NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castles of Manderscheid

Near the Eifel town of Manderscheid are the ruins of two castles, the castles of Manderschied, whose history and location reflect the mediaeval conflict of interest between the Electorate of Trier and the Duchy of Luxembourg. Oberburg The Oberburg or "Upper Castle" is located on a hilltop that was levelled in order to construct the castle. It had, as can still be seen from the ruins, an almost triangular enceinte and a five-story bergfried or fighting tower that has been made accessible again. From the bergfried there is a clear view of the Niederburg or "Lower Castle", the town of Manderscheid and the countryside of the Lieser valley. The place name of Manderscheid is first recorded in a deed of gift by Ottos II to the Archbishop of Trier dating to 973. This is not, however, as is often maintained in the literature, the earliest record of the castle, which is first historically known from the feud over St. Maximin's Abbey in front of Trier between Count Henry the Blind of Namur-Luxembourg and Archbishop Albero of Trier, between 1141 and 1146. The free lords of Manderscheid first appear in 1142 in the list of witnesses in a deed of gift. In the 14th century, the village of Obermanderscheid gave its name to the Electoral Trier Amt of Manderscheid, which existed until the late 18th century. However, the seat of government was not at the castle, but in the Kellerei of the neighbouring village to which Elector Baldwin had granted town rights in 1332 (according to other sources they were granted by King Louis the Bavarian as one of a number of rights). The local estates of the Elector of Trier formed a sort of bridgehead into the surrounding sovereign territory of Luxembourg. In 1673 the castle, still owned by the Electorate, was finally destroyed by French troops. Today: the ruins of the Oberburg were thoroughly renovated in 1921 by the municipality of Manderscheid, on whose land it stands, and it is open to the public. Niederburg Today: the ruins of the Niederburg have been owned since 1899 by the Eifel Club and the club has slowly, but continually, restored them. They may be visited daily during the summer months. Guided group tours are also possible on request. The castle may also be booked for private events such as weddings. On the last weekend in August every year there is a medieval festival at the castle and the adjacent jousting field which receives about 15,000 visitors. References External links Entry on Niederburg Manderscheid in EBIDAT, the databank of the European Castles Institute Entry on Oberburg Manderscheid in EBIDAT, the databank of the European Castles Institute Website of the Niederburg Artist's impression by Wolfgang Braun 1625 illustration by Daniel Meisner: Manderscheidt; Múß, ein bitters Kraútt (Digitized)
Sterrenberg Castle (Rhineland)

Sterrenberg Castle (German: Burg Sterrenberg) is a castle above the village of Kamp-Bornhofen in Rhineland-Palatinate, Germany. Location Sterrenberg Castle is located in the Rhine Gorge. The Rhine Gorge is a popular name for the Upper Middle Rhine Valley, a 65 km section of the river Rhine between the cities of Koblenz and Bingen in Germany. It was added to the UNESCO list of World Heritage Sites in June 2002 for a unique combination of geological, historical, cultural and industrial reasons. History By 1034, Sterrenberg was being mentioned as an imperial castle, but the source is not certain. In 1190, Sterrenberg Castle is listed in the book of Werner von Bolanden as a fief, together with the custom point in Bornhofen. The noble family of Bolanden stayed as lords of Sterrenberg Castle until the second half of the 13th century. From this early period, the bergfried and the first, inner shield wall have survived. Notes and references Sources and external links Official website
Château Sterrenberg

Le château Sterrenberg est un château en ruine situé au-dessus du village de Kamp-Bornhofen, dans le land de Rhénanie-Palatinat en Allemagne. Il forme avec le tout proche château de Liebenstein les frères ennemis même s'il n'y eut jamais de conflit armé entre les deux. Géographie Le château est situé dans la vallée du Haut-Rhin moyen, classée au patrimoine mondial depuis 2002. Histoire En 1034, Sterrenberg était mentionné comme un château impérial, mais la source n'est pas certaine. En 1190, le château est répertorié dans le livre de Werner von Bolanden comme un fief, avec Bornhofen. La famille noble de Bolanden est restée en tant que seigneurs du château de Sterrenberg jusqu'à la seconde moitié du XIIIe siècle. De cette période précoce, demeurent le bergfried et le premier mur de protection intérieur. Source de la traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Sterrenberg Castle (Rhineland) » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail des châteaux Portail de la Rhénanie-Palatinat Portail des monuments historiques en Allemagne
Burcht Sterrenberg

De Burcht Sterrenberg (Duits: Burg Sterrenberg) is een hoogteburcht aan de rechter oever van de Rijn bij Kamp-Bornhofen in Rijnland-Palts. Sinds de oude burcht Ehrenbreitstein tijdens de bouw van de vesting verdween, geldt Sterrenberg als het oudste burchtcomplex in het Boven Midden-Rijndal. Sinds 2002 is de ruim 150 meter boven de rivier gelegen burcht onderdeel van het UNESCO werelderfgoed Boven Midden-Rijndal. Sterrenberg valt bovendien onder de bescherming van het Cultuurgoederenverdrag van Den Haag. Geschiedenis De burcht werd rond 1100 gebouwd en vervulde als rijksburcht een dubbelfunctie: het moest de op de rechter oever van de Rijn gelegen rijksgoederen van Boppard verdedigen en de tolheffing bij Bornhofen bewaken. Al in 1190 bezaten de ministerialen Van Bolanden de burcht en Bornhofen als rijksleen. Na het uitsterven van het Huis van Bolanden tegen het einde van de 13e eeuw, werd de burcht verpand aan de graven van Katzenelnbogen. Tegelijkertijd verschenen de graven van Sponheim en graaf Albrecht van Löwenstein (een buitenechtelijke zoon van koning Rudolf I) als bezitters van de burcht. Uiteindelijk verwierf de machtige aartsbisschop Boudewijn van Trier de burcht als rijkspand. Keur-Trier maakte van de burcht het centrum van haar bezittingen op de rechter Rijnoever, maar amper 50 jaar later raakte Sterrenberg deze functie al kwijt ten gunste van de Thurnburcht bij Wellmich. Vermoedelijk liet Keur-Trier in de 14e eeuw voor de kernburcht ook de massieve tweede buitenmuur in de richting van de burcht Liebenstein bouwen. Het kan worden gezien als versterking, maar de werkelijke reden is niet te verifiëren. Het is deze muur die de basis vormt van de historische kern van de sage van de vijandige broers. Al in 1456 werd Sterrenberg bouwvallig en in 1568 als oud, vervallen en onbewoonbaar beschreven. Tot 1806 zou het vervallen Sterrenberg bezit blijven van Keur-Trier. Daarna viel het samen met de rest van het keurtrierse bezit op de rechteroever toe aan het Hertogdom Nassau tot het in 1866 in Pruisisch staatsbezit overging. Vanaf 1945 is de deelstaat Rijnland-Palts de eigenaar. In de jaren 1970 tot 1977 volgden maatregelen voor het behoud van de ruïne. Het paleis en het in de gotische stijl uitgevoerde restaurant werden in 1970 respectievelijk 1972 herbouwd. De bergfried werd verhoogd, kreeg kantelen en een witte stuclaag, zoals het oorspronkelijk ooit moet zijn geweest. De talrijke gaten van balken en schoorsteenresten in de binnen- en buitenmuur bewijzen, dat hier meerdere gebouwen stonden. Dat was niet het geval bij de muur voor het restaurant, die bij de restauratie vensteropeningen kreeg. De gebouwen werden echter niet gereconstrueerd omdat het niet bekend is hoe deze gebouwen er ooit uitzagen.
Cetatea Sterrenberg

Cetatea Sterrenberg împreună cu cetatea Liebenstein sunt numiți „frații dușmani”, ruina se află pe malul drept al Rinului lângă localitatea Kamp-Bornhofen din Germania Galerie de imagini Legături externe In spatele zidurilor Arhivat în 2 februarie 2012, la Wayback Machine., 29 decembrie 2011, Revista Magazin
Burg Sterrenberg

Burg Sterrenberg är en borgruin i Kamp-Bornhofen i det tyska förbundslandet Rheinland-Pfalz. Den uppfördes omkring år 1190. Burg Sterrenberg är sedan 2002 upptagen på Unescos världsarvslista. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Burg Sterrenberg (Rheinland), 25 mars 2014. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Burg Sterrenberg.
Кёнигсштуль (Ренс)

Кёнигштуль (нем. Königsstuhl, дословно «Королевский трон») — место на Рейне, приблизительно в 300 метрах ниже Ренса, где собирались курфюрсты для заключения земского мира, для выбора короля-императора. В первый раз как «исконное» место собраний кёнигштуль упоминается в 1308 году, при предварительном выборе Генриха VII. 16 июля 1338 года здесь состоялось первое собрание курфюрстов — Ренский съезд. В 1376 году по указанию императора Карла IV на этом месте было построено восьмиугольное сооружение. В 1794 году оно было разрушено французскими войсками. В 1843 году восстановлено в прежнем виде. Ссылки Кенигсштуль // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Blauer See (Vettelschoß)

Der Blaue See liegt auf dem Gemeindegebiet von Vettelschoß im nördlichen Rheinland-Pfalz. Der ungefähr ein Hektar große See ist aus dem 1974 eingestellten Basaltsteinbruch „Geißen Hohn“ hervorgegangen, der sich mit Grund- und Quellwasser gefüllt hat. Die maximale Tiefe des unter Naturschutz stehenden Gewässers beträgt 20 m. Er wird seit 1968 als Fisch- und Badegewässer genutzt und stellt mit seinem relativ klaren Wasser ein beliebtes Reiseziel dar. Zugänglich ist der See nur von einem schmalen Uferbereich aus, während der Großteil des Ufers von Wald umstanden ist und steil ins Wasser abfällt. Dennoch ist er badetechnisch mit sanitären Anlagen, einer Gaststätte gut erschlossen; nördlich und östlich des Sees erstreckt sich ein Campingplatz. Weblinks/Quellen Blauer See beim Badegewässeratlas Rheinland-Pfalz
Sint-Jozefkerk (Speyer)

De Sint-Jozefkerk (Duits: Sankt Josephkirche) in de Duitse stad Speyer is een katholieke parochiekerk en vormt het middelpunt van een gebouwencomplex in de parochie Sint-Jozef. De kerk werd in haar uitzonderlijke formaat en prachtvolle inrichting gebouwd als reactie op de bouw van de naburige protestantse Gedächtniskirche. Tegenwoordig zijn de betrekkingen tussen de katholieken en protestanten in Speyer echter uitstekend te noemen. Tijdens de maandenlange renovatiewerkzaamheden aan de Sint-Jozefkerk mochten de katholieken de heilige missen in de Gedächtniskirche vieren. De twee torens van de kerk zijn 90 meter hoog en daarmee 10 meter lager dan de Gedächtniskirche. Samen met de Keizersdom en de Gedächtniskirche bepaalt de Jozefkerk het stadssilhouet van Speyer. Geschiedenis Onmiddellijk nadat de protestanten geld begonnen in te zamelen voor de Gedächtniskirche, stichten de katholieken van Speyer in 1887 hun eigen bouwvereniging. Toen de bouwvereniging van de Gedächtniskirche de bouwgrond verwierf, poogden de katholieken een bouwterrein in onmiddellijke nabijheid te verkrijgen. Het oorspronkelijk te bebouwen terrein lag tegenover de huidige kerk, maar werd later ingeruild. Een groot deel van het bouwterrein werd door het Sint-Magdalenaklooster ter beschikking gesteld. In aanwezigheid van de toenmalige bisschop Michael von Faulhaber werd de eerste steen voor de kerk gelegd. Pastoor Josef Schwind noemde de eerstesteenlegging in zijn preek een "Feest voor de katholieke religie" en "Belijdenis tot de oude God". Al in het jaar 1914 kon de kerk worden gewijd. De kerk kreeg het patrocinium van Sint-Jozef, schutspatroon van de Keur-Palts en de werknemers. Architectuur Het ontwerp van de kerk is van Ludwig Becker die vormen van jugendstil, gotiek, barok en renaissance toepaste. De kerk moest voldoen aan de eis om zich in stijl duidelijk te onderscheiden van de Keizersdom en Gedächtniskirche. Afbeeldingen Externe link (de) Website van de Jozefkerk (in opbouw)
Kościół św. Józefa w Spirze

Kościół św. Józefa (niem. Kirche St. Joseph) – eklektyczna świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w niemieckim mieście Spira. Wzniesiona jako odpowiedź na nieodległy, luterański Gedächtniskirche der Protestation. Historia Kamień węgielny pod budowę świątyni wmurowano 9 czerwca 1912, a 22 listopada 1914 bp Michael von Faulhaber konsekrował ukończony budynek. Eklektyczna świątynia, zaprojektowana przez Ludwiga Beckera, czerpiąca z architektury późnego gotyku, renesansu, baroku i secesji. W 1917 roku Franz Michael Ronge wykonał dekorację malarską ołtarzy. W 1925 roku kaplicę boczną św. Idziego przekształcono w kaplicę pamięci poległych żołnierzy, zdobi ją pietà autorstwa Thomasa Buschera. Stacje drogi krzyżowej oraz figury świętych Alojzego i Józefa wykonał Georg Busch. Kościół wyremontowano w latach 1988–1989. W 1990 roku Heinz Wilbrand wykonał 44-głosowe organy o trzech manuałach, które ustawiono na emporze nad głównym wejściem. Galeria Przypisy
Kriemhildenstuhl

Kriemhildenstuhl (Scaunul Krimhildei) este o carieră de piatră din perioada romană, (200 e.n.) care este situată lângă Bad Dürkheim, Renania-Palatinat. Cariera ar fi fost folosită de legiunea romană 22 care era staționată în Mainz. Regiunea este declarat monument natural fiind proprietatea clubului Drachenfels. Așezare Scaunul Krimhildei se află la nord-vest de Bad Dürkheim, fiind situată la o înălțime de 250 m, versantul sudic atinge înălțimea 300 de m. Kriemhildenstuhl este prelungirea sudică a muntelui Teufelsstein (Pfalz) ce atinge altitudinea de 317 m deasupra n.m. care aparține de mittelgebirge, Haardt (Pfalz) situat la marginea de est a regiunii Pfälzerwald continuată cu Rheinebene (Câmpia Rinului). Direct în aropiere de cariera romană se află Heidenmauer (Bad Dürkheim) o fostă așezare celtică care se întinde pe o suprafață de 26 ha. Brunhildisstuhl care a fost probabil la fel o carieră se află în apropiere sub Kriemhildenstuhl. Vezi și carieră de piatră Legături externe Kriemhildenstuhl bei der pfälzischen Wikipedia im Incubator Arhivat în 18 decembrie 2009, la Wayback Machine.
Hammerwoog

Der Hammerwoog, auch Blechhammerweiher, ist ein Woog des Wurzelwooggrabens nordwestlich der Kernstadt von Kaiserslautern in Rheinland-Pfalz. Woog werden in Südwestdeutschland künstlich angelegte Stauseen genannt. Geographische Lage Der Stausee erstreckt sich von Südwest nach Nordost (Fließrichtung des Wassers) zwischen der nordwestlich vorbeiführenden Autobahn 6 und der Kaiserslauterer Siedlung Lothringer Dell im Hammerbachtal. Seine Länge beträgt etwa 600, seine maximale Breite etwa 50 m; er bedeckt eine Fläche von 3 Hektar. Neben dem 500 m südwestlich gelegenen Vogelwoog ist er der letzte verbliebene mittelalterliche Woog der Stadt. Gespeist wird der See wie der Vogelwoog vom Wurzelwooggraben, einem linken Zufluss der Lauter, zusätzlich von Quellen im Weihergrund und in der unmittelbaren Umgebung. Geschichte Ursprünglich hatten Mönche den See als Fischweiher angelegt. Seinen ersten Namen Hammerwoog erhielt er nach einer am Nordostufer, unterhalb des Staudamms, errichteten Waffenschmiede, deren Hammer durch ein Mühlrad angetrieben wurde. Später wurde die Schmiede zu einem Blechstanzwerk umgerüstet, was zu dem zweiten Namen führte. 1819 wurde der Blechhammer stillgelegt und das Gebäude anschließend als Mühle genutzt. Ab 1870 diente der Weiher nur noch als Fischereigewässer, das Gebäude wurde zum Kurhaus umgebaut. In den 1920er Jahren wurde dessen Betrieb gänzlich eingestellt. Heutige Nutzung Der Weiher befindet sich heute im Eigentum der Stadt Kaiserslautern. An der Stelle des ehemaligen Blechhammers steht das Hotel Blechhammer. Der Wald um den Weiher ist seit 1978 als Naturdenkmal im Landschaftsschutzgebiet Reichswald eingestuft. Einzelnachweise
Bledesbach

Bledesbach ist ein Stadtteil der rheinland-pfälzischen Landstadt Kusel. Bis 1974 war er eine selbständige Gemeinde. Lage Der Ort liegt im sogenannten Musikantenland, einem Teilbereich des Nordpfälzer Bergland zwei Kilometer südwestlich der Kernstadt. Er wird vom gleichnamigen Bach durchflossen. Zu Bledesbach gehört zudem der Bärenfelderhof, der sich nordöstlich des restlichen Siedlungsgebiets befindet. Geschichte Ab dem 12. Jahrhundert gehörte der Ort zur Grafschaft Veldenz und ab dem 15. Jahrhundert zu Pfalz-Zweibrücken; seine erstmalige Erwähnung erfolgte 1436. Im 17. Jahrhundert wurde er zweimal zerstört. Von 1798 bis 1814, als die Pfalz Teil der Französischen Republik (bis 1804) und anschließend Teil des Napoleonischen Kaiserreichs war, war Bledesbach in den Kanton Kusel eingegliedert. 1815 wurde der Ort Österreich zugeschlagen. Bereits ein Jahr später wechselte der Ort in das Königreich Bayern; dort unterstand Bledesbach der Bürgermeisterei Kusel. Von 1818 bis 1862 war der Ort Bestandteil des Landkommissariat Kusel, das anschließend in ein Bezirksamt umgewandelt wurde. 1928 hatte Bledesbach 281 Einwohner, die in 57 Wohngebäuden lebten. Sowohl die Katholiken als auch die Protestanten gehörten seinerzeit zur Pfarrei von Kusel. 1939 wurde der Ort in den Landkreis Kusel eingegliedert. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde Bledesbach innerhalb der französischen Besatzungszone Teil des damals neu gebildeten Landes Rheinland-Pfalz. Im Zuge der ersten rheinland-pfälzischen Verwaltungsreform wurde der Ort Bestandteil der neu gebildeten Verbandsgemeinde Kusel. Zwei Jahre später, am 17. März 1974 wurde Bledesbach in die Stadt Kusel eingemeindet. Politik Ortsbezirk Der Stadtteil Bledesbach ist einer von zwei Ortsbezirken der Stadt Kusel und verfügt über einen eigenen Ortsbeirat sowie einen Ortsvorsteher. Der Ortsbeirat besteht aus 7 Mitgliedern und dem ehrenamtlichen Ortsvorsteher als Vorsitzendem. Matthias Schäffler (SPD) ist seit dem 26. Juni 2019 Ortsvorsteher von Bledesbach. Eckhard Buchholz (SPD) war als Schäfflers Vorgänger langjähriger Ortsvorsteher des Stadtteils. Kultur Einziges Kulturdenkmal vor Ort ist ein Quereinhaus am Eckweg aus dem Jahr 1877. Verkehr Die Bundesstraße 420 streift den westlichen Siedlungsrand. Durch Bledesbach verläuft die Landesstraße 360, die den Ort mit der Kuseler Kernstadt sowie mit Wahnwegen verbindet. Der Ort ist über die Buslinien 280 und 288 des Verkehrsverbundes Rhein-Neckar an das Nahverkehrsnetz angebunden, die ihn mit der Kernstadt von Kusel sowie mit Homburg verbinden. Einzelnachweise
Fernmeldeturm Koblenz

Fernmeldeturm Koblenz is a free standing telecommunications tower on the mountain Kühkopf near Koblenz, Germany. It was built between 1972 and 1976. The Fernmeldeturm Kühkopf is 260.7 m (855.3 ft) high and not accessible to visitors. The tower transmits two radio programmes via FM: RPR1. (101.5 MHz) and BigFM (104.0 MHz) at 40 kW each. It also transmits two digital radio (DAB+) multiplexes and six digital television (DVB-T2) multiplexes. The public Südwestrundfunk transmits its programmes for the region from the nearby Dieblich-Naßheck transmitter. See also List of towers Notes External links Kühkopf Transmission Tower at Structurae
Fernmeldeturm Kühkopf

Fernmeldeturm Kühkopf (também chamada de Fernmeldeturm Koblenz 10) é uma torre construída em 1977 e situada na floresta de Coblença (Koblenzer Stadtwald), no pico da montanha Kühkopf (Hunsrück), Alemanha. Tem 255 m (837 pés) e, até julho de 2019, é a 64.ª torre de estrutura independente mais alta do mundo. Ver também Lista das torres mais altas Referências
Iglesia de San Pedro (Maguncia)

La iglesia de San Pedro (en alemán: St. Peter) de Maguncia (Alemania) está situada en las inmediaciones del Palacio Electoral. Es obra de Johann Valentin Thoman,​ fue construida entre 1749 y 1757. La iglesia resultó completamente destruida durante el Bombardeo de Maguncia durante la Segunda Guerra Mundial. Historia La iglesia de San Pedro tiene su origen en la colegiata de San Pedro Extramuros fundada por el obispo Federico de Maguncia en 944. Durante la Guerra de los Treinta Años, lacolegiata, que se encuentra a las afueras, se destruyó por completo al ponerse a tiro la invasión sueca en 1631. Una reconstrucción no fue a instancias del arzobispo Johann Philipp von Schönborn. Durante más de un siglo, la comunidad tenía ninguna pluma su propio edificio. No fue sino hasta 1749 cuando el arzobispo Johann Friedrich Karl von Ostein decidió construir un nuevo edificio. La colegiata se trasladó a su actual ubicación, cerca de la tarde Iglesia de San Gangolph, donde se construyó el edificio actual como una nueva iglesia abacial. En este punto, que antes era una iglesia romana, llamada St. Mari underm Odenmünster o Munster. Esto no se ha utilizado desde 1724 y estaba destinado a la ruina. El 27 de febrero de 1945, Maguncia fue destruida casi por completo por ataques aéreos con bombas incendiarias. La iglesia de San Pedro perdió su torre de la fachada, la nave se quemó. Hasta 1952 la iglesia fue reparada provisionalmente, para que pudiera ser utilizada por la comunidad. En 1959 comenzó la reconstrucción. En 1961, las torres gemelas fueron restauradas a su original. Después de años de restauración de 1973 a 1989, la iglesia fue devuelta a la parroquia. Durante este período, los frescos del techo fueron creados por Karl Manninger según fotografías antiguas. Características Es un iglesia de salón, (en alemán hallenkirche) con tres naves sin girola ni crucero, con fachada de dos campanarios. Tiene tres capillas paralelas en la cabecera y numerosas capillas laterales entre los contrafuertes. Bajo la ocupación francesa de la iglesia en 1797 era cuadra hasta 1813. A 1814, fue iglesia de guarnición parte de la guarnición prusiana, la cual permaneció hasta 1918. Luego se convirtió en una iglesia parroquial. Referencias Enlaces externos