NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Архідієцезія Екс-ан-Прованса

Архідієцезія Екс-ан-Прованса — (лат. Archidioecesis Aquensis, фр. Archidiocèse d'Aix-en-Provence, повна назва: Архідієцезія Екс-ан-Прованса і Арля) — одна з одна з 23 архідієцезій Римо-Католицької церкви у Франції. Підпорядкована архідієцезії Марселя. Архієпископська кафедра знаходиться в місті Авіньйон. Центр архідієцезії — Екс-ан-Прованс. Архідієцезія Екс-ан-Прованса є однією з найстаріших у Франції. За переданням, її заснування припадає на 100 рік і пов'язане з іменем святого Максиміна, який проповідував у Провансі на рубежі I і II століть і став першим єпископом Екса. Про кілька таких єпископів невідомо нічого, крім їхніх традиційних імен. Першим єпископом Екса, чия історичність не викликає сумнівів, є єпископ Лазар (початок V століття). У V столітті єпископом Арля, який в наш час[коли?] також входить в архідієцезію Екса, був святий Гонората Арелатскій. Близько 500 року дієцезія Екса отримала статус архідієцезії, а в 794 році стала митрополією, причому склад підпорядкованих їй дієцезій багаторазово змінювався. У 1801 році до архідієцезії Екс-ан-Провансу приєднали території скасованих дієцезій Арля, Марселя, Фрежюса, Тулона і Рієза, після чого територія архідієцезії стала поширюватися на велику частину Провансу і Лазурного берега. У 1822 архідієцезія Марселя була відновлена. 2002 року архідієцезія Екс-ан-Провансу втратила статус митрополії та була підпорядкована Марсельської митрополії. Згідно зі статистикою на 2006 рік архідієцезія Екс-ан-Прованся налічує 120 парафій, 179 священників, 92 ченці (у тому числі 36 ієромонахів), 334 черниці і 14 постійних дияконів. Число вірян — 688 тисяч осіб (близько 80% загального населення дієцезії). Кафедральний собор архідієцезії — Собор Святого Спасителя, що має почесний статус «малої базиліки». Крім неї цей статус також має Собор Святого Трохима в Арлі, колишній кафедральний собор Арльської дієцезії. Примітки Див. також Фріголе Посилання Офіційний сайт[недоступне посилання](фр.)[недоступне посилання з лютого 2019] Архідієцезія на сайті catholic-hierarchy.org [Архівовано 31 жовтня 2020 у Wayback Machine.]
Arcidiecéze marseillská

Arcidiecéze marseillská (lat. Archidioecesis Massiliensis, franc. Archidiocèse de Marseille) je starobylá francouzská římskokatolická arcidiecéze, založená v průběhu 1. století. Na arcidiecézi byla povýšena ve 31. ledna 1948. Leží na území arrondissementu Marseille, jehož hranice přesně kopíruje. Sídlo arcibiskupství i katedrála Sainte-Marie-Majeure de Marseille se nachází v Marseille. Arcidiecéze je hlavou marseillské církevní provincie. Od 8. srpna 2019 je arcibiskupem-metropolitou Mons. Jean-Marc Aveline. Historie Biskupství bylo v Marseille založeno v průběhu 1. století. V důsledku konkordátu z roku 1801 bylo k 29. listopadu 1801 byla marseillská diecéze zrušena bulou Qui Christi Domini papež Pia VII., a její území bylo včleněno do arcidiecéze Aix; 6. října 1822 došlo k obnovení diecéze bulou Paternae charitatis. Na nemetropolitní arcidiecézi, podřízenou přímo Svatému stolci, byla marseillská diecéze povýšena 31. ledna 1948 apoštolskou konstitucí Inter conspicuas papežem Piem XII. Na metropolitní arcidiecézi byla povýšena 8. prosince 2002 papežem Janem Pavlem II. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Archidiocèse de Marseille na francouzské Wikipedii. Související články Seznam marseillských biskupů a arcibiskupů Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu arcidiecéze marseillská na Wikimedia Commons Arcidiecéze marseillská na Catholic hiearchy (anglicky)
Erzbistum Marseille

Das Erzbistum Marseille (lateinisch Archidioecesis Massiliensis) ist ein in Südfrankreich gelegenes Erzbistum der römisch-katholischen Kirche in Frankreich mit Sitz in Marseille. Es umfasst das Gebiet des Arrondissements Marseille. Geschichte Angeblich schon im 1. Jahrhundert erfolgte die Gründung eines Bischofssitzes in Marseille. Der erste namentlich bekannte Bischof war der urkundlich im Jahr 314 erwähnte Oresius. Im Jahr 417 wird das Bistum Marseille Teil der Kirchenprovinz Arles. Das Kloster Saint-Victor war von 750 bis 960 die Residenz der Bischöfe von Marseille. Um 1150 entstand die Kathedrale Notre Dame de la Major im Stil der provencalischen Romanik. Von 1801 bis 1822, währenddessen das Konkordat von 1801 in Kraft war, war das Bistum vorübergehend in das Erzbistum Aix inkorporiert. In den Jahren zwischen 1852 und 1893 entstand neben der alten Bischofskirche die im neobyzantinischen Stil erbaute neue Kathedrale Sainte Marie Majeure. Sie besitzt zwei kuppelgekrönte Türme sowie eine 16 Meter hohe Vierungskuppel. Im Jahr 1948 erfolgte die Erhebung zum immediaten Erzbistum; 2002 die Erhebung zum Metropolitanbistum mit sieben Suffragansitzen. Die Kirchenprovinz Marseille umfasst folglich das Erzbistum Marseille und die Suffraganbistümer Erzbistum Aix Bistum Ajaccio Erzbistum Avignon Bistum Digne Bistum Fréjus-Toulon Bistum Gap-Embrun Bistum Nizza Siehe auch Liste der Erzbischöfe von Marseille Liste der französischen Diözesen Weblinks Eintrag zu Erzbistum Marseille auf catholic-hierarchy.org (englisch) Erzbistum Marseille bei Catholic Encyclopedia (englisch) Eintrag zu Erzbistum Marseille auf gcatholic.org (englisch) Einzelnachweise
Aartsbisdom Marseille

Het aartsbisdom Marseille (Latijn: Archidioecesis Massiliensis; Frans: Archidiocèse de Marseille) is een in Frankrijk gelegen rooms-katholiek aartsbisdom met zetel in de stad Marseille. De zetelkerk is Cathédrale Sainte-Marie-Majeure de Marseille. De aartsbisschop van Marseille is metropoliet van de kerkprovincie Marseille waartoe ook de volgende suffragane bisdommen behoren: aartsbisdom Aix bisdom Ajaccio aartsbisdom Avignon bisdom Digne bisdom Fréjus-Toulon bisdom Gap-Embrun bisdom Nice Van de drie aartsbisdommen in de kerkprovincie is enkel dat van Marseille het metropole hoofdbisdom. De aartsbisdommen van Aix-en-Provence en Avignon worden geleid door een aartsbisschop omwille van het historisch belang van de betrokken bisdommen. Naast de titelkerk zijn er nog drie andere basilieken in het aartsbisdom: de Notre-Dame-de-la-Garde, de Basilique du Sacré-Cœur en de kerk van de Abdij Saint-Victor, alle drie in Marseille. Geschiedenis Het bisdom werd ingericht in de eerste eeuw na Christus, de kerstening vatte aan van bij de ontscheping van Lazarus en de drie Maria's in de omgeving van Marseille. Het bisdom werd een tijdlang bestuurd vanuit de Abdij Saint-Victor, gebouwd bij de graven van martelaren. Van 1801 tot 1822 werd het bisdom opgeheven, en behoorde het gebied tot het aartsbisdom van Aix-en-Provence. Op 30 januari 1948 werd het bisdom Marseille verheven tot een aartsbisdom, suffragaan aan het metropolitane aartsbisdom Aix. De territoriale grenzen van het huidige aartsbisdom vallen samen met deze van het arrondissement Marseille. Illustere bisschoppen van het bisdom waren Charles Gaspard Guillaume de Vintimille du Luc, Jean Baptiste kardinaal de Belloy, de heilig verklaarde Eugène de Mazenod, Roger kardinaal Etchegaray, Robert kardinaal Coffy en Bernard kardinaal Panafieu. In 2002 werd Marseille de metropool van de kerkprovincie in de plaats van Aix. Ook het Aartsbisdom Avignon werd aan de kerkprovincie toegevoegd. De kerkprovincie omvat sinds 2002 de regio Provence-Alpes-Côte d'Azur en het eiland Corsica (de Collectivité territoriale van Corsica). De huidige metropoliet-aartsbisschop is sinds 8 augustus 2019 Jean-Marc Noël Aveline, in augustus 2022 werd hij kardinaal. Aartsbisschoppen van Marseille
Archidiecezja Marsylii

Archidiecezja Marsylii – starożytna archidiecezja Kościoła rzymskokatolickiego w południowej Francji. Biskupstwo Marsylii sięga I wieku. Stanowiła, obok Arles, kolebkę Rytu gallikańskiego. Na początku XIX w. na 20 lat została zlikwidowana (1801-1822). W 1948 została podniesiona do rangi archidiecezji, jednak jej arcybiskup nie uzyskał wówczas statusu metropolity. Stało się tak dopiero w 2002 roku, kiedy w ramach reorganizacji Kościoła francuskiego utworzona została metropolia Marsylii. Arcybiskupem metropolitą Marsylii jest obecnie kardynał Jean-Marc Aveline. Przypisy Bibliografia Archidiecezja Marsylii [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2018-07-28] (ang.). J. Pinell: La Liturgia gallicana. W: Anàmnesis, Introduzione storico-teologica alla Liturgia. Opracowane przez profesorów Pontificio Istituto Liturgico S. Anselmo di Roma, Salvatore Marsili (red.). T. 2. La Liturgia, panorama storico generale. Rzym: Marietti, 1978, s. 62-67.
Arquidiocese de Marselha

A Arquidiocese de Marselha (Archidiœcesis Massiliensis) é uma arquidiocese da Igreja Católica situada em Marselha, na França. Foi erigida ainda no século I da era cristã, sendo uma das mais antigas do mundo. Seu atual arcebispo é Jean-Marc Noël Aveline e sua Sé é a Catedral-Basílica Sainte-Marie-Majeure. Possui 119 paróquias. Episcopados Administração local: Bispos Arcebispos Referências Ligações externas «Catholic Hierarchy» «gcatholic.org» «Site da Arquidiocese»
Марсельська архідіоцезія

Марсельська архідіоцезія (лат. Archidioecesis Massiliensis, фр. Archidiocèse de Marseille) — одна з 23 архідіоцезій Римо-Католицької церкви у Франції. Архієпископська кафедра знаходиться в місті Марселі, діоцезія включає район Марселя, департамент Буш-дю-Рон в регіоні Прованс — Альпи — Лазурний Берег. За переданням заснована в I столітті святим Лазарем, який разом з сестрами висадився на середземноморському узбережжі, рятуючись від переслідувань. Діоцезія була зведена у ранг архідіоцезії 31 січня 1948 року папою Пієм XII. Суфраганними діоцезіями є: діоцезія Аяччо, Екс-ан-Прованська архідіоцезія, Авіньйонська архідіоцезія , дієцезія Ніцци і Фрежюсі-Тулонська дієцезія. 16 грудня 2002 року Марсельська архідіоцезія була перетворена в церковну провінцію. Архідіоцезія налічує близько 700 тисяч вірних. Кафедральним собором є Собор Діви Марії в Марселі Посилання Офіційна сторінка
Synagoge (Avignon)

Die Synagoge Avignon befindet sich im ehemaligen Judenviertel am Place Jérusalem in der Stadt Avignon in Südfrankreich, wo seit 1236 die Synagogen jeweils immer wieder neu gebaut wurden. Die Synagoge steht seit 1990 als Monument historique auf der Liste der Baudenkmäler in Frankreich. Die Synagoge wurde zwischen 1785 und 1787 gebaut und prachtvoll ausgestattet. 1845 von einem Brand zerstört, wurde sie ab 1846 unter der Leitung des Architekten Joseph-Auguste Joffroy wiederaufgebaut und am 20. Mai 1849 eingeweiht. Sie besitzt mehrere Gemeinderäume, ein rituelles Bad (Mikwe), eine Metzgerei (s. Schächten), eine koschere Bäckerei und einen Trausaal. Obwohl von außen ein rechteckiger Bau, ist der Synagogenraum eine klassizistische Rotunde mit weißen Säulen und von einer Kuppel überwölbt. Die Bima, die Kanzel und die Bänke sind aus Nussbaum. Literatur Dominique Jarrassée: L'âge d'or des synagogues. Éditions Herscher, Paris 1991, ISBN 2-7335-0149-6. Weblinks Einzelnachweise
Sinagoga de Aviñón

La sinagoga de Aviñón es una emblemática sinagoga del siglo XVIII ubicada en el centro del casco antiguo de Aviñón, en el sur de Francia.​ Historia Antiguamente Aviñón ya contaba con una sinagoga mucho más antigua, que estaba ubicada en pleno barrio judío entre el palacio papal y el puente de Aviñón, en el sitio de la actual plaza de Jerusalén.​ A finales de la década de 1220, el obispo de Aviñón resolvió reubicar la judería de la ciudad y con ella la sinagoga, obligando a la población judía a confinarse en un barrio delimitado por tres puertas, denominadas «la puerta de arriba», «la puerta de abajo» y el portalet.​ La actual sinagoga fue erigida en este barrio entre 1785 y 1787, diseñada y construida por François Franque. El edificio, lujosamente decorado con distintos ornamentos, fue incorporando a lo largo de los siguientes años distintos espacios, entre ellos una sala comunitaria, un mikve, una carnicería kósher, una panadería, una sala de estudios y un salón de bodas, convirtiéndose por tanto en el centro de toda la actividad judía de la ciudad.​ El edificio fue destruido en 1845 a causa de un incendio, y restaurado en su totalidad (incluidos algunos agregados) el año siguiente, de la mano del arquitecto Joseph-Auguste Joffroy. Su reapertura en 1849 se recoge en los registros como fecha de inauguración oficial de la sinagoga. En 1993, la sinagoga de Aviñón fue declarada monumento histórico de Francia (con número de registro DK 736) e indexada en la Base Mérimée (n.º PA00081947).​ Arquitectura Dentro del edificio de planta cuadrada, un espacio neoclásico circular rodeado de columnas blancas estilizadas conforma la sala de oraciones. Las columnas apoyan una galería superior, también rodeada de columnas del mismo estilo que parecen una continuación de las columnas inferiores y que apoyan el tambor de la cúpula de la sinagoga. El mobiliario del edificio está hecho de nogal. Referencias
Synagoga w Awinionie

Synagoga w Awinionie – synagoga w dzielnicy żydowskiej w Awinionie. Posiada status zabytku. Jest to drugi tego typu budynek w mieście – pierwszy, istniejący od wczesnego średniowiecza, został w 1221 rozebrany po interwencji miejscowego biskupa. Historia Nie jest ustalone, kiedy powstała pierwsza gmina żydowska w Awinionie, jednak już w XII wieku w mieście istniała wyraźnie wyodrębniona dzielnica żydowska z własną synagogą. W 1221 na polecenie miejscowego biskupa została ona przeniesiona na nowe miejsce, z bliżej nieokreślonych powodów. Ślady fundamentów pierwszej synagogi były widoczne jeszcze na początku XXI w. przy ulicy Vieille Juiverie, obecnie zostały zakryte przez parking podziemny. Synagoga od początku swojego istnienia była połączona z żydowskim ośrodkiem edukacyjnym i kulturalnym i dlatego w Awinionie była potocznie nazywana "szkołą żydowską". Budynek wzniesiony w pierwszej połowie XIII wieku przechodził liczne przebudowy, o czym świadczą zachowane kontrakty zlecające rozbudowę budynku lub zmiany jego układu pomieszczeń. W bliżej nieokreślonych okolicznościach synagoga została rozebrana i w XVIII wieku wzniesiono nową w stylu klasycystycznym. W 1845 budynek został poważnie uszkodzony przez pożar. Ogień wybuchł w pomieszczeniach w podziemiu 24 listopada 1845 wieczorem i szybko objął cały budynek, niszcząc aron ha-kodesz i 42 zwoje Tory. Synagogę odbudowano według projektu architekta Joffroya przy wsparciu finansowym miasta. Obiekt ukończony w 1848 odtwarzał całkowicie dawny wygląd świątyni. Architektura Synagoga wzniesiona jest w stylu klasycystycznym na planie prostokąta z kopułą. Z zewnątrz dekorowana jońskimi pilastrami, jej drzwi otaczają skromne portale. We wnętrzu wyróżnia się rząd jońskich kolumn wspierających galerię dla kobiet. Synagoga wyróżnia się na tle innych tego typu budynków we Francji rozmieszczeniem elementów wnętrza: aron ha-kodesz zajmuje tradycyjną pozycję przy ścianie wschodniej, ale bima położona jest nie w jego bezpośrednim sąsiedztwie, ale naprzeciw, w końcu prostokątnej sali przeznaczonej dla wiernych. Podobne rozwiązanie zastosowane zostało w synagodze w Cavaillon oraz synagodze w Carpentras, jak i w kilku żydowskich świątyniach we Włoszech, skąd najprawdopodobniej zostało zaczerpnięte. Wnętrze obiektu jest bogato dekorowane złoceniami i płaskorzeźbami, zaś galerię dla kobiet otacza rzeźbiona balustrada z metalu. Bibliografia Historia synagogi i wspólnoty żydowskiej w Awinionie
Tempe a Pailla

Die Villa Tempe a Pailla wurde 1932 von der Architektin und Designerin Eileen Gray in Menton an der Straße nach Castellar (Département Alpes-Maritimes) auf einem Hügel oberhalb des Ortszentrum errichtet. Es war ihre zweite Wohnstätte, die sie für sich selbst an der Côte d’Azur gebaut hat. Bauaufgabe und Planung Wie die Villa E.1027 erinnert auch Tempe a Pailla an die Gestalt eines Schiffes. Die Nachbarn nannten das Haus „das Unterseeboot“. Das Haus der Architektin ist gegenüber E.1027 minimalistischer, aber mit nicht weniger Einfallreichtum geplant. Beschreibung Das Wohnzimmer und das Solarium sind nach Süden ausgerichtet, die Schlafzimmer orientieren sich nach Osten und die Küche nach Norden. Das Haus ist an den Felsen gebaut und ruht auf einem Sockel aus Natursteinen. Ein schmales Fensterband trennt das Sockelgeschoss aus Natursteinmauerwerk von dem weißen Kubus der Beletage und das Hauptgeschoss besteht aus weiß verputztem Mauerwerk. Die Westfassade grenzt an einen Mauleselpfad. In die Westwand sind nur einige Rundfenster zur Belichtung eingelassen. Das rechteckige Solarium vor dem Wohnzimmer wird zur Straße hin durch eine raumhohe Wand mit einem von Schiebeläden verschlossenen Fensterband und einem schmalen Vordach abgeschirmt, welches durch grazile runde Stahlstützen abgestützt ist. Die verstellbaren Schiebeläden aus Lamellen erlauben den Blick auf das großartige Panorama der Alpen von Menton. Eine filigrane zweiläufige Betontreppe verbindet die kleine rechteckige Terrasse mit dem Garten. Denkmalwert Das Haus von Eileen Gray ist eine der radikalsten Visionen des frühen Zwanzigsten Jahrhunderts von minimalistischer Eleganz. Trivia Der britische Maler Graham Sutherland erwarb die Villa 1955 und wohnte bis zu seinem Lebensende 1980 dort. Am Haus ist eine Gedenktafel für Sutherland angebracht. Weblinks Einzelnachweise
Musée Picasso Antibes

Das Picasso-Museum in Antibes ist ein französisches Museum an der Côte d’Azur, Département Alpes-Maritimes, Region Provence-Alpes-Côte d’Azur. Es befindet sich in einem Schloss, das nach der Familie Grimaldi Château Grimaldi genannt wird. Das Schloss befindet sich in unmittelbarer Nähe zum Meer. Geschichte Das Schloss entstand im 12. Jahrhundert. Die Familie Grimaldi nutzte es seit 1385. Im Jahr 1608 kam es unter König Henri IV in den Besitz der französischen Krone. Es war unter anderem Sitz des Gouverneurs, Rathaus und Kaserne. Im Jahr 1925 wurde das Schloss zum Musée Grimaldi. Von Juli bis Dezember 1946 hatte Picasso hier ein Atelier. Er schenkte der Gemeinde 23 Bilder und wurde später Ehrenbürger von Antibes. Am 27. Dezember 1966 wurde hier ein Museum zu seinen Ehren eröffnet. Im Jahr 1990 vermachte Jacqueline Picasso dem Museum weitere Werke. In den Jahren 2006–2008 wurde das Museum gründlich restauriert. Dauerausstellung Neben Bildern von Picasso sind auch Keramiken und Skulpturen (auf der Terrasse) ausgestellt, außerdem finden sich Werke von Max Ernst, Miró und weiteren Künstlern des 20. Jahrhunderts. Weblinks Liste der ausgestellten Objekte auf der offiziellen Seite des französischen Kulturministeriums (nur frz.) Infos über das Museum auf der offiziellen Seite der Stadt (frz.)
Musée Picasso (Antibes)

The Musée Picasso (French: [myze pikaso]), formerly the Château Grimaldi at Antibes, is built upon the foundations of the ancient Greek town of Antipolis. Antibes is a resort town in the Alpes-Maritimes department in Southeastern France, on the Mediterranean Sea. The castle has been classified as a historical monument since 29 April 1928. History The Château Grimaldi is built upon the foundations of the ancient Greek town of Antipolis. The château was originally built in the late fourteenth century as the residence of the town's feudal lords Marc and Luc Grimaldi, scions of the famous Grimaldi Dynasty. In the early 17th century, the Grimaldis moved to Monaco and the château was acquired by Henry IV in 1608. It then served as the residence of the local governor for nearly two centuries. During the French Revolution it was seized by the revolutionary authorities and was converted for use as a town hall; it remained in municipal use until the council relocated to a purpose-built Hôtel de Ville in Cours Masséna in 1828. After the Bourbon Restoration, the château was converted into a barracks. In 1925, the château was acquired by the City of Antibes and became known as the Grimaldi Museum, and for six months in 1946, it was the home of the famous artist Pablo Picasso. Picasso himself donated works to the museum, altogether 23 paintings and 44 drawings, most notably his paintings La Chèvre (sculpture) and La Joie de vivre. The museum was renamed the Musée Picasso in December 1966. Following her death in 1986, Picasso's second wife Jacqueline bequeathed many works by Picasso to the museum. Two new galleries were established on the ground floor, funded by a donation from the Hans Hartung and Anna-Eva Bergman Foundation, in 2001. See also List of single-artist museums References External links Picasso Museum retrieved 2 February 2007
Museo Picasso de Antibes

El Museo Picasso de Antibes es un museo francés, dedicado a Picasso, situado en un castillo en la ciudad de Antibes, departamento de Alpes Marítimos, en la región Provenza-Alpes-Costa Azul. El castillo y el museo fueron declarados monumento histórico​ el 4 de junio de 1993 Historia El museo está ubicado en un castillo construido en el siglo XII, propiedad de la familia Grimaldi desde 1385. En 1608 el castillo es adquirido por Enrique IV para la Corona francesa. Después fue sede del gobernador, ayuntamiento y cuartel. En el año 1924, estando el castillo en ruinas se convierte en un museo de arqueología. En 1946 Romual Dor de la Souchère conservador del museo le propone a Picasso que instale su taller en las instalaciones del castillo Grimaldi dado que el pintor en conversación con el conservador se había quejado de la falta de espacio para pintar.​ El pintor acepta la propuesta y se traslada al palacio. Picasso llega a afirmar​ Entre septiembre y octubre de 1946 pintó veintidós paneles para el palacio, 23 pinturas y 44 dibujos.​ En 1957 Picasso recibe el título de «Citoyen d’honneur de la ville d’Antibes». Finalmente, en 1966 se convierte en Museo Picasso y Romual Dor de la Souchère se convertirá en su primer conservador. Podemos encontrar unas 275 obras del autor malagueño entre otros autores como Arman, Balthus, César, Max Ernst, Klein, Miro, Viallat, Davide Orler.​ Jacqueline Picasso legó al museo en 1990 nuevas obras.​ El Museo Picasso se cerró por obras durante algunos años. Se reabrió el 20 de julio de 2008.​ Durante el tiempo que estuvo de reformas sus fondos estuvieron en exposiciones temporales en otros museos. Entre los artistas representados están aparte de Picasso, Nicolas de Staël, Léger, Francis Picabia, Magnelli, Arman Fernández, César, Modigliani, Prassinos, Martial, Raysse, Yves Klein, Louis Cane, David Hockney, Le Brocquy, Antonio Saura, Raynaud, Brassaï, Balthus, Valls.​ Bibliografía I. Guriezo. Año Picasso: los tesoros del museo de Antibes. Galería Antiqvaria: Arte contemporáneo, antigüedades, mercado, coleccionismo, ISSN 1130-2747, N.º 248, 2006, pags. 68-69 B. Luke. Picasso in Antibes. Burlington magazine, ISSN 0007-6287, Vol. 148, N.º 1239, 2006, pags. 442-443 Notas Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Museo Picasso de Antibes. antibes-juanlespins.com
Museo Picasso (Antibes)

Il Musée Picasso è una galleria pubblica d'arte, ospitata nel castello Grimaldi, che si trova in Francia ad Antibes, all'indirizzo place Mariejol. Contiene principalmente opere di Pablo Picasso. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo Picasso (Antibes) Collegamenti esterni Sito ufficiale, su antibes-juanlespins.com. (EN) Picasso Museum, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. Museo Picasso (Antibes), su ISIL.