NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
U 9 (U-Boot, 1967)

U 9 ist ein deutsches U-Boot der Bundeswehr der Klasse 205, auch Klasse 205mod oder U 9-Klasse. Seine NATO-Kennung war S 188. Geschichte Der Bau erfolgte durch die Kieler Howaldtswerke, die Indienststellung erfolgte am 11. April 1967. Aufsehen erregte U 9 im Oktober 1983, als es südwestlich des Leuchtturms Kiel mit dem britischen Bohrinselversorger Maersk Plotter zusammenstieß. Es entstand jedoch nur geringer Sachschaden. Nach seiner Außerdienststellung am 3. Juni 1993 ist es nunmehr im Technikmuseum Speyer zu besichtigen. Letzter Kommandant war Christian Knop. Technik Das Boot wurde aus drei verschiedenen nicht-magnetisierbaren Stählen gefertigt. Es wurde Stahl der Sorte AM 53 des österreichischen Herstellers Schoeller-Bleckmann Stahlwerke verwendet, der auch den Stahl der Sorten AM 10 und AM 20 für die Klasse 201 geliefert hatte. Der Turmaufbau wurde verändert, um den Wellenwiderstand bei Schnorchelfahrt zu vermindern. Ebenso war auf dem Vorschiff ein Hüllkörper angebracht, in dem der Schwinger der DUUX 2A-Anlage, einem Passivsonar zur Entfernungsmessung, untergebracht war. Zwei weitere Schwinger waren vorne und achtern im Turmaufbau verbaut. Siehe auch U 9 (U-Boot, 1910) U 9 (U-Boot, 1935) Weblinks Einzelnachweise
German submarine U-9 (S188)

U9 (S188) is a retired Type 205 submarine of the German Navy. She was laid down on 10 December 1964 by Howaldtswerke of Kiel. U9 was launched on 20 October 1966 and commissioned on 11 April 1967. She was decommissioned on 3 June 1993, and is now a museum ship at Technikmuseum Speyer in Speyer. References "U-9 (6126132)". Miramar Ship Index. Retrieved 12 September 2009.
U 9 (1967)

El U 9 fue un submarino del tipo 205 de la Bundeswehr con el nombre OTAN de S 188. Historia Se colocó la quilla en Howaldtswerke, el 10 de diciembre de 1964, fue botado el 20 de octubre de 1966, y dado de alta en la Bundesmarine el 11 de abril de 1967. Se produjo gran sensación cuando, en octubre de 1983, el "U 9" chocó con un reparador británico mar adentro (Maersk Plotter) al sudoeste del faro de Kiel. Sin embargo, solo se produjeron daños mínimos.​ Después de su baja en 3 de junio de 1993 fue expuesto en el Technik-Museum Speyer de Espira. Véase también U 9 (Kaiserliche Marine) U 9 (Kriegsmarine) Referencias y notas de pie
U-9 (S188)

Le U-9 (S188) est un sous-marin à propulsion diesel-électrique de Type 205 de la marine allemande (Bundeswehr). Il a été construit par Howaldtswerke-Deutsche Werft de Kiel. Il a été lancé le 20 octobre 1966 et mis en service le 11 avril 1967. Il a été mis hors service le 3 juin 1993 et est dorénavant un navire-musée au Musée des techniques de Spire à Spire. Historique Galerie Voir aussi Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « U 9 (Bundeswehr) » (voir la liste des auteurs). Liens internes Liste des sous-marins de l'Allemagne U-10 (S189) ; Musée à Wilhemshaven U-11 (S190) ; Musée à Fehmarn Liens externes U-9 au Museum Speyer - Site reflektion.info Bibliographie Karr, Hans (2014). Deutsche Uboote seit 1956 (in German). Stuttgart: Motorbuch. (ISBN 9783613037083). Rössler Eberhard & Hans-Jochen Emsmann (1996). Vom Original zum Modell, Ubootklasse 205. (Bernard & Graefe Verlag GmbH & Co). (ISBN 978-3-7637-6011-4). Portail des musées Portail de l’histoire militaire Portail de l’Allemagne Portail des sous-marins
U-9 (Bundeswehr)

De U-9 is een Type 205 onderzeeboot van de Duitse marine. Het zijn kleine onderzeeboten met een bemanning van 22 man. De bewapening bestond uit acht torpedo’s en 22 zeemijnen. Ze werden vooral ingezet in de relatief ondiepe Noord- en Oostzee en konden tot 100 meter diep duiken. De Type 205 is een verbeterde versie van het Type 201, waarvan de bouw na drie exemplaren werd gestaakt. Voor de onderzeeboten van het Type 205 begon de marine te tellen vanaf de U-4. De aanduiding U-1 tot en met U-3 werden nog gebruikt voor de Type 201 schepen. Met de bouw van de U-9 werd op 10 december 1964 een start gemaakt. De scheepswerf Howaltswerke in Kiel was voor de bouw verantwoordelijk. De boot kwam op 11 april 1967 in dienst bij de 1. U-Bootgeschwader van de onderzeebootdienst in Kiel. Het werkgebied was de Oostzee en de onderzeeboten van deze klasse hadden als belangrijkste taak een Sovjet landing op de kust te verhinderen. Met de snorkel en de batterijen, met een totale massa van 94 ton, kon het dagenlang onder water verblijven. In 1993 werd hij buiten dienst gesteld. Gedurende de 26 jaar in dienst had de U-9 in totaal 175.000 zeemijl gevaren waarvan 16.478 uren onder water. Uit dienst is de onderzeeboot verplaatst naar het Technikmuseum Speyer. Op 3 juni 1993 vertrok een sleepboot en de U-9 uit het Noord-Duitse Wilhelmshaven. Na een reis van zo'n 1000 kilometer over de Noordzee naar Rotterdam en vandaar op een ponton over de Rijn kwam de U-9 op 20 augustus 1993 in Speyer aan. De U-9 is daar in de collectie opgenomen en is ook van binnen te bezoeken. Een broederboot, de U-11, is een museumboot op het Duitse eiland Fehmarn. Galerij Externe link Informatie over de U-9 op de website van het museum
Iglesia de San Ignacio (Maguncia)

La iglesia de San Ignacio (en alemán: St. Ignaz) de Maguncia, es una iglesia situada en el barrio de Altstadt, en la intersección de las calles Kapuzinerstraße e Ignazgässchen. Su fachada fue construida entre 1774-1775, siendo atribuida al arquitecto y estucador electoral Johann Peter Jäger, bajo la influencia de la arquitectura barroca romana. Galería de imágenes Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de San Ignacio.
Église Saint-Ignace de Mayence

L'église Saint-Ignace de Mayence (Allemagne) est une église classique construite sur le modèle de l'église Saint-Gervais-Saint-Protais de Paris de 1763 à 1775. Elle est vouée à saint Ignace d'Antioche. Histoire L'église date de la même époque que l'église des Augustins et que l'église Saint-Pierre, mais contrairement aux autres, elle appartient au style classique avec une majestueuse façade de grès qui mélange les ordres corinthien, ionique et dorique. Elle a été construite à la place d'une église du XIIIe siècle dans le centre historique de Mayence. L'église est bâtie sur un plan cruciforme, d'après les projets de Johann Valentin Thoman (de), par l'architecte J.P. Jäger. Les fresques au plafond sont l'œuvre de Johann Baptist Enderle et montrent des scènes de la vie de saint Ignace. Elles ont été restaurées en 1902 et dans les années 1950. La crypte abrite plus de 200 tombes, dont celles de certains des ouvriers qui édifièrent l'église. On remarque près de l'ancien cimetière de l'église un calvaire baroque, œuvre de Hans Backoffen pour sa sépulture et celle de sa femme, datant de 1519. Architecture Façade La façade en grès s'inspire d'un exemple français du début du XVIIe siècle, l'église paroissiale Saint-Gervais-Saint-Protais à Paris. En particulier, la composition des colonnes doriques, ioniques et corinthiennes (" superposition ") et la forme correspondante des chapiteaux des pilastres correspondent au modèle français. Bâtiment de l'église Le plan de l'église est cruciforme. À l'origine, une tour au-dessus du chœur était prévue, mais elle n'a jamais été construite. Le plafond voûté au-dessus du plan en forme de croix est l'œuvre de Johann Valentin Thoman. Le langage clair des formes de l'intérieur bien conçu témoigne de la transition vers le classicisme. Voûte de plafond L'intérieur est décoré d'une magnifique peinture de plafond. Les peintures de plafond originales de 1773 à 1776, créées par Johann Baptist Enderle, montrent des scènes de la vie de saint Ignace. De 1902 à 1906, les dessins de Waldemar Kolmsperger ont été peints sur ou après l'aîné et restaurés en profondeur dans les années 1950. Dans les années 1980, St. Ignaz a été rénové l'avant-dernière fois, en 2017 à nouveau[1]. crypte Sous le chœur, il y a une crypte. 198 des 261 anciennes tombes de fours sont encore conservées. Parmi les tombes se trouvent celles des artisans qui ont agrandi l'église. Extérieur À côté de l'église se trouve un ancien cimetière avec une copie d'un groupe de crucifixion de 1519, une fondation du sculpteur mayençais Hans Backoffen et de son épouse du XVIe siècle. Depuis 1995, le groupe de crucifixion à plusieurs figures est installé dans la cathédrale épiscopale et le musée diocésain (Mayence). Galerie Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail du baroque Portail de Mayence Portail du catholicisme Portail du néo-classicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail des monuments historiques en Allemagne
Chiesa di Sant'Ignazio (Magonza)

La chiesa di Sant'Ignazio di Magonza, nella Kapuzinerstraße, è una chiesa neoclassica. Fu costruita dal 1763 al 1774/75 ed è dedicata al martire e vescovo di Antiochia, Ignazio morto nel 107. Storia La chiesa fu costruita nella stessa epoca della chiesa Sant'Agostino e della chiesa di San Pietro. Contrariamente a queste, tuttavia, non è una chiesa barocca, ma, come mostra la facciata in arenaria, una chiesa in stile neoclassico. La chiesa sorge sulla base del precedente edificio medievale, che era la chiesa parrocchiale dell'antica città e successivamente del distretto di Magonza di Selenhofen. Ci sono prove di una chiesa romanica, successivamente gotica, che in seguito divenne fatiscente. Il primo riferimento scritto a questa chiesa medievale risale al 1259, ma potrebbe già risalire al XII secolo. Architettura Facciata La facciata in arenaria è un modello francese dei primi del XVII secolo, la chiesa dei Santi Gervasio e Protasio di Parigi. In particolare, la composizione delle colonne doriche, ioniche e corinzie ("sovrapposizione") e l'espressione corrispondente dei capitelli delle colonne corrisponde al modello francese. Costruzione della chiesa La pianta della chiesa è cruciforme. Una torre, originariamente progettata per essere realizzata sopra il coro, non fu mai costruita. Il soffitto a volta sopra la pianta cruciforme è opera di Johann Valentin Thoman. Il chiaro linguaggio formale degli interni, ben progettati, mostra il passaggio al neoclassicismo. Soffitto a volta L'interno è dotato di un magnifico soffitto affrescato. I dipinti, realizzati dal 1773 al 1776, vennero creati da Johann Baptist Enderle e mostrano scene della vita di Sant'Ignazio. Dal 1902 al 1906, le pitture di Waldemar Kolmsperger il vecchio furono ritoccate e poi fondamentalmente restaurate negli anni 1950. La chiesa è stata rinnovata la penultima volta negli anni 1980, e poi nel 2017. Cripta C'è una cripta sotto il coro e 198 delle 261 tombe sono ancora conservate. Tra le tombe ci sono quelle degli artigiani che hanno ampliato la chiesa. Organo L'organo attuale, nella galleria sopra l'ingresso principale, deriva da un organo che fu costruito tra il 1779 e il 1781 dall'organaro Joseph Anton Onimus. Nel 1903 lo strumento fu ricostruito dal costruttore di organi Balthasar Schlimbach e restaurato per l'ultima volta nel 2019. Lo strumento ha 37 registri su due manuali e un pedale Galleria d'immagini Note Bibliografia Hans Fritzen: la storia della St. Ignazkirche a Mainz . ( Contributi alla storia della città di Magonza ; vol. 22), Magonza 1974. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Sant'Ignazio Collegamenti esterni Sito ufficiale, su bistummainz.de.
Kościół św. Ignacego w Moguncji

Kościół św. Ignacego (niem. Pfarrkirche St. Ignaz) – klasycystyczna świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w niemieckim mieście Moguncja. Główny kościół Polskiej Misji Katolickiej w Moguncji. Historia Kościół w tym miejscu wzniesiono już w VII wieku, a wezwanie św. Ignacego po raz pierwszy wymieniane jest w 1259 roku. Średniowieczny kościół, będący w złym stanie technicznym, rozebrano w 1760 roku. Kamień węgielny pod budowę obecnego kościoła wmurowano 5 grudnia 1763, projekt sporządził Johann Peter Jäger. 31 maja 1778 świątynię konsekrował abp Friedrich Karl Joseph von Erthal, ostatni elektor Moguncji. Kościół został uszkodzony podczas oblężenia Moguncji przez wojska francuskie w 1793 roku. Świątynia została zniszczona podczas II wojny światowej, prace rekonstrukcyjne rozpoczęto już w maju 1945, a w Wielkanoc następnego roku odprawiono w niej pierwszą mszę. Remont kościoła ukończono w 1959 roku. Od końca XX wieku kościół jest miejscem nabożeństw Polskiej Misji Katolickiej w Moguncji, założonej w 1986 roku. Architektura i wyposażenie Świątynia klasycystyczna, jednonawowa, z transeptem. Fasada kościoła podzielona jest na trzy poziomy, dekorują ją pilastry i półkolumny. W portalu głównym znajduje się płaskorzeźba ze sceną ostatniej wieczerzy autorstwa Johanna Jakoba Junkera. Portal wieńczy trójkątny naczółek z tetragramem w tympanonie, a nad nim ustawiono figurę patrona kościoła, św. Ignacego Antiocheńskiego. Wystrój wnętrza nosi również cechy baroku i rokoka. Ołtarz główny ma formę baldachimu wznoszącego się na czterech kolumnach. Ołtarze boczne poświęcone są: Świętemu Krzyżowi, Matce Bożej, św. Janowi Nepomucenowi i św. Mikołajowi. Stalle, balaski ołtarzowe, konfesjonały i drzwi wykonano z drewna dębowego w latach 1773–1780. Prospekt organowy pochodzi z lat 1779–1781, wmontowane są w niego organy wykonane w 1838 roku przez Bernharda Dreymanna. Remonty organów miały miejsce w 1903 i 1974 roku. Instrument składa się z dwóch manuałów i 37 głosów. Galeria Przypisy
Arnstein Abbey

Arnstein Abbey (German: Kloster Arnstein) is a former Premonstratensian abbey on the Lahn River, south of present-day Obernhof near Nassau, Germany. It was a monastery of the Congregation of the Sacred Hearts of Jesus and Mary (SS.CC.), known in Germany as the "Arnsteiner Fathers" (Arnsteiner Patres), who maintained a youth retreat center there until 2018. Since 2019, the abbey has been inhabited by Orthodox nuns under the omophorion of the Patriarch of Serbia. However, an article from 2023 states that the canonical affiliation of the monastery is currently unclear. History The history of the monastery dates back to the second half of the 11th century. In 1052, an Arnstein Castle on the Lahn is first mentioned as the seat of the Counts of Arnstein. This is the oldest mention of any castle on the river. Nothing remains of the structures of that period. In 1139 Louis (Ludwig) III, the last Count of Arnstein, transformed his castle into a Premonstratensian monastery and himself joined the order. His wife lived until her death as hermit near the monastery. In the same year, Lugwig began the partial demolition of the castle. In 1145, King Conrad III confirmed the abbey as directly under the Empire. From 1236, a branch monastery, Keppel Abbey at Hilchenbach, was established under the patronage of the House of Nassau. Burials in the monastery include Count Walram I of Nassau in 1198. Walram's grandson Henry (Heinrich) (son of Count Henry II of Nassau) became a monk in Arnstein Abbey in 1247. In 1360, the monastery church was completed. The structure includes individual components which have been dated to the 12th century. With the conversion of the Princes of Nassau to Protestantism in the 16th century, the Archbishopric of Trier assumed the patronage of the Abbey. In 1803, the monastery was dissolved during secularization and came into the possession of the Principality of Nassau-Weilburg. In 1919 the Congregation of the Sacred Hearts of Jesus and Mary established Arnstein as their first monastery in Germany. The Superior and Vice-Provincial of the monastery, Pater Alfons Spix, died in 1942 in the Dachau concentration camp, because he let the Polish forced laborers participate in worship and gave them breakfast. In October 2015 the order informed the dioceses that they will leave the abbey at the end of 2018 citing personal and financial resources as the reason. In 2019, an Orthodox monastic sisterhood moved into the monastery, under the spiritual guidance of the Greek elder Dionysios. The abbess of the monastery is Mother Diodora. References External links Arnstein Abbey Arnsteiner Fathers Heiliges Stavropegiales Orthodoxes Kloster Dionysios Trikkis & Stagon
Abdij van Arnstein

De Abdij van Arnstein ligt aan de Lahn in Rijnland-Palts, ten noorden van Obernhof in de omgeving van Nassau. Geschiedenis In 1052 wordt voor het eerst een Burcht Arnstein aan der Lahn als bezit van de graven van Arnstein genoemd. In 1139 vormde de laatste graaf zijn domein om in een premonstratenzerabdij en trad zelf ook in het klooster. In 1145 bevestigde Koenraad III van het Heilige Roomse Rijk de rijksvrijheid van de abdij. Nadat de vorsten van Nassau tot het protestantisme overgingen, stelde de abdij zich onder de bescherming van het keurvorstendom Trier. In paragraaf 12 van de Reichsdeputationshauptschluss van 25 februari 1803 wordt de abdij geseculariseerd en aan het vorstendom Nassau-Weilburg toegewezen. Sinds 1919 is de abdij weer ingenomen door de Picpus-paters, in Duitsland meestal Arnsteiner Patres genoemd. Foto's Externe link (de) Arnsteiner Patres
Klasztor Arnstein

Klasztor Arnstein (niem. Kloster Arnstein) – dawne opactwo zakonu norbertanów znajdujące się w granicach niemieckiej gminy Seelbach, na południe od miejscowości Obernhof. Historia Pierwsza wzmianka o zamku Arnstein pochodzi z 1052 roku, co czyni go najstarszym udokumentowanym zamkiem w dolinie Lahn. Za jego budowniczego uznaje się pierwszego grafa Arnstein, Arnolda I. W 1139 roku graf Ludwig III przekształcił zamek w klasztor norbertanów, do którego wstąpił wraz z żoną Gudą. Zakonników sprowadzono z Klasztoru Gottesgnaden, założonego osiem lat wcześniej przez kuzyna Ludwiga, Ottona von Crudorfa. Pierwszym opatem został Gottfried, uczeń św. Norberta z Xanten. Między 1170 a 1172 rokiem powstał tu ilustrowany rękopis znany jako Biblia z Arnstein, wchodzący w skład zbiorów Biblioteki Brytyjskiej. W okresie reformacji, po przejściu książąt Nassau na protestantyzm, klasztor znalazł się pod opieką arcybiskupów Trewiru. Opactwo rozwiązano w 1803 roku, w ramach sekularyzacji. W 1919 roku opiekę nad kompleksem przejęli sercanie biali, którzy założyli tu swój pierwszy klasztor w Niemczech. Od Arnstein wywodzi się używana w Niemczech potoczna nazwa sercanów – ojcowie Arnstein (niem. Arnsteiner Patres). W 1998 roku, za zachowanym prospektem organowym z II połowy XVIII wieku, zainstalowano nowe, 25-głosowe organy, wykonane przez warsztat W. Sauer Orgelbau z Frankfurtu nad Odrą. Sercanie opuścili klasztor w 2018 roku. Od 2019 roku kompleks zamieszkują prawosławne siostry ze wspólnoty Heiliges Kloster Dionysios Trikkis und Stagon, lecz kościół klasztorny wciąż należy do katolików. Galeria Przypisy
Mont Royal (Traben-Trarbach)

Mont Royal is een voormalige vesting (1687-1698) bij de stad Traben-Trarbach in het district Bernkastel-Wittlich in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts. Geschiedenis De vesting was geïntegreerd in de noordelijke vestinggordel die aan het einde van de 17e eeuw van Het Kanaal via Luxemburg tot aan Straatsburg en Bazel liep en de grens van Frankrijk beschermde. Tien jaar lang was het bouwwerk een essentiële operationele basis voor het Rijnleger van koning Lodewijk XIV. De vijftig hectare grote vesting, ongeveer tweehonderd meter boven de Moezel, werd omgeven door een bijna drie kilometer lange en op bepaalde plekken dertig meter hoge hoofdwal, met vijf bastions en drie boltorens versterkt en door talrijke buitenwerken beschermd. In het Grote Koninklijke Hoofdkwartier was een tenten- en barakkenkamp opgezet, waar twaalfduizend man verbleven. Eveneens waren er stallen voor drieduizend paarden, een handelswijk en een kleine stad met een eigen rechtspraak. In 1690 bedroeg de gevechtssterkte van de vesting veertien regimenten en in het arsenaal en de voorraaddepots bevonden zich wapens en goederen voor een heel leger. Mont Royal was destijds het grootste vestingcomplex en behoorde tevens tot de negen 'nieuwe steden' die tussen 1679 en 1698 naar de ontwerpen van de befaamde bouwmeester Sébastien Le Prestre de Vauban uit het niets werden opgetrokken, vormgegeven en versterkt. Het lot van Mont Royal is verbonden met de militaire conflicten tijdens de Successieoorlog van de Palts, ofwel de Negenjarige Oorlog (1688-1697) en de droom van Lodewijk XIV om in het oosten van zijn koninkrijk een doorlopende natuurlijke grens te hebben in de vorm van de Rijn. Op het moment dat Frankrijk de 'geannexeerde' gebieden moest afstaan, stortte deze droom in. Vervolgens liet Lodewijk XIV de vesting na de Vrede van Rijswijk in de lente van 1698 vervallen. Toerisme Dankzij de heemkundige Ernst Willen Spies is de vesting Mont Royal niet in de vergetelheid geraakt. Onder zijn leiding werden in 1929 en 1938 aan de hand van originele tekeningen uit de militaire archieven van Parijs grootscheepse opgravingen gedaan. Hierna was het complex lange tijd aan verval onderhevig. Pas sinds de herleefde belangstelling voor het behoud van burchten en vestingen is Mont Royal een toeristische trekpleister aan de Moezel geworden. Toeristen kunnen op de berg boven Traben-Trarbach restanten van de vesting bekijken door de voormalige vestingroute Mont Royal te doorlopen. Borden geven informatie over de ruïnes.
Blankartshof

Der Blankartshof (auch Herresdorfer Hof) in Ahrweiler, einem Stadtteil von Bad Neuenahr-Ahrweiler im Landkreis Ahrweiler in Rheinland-Pfalz, ist ein ehemaliger Adelshof der Familie Blankart von Ahrweiler. Das Gebäude in der Straße Blankartshof 1 wurde 1680 errichtet. Neben dem Deutschen Hof ist der Blankartshof als einziger von den ehemals sieben Ahrweiler Adelshöfen erhalten geblieben. Heute sind dort das Stadtarchiv und die Touristen-Information untergebracht. Der Blankartshof ist ein geschütztes Baudenkmal. Geschichte Der Blankartshof war als Lehen der Reichsabtei Prüm zunächst im Besitz der Familie von Fischenich, die seit 1256 nachweisbar ist. Der Hof, der im 14. Jahrhundert auf die Familie Blankart überging, wurde deshalb auch als Fischenicher Hof bezeichnet. Er war der bedeutendste Adelshof in Ahrweiler und die Mitglieder der Familie Blankart, deren Name 1176 erstmals erwähnt ist, übten wichtige Ämter aus. Sie hatten einen Sitz im Ritterrat der Stadt Ahrweiler, sie waren Vögte von Kurköln und Räte der Erzbischöfe von Köln und Trier. In Ahrweiler besaß die Familie auch den Gymnicher Hof in der Adenbachhutstraße als Prümer Lehen. Mit Johann Otto Friedrich Blankart von Ahrweiler starb im Jahr 1712 der letzte männliche Nachkomme des Ahrweiler Zweiges. 1787 wurde ein Umbau des Blankartshofs durchgeführt. Im 19. Jahrhundert diente er zeitweise als Sitz des Landratsamtes, danach ging das Gebäude in Privatbesitz über. In den Jahren 1995 bis 2005 wurde es wieder instand gesetzt. Architektur Das heutige Gebäude ist ein zweigeschossiger, fünfachsiger Barockbau, der von einem Walmdach gedeckt ist. Über der rechten Eingangstür an der Nordseite ist ein Allianzwappen erhalten. Auf der linken Seite ist das Wappen der Familie Blankart zu erkennen, auf dem ein Hammer dargestellt ist. Das rechte Wappen ist stark verwittert. Vermutlich war es das Wappen der Amalia Regina Freiin von Waldenburg, geb. Schenkeren zu Untersbach, die im Jahr 1694 starb. Literatur Hans-Georg Klein: Ahrweiler. Gaasterland-Verlag, Düsseldorf 2005, ISBN 3-935873-05-0, S. 14–15. Hans-Georg Klein: Adels-, Klosterhöfe und Mühlen in Ahrweiler. Herausgegeben vom Heimatverein Alt-Ahrweiler, Bad Neuenahr-Ahrweiler 2012. Weblinks Informationen zum Blankartshof auf der Website des Heimatvereins „Alt-Ahrweiler“ e.V.
Slot Dhaun

Het slot Dhaun is een burchtruïne in Rijnland-Palts, op het gebied van de Ortsgemeinde Hochstetten-Dhaun. Het slot en het plaatsje Dhaun liggen hoog boven het Kellenbachdal, een zijrivier van de Nahe. Geschiedenis De burcht is in de 12e eeuw gebouwd door de graven van de Nahegouw; later werden dat de wild- en rijngraven; zie wildgraafschap Dhaun. In 1794 veroverden Franse troepen het gebied en daarmee ook het slot. De bezetters verkochten de burcht en de kopers lieten ze geleidelijk afbreken voor de bouwmaterialen. Thans zijn er nog ruïnes van de kapel en het kookhuis, twee bastions van de ringmuur.