NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Тулон

Тулон (фр. Toulon) град је и медитеранска лука на југу Француске, око 80 километара југоисточно од Марсеља. То је главни град департмана Вар. По подацима из 2006. године број становника у месту је био 167.816, а око пола милиона у ширем подручју. Тулон је важан центар за бродоградњу, рибарство, производњу вина, аеро-наутичке опреме, папира, цигарета, обуће и електронике. Француска медитеранска ратна флота је стационирана у Тулону. У Тулону влада медитеранска клима, са пуно сунчаних дана (2899 сати годишње - највише у Француској), сувим летима, ретким али интензивним кишама и благим зимама. Средња јануарска температура је 9,3 °C, док је средња јулска температура 23,9 °C. Историја Тулон је у доба старе Грчке био познат као Телонија, док су га Римљани звали Тело Марцијус. Тело Марцијус је у то време био познат као центар за производњу драгоцене пурпурне фарбе за тканине. Хришћанство је продрло у ову област у 5. веку када је саграђена прва катедрала. Тулон је прикључен Француској 1486, да би убрзо постао ратна лука. Луку и њена утврђења су градили краљеви Шарл VIII и Луј XIV. Епидемија куге је 1720. усмртила половину становништва (13.000 људи). Током Француске револуције септембра 1793. ројалистички побуњеници су у помоћ позвали британску морнарицу. Револуционарне власти су зато послале војску у опсаду Тулона. Млади француски артиљеријски мајор Наполеон Бонапарта се ту прославио као командант који је протерао интервенционисте и заузео град децембра исте године. Немачке трупе у Другом светском рату су заузеле Тулон 27. новембра 1942, а француски морнари су потопили своју флоту да не би пала у немачке руке. Град је тешко бомбардован 24. новембра 1943. када је у савезничком бомбардовању страдало око 500 људи. Тулон је ослобођен 28. августа 1944. Универзитет у Тулону је основан 1979. Од 1995. до 2001. у Тулону је на власти била партија Националног фронта. Ово је први већи француски град који је био под влашћу ове партије крајње деснице. Географија Клима Демографија Значајни људи У Тулону је рођен познати француски певач - шансоњер Жилбер Беко. Партнерски градови Манхајм Ла Специја Норфок Кронштат Khemisset Оран Херцлија Референце Спољашње везе Град Тулон Веб сајт „Тулоне“ Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (15. јануар 2021)
Toulon

Toulon (occitanska: Tolon) är en stad och kommun i departementet Var i sydöstra Frankrike, cirka 45 kilometer sydost om Marseille, vid en bukt längs Medelhavet. Toulon är den administrativa huvudorten för departementet Var och hade 171 953 invånare år 2017. Staden är Frankrikes största örlogsbas med ett stort marinmuseum vid hamnen. Det var här som Napoleon I besegrade engelsmännen som ockuperade Toulon vilket gjorde Napoleon till general. Toulons kommunvapen har likheter med den svenska flaggan. Staden har två gästhamnar som ligger mycket skyddade för Mistralen. Två av Sveriges mest kända damhandbollsspelare Tina Flognman och Therese Islas Helgesson spelade för klubben Toulon Feminin då de vann franska cupen 2011 och 2012. Demografi Större förorter är Hyères, La Ciotat, La Seyne-sur-Mer och Six-Fours-les-Plages. Befolkningsutveckling Antalet invånare i kommunen Toulon Se även Lista över kommuner i departementet Var Litteratur Maurice Arreckx, Vivre sa ville, Paris, La Table ronde, 1982 ; Toulon, ma passion, 1985 Jean-Pierre Thiollet, Le Chevallier à découvert, Paris, Laurens, 1998 Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Toulon.
Obélisque d'Arles

The Obélisque d'Arles ("Arles Obelisk"; Occitan: Obelisc d'Arle) is a 4th-century Roman obelisk, erected in the center of the Place de la République, in front of the Hôtel de Ville (town hall) in Arles, France. Description The obelisk is made of granite from Asia Minor. It does not feature any inscription. Its height together with its pedestal is approximately 15 metres (49 ft). History The obelisk was first erected under the Roman emperor Constantine II in the center of the spina of the Roman circus of Arles. After the circus was abandoned in the 6th century, the obelisk fell down and was broken in two parts. It was rediscovered in the 14th century and re-erected on top of a pedestal soon surmounted by a bronze globe and sun on 26 March 1676. Designed by Jacques Peytret, these ornaments changed in times of political regimes. During the Revolution, the sun was replaced by a Phrygian cap; under the Empire, the eagle replaced the cap; under Louis-Philippe, the royal sun took the place of the rooster hunting the eagle. Since 1866, the ornaments were permanently removed and replaced by a bronze capstone until a fountain and the sculptures around it were designed by Antoine Laurent Dantan in the 19th century. Conservation This obelisk was listed on the 1840 inventory of historic sites in France. It is part of a 1981-designated UNESCO World Heritage Site, the Arles, Roman and Romanesque Monuments. See also List of World Heritage Sites in Europe References External links Media related to Obélisque d'Arles at Wikimedia Commons Patrimony of the city of Arles: Obelisk (in French) Photo of the Obelisk, at Flickr Obelisk of Arles Page about the Roman circus of Arles (in French) Another page about the Roman circus (in French)
Obelisco de Arlés

El Obelisco de Arlés (en francés: Obélisque d'Arles) es un obelisco romano construido originalmente en el siglo cuarto, erigido en el centro de la Plaza de la República (Place de la République), enfrente del ayuntamiento de la localidad de Arlés, en Francia.​ El obelisco es de granito rojo de Asia Menor. No posee ninguna inscripción. Su altura junto con su pedestal es de aproximadamente 20 m. El obelisco fue erigido por primera vez bajo el emperador romano Constantino II en el centro de la spina del circo romano de Arlés. Después de que el circo fue abandonado en el siglo sexto, el obelisco se cayó y se rompió en dos partes. Fue redescubierto en el siglo XIV y reconstruido en 1676. Véase también Obelisco Monumento nacional Monumento conmemorativo Referencias
Obelisk van Arles

De Obelisk van Arles (Frans: Obélisque d'Arles) is een Romeinse obelisk uit de 4e eeuw, op de Place de la République, in het Franse Arles. De obelisk is gemaakt van rood graniet, afkomstig uit de Romeinse provincie Asia. De obelisk heeft geen inscriptie. De hoogte, inclusief het voetstuk, is ongeveer 20 meter. De obelisk werd opgericht onder de in Arles geboren Romeinse keizer Constantijn II, in het midden van de spina van het circus (Romeins stadion). Na het uiteenvallen van het Romeinse Rijk in de 5e eeuw, is de obelisk ingestort en in twee delen gebroken. De obelisk werd herontdekt in 1389. Hij werd opnieuw opgebouwd in 1676 op de huidige locatie. Aan de basis van de obelisk zijn een fontein en bronzen sculpturen toegevoegd. Vanaf 1981 staat de obelisk, samen met andere Romeinse (waaronder het beroemde Amfitheater van Arles) en romaanse bouwwerken op de werelderfgoedlijst van UNESCO onder de inschrijving Arles, Romeinse en romaanse monumenten. Zie ook Werelderfgoedlijst
Obelisco de Arles

O Obelisco de Arles (em francês: Obélisque d'Arles) é um obelisco romano construído originalmente no século IV, erigido no centro da Praça da República (Place de la République), frente à sede municipal da cidade de Arles, no sul de França. O obelisco é de granito vermelho da Ásia Menor. Não tem nenhuma inscrição. A sua altura com o pedestal é de aproximadamente 20 m. O obelisco foi erigido na época do imperador romano Constantino II no centro do circo romano de Arles. Depois de o circo ter sido abandonado no século VI, o obelisco caiu e ficou quebrado em duas partes. Foi redescoberto no século XIV e reconstruído em 1676. Referências
Скорбященская часовня (Ментона)

Часо́вня ико́ны Пресвято́й Богоро́дицы «Все́х скорбя́щих Ра́дость» (фр. Chapelle Orthodoxe Russe Notre-Dame-des-Affligés) — православная часовня в городе Ментоне (Франция). Расположена на территории русского кладбища «Старый замок» на самой высокой точке над городом и Средиземным морем. Приписана к храму Пресвятой Богородицы и Николая Чудотворца в Ментоне, находящейся в юрисдикции Русской зарубежной церкви. История В 1880 году было основано Русское Ментонское благотворительное общество (фр. Société russe de bienfaisance à Menton), находившееся под покровительством великой герцогини Анастасии Михайловны. Целью создания Общества была организация взаимопомощи русских подданных, проживавших в Ментоне, Бордигере и Сан-Ремо, а также попечение о больных и скончавшихся. В 1886 году на деньги графа Николая Протасова-Бахметева и русских эмигрантов здесь была сооружена Скорбященская часовня в память сестры милосердия Александры Тепляковой, отличившейся в русско-турецкой войне 1877—1878 годов. Автором проекта часовни был Николай Юрасов, строителем — архитектор Дофрэ. Алтарный образ в часовне написал художник Иван Крамской. По архитектуре часовня отличается от традиционного стиля русских церквей XVII—XVIII веков и имеет прямоугольную форму. Вход в храм напоминает фасадную часть собора Николая Чудотворца в Ницце. В 1892 году в Ментоне был основан туберкулёзный санаторий, получивший название «Русский дом» (фр. Maison Russe). Люди приезжали лечиться от чахотки, многие умирали здесь. Их хоронили на старинном Ментонском кладбище старого замка (итал. Cimitero du del Vecchio Castello). В 1950-е годы несколько икон исполнил Валентин Цевчинский. Внутри часовни находится склеп, куда переносили кости из снесённых русских могил. Киот военно-морских офицеров, хранившийся в часовне, был перенесён в церковь Пресвятой Богородицы и Николая Чудотворца в Ментоне. Часовня долгое время находилась в заброшенном состоянии и планировалась муниципалитетом Ментоны к сносу. В 2010 год начались реставрационные работы: купол был позолочен, а покрытие крыши заменено на керамическую черепицу. Скорее всего, реставрация проходит по мере поступления средств-пожертвований. В последнюю субботу каждого месяца духовенством православного храма Ментоны у часовни совершается панихида. Примечания Литература Русские храмы и обители в Европе / авт.-сост.: В. В. Антонов, А. В. Кобак. — Санкт-Петербург: Лики России, 2005. — 399 с. — ISBN 5-87417-208-4. Ссылки Церковь Божией Матери «Всех скорбящих радости» и свт. Николая Чудотворца. Ментон, Франция. на сайте «Искусство и архитектура Русского зарубежья»
Алискам

Алиска̀м (на френски: Les Alyscamps) е некропол в град Арл, Франция. Използван активно през Римската епоха, но също и през Средновековието, некрополът се ползва с широка известност и е споменаван от автори като Лудовико Ариосто и Данте Алигиери. В него са запазени множество погребални паметници, от отделни саркофази до усложнени паметници. През 1981 година Алискам е включен в Списъка на световното наследство като част от обекта Римски и романски паметници в Арл. Бележки
Aliscamps

Els Aliscamps (en occità lis Aliscamp, en francès les Alyscamps) és una necròpolis romana i cristiana de la ciutat d'Arle. El nom prové del llatí Elisii Campi, és a dir Camps Elisis. Descripció De manera inicial, de l'època romana a l'edat mitjana, els Aliscamps han estat una necròpoli pagana i després cristiana situada a l'entrada sud-est de la ciutat d'Arle sobre la via Aurèlia, és a dir fora de la ciutat com la majoria de les necròpolis romanes. Des de la fi del segle iv, els Aliscamps i el cementiri de Trinquetaille deuen la seva celebritat al màrtir de Genís, sant arlesià, decapitat el 303. Al llarg dels segles aquest lloc es fa tan famós que nombroses persones desitgen ser-hi enterrades, a semblança dels bisbes d'Arle. Els cadàvers baixaven pel curs del Roine sobre petits vaixells per ser-hi inhumats, s'hi adjuntava una suma de diners per remunerar els arlesians que s'encarregaven d'aquests treballs. Dels segles xi a xiii, aquest cementiri conegut de tota la cristiandat, s'enriqueix de nombroses esglésies com la de sant Honorat, erigida com a resultat de la cessió d'una part de l'indret a la poderosa Abadia de sant Victor de Marsella. Els Aliscamps esdevenen llavors el punt de sortida del pelegrinatge de Compostel·la per als pelegrins provençals. Tanmateix, el 1152, la transferència de les relíquies de sant Tròfim a la catedral de sant Esteve (a partir de llavors de sant Tròfim), en el centre de la ciutat, li pren una part del seu prestigi. A partir del Renaixement, els prelats, senyors i reis roben els sarcòfags més ben esculpits per enriquir les seves col·leccions. Un vaixell així encarregat s'hauria enfonsat al Roine cap a la fi del segle xvi a alçada de pont de sant Esperit. En el transcurs del segle xvi aquest barri és objecte d'una primera transformació amb la construcció del canal de Craponne que alimenta d'aigua la Crau, entre Durance i Roine. Més recentment, al segle xix, els Aliscamps han estat profundament modificats en el moment de la construcció de la via fèrria París-Lió-Marsella (1848). Aquest lloc, pintat per Van Gogh i Gauguin, ha esdevingut amb el temps un nou barri d'Arle. Referències
Alyscamps

Alyscamps je velika rimski nekropolis (lat. grad mrtvih) malo udaljen od zidina Arlesa u Francuskoj. Jedan je od najpoznatijih nekropolisa na svijetu. Ime je verzija latinskog izraza Elisii Campi – Champs-Élysées ili Elizijske poljane. Rimski gradovi su tradicionalno zabranjivali pokope unutar gradskih granica, pa je bilo uobičajeno da su do cesta odmah izvan grada bili redovi grobnica i mauzoleja (Apijski put izvan Rima je dobar primjer). Alyscamps su bili glavno ukopno mjesto Arlesa gotovo 1500 godina. To je bio glavni dio Aurelijevog puta koji je vodio do gradskih vrata, i upotreblavao se kao ukopno mjesto za bogate građane, čiji su grobovi varirali od jednostavnih sarkofaga do velikih spomenika. Alyscamps se nastavio koristiti nakon pokrštavanja u 3. stoljeću. Sv. Genezije, rimski službenik, kojemu je odrubljena glava 250. jer nije želio progoniti kršćane, pokopan je tamo i odmah se stvorio njegov kult. Sv. Trofimije, prvi biskup Arlesa, pokopan je tamo ubrzo nakon toga. Legenda kaže da je sam Krist prisustvovao na ceremoniji, ostavljajući otisak koljena na poklopcu sarkofaga. Tada je područje postalo vrlo popularno za pokop i grobnice su se uskoro namnožile. U 4. stoljeću već je bilo nekoliko tisuća grobnica, a sarkofazi su se zakapali na tri razine. Pokop u Alyscampsu je bio toliko željen da su tijela dolazila tamo iz cijele Europe, a mornari na Rhoni su dobro zarađivali od prijenosa lijesova u Arles. Alyscamps je bio u uporabi u srednjem vijeku, iako je preseljenje relikvija sv. Trofimija u katedralu 1152. smanjilo njegov prestiž. Kroz renesansu, nekropolis je bio sustavno pljačkan, a gradski vijećnici su poklanjali sarkofage istaknutim posjetiteljima da bi u njemu bili pokopani ili lokalnom stanovništvu kao građevni materijal. Još više je oštećen izgradnjom pruge i kanala preko njega u 19. stoljeću. U vrijeme kada je Vincent van Gogh naslikao sliku Alyscamps 1888., Alyscamps je bio tek ostatak nekadašnjeg nekropolisa. Od tada je obnovljen i pretvoren u otvoreni muzej. Najbolji sarkofazi su sada na izložbi u Muzeju antičke povijesti u Arlesu, koji ima jednu od najboljih kolekcija rimskih sarkofaga na svijetu. Ostalo
Alyscamps

Gli Alyscamps (in provenzale: Campi Elisi) sono un'antica necropoli situata presso Arles in Francia. Storia e descrizione La necropoli, situata lungo l'antica via Aurelia fu utilizzata per tutto il periodo romano e acquistò importanza in epoca paleocristiana per la sepoltura qui avvenuta del martire san Genesio. Il nome deriva da "Elisi campi". In una cappella nei pressi furono seppelliti anche i primi vescovi di Arles. Intorno al 1040 vi fu installato il priorato di Saint-Honorat, che dipendeva dall'abbazia di San Vittore di Marsiglia e che fu tappa obbligata nel cammino di pellegrinaggio verso Santiago di Compostela. Nel ciclo carolingio vi fu ambientato un combattimento tra Carlo Magno e i Saraceni, per spiegare la grande quantità di tombe presenti e Dante cita il luogo nella Divina Commedia (Inferno IX, 112). Vi sorge la chiesa di Sant'Onorato, conosciuta dall'XI secolo e costruita dai monaci dell'abbazia di San Vittore a Marsiglia. Nel XII secolo l'abbazia fu interamente ricostruita ma la chiesa, in stile romanico-provenzale, non fu mai completata. La navata centrale rimasta scoperta ospitò nel XVII secolo un lapidario. Risale ad epoca medioevale anche la chiesa di San Pietro des Mouleyrès, il cui cimitero è stato tagliato per il passaggio della linea ferroviaria. Rovinata e abbattuta, fu ricostruita nel XVII secolo. La cappella dei Porcelet, del XV secolo è una delle poche cappelle familiari conservate della necropoli. I viali furono sistemati nel XVIII secolo dai Minimi Francescani e furono dipinti da Vincent van Gogh (Les Alyscamps) e da Paul Gauguin nel 1888. Nella necropoli sorgeva originariamente la cappella della e, che prende il nome da una leggenda che racconta di un'apparizione di Cristo. L'attuale edificio fu ricostruito nel 1529 e fu sede della Confraternita dei Paysans. In seguito alla nascita delle ferrovie in Francia, fra il 1843 e il 1856 sorsero nella zona dell'antica necropoli le officine ferroviarie per la costruzione e la riparazione dei motori. Chiusi nel 1984, gli edifici industriali sono attualmente interessati da un piano di riqualificazione e restauro come polo universitario e centro culturale e di servizi. Nel 2000 vi si è insediata la Scuola superiore di scienze dell'informazione e di comunicazione (Supinfocom), nel nuovo edificio progettato dall'architetto Robert Claude. Il giorno 30 maggio 2018 la necropoli è stata teatro della presentazione della collezione Cruise 2019 della casa di moda italiana Gucci. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Alyscamps Collegamenti esterni (OC, FR) Lis Aliscamp storia in provenzale, con traduzione in francese (PDF), su up.univ-mrs.fr. URL consultato il 24 novembre 2006 (archiviato dall'url originale il 24 novembre 2006). Les Alyscamps di Van Gogh venduto all'asta di New York, su postbreve.com.
Alyscamps

De Alyscamps is een necropolis op enkele honderden meters afstand van het centrum van Arles. De oorsprong van de Alyscamps ligt in de Romeinse periode, maar er werd tot in de late middeleeuwen nog begraven. Geschiedenis De term Alyscamps is het Provençaalse woord voor het Franse Champs Elysées (Latijn: Elisii Campi; Nederlands: Elysese velden), ofwel de verblijfplaats van de gelukzaligen. Net als elders in de Romeinse wereld werd ook in de stad Arles alleen maar buiten de bebouwde kom begraven, bij voorkeur langs uitvalswegen. Hier gaat het om de Romeinse Via Aurelia, die Arles verbond met enerzijds Italië en anderzijds Spanje. Rijke Romeinen lieten stenen grafkisten neerzetten langs deze weg, en deze traditie werd vrijwel zonder onderbreking voortgezet in de middeleeuwen. Een groot aantal sarcofagen staat nog steeds langs deze verder met bomen omzoomde weg, maar de mooiste grafkisten zijn terechtgekomen in het departementale Musée de l'Arles Antique. Aan het eind van de weg, bij een splitsing waar zich een compleet vroegchristelijk grafveld bevindt, ligt de nooit afgebouwde, romaanse kerk van de heilige Honoratus. In de laat-Romeinse en vroegchristelijke tijd werden ook heilige mannen hier begraven, onder wie de heilige Genesius, die in 303 na Chr. werd onthoofd omdat hij weigerde christenen te vervolgen, en ook de vermoedelijk eerste bisschop van Arles, tevens de patroonheilige van de stad – de heilige Trophimus – vond hier aanvankelijk zijn laatste rustplaats. Het graf van de laatste werd in de 12e eeuw verplaatst naar een eigen kerk, die nog steeds de belangrijkste van Arles is, de kathedraal van Sint-Trophimus. Kunstenaars en les Alyscamps Vincent van Gogh verbleef in de jaren 1888 en 1889 in Arles. Van hem zijn twee schilderijen bekend, die de Alyscamps als onderwerp hebben. Ook zijn vriend Paul Gauguin raakte geïnspireerd door deze bijzondere omgeving, en schilderde personen op een dijkje langs het afwateringskanaal dat langs de Alyscamps loopt. In de verte valt op dit laatste schilderij de toren van de Sint-Honoratuskerk te zien. Ook diverse schrijvers hebben zich laten inspireren door de Alyscamps, zoals Dante Alighieri (die deze plek specifiek noemt in het deel De Hel van zijn werk De goddelijke komedie), Ariosto in diens Orlando Furioso en ook Lawrence Durrell in diens boek Caesar’s Vast Ghost. Ook in Philip en de anderen van Cees Nooteboom spelen de Alyscamps een rol. Architectuur De kerk van Sint-Honoratus op de Alyscamps is een romaanse kerk, die niet helemaal afgebouwd is: het grootste deel van het schip van de kerk ontbreekt. Wel afgebouwd zijn de toegangspoort tot het schip, het koor en het transept alsmede de crypte onder de kerk en enkele zijkapellen. In het rechterdeel van het transept staat een enorme sarcofaag, in een van de zijkapellen liggen onderdelen van grote Romeinse voorraadpotten (dolia).
Alyscamps

Alyscamps je velika rimska nekropola nedaleč stran od obzidja starega mesta Arles v Franciji. Bila je ena najbolj znanih nekropol antičnega sveta. Ime izvira iz provansalske okcitanske besede Aliscamps, ki izhaja iz latinske Elisii Campi (to je v francoščini »Elizejske poljane«). Bile so znane v srednjem veku in jih omenja Ludovico Ariosto v Orlando Furioso in Dante Alighieri v Peklu. Rimska mesta so tradicionalno prepovedovala pokope znotraj mestnih meja. Zato je bilo običajno, da so bile ceste neposredno zunaj mesta obdane z grobnicami in mavzoleji; Apijeva cesta zunaj Rima je dober primer. Alyscamps je bil glavno grobišče v Arlesu skoraj 1500 let. To je bil zadnji del Via Aurelia, ki je vodila do mestnih vrat in je bila uporabljena kot grobišče za premožne meščane, katerih spomeniki so segali od preprostih sarkofagov do dovršenih spomenikov. Leta 1981 je bil Alyscamps uvrščen na Unescov seznam svetovne dediščine kot del skupine Arles, Roman and Romanesque Monuments. Zgodovina Alyscamps so še naprej uporabljali po pokristjanjenju mesta v 4. stoletju. Tam je bil pokopan sveti Genezij, rimski državni uradnik, ki so ga leta 303 obglavili, ker ni izpolnjeval ukazov o preganjanju kristjanov in je hitro postal središče kulta. Kmalu zatem je bil tam pokopan sveti Trofim, verjetno prvi škof v Arlesu. Trdili so, da se je slovesnosti udeležil sam Kristus, ki je pustil odtis svojega kolena na pokrovu sarkofaga. Območje je postalo zelo zaželen kraj za pokope in grobnice so se kmalu pomnožile. Že v 4. stoletju je bilo že več tisoč grobnic, zato je bilo treba sarkofage zlagati tri plasti globoko. Pokop v Alyscampsu je postal tako zaželen, da so tja pošiljali trupla iz vse Evrope, pri čemer so čolnarji z Rone dobro zaslužili s prevozom krst v Arles. Alyscamps so še naprej uporabljali tudi v srednjem veku, čeprav je odstranitev relikvij svetega Trofima v stolnico leta 1152 zmanjšala njen ugled. V renesansi je bila nekropola ročno izropana, mestni svetniki pa so dajali sarkofage kot darila uglednim obiskovalcem, lokalni prebivalci pa so uporabljali nagrobne kamne kot gradbeni material. Dodatno jo je poškodoval prihod železnice in kanala v 19. stoletju, ki sta oba prerezala mesto. Konec oktobra 1888 sta Vincent van Gogh in Paul Gauguin izbrala Alyscamps kot prvo mesto za svoje ekspedicije, kjer sta slikala drug ob drugem; do takrat je bil to ostanek nekdanjega sebe. Od takrat je bil nekoliko obnovljen kot muzej na prostem. V svoji zadnji knjigi Caesar's Vast Ghost Lawrence Durrell priporoča Alyscamps zaradi njegove lepote in vzdušja; piše: »Edinstven je v svojem šarmu.« Ohranjanje Najboljši od preostalih sarkofagov so zdaj na ogled v Musée de l'Arles et de la Provence antiques, ki ima eno najboljših zbirk rimskih sarkofagov, kar jih je mogoče najti kjerkoli zunaj Rima. Galerija Sklici Zunanje povezave Lis Aliscamp — A short history (in Langue d'Oc, with translation into French)