NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Termas imperiales de Tréveris

Las Termas imperiales de Tréveris o Kaiserthermen en alemán se sitúan cerca del Rheinisches Landes-Museum en Tréveris, Alemania. Construidas a inicios del siglo IV, durante el reinado de Constantino I el Grande, eran el tercer mayor complejo de termas del mundo romano. Las ruinas de las paredes y cimentaciones todavía muestran el diseño original. Los muros del caldarium (sala con piscina de agua caliente) son las mejor preservadas. Después vienen el tepidarium, las termas templadas. El espacioso frigidarium era usado para los baños fríos y la palestra, una área externa para los ejercicios, también era amplia. La otra parte fundamental de las termas era el sistema de calefacción hypocaustum, en el que el aire era calentado por hornos y conducido por debajo del pavimento. En 1986, las termas imperiales, así como otros monumentos romanos que se conservan en Tréveris y en la región, se inscribe en la lista de Patrimonio de la Humanidad por la Unesco, dentro del conjunto denominado Monumentos romanos de Tréveris (Porta Nigra, anfiteatro, basílica de Constantino, Barbarathermen, puente romano, termas imperiales y columna de Igel), catedral de Tréveris e iglesia de Nuestra Señora de Tréveris.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Termas imperiales de Tréveris.
Kaiserthermen

Carske kupke ili Kaiserthermen u njemačkom gradu Trieru su rimske terme izgrađene početkom 4. stoljeća, za vladavine Konstantina Velikog. Nalaze se u blizini Muzeja rajnske oblasti (Rheinisches Landes Museum). Bile su treće terme po veličini u Rimskom Carstvu, a ostaci zidova i temelja danas pokazuju originalni dizajn. Apsidijalni zidovi caldariuma (soba s bazenom tople vode), izgrađeni naizmjeničnim redovima bijelog kamena i crvene opeke, su najbolje sačuvani. Tu su i tepidarium (topla vrela s kupolom visine od 16,45 m koja nije sačuvana), prostrani frigidarium (hladna kupka) i velika arena (otvoreni prostor za tjelovježbu), a važan dio kupališta bio je i hipokaust (hypocaustum), sustav grijanja gdje se zrak grijao pećima i provodio kroz pločice zidova i podova. Kako nikada nisu dovršene, koristile su se kao vojni garnizon carske garde i svojevrsna utvrda. U srednjem vijeku služile su kao kamenolom za gradnju drugih građevina, a koncem 13. st. vanjski zidovi su iskorišteni za gradnju crkve sv. Gervase i samostana sv. Agneze. Tijekom sekularizacije u 18. st., obje građevine su srušene da bi u 19. st. započela arheološka iskapanja i obnova kupki koje su otvorene za javnost 1984. god., na 2000 obljetnicu grada Triera. Godine 1986., Carske kupke su, uz druge rimske spomenike sačuvane u Trieru (Porta Nigra, Amfiteatar u Trieru, Konstantinova bazilika u Trieru, Barbarathermen, Rimski most u Trieru, Igelerski stup), Katedralu i Gospinu crkve u Trieru, dospjele na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Europi. Vanjske poveznice 360º-Panorama palače Kaiserthermen Arhivirana inačica izvorne stranice od 20. svibnja 2009. (Wayback Machine)
Keizerthermen

De Keizerthermen (in het Duits: Kaiserthermen) waren Romeinse badhuizen in Trier waar men niet alleen kon baden maar ook bijvoorbeeld sporten en gemasseerd worden. De Keizerthermen staan sinds 1986 op de UNESCO-werelderfgoedlijst. Bouw De Keizerthermen werden gebouwd rond en na 300 n.C. Het complex werd in drie lagen gebouwd. Op de onderste, eerste laag liepen de waterbuizen, de verwarmingsstelsels en de stookplaatsen (praefurnia) voor het vuur om het water voor de warmwaterbaden te verwarmen. Dit werd door de slaven gedaan. Ook op de tweede laag liep bediening voor het warm houden van het water voor de warmwaterbaden. Het water werd verwarmd tot ongeveer 40 graden. Op deze laag zat ook de vloerverwarming, het hypocaustum. De eerste en tweede laag zijn het best bewaard gebleven. Op de derde laag waren de warm-, koud- en lauwwaterbaden, zwembaden, massageruimtes, zweetruimtes en kleedruimtes. Deze laag was versierd met mozaïeken, beschilderingen, en beeldhouwwerken. Gebruik In tegenstelling tot de Barbarathermen zijn de Keizerthermen nooit gebruikt voor het doel waarvoor ze bestemd waren. Halverwege de 4e eeuw vertrok keizer Constantijn II uit Trier naar Byzantium. Keizer Constantijn schonk de Keizerthermen aan de bevolking, maar de bouw werd nooit voltooid omdat de keizer Trier verliet. Zijn opvolger, keizer Valentinianus I, begon na 360 met de voltooiing van het complex in een kleinere versie dan oorspronkelijk gepland was, en liet het koud- en lauwwaterbad verwijderen. Hier werd een hal van gemaakt, bedoeld voor ontvangsten en parades. In de middeleeuwen deed het gebouw dienst als deel van de stadsmuur.
Termy Cesarskie w Trewirze

Termy cesarskie w Trewirze – wybudowane w Trewirze za panowania cesarza Konstancjusza I, to jeden z największych zespołów łaźni rzymskich powstałych w Cesarstwie rzymskim. Do czasów obecnych zachowały się ruiny pomieszczenia do kąpieli gorących (Caldarium) oraz podziemnego systemu ogrzewania. Termy cesarskie, wraz z innymi zabytkami rzymskiego Trewiru, zostały wpisane na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO. Historia Zespół łaźni cesarskich zbudowano około roku 300 dla cesarza Konstancjusza I i jego syna cesarza Konstantyna, którzy obrali Trewir na swoją siedzibę. W skład kompleksu łaźni wchodziła ogromna hala, rozmiarami zbliżona do bazyliki Konstantyna. W podziemiach znajdował się system ogrzewania i kanalizacji. Termy te jednak nigdy nie były używane, co zostało stwierdzone po zbadaniu stanu infrastruktury kanalizacyjnej. Po przeniesieniu siedziby Konstantyna do Konstantynopola, łaźnie pozostawiono w stanie surowym. Budynki zostały zagospodarowane dopiero w 360 przez cesarza Walentyniana I, który przebudował je na koszary dla wojska. Nowa kwatera oferowała miejsce dla 800-1000 żołnierzy cesarskiej konnej gwardii przybocznej. Ogromną halę zburzono, a podziemną infrastrukturę zasypano. Jedynie we wschodniej części budynku zachowała się łaźnia parowa (“Caldarium”) z trzema apsydami oraz przedsionkiem, która służyła jako siedziba sądu. W XII w. budynek term stał się częścią średniowiecznych murów miejskich. Jedno z okien apsydy południowej służyło jako brama wjazdowa. W 1808 podczas burzenia murów odkryto fundamenty pozostałych części rzymskiej budowli. W 1984 z okazji 2000 lat Trewiru termy zostały poddane gruntownej renowacji, m.in. odbudowano górną część łuków okiennych. Zobacz też Barbarathermen Linki zewnętrzne Termy cesarskie w Trewirze: 360º Panorama. [dostęp 2009-02-01]. (niem.).
Trierske cesarske terme

Trierske cesarske terme (nemško Kaiserthermen) so velik kompleks rimskih kopališč v Trierju v Nemčiji. Kompleks je bil zgrajen v zgodnjem 4. stoletju našega štetja med vladavino Konstantina I. V tem času je bil Trier glavno cesarsko središče, saj je bil glavna rezidenca Konstantinovega sina Krispa. Terme so bile zgrajene okoli izvirov termalne vode s temperaturo do 40 °C. Pod termami je bila mreža podzemnih prehodov za osebje, ki jih je še mogoče videti, in kanalizacija. Terme niso bile nikoli dokončane in so bile v srednjem veku spremenjene v grad. Opis Terme so bile tretje največje v Rimskem cesarstvu. Ostanki zidov in temeljev so še vidni in kažejo njihovo prvotno zasnovo. Najbolj ohranjeni so apsidalni zidovi kaldarija, prostora z bazenom tople vode, zgrajeni z izmenjujočimi se vrstami belega kamna in rdeče opeke. V kompleksu so bili še tepidarij, topli vrelec s 16,45 m visoko kupolo, ki ni ohranjen, prostoren frigidarij - prostor s hladno kopeljo, in velika arena za telovadbo. Pomemben del kopališča je bil hipokavst, sistem centralnega ogrevanja, v katerem je s pečmi ogret zrak krožil pod tlemi in v dvojnih stenah prostorov. Terme niso bile nikoli dokončane. Uporabljali so jih kot vojašnico cesarske garde in nekakšno trdnjavo. V srednjem veku so služile kot kamnolom obdelanega kamna za gradnjo drugih zgradb. Konec 13. stoletja so zunanje obzidje term uporabili za gradnjo cerkve sv. Gervazija in samostana sv. Agneze. Med sekularizacijo v 18. stoletju sta bili obe stavbi porušeni. V 19. stoletju so se začela arheološka izkopavanja in obnova kopališča, ki so ga za javnost odprli leta 1984 ob 2000-letnici mesta Trier. Leta 1986 so Cesarske terme skupaj z drugimi ohranjenimi rimskimi spomeniki v Trierju (Porta Nigra, amfiteater, Konstantinova bazilika, Rimski most, Igelerjev steber, stolnica, cerkev Naše Gospe) razglasili za svetovno dediščino. Sklici Zunanje povezave Spletna stran Informationen zu den Kaiserthermen, auch aus nachrömischer Zeit Innenansicht der Kaiserthermen um 1840 aus Panorama von Trier und dessen Umgebungen (um 1840) via dilibri Außenansicht der Kaiserthermen um 1840 aus Panorama von Trier und dessen Umgebungen (um 1840) via dilibri
Імператорські терми (Трір)

Імператорські терми (нім. Kaiserthermen) — монументальні залишки спроектованих з розмахом давньоримських громадських лазень, згодом перетворених на римський військовий табір, у центрі німецького міста Трір (лат. Augusta Treverorum), пам'ятка архітектури доби Пізньої античності. Будівля з її частково ще збереженими 19-метровими стінами зараховується до найбільших давньоримських лазень на північ від Альп. З 1986 року Імператорські терми стали частиною Світової спадщини ЮНЕСКО «Давньоримські пам'ятки, кафедральний собор Св. Петра і церква Богоматері в Трірі». Перебувають під охороною як пам'ятка культури з 1989 та належать до культурного надбання, захищеного згідно з Гаазькою конвенцією. Попри передбачувану величину так і не добудовані Імператорські терми не стали найбільшими лазнями Тріра, оскільки їх у розмірах перевершили набагато старші Терми Варвари. Нині територію термів і прилеглу місцевість визнано археологічним парком. Примітки Посилання Офіційний сайт імператорських термів [Архівовано 23 січня 2016 у Wayback Machine.] (нім.)
Musée d'Art contemporain de Rolandseck

Le musée d'Art contemporain de Rolandseck (Arp Museum Bahnhof en allemand) a ouvert le 29 septembre 2007 à Remagen, Rhénanie-Palatinat. Le musée est composé de l'ancien bâtiment de la gare à la suite du déclin de son exploitation de fret ferroviaire et d'un nouveau bâtiment conçu par l'architecte américain Richard Meier. Historique Gare construite de 1856 à 1858, point d'arrêt le plus au nord de Rhénanie-Palatinat sur la rive gauche du Rhin, elle était destinée à l'origine à servir de station de transfert vers la navigation sur le Rhin. L'importance de l'exploitation ferroviaire ayant cessé, les installations ferroviaires ont été progressivement démantelées dans les années 1980. Les trains de la Mittelrheinbahn Cologne - Coblence - Mayence s'y arrêtent cependant régulièrement. Collections Le musée présente les œuvres de Hans Arp et Sophie Taeuber-Arp d'où le nom du musée (Arp Museum), ainsi que des expositions temporaires d'œuvres d'artistes contemporains. Il héberge aussi 270 œuvres de la collection Rau appartenant à l'UNICEF. Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Arp Museum Bahnhof Rolandseck » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Ressources relatives aux beaux-arts : Art Institute of Chicago Nationalmuseum Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail des musées Portail de l’art contemporain Portail de la Rhénanie-Palatinat
Arp Museum Bahnhof Rolandseck

Arp Museum Bahnhof Rolandseck is een museum gewijd aan het werk van Jean/Hans Arp in Remagen, Duitsland. Op 29 september 2007 werd de nieuwbouw, ontworpen door de Amerikaanse architect Richard Meier, van het Arp Museum Bahnhof Rolandseck in Remagen, Rijnland-Palts in Duitsland geopend. Het nieuwe gebouw is door middel van een horizontale tunnel en een verticale koker verbonden met het reeds sinds 1964 in gebruik zijnde oude museumgebouw. In het museum worden onder andere werken geëxposeerd die beschikbaar worden gesteld door de Stichting Hans Arp en Sophie Taeuber-Arp. Zie ook Skulpturenufer Remagen Externe link Website Arp Museum
Arp Museum Bahnhof Rolandseck

Arp Museum Bahnhof Rolandseck är ett konstmuseum i Remagen i Rheinland-Pfalz i Tyskland. Museet drivs av Landes-Stiftung Arp Museum Bahnhof Rolandseck, och visar bland annat konst av Jean Arp och Sophie Taeuber-Arp samt målningar av gamla mästare ur Gustav Raus konstsamling. Museet arrangerar förutom utställningsverksamhet också konserter och andra kulturarrangemang. Museet är inrymt dels i en järnvägsstation från 1800-tralet, dels i en närliggande nyuppförd byggnad i sluttningen ovanför. Den ursprungliga byggnaden invigdes som museum 1964. Nybyggnaden, som invigdes 2007, ritades av Richard Meier. Historik Stationsbyggnaden Bahnhof Rolandseck, uppförd 1856-58, användes från 1964, under ledning av galleristen och konstsamlaren Johannes Wasmuth, som ett kulturcentrum med konserter, utställningar konstnärsateljéer och -bostäder. Efter det att Johannes Wasmuth avlidit 1997 tynade denna verksamhet bort. Järnvägsstationen öppnade igen 2004 som Arp-Museum Bahnhof Rolandseck av Stiftung Hans Arp und Sophie Taeuber-Arp e. V. och förbundslandet Rheinland-Pfalz, ett samarbete som upphörde 2008. Museet var 2010 med 61.000 besökare förbundslandet Rheinland-Pfalz mest besökta museum. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Arp Museum Bahnhof Rolandseck, 13 januari 2015. Noter Externa länkar Webbplats för Arp Museum Bahnhof Rolandseck
Boehringer Ingelheim

C.H. Boehringer Sohn AG & Ko. KG, la companyia que va originar Boehringer Ingelheim GmbH, va ser fundada el 1885 per Albert Boehringer a Ingelheim am Rhein, Alemanya. El Grup Boehringer Ingelheim és una de les 20 empreses líders en productes farmacèutics del món. Té la seu a Ingelheim, a tot el món té 146 companyies afiliades i té més de 47.700 empleats. Investiga principalment en el camp de les malalties respiratòries, el metabolisme, la immunologia, oncologia i les malalties del sistema nerviós central. Des de la seva fundació el 1885, és una empresa de propietat familiar que desenvolupa productes d'alta tecnologia en medicina i veterinària. Boehringer Ingelheim és membre de European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations EFPIA. El logo de Boehringer Ingelheim mostra una versió estilitzada del palau imperial de Carlemany. Productes importants Medicina de prescripció: Actilyse (alteplasa) Aggrenox (dipiridamol/àcid acetilsalicílic) Aptivus (tipranavir) Berodual (bromur d'ipratropium/fenoterol) Combivent (bromur d'ipratropium/salbutamol) Flomax (tamsulosina) Gilotrif/Giotrif (afatinib) Jentadueto/TrajentaDuo (linagliptina/metformina) Metalyse (tenecteplasa) Micardis (telmisartan) Micardis Plus/Micardis HCT (telmisartan/hidroclorotiazida) Mirapex/Sifrol (pramipexol) Mobic/Movalis (meloxicam) Pradaxa (dabigatran) Spiriva (bromur de tiotropium) Trajenta/Tradjenta (linagliptina) Twynsta (telmisartan/amlodipina) Viramune (nevirapina) Cura de la salut: Antistax (extracte de fulla de vi roig) Bisolvon (bromhexina) Buscopan/Buscapina (escopolamina) Dulcolax (bisacodil) Zantac (ranitidina) Mucoangin/Mucosolvan (ambroxol) Pharmaton (extracte de ginseng, vitamines, minerals, altres elements) Silomat (dextromethorphan) Thomapyrin (àcid acetilsalicílic, paracetamol, cafeïna) Salut animal: CircoFLEX (porcine circovirus vacuna tipus 2 que mata el vector Baculovirus) Duramune (una línia de vacunes per a mascotes) Metacam (meloxicam) MycoFLEX (Mycoplasma hyopneumoniae bacterina) Vetmedin (pimobendan) Productes pipeline Els productes pipeline de Boehringer Ingelheim són contra les malalties pulmonars, el càncer i l'hepatitis C. Referències Enllaços externs boehringer-ingelheim.com
Boehringer Ingelheim

C.H. Boehringer Sohn Ko. KG er moderselskab til Boehringer Ingelheim, der er en tysk lægemiddelproducent. Virksomheden blev etableret i 1885 af Albert Boehringer i Ingelheim am Rhein. De har 146 afdelinger og 47.700 ansatte. Boehringer Ingelheim er familie-ejet af familierne Boehringer, Liebrecht og von Baumbach. Selskabets danske afdeling er beliggende på Islands Brygge i København. Referencer
Boehringer Ingelheim

Boehringer Ingelheim é uma companhia farmacêutica de origem alemã. Seu nome é derivado de Albert Boehringer, criador da empresa e um dos pioneiros da biotecnologia e Ingelheim, cidade que até hoje é sede da matriz corporativa. A atuação da Boehringer Ingelheim teve início com a produção de ácidos em escala industrial. Em pouco tempo, a empresa passou a investir no setor farmacêutico, tendo como missão a inovação em medicamentos que proporcionassem a melhoria da saúde e do bem-estar das pessoas. Hoje a Boehringer representa um grupo empresarial familiar e é a maior indústria farmacêutica de capital fechado e estável, o que se comprova em fatos e números. No Brasil, começou a operar em 1953. É uma das principais companhias farmacêuticas do mundo. História A história da Boehringer Ingelheim inicia-se com Albert Boehringer (1861-1939), neto de Christian Friedrich Boehringer, que deu o pontapé inicial para o surgimento de um negócio do ramo químico na família. Em 1885, o jovem Boehringer erguia uma pequena produção de químicos em Ingelheim na Alemanha. Com poucos empregados, produzia sobre tudo os tartaratos, produtos utilizados na fabricação de refrigerantes, fermento para padaria, em tinturaria e farmácia. Albert desenvolveu um processo biotecnológico que permitia o aproveitamento de bactérias para a produção de ácido lático em grande escala e assim tornou-se grande fornecedor desta inovação para as indústrias da época que cada vez mais necessitavam do produto. Após a morte do empreendedor inicial em 1939 a empresa foi assumida pelos seus filhos Albert Boehringer e Ernst Boehringer e pelo genro Julius Liebrecht. Aqueles anos, acompanharam a Segunda Guerra Mundial e a produção de ácidos orgânicos foi brevemente interrompida. Todavia, as pesquisas continuaram apesar da presença da Guerra. Diversos itens químicos e farmacológicos foram introduzidos nesse período e posteriormente após a finalização dos combates. Na década de 1940 começou a espalhar-se ao redor do mundo. Da década de 1950 até 1980 introduziu muitos produtos como por exemplo: Alupent (1961), Bisolvon (1963), Berotec (1972), Atrovent, Mucosolvan (1979), Alveofact (1990), Buscopan, Catapres (1966), Mexitil. Após 1991 passou por reformulações para atender o novo perfil de mercado que surgia. Notas e referências Ligações externas Boehringer Ingelheim Corporate website Boehringer Ingelheim Brasil
Boehringer Ingelheim

Boehringer Ingelheim este o companie farmaceutică din Germania. Compania operează în 47 de țări, având 41.300 de angajați. În anul 2007 compania a avut afaceri de aproape 11 miliarde euro. Boehringer Ingelheim în România Compania este prezentă pe piața din România din anul 1990 și are în prezent (mai 2009) 102 angajați. Pe segmentul de medicamente fără prescripție, compania comercializează pe piața românească produsele Dulcolax, Mucosolvant, Finalgon și Buscopan. În anul 2008 reprezentanța locală a avut vânzări nete de 22,7 milioane euro. Note Legături externe www.boehringer-ingelheim.com Arhivat în 1 mai 2020, la Wayback Machine. - Site web oficial
Beringer Ingelhajm

C.H. Boehringer Sohn AG & Ko. KG je matična kompanija Beringer Ingelhajma (Boehringer Ingelheim), koju je osnovao 1885. Albert Beringer u Ingelhajmu na Rajni. Boehringer Ingelheim grupa je jedna od 20 vodećih svetskih farmaceutskih kompanija. Sedište kompanije je u Ingelhajmu, Nemačka. Kompanije posluje globalno sa 145 lokacija i više od 42,000 zaposlenih. Fokus kompanije su: respiratorne bolesti, kardiovaskularne bolesti, Parkinsonova bolest, HIV, tromboemboliska bolest i cerebrovaskularna bolest. Od svog osnivanja 1885, ova kompanija u porodičnom vlasništvu se bavila istraživanjem, razvojem, proizvodnjom i prodajom proizvoda sa terapeutskom vrednošću za ljude i veterinarsku medicinu. Beringer Ingelhajm je puni član Evropske federacije farmaceutske industrije i asocijacija (EFPIA). Reference Spoljašnje veze Beringer Ingelhajm Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (1. мај 2020) Boehringer Ingelhajm Vetmedika
Boehringer Ingelheim

Boehringer Ingelheim är ett privatägt tyskt läkemedelsföretag, grundat 1885 av Albert Boehringer (1861–1939). Företaget är en av världens ledande läkemedelskoncerner, och kontrolleras fortfarande av grundarfamiljen. I Sverige finns dotterbolaget Boehringer Ingelheim AB. Företagets huvudkontor ligger i Ingelheim am Rhein. Källor
Cathédrale Saint-Pierre de Worms

La cathédrale Saint-Pierre (allemand : Wormser Dom) est la principale église romane et la construction la plus importante de Worms, et se place à côté des cathédrales de Spire et de Mayence parmi les églises romanes les plus remarquables de la vallée du Rhin. Architecture Cette imposante basilique comprend quatre tours rondes, deux grandes coupoles, et un chœur à chaque extrémité. Elle possède une apparence de robustesse et d'autorité architecturale, alors que l'impression produite par l'intérieur est celle d'une grande dignité et simplicité, soulignée par la couleur naturelle rouge du grès employé pour sa construction. Seul le plan au sol et la partie basse des tours occidentales sont issus de la construction d'origine consacrée en 1110. Le reste a été pour la plupart terminé en 1181, mais le chœur occidental et la voûte ont été construits au XIIIe siècle, l'élaboré portail sud a été ajouté au XIVe siècle, et le dôme central a été reconstruit. La décoration des parties les plus anciennes est simple, à la limite du dépouillement, et même les ouvrages postérieurs, plus raffinés, ne montrent pas une plus grande facture décorative. Cependant, le maître-autel est un exemple de baroque franconien, œuvre du sculpteur rococo, Johann Wolfgang von der Auwera. Le baptistère accueille cinq reliefs de pierre remarquables de la fin du XVe siècle. Apparaissent les représentations d'Ecclesia et Synagoga. La cathédrale est longue de 113 m, la nef mesure 29 m de large et le transept 38 m chapelles incluses. Articles connexes Art roman en Allemagne Liens externes (de) Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Visite virtuelle interactive à 360 ° autour / à l'intérieur / sous la cathédrale de Wormser Dom Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Rhénanie-Palatinat Portail des monuments historiques en Allemagne
Wormsi dóm

A Szent Péter-székesegyház (németül: Wormser Dom) egy római katolikus templom és egykori székesegyház Wormsban, Németország déli részén. Jelentősége A wormsi dóm a város legmagasabb pontján épült, és a német romanika egyik legkiemelkedőbb alkotása. Mind ez az épület, mind a város maga, illetve annak 12. századi virágkora szorosan kapcsolódik Wormsi Burchard püspök nevéhez. Több történelmi jelentőségű esemény kapcsolódik a dómhoz, így pl. IX. Leó pápa jelölése 1048-ban, a wormsi konkordátum 1122-ben, amellyel befejeződött az invesztitúraharc; II. Frigyes német-római császár esküvője Angliai Izabellával 1235-ben, a wormsi birodalmi gyűlés 1521-ben, amelynek során Luther Mártonnak kellett V. Károly császár kérdéseire választ adni, amelynek következménye újabb egyházszakadás volt. A wormsi érsekség szekularizációjáig (1801–1802) a Szent Péter-dóm wormsi püspöki székhely és így katedrális is volt. Azóta a dóm katolikus plébániatemplom, amelyet megemlékezvén korábbi jelentőségére IX. Piusz pápa 1862-ben, majd XI. Piusz pápa 1925-ben basilica minor rangra emelt. Ez a pápai kitüntető cím tiszteletbeli jogokat is tartalmaz, és hangsúlyozza a templom jelentőségét. A dómot 1130 és 1181 között építették, az építkezéssel párhuzamosan pedig lebontották a korábban itt álló, a 11. század első felében épült korai román bazilikát. A legújabb régészeti kutatások alapján elképzelhető, hogy a szentély és a kereszthajó építését már 1105-ben elkezdték. További információk