NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mosteiro de São João de Tarouca

O Real Mosteiro de São João de Tarouca, ou Mosteiro e Igreja de São João de Tarouca, localiza-se na encosta da serra de Leomil, sobranceiro ao vale do rio Varosa, na freguesia de São João de Tarouca, município de Tarouca, no distrito de Viseu, em Portugal. A Igreja foi classificada como Monumento Nacional, em 1956, tal como o que subsiste do Mosteiro, em 1978. História Constituiu-se no primeiro mosteiro da Ordem de Cister no país, por volta de 1140. Pertencia à filiação do Mosteiro de Claraval, França, fundado por S. Bernardo em 1115. Em 1152, após a vitória de D. Afonso Henriques sobre os mouros na batalha de Trancoso, foi lançada a primeira pedra da igreja conventual. Um novo dormitório e a torre sineira foram erguidos no século XVI. A última fase das obras de ampliação do mosteiro decorreu no início do século XIX. A maior parte dos edifícios regulares foi demolida após a extinção das Ordens Religiosas decretada em 1834. Em 1938 procedeu-se à restauração dos retábulos, nomeadamente o de São Pedro, atribuído a Gaspar Vaz. A pintura do Arcanjo São Miguel,atribuída ao mesmo artista, foi restaurada nos anos oitenta do séc XX, com o especial empenho do secretário de estado da cultura Pedro Santana Lopes, e do professor Paulo de Sousa Pinto, licenciado da Universidade do Porto. Características A Igreja do Mosteiro de São João (Baptista) de Tarouca apresenta planta cruciforme, com elementos do românico e do gótico, e portal renascentista. Sofreu progressivas alterações durante o século XVII, nomeadamente no frontispício. O frontispício tem o pano de fundo dividido por duas pilastras salientes, coroadas por pináculos assentes em capitéis. No pano central abre-se um portal de verga recta, encimado por uma imagem e por um escudo, ladeados por duas janelas. O conjunto proporciona volumes articulados, nos quais se adossa a torre sineira. Internamente, a igreja é dividida em três naves, sendo a central mais elevada. Os altares são de talha dourada, contendo retábulos de pintura sobre madeira, entre os quais avultam o de São Pedro, o de Nossa Senhora da Glória e o do altar de São Miguel, dos início do século XVI, atribuídos a Gaspar Vaz. Na nave central existe ainda o cadeiral dos monges, em talha dourada, enquanto na sacristia se podem contemplar valiosos azulejos historiados. O arquitecto de São João de Tarouca aplicou os preceitos da escola românica cisterciense, de origem borgonhesa. A nave central, no entanto, parece única as laterais aproximam-se de capelas comunicantes (devido à rectorização provocada pelo sistema construído) e pelos contrafortes percebem-se as naves laterais no alçado. Encontra-se também na igreja o mausoléu gótico de Dom Pedro Afonso, Conde de Barcelos (filho de Dom Dinis). Ver também Mosteiro de Arouca Mosteiro de Celas Mosteiro de Lorvão Referências Ligações externas O Mosteiro de São João de Tarouca, Escrito na pedra - A Pedra de Pedro (Extrato de Programa), por Maria Júlia Fernandes, RTP, 2015
Puente de la Arrábida

El puente de la Arrábida (en portugués: Ponte da Arrábida) es un puente que cruza el río Duero, en Portugal, uniendo la ciudad de Oporto —por la zona de la Arrábida— con Vila Nova de Gaia. Es uno de los seis puentes existentes en la ciudad de Oporto. Desde la década de 1930 era necesario crear alternativas a los viejos puentes de María Pía y Don Luis para responder al creciente flujo de circulación de coches de esta zona. En el momento de su construcción en 1963, constituyó el mayor puente de arco de hormigón armado del mundo. La longitud total de su plataforma es 614,6 m y tiene una anchura de 26,5 m. Su vano es de 270 m y 52 m de eje, este arco constituido por dos nervaduras huecas paralelas, 8m de ancho conectados por reforzamientos longitudinales y transversales.​ El ingeniero responsable de su diseño y construcción fue Edgar Cardoso Antonio Mesquita que contó con la colaboración del arquitecto Ignacio Fernandes Peres y el ingeniero José Francisco de Azevedo e Silva. El 23 de mayo de 2013 fue declarado como monumento nacional.​ Referencias
Ponte da Arrábida

Ponte da Arrábida – most łukowy nad rzeką Douro, który łączy Porto z Vila Nova de Gaia, w Portugalii. Jest to najbardziej wysunięty na zachód most na Duero, kilka kilometrów od Oceanu Atlantyckiego. Mostem biegnie sześciopasmowa autostrada, będąca częścią trasy europejskiej E1. W momencie ukończenia, w 1963 roku, główne przęsło mostu o długości 270 m było najdłuższym tego typu na świecie. Łączna długość mostu wynosi 493,2 m, a szerokość 26,5 m. Łuk ma wysokość 52 m, a maksymalny prześwit nad poziomem rzeki wynosi ponad 70 m. Koszt budowy to 126 mln escudo. Inżynierem odpowiedzialnym za projekt i budowę był Edgar Cardoso. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o moście na structurae.net bridge-info.org
Мост Аррабида

Аррабида (порт. Ponte da Arrábida ) —автомобильный и пешеходный мост через реку Дору в Португалии. Соединяет города Порту и Вила-Нова-ди-Гая. Сооружён по проекту Эдгара Кардозу. Мост является шестым мостом через реку Дору по дате строительства в Порту (после моста Мария Пиа, Luis I, Понте де Сан-Жуан , Понте-ду-Фрейшу, Инфанте) В его строительство было израсходовано 20000 тонн цемента , 58,700 кубических метров бетона, 2250 тонн стали.
Penha de França

Penha de França ist eine portugiesische Gemeinde (Freguesia) im 4. Bairro der Hauptstadt Lissabon. Sie wurde am 13. April 1918 errichtet. 1959 trat die Gemeinde Teile ihres Gebiets für die Gründung der Gemeinden São João und Alto do Pina ab. Schutzpatronin der Freguesia ist die Nossa Senhora da Penha de França. Bauwerke Kirche und Konvent der Nossa Senhora da Penha de França Escola Técnica Elementar Nuno Gonçalves Gebäude Praça Paiva Couceiro n.º 6 Chafariz da Penha de França Jardim da Praça António Sardinha Jüdischer Friedhof Einzelnachweise Weblinks Karte der Freguesia Penha de França beim Instituto Geográfico do Exército Webseite der Gemeindeverwaltung Penha da França (portugiesisch)
Penha de França

Penha de França es una freguesia portuguesa del municipio de Lisboa, distrito de Lisboa. Etimología El nombre de proviene de su patrona, la Virgen de la Peña de Francia,​​ que se venera en su santuario, situado en la parte más alta de un cerro que domina toda esta zona de Lisboa. Historia Esta freguesia fue creada por decreto de 13 de abril de 1918, con áreas procedentes de las freguesias de Beato, Santa Engracia y São Jorge de Arroios.​ Con la reorganización administrativa de Lisboa de 7 de febrero de 1959, su área se redujo, lo que contribuyó a la creación de las freguesias de San Juan y Alto do Pina.​ El 8 de noviembre de 2012, en aplicación de una resolución de la Asamblea de la República de Portugal, la freguesia de São João pasó a formar parte de esta freguesia.​ Demografía Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Penha de França.
Penha de França

Penha de França è una freguesia del Portogallo e un quartiere della città di Lisbona, che appartiene alla zona del centro storico della capitale. Fu creata per un decreto del 13 aprile del 1918 da aree cedute dalle freguesias di Beato, Santa Engrácia e São Jorge de Arroios. Il nome della freguesia deriva dalla sua patrona, Nostra Signora di Peña de Francia. Nel 1959 la sua area fu ridotta in seguito a una riorganizzazione amministrativa dalla quale nacquero le freguesias di São João e Alto do Pina. In seguito alla riorganizzazione amministrativa del 2012 Penha de França ha visto la sua superficie quadruplicata e la sua popolazione raddoppiata grazie all'annessione della freguesia di São João. La riforma le ha inoltre assegnato una piccola striscia di territorio appartenente alla freguesia di Beato. Monumenti e luoghi d'interesse Igreja da Madre de Deus / Mosteiro da Madre de Deus / Museu Nacional do Azulejo, in Rua da Madre de Deus Palácio Nisa, in Rua da Madre de Deus Convento de Santos-o-Novo, in Páteo das Comendadeiras Cimitero di Alto de São João, in Parada do Alto de São João Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Penha de França Collegamenti esterni Sito di Penha de França, su jf-penhafranca.pt.
Penha de França (Lisboa)

Penha de França é uma freguesia portuguesa do município de Lisboa, pertencente à Zona do Centro Histórico da capital, com 2,71 km² de área e 28 475 habitantes (censo de 2021). A sua densidade populacional é 10 507,4 hab./km². Foi criada por decreto de 13 de abril de 1918, com áreas cedidas pelas freguesias do Beato, Santa Engrácia e São Jorge de Arroios. O nome da freguesia advém da sua padroeira, Nossa Senhora da Penha de França. Com a reorganização administrativa da cidade de Lisboa de 7 de fevereiro de 1959, a sua área foi reduzida, o que contribuiu para a criação das freguesias de São João e Alto do Pina. Na sequência da reorganização administrativa de 2012, que entrou em vigor após as eleições autárquicas de 2013, a freguesia quase quadruplicou a sua área e mais do que duplicou a sua população, reincorporando o território da antiga freguesia de São João e uma pequena faixa de território anteriormente pertencente à freguesia do Beato. Demografia A população registada nos censos foi: Criada pelo decreto n.º 4.112, de 13/04/1918. Os seus limites foram alterados pelo decreto-lei n.º 42.142, de 07/02/1959 e pela Lei n.º 56/2012, de 8 de novembro. À data da junção das freguesias (2013), a população registada no censo anterior (2011) foi: Sede e Delegações da Junta de Freguesia Sede (Penha de França) - Travessa do Calado, 2 Polo Desenvolvimento Social e Saúde (São João) - Avenida Marechal Francisco da Costa Gomes, loja 13 Espaço Multiusos - Av. Coronel Eduardo Galhardo (em frente à esquadra da PSP) Arruamentos A nova freguesia da Penha de França (depois de absorver a antiga freguesia de São João) contém 118 arruamentos. São eles: Existem ainda outros arruamentos reconhecidos pela Câmara, mas não administrados por ela: Notas Referências Ligações externas «Freguesia da Penha de França no IGeoE-SIG» «História da freguesia»
Пенья-де-Франса (Португалия)

Пе́нья-де-Фра́нса (порт. Penha de França) — район (фрегезия) в Португалии, входит в округ Лиссабон. Является составной частью муниципалитета Лиссабон. Находится в составе крупной городской агломерации Большой Лиссабон. По старому административному делению входил в провинцию Эштремадура. Входит в экономико-статистический субрегион Большой Лиссабон, который входит в Лиссабонский регион. Население составляет 27 967 человек (2011). Плотность: 10 319,9 чел/км². Покровителем района считается Дева Мария (порт. Nossa Senhora da Penha de França). История Район основан указом от 13 апреля 1918 года. Занимал площадь 0,66 км², но после административной реформы, которая была подписана 8 ноября 2012 года и официально вступила в силу после проведения муниципальных выборов в 2013 году, площадь увеличилась до 2,71 км². Примечания
Пеня-де-Франса

Пеня-де-Франса (порт. Penha de França; МФА: [ˈpɐ.ɲɐ dɨ ˈfɾɐ̃.sɐ]) — парафія в Португалії, у муніципалітеті Лісабон. Розташована в західній частині країни, на теренах історичної португальської провінції Ештремадура. Входить до складу округу Лісабон. За адміністративним поділом, чинним до 1976 року, терени парафії були складовою провінції Ештремадура. Належить до Лісабонського патріархату Католицької церкви. Патрон — Діва Марія. Площа — 0,6831 км². Населення — 12780 ос. (2011). Сильно урбанізований регіон. Густота населення — 18 708,83 осіб/км² . Код — 110625. Географія Населення Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Пеня-де-Франса European Commission. Eurostat. Local Administrative Units. Correspondence table LAU 2 — NUTS 2013 /NUTS 2010, EU-28.
Vila Ruiva (Cuba)

Vila Ruiva ist eine Gemeinde (Freguesia) in Portugal und gehört zum Landkreis von Cuba (Portugal), mit einer Fläche von 20,1 km² und 380 Einwohnern (Stand 19. April 2021). Dies ergibt eine Bevölkerungsdichte von 18,9 Einw./km². Geschichte Römische Bauten und Funde belegen die Existenz des Ortes zu Zeiten der Provinz Lusitania. Aus maurischer Zeit sind keine wesentlichen Funde gemacht worden. Seine ersten Stadtrechte (Foral) erhielt der Ort im 13. Jahrhundert. Nach der Portugiesischen Revolution von 1383 gehörte Vila Ruiva zu den Orten, die Nuno Álvares Pereira erhielt. Im Jahr 1512 erneuerte König Manuel I. die Stadtrechte. Vila Ruiva war ein eigenständiger Kreis (Concelho) bis 1836, um seit 1839 zum Kreis Cuba zu gehören. Kultur und Sehenswürdigkeiten Unter den zahlreichen denkmalgeschützten Bauten der Gemeinde sind ein römischer Staudamm und eine römische Brücke, neben einer Reihe von Brunnen und Sakralbauten. Mit dem Cappas Isectozoo existiert hier ein Museum und Laboratorium vor allem staatenbildender Insekten. Weblinks Karte der Freguesia Vila Ruiva beim Instituto Geográfico do Exército Offizielle Website Einzelnachweise
Vila Ruiva (Cuba)

Vila Ruiva (español histórico: Villarubia​) es una freguesia portuguesa del concelho de Cuba, con 20,20 km² de superficie y 625 habitantes (2001). Su densidad de población es de 30,9 hab/km². Galería Referencias Enlaces externos Vila Ruiva en freguesiasdeportugal.com (en portugués) Información administrativa sobre Vila Ruiva Archivado el 30 de septiembre de 2009 en Wayback Machine. (en portugués)
Vila Ruiva (Cuba)

Vila Ruiva est une paroisse civile portugaise (en portugais : freguesia) de la municipalité de Cuba dans le district de Beja. Géographie Vila Ruiva est située dans le Bas Alentejo, au nord de Cuba et à l'est d'Alvito. Son territoire est composé de deux parties non-contigües : une partie sud où se trouve le village de Vila Ruiva et une partie nord correspondant au village d'Albergaria dos Fusos. Démographie Lors du recensement de 2021, Vila Ruiva compte 380 habitants. C'est alors la paroisse la moins peuplée de la municipalité de Cuba. Notes et références Voir aussi Liste des freguesias du Portugal Portail du Portugal
Vila Ruiva (Cuba)

Vila Ruiva é uma povoação portuguesa sede da Freguesia de Vila Ruiva do Município de Cuba, freguesia com 20,12 km² de área e 380 habitantes (censo de 2021), tendo, por isso, uma densidade populacional de 18,9 hab./km². A Freguesia de Vila Ruiva é uma das poucas freguesias portuguesas territorialmente descontínuas, consistindo em duas partes: uma parte sul (cerca de 60% do território da freguesia, onde se situa o lugar que lhe dá nome) e uma parte norte, junto à Barragem do Alvito (lugar de Albergaria dos Fusos), separada da parte principal pela freguesia de Vila Alva, do mesmo município, e pela freguesia de Alvito, do município homónimo. História Em tempos mais recuados, a importância do lugar derivava da sua proximidade à estrada que liga Beja, Évora e Mérida (antiga capital da Lusitânia) Vila Ruiva foi conquistada no século XIII durante o reinado de D. Sancho II. Teve o seu primeiro foral no século XIII, concedido pelo Mosteiro de Mancelos, e o seu segundo foral em 1512, concedido por D. Manuel I. Em 1520 o senhorio da vila e os seus termos são atribuídos a D. Rodrigo de Melo, 1º Conde de Tentúgal, o qual manda transformar o castelo num palácio em estilo manuelino-mudéjar (entretanto desaparecido) e reconstruir a Igreja de Nossa Senhora da Expectação, actual Igreja Matriz da vila. Foi vila e sede de concelho até ao início do século XIX. Este era constituído apenas pela freguesia da sede e tinha, em 1801, 329 habitantes. Demografia Nota: Nos anos de 1890 a 1930 a freguesia de Albergaria dos Fusos estava anexada a esta freguesia. Pelo decreto-lei nº 27.424, de 31/12/1936, a freguesia de Albergaria dos Fusos foi extinta, sendo integrada nesta freguesia. A população registada nos censos foi: Património Igreja Matriz Igreja do Senhor da Ladeira Ermida de Nossa Senhora de Represa Ermida de São Sebastião Igreja da Misericórdia Ponte romana sobre a ribeira de Odivelas ou Ponte de Vila Ruiva Barragem romana de Nossa Senhora da Represa Casa da Câmara Notas e Referências Ligações externas Vila Ruiva no Sapo «Cappas Insectozoo - Museu Vivo de Insectos Sociais»
Вила-Руйва (Куба)

Вила-Руйва (порт. Vila Ruiva) — фрегезия (район) в муниципалитете Куба округа Бежа в Португалии. Территория — 20,2 км². Население — 625 жителей. Плотность населения — 30,9 чел/км². Достопримечательности
Віла-Руйва (Куба)

Віла-Руйва (порт. Vila Ruiva; МФА: [ˈvi.ɫɐ ˈʁuj.vɐ]) — парафія в Португалії, у муніципалітеті Куба. Розташована в південній частині країни, на теренах історичної португальської провінції Алентежу. Входить до складу округу Бежа. За адміністративним поділом, чинним до 1976 року, терени парафії були складовою провінції Нижнє Алентежу. Належить до Безької діоцезії Католицької церкви. Патрон — Діва Марія. Площа — 20,1223 км². Населення — 467 ос. (2011). Слабо урбанізований регіон. Густота населення — 23,21 осіб/км² . Код — 020704. Населення Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Віла-Руйва (Куба) European Commission. Eurostat. Local Administrative Units. Correspondence table LAU 2 — NUTS 2013 /NUTS 2010, EU-28.
Lagarteira

Lagarteira ist ein Ort und eine ehemalige Gemeinde in Zentralportugal. Lagarteira gehört zum Kreis Ansião im Distrikt Leiria. Die Gemeinde hatte eine Fläche von 7,5 km² und 505 Einwohner (Stand 30. Juni 2011). Der Ort liegt etwa sechs Kilometer nördlich der Kreisstadt Ansião. Das Gemeindegebiet umfasst zwei Exklaven. Geprägt wird das Dorf überwiegend durch Landwirtschaft und Viehzucht. Ortspatron ist der heilige Dominikus, dessen Fest jährlich zwischen dem letzten Sonntag im Juli und dem ersten Sonntag im August gefeiert wird. Am 29. September 2013 wurden die Gemeinden Lagarteira und Torre de Vale de Todos in die Gemeinde Ansião eingegliedert. Bauwerke Das Ortsbild wird bestimmt von der Pfarrkirche, davor eine etwa 700 Jahre Esche. Einzelnachweise Weblinks Karte der Freguesia Lagarteira beim Instituto Geográfico do Exército
Lagarteira

Lagarteira é uma povoação portuguesa do Município de Ansião e sede de paróquia da Diocese de Coimbra que foi sede da Freguesia de Lagarteira, freguesia que tinha 7,53 km² de área e 504 habitantes (2011), e, portanto, uma densidade populacional de 66,9 hab/km². A Freguesia de Lagarteira era uma das poucas freguesias portuguesas territorialmente descontínuas, tendo a adicional raridade de ser constituída por três partes, de extensão muito diferente: a parte principal, que concentrava mais de 80% do território da freguesia; um exclave a sudoeste da parte principal, separado desta pela freguesia de Torre de Vale de Todos, também do Município de Ansião, correspondente a praticamente todo o restante território da freguesia; e um segundo e muito mais pequeno exclave (aprox. 2% da área da freguesia), situado a sul do primeiro, sendo separado deste (numa extensão de muito poucos metros) pelas freguesias de Ansião (sede do município) e de Cumieira (Município de Penela, Distrito de Coimbra). A Freguesia de Lagarteira foi extinta em 2013, no âmbito de uma reforma administrativa nacional, tendo o seu território sido anexado à freguesia de Ansião, desfazendo-se desta forma a descontinuidade territorial. População Notas e Referências
Лагартейра

Лагартейра (порт. Lagarteira) — район (фрегезия) в Португалии, входит в округ Лейрия. Является составной частью муниципалитета Ансьян. По старому административному делению входил в провинцию Бейра-Литорал. Входит в экономико-статистический субрегион Пиньял-Интериор-Норте, который входит в Центральный регион. Население составляет 566 человек на 2001 год. Занимает площадь 7,76 км².
Torre de Quintela

La Torre de Quintela és una torre de defensa situada a la parròquia de Vila Marim, al municipi de Vila Real, Portugal. Construïda al segle xiii, durant el regnat d'Alfons III, un document del 1258 esmenta la seva construcció. Un altre document de 1695 esmenta el seu propietari, D. Francisco de Portugal, comte de Vimioso, i descriu la torre i els altres elements de la finca. A principis del segle XX un paleta va comprar la torre amb la intenció de desmuntar-la per a reaprofitar les pedres, però el seu elevat cost el va fer desistir. El 1910 la torre Quintela va ser declarada Monument Nacional. El 1982 l'Institut Portuguès del Patrimoni Cultural la va restaurar, donant-li l'aspecte actual, amb la principal diferència amb l'original de l'escala en planta baixa de pedra, que hauria estat de fusta. El 1989 es va cedir la torre al municipi de Vila Real per a instal·lar-hi un museu. La torre és de planta quadrada, amb accés per portal sobrealçat, amb façanes esquinçades per espitlleres. Al segle xiv s'hi van afegir finestres balconades i matacans a les cantonades del terrat. Construïda sobre un aflorament rocós, té 12 metres d'amplada i 21 metres d'alçada. Façanes en pedra vista, de tres plantes, amb un soterrani amb xamfrà per sota, que correspon a les dues filades inferiors de carreus. Referències
Torre de Quintela

Der Torre de Quintela (dt. Turm von Quintela) steht im Dorf Quintela, Gemeinde Vila Marim, Kreis und Distrikt Vila Real, in Portugal. Er wurde an beherrschender Stelle auf einem Felsen des Alvão errichtet. Geschichte Der Turm wurde in der Regentschaft von Alfons III. (1248–1279) auf Geheiß D. Alda Vasques errichtet, der ihn als herrschaftlichen Sitz bewohnte. Nach einer kurzen Verwendung durch den Orden der Templer wechselte der Turm schließlich in den Besitz der Grafen von Vimioso über. Erwähnt wird der Turm in dem Roman "O Anátema" von Camilo Castelo Branco. Im Jahre 1910 wurde das Gebäude per Dekret als Nationales Monument klassifiziert. Die Restaurierung des Turmes erfolgte durch hohen persönlichen Einsatz des Priesters João Parente, der sich dem Studium der regionalen Geschichte gewidmet hat. Die Nutzung des Gebäudes als Museum mittelalterlicher Kunst wird zurzeit vorbereitet. Eigenschaften Herrschaftliches Gebäude im gotischen Stil. Quadratischer Grundriss mit einer Seitenlänge von jeweils 10 Metern, die Höhe beträgt knapp 30 Meter. Auf etwa halber Höhe der Flächen und auf den vier Eckpunkten des Daches befinden sich durch Zinnen bewehrte Erker. Im Innern befinden sich vier Stockwerke, die über eine hölzerne Treppe miteinander verbunden sind. Weblinks
Torre de Quintela

La torre de Quintela es una torre fortificada y almenada situada en Quintela, al norte de Portugal, sobre un macizo rocoso de la sierra de Alvão. Al parecer fue mandada construir por Alda Vasques en el siglo XIII, quien la utilizó como residencia señorial. Posteriormente perteneció a la Orden del Temple y a los condes de Vimioso. Es monumento nacional desde 1910. Cuenta con acceso restringido a todo aquel que no sea personal no autorizado. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Torre de Quintela. (En portugués) Torre de Quintela en IGESPAR.