NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Карры (карст)

Ка́рры (или шратты) — одна из форм поверхностного карста. Представляет собой сетку борозд и гребешков, шипов и лунок, образовавшуюся на поверхности растворимой водой породы (чаще всего известняка) под действием атмосферных осадков. По глубине карры могут составлять от нескольких миллиметров до метров. По внешнему виду карры делят на желобковые, лунковые, трещинные. Значительные «карровые поля» известны на известковых горах около Триеста (Италия). Примечания Литература Шратты // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Škraplja

Škraplje so podolgovat žleb na neporaslih površinah trdega apnenca, ki nastane pod vplivom tekoče vode. Geomorfološka površinska oblika škrapelj je značilna za kraški svet. Tekoča voda lahko teče po apnencu kot deževnica, talna voda, vode iz ledenikov ali morska voda. Pri tem počasi raztaplja apnenec, ki se pod vplivom organskih kislin v vodi (te pridejo vanjo preko atmosfere ali z izpiranjem tal) raztopi in pomeša z njo. Škraplje med seboj ločijo vmesni grebeni, ki so na določenih mestih lahko izjemno ostri. Take grebene imenujemo skalni noži, teren »posipan« z njimi pa je izjemno težko prehoden. Površju, ki je gosto pokrito s škrapljami pravimo škrapljišče, lahko pa je nadzemno ali podzemno (če je voda izdolbla škraplje pod vrhnjo plastjo prsti). Podoben kraški pojav, vendar v manjših dimenzijah so žlebiči.
Шкрапа

Шкрапе су линеарне, отворене или затворене депресије, изразито неправилног уздужног и попречног профила, настале растварањем огољених карбонатних стена. Дужине шкрапа варирају у метарском и декаметарском величинском подручју, а ширине и дубине су им центиметарске, па и метарске. Шкрапе се јављају на кречњачким или ређе доломитским падинама. Тада су најчешће међусобно паралелне и отворене. Њихов положај условљен је правцима сливања воде низ падине. Тај тип шкрапа у литератури је познат под називом ребрасте шкрапе. Оне су обично плиће, с дубином која ретко прелази дециметарски ред величина. Између густо распоређених шкрапа формирани су уски и ниски гребени, названи чебељи. Понекад могу бити оштри као нож и тада се називају сеченице. Плитке и широке шкрапе, са претежно оштрим чебељима, зову се музге. Шкрапе се могу јавити и на заравњеним деловима карбонатних терена. Тада се развијају по мрежи пукотина, међусобно се пресецају и укрштају и називају се мрежасте шкрапе. Тај тип је редовно дубљи. Њихове дубине су метарске, а местимично могу достићи и десетину метара. Мрежасте шкрапе такође могу бити веома густо распоређене, тако да је иницијална површ сведена само на чебеље, или чак и на сеченице. На заравњеним деловима између шкрапа често се јављају каменице. То су плитке затворене депресије, тањирастог до зделастог изгледа, од центиметарског до дециметарског пречника и дубине. У њима се сакупља вода од киша, која у садејству са угљен-диоксидом даље проширује и продубљава каменице. Терен покривен шкрапама назива се шкрапар. Шкрапари спадају међу најнепроходније терене. Неправилне дубоке депресије раздвојене су уским гребенима, местимично оштријим од сечива ножа. Одатле за такве терене назив љути крас. На пресеку шкрапа настају шкрипови, уске депресије неправилног профила, од центиметарског до дециметарског пречника и метарске дубине. Дубљи шкрипови, чија дубина достиже и десетину метара, називају се шкрапски бунари. Снижавањем преграда између две шкрапе или више шкрапа, јављају се линеарне депресије с релативно заравњеним дном, метарске ширине и декаметарске дужине. Те депресије представљају једине проходне правце у шкрапарима, па отуда и њихов назив богази (тур. пролаз). Литература Анђелић М. 1990. Геоморфологија. Београд: Војногеографски институт Марковић М., Павловић Р., Чупковић Т. 2003. Геоморфологија. Београд: Завод за уџбенике и наставна средства Пешић Л. 2001. Општа геологија - Егзодинамика. Београд: Рударско-геолошки факултет Спољашње везе
Карри

Карри (шрати, шратти) (рос.карры, англ. karren, clints, rock rill, grikes, нім. Karren m pl, Schratten f pl) — форми поверхневого карсту, що мають вигляд канавки, борозни чи щілини глибиною від декількох сантиметрів до метра. Виникають на поверхні розчинних гірських порід внаслідок дії атмосферних вод. Тріщинні карри виникають внаслідок розчинення гірських порід в тріщинах. Карри — одна з форм карстового рельєфу. Глибина від декількох см до 1…2 м. Розташування — найчастіше паралельними рядами, іноді — замкнені заглибини. Каррові поля — площі інтенсивного поширення каррів. Займають десятки кілометрів. Див. також Понори Література Мала гірнича енциклопедія : у 3 т. / за ред. В. С. Білецького. — Д. : Донбас, 2004. — Т. 1 : А — К. — 640 с. — ISBN 966-7804-14-3.
Câmara Municipal de Gondomar

A Câmara Municipal de Gondomar é o órgão executivo colegial representativo do município de Gondomar, tendo por missão definir e executar políticas que promovam o desenvolvimento do concelho. Descrição A Câmara Municipal de Gondomar é composta por 11 vereadores, representando diferentes forças políticas. Assume o cargo de Presidente da Câmara Municipal o primeiro candidato da lista mais votada em eleição autárquica ou, no caso de vacatura do cargo, o que se lhe seguir na respetiva lista. História Vereação 2025–2029 A atual vereação Gondomarense tomou posse em 5 de novembro de 2025, com base nos resultados das eleições autárquicas de 12 de outubro desse ano. Segue-se a lista de cidadãos eleitos para a Câmara Municipal de Gondomar e os respetivos pelouros. Presidentes da Câmara Municipal de Gondomar Referências
Gebäude des Diário de Notícias

Das Gebäude des Diário de Notícias ist der Hauptsitz der Tageszeitung Diário de Notícias in der portugiesischen Hauptstadt Lissabon. Geschichte Das Gebäude wurde ab 1936 durch den Zeitungsverlag Empresa Nacional de Publicidade in Auftrag gegeben. Der portugiesische Architekt Porfírio Pardal Monteiro schuf nahe am nördlichen Ende der Prachtstraße Avenida da Liberdade einen sechsstöckigen Bau, der durch mehrere Innenhöfe gegliedert wird. Die mit Stein verkleidete Fassade wird an der nordwestlichen Seite durch einen das Gebäude überragenden Turm bestimmt. Eingeweiht wurde das Gebäude 1940. Noch im gleichen Jahr wurde Pardal Monteiro für seine Arbeit mit dem Prémio Valmor ausgezeichnet. Das Gebäude ist auch Sitz der Medienholding Controlinveste. Seit 1986 ist es als Kulturdenkmal klassifiziert. Weblinks Gebäude des Diário de Notícias im portugiesischen Denkmalverzeichnis Sistema de Informação para o Património Arquitectónico
Paços do Concelho de Mértola

O edifício dos Paços do Concelho de Mértola é um imóvel histórico na vila de Mértola, na região do Alentejo, em Portugal. Integra um núcleo museológico, a Casa Romana, que corresponde às ruínas de um antigo edifício residencial da época romana. Descrição e história O edifício situa-se na Praça Luís de Camões, perto do Núcleo de Arte Islâmica. Insere-se na área protegida do Parque Natural do Vale do Guadiana e no Plano Sectorial da Rede Natura 2000, como o Sítio de Interesse Comunitário Guadiana. Durante o período romano, o local onde se ergue o edifício dos Paços do Concelho esteve ocupado por uma casa, habitada provavelmente entre os séculos I a IV d.C.. Terá sido ocupada em dois períodos distintos, o primeiro durante a época imperial, e o segundo após o século III. O complexo romano incluía uma área central, com um peristilo onde se encontrava um Implúvio. Neste local foi descoberta uma estátua de um magistrado judicial vestindo uma toga, datado do século I a.C. Este implúvio foi depois coberto por uma camada em Opus signinum, com a finalidade de o transformar num tanque ou lago interior. A casa estava organizada em torno de um pátio, e poderá ter contado com vários espaços destinados a funções comerciais (tabernas). A casa romana teria pouco mais de 500 m², área semelhante às de Mérida, e poderá ter-se prolongado até debaixo da Casa do Lanternim, do outro lado da rua, no sentido poente. Devido à área e ao número de compartimentos, não seria muito abastada, e tendo em conta a sua localização, junto a uma rua que era o principal eixo comercial da povoação durante a época romana, seria propriedade de um comerciante. Um dos muros da casa romana foi depois derrubado, tendo os seus materiais sido aproveitados para a construção de um silo, onde foram encontrados fragmentos de cerâmica muçulmana. O imóvel foi construído nos finais do século XIX, e completamente destruído em 1982. Durante os trabalhos de reconstrução, em 1984, foram encontrados muitos vestígios romanas, nomeadamente partes de um edifício, lápides funerárias, fragmentos de peças de vidro e cerâmica, como ânforas, e pelo menos duas moedas, que foram cunhadas em Myrtilis. O núcleo museológico foi inaugurado em 1988, e sofreu obras de remodelação em 2012 e 2017. Ver também Lista de património edificado em Mértola Casa dos Azulejos Cineteatro de Mértola Torre do Relógio de Mértola Paços do Concelho de Ferreira do Alentejo Paços do Concelho de Castro Verde Referências Ligações externas Câmara Municipal de Mértola / Núcleo Expositivo Romano na base de dados SIPA da Direção-Geral do Património Cultural Mértola - Câmara Municipal - Praça Luís de Camões na base de dados Portal do Arqueólogo da Direção-Geral do Património Cultural
Муниципальная библиотека Миранда-ду-Дору

Муниципальная библиотека Миранда-ду-Дору (порт. Biblioteca Municipal de Miranda do Douro, мирандск. Bibloteca Munecipal de Miranda de l Douro) — публичная библиотека в Португалии, расположенная в городе Миранда-ду-Дору округа Браганса. История Здание, в котором в настоящее время располагается муниципальная библиотека Миранда-ду-Дору, было построено в эпоху правления короля Жуана V, в 1718—1728 годах, в стиле барокко. Первоначально оно являлось церковью и принадлежало монастырю ордена тринитариев. В 1758 году церковь была перестроена. Архитектура здания типична для португальских барочных церквей. Фасад характеризуется арочным порталом, окружённым двумя колоннами коринфского ордера на гранитных базах. Портал увенчан окном и двумя нишами. В 1998—1999 году здание бывшей церкви было перестроено для создания в нём библиотеки Реконструкция велась по проекту архитекторов Карлуша Гимарайнша и Луиша Соареша Карнейру. Современное состояние Муниципальная библиотека Миранда-ду-Дору была открыта 10 июля 2003 года и носит имя священника, этнографа и археолога Антониу Марии Моуринью (1917—1996), родившегося в Сендине (муниципалитет Миранда-ду-Дору). Директором библиотеки является Элизабете Прету. В библиотеке проводятся разнообразные мероприятия: встречи с писателями, конференции, выставки, концерты, театральные представления. В декабре 2022 года библиотека была закрыта для посетителей из-за аварийного состояния электросети. Первоначально открытие после ремонта было запланировано на 10 июля, в День города, но ремонт не был закончен в срок. Открытие библиотеки состоялось в октябре 2023 года. Примечания
Loriga

Loriga (pron.: [lu'ɾigɐ]) es el nombre de una pequeña ciudad y de una freguesia portuguesa del municipio de Seia, Distrito de Guarda, con 36,52 km² de área, 1.367 habitantes (2005) y densidad de 37,51 hab./km². La freguesia está constituida por Loriga y un pueblo anexo llamado Fontão. Está ubicada a 320 km de Lisboa, en el centro del parque natural de la Sierra de la Estrella (en portugués: Parque Natural da Serra da Estrela). Ciudades relativamente cercanas: Seia (20 km), Gouveia, Viseu (60 km) y Guarda (80 km). Historia Es una ciudad con más de 2100 años pues su primera referencia está asociada a los pueblos romanos.​ Llamada Lobriga por los lusitanos y después Lorica por los romanos, forma parte de la provincia romana de Lusitania. Han sido los visigodos los primeros a usar el nombre Loriga.​ Se convirtió en un importante centro textil a mediados del siglo XIX hasta los años 80 del siglo XX, cuando la fuerza de dicha industria fue disminuyendo. Hoy, Loriga es un foco turístico creciente por su paisaje y por la proximidad con la Estación de Esquí Vodafone, la única de Portugal, que se sitúa en los límites de la parroquia. Referencias * Loriga.de Carta Militar de Portugal – esc. 1: 25000, hoja n.º 223, Instituto Geográfico del Ejército Portugués. Enlaces externos Página de la Junta de Freguesia de Loriga (Ayuntamiento de Loriga) Homepage de Loriga Blog sobre Loriga Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Loriga.
Loriga

Loriga est une freguesia (paroisse civile) portugaise, rattachée au concelho (municipalité) de Seia et située dans le district de Guarda, d'une surface de 36,52 km2 et comprenant 1367 habitants (2005). La densité de sa population est de 37,4 hab/km2. Il a comme patronne Notre-Dame de Guia (port: Nossa Senhora da Guia). Histoire Loriga a reçu sa charte de for en 1136, octroyée par D. Afonso Henriques a João Ranha, en 1249 (Alphonse III), 1474 (Alphonse V) et en 1514, octroyée par le roi Manuel Ier. Loriga fut le siège d'une municipalité supprimée en 1855. Personnalités Joaquim Augusto Amorim da Fonseca - médecin Joaquim Pina Moura, économiste et homme politique Jorge Garcia, cycliste Source Version de l'article en langue portugaise Liaisons externes (pt) page internet sur Loriga (pt) page internet sur le Confraria da Broa e do Bolo Negro de Loriga (gastronomie) Portail du Portugal
Loriga

Loriga è una freguesia (frazione) e una vila portoghese, con 36,52 km², di 1 367 abitanti (2005), ha più di 2100 anni, situata nel comune di Seia nel distretto di Guarda, nelle montagne Serra da Estrela. Conosciuta come Lobriga dai lusitani e Lorica dai romani. Si trova al di sopra dei 770 m s.l.m. Loriga è parte del Parco Naturale della Serra da Estrela (Catena montuosa della Stella). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Loriga Collegamenti esterni (PT) Homepage di Loriga, su loriga.de. URL consultato il 27 marzo 2020 (archiviato dall'url originale il 28 maggio 2014). (PT) Analor (Associazione degli Amici e dei nati a Loriga) (PT) Portal Vila di Loriga, su viladeloriga.com. URL consultato il 17 dicembre 2019 (archiviato dall'url originale il 2 luglio 2019).
Лорига

Лорига (порт. Loriga) — район (фрегезия) в Португалии, входит в округ Гуарда. Является составной частью муниципалитета Сейя. Находится в составе крупной городской агломерации Большое Визеу. По старому административному делению входил в провинцию Бейра-Алта. Входит в экономико-статистический субрегион Серра-да-Эштрела, который входит в Центральный регион. Население составляет 1367 человек на 2005 год. Занимает площадь 36,52 км². Покровителем района считается Мария Магдалина (порт. Santa Maria Maior). Галерея
Termas romanas de Maximinos

Las termas romanas de Maximinos, también denominadas Alto da Cividade y Colina dos Maximinos, están ubicadas en la antigua freguesia de Cividade, desde 2013 Braga (Maximinos, Sé e Cividade) en el municipio de Braga (Portugal). Historia En 1977, las excavaciones arqueológicas en el sitio descubrieron las ruinas de un baño público junto al Foro de la antigua ciudad romana de Bracara Augusta, ubicada, según la tradición, en el actual Largo de Paulo Orósio.[cita requerida] En la antigua Roma, los baños públicos eran vastas construcciones acondicionadas para brindar a los habitantes o visitantes de la ciudad la posibilidad de bañarse según las reglas prescritas por la medicina de la época. Según estos, el bañista debe comenzar untando el cuerpo con aceites y practicando algunos ejercicios de gimnasia, deportes o lucha libre. Luego entra en una habitación muy caldeada, la mortaja, donde sudaba profusamente. Luego pasa al caldario, una habitación todavía climatizada, donde puede lavarse y retirar los restos de aceite. Después de una breve estancia en el tepidarium, se sumergía en una piscina, cuya agua helada vigoriza su cuerpo, y luego es masajeado y untado con aceites aromáticos. Están clasificados como Monumento Nacional por Decreto n.º 1/86, publicado en RD, I Série, n.º 2, de 3 de enero de 1986.[cita requerida] Características El área excavada de las aguas termales ocupa aproximadamente 850 metros cuadrados. Estos balnearios eran, sin embargo, más extensos, como puede verse por la presencia del hipocausto y la piscina al sur, separados del resto del edificio por un pasillo estrecho. Según la colección encontrada, fueron construidas a finales del siglo I (época flavia), dejando el testimonio de las cuatro salas calientes cuyos hipocaustos están relativamente bien conservados. Aún no se ha podido definir su circuito interno ni la función de algunos de sus compartimentos adjuntos. A finales del siglo IV y principios del siglo siguiente,​ el edificio sufrió una importante renovación y su superficie era muy pequeña. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Termas romanas de Maximinos. Termas romanas do Alto da Cividade (artículo en Braga Cool) As termas romanas no Alto da Cividade (artículo)
Thermes romains de Maximinos

Les thermes romain de Maximinos sont un site archéologique présentant les vestiges de thermes romains de la ville antique de Bracara Augusta. Ils sont situés dans la municipalité de Braga au Portugal et sont classés monument national depuis 1986. Historique En 1977, des fouilles archéologiques ont mis au jour les ruines d'un établissement thermal public situé à proximité du forum de l'ancienne ville romaine de Bracara Augusta (capitale provinciale de la Gallaecia), forum qui occupait l'emplacement actuel du largo de Paulo Orósio. Description La zone fouillée des thermes occupe environ 850 m2. Ces thermes étaient cependant plus étendus, comme en témoignent la présence de l'hypocauste et du bassin au sud, séparés du reste du bâtiment par un étroit couloir. D'après les pièces retrouvées, ils furent construits à la fin du Ier siècle (époque flavienne). Il subsiste notamment quatre salles chaudes dont les hypocaustes sont relativement bien conservés. Il n'a cependant pas encore été possible de définir le circuit interne ni la fonction de certaines pièces contigues. À la fin du IVe siècle et au début du siècle suivant, le bâtiment subit d'importantes rénovations qui réduisent fortement sa superficie. Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Gallaecia Liste des monuments nationaux du district de Braga Liste de thermes romains Thermes romains Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Directorate General of Cultural Heritage Sistema de Informação para o Património Arquitectónico Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire (pt) Termas romanas de Maximinos - Site imovel.patrimoniocultural.gov.pt (pt) Termas Romanas de Maximinos - Site vive.eixoatlantico.com Portail de l’histoire Portail des monuments nationaux du Portugal Portail de l’archéologie
Termas romanas de Maximinos

As Termas romanas de Maximinos, também referidas como Alto da Cividade e Colina dos Maximinos, localizam-se em Cividade, na freguesia de Braga (Maximinos, Sé e Cividade), município de Braga, distrito do mesmo nome, em Portugal. Encontram-se classificadas como Monumento Nacional desde 1986. História Em 1977, escavações arqueológicas no local puseram a descoberto as ruínas de umas termas públicas junto ao "Forum" da antiga cidade romana de "Bracara Augusta", situado, segundo a tradição, no atual Largo de Paulo Orósio. Na antiga Roma as termas públicas eram vastos edifícios preparados para proporcionar aos habitantes ou visitantes da cidade a possibilidade de tomar o seu banho de acordo com as regras prescritas pela medicina da época. Segundo estas, o banhista devia começar por untar o corpo com óleos e praticar alguns exercícios de ginástica, desporto ou luta livre. Entrava depois numa sala muito aquecida, o sudatório, onde transpirava abundantemente. Passava então ao caldário, sala ainda aquecida, onde podia lavar-se e retirar os restos de óleo. Depois de uma curta passagem pelo tepidário, mergulhava na piscina do frigidário, cuja água gelada lhe revigorava o corpo, sendo em seguida massajado e untado de óleos aromáticos. Características A área escavada das termas ocupa cerca de 850 metros quadrados. Estas termas eram, todavia, mais vastas, como se pode ver pela presença do hipocausto e piscina a sul, separados do restante corpo do edifício por um estreito corredor. De acordo com o espólio encontrado, terão sido construídas nos finais do século I (período flaviano), restando desta fase o testemunho das quatro salas quentes cujos hipocaustos se encontram relativamente bem conservados. Não se conseguiu ainda definir o seu circuito interno nem a função de alguns dos seus compartimentos anexos. Em finais do século IV e início do século seguinte, o edifício sofreu uma grande remodelação e a sua superfície foi muito reduzida. Ver também Lista de património edificado no distrito de Braga Referências Ligações externas Termas romanas de Maximinos na base de dados Ulysses da Direção-Geral do Património Cultural Termas romanas de Maximinos na base de dados SIPA da Direção-Geral do Património Cultural Termas romanas do Alto da Cividade (artigo no Braga Cool) As termas romanas no Alto da Cividade (artigo) Braga - Termas Romanas de Maximinos/ Alto da Cividade/ Colina de Maximinos na base de dados Portal do Arqueólogo da Direção-Geral do Património Cultural
Jaciment lusitanoromà de Casais Velhos

El Jaciment lusitanoromà de Casais Velhos, o Vila romana de Casais Velhos, es troba al carrer de Sâo Rafael, a Areia, al municipi de Cascais, districte de Lisboa, a Portugal. És un jaciment arqueològic amb els vestigis d'un antic poblat romà on destaca un conjunt industrial de preparació de porpra de Tir, acompanyat de banys, necròpolis i restes de parets i objectes de ceràmica. Està classificat com a Immoble d'Interés Públic pel Decret núm. 29 de 25 de setembre de 1984. Història El jaciment fou estudiat per primera vegada al 1945, quan Afonso do Paço i Fausto de Figueiredo procedeixen a escavar-ne l'àrea. Malgrat això, es coneixien feia molt l'existència de vestigis arqueològics a la zona. Posteriorment, el 1968, 1970 i 1971, es feren campanyes de neteja i consolidació de l'indret per iniciativa d'António de Castelo Branco i Octávio da Veiga Ferreira.(1) Caracterització Les ruïnes es componen d'un conjunt d'estructures tardoantigues, dels segles III-IV, implantades en un turó envoltat de pinedes i tocant les dunes de Guincho.(3) El seu perímetro està ben delimitat per una muralla que no s'ha excavat encara totalment, i deuria tenir una torre.(1) Juntament amb una domus amb vestíbul, a la pars urbana s'identificà un fragment d'un aqüeducte que transportava aigua d'una deu propera a un tanc de grans dimensions situat al bell mig de les ruïnes (possiblement el natatio),(2) que alimentava també un complex termal situat uns metres més avall. Aquest es componia d'un frigidari, un tepidari i d'un prefurni, amb banyeres semicirculars.(1) Al nord n'hi ha la pars rustica amb compartiments, amb dues sitges tapades amb lloses circulars i excavades a la roca. Aquests compartiments contenien piques revestides dea opus signinum amb encaix per a tapes hermètiques, cosa que amb el descobriment de conquilles de múrex suggereix que els habitants del poblat es dedicassen al tint de porpra, per a teixits o cuir. S'hi trobà també tres àrees de necròpolis al sud-est i a sud-oest de la vila, amb sepultures en "caixa" delimitades per pedres de gres, i amb els cossos dipositats en decúbit dorsal, girats a l'est.(3) Hi aparegueren objectes com arracades de bronze i una aixeta decorada, així com monedes dels anys 205 a 450 (del temps dels emperadors romans Constanci II, Constant, Teodosi, Constantí i Arcadi). Altres troballes són una moneda encara embolcallada en teixit de lli (de gran raresa), una agulla de bronze i una lluerna (datable, per la forma, dels segles III o IV). S'hi identificaren altres estructures, una associada a una almàssera, amb el tanc de decantació i la mola.(2) Referències Enllaços externs Inventário do Patrimoni Arquitectónico (DGEMN) Arxivat 2005-12-23 a Wayback Machine.