NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Burg Roquebrune-Cap-Martin

Die Burg Roquebrune-Cap-Martin, die nach ihren ehemaligen monegassischen Besitzern auch Château Grimaldi genannt wird, wurde bereits Ende des 10. Jahrhunderts von Conrad I., Graf von Ventimiglia, in Roquebrune-Cap-Martin errichtet. Sie sollte das neuerliche Fußfassen der Sarazenen, die zuvor hier fast zwei Jahrhunderte gewütet hatten, verhindern. Die Höhenburg befindet sich auf dem höchsten Punkt der Gemeinde, die bis heute ihren mittelalterlichen Charakter bewahrt hat. Seit dem 28. Februar 1927 steht die Anlage als Monument historique unter Denkmalschutz. Geschichte Nach den Grafen von Ventimiglia ging die Anlage in den Besitz der Grafen der Provence über. Danach gehörte die Burg der Republik Genua, um anschließend mehrere Jahrhunderte den monegassischen Grimaldi zu dienen. Diese gestalteten die Anlage um und legten Artillerie zur Verteidigung in die Burg. Zu Beginn war die Burg eine festungsartige Anlage, die auch das damalige Dorf mit einer schützenden Mauer mit sechs Toren umgab. Im 15. Jahrhundert übernahm der Donjon die Bezeichnung der Burg. Den Rest der befestigten Anlage füllte nach und nach das heutige Dorf mit Wohnbauten aus. 1808 kam die Burg in Privatbesitz, als sie von fünf Bürgern des Ortes gekauft wurde, ehe sie 1911 der Brite Sir William Ingram erwarb. Dieser schenkte die Anlage 1921 der Gemeinde. Der Donjon Der Donjon ist vermutlich der älteste erhaltene in Frankreich. Er ist 26 Meter hoch und hat zwei bis vier Meter dicke Mauern. Im Inneren befinden sich der Empfangssaal, der Wachensaal und die Gemächer der Grafenfamilie. Von seiner Plattform hat man einen Panoramablick über den Ort, das Mittelmeer, Cap Martin und das Fürstentum Monaco bis zum Mont Agel. Galerie Weblinks Fotos aus der Base Mémoire Einzelnachweise
Zamek Roquebrune-Cap-Martin

Zamek Roquebrune-Cap-Martin – średniowieczny zamek położony w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Alpy Nadmorskie w południowej Francji. Pierwszy zamek zbudowany w X wieku i następnie przebudowany w XIII wieku. Przypisy Bibliografia Mary Novakovich, Louise Simpson: Frommer's Provence & the Riviera. Wyd. X. Hoboken: John Wiley & Sons, Inc., 2012. ISBN 978-1-118-09604-8.
Sainte-Tulle

Sainte-Tulle ist eine französische Gemeinde mit 3.558 Einwohnern (Stand: 1. Januar 2023) im Département Alpes-de-Haute-Provence in der Region Provence-Alpes-Côte d’Azur. Sie gehört zum Arrondissement Forcalquier und zum Kanton Manosque-3. Die Einwohner werden Tullésains genannt. Lage Die Gemeinde Sainte-Tulle liegt an der Grenze zum Département Vaucluse, etwa 50 Kilometer nordöstlich von Aix-en-Provence am Fluss Durance. Durch die Gemeinde führt auch der parallel zur Durance verlaufende Canal EDF, der von der Électricité de France für Kraftwerke genutzt wird. Umgeben wird Sainte-Tulle von den Nachbargemeinden Manosque im Norden und Nordosten, Gréoux-les-Bains im Osten, Corbières-en-Provence im Süden und Südwesten sowie Pierrevert im Westen und Nordwesten. Sainte-Tulle liegt im Weinbaugebiet Coteaux de Pierrevert (als AOC geschützte Herkunftsbezeichnung). Durch die Gemeinde führen die frühere Route nationale 96 (heutige D4096) und die Autoroute A51. Geschichte Die Abtei Saint-André in Villeneuve-lès-Avignon besaß hier vom 11. bis zum 15. Jahrhundert eine Priorei (die heutige Kapelle) und ab dem 13. Jahrhundert die Kirche Notre-Dame. 1530 kam es hier während der Religionskriege zur Schlacht von Sainte-Tulle. Bevölkerungsentwicklung Sehenswürdigkeiten Kirche Notre-Dame de Beauvoir, 1587 auf den Fundamenten der früheren Kirche errichtet, Monument historique Kapelle Sainte-Consorce Kapelle Sainte-Tulle, romanischer Kirchbau aus dem 12. Jahrhundert, seit 2011 Monument historique Uhrenturm, 1544 erbaut Fontaine Ronde Theater und Kino Henri-Fluchère Persönlichkeiten Henri Fluchère (1898–1987), Mitglied der Résistance, Anglist und Politiker, früherer Bürgermeister von Sainte-Tulle Weblinks
Sainte-Tulle

Sainte-Tulle település Franciaországban, Alpes-de-Haute-Provence megyében. Lakosainak száma 3558 fő (2023. január 1.). Sainte-Tulle Corbières, Gréoux-les-Bains, Manosque és Pierrevert községekkel határos. Népesség A település népessége az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (francia)
Sainte-Tulle

Sainte-Tulle è un comune francese di 3 350 abitanti situato nel dipartimento delle Alpi dell'Alta Provenza della regione della Provenza-Alpi-Costa Azzurra. Società Evoluzione demografica Abitanti censiti Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Sainte-Tulle Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su ville-sainte-tulle.fr.
Sainte-Tulle

Sainte-Tulle is een gemeente in het Franse departement Alpes-de-Haute-Provence in de regio Provence-Alpes-Côte d'Azur en maakt deel uit van het arrondissement Forcalquier. De gemeente telde 3.558 inwoners op 1 januari 2023. Geschiedenis Al in de Gallo-Romeinse tijd was hier bewoning. Sainte-Tulle was het laatantieke Tetea en werd mogelijk vroeger Bormonicum genoemd. In de 11e eeuw stichtte de Saint-Andréabdij in Villeneuve-lès-Avignon hier een priorij. Er kwam ook een feodaal kasteel. In 1348 werd het dorp getroffen door de Zwarte Dood en door plunderende benden raakte het verder ontvolkt. In de 15e eeuw liet heer Jean de Villemus mensen uit Savoye en Piëmont overkomen om het dorp opnieuw te bevolken. In april 1590 was de Slag bij Sainte-Tulle een episode in de Hugenotenoorlogen. In 1609 kwam er een twee kilometer lang aquaduct om het dorp van drinkwater te voorzien. En in 1670 werd Sainte-Tulle een etappeplaats op de nieuwe koninklijke weg naar de Dauphiné. In de eerste helft van de 18e eeuw werd het dorp getroffen door rampspoed. De pest die zich in 1720 verspreidde vanuit Marseille kostte aan 426 van de 810 inwoners het leven. En in 1743 werd de brug over de Chaffère weggespoeld bij een stortvloed. Het dorp herstelde zich in de loop van de tweede helft van de eeuw. Er werden moerbeien, olijven, wijndruiven en hennep verbouwd. Tijdens de Franse Revolutie werd het kasteel verwoest en werden de landbouwgronden herverdeeld. Tijdens de 19e eeuw legde de landbouw zich verder toe op het kweken van zijderupsen voor de zijde-industrie. In de 20e eeuw groeide de gemeente verder door de elektriciteitsproductie. In 1919 kwam er een eerste elektriciteitscentrale. In 1958 opende EDF (Électricité de France) een vakschool in Sainte-Tulle en de stuwdammen op de Verdon en de Durance worden aangestuurd vanuit de gemeente. De gemeente maakte tot 2015 deel uit van het kanton Manosque-Sud-Est. Toen het kanton op 22 maart 2015 werd opgeheven werd Sainte-Tulle opgenomen in het kanton Manosque-3. Geografie De oppervlakte van Sainte-Tulle bedraagt 17,07 vierkante kilometer; Op 1 januari 2023 was de bevolkingsdichtheid 208,4 inwoners per km². De gemeente ligt boven de Durance. De beek de Chaffère stroomt door de gemeente. De autosnelweg A51 loopt door de gemeente. De onderstaande kaart toont de ligging van Sainte-Tulle met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten. Demografie Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal. Bezienswaardigheden Het kasteel van de heren van Sainte-Tulle werd geplunderd en in brand gestoken in 1792. Er zijn nog enkele resten zichtbaar in de wijk Trécastels. Bezienswaardigheden zijn: Crypte-chapelle Sainte-Tulle, kapel met crypte van eind 11e - begin 12e eeuw Église Notre-Dame de Beauvoir, kerk uit de 16e en 17e eeuw Tour de l'Horloge, toren uit de 16e eeuw Geboren Fortuné Ducros (1808-1849), arts
Sainte-Tulle

Sainte-Tulle – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Alpy Górnej Prowansji. Demografia Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 2855 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 167 osób/km². W styczniu 2015 r. Sainte-Tulle zamieszkiwały 3524 osoby, przy gęstości zaludnienia wynoszącej 206,1 osób/km². Bibliografia Francuski Urząd Statystyczny
Сент-Тюль

Сент-Тюль (фр. Sainte-Tulle, окс. Santa Túlia) — коммуна во Франции, находится в регионе Прованс — Альпы — Лазурный Берег. Департамент коммуны — Альпы Верхнего Прованса. Входит в состав кантона Юго-восточный Маноск. Округ коммуны — Форкалькье. Код INSEE коммуны — 04197. Население Население коммуны на 2008 год составляло 3265 человек. Климат Климат средиземноморский. Лето жаркое и сухое, зима мягкая и солнечная. Сент-Тюль не имеет своей метеостанции, ближайшая находится в Мариньяне. Экономика В 2007 году среди 1976 человек в трудоспособном возрасте (15—64 лет) 1404 были экономически активными, 572 — неактивными (показатель активности — 71,1 %, в 1999 году было 66,6 %). Из 1404 активных работали 1273 человека (715 мужчин и 558 женщин), безработных было 131 (70 мужчин и 61 женщина). Среди 572 неактивных 170 человек были учениками или студентами, 147 — пенсионерами, 255 были неактивными по другим причинам. Достопримечательности Церковь Нотр-Дам-де-Бовуар (1587 год) Башня с часами (1544 год) Муниципальный театр См. также Список округов Франции Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Сент-Тюль Национальный институт статистики — Сент-Тюль (фр.). Дата обращения: 1 сентября 2012. Архивировано 24 ноября 2012 года. Сент-Тюль (фр.). cassini.ehess.fr. Дата обращения: 13 января 2013. Архивировано 30 января 2013 года.
Sainte-Tulle

Sainte-Tulle är en kommun i departementet Alpes-de-Haute-Provence i regionen Provence-Alpes-Côte d'Azur i sydöstra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Manosque-Sud-Est som ligger i arrondissementet Forcalquier. År 2023 hade Sainte-Tulle 3 558 invånare. Befolkningsutveckling Antalet invånare i kommunen Sainte-Tulle Referens: INSEE Se även Lista över kommuner i departementet Alpes-de-Haute-Provence Källor
Сент-Тюль

Сент-Тюль (фр. Sainte-Tulle) — муніципалітет у Франції, у регіоні Прованс — Альпи — Лазурний Берег, департамент Альпи Верхнього Провансу. Населення — 3530 осіб (2022). Муніципалітет розташований на відстані близько 630 км на південний схід від Парижа, 65 км на північний схід від Марселя, 55 км на південний захід від Дінь-ле-Бена. Демографія Динаміка населення (Baratier, Duby & Hildesheimer pour l’Ancien Régime ; Insee, EHESS pour les chiffres issus des recensements légaux ): Розподіл населення за віком та статтю (2006): Економіка 2010 року серед 2034 осіб працездатного віку (15—64 років) 1446 були активними, 588 — неактивними (показник активності 71,1%, у 1999 році було 66,6%). З 1446 активних мешканців працювало 1311 осіб (736 чоловіків та 575 жінок), безробітними було 135 (72 чоловіки та 63 жінки). Серед 588 неактивних 174 особи були учнями чи студентами, 152 — пенсіонерами, 262 були неактивними з інших причин. У 2010 році у муніципалітеті числилось 1308 оподаткованих домогосподарств, у яких проживали 3100,5 особи, медіана доходів виносила 18 416 євро на одного особоспоживача. Галерея зображень Посилання Сент-Тюль на сайті французького Національного інституту географії[недоступне посилання з липня 2019] Див. також Список муніципалітетів департаменту Альпи Верхнього Провансу Примітки
Виа Агрипа

Виа Агрипа (на латински: Via Agrippa) са четирите римски пътя, построени от Марк Випсаний Агрипа, римския военачалник и зет на Август, когато е щатхалтер на Галия. Той построява там четири военни пътя от 21 000 километра (13 000 mi) от Лугдунум (Лион). Според Страбон това са: един [...] до Аквитания, един до Рейн, трети до океана при беловаките и амбианите (Амиен) и четвъртият път е на бреговете на Нарбона и Масилия (Марсилия). Строени са между 39 и 38 пр.н.е., 22 и 21 пр.н.е. и между 16 и 13 пр.н.е. Източници Страбон, География, 4,6,11 C 208, Michael Rathmann: Die Bedeutung der Straßen im Römischen Reich, in J.Kunow, Erlebnisraum Römerstraße Köln-Trier; Erftstadt-Kolloquium 2007 Materialien zur Bodendenkmalpflege im Rheinland 18 (Bonn 2008) S. 29 Klaus Grewe, Die Agrippastraße zwischen Köln und Trier. J.Kunow: Erlebnisraum Römerstraße Köln-Trier, S. 31-64 Philippe Ravit, "Le paysage valentinois, de la fondation de la colonie de Valentia (Valence) au IIIème siècle ap. J.-C.", Lyon 3, 2007, p. 202. Външни препратки Omnes Viae: Via Agrippa, Peutinger Map
Via Agripa

La via Agripa (en llatí via Agrippa) és un conjunt de vies romanes de la Gàl·lia que va construir Marc Vipsani Agripa, a qui August havia confiat la reorganització d'aquell país. Segons explica Estrabó, Agripa va situar l'inici de les noves xarxes de comunicació a Lugdúnum, i va construir quatre vies per arribar als quatre extrems de la Gàl·lia: Una que sortia per buscar l'Atlàntic, des de Lugdúnum cap a Saintes. Una via cap al Mar del Nord, que passava per Reims, Beauvais i Amiens. Una cap al Rin, passant per Langres i Trèveris I una cap al sud, fins a Massàlia. Tots els autors estan d'acord en situar-ne la construcció en temps d'August, però hi ha discrepàncies sobre els anys en què es van fer: Entre els anys 39 aC i 38 aC, segons Hacquard. Segons Pierre Gros, a partir del 22 aC fins al 21 aC. I Paul Petit proposa les dates entre el 16 aC i el 13 aC. La ruta del sud Des de temps antics existia una via que seguia el Roine, probablement una ruta de la sal, que passava de forma preferent per les planures inundades abans que per les zones muntanyoses. Agripa, per indicació d'August, va fer una nova ruta propera al riu però resseguint les muntanyes de ben a prop, que passava per ciutats importants, com ara Arle, Avinyó, Montelaimar, Valença i Viena del Delfinat. Va construir diverses mutationes, llocs per canviar de cavalls i prendre'n altres de refresc, i per efectuar les reparacions necessàries en el vehicle. Referències Vegeu també Llista de vies romanes
Via Agrippa

Via Agrippa je označení pro síť římských cest v Galii. Tyto cesty nechal zbudovat Marcus Vipsanius Agrippa, jenž byl pověřen císařem Octavianem Augustem reorganizací Galské říše. Celkem zde Římané postavili na 21 000 km cest. Agrippova dopravní síť vycházela z nového strategického bodu, který bylo město Lyon (Lugdunum). Filosof a geograf Strabón naznačil směry, kterými tato síť cest vedla, později je přesně identifikoval francouzský archeolog Pierre Gros: cesta směrem k Atlantskému oceánu, z Lyonu do Saintes cesta směrem k Severnímu moři, skrz Remeš, Beauvais a Amiens cesta směrem k Rýnu, skrz Langres, Trevír a Kolín nad Rýnem cesta směrem na jih do Marseille. I když trasy cest Via Agrippa jsou známé, jejich datování je sporné. Uvádí se roky 39 př. n. l.-38 př. n. l., 22 př. n. l.-21 př. n. l. či mezi roky 16 př. n. l.-13 př. n. l. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Via Agrippa na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Via Agrippa na Wikimedia Commons
Via Agrippa

Unter Via Agrippa, Agrippa-Straße, versteht man heute die unter Marcus Vipsanius Agrippa, dem römischen Feldherrn und Schwiegersohn des Augustus als Statthalter Galliens, dort von Lugdunum (Lyon) aus gebauten vier Heerstraßen. Dies sind nach dem antiken Geographen Strabon: Gebräuchlichkeit des Begriffes Der Name Via Agrippa wurde erst in der Neuzeit üblich, dabei steht er vor allem, auch bei touristischen Beiträgen, für die auch heute noch im Rhonetal häufig erkennbare Trasse von Lyon bis zur Mittelmeerküste nach Narbonne oder Marseille. Die zweite Trasse von Lyon zum Atlantik wird oft als Fortsetzung dieser Straße angesehen. Weniger als Agrippa-Straße bekannt ist die Strecke nach Aquitanien. In jüngster Zeit hat der Bonner Altertumswissenschaftler Klaus Grewe (LVR-Amt für Denkmalpflege im Rheinland) das bisher nur allgemein als Römerstraße Trier–Köln (oder umgekehrt) angesprochene Teilstück der zweiten Römerstraße Strabons als Agrippa-Straße Köln–Trier in die Literatur und in die Diskussion über die Wiederentdeckung des römischen Erbes in unserer heutigen Kulturlandschaft eingeführt. Dies erscheint besonders glücklich, da der Begriff Via wie bei der Via Appia eher für die altbekannten Straßen eingeführt ist. Agrippastraßen Agrippa-Straße nach Aquitanien: Die Trasse führt von Lugdunum über Augustonemetum (Clermont-Ferrand), Lemovicum (Limoges) ans Meer nach Mediolanum santonum (Saintes) und Burdigala (Bordeaux) Agrippa-Straße zum Rhein: Von Lugdunum aus wechselt die Straße auf das rechte Ufer der Saône und führt dann über Matisco (Mâcon), Cabillonum (Chalon-sur-Saône), Dibio (Dijon), Andemantunnum (Langres), Noviomagus (Neufchâteau), Tullum (Toul), Divodurum (Metz), Ricciacum (Ritzig bei Dalheim) nach Augusta Treverorum (Trier) in Deutschland. Die Brücke über die Mosel wurde dendrologisch auf etwa 18/17 v. Chr. datiert und bestätigt somit die Anlage in der zweiten Statthalterschaft Agrippas. Von Augusta Treverorum führt durch diese Straße über die Eifel und via Beda (Bitburg), Ausava (Oos?), Icorigium (Jünkerath), Marcomagus (Nettersheim), Tolbiacum (Zülpich) nach Colonia Claudia Ara Agrippinensium (Köln) Agrippa-Straße nach Boulogne-sur-Mer: Die Straße führt von der Strecke nach Norden erst bei Cabillonum ab über Augustodunum (Autun), Autessiodurum (Auxerre), Augustobona (Troyes), Durocortorum (Reims), Samarobriva (Amiens) nach Gesoriacum (Boulogne-sur-Mer) Agrippa-Straße ins Narbonnitische: Die Verbindung mit der Gallia Narbonensis erfolgte von Lugdunum aus auf dem linken Rhôneufer über Vienna (Vienne), Valentia (Valence), Arausio (Orange) nach Arelate (Arles), dem Kreuzungspunkt mit der Via Aurelia Galerie Siehe auch Erlebnisraum Römerstraße Köln–Trier Weblinks Einzelnachweise
Via Agrippa

Via Agrippa, is any stretch of the network of Roman roads in Gaul that was built in the last century BCE by Marcus Vipsanius Agrippa, to whom Octavian entrusted the reorganization of the Gauls. In all, the Romans built 21,000 kilometres (13,000 mi) of roads in Gaul. Agrippa's project Agrippa's network radiated from a hub at the new strategic site of Lugdunum (Lyon). Strabo indicated the directions, which were identified by Pierre Gros: a route towards the Atlantic, from Lugdunum/Lyon towards Saintes a route towards the North Sea, via Reims, Beauvais and Amiens a route towards the Rhine, via Langres, Trier and Cologne and a route towards the south, to Marseille. Though the detailed routes taken by the various stretches of the Via Agrippa are well settled on the ground, the dates of construction are still debated: in 39-38 BCE, according to the authors of the Guide romain antique; 22-21 BCE, according to Pierre Gros; or between 16 and 13 BCE, according to Paul Petit. The southern route An ancient salt road passed to the mouths of the Rhône, keeping to the lower slopes of the hills to avoid the river's sometimes swampy flood plain. Under the impetus of Augustus, Agrippa paved a route that lay closer to the river, passing through the important Roman cities of Arles, Avignon, Orange, Montélimar, Valence, Vienne, interspersed with relay stations (mutationes) where a change of horses was maintained for official couriers. This route was augmented by the Via Antonina along the right bank of the Rhône. Traces of the via Agrippa Near Valence, the modern Route nationale 7 follows the track of the via Agrippa. To the north of the Isère the via Agrippa, having passed the crossroads still called Sept Chemins ("Seven Roads") followed the line now marked by Route départementale 101 towards Beaumont-Monteux; there a Route communale and a pathway trace the straight Roman track which serves as boundary between the communes of Beaumont-Monteux and Pont-de-l'Isère. Nearby, the toponym Vie Magne records the passage of the via magna, the "great road". Roman milestones Inscribed standing milestones placed along the route indicated the miles from the starting point (capita viae) with Vienne, Valence or Avignon, as well as the magistrate or emperor who had them erected or maintained. In addition to twenty-two surviving milestones recovered along the route is one of the 3rd or 4th century reused in the ambulatory of the choir of the Cathedral of Valence, where its inscription may still be read: Translation "The Emperor Caesar Lucius Domitian Aurelianus, pious, fortunate, invincible, august, high priest, greatest conqueror of the Germans, Goths, Carpi, Parthians, reinvested with the power of a Tribune for the [?th] time, consul [?] times, father of his country, proconsul, restorer of universal peace, restored it: 3 [or 4] miles" See also Roman Road of Agrippa (Saintes–Lyon) Notes External links Omnes Viae: Via Agrippa on the Peutinger Map
Via Agrippa

De Via Agrippa was een netwerk van Romeinse wegen aangelegd in Gallië in de tweede helft van de eerste eeuw v.Chr. De wegen zijn genoemd naar Marcus Vipsanius Agrippa, die van keizer Augustus de opdracht kreeg om de Gallische provincies te reorganiseren. De wegen werden vanaf 27 v.Chr. aangelegd. Voor een groot deel werd gebruik gemaakt van het tracé van bestaande wegen. De wegen volgden zoveel mogelijk een recht tracé. Ze vermeden moerassig gebied en overstromingsgebieden langs de rivieren. Bij rivieren werden natuurlijke oversteekplaatsen gekozen of werden houten of stenen bruggen gebouwd. Langs de Via Agrippa, die dienstdeed als handelsweg, werden halteplaatsen, vicussen en villa's gebouwd. De historicus Strabo vermeldde vier Romeinse wegen met de naam Via Agrippa die alle Lyon (Lugdunum) als vertrekpunt hadden: naar de Rijn, via Langres (Andematunnum) en Trier (Augusta Treverorum) naar Keulen; naar Het Kanaal naar Boulogne (Gesoriacum); naar het zuiden, door de Rhônevallei naar Arles (Arelate); naar de Atlantische kust, via Clermont-Ferrand (Augustonemetum) en Limoges (Augustoritum) naar Saintes (Mediolanum Santonum) en later verder naar Bordeaux. Al deze wegen zijn afgebeeld op de laatantieke Peutingerkaart. Vanaf de vijfde eeuw met het wegvallen van het Romeinse bestuur werden de wegen niet meer onderhouden. Het tracé van veel van de wegen is aangehouden in departementele of lokale wegen. Archeologie Er vonden archeologische opgravingen plaats op verschillende plaatsen langs de Via Agrippa. Voorbeelden zijn de opgravingen in Basse-en-Charente in 2011 langs de weg naar Saintes en in Graveson in 2015 langs de weg naar Arles. In die laatste plaats werd een tracé van 200 meter blootgelegd en bewaard. Andere archeologische restanten zijn de mijlpalen die langs de wegen werden geplaatst.
Агриппиева дорога

Агриппова дорога — важная римская дорога, которая вела из древнего Рима на север. Дорога была построена по приказу Марка Випсания Агриппы в 40 году, соединяла между собой Рим и Бонониум (Булонь-сюр-Мер). Проходила через долину Роны, через Orange и Valence в Лугдунум (Лион) и далее через Амьен в Бонониум. См. также Список римских дорог
Via Agrippa

Via Agrippa (svenska: Agrippas väg), var ett antika romersk vägnät i Gallien, uppfört på order av Marcus Vipsanius Agrippa, betrodd för omorganisationen av Gallien av kejsar Augustus. Totalt byggde romarna 21 000 km väg i Gallien. Agrippas projekt Agrippas vägnät utgick från den strategiska platsen för Lugdunum, dagens Lyon i Frankrike. Den grekiske historikern Strabon redogjorde för vägriktningarna, identifierade av Pierre Gros: en vägriktning mot Atlanten, från Lugdunum/Lyon till Saintes, Charente-Maritime en vägriktning mot Nordsjön, via Reims, Beauvais och Amiens en vägriktning mot Rhen, via Langres, Trier och Köln en vägriktning mot söder, till Marseille. Romerska milstenar Inskription i milsten i den romerska kolonin Valentia: IMP(ERATOR) CAESAR L(UCIUS) DOMIT[IUS] AURELIANU[S] P(IUS) [F(ELIX)] INV[I]CT[US] [AU]G(USTUS) P(ONTIFEX) MA(XIMUS) GER[MANIC(US) MAX(IMUS)] [GO]THIC(US) MA[X(IMUS) CARPIC(US) MAX(IMUS)] ? [PAR]THIC(US) MA[X(IMUS) TRIB(UNICIA) POT(ESTATE) VI CO(N)S(UL)] ? [III] P(ATER) P(ATRIA) PROCO(N)[S(UL) PACATOR ET RES] [TITUT]OR ORB(IS) [REFECIT ET] [R]ESTITUIT […] MILIA [PASSUUM] I[I] II ? Översättning: Källor Externa länkar Omnes Viae: Via Agrippa on the Peutinger Map