NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bazylika Trójcy Przenajświętszej w Fatimie

Bazylika Trójcy Przenajświętszej (port. Igreja da Santíssima Trindade) – kościół rzymskokatolicki położony na terenie sanktuarium Matki Bożej w Fatimie. Zbudowana w latach 2004–2007 kosztem 80 milionów euro, pokrytym wyłącznie z ofiar pielgrzymów. Znajduje się na 4. miejscu wśród największych kościołów świata. Historia 9 marca 2004 papież Jan Paweł II pobłogosławił i ofiarował pod budowę pierwszy kamień pod budowę kościoła – fragment marmurowego grobu św. Piotra, nad którym wznosi się bazylika św. Piotra na Watykanie. Był to gest symboliczny, ponieważ fragment ów został później wystawiony na widok publiczny dla pielgrzymów. Pierwszy kamień pod budowę kościoła położył 6 czerwca 2004 biskup diecezji Leiria-Fátima, Serafim Ferreira e Silva. Projekt wykonał grecki architekt Alexandros Tombazis, który wygrał międzynarodowy konkurs architektoniczny na budowę kościoła. Kościół został konsekrowany 12 października 2007, w 90. rocznicę objawień fatimskich; konsekracji dokonał legat papieski, kardynał Tarcisio Bertone. Kościół otrzymał wezwanie Trójcy Przenajświętszej, ma we wnętrzu ok. 9000 miejsc dla wiernych. Dekoracja wnętrz była inspirowana sztuką bizantyjską i prawosławną. Architektura Kościół ma 95 m długości, 115 m szerokości i 20 m wysokości. Jego wnętrze jest nachylone amfiteatralnie, dzięki czemu ołtarz jest dobrze widoczny z każdego miejsca. W prezbiterium jest miejsce dla ok. 100 księży-koncelebransów. Za pomocą ruchomej, 2-metrowej wysokości ściany można podzielić przestrzeń kościoła na dwa sektory mające odpowiednio 3175 i 5458 miejsc. W kościele są 3 kaplice: Najświętszego Serca Jezusowego, Niepokalanego Serca Maryi i Zmartwychwstania Jezusa. Wystrój wnętrza i otoczenia Wystrój wnętrza świątyni i jej otoczenia jest dziełem renomowanych artystów z kilku krajów: główne wejście – drzwi główne górne panele z brązu – Pedro Calapez (Portugalia). dolne panele ze szkła – Kerry Joe Kelly (Kanada) rzeźby na portyku wejściowym – Maria Loizidou (Cypr) krucyfiks – Catherine Green (Irlandia) Figura Matki Bożej Fatimskiej – Benedetto Pietrogrande (Włochy) Tylna ściana kościoła – Marko Ivan Rupnik (Słowenia) Panel w atrium przedstawiający apostołów św. Piotra i św. Pawła – Álvaro Siza Vieira (Portugalia) Posąg papieża Jana Pawła II na zewnątrz kościoła – Czesław Dźwigaj (Polska) wysoki krzyż na zewnątrz kościoła – Robert Schad (Niemcy) Przypisy Linki zewnętrzne Kaplica Objawień w Sanktuarium Fatimskie – Transmisja online Pielgrzymi w Fatimie – Oficjalna strona
Церковь Пресвятой Троицы (Фатима)

Церковь Пресвятой Троицы (порт. Igreja da Santíssima Trindade) — католическая церковь, находящаяся в городе Фатиме, Португалия. История Строительство церкви было начато в 2004 году по проекту греческого архитектора А. Томбазиса (греч. Αλέξανδρος Τομπάζης) и завершено в 2007 году. В 2009 году сооружение было удостоено премии Outstanding Structure Award Международной ассоциации по мостам и конструкциям (IABSE), которой отмечаются наиболее выдающиеся, инновационные, оригинальные или иным образом примечательные сооружения. В 2012 году папа римский присвоил церкви Пресвятой Троицы статус малой базилики. Архитектура храма несёт в себе элементы и декорации православной византийской архитектуры. Церковь Пресвятой Девы Марии входит в комплекс Санктуария Девы Марии Фатимской. Примечания См. также Фатимские явления Девы Марии Святилище Богоматери Фатимы Первые пять суббот месяца Ссылки https://web.archive.org/web/20110102084838/http://www.ecclesia.pt/fatima07/ сайт Святилища Богоматери Фатимы
Museu Nacional do Azulejo

Museu Nacional do Azulejo ist ein Lissabonner Museum für die Azulejos, die für Portugal typischen Keramikfliesen. Gebäude (ehemaliges Kloster Madre de Deus) Das 1509 von Eleonore von Portugal (Dona Leonora de Bragança), Schwester von König Manuel I. von Portugal und Witwe von König Johann II. von Portugal gestiftete Klarissinen-Kloster Madre de Deus (Muttergottes) wurde bei dem Erdbeben 1755 nahezu vollständig zerstört. Die heutige Klosterkirche ist ein Werk des Barock. Die zweigeschossigen Renaissance-Kreuzgänge blieben vom Erdbeben verschont. König Johann III. von Portugal ließ das Kloster ausbauen, nach dem Erdbeben ließ es König Johann V. von Portugal restaurieren und wiederaufbauen. Die manuelinische Fassade wurde von dem Architekten João Maria Nepomuceno rekonstruiert. In der Kirche selbst sind holländische Azulejos zu sehen, eine Kassettendecke, Talha Dourada und Gemälde der Portugiesischen Schule des 16. Jahrhunderts. Auf Gemälden werden König Johann III. und seine Frau Katharina von Kastilien dargestellt. 1834 erfasste die Säkularisierung auch dieses Kloster, das zunächst als Asyl genutzt wurde. Eine der Kapellen ist dem heiligen Antonius geweiht. Königin Eleonore ist im Kloster beigesetzt. Das Museum Das in den noch erhaltenen Kreuzgängen und Gebäuden untergebrachte Museum wurde 1960 eröffnet. Erster Direktor war der Azulejo-Forscher João Miguel Santos Simões. Seit 1980 trägt es den Titel „Nationalmuseum“ und ist seither faktisch unabhängig vom Museum für alte Kunst (Museu Nacional de Arte Antiga). Die Sammlung gibt einen Überblick über die Entwicklung der Kachelkunst im Zuge der Jahrhunderte. Bedeutendste Kachelgemälde sind eine Stadtansicht, die Lissabon 25 Jahre vor dem Erdbeben von 1755 zeigt und ein 25 Meter langes Fliesenbild aus 1300 Kacheln. Eine weitere Gemäldeserie ist das Paneel Nossa Senhora da Vida aus dem Jahre 1580, das auf über 1300 Kacheln die Geburt Jesu darstellt, sowie Azulejos-Porträts des englischen Königs Karl II. von England und seiner portugiesischen Ehefrau Katharina von Braganza. Die Azulejos-Paneele stammen meist aus der Zeit vom 15. bis zum 19. Jahrhundert und aus aufgelösten Klöstern des Landes oder Privathäusern des Großbürgertums. Die Geschichte des Kachelwesens in Portugal und die verschiedenen Herstellungsformen werden dargestellt, ebenso moderne und zeitgenössische Azulejo-Kunst. Zur Sammlung gehören zahlreiche aus Arabien, Nordafrika und Flandern stammende Kacheln, etwa die des flämischen Kachel-Meisters Jan van Bogaert. Eine Werkstatt für die Restaurierung der Paneele und der Reparatur der mehrere Millionen Fliesen umfassenden Sammlung befindet sich ebenfalls im Hause. Quellen Knauer Kulturführer – Portugal, Weltbild-Verlag, 1998. Merian-Lissabon, Gräfe und Unzer Verlag, 2005. Kunst und Geschichte Lissabon, Bonechi-Verlag, o. J. Merian-Lissabon (Heft), Jahreszeitenverlag, 2004. Jörg Schubert – Lissabon, 1981, Pinguin-Verlag. Siehe auch Liste der Museen in Lissabon Weblinks www.museudoazulejo.pt (auch engl.)
National Museum of the Azulejo

The Museu Nacional do Azulejo (Portuguese for National Museum of the Azulejo), occasionally known in English as the National Tile Museum, is an art museum in Lisbon, Portugal dedicated to the azulejo, traditional tilework of Portugal and the former Portuguese Empire, as well as of other Iberophone cultures. Housed in the former Madre de Deus Convent, the museum's collection is one of the largest of ceramics in the world. History The National Tile Museum was established in 1965 and became a National Museum in 1980. It is located in the former Convent of Madre Deus, founded by Queen D. Leonor in 1509. The Museum went through different building campaigns that involved transformations such as in its 16th-century mannerist cloister; the church which is decorated with remarkable sets of paintings and tiles; the sacristy featuring a Brazilian wood display cabinet and carved wood frames with paintings; the high choir with rich carved gilt wood embellishments; the Chapel of Saint Anthony with an 18th-century Baroque decoration and a significant number of canvases by the painter André Gonçalves. Collection The museum collection features decorative ceramic tiles or azulejos from the second half of the 15th century to the present day. Besides tiles, it includes ceramics, porcelain and faience from the 19th to the 20th century. Its permanent exhibition starts with a display of the materials and techniques used for manufacturing tiles. After this the exhibition route follows a chronological order. Permanent exhibition The permanent exhibition of the museum is displayed in the rooms of ancient monastery and shows the history of tile heritage in Portugal from 16th century until the modern times. The church, the chapels of Saint Anthony and Queen Leonor, and the choir are parts of this exhibition as well. Temporary exhibitions A number of exhibitions are displayed in the museum for a certain period, as "The Art of Tiles in Portugal" in 2000, "Ana Vilela tells her stories about tiles" in 2008, "Me and the Museum" in 2016,"From the Shadows of Kyoto to the Light of Lisbon" in 2017. See also Madre de Deus Convent List of museums in Portugal References External links Official website (in Portuguese) National Tile Museum (in English) National Azulejo Museum on Google Arts & Culture
Museo nazionale dell'azulejo

Il Museo Nazionale dell'Azulejo (in portoghese Museu Nacional do Azulejo), situato a Lisbona, nella freguesia di Penha de França, in rua Madre de Deus, tra avenida Infante Dom Henrique e avenida Afonso III, è ospitato nell'ex convento da Madre de Deus. Storia Il convento originario fu fondato nel 1506 dalla regina Eleonora di Viseu e attraverso i secoli ha goduto del patronato e della protezione dei regnanti. Nella prima metà del XVIII secolo il convento fu restaurato. La chiesa e le stanze principali furono decorate con affreschi, piastrelle di ceramica e pannelli di legno intagliati e dorati, componendo insieme uno dei massimi esempi di barocco portoghese. Fu la presenza di tali enormi pannelli in ceramica e del modo come essi formano una parte integrante con il convento che suggerì di collocare qui il museo. Il convento stesso è un museo data la presenza di innumerevoli opere pittoriche, enormi decorazioni in legno intagliato e grandi pannelli di azulejo che ornano sia la chiesa che le stanze principali del convento. Bellissime sono le decorazioni di azulejo che abbelliscono le pareti della scalinata principale; così come lo sono quelle della sagrestia, del Coro Alto, della Cappella di Sant'Antonio. Nel museo annesso si possono osservare azulejos provenienti da varie parti del Portogallo e appartenenti ad epoche diverse. L'esposizione permanente permette di conoscere l'evoluzione degli azulejos nel Portogallo dal XV secolo al XX secolo da piccoli, antichi frammenti fino ad opere di grandi dimensioni (come l'enorme Retábulo de Nossa Senhora da Vida, pannello di 500 cm x 495 cm). Molte le opere eseguite fra il 1500 e il 1700. Il museo comprende anche opere più recenti, tra le quali risultano particolarmente interessanti quelle di Rafael Bordalo Pinheiro, realizzate in stile liberty. Bibliografia Susie Boulton (a cura di), Lisbona, traduzione di Barbara Fujani, Chiara Fumagalli, Lucia Quaquarelli, Le Guide, 5ª ed., Milano, Mondadori, 2010, ISBN 978-88-370-5810-4. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo Nazionale dell'Azulejo Collegamenti esterni (PT) Sito ufficiale, su museudoazulejo.gov.pt. (PT) Paula Noé, Igreja da Madre de Deus / Mosteiro da Madre de Deus / Museu Nacional do Azulejo, su monumentos.gov.pt, 1990, 1996.
Museu Nacional do Azulejo

Het Museu Nacional do Azulejo is een kunstmuseum in Lissabon, Portugal, gewijd aan de azulejo, het traditionele tegelwerk van Portugal. Het museum is gevestigd in het voormalige Madre de Deus-klooster en bezit een van de grootste keramiek-collecties van de wereld. Geschiedenis Het voormalige klooster van Madre Deus werd opgericht in 1509 door koningin Eleonora van Viseu (1458-1525). In 1965 werd het Museu Nacional do Azulejo opgericht in dit gebouw, in 1980 werd het een nationaal museum. Collectie De collectie van het museum bestaat uit keramische tegels uit de tweede helft van de 15e eeuw tot heden. Naast tegels omvat het keramiek, porselein en faience uit de 19e tot de 20e eeuw. Permanente tentoonstelling De permanente tentoonstelling begint met een weergave van de materialen en technieken die werden gebruikt voor het vervaardigen van de tegels. Hierna volgt een tentoonstellingsroute met een chronologische volgorde. De tentoonstelling wordt getoond in de kamers van het oude klooster en toont de geschiedenis van het tegelerfgoed in Portugal. Ook de kerk, de kapellen van Sint Antonius en Koningin Eleonora en het koor maken deel uit van deze tentoonstelling. Tijdelijke tentoonstelling Naast de permanente tentoonstelling worden er gedurende bepaalde periodes verschillende andere tentoonstellingen gehouden in het museum.
Museu Nacional do Azulejo

Museu Nacional do Azulejo (pol. Muzeum Narodowe Azulejo) – muzeum narodowe w Lizbonie, w Portugalii, poświęcone sztuce azulejo. Jest również określane jako Muzeum Narodowe Płytek. Historia Placówka ta została założona w 1965 roku, a w 1980 uzyskała status Muzeum Narodowego. Znajduje się w dawnym klasztorze Madre de Deus, założonym przez królową Eleonorę de Viseu w 1509. Zbiory Kolekcja muzeum składa się z dekoracyjnych płytek ceramicznych lub azulejos, pochodzących z czasów od drugiej połowy XV wieku, aż do czasów współczesnych. Oprócz płytek, posiada kolekcję ceramiki, porcelany i fajansu z XIX i XX wieku. Jego stała wystawa rozpoczyna się od ukazania materiałów i technik wykorzystywanych do produkcji płytek. Następnie ukazuje rozwój sztuki azulejos w kolejności chronologicznej. Linki zewnętrzne Strona oficjalna muzeum
Музей азулежу

Музей азуле́жу (порт. Museu Nacional do Azulejo) — музей в Лиссабоне, посвященный истории типичной португальской расписной плитки азулежу. Экспозиция рассказывает об истории изготовления и применения азулежу и предметов из керамики в Португалии начиная с XV века до наших дней. В Музее азулежу представлены коллекции португальской керамической плитки разных времен. Одним из самых ценных экспонатов считается панно, изображающее Лиссабон до землетрясения 1755 года. Кроме старинных экземпляров азулежу, здесь можно увидеть новые образцы, выполненные современными художниками. Здание Музей расположен в здании монастыря Матери Божьей. Монастырь Девы Марии, принадлежащий ордену клариссинок, был заложен в 1509 году Леонорой Ависской, сестрой правящего короля Португалии, Мануэла I Счастливого. Монастырь был достроен к 1551 году во время правления Жуана III. Так как первое здание было построено слишком близко к реке Тежу и периодически бывало затоплено, король распорядился построить новую церковь на более возвышенном месте. Во время лиссабонского землетрясения в 1755 году монастырь сильно пострадал и был затем восстановлен и отреставрирован по указу Жуана V. Мануэлинский фасад был реконструирован под руководством архитектора Жуана Марии Непомусену. Монастырь был декорирован голландскими расписными плитками и кессонами сводов. В церкви устроен позолоченный алтарь. В 1834 году храм подвергся секуляризации. После смерти последней монахини в 1871 году, в бывший монастырь стали перевозить азулежу из других экспроприированных церквей и замков. История музея Благодаря обширной коллекции азулежу, собранной из различных регионов Португалии, в 1954 году было решено объявить бывший монастырь частью Национального музея старинного искусства. Однако уже в 1958 году было вынесено решение об основании самостоятельного музея, посвященного азулежу и истории керамического искусства. С 1980 года музей имеет статус Национального музея Португалии. Посещение музея Добраться до Музея азулежу можно на автобусах № 210, 718, 742, 759 и 794, остановка Igreja Madre Deus. Музей открыт с 10:00 до 18:00 каждый день, кроме понедельника. При музее работают сувенирная лавка и кафе. Билет стоит 5 €, существуют скидки для детей, молодежи, пенсионеров. Также возможны комбинированные билеты для посещения других музеев. Примечания Ссылки Официальный сайт (порт.) (англ.) Панорама Лиссабона в Музее азулежу — You Tube На Викискладе есть медиафайлы по теме Музей азулежу
Вашку да Гама (мост)

Мостът „Вашку да Гама“ (на португалски: Ponte Vasco da Gama) е пътен мост, пресичащ естуара на река Тежу между Сакавен и Алкушети, непосредствено на север от столицата на Португалия – Лисабон. Мостът е стоманобетонен и включва два дълги виадукта и главен отвор, който има вантова конструкция и дължина 420 m. Общата дължина на моста е 12 345 m, което го прави най-дългия в Европа след Кримския мост (19 км). Ширината на пътната конструкция е 30 m, като по нея преминават 6 пътни ленти с разрешена скорост на движение 120 km/h. Мостът е завършен през 1998 година във връзка с Всемирното изложение в Лисабон и носи името на португалския мореплавател Вашку да Гама.
Pont Vasco da Gama

El pont Vasco da Gama és el pont més recent sobre el riu Tajo, en l'àrea de la Gran Lisboa, que connecta Montijo i Sacavém, a prop del parc das Nações, on es va realitzar l'Expo 1998. Inaugurat el 4 d'abril de 1998, el pont és el segon més llarg d'Europa (només superat pel pont de Crimea), amb els seus 17,2 km (12.345 m de viaductes i 4.840 m d'accessos), dels quals deu són sobre les aigües de l'estuari del Tajo. L'amplada de la carretera és de 30 metres, i la longitud de la llum més grossa és de 420 metres. Es va construir com a alternativa al pont 25 d'abril per al trànsit que circula entre el nord i el sud del país, per la zona de la capital portuguesa. Tot i haver desviat una part significativa del trànsit que no necessitava passar pel centre de Lisboa, ràpidament es va fer clara la necessitat d'una tercera travessia del riu Tajo, més cap a l'oest. En el plans de construcció, era menester prendre cura especial amb l'impacte mediambiental, ja que el pont passa a prop del parc Natural de l'Estuari del Tajo, una important àrea de nidificació d'aus aquàtiques. Va ser també necessari reallotjar uns tres-cents famílies. El nom del pont commemora els cinc-cents anys de l'arribada de Vasco da Gama a l'Índia, el 1498. Referències
Most Vasca da Gamy

Most Vasca da Gamy (port. Ponte Vasco da Gama) je zavěšený most přes řeku Tejo v Portugalsku. Od okraje hlavního města Lisabonu vede jihovýchodním směrem k městu Montijo v distriktu Setúbal. Jde o druhý nejdelší most v Evropě (v roce 2018 ho o necelé dva kilometry překonal Krymský most) a nejdelší v Evropské unii. Smyslem jeho stavby bylo zmírnit přetížení na lisabonském mostě 25. dubna a odstranit při jízdě ze severu na jih země nutnost projíždět přímo přes Lisabon. Stavba začala v únoru 1995. Most byl otevřen 29. března 1998, v době konání výstavy světové výstavy Expo 1998, která byla zároveň oslavou 500. výročí objevení námořní cesty z Evropy do Indie Vascem da Gamou. Konstrukce Most je dlouhý 12,345 km, s nájezdy 17,2 km. Je široký 30 m. Má očekávanou životnost 120 let. Byl navržen tak, aby odolal rychlosti větru 250 km/h i silným seismickým otřesům. Mýtné Doprava na sever (do Lisabonu) je zpoplatněna, zatímco cesta na jih je zdarma. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Vasco da Gama Bridge na anglické Wikipedii. Související články Seznam nejdelších mostů Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Most Vasca da Gamy na Wikimedia Commons
Vasco da Gama-broen

Vasco da Gama-broen (Portugisisk: Ponte Vasco da Gama) er en større skråstagsbro, som ligger i nærheden af Portugals hovedstad Lissabon. Broen er den længste vejbro i EU (17,2 km lang) og størstedelen af den går over Tajofloden. Bredden er på 30 meter. Broen blev åbnet 29. marts 1998 og kunne tages i brug til verdensudstillingen Expo '98, som blev holdt i Lissabon det år. Den er konstrueret til at modstå et jordskælv, som er fire gange kraftigere end det som ramte Lissabon i 1755. Den blev konstrueret i forbindelse med 500-årsjubileet for Vasco da Gamas opdagelse af søvejen til Indien. Videre beskrivelser Broen har i dag motorvej med seks kørebaner med en tilladt tophastighed på 120 km/t (undtagen en sektion som har tilladt topfart på 100 km/t). På dage med tåge og/eller regn sænkes fartgrænsen til 90 km/t. Antallet af kørebaner skal opgraderes til otte, når trafikken øges til 54.000 passeringer per dag. Der var for det meste 3.300 personer, som arbejdede med broprojektet, og det tog 18 måneders planlægning og yderligere 18 måneders bygning før den stod færdig. Det var hovedsageligt portugisiske selskaber, som stod for projektet, men også britiske og franske selskaber bidrog. Broen er forventet at holde i 120 år og er bygget til at kunne modstå vindhastigheder på op til 250 km/t. Eksterne henvisninger Portugal celebrates opening of giant bridge (BBC, 1998) (engelsk) billedserie over broen Arkiveret 28. september 2007 hos Wayback Machine
Puente Vasco da Gama

El puente Vasco da Gama es un puente atirantado sobre el río Tajo, en el área de la Gran Lisboa, que conecta Montijo y Sacavém, muy próximo al Parque das Nações, donde se realizó la Expo '98. Inaugurado el 4 de abril de 1998, con sus 17 km (12 km de puente y 5 km de viaductos), era el puente más largo de Europa, hasta mayo de 2018 que fue superado por el puente de Crimea. El nombre del puente luso conmemora los 500 años de la llegada de Vasco de Gama a la India, en 1498. La travesía de este afamado explorador fue el motivo central por el que se realizó la Expo '98. La anchura de la pista es de 30 metros, y la longitud de la mayor luz es de 420 metros. Se construyó a fin de constituir una alternativa al puente 25 de abril para el tráfico que circula entre el norte y el sur del país, por la zona de la capital portuguesa, pero a pesar de haber desviado una parte significativa del tráfico que no necesitaba pasar por el centro de Lisboa, rápidamente se hizo clara la necesidad de una tercera travesía del río Tajo, más hacia el oeste. En cuanto a su construcción fue necesario tomar cuidados especiales con el impacto ambiental, visto que pasa muy próximo al parque natural del Estuario del Tejo, una importante área de nidificación de aves acuáticas. Fue también necesario realojar a 300 familias. Véase también Puente 25 de Abril Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Puente Vasco da Gama. bridge-info.org: Puente Vasco da Gama Portal das Nações Descubre la Ponte Vasco da Gama Structurae.de Google maps Información gráfica y multimedia
Most Vasco da Gama

Most Vasco da Gama (port. Ponte Vasco da Gama) je most preko rijeke Tajo u Lisabonu, Portugal. To je naduži most u Europi (uključujući i vijadukte), i osmi u svijetu, s ukupnom dužinom od 17,2 km, uključujući 0,829 km za glavni most, 11,5 km vijadukata, te 4,8 km pristupnih cesta. Most je otvoren za promet 29. ožujka 1998., u vrijeme održavanja Expo 98, 18 mjeseci nakon početka radova na njegovoj izgradnji.
Vasco da Gama híd

A Vasco da Gama híd Lisszabon, Portugália fővárosa mellett található, a Tejót íveli át. 17,2 km-es hosszával ez volt Európa leghosszabb hídja a Krími híd megépüléséig. A kábelhíd maga 0,829 km, az odáig vezető viaduktjai 11,5 és 4,8 km hosszúak. Rendeltetése, hogy összekösse Lisszabon sugárútjait, valamint a város másik hídjának, az Április 25. hídnak a tehermentesítése. A hídon használati díjat kell fizetni. Története Az építményt 1998. március 29-én adták át a forgalomnak, tizennyolc hónappal az építkezés megkezdése után, éppen egyidőben az 1998-as expóval és Vasco da Gama az Indiába vezető hajóút felfedezésének 500. évfordulójával. Jegyzetek Források "Vasco da Gama Bridge" (angol nyelven). lusoponte.pt. 2013. augusztus 26. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2013. március 10.. "Portugal celebrates opening of giant bridge" (angol nyelven). BBC News. 1998. március 29. Hozzáférés: 2013. március 10.. További információk Flickr fotók a hídról A híd technikai jellemzői (spanyol) Ez egy megaprojekt?