of the Rethmann Group. References External links http://www.remondis.de https://www.remondis-uk.com/
Remondis

Remondis is een Duits multinationaal bedrijf dat zich richt op recycling, waterbeheer, industriële en gemeentelijke diensten wiens hoofdkantoor in Lünen ligt. Wereldwijd gezien behoort deze firma tot een van de grootste recyclingbedrijven. Remondis is werkzaam in meer dan 800 locaties in minstens 30 landen waarin totaal meer dan 30.000 werknemers werkzaam zijn die een geschatte omzet van 6,4 miljard euro opbrachten in 2018. Het concern maakt deel uit van de Rethmann Groep. Referenties Externe links http://www.remondis.de https://www.remondis-uk.com/
Remondis

Remondis SE & Co. KG – niemieckie przedsiębiorstwo z sektorów: zbiórki i przetwarzania odpadów, gospodarki wodno-ściekowej i oczyszczania miasta. Jest firmą rodzinną założoną w 1934 r., do 2005 działającą pod nazwą Rethmann. Jest największym przedsiębiorstwem gospodarki odpadami i recyklingu w Niemczech, z dużym udziałem w rynku w Polsce i w Australii oraz mniejszym w kilkunastu innych krajach Europy oraz w Japonii, Chinach i na Tajwanie. Działalność Remondis w Polsce Firma weszła do Polski w 1992 r. Świadczy usługi w ok. 30 miastach w kraju i zatrudnia ponad 1850 pracowników. Jej podstawowa działalność polega na zbiórce i transporcie odpadów oraz oczyszczaniu miasta i odbywa się w miejscowościach: kujawsko-pomorskie: Bydgoszcz lubelskie: Świdnik łódzkie: Zduńska Wola, Łódź, Piotrków Trybunalski, Radomsko małopolskie: Kraków mazowieckie: Błonie, Drobin, Płock, Sochaczew, Warszawa, Siedlce, Otwock opolskie: Olesno, Opole, Kędzierzyn-Koźle pomorskie: Gdynia, Lębork śląskie: Częstochowa, Tarnowskie Góry, Ogrodzieniec, Sosnowiec, Gliwice, Pszczyna, Tychy, Ruda Śląska świętokrzyskie: Ostrowiec Świętokrzyski, Starachowice warmińsko-mazurskie: Mrągowo, Olsztyn wielkopolskie: Wągrowiec, Kościan, Poznań, Jaraczewo, Kalisz zachodniopomorskie: Świnoujście, Szczecin, Barwice Poza działalnością podstawową spółka posiada także zakłady specjalistyczne: Zakład Produkcji Paliw Alternatywnych – Górażdże Zakład Utylizacji Odpadów – Dąbrowa Górnicza Remondis Data Office, niszczenie dokumentów – Piaseczno, Poznań, Szczecin, Tarnowskie Góry Zakłady przetwarzania sprzętu elektrycznego i elektronicznego (elektrorecykling) – Słupsk, Grodzisk Mazowiecki, Łódź Remondis Aqua – Warszawa Eko – Punkt – organizacja odzysku – Warszawa Remondis Medison – odpady medyczne – Dąbrowa Górnicza Linki zewnętrzne Strona firmy w Polsce Strona firmy organizacji odzysku Eko – punkt. eko-punkt.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-29)]. Firma niszczenia dokumentów. remondis-data.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-07-11)]. Firma elektrorecyklingu
Remondis

Remondis — немецкая компания по утилизации отходов, входит в десятку крупнейших в мире в этой сфере; также занимается водоснабжением и очисткой сточных вод. Входит в состав группы Rethmann. История Компания Rethmann была основана в 1934 году Йозефом Ретманном. В 1959 году компания получила первую концессию на вывоз мусора в Зельме, где она в то время базировалась. В 1977 году было открыто первое предприятие по очистке сточных вод. В 1982 году в Австралии был открыт первый зарубежный филиал. В 2005 году у концерна RWE была куплена дочерняя компания RWE Umwelt, позже переименованная в Remex. В 2006 году было приобретено 60 % акций немецкой компании TSR Group, специалиста по переработке металлолома; в 2017 году она была поглощена полностью. В мае 2025 году было куплено 80 % акций французской компании Schroll, которая базировалась в Страсбурге и занималась переработкой отходов. Деятельность Подразделения компании: переработка отходов — переработка различного вторсырья, включая пластмассы, стекло, картон, бумагу, металлолом, бытовую технику, электронику, химические источники питания и строймусор; услуги — вывоз мусора, уборка улиц и парков, техническое обслуживание предприятий; вода — водоснабжение и канализация. Дочерние компании Основные дочерние компании по странам: Австралия: Remondis Australia Pty Ltd. Австрия: Remondis Electrorecycling GmbH; Remondis Austria GmbH; Johann Neumüller GmbH; Xervon Austria GmbH. Бахрейн: Buchen Industrial Services Middle East W.L.L. Бельгия: Buchen Industrial Services N.V.; Remondis Industrial Services S.A.; Remondis Belgien S.P.R.L.; HKS Belgium N.V.; Xervon GmbH. Великобритания: Buchen-ICS Ltd.; Remondis Waste Solutions Ltd. Германия: Buchen UmweltService GmbH; Remex GmbH; Eurawasser GmbH & Co. KG; Remondis Aqua GmbH & Co. KG; Eko-Punkt GmbH & Co. KG; Innotec GmbH; Remondis Assets & Services GmbH & Co. KG; Remondis Digital Services GmbH; Remondis Energy & Services GmbH & Co. KG; Remondis Trade and Sales GmbH; Remondis Electrorecycling GmbH; Remondis Industrie Service GmbH & Co. KG; Remondis International GmbH; Remondis IT Services GmbH; Remondis Maintenance & Services GmbH & Co. KG; Remondis Medison GmbH; CASEA GmbH; Remondis Production GmbH; Remondis Recycling GmbH & Co. KG; Reterra Service GmbH; TSR Group GmbH & Co. KG; UCL Umwelt Control Labor GmbH; Xervon GmbH. Дания: Remondis A/S; Åge Espersen & Søn A/S Индия: Remondis Aqua India Private Limited; TSR Recycling India private limited. Китай: Remondis China CEO. Малайзия: Remex Metal Processing Sdn. Bhd. Франция: Remex ressources minérales SAS; Remondis Electrorecycling SAS; Remondis France SAS. Хорватия: Remondis Medison d.o.o. Чехия: Buchen Ekoservice s.r.o.; TSR Czech Republic s.r.o. Эстония: Buchen Industrial Services Baltikum OÜ Примечания
Grevenburg

Grevenburg was a castle in Traben-Trarbach in the federal state of Rhineland-Palatinate in Germany. It was the residence of the Rear County of Sponheim and today is a ruin following its destruction by the French in 1734. History The castle was built in 1350 by the Count Johann III of Sponheim-Starkenburg and replaced Castle Starkenburg as the residence of the Rear County of Sponheim. With the extinction of the ruling male line of the Rhenish branch of the House of Sponheim in 1437 the castle became seat of the bailiff of the new Counts to Sponheim (Baden and Palatinate-Simmern or Palatinate-Zweibrücken or Palatinate-Birkenfeld). In 1680 it was conquered by Louis XIV of France and was extended, together with the fort of Mont Royal in the horshoe bend of the Mosel north of the town of Traben-Trarbach as a part of the fortifications. During the War of the Spanish Succession (1701–1714), in 1702 it was taken by the French under Tallard and in 1704 on the express orders of the commanding officer John Churchill, 1st Duke of Marlborough it was overpowered by Friedrich of Hesse-Kassel. The badly damaged castle was then occupied by the Dutch. In 1730 it was repaired by the Electorate of Trier for the defence of Koblenz and the Rhine river. In the War of the Polish Succession it was taken after three weeks' siege for the fourth and last time by the French who destroyed it in July 1734. The castle was blown up, huge chunks of it have plunged into the valley beneath. Of the castle, although only the western wall of the former keep remains, the foundations are largely intact Gallery Notes
Termes del mercat de bestiar de Trèveris

Les Termes del mercat de bestiar de Trèveris són unes termes romanes situades a Alemanya. Aquestes termes es trobaven a prop del fòrum d'Augusta dels Trèvers. Tenen el seu nom degut a la plaça de Trèveris, sota la qual van ser descobertes. Els romans van començar amb la construcció del complex al voltant de l'any 80 i van completar-la al voltant de l'any 100 i, per tant, eren les termes més antigues de la ciutat. El complex estava construït de tal manera que els banys calents rebien la llum calenta, orientats al sud, mentre que el frigidari tenia les finestres orientades al nord, més fred. Referències Bibliografia Heinz Cüppers: Die Römer in Rheinland-Pfalz (Los romanos en Renania-Palatinado), capítol Thermenanlage am Viehmarkt (Complex de termes del mercat de bestiar). Nikol Verlag. ISBN 978-3933203601 (alemany)
Forum Baths, Trier

49.752736°N 6.63766°E﻿ / 49.752736; 6.63766 The Forum Baths of Trier (German: Thermen am Viehmarkt or Viehmarktthermen) are a ruin of a Roman bath complex in Augusta Treverorum, modern-day Trier, Germany. The baths were discovered in 1987. History Roman Period The Forum Baths of Trier were converted in the 4th century C.E. from some older buildings, dated to around the 2nd century C.E. The structure encompassed 8364 m2 The bath house utilized the passive heating of the sun, like many Roman baths, and oriented the caldarium and tepidarium to the south, and the frigidarium to the north. Along with the other bathhouses, the Forum Baths remained in use through the end of the fourth century. But the complex fell out of use during the early fifth century as Trier was repeatedly sacked during the Migration Period. Later Use In the 13th century, the remains of the bath began being used as a quarry for local buildings. In the 17th and 18th centuries, the Capuchin Order built some of the buildings for their monastery over the eastern part of the bathhouse. In 1802, the monastery was dissolved and nine years later, in 1811, the garden was transformed into a cattle market (German: Viehmarkt), from which the ruins get their name. Gallery See also Ancient Roman bathing Thermae Barbara Baths Trier Imperial Baths List of Roman public baths References External links Place of Interest: Forum Baths Viehmarktthermen Trier, Viehmarkt Baths
Termas del mercado de ganado de Tréveris

Las Termas del mercado de ganado de Tréveris son termas romanas que se encontraban cerca del foro de Augusta Treverorum. Tienen su nombre de la plaza de Tréveris debajo de la cual fueron descubiertas.​ Historia Los ingenieros romanos comenzaron con la construcción del complejo alrededor de 80 d. C. y la completaron alrededor de 100 d. C. Por lo tanto eran las termas más antiguas de la ciudad. El complejo estaba construido de tal manera que los baños calientes recibían luz del sur caliente, mientras que el frigidarium tenía las ventanas en el norte frío.​ Literatura Referencias Enlaces Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Termas del mercado de ganado de Tréveris.
Thermen am Viehmarkt

De Thermen am Viehmarkt, ook Viehmarktthermen of Forumthermen, zijn een complex van Romeinse thermen in het centrum van de Duitse stad Trier. Het complex werd gebouwd tussen 80 en 100 na Chr. De ruïnes bevinden zich binnen een modern gebouw en zijn te bezichtigen. Geschiedenis De Thermen am Viehmarkt zijn de oudste thermen van Trier, ouder dan de Barbarathermen en de Kaiserthermen. Ze lagen aan het forum, het belangrijkste plein van Romeins Trier (Augusta Treverorum), en waren voornamelijk in gebruik in de 3e en 4e eeuw. Na de val van het Romeinse Rijk raakten de thermen in verval en werd de site gebruikt als steengroeve. Ook werden er in de middeleeuwen huizen gebouwd. In de 17e en 18e eeuw werd op het oostelijke deel een klooster van kapucijnen gebouwd. In 1802 werd op deze locatie een veemarkt ingericht, vandaar de naam Viehmarkt. De ruïnes waren nog niet ontdekt en men nam aan dat er slechts twee thermencomplexen in Trier waren geweest. In 1987 stuitte men op de resten van de thermen bij graafwerkzaamheden voor een ondergrondse parkeergarage op de Viehmarkt. De ondergrondse parkeergarage werd daarna elders aangelegd. Desalniettemin waren enkele archeologisch interessante lagen al vernietigd bij de voorbereidende graafwerkzaamheden. De ruïnes van de thermen werden gerestaureerd en toegankelijk gemaakt voor publiek. Ter bescherming tegen uitlaatgassen werd er een glazen gebouw boven geplaatst, door de inwoners van Trier "Ungers-vitrine" genoemd, naar de architect Oswald Mathias Ungers. Sinds 1998 zijn de Thermen am Viehmarkt open voor publiek. In de avond worden de ruimten ook voor andere openbare en particuliere evenementen gebruikt, zoals concerten en het jaarlijkse forum van de wijn. Beschrijving Bij het binnenkomen via de zuilengang arriveerde men in het apodyterium, waar men zich kon uitkleden. Hoewel men naakt baadde, droeg men meestal een soort slippers om niet uit de glijden over de olie op de vloer, maar vooral omdat de vloer erg heet kon zijn vanwege de vloerverwarming (hypocaustum). Vanuit de kleedruimte ging men naar de palaestra, waar men zich opwarmde door te sporten. Er was een lauwe bad (tepidarium), een zweetruimte (sudatorium; vergelijkbaar met een sauna) en een heet bad (caldarium). Daarna kon men afkoelen in het koude bad (frigidarium).
Fürstengrab von Thomm

Das Fürstengrab von Thomm ist ein Hügelgrab bei Thomm im Landkreis Trier-Saarburg in Rheinland-Pfalz. Der Ortsname leitet sich vom Grab her (lat. tumba = Grabhügel). Es liegt auf einer Anhöhe, genannt „Beim Hübel“ auf 463 Meter über NHN an der Landesstraße 151 und nahe der Kreisstraße 82. Der Durchmesser der Anlage beträgt etwa 25 Meter und die Höhe ca. 2,50 Meter. Im Trierer Landesmuseum ist die hier gefundene, reich verzierte Gefäßkeramik zu sehen. Unter den Funden waren: Doppelkopfvogelfibel, Bronzeschnabelkanne, etruskisches Bronzebecken mit Herzattaschen, Bronzekessel, Gürtelhaken und Gürtelringe aus Bronze, Hiebmesser. Weblinks ruwer.eu: Das Fürstengrab von Thomm (Archiv) Fürstengrab von Thomm. Eintrag in der Datenbank der Kulturgüter in der Region Trier. Literatur Die Grabhügelfelder bei Osburg und das Fürstengrab von Thomm. In: Führer zu vor- und frühgeschichtlichen Denkmälern 34: Westlicher Hunsrück (von Zabern, Mainz 1977), S. 235–240. ISBN 978 3805303033. Einzelnachweise