NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
High Moselle Bridge

The Hochmoselbrücke (High Moselle Bridge) is a major road bridge, that crosses the valley of the Moselle south of Ürzig and north of Zeltingen-Rachtig in Rheinland-Pfalz, Germany. It was opened to the public traffic on 21 November 2019. The bridge – part of a road connection, the Hochmoselübergang (High Moselle Crossing), incorporating a rerouted stretch of Bundesstrasse (Federal Highway) 50 – is intended to facilitate the flow of traffic between Belgian and Dutch ports and the greater Frankfurt area. Construction A proposal for the highway and bridge was first made three decades ago for strategic reasons during the Cold War. The project was reactivated to link the Frankfurt area, specifically the Hahn airport, to the Belgian and Dutch harbors with updated plans drawn in the early 21st century. The plan called for a 1702.4 m long steel box beam bridge that crosses the river at a maximum height of 158 m. The width of the bridge will be 29.0 m to allow four-lane traffic. Ten monolithic pylons made from concrete will support the bridge; their height varies between 15 and 150 m. The estimated costs are 270 million euros. Cost increases caused headlines. The costs of the entire project amount to at least 483 million euros, with the bridge accounting for 175 million euros. The project was completed in November 2019. Opposition Opposition to the project is based on questions of its economical necessity and the negative ecological impact on the Mosel wine region. It was suggested that existing highway connections between the Belgian and Dutch harbors and Frankfurt were adequate, and the proposed highway with its bridge would not present a shortcut and thus would not be economically advantageous. More importantly, perhaps, was the concern that the "ungainly" bridge would destroy a historical cultural section of major significance within the Mosel wine region that some of the finest and most historic vineyards in Germany. A potential change in the local ecosystem would affect the premier riesling areas of the Wehlener Sonnenuhr, Graacher Himmelreich and Ürziger Würzgarten. International wine experts, among them Hugh Johnson, Jancis Robinson and Stuart Pigott, opposed the project and feared that the unique microclimate responsible for the Mosel rieslings would be impacted. Gallery Literature Joachim Naumann: Strelasundquerung und Hochmoselübergang – Description of the project (in German) at the Brückbausymposium Dresden, 2003 See also List of bridges in Germany List of highest bridges in the world References External links Rheinland-Pfalz Government presentation Archived 2015-06-07 at the Wayback Machine Porr group webpage Webpage of opponents
Puente de Hochmosel

El puente de Hochmosel (Hochmoselbrücke en alemán) es un gran viaducto, que cruza el valle del río Mosela al sur de Urzig y al norte de Zeltingen-Rachtig en Renania-Palatinado, Alemania. Fue abierto al tráfico el 21 de noviembre de 2019. El puente -parte de la conexión por carretera, la Hochmoselübergang (Cruce del Alto Moselle), incorpora un tramo de la Bundesstrasse (Autopista federal) 50. El objetivo del puente es facilitar el tráfico entre los puertos belgas y holandeses y el área de Frankfurt. Construcción Una propuesta para una autopista y un puente se hizo por primera vez tres décadas antes de la Guerra Fría, por razones estratégicas.​ El proyecto fue reactivado para enlazar el área de Frankfurt, especialmente el aeropuerto de Hahn a los puertos belgas y holandeses, aunque los planes fueron mejorados a principios del siglo XXI. El plan consistía en un puente viga cajón metálico de 1702,4 metros de largo que cruzaría el río a una altura máxima de 158 metros. El ancho del puente sería de 29 metros para permitir el tráfico de cuatro carriles. Diez pilones monolíticos de hormigón sostendrían el tablero, cuyas alturas varíarían en 15 a 150 m.​ El coste estimado de la construcción era de 270 millones de euros.​ Los costes se incrementaron, generando una agria polémica en Alemania. El coste del proyecto completo aumentó hasta los 483 millones de euros, con el puente sumando 175 millones. El proyecto se completó en noviembre de 2019.​ Oposición La oposición al proyecto se basa en cuestiones económicas y en el impacto ecológico negativo en la región vinícola de Mosel. Sus detractores defienden que las conexiones por carreteras entre Bélgica, Países Bajos y Frácfort son adecuadas y la carretera propuesta no sería una ruta más corta ni una solución más ventajosa. Más importante quizás es la preocupación de que el puente destruiría una zona cultural histórica dentro de la región de vino del Mosel.​​ La zona es el lugar de las mejores viñas y las más históricas de Alemania. Un cambio en el ecosistema local afectaría a las áreas de recogida de Wehlener Sonnenuhr, Graacher Himmelreich, y Ürziger Würzgarten.​ Expertos en vino internacional entre ellos Hugh Johnson, Jancis Robinson y Stuart Pigott han mostrado su rechazo al proyecto.​ Galería Referencias
Pont Hochmosel

Le pont Hochmosel (en allemand Hochmoselbrücke) est un pont, long de 1 700 mètres, qui traverse la vallée de la Moselle entre les villages d'Ürzig et de Zeltingen-Rachtig, dans le Land de Rhénanie-Palatinat. Le pont est considéré comme le Viaduc de Millau allemand, et représente le plus grand viaduc en acier d'Allemagne. Construction La construction de ce pont répond à un besoin d'améliorer la liaison entre le Benelux et le pôle urbain de Francfort. La Bundesstraße 50, dans son tracé, est arrêtée par la vallée profondément encaissée de la Moselle. Le pont permet un gain de temps important sur le tracé. La totalité du projet autoroutier revient environ à 456 millions d'euros (260 millions prévus initialement), dont 170 millions pour le pont seul ; le retard pris dans la construction (deux années) a entraîné un surcoût d'environ 81 millions d'euros. La construction a commencé par la coulée des dix piles par l’entreprise autrichienne Porr ; les fondations en atteignent cinquante mètres de profondeur. Eiffage construction métallique a pris la suite pour le lançage du tablier ; les éléments, préfabriqués, arrivent des usines de Lauterbourg et de Hanovre. Démarrée en 2011, la fin de la construction est prévue pour fin 2019. L'ouverture à la circulation a lieu le 21 novembre 2019 à 13 heures. Caractéristiques Le pont achevé mesure 1 700 mètres de longueur et culmine à 155 mètres au-dessus de la rivière Polémiques liées à la construction L'ingénieur Rafig Azzam a mis en garde les concepteurs du pont ; selon lui, les pentes de la vallée de la Moselle présentent un grand risque d'instabilité et le risque d'effondrement de l'ouvrage n'est pas nul. Ces inquiétudes rejoignent celles exprimées par le géologue Jean-Frank Wagner, de l'université de Trèves. Par ailleurs, le pont est très décrié pour l'impact visuel qu'il a, particulièrement au milieu de cette région de vignes très réputées. Références Voir aussi Portail des ponts Portail des routes Portail de la Rhénanie-Palatinat
Hochmoselbrücke

Hochmoselbrücke – most drogowy przez dolinę rzeki Mozeli w pobliżu miejscowości Ürzig w Niemczech, w ciągu nowej drogi federalnej B50 (Bundesstrasse 50). Nowa przeprawa mostowa ma poprawić warunki komunikacyjne pomiędzy rejonem Frankfurtu i portami morskimi w Belgii i Holandii. Most stalowy o długości 1702 metrów składa się z 11 przęseł. Most o maksymalnej wysokości nad lustrem wody 158 m wsparty jest na 10 betonowych pylonach o zmiennej wysokości od 15 do 150 m. Na moście szerokości 29 m są dwie jezdnie dwupasmowe. Most wybudowany został przez konsorcjum firm: Eiffel Deutschland oraz Porr Technobau und Umwelt w latach 2011–2016. Koszt budowy mostu wynosi 400 mln euro. Przypisy Linki zewnętrzne Opis Projektu na stronie Porr
Hochmoselbrücke

Hochmoselbrücke är en fyrfilig landsvägsbro som korsar floden Mosel söder om Ürzig och norr om Zeltingen-Rachtig i den tyska delstaten Rheinland-Pfalz, öppnad för trafik den 21 november 2019. Bron, en del av vägavsnittet Hochmoselübergang längs Bundesstrasse 50, är avsedd att underlätta trafikflödet mellan belgiska och nederländska hamnar och storstadsområdet kring Frankfurt. Brons totala längd är 1 702,4 meter. Vägbanans höjd över Mosel är 158 meter. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, High Moselle Bridge, 22 november 2019.
Église Notre-Dame de Worms

L'église Notre-Dame de Worms est un monument de style gothique érigé sur deux siècles à partir de 1276-1277. C'est le plus important édifice sacré purement gothique survivant entre Strasbourg et Cologne. L'église paroissiale et ancienne collégiale Notre-Dame (XIIIe, XIVe, XVe, XVIe et XVIIe) est considérée à juste titre comme le symbole de pèlerinage. Histoire Le 31 octobre 1298, la collégiale de Notre-Dame ordonna douze chanoines, après que l'évêque Emich Raugraf eut fondé deux ans auparavant les bases économiques pour l'entretien de douze prêtres. L'achèvement de l'église de Notre-Dame, a lieu dans la période 1465 à 1468 après avoir reçu du pape Pie II, une indulgence pour le financement de la construction de l'église et les travaux du cloître, construit avec la Jodokuskapelle. Un pèlerinage marial peut être montré pour la première fois en 1478, dans le cadre de la Diète de Worms de 1495, pèlerinage de l'empereur Maximilien et son épouse Blanche à l'église. Épigraphie latine Dédicace de Ludino (Ve-VIe, Conservée au Musée du Land (Mayence) Dédicace de Pauta(Ve-VIe, Conservée au Musée du Land (Mayence) Cinq épitaphes mises au jour Voir aussi Architecture médiévale Notes et références Liens externes Portail de la Rhénanie-Palatinat Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail des monuments historiques en Allemagne
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Worms)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk (Duits: Liebfrauenkirche) van Worms geldt als het belangrijkste zuiver gotische bouwwerk dat bewaard bleef tussen de steden Straatsburg en Keulen. Wegens een wonderdadig genadebeeld, een houtgesneden Madonna uit het midden van de 13e eeuw, is de kerk een van de belangrijkste pelgrimskerken in Duitsland. Ook wordt in de kerk sinds 1805 een relikwie van de heilige Valentijn bewaard. Op Valentijnsdag bezoeken veel mensen elk jaar weer de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Bouw Nadat de bisschop van Worms het Onze-Lieve-Vrouwekapittel had gesticht, begon men met de bouw van een imposante collegiale kerk. Van deze bouw zijn nog het (naar het hof van de kruisgang voerende) zuidportaal met het beeld Anna te Drieën (tegenwoordig in het kerkinterieur in het noordelijke dwarsschip) en een beeld van een heilige bewaard gebleven. Het huidige koor ontstond in de jaren 1381-1410. Rond 1450 werden de bouwwerkzaamheden hervat. In de jaren daarop kregen de stompe torens de elegante, achtzijdige bovenbouw. Een inschrift in het noordelijk transept bericht dat de voltooiing van de bouw in het jaar 1465 plaatsvond. Geschiedenis Sinds 1478 begonnen gelovigen te pelgrimeren naar de kerk om bij de Moeder Gods (een genadebeeld uit het jaar 1260) bescherming, troost en voorspraak te vinden. In het kader van de Rijksdag te Worms (1495) pelgrimeerde zelfs keizer Maximiliaan samen met zijn vrouw naar de kerk. Tijdens de beeldenstorm in de 16e eeuw werd het genadebeeld uit voorzorg tijdelijk uit de kerk verwijderd. Op 31 mei 1689 brandde de kerk net als een groot deel van de stad tijdens de Paltse erfopvolgingsoorlog af. Daarmee ging bijna het gehele interieur verloren. Een uitzondering vormde het wonderdadige Mariabeeld. Pas 15 jaar later werd begonnen met een provisorische herbouw, maar in de eeuwen die volgden verslechterde de staat van het gebouw aanmerkelijk. Tijdens de secularisatie in 1802 werd het stift opgeheven. De gebouwen en bezittingen van het Kapucijnenklooster en de kruisgang werden geveild. In de Tweede Wereldoorlog leed de kerk wederom aanzienlijke schade. Sinds de brand in 1689 neigden de pijlers van de kerk van het schip naar buiten. Eerdere renovatiemaatregelen voorzagen niet in een afdoende oplossing van dit probleem, waardoor er instortingsgevaar dreigde. Een volledig sanering van de constructie van het kerkschip volgde. In de jaren 1966-1995 schiep Alois Plum de bonte ramen die de kooromgang van een prachtig kleurentapijt voorzien. Vooral als de zon schijnt verandert de kerk in een uitbundig kleurenspel. Wijngaarden De wijngaarden bij de Onze-Lieve-Vrouwekerk gaven de Liebfraumilch haar naam. In 1744 werd voor het eerste melding gemaakt van de wijn. Destijds mocht de benaming Liebfraumilch alleen gebruikt worden voor wijn van druiven die binnen de schaduw groeiden van de torens van de Onze-Lieve-Vrouwekerk. De wijnhandelaar Peter Joseph Valckenberg verwierf de wijngaarden van het voormalige stift tijdens een in het kader van de secularisatie gehouden veiling van de goederen. Externe link (de) Website van de parochie
St. Achatius (Mohuč)

St. Achatius je mohučský kostel. Byl postaven za napoleonské éry a je jediným mohučským kostelem z tohoto období. Je zasvěcen svatému Achátiovi z Arménie. Stavba Budova, která stojí v Mainz-Bretzenheim blízko Römersteine, byla postavena Françoisem-Augustem Cheusseym v letech 1809–1810. Má neoklasicistní halu s apsidou. Kostel je 30 metrů dlouhý, 13 metrů široký s 15metrovou věží. Hlavní oltář pochází z roku 1780. Původně pravděpodobně patřil klášteru v Maria-Dalheimu. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku St. Achatius (Mainz) na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu St. Achatius na Wikimedia Commons Oficiální stránky (německy)
St. Achatius (Mainz)

Die Kirche St. Achatius im Zahlbachtal wurde während der napoleonischen Zeit errichtet und ist die einzige Kirche in Mainz aus dieser Epoche. Sie ist dem Heiligen Achatius von Armenien geweiht. Das Gotteshaus gehört als Filialkirche zur Großpfarrei St. Clara Mainz. Der Bau, ein klassizistischer Saalbau mit Apsis, in Mainz-Bretzenheim unweit der Römersteine wurde von François-Auguste Cheussey in den Jahren 1809–1810 errichtet. Direkt an die Apsis ist ein etwa 15 Meter hoher Glockenturm angebaut. Die Kirche hat eine Gesamtlänge von etwa 30 Metern und eine Breite von 13 Metern. Der Hochaltar wurde etwa um 1780 gefertigt. Er stammt wahrscheinlich aus dem damals aufgegebenen Kloster Maria-Dalheim. Weblinks Internetseite der katholischen Kirchengemeinde St. Achatius, Mainz-Zahlbach (Memento vom 6. September 2010 im Internet Archive) Kirche St. Achatius in Zahlbach. In: Bistum Mainz. Abgerufen am 16. Juni 2020.
Église Saint-Achatius de Zahlbach

L'église Saint-Achatius ou Saint-Acace (Kirche St. Achatius) est une église paroissiale catholique située à Bretzenheim, localité rattachée à la ville de Mayence (Allemagne) depuis 1930. Elle est dédiée à saint Achatius, ou saint Acace d'Arménie. Historique Cette église de la vallée du Zahlbach, non loin de l'aqueduc de Mayence, est la seule église de la région bâtie à l'époque napoléonienne, lorsque Mayence était préfecture française et le diocèse de Mayence sous régime concordataire. Elle se présente sous la forme d'une église-halle de style classique avec une petite abside. Elle a été construite par François-Auguste Cheussey en 1809-1810. Au-dessus de l'abside, se dresse un clocher de 15m de hauteur. L'église mesure 30m de longueur et 13m de largeur. L'autel, datant de 1780, provient vraisemblablement de l'église conventuelle Sainte-Marie de Dalheim, couvent féminin dispersé en 1802. On remarque aussi à l'intérieur un tableau du XVIIe siècle représentant l' Adoration de l'Enfant-Jésus. Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « St. Achatius (Mainz) » (voir la liste des auteurs). Lien externe (de) Site officiel de la paroisse Saint-Achatius Portail de l’architecture chrétienne Portail du néo-classicisme Portail du catholicisme Portail de Mayence Portail des monuments historiques en Allemagne
Église Saint-Florin de Coblence

L'église Saint-Florin (Florinskirche en allemand) de Coblence est l'église des chanoines de l'abbaye de Saint-Florin aujourd'hui dissoute, elle est maintenant une église de la communauté évangélique dans le centre-ville, qui domine la vieille ville. Elle se trouve près de la Moselle sur le marché Florin. Depuis 2002, l'église Saint-Florin fait partie du patrimoine mondial de l'UNESCO de la vallée du Haut-Rhin moyen. Références Articles connexes Art roman en Allemagne Liens externes (de) Site officiel Portail de la Rhénanie-Palatinat Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail des monuments historiques en Allemagne
Kościół św. Floryna w Koblencji

Kościół św. Floryna (niem. Florinskirche) – dawna kolegiata kapituły kanoników św. Floryna znajdująca się w niemieckim mieście Koblencja, przy placu Florinsmarkt. Od 1818 roku należy do wspólnoty ewangelickiej. Historia Świątynię wzniesiono około roku 1100, należała ona do kapituły kanoników św. Floryna. Około 1200 powstały górne kondygnacje wież, a ok. 1240 wzniesiono zakrystię z krużgankiem. W 1350 roku, na pozostałościach baszty z czasów rzymskich, wybudowano gotyckie prezbiterium, a w XV wieku nadbudowano środkową część fasady, wzniesiono część sklepień i urządzono emporę organową. W XV stuleciu jednym z diakonów kapituły był filozof i późniejszy kardynał Mikołaj z Kuzy. W 1595 roku gotyckim sklepieniem przykryto pozostałą część budynku. W 1688 roku, w trakcie ostrzału miasta przez wojska francuskie podczas wojny palatynackiej, świątynia spłonęła, zniszczeniu uległo sklepienie i wieże. Szkody naprawiono w 1711 roku. W 1794 miasto zajęły wojska francuskie, a władze okupacyjne w 1803 roku zamknęły świątynię i przekształciły ją w magazyn. W 1807 Napoleon Bonaparte planował urządzić w budynku miejską rzeźnię z kramami. W 1815 roku tereny te włączono w granice Prus, a w 1818 król Fryderyk Wilhelm III przekazał świątynię protestantom. Świątynię konsekrowano w 1820 roku, po renowacji wg projektu Karla Friedricha Schinkla i Johanna Claudiusa von Lassaulxa. Gmach ten stał się pierwszym kościołem protestanckim w historii miasta. W 1898 roku na przedłużeniu południowej nawy dobudowano kaplicę chrztu, w 1899 wybudowano hełmy wież, a w latach 1929–1930 budynek wyremontowano pod okiem architekta Ottona Schönhagena. Świątynia została uszkodzona podczas II wojny światowej w 1944 roku, w 1951 przywrócono ją do użytku. W 1971 roku wnętrze wyremontowano po pożarze organów. Na rok 2025 planowana jest kolejna renowacja kościoła. Architektura i wyposażenie Świątynia romańska, dwuwieżowa, trójnawowa, o układzie bazylikowym, z gotyckim prezbiterium i sklepieniem. Ma długość 55 m i wysokość 15 m. Nawa główna jest szeroka na 10 m, a każda z naw bocznych – na 4,2 m. W wieży północnej zachowało się pierwotne, romańskie sklepienie. Gotyckie witraże z 1320 roku prawdopodobnie przeniesiono tu z kościoła św. Kastora w Dausenau w roku 1820. W prezbiterium znajdują się dwa obrazy Januariusa Zicka z 1790 roku, ze scenami wesela w Kanie Galilejskiej i ostatniej wieczerzy. Krzyż ołtarzowy został wykonany przez Johanna Claudiusa von Lassaulxa. W południowej nawie podziwiać można dwa piaskowcowe sarkofagi z ok. 450 roku, odnalezione w trakcie renowacji z lat 1929–1930, oraz relief autorstwa Augusta Wittiga z 1858 roku, przedstawiający złożenie Chrystusa do Grobu, pochodzący z usuniętego w 1968 roku nagrobka z koblenckiego cmentarza. Chrzcielnica w kaplicy chrztu pochodzi z lat 90. XIX wieku. Trójmanuałowe organy wykonało w 2010 roku przedsiębiorstwo Förster & Nicolaus Orgelbau, składają się z 3729 piszczałek zgrupowanych w 51 głosów. Całkowita waga instrumentu wynosi około 16 ton, jego budowę wspomogły finansowo fundusze Nadrenii-Palatynatu i darowizny parafian. Galeria Przypisy
Schloss Bergzabern

Das Schloss Bergzabern ist das Wahrzeichen der Stadt Bad Bergzabern und befindet sich in der dortigen Innenstadt. Im Schloss residierten einst die Herzöge von Pfalz-Zweibrücken. Heute ist im Schloss die Verwaltung der Verbandsgemeinde Bad Bergzabern untergebracht. Geschichte Im 12. und 13. Jahrhundert erbauten wahrscheinlich die Grafen von Saarbrücken auf dem Areal des heutigen Schlosses eine Wasserburg. Diese wurde im Jahr 1333 erstmals als „Feste Zabern by Lantecken“ erwähnt. 1385 fiel sie an die Kurpfalz und ging 1410 durch Erbfolge in den Besitz von Pfalz-Zweibrücken über. Im Jahr 1525 zerstörten aufständische lothringische Bauern, die die Stadt eingenommen hatten, die Burganlage. Ludwig II. von Pfalz-Zweibrücken ließ die Anlage wieder aufbauen, nunmehr in Form eines Burgschlosses, also als Mischung von Wehranlage und unbefestigtem Schloss. Im Jahr 1532 wurde der Südflügel fertiggestellt, der noch heute mit den zwei Rundtürmen, die seinerzeit als Geschütztürme dienten, ins Auge fällt. Das Schloss war auch zu dieser Zeit noch durch einen Wassergraben geschützt. Im Jahr 1676 wurde es nach einem Angriff französischer Truppen durch einen Brand weitgehend zerstört, aber nachfolgend (1720–1725) durch den schwedisch-zweibrückischen Baudirektor wieder aufgebaut. Ab 1744 war das Schloss Witwenresidenz von Karoline von Nassau-Saarbrücken und ihrer Mutter Philippine Henriette von Hohenlohe-Langenburg († 1751). 1794 eroberten die Franzosen im Ersten Koalitionskrieg das Schloss, das 1803 als sogenanntes Nationalgut versteigert wurde. Etwa zu dieser Zeit wurde auch der umgebende Wassergraben verfüllt. Das Schloss gelangte in den Besitz der Stadt Bergzabern, erlitt bei einem Brand 1909 erheblichen Schaden und wurde dann als Schule genutzt, bis es nach umfassender Renovierung 1984 Sitz der Verbandsgemeindeverwaltung Bad Bergzabern wurde. Weblinks
Bergzabern Palace

Bergzabern Palace (German: Bergzabern Schloss) is a landmark in the town of Bad Bergzabern, located in the old town centre. Formerly the residence of the Dukes of Pfalz-Zweibrücken, it now houses the administrative functions of the local government of Bad Bergzabern. History The Counts of Saarbrücken probably built a water castle in the 12th and 13th centuries on the site of the present palace. It was first mentioned in 1333 as "Feste Zabern by Lantecken". In 1385, it fell to the Electorate of the Palatinate and then, via succession in 1410, into the possession of Palatinate-Zweibrücken. In 1525, the castle complex was destroyed by insurgent Lorraine peasants who had taken the town. Louis II of Zweibrücken rebuilt the complex, this time in the form of a "Burgschloss" i.e. a mixture of a fortified castle and an unfortified palace. In 1532, the south wing was completed, still in evidence today in the two round towers which served at the time as turrets. The castle was also protected at this time by a moat. In 1676, it was destroyed, largely by fire, after an attack by French troops but subsequently rebuilt (1720–25) by the Swedish-Zweibrücken minister of buildings. In 1794, the French conquered the palace, which was then auctioned off in 1803 as a so-called national property. Also around this time, the surrounding moat was filled. The palace became the property of the town of Bergzabern, but once again suffered significant damage in a fire in 1909 and was thereafter used as a school until it was established, after major renovation, as the seat of the Bad Bergzabern local government in 1984.