NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Alentejo

Alentejo régiója (portugálul Região do Alentejo) egyike Portugália hét NUTS II besorolású statisztikai célú területi egységének, központja Évora. Alentejo név eredetileg az "Além-Tejo" kifejezésből ered, ami lefordítva azt jelenti hogy "Tejontúl". Az Alentejo régiója magába foglalja Portalegre, Évora és Beja megyéket, valamint Setúbal és Santarém megyék déli felét. Északról a Centro régió, keletről Spanyolország (nevezetesen Extremadura valamint Andalúzia autonóm közösségek), délről Algarve és nyugatról az Atlanti-óceán határolja. Az Alentejo régió legnagyobb és legnépesebb városai (2001): Évora (41 159 lakos), Santarém (28 760 lakos), Beja (21 658 lakos), Portalegre (15 238 lakos), Elvas (15 115 lakos), Sines (11 303 lakos), Vendas Novas (9 485 lakos), Vila Nova de Santo André (8 745 lakos), Montemor-o-Novo (8 298 lakos). - Régió teljes területe: 31 483.6 km² (Kontinentális Portugália területének 33%-a). - Régió teljes lakossága (2007): 762 600 fő (Kontinentális Portugália lakosságának 7,5%-a). - Régió átlagos népsűrűsége (2007): 24.2 fő/km² Az Alentejo régió-n belül öt NUTS III szintű szubrégió van: Alentejo Central Alentejo Litoral Alto Alentejo Baixo Alentejo Lezíria do Tejo A régión belül 58 község (portugálul concelho vagy município) található, ami Portugália települési önkormányzatainak 18,8%-a. A jelenlegi Alentejo régió területe nem azonos a hagyományosan Alentejó-nak hívott tájegységgel amely kiterjedését tekintve kisebb, mert nem tartalmazza Ribatejo történelmi tartományt. Noha közigazgatásilag sosem volt egyetlen összefüggő országrész, Portugáliában az Alto Alentejo és Baixo Alentejo történelmi tartományok által alkotott tájegységet szokás Alentejó-ként nevezni. Galéria Külső kapcsolatok A régió hivatalos weboldala (portugálul) Allentejo - Alentejo internetes portálja Archiválva 2008. július 27-i dátummal a Wayback Machine-ben Go Alentejo – turisztikai weboldal Jegyzetek 2, 3, 4 az Európai Közösség Statisztikai Hivatalának (Eurostat) oldala alapján.
Alentejo

L'Alentejo, letteralmente "Oltretago", è una regione del Portogallo, che comprende la totalità dei distretti di Portalegre, Évora e Beja, e parte del distretto di Setúbal. La parte di Ribatejo situata nella regione statistica dell'Alentejo si trova nel distretto di Santarém. Geografia fisica La superficie è di 31.152 km² (33% del Portogallo continentale), la popolazione nel 2001 era di 766.339 abitanti (8% del Portogallo continentale). La regione dell'Alentejo propria (senza Lezíria do Tejo) ha 511.157 abitanti e 27.276 km². Confini Confina con le regioni di Lisbona e Centro a nord, con la Spagna (Estremadura e Andalusia) a est, con l'Algarve a sud e con l'Oceano Atlantico a ovest. Geografia antropica Suddivisioni amministrative Comprende 5 subregioni statistiche: Alentejo Centrale (Alentejo Central) Alentejo Litorale (Alentejo Litoral) Alto Alentejo (Alto Alentejo) Basso Alentejo (Baixo Alentejo) Lezíria do Tejo (A sud di Ribatejo) L'Alentejo comprende 58 comuni (18,8% del totale nazionale). Si noti che questa divisione non coincide con l'antica regione tradizionale dell'Alentejo, che non costituiva una provincia ma l'unione delle province dell'Alto Alentejo e del Basso Alentejo (Baixo Alentejo), la quale era leggermente più piccola dell'attuale, comprendendo solamente i distretti di Évora e Beja (integralmente), quasi tutto il distretto di Portalegre (escluso il comune di Ponte de Sôr, che faceva parte del Ribatejo) e la parte sud del distretto di Setúbal (i comuni di questo distretto che facevano parte dell'attuale Alentejo Litorale, ossia: Alcácer do Sal, Grândola, Santiago do Cacém e Sines). Storia L'Alentejo era già abitato nel Neolitico, come testimoniano le numerose strutture megalitiche e i menhir. L'Alentejo ospita i più grandi menhir della penisola iberica (i menhir di Meada e Outeiro), oltre alla Pedra do Galo, un enorme masso alto circa 10 metri, e alla Rocha dos Namorados. Anche i Romani si stabilirono qui e fondarono città come Évora, Elvas, Ammaia e Miróbriga, oltre a numerose proprietà rurali (villae rusticae). Nell'VIII e IX secolo arrivarono i Mori, di cui rimangono solo poche tracce; furono spinti successivamente verso sud durante la Reconquista nel XII secolo e completamente espulsi dal Portogallo con la conquista di Faro (1272). Dal 1580 al 1640, il Regno del Portogallo fu unito al Regno di Spagna in un'unione personale. Nel XIX e XX secolo, molti abitanti dell'Alentejo emigrarono o lavorarono come lavoratori ospiti in altri Paesi europei. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'Alentejo Wikivoyage contiene informazioni turistiche sull'Alentejo Collegamenti esterni Portal Alentejo - Allentejo, su allentejo.com. URL consultato il 14 aprile 2008 (archiviato dall'url originale il 27 luglio 2008).
Alentejo

Alentejo (dosłownie Kraina za Tagiem; fon. /a.lẽ.n'ta.żu/) – historyczna prowincja Portugalii, obejmująca ok. 1/3 powierzchni kraju (26 000 km²) i skupiająca niecałe 10% jego ludności (776 585 mieszkańców, stan na rok 2001). Wyróżnić można Alto Alentejo (Alentejo Górne) ze stolicą w Évorze, Baixo Alentejo (Alentejo Dolne) z głównym ośrodkiem w Bei oraz Ribatejo, skupione wokół aglomeracji Santarém. Region zajmuje w przeważającej części nizinne (z wyjątkiem gór São Mamede w północno-wschodniej części prowincji) tereny na południe od rzeki Tag. Alentejo Dolne jest najcieplejszym regionem w Portugalii. Główny obszar rolniczy kraju (uprawy pszenicy, dębu korkowego i oliwek; w okolicach Santarém intensywny chów bydła rogatego), którego mieszkańcy znani są w Portugalii ze swych lewicowych przekonań politycznych. Większość ludności utrzymuje się z pracy w wielkich majątkach ziemskich, tzw. Latifúndios. Do rozszerzenia Unii Europejskiej w 2004 roku najuboższy region wspólnoty. Miejscowa kuchnia obfituje w posiłki mięsne, na przekór dominującym w kraju daniom rybnym. Historia Pozostałości wyrobów ceramicznych oraz rozsiane w północnej części regionu menhiry, dolmeny i kamienne kręgi wskazują na to, że tereny Alentejo zamieszkane były 7-8 tys. lat p.n.e. Za czasów rzymskich region był jednym z lepiej prosperujących części prowincji Luzytania, o czym świadczy min. dobrze zachowany akwedukt i Świątynia Diany w Évorze. Alentejo, wraz z sąsiednim Algarve było najdłużej opierającym się rekonkwiście obszarem Portugalii, podbitym ostatecznie w 1257 roku za panowania Alfonsa III (1248–79). Obecność Maurów dała się zaznaczyć w niektórych toponimach, a także miejscowych kościołach, z których wiele służyło niegdyś jako meczety. Wskutek cyklicznych susz i słabej jakości gleb duża część osiadłej w Alentejo ludności wyemigrowała na przestrzeni wieków na Azory, do Brazylii, Angoli i innych portugalskich kolonii. Pewne dochody przynosi prowincji eksploatacja ogromnych złóż marmuru, zlokalizowanych w okolicach miejscowości Estremoz i Vila Viçosa. Surowiec ten jest tam powszechnie stosowany jako pospolity materiał budowlany. Podczas Rewolucji Goździków ludność prowincji poparła juntę Ocalenia Narodowego generała António de Spínoli. Wraz z wstąpieniem Portugalii do EWG w 1986 roku do regionu zaczęły napływać liczne dotacje z funduszy strukturalnych, które pozwoliły na sfinansowanie niektórych kluczowych inwestycji, takich jak Zapora Alqueva na rzece Gwadiana. W wyniku jej wybudowania powstało w 2002 jezioro o powierzchni 250 km². Powstały w 2002 roku zbiornik jest obecnie największym sztucznym jeziorem Unii Europejskiej, a według niektórych źródeł największym w Europie. Zapora pozwoliła na skuteczne nawadnianie okolicznych pól i uzupełniła nękający region niedobór wody pitnej. Przypisy
Alentejo

Alentejo (AFI [ɐlẽˈtɛʒu]) este o regiune istorică și statistică (NUTS) a Portugaliei. Numele provine de la „além Tejo” care înseamnă în portugheză „peste Tejo”. Râul Tejo formează o graniță naturală între această regiune și jumătatea nordică a țării. Alentejo se învecinează la sud cu Algarve. Are cinci subregiuni: Alentejo Central, Alentejo de Jos (Alto Alentejo), Alentejo de Sus (Baixo Alentejo), Alentejo Litoral și Lezíria do Tejo. Orașele principale sunt Évora (capitală tradițională), Santarém, Portalegre, Beja și Sines. Alentejo are o populație de 776.585 de locuitori și suprafața de 31.152 km².
Алентежу

Аленте́жу (порт. Alentejo; [ɐlẽˈtɛʒu]) — экономико-статистический регион в центральной и южной Португалии. Включает в себя округа Эвора, Бежа, Порталегре, а также южные муниципалитеты округов Сантарен и Сетубал. Территория — 31 567 км² (34 % территории страны). Население — 757 302 человека (2011 год. 7 % населения страны). География Регион граничит: на севере — Центр, Лиссабон на востоке — Испания на юге — регион Алгарве на западе — Лиссабон, Атлантический океан Субрегионы Регион включает в себя 5 экономико-статистических субрегионов: Алентежу-Сентрал Алентежу-Литорал Алту-Алентежу Байшу-Алентежу Лезирия-ду-Тежу Крупнейшие города Сантарен Эвора Бежа Порталегре Примечания Ссылки Портал Алентежу Архивная копия от 27 июля 2008 на Wayback Machine (англ.) Туристический портал Алентежу (порт.) Fundação Alentejo Terra Mãe Архивная копия от 30 июня 2008 на Wayback Machine (порт.)
Алентежо

Алентежо (порт. Alentejo, Região do Alentejo) је регион у јужном делу Португалије. На западу је Атлантски океан, док је на истоку Шпанија. Има површину од 31.152 лм² (33% континенталног дела Португала) и 766.339 становника (стање 2001). Име Алентежо значи: „Друга страна (реке) Тежо“. Главни град је Евора (око 45.000 становника). Овај крај је био познат и просперитетан у доба Римљана и Мавара. Краљевина Португалија је заузела Алентежо 1249. Регија је углавном рурална, а главна привредна активност је производња: плуте, вина, маслиновог уља и сира. Спољашње везе
Alentejo

Region Alentejo eller Alentejo (portugisiska: Região do Alentejo eller Alentejo) är en av Portugals sju statistiska regioner (NUTS II). Den är belägen i den södra delen av landet och har 704 707 invånare (2021). Regionens administrativa centrum finns i Évora. Namnet Alentejo (além do Tejo) betyder bokstavligen "bortom Tejo". Region Alentejo motsvarar ungefär den historiska provinsen Alentejo, men ett område i nordväst hörde historiskt till Estremadura. Underregioner (NUTS III) Den statistiska regionen Alentejo (NUTS 2) består av 5 statistiska underregioner (NUTS 3): Alentejo Litoral Baixo Alentejo Lezíria do Tejo Alto Alentejo Alentejo Central Referenser Externa länkar Portal do Alentejo
Алентежу (регіон)

Аленте́жу, або регіо́н Аленте́жу (порт. Região do Alentejo) — регіон у Португалії. Європейська статистична територіальна одиниця 2-го рівня (NUTS 2). Код — PT15. Один із 5-ти регіонів макрорегіону Континентальна Португалія. Поділяється на субрегіони: Берегове Алентежу, Верхнє Алентежу, Лезірія-ду-Тежу, Нижнє Алентежу, Центральне Алентежу. Охоплює 58 муніципалітетів на території округів Бежа, Евора, Порталегрі, а також південні райони округу Сетубал і частину округу Сантарен. На північному заході межує з Лісабонським регіоном, на півночі — з Центральним регіоном, на сході — з Іспанією, на півдні — з регіоном Алгарве; на заході омивається водами Атлантичного океану. Площа — 31 551,2 км² (34% від площі країни, 35% від площі континентальної Португалії). Населення — 760 098 ос. (2011, 7% від загальної кількості мешканців країни); густота населення — 24,09 осіб/км² . Найбільші міста — Евора, Сантарем, Бежа. Субрегіони Берегове Алентежу Верхнє Алентежу Лезірія-ду-Тежу Нижнє Алентежу Центральне Алентежу Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Алентежу (регіон) EU Regions [Архівовано 6 листопада 2015 у Wayback Machine.] // Eurostat Portal do Turismo do Alentejo [Архівовано 23 жовтня 2017 у Wayback Machine.]
Casa dos Bicos

La Casa dos Bicos o Casa de Brás de Albuquerque se localiza en el barrio de la Alfama de Lisboa. Fue construida en 1523, con diseño de Francisco de Arruda, por orden de Brás de Albuquerque, hijo natural del conquistador de Ormuz, Afonso de Albuquerque, para servir de vivienda. Está situada al este de la Praça do Comércio, cerca de donde se encontraban la Alfândega, el "Tribunal das Sete Casas" y la "Ribeira Velha" (un mercado de pescado y productos de hortícolas, con lonjas de comida y vino). Descripción Su fachada está revestida de piedras talladas en forma de punta de diamante, los llamados "bicos", siendo un ejemplo único de arquitectura civil residencial lisboeta en Lisboa. Los "bicos" demuestran una clara influencia del Renacimiento italiano. De hecho, el dueño de la casa, Brás de Albuquerque, la mandó construir después de un viaje por Italia, donde había visto el Palacio de los Diamantes de Ferrara y el Palacio Bevilacqua, en Bolonia. Las puertas y ventanas tienen una distribución y tamaños diversos, lo que concede al edificio cierto encanto, reforzado por el trazado de las ventanas de los pisos superiores, libremente inspiradas en los arcos trilobulados de la época. En la planta inicial tenía dos fachadas de piedras cortadas en pirámide y colocadas de forma desencontrada, donde sobresalían dos puertas manuelinas, la central y la del extremo oriental, además de otros dos plantas nobles. La fachada menos importante se encontraba orientada hacia el río. Tras el terremoto de Lisboa de 1755, todo el edificio quedó destruido y desaparecieron los dos últimos pisos. La familia Albuquerque vendió la casa en 1973, y fue utilizada durante un tiempo como almacén y como sede de comercio de bacalao. En 1983, por iniciativa del comisariado de la XVII Exposición Europea de Arte, Ciencia y Cultura, fue reconstruida y devuelta a su configuración inicial, y sirvió como local de exposiciones. Hoy en día la Casa dos Bicos pertenece a la Cámara Municipal de Lisboa, quien ha cedido su total utilización a la Fundación José Saramago para fijar en el edificio su sede principal. Desde 2012 la Fundación José Saramago está abierta al público en la Casa dos Bicos,​ donde ofrece a los visitantes una exposición permanente sobre la vida y obra del escritor José Saramago y donde celebra diferentes eventos de tipo cultural. Referencias Enlaces externos
Casa dos Bicos

La Casa dos Bicos (en portugais la maison des pointes) ou Maison de Bras de Albuquerque est un édifice emblématique de Lisbonne. Cette maison d'habitation a été construite en 1523 pour et par Brás de Albuquerque, fils légitime du deuxième gouverneur et Vice-Roi des Indes portugaises Afonso de Albuquerque. Elle est située à l'est du Terreiro do Paço (terrasse du palais) proche du quartier des Douanes, du Tribunal das Sete Casa e du marché de la Ribeira Velha dans la rue des Bacalhoeiros. Description Sa façade est recouverte de pierres de taille en forme de pointe de diamant. Ses pointes (bicos) sont un exemple unique de l'architecture civile d'habitation de la ville de Lisbonne du XVIe siècle. La singularité de cette maison est qu'elle est un pastiche de deux styles architecturaux. La façade et ses pointes rappelle l'influence tardive mais majeure de la Renaissance italienne. D'ailleurs, le propriétaire de cette maison l'a faite ériger après son voyage en Italie. Elle s'inspire largement du Palazzo dei Diamanti à Ferrare ou du Palazzo Sanuti Bevilacqua à Bologne. Elle présente également beaucoup de similarité avec la Casa de las Conchas de Salamanque et la Casa de los Picos de Ségovie. En revanche la répartition irrégulière des ouvertures en forme d'ogive de style gothique tardif (Style manuélin) et toutes les dimensions, confère à cette maison un certain charme médiéval renforcé par disposition asymétrique des arcs des fenêtres des étages supérieurs. Selon les plans d'origine, la maison possédait deux façades et deux étages, la plus belle ornée de deux portes de style manuélin orientée côté rue s'est écroulée lors du tremblement de 1755. Les deux étages supérieurs ont été détruits également, ils ont été reconstruits seulement en 1982 à l'occasion de l'exposition du Conseil de l'Europe sur Le Portugal et les Grandes Découvertes. L'édifice, propriété de la famille Albuquerque a été utilisé pour de nombreuses activités au cours des siècles dont la plus remarquable a été celle du commerce de la morue. En 1960, elle a été acquise par la mairie de Lisbonne. Elle abrite aujourd'hui un centre culturel et la bibliothèque de la fondation José Saramago. À voir Palazzo dei Diamanti Références Casa dos Bicos in the Portuguese Institute for Architectonic Heritage Instituto da Habitação e da Reabilitação Urbana Portail de la Renaissance Portail des monuments nationaux du Portugal Portail de Lisbonne
Casa dos Bicos

La Casa dos Bicos ("casa dei becchi" in portoghese, dalla forma dei mattoni della facciata) è una dimora storica della città di Lisbona in Portogallo. Il palazzo, costruito all'inizio del XVI secolo nel quartiere di Alfama, ha una particolare facciata di influenza rinascimentale e manuelina. È sopravvissuto al disastroso terremoto di Lisbona del 1755 che distrusse la maggior parte della città. Storia La Casa dos Bicos fu fatta costruire nel 1523 da Brás de Albuquerque (1501-1581), figlio del terzo governatore dell'India portoghese, Alfonso de Albuquerque. Brás de Albuquerque aveva trascorso alcuni anni in Italia, dove aveva potuto osservare dal vivo l'architettura rinascimentale italiana, tra cui probabilmente il Palazzo dei Diamanti di Ferrara, che ha le facciate in bugnato a forma di punte di diamante. In seguito al suo ritorno in Portogallo, Brás de Albuquerque fece costruire la Casa dos Bicos con una facciata che riprendesse questi stessi "diamanti" ma che incorporasse anche finestre e portali in stile manuelino. Il terremoto del 1755 distrusse la facciata principale e i due piani superiori della facciata che dà su Rua dos Bacalhoeiros (l'attuale facciata principale). Il palazzo rimase nelle mani della famiglia Albuquerque fino al XIX secolo, quando venne acquistato da Caetano Lopes da Silva, un commerciante di merluzzo. Venne quindi utilizzato per anni come magazzino per il bacalhau (baccalà). Nel 1955 la Casa fu acquistata dalla Camera municipale di Lisbona. Negli anni 1980 la Casa dos Bicos venne restaurata e parzialmente ricostruita, restituendo al congiunto architettonico la sua volumetria originale. I due piani superiori dell'attuale facciata principale vennero ricostruiti in base a disegni e pitture precedenti il 1755, che mostravano una loggia rinascimentale al terzo piano e le finestre in stile manuelino. All'interno del perimetro della casa furono condotti degli scavi archeologici, rivelando resti d'epoca romana e moresca. Nell'edificio è dal 2008 stabilita la Fondazione José Saramago, che ne occupa i suoi piani superiori. La casa accoglie inoltre la biblioteca dello scrittore premio Nobel per la Letteratura. Dal 2014 uno dei nuclei del Museu de Lisboa è stato inaugurato presso la Casa dos Bicos, comprendente un'esposizione permanente e un'area archeologica. Nella piazza antistante la Casa dos Bicos, ai piedi di una pianta di olivo proveniente da Azinhaga do Ribatejo (freguesia di Golegã), luogo di nascita di José Saramago, sono state poste nel 2011 le ceneri dello scrittore, nel corso di una cerimonia pubblica che ha visto la partecipazione della vedova Saramago, Pilar del Río. Galleria d'immagini Note Bibliografia (PT) Casa dos Bicos nel sito dell'Instituto de gestão do património arquitectónico e arqueológico. (PT) Instituto da Habitação e da Reabilitação Urbana, su monumentos.pt. Voci correlate Palazzo dei Diamanti Quinta da Bacalhoa Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Casa dos Bicos Collegamenti esterni (PT) João Silva, Casa de Brás de Albuquerque / Casa dos Bicos, su monumentos.gov.pt, 1992.
Casa dos Bicos

Casa dos Bicos is een historisch huis gebouwd in de 16e eeuw in de wijk Alfama in Lissabon, Portugal. De gevel is bedekt met stenen in de vorm van een diamantpunt, met invloeden uit de Italiaanse Renaissance en Portugese Manuelstijl (Portugees: estilo manuelino). Tegenwoordig is het gebouw onderdeel van het Museum van Lissabon. Geschiedenis Het huis werd tussen 1521 en 1523 gebouwd in opdracht van Afonso de Albuquerque, gouverneur van destijds Portugees-Indië. Tijdens de aardbeving van 1755 werd het gebouw voor een groot deel verwoest, waardoor het in 1772 gedeeltelijk gereconstrueerd moest worden. Tot de jaren 60 van de 19e eeuw is het huis in particuliere handen gebleven, waarna het werd gekocht door de gemeenteraad van Lissabon. De gemeente gaf de opdracht het gebouw aan te passen zodat het gebruikt kon worden als museum.
Casa dos Bicos

Casa dos Bicos (Dom Kolców) – zabytkowa kamienica w Lizbonie, w Portugalii. Zbudowana na początku XVI wieku w dzielnicy Alfama, posiada ciekawą renesansową elewację z elementami wskazującymi na wpływ stylu manuelińskiego. Przetrwała katastrofalne trzęsienie ziemi z 1755 r., które zniszczyło dużą część miasta. Casa dos Bicos została zbudowana w 1523 r. przez Brasa de Albuquerque (1501-1581), syna pierwszego gubernatora Indii Portugalskich, Alfonso de Albuquerque. Bras de Albuquerque spędził kilka lat we Włoszech, gdzie obserwował na żywo włoską architekturę renesansową, w tym prawdopodobnie Palazzo dei Diamanti w Ferrarze oraz zastosowane w tym pałacu boniowanie. Po powrocie do Portugalii Bras de Albuquerque zbudował Casa dos Bicos z fasadą tego typu, ale z oknami i portalami utrzymanymi w stylu manuelińskim. Trzęsienie ziemi z 1755 r. zniszczyło fasadę główną i dwa górne piętra fasady od strony Rua dos Bacalhoeiros (obecna elewacja). Kamienica pozostała w rękach rodziny Albuquerque aż do XIX wieku, kiedy to została zakupiona przez handlarza ryb. Przez długie lata pełniła potem funkcję magazynu suszonych dorszy (port. bacalhau). Około 1960 roku kamienica została wykupiona przez miasto Lizbona. W 1980 r. Casa dos Bicos została odrestaurowana i częściowo przebudowana. Dwa górne piętra elewacji zostały odbudowane na podstawie rysunków i obrazów sprzed 1755 r., które przedstawiały pierwotną renesansową loggię na trzeciej kondygnacji i okna w stylu manuelińskim. W obrębie kamienicy były prowadzone wykopaliska archeologiczne, odsłaniające pozostałości po Rzymianach i Maurach. Obecnie jest ona siedzibą Fundacji José Saramago. Linki zewnętrzne Strona fundacji José Saramago Monumentos.pt