NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Montijo, Portugal

Montijo (portugisiska: [mõˈtiʒu] ) är en stad och kommun i sydvästra Portugal. Den ligger på Tejo-flodens södra bank, mittemot Lissabon. Kommunen har 51 222 invånare (2020) och en yta på 348 km². Den är belägen i Setúbal-distriktet, en del av Storstadsområdet Lissabon. Den består av 5 kommundelar (freguesias). Den är geografiskt osammanhängande och består av två delar: en huvuddel i väst med 53 km², i vilken själva staden Montijo ligger, och en sekundär del i öst med 291 km², cirka 20 km längre bort. Bilder Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Montijo, Portugal.﻿
Монтіжу

Монті́жу (порт. Montijo; МФА: [mõ.ˈti.ʒu]) — муніципалітет і місто в Португалії, в окрузі Сетубал. Розташований у західній частині країни, на березі Атлантичного океану, на теренах історичної португальської провінції Ештремадура. Належить до Сетубальської діоцезії Католицької церкви в Португалії. Права міського самоврядування має з 1514 року. Поділяється на 5 парафій. За адміністративним поділом, чинним до 1976 року, був складовою провінції Рібатежу. Площа муніципалітету — 348,62 км², населення муніципалітету — 51222 ос. (2011); густота населення — 146,93 осіб/км² . Патрон — Святий Дух. Святковий день муніципалітету — 29 червня. Поштовий індекс — 2870. Код місцевої адміністративної одиниці — 1507. Складова статистичного регіону Сетубал. Географія Монтіжу розташоване на заході Португалії, на півночі округу Сетубал. Монтіжу межує на півночі та сході з муніципалітетом Алкошете, на південному сході — з муніципалітетом Палмела, на південному заході — з муніципалітетом Мойта. На північному заході омивається водами річки Тежу. Історія 1514 року португальський король Мануел I надав Монтіжу форал, яким визнав за поселенням статус містечка та муніципальні самоврядні права. Населення Примітки Джерела Montijo Portugal: diccionario historico, chorographico, heraldico, biographico, bibliographico, numismatico e artistico / E. Pereira, G. Rodrigues. — Lisboa : J. Romano Torres, 1908. — Vol. IV. — P. 1273. Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Монтіжу Офіційна сторінка [Архівовано 29 квітня 2021 у Wayback Machine.]
Castillo de Paderne

El castillo de Paderne está localizado en la freguesia del mismo nombre, municipio de Albufeira, distrito de Faro, en el Algarve, Portugal. Se yergue en posición dominante sobre la ribera de Quarteira, cerca de dos kilómetros al sur de la ciudad. Uno de los siete castillos representados en la bandera de Portugal, sus ruinas, de color rojizo, constituyen uno de los ejemplares más significativos de la arquitectura militar musulmana en la península ibérica, destacándose en el paisaje como un avisa de la llegada al Algarve para quien entra en Via do Infante, viniendo de la A2. El efecto escenográfico se multiplica de noche, gracias a la iluminación instalada por la Región de Turismo del Algarve. Referencias
Château de Paderne

Le château de Paderne (en portugais : Castelo de Paderne) est une fortification du XIIe siècle située dans la freguesia de Paderne à Albufeira, dans l'Algarve au Portugal. Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Directorate General of Cultural Heritage Sistema de Informação para o Património Arquitectónico Portail des châteaux Portail des monuments nationaux du Portugal Portail de l’Algarve
Església de São Miguel

L′Església de São Miguel, també anomenada església parroquial i Seu de Castelo Branco, es troba a la freguesia de Castelo Branco, municipi del mateix nom, districte de Castelo Branco, a Portugal. Està classificat com a Immoble d'Interés Públic des del 1978. El temple remunta a l'edat mitjana. Les principals campanyes d'intervenció arquitectònica s'hi feren al 1682, visibles en els dos nivells inferiors de la façana, de caràcter barroc, i el 1691, amb la introducció de pintures de Bento Coelho en vuit capelles. El 1771, amb el pas de Castelo Branco a diòcesi, l'església s'eleva a catedral i rep llavors obres de restauració. El 1785 és reconstruïda la capella principal i el 1791 s'hi pengen pintures de Pedro Alexandrino al retaule (de 1785) i a la Capella del Santíssim. Altres intervencions s'hi feren als segles XIX i XX. Arquitectura Originàriament de traçat romànic, va patir alteracions al llarg dels segles, i hui en són majoritàriament visibles els elements de l'arquitectura barroca i rococó. L'arc del creuer fou alterat pels volts del 1608 i encara es veuen vestigis de l'estructura original del segle xvi. La façana principal té tres portals (laterals amb frontó triangular i central més elevat i amb frontó corb interromput), dues finestres flanquegen un nínxol amb una estàtua de sant Miquel al nivell intermedi; hi ha un òcul al nivell superior, i dos campanars laterals. Dins, la nau longitudinal presenta sis altars laterals en talla daurada. Referències Enllaços externs Ruta de les catedrals. Arxivat 2017-09-12 a Wayback Machine.
Konkathedrale von Castelo Branco

Die dem Erzengel Michael geweihte Konkathedrale von Castelo Branco (portugiesisch Sé Catedral de Castelo Branco oder auch Igreja de São Miguel) in der ostportugiesischen Stadt Castelo Branco ist – neben der Kathedrale von Portalegre – der zweite Bischofssitz des römisch-katholischen Bistums Portalegre-Castelo Branco. Lage Die geostete Kathedrale liegt im Altstadtzentrum der ca. 410 m hoch gelegenen Stadt Castelo Branco nahe der Grenze zu Spanien. Die Bischofsstadt Portalegre liegt etwa 50 km (Luftlinie) südlich. Geschichte Das Bistum Castelo Branco entstand im Jahr 1771 auf Anordnung des Papstes Clemens XIV.; es verlor jedoch seinen Status mit der Neugründung des Bistums Portalegre im Jahr 1881. Erst im Jahr 1956 erfolgte die Umbenennung in Bistum Portalegre-Castelo Branco. Die Bauzeit der Kirche und späteren Kathedrale lag überwiegend im 17. Jahrhundert; sie entstand an der Stelle eines romanischen Vorgängerbaus. Architektur Die Architektur der in einen Mittelteil mit Dreiecksgiebel und zwei Seitentürme gegliederten Fassade entspricht einem strengen Renaissance-Stil. Nur das von Kugeln überhöhte Glockengeschoss des Südturms ist original; das andere wurde erst um die Mitte des 20. Jahrhunderts hinzugefügt. Drei Portale führen in die nur einschiffige, aber mit Seitenaltären versehene Kirche. Anstelle eines Querschiffs finden sich zwei Kapellenanbauten. Die von einem imposanten Triumphbogen abgetrennte flach schließende Apsis (capela-mor) ist deutlich kleiner als das Kirchenschiff (nave). Ausstattung Beachtenswert sind der barocke Hauptaltar und die ebenfalls barocken Seitenaltäre; darüber hinaus sind beiden in die Außenwände eingelassenen Predigtkanzeln von Interesse. Literatur João Ribeiro: Igreja de São Miguel da Sé de Castelo Branco, Reconquista. Castelo Branco 2002 Weblinks Konkathedrale von Castelo Branco – Fotos + Infos (portugiesisch) Konkathedrale von Castelo Branco – Fotos, Grundrisse + Infos (monumentos, portugiesisch)
Cathedral of Castelo Branco

The (Co-)Cathedral of Castelo Branco or Church of Saint Michael (archangel) (Portuguese: Sé de Castelo Branco, Igreja de São Miguel) is a Roman Catholic Latin Co-cathedral and former cathedral in Castelo Branco, Portugal. It is the second official seat of the Catholic Diocese of Portalegre-Castelo Branco, as the bishopric's two-part title suggests, ranking after the Cathedral of Portalegre. History Much of the cathedral was built in the style of the Renaissance, in the 17th century. It lost its status as a cathedral in 1881 when the Diocese of Castelo Branco (founded 1771) was absorbed by the then Diocese of Portalegre (which also adopted its title). It was restored as co-cathedral in 1956. Since 12 September 1978, it is protected as one of the National monuments of Portugal. References Sources and external links GCatholic with Google satellite map
Catedral de Castelo Branco

La Catedral de Castelo Branco (en portugués Igreja de São Miguel, Igreja Matriz o Sé Catedral de Castelo Branco) es la sede del obispo de Castelo Branco, Portugal. Originalmente de trazado medieval, fue modificada a lo largo de los siglos, quedando visibles en la actualidad en su mayoría los elementos barrocos y rococó. La iglesia fue clasificada por el Instituto de Gestão do Património Arquitectónico e Arqueológico portugués como «inmueble de interés público» en 1978. Desde 2005 se planea la construcción para el 2020 de un funicular que una la catedral con el castillo.​ Historia El arco del crucero fue alterado hacia 1608, siendo todavía visibles los vestigios de la estructura original del siglo XVI. Las principales campañas de intervención arquitectónica se realizaron en 1682, visible en los dos niveles inferiores de la fachada, de cariz barroco, y en 1691, con la itroducción de pinturas de Bento Coelho en ocho capillas. En 1771, con el paso de Castelo Branco a diócesis, la iglesia es elevada al estatus de catedral y es ampliada. En 1785 se reconstruye la capilla mayor y en 1791 se colocan pinturas de Pedro Alexandrino en el retablo (de 1785) y en la Capilla del Santísimo. Otras intervenciones fueron realizadas en los siglos XIX y XX. Descripción La fachada principal está dominada por tres portales a nivel de calle, los laterales con frontón triangular y el central más elevado con frontón curvo interrumpido. Presenta en el nivel intermedio dos ventanas flanqueando a ambos lados un nicho con una estatua de San Miguel. En el nivel superior presenta un rosetón circular. Rematan la facha dos pequeñas torres a los lados. En el interior, la nave longitudinal presenta seis altares laterales en madera tallada y dorada. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de Castelo Branco. Igreja de São Miguel (Castelo Branco) en la base de datos del Instituto de Gestão do Património Arquitectónico e Arqueológico (en portugués) Igreja de São Miguel / Sé de Castelo Branco en el Sistema de Informação para o Património Arquitectónico (en portugués)
Concattedrale di Castelo Branco

La concattedrale di San Michele Arcangelo (in portoghese: Igreja de São Miguel o Igreja Matriz o Sé Catedral de Castelo Branco) è la concattedrale della diocesi di Portalegre-Castelo Branco. Storia La chiesa di San Michele risale al Medioevo. I principali interventi architettonici si sono avuti nel 1682, con l'apporto di elementi barocchi nella facciata, e nel 1691, con l'introduzione di dipinti di Bento Coelho nelle cappelle. Nel 1771, in virtù dell'erezione della diocesi di Castelo Branco, la chiesa è stata elevata a cattedrale. Nel 1785 viene ricostruito l'abside e nel 1791 introdotti dipinti di Pedro Alexandrino nel retablo (1785) e nella cappella del Santissimo. Altri interventi di miglioramento sono stati eseguiti nel XIX e XX secolo. Nel 1831 la diocesi di Castelo Branco fu soppressa ed il suo territorio annesso alla diocesi di Portalegre. La chiesa di San Michele è divenuta concattedrale della diocesi di Portalegre-Castelo Branco nel 1956, quando la diocesi assunse il nome attuale. Note Voci correlate Chiesa cattolica in Portogallo Cattedrali in Portogallo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su concattedrale di Castelo Branco Collegamenti esterni (EN) Concattedrale di Castelo Branco, in GCatholic.org. Sito ufficiale della diocesi di Portalegre-Castelo Branco, su portalegre-castelobranco.pt. URL consultato il 28 febbraio 2014 (archiviato dall'url originale il 9 gennaio 2010).
Igreja de São Miguel (Castelo Branco)

A Igreja de São Miguel, também referida como Igreja Matriz e Sé Catedral de Castelo Branco, localiza-se na freguesia de Castelo Branco, município do mesmo nome, distrito de Castelo Branco, em Portugal. A Sé Catedral de Castelo Branco está classificada como Monumento Nacional desde 2021. História O templo remonta à Idade Média. As principais campanhas de intervenção arquitectónica ocorreram em 1682, visível nos dois níveis inferiores da fachada, de cariz barroco, e em 1691, com a introdução de pinturas da autoria de Bento Coelho em oito capelas. Em 1771, com a passagem de Castelo Branco a Diocese, a igreja eleva-se a catedral e recebe nesta altura obras de beneficiação. Em 1785 é reconstruída a capela-mor e em 1791 introduzidas pinturas de Pedro Alexandrino no retábulo (de 1785) e na Capela do Santíssimo. Outras intervenções de beneficiação foram executadas nos séculos XIX e XX. Um funicular ligando o Largo da Sé ao castelo está desde 2005 previsto para 2020. Características Originalmente de traçado românico, sofreu alterações ao longo dos séculos, sendo hoje maioritariamente visíveis os elementos da arquitectura barroca e rococó. O arco do cruzeiro foi alterado a cerca de 1608 sendo ainda visíveis vestígios da estrutura original do século XVI. A fachada principal é dominada por três portais no nível térreo (laterais com frontão triangular e central mais elevado com frontão curvo interrompido), duas janelas a ladear um nicho com uma estátua de São Miguel no nível intermédio, óculo circular no nível superior, e duas torres sineiras laterais. No interior, a nave longitudinal apresenta seis altares laterais em talha dourada. Ver também Lista de património edificado no concelho de Castelo Branco Referências Ligações externas Rota das Catedrais Igreja de São Miguel (Castelo Branco) na base de dados Ulysses da Direção-Geral do Património Cultural Igreja de São Miguel / Sé de Castelo Branco na base de dados SIPA da Direção-Geral do Património Cultural
Каштелу-Бранківський собор

Каште́лу-Бранкі́вський собо́р (порт. Sé de Castelo Branco), або Катедра́льний собо́р свято́го Михаї́ла (порт. Catedral de São Miguel) — католицький храм у Португалії, в місті Каштелу-Бранку, парафії Каштелу-Бранку. Другий катедральний собор Порталегрівсько-Каштелу-Бранківської діоцезії, резиденція єпископів Порталегрівських і Каштелу-Бранківських. Названий на честь архангела Михаїла. Одна з найстаріших церков міста. Збудований у 1682—1691 роках у бароковому стилі як Церква святого Михаїла. 1771 року отримав статус собору у зв'язку з постанням Каштелу-Бранківської діоцезії. Втратив цей статус після інкорпорації останньої до складу Порталегрівської діоцезії. Повторно став собором у 1956 році. Громадська пам'ятка Португалії (1978). Назва Каштелу-Бранківський катедральний собор (порт. Catedral de Castelo Branco) Каштелу-Бранківський собор (порт. Sé de Castelo Branco) Парафіяльна церква святого Михаїла (порт. Igreja Paroquial de São Miguel) Церква святого Михаїла (порт. Igreja de São Miguel) Джерела Brasio, António. «Diocese de Castelo Branco // Estudos de Castelo Branco. Castelo Branco: 1971, № 36. Martins, Anacleto Pires da Silva. Esboço Histórico da Cidade de Castelo Branco. Castelo Branco: Câmara Municipal de Castelo Branco, 1979 Salvado, Maria Adelaide Neto. A história de uma imagem da sacristia da Igreja de São Miguel da Sé de Castelo Branco. Castelo Branco: Semedo - Sociedade Tipográfica, Lda., 2003 Santos, Manuel Tavares dos. Igreja de S. Miguel da Sé // Beira Baixa. Castelo Branco: 1951, №.º 754, 1952, № 758. Viterbo, Sousa. Diccionario Historico e Documental dos Architectos, Engenheiros e Construtores Portuguezes ou a serviço de Portugal. Lisboa: Imprensa Nacional, 1904, T. III. Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Каштелу-Бранківський собор Igreja Paroquial de São Miguel [Архівовано 12 Лютого 2019 у Wayback Machine.] // Direção-Geral do Património Cultural. Ministério da Cultura
Serpa solar power plant

The Serpa solar power plant (also known as Hércules solar power plant) cost 58 million euro. It opened during 2007 in Serpa, Portugal. The Serpa solar power plant was developed by the Portuguese company Catavento. General Electric Financial Services provided the financing for the project as part of its Ecomagination program. See also Renewable energy in Portugal Renewable energy in the European Union Energy policy of the European Union Renewable energy commercialization References External links Portugal starts huge solar power plant World's Largest Solar Photovoltaic Power Plant to be Built with GE Investment and PowerLight Technology 11-MW Solar PV Plant Dedicated in Portugal
Serpa naperőmű

A Serpa naperőmű 11 megawatt teljesítményű fotovillamos naperőmű Portugáliában, Alentejo régióban, 200 kilométerre délre a fővárostól, Lisszabontól. 2006 júniusa és 2007 januárja között készült. A rendszer napelemei a Napot követő technikának köszönhetően mindig a Nap irányába fordulnak. A Serpa erőmű évente 30 000 tonna üvegházhatású gáz kibocsátástól kíméli meg a Földet. Az amerikai General Electric fizette a projekt egy részét. Portugáliában 1990 óta 34%-kal csökkentették a szén-dioxid kibocsátást. Jegyzetek További információk Portugália belekezdett a hatalmas naperőmű építkezésébe A világ legnagyobb naperőműje PowerLight Technology-val épült 11-MW Solar PV erőmű Portugáliában
Central Solar de Serpa

A construção da central solar de Serpa, com uma potência de 11 megawatts (também conhecida como central solar de Hércules), começou em Maio de 2006 e foi concluída conforme planeado em Janeiro de 2007, ao custo de 58 milhões de euros. A instalação está localizada em Serpa, na região agrícola do Alentejo, em Portugal, 200 quilômetros (120 mi) a sudeste de Lisboa. A usina usa o sistema PowerTracker da subsidiária da SunPower, PowerLight, para seguir o caminho diário do sol no céu e gerar mais eletricidade do que os sistemas convencionais de montagem fixa. A usina fornece eletricidade suficiente para abastecer aproximadamente 8.000 residências. A central solar de Serpa foi desenvolvida pela empresa portuguesa Catavento e incorpora módulos fotovoltaicos da SunPower, Sanyo, Sharp e Suntech. A General Electric Financial Services forneceu o financiamento para o projeto como parte do seu programa Ecomagination. Gerando eletricidade a partir do sol sem custos de combustível ou emissões, a usina de Serpa fica em uma encosta de 60 hectares (150 acres) e é um modelo de geração de energia limpa integrada à agricultura. O projeto apoia uma iniciativa da União Europeia ao economizar mais de 30.000 toneladas por ano em emissões de gases de efeito estufa em comparação à geração equivalente de combustíveis fósseis. A UE concordou em reduzir as emissões de gases com efeito de estufa em pelo menos 20% até 2020, em relação aos níveis de 1990. Portugal depende fortemente de combustíveis fósseis importados, e suas emissões de dióxido de carbono aumentaram 34% desde 1990, uma das taxas mais rápidas do mundo. Para resolver isso, o país está implementando alguns dos incentivos mais avançados do mundo para a instalação de energia renovável. O projeto Serpa conta com uma tarifa preferencial imposta pelo governo português. A energia solar goza de um amplo apoio em Portugal, com o apoio de 77% da população, de acordo com um estudo da Comissão Europeia publicado em Janeiro de 2007. Ver também Energias renováveis em Portugal Energia renovável na União Europeia Política energética da União Europeia Comercialização de energia renovável Referências Ligações externas Portugal inicia grande central solar World's Largest Solar Photovoltaic Power Plant to be Built with GE Investment and PowerLight Technology 11-MW Solar PV Plant Dedicated in Portugal
Museu de Artes Decorativas de Viana do Castelo

O Museu de Artes Decorativas, inicialmente designado de Museu de Arte Regional, é um museu que se encontra instalado no Largo de São Domingos, em Viana do Castelo. O museu foi mandado edificar pelo arcebispo português Frei Bartolomeu dos Mártires. História O edifício no qual se encontra o Museu de Artes Decorativas, designado por Casa dos Barbosa Maciel, foi mandado construir em 1724, por António Felgueiras Lima, que mais tarde é adquirido pela família Barbosa Teixeira Maciel e, posteriormente, em 1920, pela Câmara Municipal de Viana do Castelo. A partir daqui, o Dr. Luís Augusto de Oliveira e o professor Serafim Neves iniciaram a instalação do museu no edifício. Em 1990, a Câmara Municipal de Viana do Castelo decidiu expandir o museu, criando assim uma Ala Nova do museu, a qual foi planificada pelo arquiteto Luís Teles. Em 2002, o Museu de Artes Decorativas passou a estar integrado na Rede Portuguesa de Museus. Coleções apresentadas no Museu O Museu de Artes Decorativas de Viana do Castelo dispõe: Coleções de faianças portuguesas; Coleções de cerâmica; Faianças da Fábrica de Louça de Viana do Castelo (1774-1855); Azulejos de Policarpo de Oliveira e de Valentim de Almeida; Desenhos e pinturas de artistas portugueses (séculos XVIII e XIX). Louça azul do século XVII e XVIII; Louças pós pombalinas; Mobiliário de fabrico Indo-Europeu dos séculos XVII e XVIII; Peças raras de marfim, esmalte e alabastro. Referências
Ещадио Мунисипал де Брага

Ещадио Мунисипал де Брага (на португалски Estádio Municipal de Braga) е футболен стадион в Брага, Португалия. На него играе домакинските си мачове местният Спортинг Брага. Капацитетът на съоръжението е от 30 154 седящи места, построен е през 2003 г. за домакинството на Евро 2004. Негов архитект е португалецът Едуардо Соуто де Моура. Собственик на стадиона е Градският съвет в града и за ползването му Спортинг Брага плаща символичен месечен наем от 500 €. През юли 2007 г. Спортинг Брага подписва сделка за спонсорство за срок от три години с френската застрахователна компания „AXA“ и оттогава стадионът е познат още като Естадио AXA. Истинското му прозвище обаче е „Кариерата“ (The Quarry). Има само две трибуни, но те са напълно покрити. Гранит от планината Монте Кастро се намира точно зад една от вратите и служи за подпора на гигантския екран от 270 кв. м. Стадионът често попада в списъците на най-оригиналните и красиви стадиони в света. Приблизителната стойност, на която е оценен, е 29,92 млн. евро. Домакин на две срещи от Евро 2004 България 0:2 Дания Холандия 3:0 Латвия Външни препратки Braga stadium design page on WorldStadiums.com (Фотографии) Архив на оригинала от 2014-04-15 в Wayback Machine.
Estadi Municipal de Braga

L'Estadi Municipal de Braga és un estadi de futbol de la ciutat de Braga (Portugal), i és propietat del Sporting Clube de Braga. L'estadi va ser inaugurat el 30 de desembre de 2003 i té una capacitat de 30.200 espectadors. El primer partit que va albergar va ser contra el Celta de Vigo i va finalitzar amb victòria per 1 a 0. Actualment s'anomena Estadi AXA pel patrocini d'aquesta empresa d'assegurances. L'estadi és també conegut com La Pedrera, va ser construït en una pedrera de Muntanya Castro, que domina la ciutat de Braga, amb grades únicament en els laterals del terreny de joc. Darrere d'un fons hi ha les parets de roca de la pedrera i en el fons contrari hi ha un espai obert amb una vista panoràmica de la ciutat. Cada grada lateral es cobreix amb una coberta a l'estil d'un sostre, i tots dos estan connectats entre si a través de desenes de cables d'acer, inspirada en un disseny dels ponts construïts pels inques. Un cop dins de l'estadi, passant d'una grada a l'altra es realitza a través d'una plaça de 5.000 metres quadrats que se situa sota el terreny de joc. L'enorme roca que es va extreure durant la construcció de l'estadi va contribuir en gran manera al cost final de 83,1 milions d'euros de cost, més que qualsevol altre dels deu nous estadis construïts per a l'Eurocopa 2004, a excepció de l'Estádio da Luz de Lisboa (capacitat: 65.647) i l'Estádio do Dragão de Porto (capacitat: 52.002). L'estadi és sovint considerat com un dels més originals i bells estadis del món. El Financial Times, en un article sobre els estadis de Gran Bretanya, es refereix a l'Estadi Municipal de Braga com un dels quatre exemples de "camp bonic". Afirmant que: "No hi ha hagut res en aquest país que coincideixi amb les delícies de l'arquitectura d'Eduardo Souto de Moura amb l'estadi de Braga a Portugal, un escenari impressionant tallat en la vessant d'una roca en el lloc d'una antiga pedrera". Enllaços externs SC Braga, en portuguès. Braga stadium design page on WorldStadiums.com (with photographs) Arxivat 2014-04-15 a Wayback Machine. afaconsult Engineering design firm of the Braga Municipal Stadium