NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dolmen von Gaoutabry

Der Dolmen von Gaoutabry (auch Gautabry genannt) liegt in La Londe-les-Maures, in der Bucht von Hyères. Mit sechs Metern Länge und neun Quadratmetern Grundfläche ist er der größte Dolmen im Département Var in der Region Provence-Alpes-Côte d’Azur in Südfrankreich. Dolmen ist in Frankreich der Oberbegriff für Megalithanlagen aller Art (siehe: Französische Nomenklatur). Entdeckt wurde der Dolmen von Baron Gustav von Bonstetten im Jahre 1876 und identifiziert als drei kleine benachbarte Dolmen. Cotte hat dann 1924 festgestellt, dass es ein großer Dolmen ist. 1988 wurde die Stätte als Monument Historique klassifiziert. Ein Gang, der die Reste der Hügeleinfassung durchdringt, leicht nach rechts versetzt und schmaler als die Megalithanlage, bietet Zugang zu zwei hintereinander liegenden Kammern, die als ganzes leicht trapezoid (hinten breit) und durch massive Steine getrennt sind. Die Kammern bestehen aus 15 dünnen, nicht allzu hohen Platten und Resten des Zwischenmauerwerks. Da keine Spuren einer Abdeckung gefunden wurden nehmen Archäologen an, dass er eine untypische Abdeckung aus Holzbalken hatte. Der Grabhügel aus Erde und Steinen, der früher die Anlage überdeckte, aber nahezu abgetragen ist, hatte etwa fünfzehn Meter Durchmesser. Hier wurden die Überreste von etwa 34 Personen gefunden, die vor etwa 4500 Jahren, während der Bronzezeit, bestattet wurden. Die Ausgrabungen erbrachten zerscherbte Keramik, einige Perlen, Pfeilspitzen, Steinwerkzeuge und ein geschliffenes Axtfragment. Siehe auch Dolmen und Menhire des Midi Weblinks Beschreibung und Grundriss (französisch) andere Beschreibung und Grundriss (französisch) Bild (Memento vom 12. Oktober 2016 im Internet Archive)
Domaine de la Roserie

Le domaine de la Roserie est un domaine situé dans le 14e arrondissement de Marseille, en France. Localisation Le domaine est situé au chemin des Bessons, dans le quartier de Sainte-Marthe, dans le 14e arrondissement de Marseille. Description Le domaine est constitué d'une bastide et d'un parc. Historique Le domaine de la Roserie est constitué en 1884 par J.B. Caillol, son commanditaire est Rose Boyer. Elle a longtemps accueilli des manifestations culturelles. Elle a été inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du 12 juin 1991. Achetée par un carrier pour construire un accès aux carrières de Sainte-Marthe., elle est aujourd'hui à l'abandon. Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de Marseille Liens externes Domaine de la Roserie sur le site tourisme-marseille.com Références Portail des monuments historiques français Portail de Marseille
Douzième circonscription des Bouches-du-Rhône

La douzième circonscription des Bouches-du-Rhône est l'une des 16 circonscriptions législatives que compte le département français des Bouches-du-Rhône (13), situé en région Provence-Alpes-Côte d'Azur. Elle est représentée à l'Assemblée nationale, lors de la XVIIe législature de la Cinquième République, par Franck Allisio, député Rassemblement national (RN). Description géographique et démographique 1986-2012 La douzième circonscription des Bouches-du-Rhône est située à l'ouest de la ville de Marseille. Centrée autour de l'étang de Berre et de la ville de Marignane, elle regroupe un territoire qui s'est fortement urbanisé au cours des dernières décennies. Elle regroupe les cantons suivant : Canton de Berre-l'Étang Canton de Châteauneuf-Côte-Bleue Canton de Marignane Canton de Vitrolles Depuis 2012 Depuis le Redécoupage des circonscriptions législatives françaises de 2010, la circonscription comprend les cantons suivants : canton de Châteauneuf-Côte-Bleue canton de Marignane canton de Vitrolles La population légale au sein de cette circonscription en 2022 est de 129 133 habitants. Description historique et politique Historique des résultats Historique des élections Élections de 1988 Serge Andréoni, médecin du travail, adjoint au maire de Berre-l'Étang, était le suppléant d'Henri d'Attilio. Élections législatives de 1993 Georges Batiget, conseiller général, maire de Rognac était le suppléant d'Henri d'Attilio. Élections de 1997 Le suppléant de Henri d'Attilio était Vincent Burroni, agent de maitrise de l'industrie pétrochimique, conseiller régional, adjoint au maire de Châteauneuf-les-Martigues. Vincent Burroni remplaça Henri d'Attilio, nommé en mission, du 11 août 1998 au 18 juin 2002. Élections de 2002 Le suppléant d'Eric Diard était René Gimet, maire de Saint-Chamas. Élections de 2007 La suppléante d'Eric Diard était Marie-Lise Guinet, adjointe au maire de Saint-Chamas. Élections de 2012 La suppléante de Vincent Burroni était Pascale Morbelli, fonctionnaire, adjointe au maire de Vitrolles. Élections de 2017 Le suppléant d'Eric Diard était Eric Le Disses, maire de Marignane. Élections de 2022 Les élections législatives françaises de 2022 ont lieu les dimanches 12 et 19 juin 2022. La suppléante de Franck Allisio était Paulette Alarcon, conseillère municipale de Marignane. Élections de 2024 Les élections législatives françaises de 2024 ont lieu le 30 juin 2024 et le 7 juillet 2024. Le suppléant de Franck Allisio est Eric Le Disses, maire de Marignane. Références Portail des Bouches-du-Rhône Portail de la politique française
Lycée Saint-Joseph of Avignon

Lycée Saint-Joseph of Avignon is a private Catholic secondary school located in the city of Avignon, Vaucluse, in the Provence-Alpes-Côte d'Azur, France. Founded in 1850 by the Society of Jesus, the school educates high-school students and post-baccalauréat students, in particular through a preparatory class for the grandes écoles. Notable alumni Isidore Méritan (1862-1928), politician and lawyer, deputy of Vaucluse See also Catholic Church in France Education in France List of Jesuit schools References External links (in French) Review of the organ of the chapel of the Lycée Saint Joseph
Suffren (1965)

Suffren (D602) – francuski niszczyciel rakietowy typu Suffren, który wszedł do służby w 1967. Był siódmym okrętem w historii Francuskiej Marynarki Wojennej nazwanym imieniem francuskiego admirała Pierre André de Suffren. Został wycofany ze służby w 2001. Był to pierwszy francuski niszczyciel rakietowy. Historia Na początku lat 60. XX wieku we Francji rozpoczęto prace nad nowym typem okrętów rakietowych, których głównym zadaniem miała być ochrona lotniskowców przed zagrożeniem ze strony lotnictwa i okrętów podwodnych. Budowa nowych okrętów była także wyrazem dążenia Francji do niezależności militarnej w ramach NATO. W ramach planu rozbudowy floty przewidzianego na lata 1960 – 1965 podjęto decyzję o budowie dwóch niszczycieli rakietowych, we Francji klasyfikowanych jako fregaty rakietowe. Środki na budowę nowych okrętów zostały przewidziane w budżecie obronnym na rok 1960. Rozpoczęcie budowy pierwszego okrętu serii, który otrzymał imię „Suffren”, miało miejsce 21 grudnia 1962. Wodowanie nastąpiło 15 maja 1965, zaś wejście do służby 1 października 1967. Po wejściu do służby okręt wszedł w skład Floty Atlantyckiej. W 1975 wraz z jednostką bliźniaczą „Duquesne” wszedł w skład stacjonującej w Tulonie Force d'Action Navale. Głównym zadaniem okrętu w tym czasie było zapewnienie obrony przeciwlotniczej lotniskowcom „Clemenceau” i „Foch”. W maju 1988 na okręcie rozpoczęła się modernizacja, dzięki której mógł on pozostawać w służbie do roku 2000. Zakończone we wrześniu 1989 prace obejmowały wymianę kluczowych elementów wyposażenia elektronicznego. Obejmowały one: wymianę radaru kierowania ogniem armat kaliber 100 mm na elektrooptyczny system kierowania ogniem instalację urządzeń walki elektronicznej służących do zagłuszania i przechwytywania wrogiej łączności instalację nowego systemu zbierania i przetwarzania danych instalację nowego radaru dozoru powietrznego Thomson-CSF DRBV 15 modernizację sonaru Planowano, że „Suffren” i jego jednostka bliźniacza zostaną zastąpione w służbie przez fregaty rakietowe typu Horizon. Opóźnienia w realizacji tego programu sprawiły, że tymczasowym następcą zostały niszczyciele rakietowe typu Cassard. Bibliografia Andrzej Jaskuła. Francuskie niszczyciele rakietowe Suffren i Duquesne. „MSiO”. Styczeń 2000. nr 1. s. 17 - 22.
Klášter Silvacane

Klášter Silvacane je klášter u francouzské vsi La Roque-d'Anthéron v departementu Bouches-du-Rhône. Společně s kláštery Sénanque a Thoronet patří mezi tři významné provensálské kláštery patřící cisterciáckému řádu. Historie Silvacane se poprvé zmiňuje roku 1030 jako poustevna. Asi o sto let později byl v údolí řeky Durance založen klášter, kam byli jako zakládající konvent povoláni mniši z kláštera Morimond. Jedním z významných donátorů při stavbě klášterního kostela byl Bertrand z Baux, který zde také našel poslední odpočinek. Stavba kostela započala asi roku 1160 a trvala mnoho let. Původně byla zamýšlena jako trojlodní bazilika s lomeným valeným klenutím v lodi hlavní i lodích bočních. Od záměru se v průběhu stavby ustoupilo a vystřídala jej téměř čtvercová pole hlavní lodi s valeným klenutím nad stlačenými příčnými oblouky. Celá stavba bez přílišného zdobení působí velmi prostým dojmem. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Klášter Silvacane na Wikimedia Commons (francouzsky) Klášter Silvacane (francouzsky) Fotografie kláštera Silvacane Raná cisterciácká architektura Nejvýznamnější cisterciácké kláštery v Evropě
Abadía de Silvacane

La abadía de Silvacane (en francés: Abbaye de Silvacane) es un monasterio cisterciense situado en la comuna de La Roque-d'Anthéron, en el departamento de Bocas del Ródano, en Francia. Descripción La abadía, hoy inhabitada, está en lo alto de un monte sobre el lado izquierdo del río Durance cerca de un cañaveral, de donde le viene el nombre (silva canae significa “bosque de cañas”). Junto a las abadías de Sénanque y de Le Thoronet son los únicos ejemplos de arquitectura cistenciense en Provenza. La abadía de Silvacane se caracteriza por una rigurosa adhesión a los cánones arquitectónicos de la regla benedictina y resulta sin adornos internos o en la fachada. Las proporciones, la solemnidad austera y la perfección constructiva hacen de ella un ejemplo típico de arquitectura románica francesa. La iglesia fue construida entre el año 1175 y el 1230. La fachada queda más ligera por la presencia de tres ventanales y un ojo pequeño. El interior tiene las dos naves laterales a una altura superior de la central. Según la regla benedictina el único adorno posible es el de los capiteles inspirado por el mundo vegetal. El único elemento que prefigura al gótico es la bóveda del tiburio. Al lado de la iglesia se encuentra el claustro, en cuyo patio se encuentra una pila para las abluciones y una hilera de cipreses. Los otros ambientes de los monjes (entre los cuales hay uno con un techo gótico) reflejan el esquema tradicional de las abadías cistercienses. Durante la Revolución francesa la abadía fue utilizada como fábrica y luego dada a administración privada. Desde 1846 pasó a ser propiedad estatal y comenzó también la restauración arqueológica que ha permitido devolverle sus estructuras originarias al tiempo que se descubrían las bases de los edificios aledaños. Enlaces externos Abbayesprovencales: Silvacane Abbeys in Provence: Silvacane Monuments nationaux: Silvacane Romanes: Silvacane Structurae: Abbaye de Silvacane
Abbazia di Silvacane

L'abbazia di Silvacane (in francese: Abbaye de Silvacane) è un'abbazia cistercense situata nel comune di La Roque-d'Anthéron, nel dipartimento delle Bocche del Rodano, in Francia. L'abbazia, oggi disabitata, è situata in cima a un'altura sulla riva sinistra del fiume Durance nei pressi di un antico canneto, da cui il nome (silva cana = "foresta di canne"). Assieme alle altre due abbazie di Sénanque e Le Thoronet è considerata una delle "Tre Sorelle Provenzali", che costituiscono l'unico esempio di architettura cistercense in Provenza. L'abbazia di Silvacane è caratterizzata da una rigorosa adesione ai canoni architettonici della Regola di san Benedetto e si presenta alquanto disadorna sia all'interno, sia nella facciata. Le armoniose proporzioni, l'austera solennità e la perfezione costruttiva ne fanno tuttavia un pregevole esempio di architettura romanica francese. La chiesa abbaziale venne costruita tra il 1175 ed il 1230 sul punto più alto della collina. La facciata, piuttosto spoglia, è alleggerita da tre alti finestroni coronati da un piccolo oculo. Nel luminoso interno, le cui navate laterali sono ad un livello più alto rispetto a quella centrale, l'unico fregio visibile (il solo ammesso dalla Regola) è quello dei capitelli, ispirato al mondo vegetale. L'unica nota che preannuncia il gotico è la volta a costoloni del tiburio. A fianco della chiesa si trova il chiostro, nel cui cortile si trovano una vasca per le abluzioni e una fila di cipressi. Gli altri ambienti dei monaci (di cui uno con un elegante soffitto gotico) riflettono il tradizionale schema delle abbazie cistercensi. Durante la Rivoluzione Francese l'abbazia venne trasformata in una fattoria e poi tenuta da privati. Dal 1846, anno in cui è diventata di proprietà statale, è iniziato il recupero archeologico che ha portato al ripristino delle strutture originarie e alla scoperta delle fondamenta degli edifici annessi. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su abbazia di Silvacane Collegamenti esterni Abbazia di Silvacane, su archINFORM. (EN) Abbazia di Silvacane, su Structurae.
Abdij van Silvacane

De Abdij van Silvacane is een cisterciënzerabdij, gelegen langs de oever van de Durance, vlak bij La Roque-d'Anthéron, in het departement Bouches du Rhône in Frankrijk. De naam is afgeleid van Silva Cana: woud van riet - dat hier bestond vooraleer de monniken het natte gebied drooglegden. De Abdij van Silvacane wordt ook wel de jongste van de drie ‘cisterciënzerzusters’ in de Provence genoemd (de andere twee zijn de Abdij van Sénanque en de abdij van Le Thoronet), maar in tegenstelling tot Sénanque en Le Thoronet, vond Silvacane haar religieuze bestemming niet terug. Geschiedenis In de 11e eeuw vestigden monniken van de Abbaye de St-Victor bij Marseille zich hier tussen de rietbossen. Een groep monniken van het klooster Morimond nam het bestuur van de abdij over omstreeks 1144. Eerst na grote schenkingen op het einde van de 12e eeuw door Guillaume de Fuveau en Raimond de Baux kwam de abdij tot bloei. De abdijkerk kwam tot stand tussen 1175 en 1230. De rijkdom van de abdij in de 13e eeuw wekte de afgunst van de benedictijnen van de Abdij van Montmajour bij Arles. In 1289 werd de abdij Silvacane door hen bezet en de cisterciënzers werden in gijzeling genomen. Na een miniconcilie kwamen de monniken weer vrij. In 1358 werd de abdij geplunderd door de troepen van de heer van Aubignan. Mede door misoogsten raakte de abdij aan het einde van de 14e eeuw in financiële problemen. In 1443 verlieten de monniken het klooster. Het beheer van het gebouwencomplex kwam in handen van het kapittel van de kathedraal van Aix-en-Provence. De abdijkerk fungeerde sinds het begin van de 16e eeuw als parochiekerk voor La Roque-d’Antheron. Tijdens de godsdienstoorlogen werd de abdij zwaar beschadigd. In de 17e en 18e eeuw raakte de abdij in verval. Bij het uitbreken van de Franse Revolutie stonden de gebouwen leeg en werd de abdij als 'staatsbezit' verkocht. Het complex was enige tijd in gebruik als boerderij. In 1846 kwam het in bezit van de Franse staat en werd begonnen met de restauratie van de kerk. De overige gebouwen van het complex werden eerst na 1945 gerestaureerd. De ommuring en het gastenverblijf vabn de monniken werden weer opgebouwd op de in 1989 blootgelegde fundamente ten westen van de kloostergebouwen. In 2001 werden moderne glasramen geplaatst van de hand van Sarkis. In 2008 schonk de staat de gebouwen aan de gemeente van La Roque d'Anthéron. Bouwstijl De abdij is een prachtig voorbeeld van de sobere cisterciënzer bouwstijl. Hoewel de abdij van Silvacane naast romaanse ook gotische stijlelementen vertoont, is de Romaanse stijl overheersend. De op de basilicavorm gebaseerde kerk heeft een spitsboog-tongewelf. Op de viering is een kruisribgewelf geplaatst. De kloostergang is van grote romaanse eenvoud. Ze werd gebouwd in de tweede helft van de 13e eeuw. Ze bestaat uit met tongewelf overdekte galerijen. Achter de oostelijke vleugel liggen de later gebouwde kapittelzaal, de refter en het dormitorium.
Silvacaneklostret

Silvacaneklostret, på franska L'Abbaye de Silvacane, är ett före detta cistercienserkloster som är beläget vid La Roque-d'Anthéron i Bouches-du-Rhône i Provence i södra Frankrike. Klostret byggdes i slutet av 1100-talet och upplöstes 1443. Det förlorade sin religiösa funktion i samband med den Franska revolutionen i slutet av 1700-talet. Det ägs idag av den franska staten och är öppet för allmänheten. Det används för konserter och andra kulturella tillställningar. Klostret utgör tillsammans med två andra provensalska cisterienserkloster Sénanque och Thoronet de tre provensalska systrarna. Historia Precis som var vanligt bland cistercienserordens kloster byggdes det på en avlägsen plats vid ett vattendrag. I det här fallet var vattendraget Durancefloden vid en plats övervuxen av vass. Namnet på latin är Silva Cana vilket betyder skog av vass. Det grundades cirka 1144 som en filial till cistercienserordens moderkloster i Morimond. Klostret blomstrade mot slutet av 1100-talet efter att det fått värdefulla donationer av Guillaume de Fuveau och Raymond des Baux. Framgången retade benedektinermunkarna i klostret Montnajour. Dessa övermannade klostret år 1289 och tog cisterciensermunkarna som gisslan. Gisslan släpptes efter omfattande förhandlingar. År 1358 plundrades klostret av en armé från Aubignan. Efter detta ökade klostrets ekonomiska problem och till slut blev munkarna tvungna att överge det. Byggnaderna tillföll katedralen i Aix-en-Provence och kyrkan blev sockenkyrka. Byggnaderna fick förfalla under 1600- och 1700-talen och byggnaderna och ägorna auktionerades ut under den franska revolutionen. De blev då en del av en bondgård. År 1846 köpte den franska staten kyrkobyggnaden som varit privatägd av flera olika ägare. Kyrkan förklarades vara ett historiskt monument och en restaurering påbörjades. Övriga byggnader fick liten eller ingen uppmärksamhet och köptes upp av franska staten först 1949 och restaurationerna tog fart först på 1990-talet. Arkitektur Byggnaderna från sent 1100-tal och 1200-talet är framförallt romanska men med vissa gotiska inslag. Enligt cisteriencisk byggnadstradition ligger fokus på enkelhet, anspråkslöshet och harmoni. Kyrkans interiör, helt utan dekorationer eller andra distraktioner, är ett typexempel på cisterciensisk 1100-talsarkitektur. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Silvacane Abbey, tidigare version. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Silvacane Abbey. Abbayesprovencales.free.fr: Silvacane Romanes.com: pictures
Абатство Тороне

Абатство Тороне (на френски: L'abbaye du Thoronet) е цистерциански католически манастир, разположен край селището Тороне в историческата област Прованс във Франция. Основан около 1157 г., манастирът е смятан за един от образците на архитектурния стил, свързван с пропагандираната от цистерцианците философия. Наред с абатствата Сенанк и Силвакан той сред 3-те цистерциански манастира в Прованс, наричани Трите провансалски сестри. Литература Bernard Peugniez, Routier Cistercien, Editions Gaud, Moisenay, 2001, S. 512, ISBN 2-84080-044-6 Janauschek, Leopold, Originum Cisterciensium. Tomus I. Vindobonae 1877. S. 40. Nr. XCVIII.
Klášter Thoronet

Klášter Thoronet je klášter situovaný u francouzské vsi Le Thoronet v departementu Var. Cisterciácká fundace byla založena roku 1136 poblíž Tourtouru. Klášterní konvent se však pro nepříznivé místní podmínky přesunul a roku 1157 již byli mniši na dnešní lokaci. Ihned započali se stavbou kostela a klášterních budov. Stavební činnost byla ukončena zřejmě okolo roku 1200. Poté následoval pomalý úpadek, roku 1514 bylo v konventu pouhých sedm mnichů. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Klášter Thoronet na Wikimedia Commons (francouzsky) Oficiální stránky kláštera Raná cisterciácká architektura Nejvýznamnější cisterciácké kláštery v Evropě
Opactwo Le Thoronet

Opactwo Le Thoronet (fr. Abbaye du Thoronet) – dawny cysterski klasztor we Francji, położony w Prowansji, ok. 4 km na zachód od miejscowości Le Thoronet, w pobliżu rzeki Argens. Wraz z opactwami Silvacane i Sénanque jest określany jako jedna z „Trzech Sióstr z Prowansji”. Opactwo Le Thoronet było jednym z pierwszych obiektów wpisanych na francuską listę zabytków. Klasztor został wybudowany na potrzeby zakonu cystersów w 1176 z jasnego wapienia, z dachami pokrytymi terakotą. Budowa mogła według innych źródeł przebiegać w latach 1160–1190, a nawet do 1230. Rok 1176 wymieniony jest w dokumencie wydanym przez Alfonsa I z Prowansji, potwierdzającym prawo zakonu do opactwa. Surowy styl, niemal pozbawiony dekoracji współgrał z regułami zakonu. Wskutek wojen w XIV wieku klasztor został opuszczony i ponownie zasiedlony w XVIII wieku. W 1785 uległ sekularyzacji. Władze francuskie odkupiły część zespołu klasztornego w 1854 wieku i etapami poddawały renowacji, by odkupić całość w 1938. W opactwie Le Thoronet Le Corbusier przygotował się do budowy klasztoru La Tourette (Couvent Sainte-Marie de La Tourette, gmina Éveux pod Lyonem). Swoje wrażenia skomentował takimi słowami: Na zespół składa się kościół ze sklepieniem kolebkowym, dormitorium, krużganki, dziedziniec, sala modlitw. Mnisi produkowali wino i oliwę, czego świadectwem jest budynek gospodarczy. Opactwo jest udostępnione do zwiedzania z przewodnikiem lub samodzielnie. Przypisy
Fabrique Rolland

La fabrique Rolland est une usine située au Caire, en France. Description La fabrique de plâtre du Caire était un des rares moulins à plâtre à traction animale. Localisation L'usine est située sur la commune du Caire, dans le département français des Alpes-de-Haute-Provence. Historique L'édifice est inscrit au titre des monuments historiques en 1996. Il a été construit en 1896 et agrandi en 1930. Annexes Articles connexes Liste des monuments historiques des Alpes-de-Haute-Provence Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Références Portail des Alpes-de-Haute-Provence Portail des monuments historiques français
Ferme fortifiée des Ybourgues

La ferme fortifiée des Ybourgues est une ferme située à Limans, en France. Description Localisation La ferme est située sur la commune de Limans, dans le département français des Alpes-de-Haute-Provence. Historique L'édifice est partiellement inscrit au titre des monuments historiques en 1978 ; cette inscription est remplacée par une inscription portant sur la totalité de la ferme par arrêté du 28 mai 2019. Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques des Alpes-de-Haute-Provence Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Références Portail des Alpes-de-Haute-Provence Portail des monuments historiques français Portail de l'agriculture et de l'agronomie
Bastide de Puget

La Bastide de Puget est une bastide provençale située sur le chemin de Bourtins à Meyreuil, dans le département des Bouches-du-Rhône (France). Historique L'établissement de la bastide est attesté depuis au moins le XVIIIe siècle, car elle a appartenu à Victor d'Hupay, philosophe et écrivain. La bastide de Puget est maintenant une résidence hôtelière, entourée d'un parc de 4 hectares. Informations complémentaires La bâtisse aurait vu naître le terme "communisme" dans son sens contemporain, créé par Victor d'Hupay dans son premier ouvrage de 1777 Projet de communauté philosophe, écrit dans cette bastide. C'est dans cette acceptation définie par d'Hupay que Rétif de la Bretonne, qui entretenait une correspondance épistolaire avec le propriétaire de la bastide, repris les termes pour définir "le meilleur gouvernement", lequel "consisterait à mettre en commun tous les produits, tant des champs, des vignes, des prairies, des bestiaux de toute espèce ; que les produits des métiers, des arts, des sciences : de sorte que tout le monde travaillât, comme on travaille aujourd'hui, et que chacun profitât du travail de tous ; tous du travail de chacun." Articles liés Philosophie Communisme Provence Montagne Sainte-Victoire Références Portail des Bouches-du-Rhône Portail d’Aix-en-Provence