NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Villa Santa Lucia (Marseille)

La villa Santa Lucia est une villa construite en 1860 située dans le quartier du Roucas-Blanc, dans le 7e arrondissement de Marseille, en France. Elle était la maison de la famille MULLOT de 1887 à 1905. Celle que l'on l'appelait alors "la Maison Blanche", était ornée de grottes, bassins et de terrasses sur plusieurs niveaux face à la mer. En 1894, elle bénéficiera du savoir faire du célèbre rocailleur Gaspard Gardini. Elle sera plusieurs fois vendue et Mme Khan la rebaptisera "la Meunière" en 1922. C'est en 1984 que ses nouveaux propriétaires lui donneront l'appellation "la villa Santa Lucia". Ce bijou du patrimoine marseillais est inscrit au titre des monuments historiques par arrêté préfectoral du 2 novembre 2015. Cette villa située 60, traverse Nicolas fait l’objet d’une inscription au titre des monuments historiques à partir du 2 novembre 2015. Le 20 juillet 2020, l'inscription est substituée à un classement au titre des monuments historiques. Voir aussi Liste des monuments historiques de Marseille Références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail des monuments historiques français Portail de Marseille
Île Maïre

Die Île Maïre ist eine französische, unbewohnte Insel im Mittelmeer südwestlich von Marseille und in der Nähe vom Cap Croisette. Politisch gehört sie zum Département Bouches-du-Rhône und zur Region Provence-Alpes-Côte d’Azur. Geographie Die Insel hat eine Ost-West-Ausdehnung von weniger als einem Kilometer und eine Nord-Süd-Ausdehnung von 500 m. Der höchste Punkt ist der Pic des Gabians mit 138 m. Weblinks
Isla Maïre

Isla Maïre (en francés: Île Maïre) es una isla al suroeste de la ciudad de Marsella, en el sur del país europeo de Francia​ cerca de Cabo Croisette, y el distrito Goudes, en el extremo occidental del Macizo de los Calanques. Es parte del territorio del municipio de Marsella, y pertenece al distrito 8 de la ciudad. Con menos de un kilómetro de este a oeste y 500 metros de norte a sur, la isla Maire sin embargo, tiene su punto culminante a 138 metros. Está completamente deshabitada, se pueden ver los restos de un edificio que data de los días en que los recursos minerales de la isla eran explotados. Todo alrededor de los observatorios de la isla (en ruinas) recuerdan la importancia estratégica de la posición de la isla, al sur de la bahía de Marsella y el este del Golfo de León. Véase también Geografía de Francia Geografía de Europa Referencias
Île Maïre

L'île Maïre ou simplement Maïre (prononcer ˈmɑːjre) est une île située dans le sud-sud-ouest de Marseille, à proximité immédiate du cap Croisette et du quartier des Goudes, à l'extrémité ouest du massif des Calanques. Elle fait partie du territoire de la commune de Marseille, et appartient au 8e arrondissement de la ville. Géographie et histoire Mesurant 990 mètres d'est en ouest et 540 mètres du nord au sud, l'île Maïre culmine néanmoins à 141 mètres d'altitude à un sommet non nommé situé juste à l'ouest du pic des Gabians qui s'élève lui à 138 mètres d'altitude. Elle est totalement inhabitée et, hormis les gabians, la vie animale y est réduite à sa plus simple expression. On peut y voir les restes d'une construction datant de l'époque où les ressources minérales de l'île étaient exploitées. Tout autour de l'île, des observatoires, en ruines, rappellent l'importance stratégique de sa position, au sud de la baie de Marseille et à l'est du golfe du Lion. L'île Maïre est accompagnée au large d'un îlot presque aussi haut (49 m) que large (100 m), et muni d'un phare à son sommet : l'île Tiboulen de Maïre. Elle est aussi accompagnée de plusieurs autres îlots nommés Les Pharillons connus comme site de plongée comportant une épave, celle du Liban, un paquebot qui a sombré en 1903. Maïre n'est séparée du continent que par une étroite passe d'environ 80 mètres[réf. souhaitée] (Passage des Croisettes), dont le franchissement par les barques de pêcheurs ou de plaisanciers est délicat en raison de courants importants et de vagues mauvaises en cas de vent. Pour la même raison, passer à la nage du cap Croisette à l'île Maïre est déconseillé, malgré la faible distance à parcourir. Faire le tour de l'île à la nage est réservé aux sportifs expérimentés. Les navires quittant la rade de Marseille en direction de la Côte d'Azur, de la Corse ou de la Tunisie contournent le Cap, et passent au large de l'île et de son Tiboulen. Œuvre artistique et cinéma L'île Maïre a fait l'objet de tournages, servant de décor à la série Draculi & Gandolfi de Guillaume Sanjorge. Galerie Notes et références Voir aussi Liens externes Ressource relative aux beaux-arts : Biblissima « : : : Riou : : : », sur ilesdemarseille.fr (consulté le 4 octobre 2024) Portail de Marseille Portail des îles Portail de la mer Méditerranée
Ilha Maïre

A ilha Maïre (em francês: Île Maïre, pronunciado "Maillere") é uma pequena ilha no golfo de Lião, a sudoeste de Marselha, perto do cabo Croisette e da região de Les Goudes, na extremidade do maciço dos Calanques. Faz parte do território da comuna de Marselha e do arquipélago de Riou. Com menos de 1000m de este a oeste e de 500m de norte a sul, a ilha Maïre atinge no topo 138 m de altitude. Totalmente desabitada, a vida animal está reduzida a uma pequena comunidade de gaivotas-de-patas-amarelas. Há restos de uma construção da época de extração de recursos minerais. Ligações externas «Ilhas da região de Marselha: fotos e descrição do arquipélago de Riou» (em francês) Referências
Lerina

Lerina és una illa que dona nom a les illes Lerins enfront de la ciutat de Canes. Se l'anomena també Sant Honorat pel sant bisbe d'Arle del segle v que hi fundà el monestir. Als inicis del segle v s'instal·là en aquesta petita illa un monjo anomenat Honorat, qui amb l'aprovació del Bisbe Lleonci de Frejús, fundà el monestir que després prendria el seu nom. El monestir esdevé famós per la freqüentació de teòlegs i escriptors tals com Vicenç de Lerins, Faust de Riés i pels bisbes que s'hi van aturar. Va representar un centre molt actiu de vida religiosa. Al segle iv sortirà de Lerins la figura de Cesari d'Arle, monjo, bisbe, abat, legislador de la vida monàstica, qui aportarà una derrota decisiva contra l'heretgia del pelagianisme. Sobre aquesta petita illa d'encara no 1,5 km per 400 m, s'hi troba el Monestir de Sant Honorat i altres set capelles.
Île Saint-Honorat

Île Saint-Honorat (French pronunciation: [il sɛ̃tɔnɔʁa]) is the second-largest of the Lérins Islands, about 1.6 kilometres (1 mi) off shore from the French Riviera city of Cannes. The island is approximately 1.5 kilometres (0.93 mi) in length (east to west) and 400 metres (1,300 ft) wide. Since the 5th century, the island has been home to a community of monks. History The island, known to the Romans as Lerina, was uninhabited until Saint Honoratus founded a monastery on it at some time around the year 410. According to tradition, Honoratus made his home on the island intending to live as a hermit, but found himself joined by disciples (including Saint Caprais (Caprasius) who formed a monastic community around him. This had become "an immense monastery" by 427, according to the contemporary writings of John Cassian. Later legends have it that Saint Patrick, patron of Ireland, studied at the monastery in the fifth century. Over the following centuries, monastic life on the island was interrupted on several occasions by raids, mostly attributable to Saracens. Around 732, many of the community, including the abbot, Saint Porcarius, were massacred on the island by invaders. According to myth, many of the monks escaped, because Porcarius had been warned of the attack by an angel and had sent them to safety. In medieval times, the island became a very popular place of pilgrimage. This was encouraged by the writings of Raymond Féraud, a monk who composed a mythological life of Honoratus. In 1635, the island was captured by the Spanish, and the monks were expelled. They returned from exile in Vallauris two years later when the island was retaken by the French. The monastery continued to suffer from Spanish and Genoese attacks. The number of monks dwindled to four and, in the proto-revolutionary climate of the time, the monastery was disestablished in 1787. Under the Revolution, the island became the property of the state, and was sold to a wealthy actress, Mademoiselle de Sainval, who lived there for twenty years. In 1859, the island was bought by the Bishop of Fréjus, who sought to re-establish a religious community there. Ten years later, a Cistercian community was established, which has remained there ever since. Present The island retains a monastery, which is home to 30 Cistercian monks, and is a popular tourist attraction offering pleasant woodland surroundings, in common with its neighbour the Île Sainte-Marguerite. Points of interest include a number of disused chapels erected by monks on the island at different points in history, as well as the remains of a Napoleonic cannonball oven and a Second World War gun emplacement. The Abbey of Lérins and the 15th Century fortified monastery are open to visitors, and a monastery shop sells various monastic goods, including wine and olive oil produced on the island. The modern monastery is closed to visitors, although it is used as a Christian retreat. The island is served all year round by a regular commercial ferry service from Cannes. References
Isla Saint-Honorat

Isla Saint-Honorat o Isla San Honorato (en francés: Île Saint-Honorat)​​ es la segunda más grande de las Islas Lérins, situada a una milla de la costa de la ciudad de Cannes, en la Riviera francesa, perteneciente al departamento de Alpes marítimos (región de Provenza-Alpes-Costa Azul). Es la isla más alejada de la costa y más pequeña que Sainte-Marguerite, pero más grande que Saint-Ferréol. Con 1,5 kilómetros de longitud (de este a oeste) y 400 m de ancho, se encuentra a 2,9 km al sur del la Croisette, en Cannes, y está separada de la isla Sainte-Marguerite por un estrecho canal llamado “Plateau du Milieu”. Está arbolada con pinos marítimos y magníficos pinos piñoneros. La isla, conocida por los romanos como Lerina, estuvo deshabitada hasta que San Honorato fundó en ella un monasterio en algún momento alrededor del año 410. Desde entonces Saint-Honorat tiene vocación monástica y allí se encuentra la abadía de Lérins. Su antiguo monasterio fortificado, situado en la península al sur de la isla y visible desde lejos, domina directamente el mar. En la actualidad, en Saint-Honorat vive una veintena de monjes que residen en un monasterio de la Congregación Cisterciense de la Inmaculada Concepción.​ Véase también Abadía de Lérins Geografía de Francia Geografía de Europa Referencias
Île Saint-Honorat

Het eiland Saint-Honorat is het tweede grootste eiland van de Lérins-eilanden, gelegen op ongeveer anderhalve kilometer van de kust bij de stad Cannes. Het eiland is ongeveer 1,5 kilometer lang en 400 meter breed. Sinds de 5e eeuw herbergt het eiland een monnikengemeenschap. Het eiland was bij de Romeinen bekend onder de naam Lerina en was onbewoond totdat de H. Honoratus er een klooster vestigde rond het jaar 410. Volgens de overlevering wilde Honoratus op het eiland wonen als kluizenaar, maar kreeg hij gezelschap van volgelingen (waaronder de H. Caprasius) die rond hem een kloostergemeenschap vormden. Het klooster leverde drie bisschoppen van Arles: Honoratius zelf en Hilarius en Cesarius in de 5de en 6e eeuw. Ook kerkvader Vincentius van Lérins en de H. Patricius, patroon van Ierland, zou in het klooster gestudeerd hebben in de 5e eeuw. De volgende eeuwen werd het kloosterleven verschillende keren verstoord door overvallen, vooral van de Saracenen. Rond 732 werd een groot deel van de gemeenschap, met onder meer de abt, de H. Porcarius, uitgemoord. Volgens de overlevering konden vele monniken ontsnappen, omdat Porcarius door een engel verwittigd was van de aanval en zij tijdig konden wegkomen. In de middeleeuwen werd het eiland een populair pelgrimsoord. In 1635 werd het eiland veroverd door de Spanjaarden en werden de monniken verdreven. Twee jaar later kwamen zij terug, toen het eiland terug bij Frankrijk kwam. Het eiland bleef last hebben van invallen vanuit Spanje en Genua. Het aantal monniken daalde tot vier en in 1787 werd het klooster ontmanteld. Tijdens de Franse Revolutie werd het eiland eigendom van de staat en werd het verkocht aan een rijke toneelspeelster, Mademoiselle de Sainval, die er twintig jaar woonde. In 1859 werd het eiland aangekocht door de bisschop van Fréjus, die er opnieuw een religieuze gemeenschap wilde vestigen. Tien jaar later werd een gemeenschap van de cisterciënzers gevestigd, die nog altijd bestaat. Thans is er op het eiland een klooster, waar 30 cisterciënzers wonen. De abdij van Lérins en het 15de-eeuwse versterkte klooster kunnen bezocht worden. Galerij Referenties Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Île Saint-Honorat op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Сент-Онора

Сент-Онора́ (фр. Saint Honorat, остров святого Гонора́та) — меньший среди двух крупнейших из Леринских островов, расположенный в трех километрах от мыса Пальм-Бич в городе Канны. Длина острова — около 1,5 км, ширина — 400 метров. Назван в честь святителя Гонората Арелатского, который основал на острове Леринский монастырь. История Остров был необитаем, согласно житию святого Гонората, до момента основания на нём Леринского монастыря (около 410 года). Впоследствии, из монастыря вышел целый ряд христианских святых, в том числе три арелатских епископа (Гонорат, Иларий и Кесарий). Согласно преданию, святой Патрик, просветитель Ирландии, обучался в монастыре. Благодаря житию святого Гонората Арелатского остров стал популярным местом паломничества. В VII—VIII веках жизнь монахов нарушалась набегами, в основном со стороны сарацин. В 732 году большинство монахов (в том числе и настоятель монастыря святой Поркарий) были убиты во время очередного набега. В 1579 году монахи — воины аббатства Монтекассино приказом Святого Престола были переведены на остров Св. Гонората для защиты его от турецких кораблей. В 1635 году монахи были изгнаны захватившими остров испанцами, но они вернулись спустя два года, когда французы отбили остров. На острова постоянно претендовали Испания и Генуя, со временем число монахов сократилось до четырёх и в 1787 году монастырь был упразднен, остров перешёл в собственность государства и был продан богатой актрисе. В 1859 году остров был выкуплен католическим епископом Фрежюса, стремившимся восстановить монашескую жизнь на острове. Десять лет спустя удалось основать новое цистерцианское аббатство. На сегодняшний день в монастыре проживает около 30 монахов. Примечания
Сент-Онора

Сент-Онора (фр. Saint Honorat, острів святого Гонората) — менший з двох найбільших з Леринських островів, розташований за три кілометри від мису Пальм Біч в місті Канни. Довжина острова — близько 1,5 км, ширина — 400 метрів. Названий на честь святителя Гонората Арелатського, який заснував на острові Леринський монастир. Історія За агіографією святого Гонората, до моменту заснування на острові Леринського монастиря (близько 410 року) Сент-Онора залишався безлюдним. З монастиря вийшло чимало християнських святих, в тому числі три арелатські єпископи (Гонорат, Іларій та Кесарій). За переказами, святий Патрик, просвітитель Ірландії, навчався в монастирі. Завдяки житію святого Гонората Арелатського острів став популярним місцем паломництва. У VII-VIII століттях життя ченців порушувалася набігами, переважно з боку сарацинів. 732 року більшість ченців (в тому числі і настоятель монастиря святої Поркарі) були вбиті під час чергового набігу. 1635 року монахи були вигнані іспанцями, що були захопили острів, але повернулися через два роки, коли французи відбили острів. На Леринські острови тривалий час претендували Іспанія та Генуя, з часом число ченців скоротилося до чотирьох і 1787 року монастир було ліквідовано, острів перейшов у власність держави і був проданий заможній актрисі. 1859 року острів був викуплений католицьким єпископом Фрежусом, якийпрагнув відновити чернече життя на острові. Через десять років йому вдалося заснувати нове Цістерціанське абатство. На сьогоднішній день у монастирі поживає близько 30 ченців. Фортеця 1073 року на острові були споруджені фортечні укріплення для захисту ченців від набігів сарацинів. Саме у цих фортечних спорудах проживали ченці починаючи з XV століття й до 1788 року. Брама знаходиться на висоті 4 метрів над рівнем землі. Спершу потрапити досередини можна було за допомогою драбини та з часом бали споруджені кам'яні сходи. На першому поверсі знаходяться робочі келії зі склепінням XIV століття, на другому поверсі — приміщення для молитов. Звідти був перехід до Капелли Сент-Круа (Святого Хреста), тут зберігалися численні мощі святих. На вершині старого донжона відкривається мальовничий краєвид на Леринські острови та узбережжя аж до Альпійських гір. Примітки Література Frère Marie-Nicolas Aubertin, Lérins — L'île Saint-Honorat, Cannes, Abbaye de Lérins, bulletin trimestriel, 1996 (ISSN 0767) — журнал про острів і монастир. Père Vladimir Gaudrat, photographies de Jérôme Kélagopian, préface de Sœur Emmanuelle, Abbaye de Lérins, Nice, Giletta Nice-Matin, 2005 (ISBN 2-915606-21-8) Посилання Офіційна сторінка острова Офіційна сторінка монастиря
Île d’If

Die Île d’If (okzitanisch Illon d'It) ist eine 3,3 ha große, unbewohnte Insel im Mittelmeer vor der französischen Hafenstadt Marseille. Geografie Das Kalkriff ist mit etwa 280 m Länge und mit bis zu 160 m Breite eine der kleineren Frioul-Inseln. Sie ist der größeren Nachbarinsel Ratonneau etwa 450 m, dem Festland von Marseille rund 1,5 km vorgelagert. Administrativ gehört der gesamte Archipel dem 7. Arrondissement von Marseille an. Tourismus Die Île d’If ist Teil der Natura 2000 und liegt im Nationalpark Calanques. Sie wird von dem Château d’If, einer Festungsanlage aus dem 16. Jahrhundert, beherrscht. Bekannt wurde der Ort als berüchtigte Gefängnisinsel durch den Roman Der Graf von Monte Cristo von Alexandre Dumas. Seit 1890 ist die Insel der Öffentlichkeit zugänglich. Heute verkehren Fähren zwischen dem Alten Hafen und den Inseln mit Halt an der Anlegestelle am Château d’If. Etwa 100.000 Besucher erreichen die Insel auf diese Weise pro Jahr. Weblinks Einzelnachweise
Île d'If

L'île d'If est une des îles du Frioul. Elle abrite en son sein le Château d'If, construit sur ordre de François Ier au 16e siècle, et qui a longtemps servi de prison. Description Notes et références Voir aussi Îles du Frioul Liens externes Portail des îles Portail de la mer Méditerranée Portail de Marseille
Île d'If

Île d’If is het kleinste eiland van de Frioul-archipel bij de Franse stad Marseille. Het eiland is onbewoond, en is ongeveer 280 meter lang en 80 meter breed. Het heeft een oppervlakte van 0,02 km². Het hoogste punt ligt op 35 meter boven de zeespiegel. Vrijwel het gehele eiland wordt in beslag genomen door een fort, het Château d'If, met bijbehorende verdedigingswerken. Vanuit de haven van Marseille doen diverse boten het eiland aan. De schrijver Alexandre Dumas père laat hier Edmond Dantès in zijn verhaal van 1844 over de graaf van Monte-Cristo veertien jaar gevangen zitten.
Château d'If

Château d'If, Slottet If eller bara If är en fästning uppförd 1527-1529 på ön If i ögruppen Frioulöarna utanför Marseille i Frankrike. Bakgrund Innan fästningen byggdes var ön obebodd men användes tidvis av fiskare. Fästningen började byggas 1516 av kung Frans I av Frankrike och avslutades 1529. Samma år som byggandet startade släpptes en noshörning i land på ön. Noshörningen var en gåva till påven Leo X från Portugals kung Manuel I, som i sin tur fått den från Indien. Albrecht Dürer gjorde sitt träsnitt Noshörning utifrån beskrivningar av detta djur. Fästningen är kvadratisk, 28×28 meter, har tre våningar och tre torn. Även resten av den 30 000 kvadratmeter stora ön är kraftigt befäst. Byggandet av fästningen var inte populärt i Marseille som i anslutningsavtalet med Frankrike blivit lovade att själva få sköta sitt försvar. När kungen så började bygga sågs det som en maktdemonstration av honom. Fästningen användes aldrig i strid men fyllde förmodligen en funktion som avskräckning. År 1531 hade tysk-romerske kejsaren Karl V planer på att attackera Marseille men avstod. Redan 1580 placerades en fånge på ön som kan ha varit den förste, adelsmannen Anselme, dömd för att ha konspirerat mot monarkin. Från 1634 övergick fästningen till att vara fängelse. Fängelset var på sin tid bland de mest fruktade i Frankrike. Prominenta fångar kunde mot betalning sitta internerade i bekväma gemak i fästningens övre plan. De allra flesta fångarna bodde dock under vidriga förhållanden i fästningens källarhålor. Under religionskrigen skickades 3 500 hugenotter till ön. Fängelset upphörde 1890 och öppnades för allmänheten. I litteraturen Fästningen finns med i berättelsen om Greven av Monte Cristo av Alexandre Dumas. Berättelsen gjorde fängelset känt över hela världen. Det är härifrån huvudpersonen Edmond Dantès träffar sin läromästare och välgörare, Abbé Faria, och det är härifrån han efter Farias död lyckas fly. Alexandre Dumas baserar Edmond Dantès löst på verklighetens José Custodio Faria, namne med Abbe Faria, som under sin internering tränade upp sig i illusionistisk teknik. Alexandre Dumas placerar också mannen med järnmasken på ön i romanen från samma namn. Verklighetens mannen med järnmasken satt dock aldrig fängslad här. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Château d'If.﻿
Île d’Or

Die Île d’Or (auf Deutsch „Goldinsel“) liegt im Mittelmeer in der Region Provence-Alpes-Côte d’Azur im Département Var vor der Côte d’Azur, sie gehört geographisch zu Saint-Raphaël und liegt gut sichtbar vor dem Strand Le Dramont. Die nächstgelegene Siedlung ist Agay im Norden (3 Kilometer). Die Insel ist etwa 190 Meter lang und ca. 75 bis 90 Meter breit, hat felsigen Boden und einen markanten Turm in der Mitte, welcher als Wohnung dient. Dieser Turm wurde 1912 aus durch Dynamit vor Ort gesprengten Inselsteinen gebaut. Vor dieser Sprengung war die Insel unbewohnt. Im Osten befindet sich eine steile Felswand mit einer Anlegebucht, die nicht besteigbar ist. An anderen Stellen kommt man überall auf die Insel. Westlich der Insel liegen am Tage und auch nachts viele Jachten vor Anker. Mit ihrer Spitze ist die Île d’Or zum Strand gekehrt. Sie befindet sich in Privatbesitz, so dass die Landung auf der Insel von den Eigentümern unerwünscht ist. Zu erreichen ist diese mit einem Boot oder durch Schwimmen. Direkt am Ufer, nur 450 Meter entfernt, liegt der große Campingplatz Campeole le Dramont, von welchem die Insel gut sichtbar ist. Am Strand von Le Dramont, direkt vor der Insel, landeten während des Zweiten Weltkriegs am 15. August 1944 die alliierten Truppen (36. Division aus Texas). Die felsige Küste Richtung Agay ist ein beliebtes Ausflugsziel für Kajakfahrer, Taucher und Felsspringer. Die steilen Felsen um den Berg Dramont bieten tiefe und gut durchsichtige Sprungstellen an. Weblinks Bilder der Insel (französisch) Webseite von Il d Or (französisch)
Île d'Or

The île d'Or is a private island located at the east of the city of Saint-Raphaël in France, facing the cape of Le Dramont. This small island is composed of porphyry (russet rocks) and surmounted by a tower reminiscent of the Middle Ages said to have been the inspiration for The Black Island in Hergé's The Adventures of Tintin series. Viewed from the sea from the left side of the tower, a rock, commonly thought to resemble the profile of a gorilla, also recalls the comic books of Hergé. The île d'Or is a "site classé" (a protected geographical formation), since 17 March 1941. The island is included with this status inside the Massif de l'Esterel since 3 January 1996. Gallery See also The îles d'Hyères, in the same region, are also called the îles d'Or (Golden islands). References