NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palazzo Raio

Palácio do Raio ("Palazzo (di) Raio") o Casa do Raio ("Casa (di) Raio"), conosciuto anche come Casa do Mexicano, è uno storico edificio del comune portoghese di Braga, nel Minho (Portogallo settentrionale), costruito tra il 1754 e il 1755 su progetto dell'architetto André Soares. Deve il proprio nome a uno dei proprietari, Miguel José Raio. Descrizione Palácio do Raio è situato in Rua do Raio, nell'ex-freguesia di São José de São Lázaro. L'edificio è in stile barocco. La sua facciata, di colore azzurro scuro, è decorata con azulejos realizzati da Bartolomeu Antunes e presenta una balaustra decorata con falò e anfore. Storia L'edificio fu fatto costruire nel 1754 da João Duarte de Faria, ricco commerciante e cavaliere dell'Ordine di Cristo. Il progetto fu affidato all'architetto Andrè Soares. Nel 1834, fu acquistato da Miguel José Raio, da cui l'edificio ha preso il nome. Il 5 maggio 1970, Palácio do Raio fu dichiarato edificio di interesse pubblico. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Raio
Палац Райю

Палац Райю (порт. Palácio do Raio) — резиденція часів бароко в муніципалітеті Брага, парафія Сау Жосе де Сау Лазару. Взірець пізнього бароко, раннього стилю рококо португальського архітектора Андре Суареша. Історія Будівництво цього багато оздобленого палацу замовив Жоау Дуарте де Фарія, лицар Ордена Христа, який був багатим купцем. Будівництво доручене Андре Суарешу в 1754–1755 роках, архітектору, який вже був відомий у регіоні Брага своїми художніми та інженерними проектами. Для його робіт характерний монументальний характер форм, а також використання природних елементів у декоративних скульптурах, які пронизують дизайн, включаючи мушлі, вінки та гірлянди. У контексті португальського мистецтва Андре Соареш був частиною кінця періоду бароко та початку рококо; його архітектура використовувала структуру бароко, але декоративний стиль рококо. У 1760 році сходи було пофарбовано. Через століття резиденцію придбав Мігель Жозе Райю, тодішній віконт Сау Лазару (у 1867 р) і з часом стала називатися Палацом Райю. Архітектура Будівля розташована в Бразі, поруч з лікарнею Сау Маркуш та павільйоном, що приховує фонтан Ідола. Це суцільна двоповерхова будівля у стилі бароко, побудована під час правління короля Жуана V. Дах увінчаний верандою з балясинами, оздобленими рослинними пінаклями. Над головним порталом знаходиться розкішний балкон, облямований двома декоративними скульптурами. Лінтел над цим балконом монолітний. Його карниз увінчаний балюстрадою, що складається з шести палаючих скульптур. Головний поверх прикрашений каркасами з різьбленого граніту та балконом з кованого заліза. Крім головного входу, є два бічні дверні прорізи (усі пофарбовані синім кольором). Фасад покритий плиткою азулєжу (в 19 столітті). Ця резиденція вважається однією з найважливіших робіт Андре Суареша. Примітки
Кари (геоморфология)

Ка̀ри (в някои страни от Източна европа се наричат шкрапи) представляват тесни и дълги улеи, оградени от остри ребра. улеите са обикновено плитки (10 – 20 sm), но могат да бъдат и дълбоки (2 – 15 m). Когато карбонатният терен, покрит с кари, обхваща обширни площи се образуват карстовови (карови) полета. В каровите полета, поради безводието и слабия почвообразувателен процес, теренът е лишен от растителност, а поради острите ребра на карите и труднопроходим. У нас местности с кари има по южния склон на Стара планина, около село Безден, град Сливница, в планините Чепън, Врачанска, а също и по високите части на Пирин. Карите се развиват се в изградени от напукани разтворими скали терени. Произходът им е свързан с активното разтварящо действие на валежните води върху оголени скали или на почвените разтвори върху коренната скала. Карите биват заоблени, гребеновидни, мрежести, разрушени. Източници
Lapiaz

El lapiaz, anomenat també rascler, esquetjar i rellar, cairissa en llengua d'oc, lenar en euskara i limestone pavement ('paviment de pedra calcària') en anglès, és una formació geològica de superfície, típica dels paisatges càrstics, que es pot produir en les roques calcàries i en les dolomítiques. El nom de lapiaz prové del mot llatí lapis (pedra) de l'arpità jurassià, una zona on aquestes formacions rocoses són dominants. Altres llengües l'han adoptat, com ara el neerlandès, el portuguès, el romanès o el polonès. Aquest fenomen es deu a l'erosió càrstica causada per les aigües de pluja enriquides en diòxid de carboni. Es manifesta en una multitud de solcs rectilinis o sinuosos que segueixen els pendents de la roca, i en escletxes i esquerdes més profundes que poden dividir la roca en blocs. És un tipus de morfologia càrstica molt ben representada a Mallorca (i principalment a la Serra de Tramuntana) tant per abundància com per varietat, atesa la natura càrstica de l'illa. Les superfícies de microlapiaz s'hi produeixen en ambients àrids pròxims a la costa i a llocs on sovinteja la rosada. Abunden les formes estriades i acanalades, però també cavitats irregulars, pouets, cubetes i forats. Si la formació del lapiaz és perllongada en el temps es generen grans superfícies pràcticament intransitables i plenes de crestes esmolades i piràmides de roca. Són freqüents a Bàlitx, Montcaire, la Calobra, Turixant, Menut, Mortitx i entorn de la Torre de Lluc. A Mallorca, els camps de lapiaz reben el nom d'esquetjars (derivat d'esquetja 'encletxa') o rellars (derivat de rella). Referències Bibliografia Ginés, Àngel; Ginés, Joaquín «Les formes exocàrstiques de l'illa de Mallorca». Endins, 20, 1995 [Consulta: 6 juny 2020]. Ginés, Àngel; Ginés, Joaquín «El modelat exocàrstic de les Balears i els camps de lapiaz de mitjana muntanya mediterrània a la Serra de Tramuntana de Mallorca». Endins, 35, 2011 [Consulta: 6 juny 2020]. P Gourou; L Papy. Compendio de la geografia general (en castellà). Madrid: Ediciones Rialp, 1976 (Manuales Universitarios Rialp). ISBN 978-8432102493.
Škrapy

Škrapy jsou nejcharakterističtější primární krasový jev, který vzniká chemickým zvětráváním horniny, převážně vápence a dolomitů. Jedná se o velmi ostrohranné prohloubeniny či systém hřbítků a žlábků v podložním masívu. Co do rozměrů, jsou škrapy nejmenšími povrchovými krasovými formami, které většinou nepřesahují dimenzi mikroforem. Koncentrací škrapů na větších plochách vznikají škrapová pole. Škrapy vznikají korozní činností prosakující vody obohacené o oxid uhličitý na svazích se sklonem 1 až 70 stupňů. Jsou to rýhy s délkou několika metrů, šířkou od několika centimetrů do několika metrů a hloubkou maximálně 2 metry. Jejich tvorbě účinně napomáhají rozpuštěné organické látky. Na vlastnostech podložných krasových hornin (např. směr a hustota puklin) závisí tvar, velikost a způsob uspořádání škrapů. Vznik Škrapy vznikají vlivem srážkové činnosti, kdy dochází k odplavení povrchové půdy a k obnažení vápencového podloží. Dopadající voda začíná reagovat s oxidem uhličitým a vzniklá slabá kyselina uhličitá reaguje s vápencem, který se začíná pozvolna rozpouštět. Voda odplavuje vzniklý roztok a v místě rozpouštění začínají vznikat malé prohlubně. Místa, kde vzniknou první prohloubeniny, mají schopnost déle udržovat vodu, což vede k delší chemické reakci – snížená místa jsou stále rychleji prohlubována, až dochází ke vzniku tzv. geologických varhan. Obnažené skály se vlivem slunečního záření často rozpalují až na teplotu okolo 50 °C, což napomáhá udržení teplomilných rostlin v krasových oblastech. Výskyt Škrapy jsou častým geologickým jevem, který se vyskytuje ve většině oblastí, kde je vápencové (či dolomitové) podloží, u kterého dojde k jeho obnažení a působení dopadající, či tekoucí vody. V některých zvláštních případech se lze s obdobným jevem setkat i v oblasti pískovcových skal, kde není ale hornina rozpouštěna chemicky, ale jednotlivá zrníčka jsou odplavována pryč, což vytváří podobnou strukturu. V takovýchto případech hovoříme o pseudoškrapech. Ty mohou vznikat i na některých nekrasových horninách (např. na sopečných tufech). Příčinou jejich vzniku může být selektivní zvětrávání hornin. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Škrapy na Wikimedia Commons
Limestone pavement

A limestone pavement is a natural karst landform consisting of a flat, incised surface of exposed limestone that resembles an artificial pavement. The term is mainly used in the UK and Ireland, where many of these landforms have developed distinctive surface patterning resembling paving blocks. Similar landforms in other parts of the world are known as alvars. Formation of a limestone pavement Conditions for limestone pavements are created when an advancing glacier scrapes away overburden and exposes horizontally bedded limestone, with subsequent glacial retreat leaving behind a flat, bare surface. Limestone is slightly soluble in water and especially in acid rain, so corrosive drainage along joints and cracks in the limestone can produce slabs called clints isolated by deep fissures called grikes or grykes (terms derived from a northern English dialect). If the grykes are fairly straight and the clints are uniform in size, the resemblance to man-made paving stones is striking, but they are not necessarily so regular. Limestone pavements that develop beneath a mantle of topsoil usually exhibit more rounded forms. Notable examples Limestone pavements can be found in many previously glaciated limestone environments around the world. Notable examples are found in the Yorkshire Dales and Cumbria in Northern England, such as those above Malham Cove, on the side of Ingleborough, and above Grange-over-Sands. They are also found in the Stora Alvaret in Öland, Sweden; in the Burren, County Clare, Ireland, the Great Northern Peninsula on Newfoundland, and in the Désert de Platé, in the French Alps. See also Alvar – Limestone-based biological environment Calcareous glade – Type of ecological community found in the US Karst – Topography from dissolved soluble rocks References External links BBC Bitesize geography resource
Lapiaz

Un lapiaz, lenar o pavimento de caliza es una zona o superficie pétrea irregular de rocas carbonáticas o evaporíticas modeladas por el agua, con múltiples surcos, orificios y aristas agudas.​ La superficie de cada surco u oquedad suele ser de dimensiones pequeñas o medianas, separado por tabiques o paredes de roca en algunos casos agudos. Sus dimensiones son decimétricas, aunque en profundidad a veces, pueden superar la decena de metros. En realidad el lapiaz varía entre unos pocos milímetros, microlapiaz, a varios metros. Los lapiaces aparecen en afloramientos de calizas o yesos afectados por procesos kársticos y son, por lo tanto, formas kársticas elementales. Su génesis se produce por la disolución superficial de la caliza afectada por agua de escorrentía o almacenada superficialmente en puntos donde la microtopografía permite una mejor retención o canalización del agua o la humedad. La disolución superficial de las calizas se acelera durante las lluvias debido a la acidez por el dióxido de carbono del aire, que por hidratación se convierte en ácido carbónico, y la acción de ácidos húmicos. La caliza es un carbonato cálcico que no es soluble en el agua, pero reacciona con el ácido carbónico convirtiéndose en bicarbonato cálcico, que sí es soluble en el agua, por lo que el suelo calcáreo irá profundizándose en los lugares donde se concentran las pequeñas corrientes de agua. Cuando se encuentran en pendiente las aristas de los lapiaces pueden presentar cierta continuidad. En ese caso se habla de lapiaces lineales, que pueden adoptar formas sinuosas que asemejan cursos fluviales, incluso se habla de meandros de lapiaz. Cuando las fisuras configuran una trama cuadrangular, normalmente un sistema de diaclasas que facilita la penetración de la disolución en la roca, definen una mesa de lapiaz, formada por una trama de losas delimitadas por las fracturas. Si las cavidades son más o menos circulares se llaman lapiaces alveolares. En las rocas dolomíticas el lapiaz presenta muros, puentes naturales, pitones y pasillos repartidos de manera desordenada por la región. Se habla entonces de relieve cárstico ruiniforme. Estas formas kársticas pueden aparecer en asociación ocupando una superficie grande y accidentada. En algunos casos pueden alcanzar importantes dimensiones métricas y estar muy separados entre sí constituyendo macrolapiaces que definen paisajes conocidos popularmente como "ciudades encantadas", como es el caso del Mar de Piedra, en la Ciudad Encantada de Cuenca. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Lapiaz.
Škrapa

Škrape (žlijebovi ili brazde u vapnencu) su morfološki oblik i jedna od karakterističnih površina krškog krajolika. Nastaje kroz otapanje stijena vapnenca, dolomita, i gipsa pod utjecajem vode. Tekuća voda u obliku kiše pod utjecajem organskih kiselina (koje absorbira u atmosferi) sporo otapa vapnenac. Škrape u nekim mjestima mogu biti vrlo oštre. Šport Popularne, s natjecateljske i turističke perspektive, su trkačke utrke koje prolaze škrapama; Škraping, 3bunj Trail, ŠKRAPula Brodet Run ... Izvori
Karrmező

A karrmező (karrosodás) a vízerózió egyik formája a karsztkőzetekben, azaz mészkőben, dolomitban és gipszben. Ahol a földtani időkben – vagy akár jelenleg is – viszonylag lapos kőzetfelületek kerültek a felszínre a vízerózió által, ott a karsztra jellemző kémiai oldódás folytán jellegzetes, éles szélű mélyedések, bordák, barázdák alakultak ki. Ez a lemezekre válás gyakran vízszintesen is megtörténik. A kémiai oldódás mellett a víz koptató, csiszoló hatása is jelentős szerepet játszik a kőzetek formálásában. Az idők folyamán nagy kiterjedésű karrmezők alakulhatnak ki. Jellegzetes mikroformái: rovátkakarr, lábnyomkarr, oldásgödörkarr, sziklafalkarr, meanderkarr, üreges (odvas) karr, csatorna (lefolyó) karr, csöves, gödrös karr, oldásbarázda, gyökérkarr, hornyolt karr, esőgödör, áramlási kagyló, hasadék (repedés) karr, csúcsos karr, lepelvízkarr, fitokarr. Jellemző példái viszonylag kisebb magasságokban, Magyarországon a Szársomlyó déli lejtőin, Erdélyben a Tordai-hasadék tetején (Kápolnás-tető, kb. 800 m), Írországban (tengerszinten), Angliában (200-400 m), a francia Jura-hegységben (600-700 m) és Dél-Spanyolországban (1000-1300 m) de az Alpokban és a Dinári-hegység nagy területein is megtalálhatóak. Népi elnevezése az ördögszántás kifejezés. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Karre (Rinne) című német Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Campo solcato

Con campo solcato si intende una microforma di carsismo superficiale. I campi solcati hanno dimensioni da centimetri a metri e si suddividono in tre tipi principali: liberi, ossia avvenuti su roccia nuda, semiliberi, con parziale copertura, coperti, con copertura totale del suolo e vegetazione. Suddivisione Fra i campi solcati liberi sono comuni: Scannellature (Rillenkarren), piccoli solchi subparalleli, frequenti in zone di spartiacque e presenti su rocce con qualsiasi inclinazione Impronte (Trittkarren) piccole cavità a fondo piatto presente su superfici poco inclinate Solchi o docce carsiche (Rinnenkarren), sono solchi della larghezza e profondità di qualche centimetro, possono essere tortuosi sulle superfici poco inclinate, mentre diventano rettilinei su superfici a forte pendenza. Fra i campi solcati semiliberi la forma più comune sono le vaschette di corrosione (Kamenitza), cavità chiuse a perimetro subcircolare con fondo piatto e di dimensione centimetrica. Fra i campi solcati coperti si distinguono varie forme arrotondate (Rundkarren). Esse derivano per la maggior parte da campi solcati liberi o semiliberi. Non legati alla copertura del suolo, ma alla presenza di fratture, sono fori carsici crepacci carsici (Kluftkarren) Bibliografia Giovanni Battista Castiglioni, Geomorfologia, Torino, UTET, 2000. ISBN 88-02-04019-2 Voci correlate Carsismo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su campo solcato Collegamenti esterni (EN) lapiés / karren, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Lapiaz

Lapiaz (ook wel lapiez) of kar is een karstverschijnsel dat zich voordoet aan de oppervlakte van kalksteen- of dolomietrotsen en dat gekenmerkt wordt door min of meer vlakke, blootliggende rotsplaten. De naam lapiaz is afkomstig uit de Franse Jura. De Engelse benaming is limestone pavement of limestone barren, in Scandinavië spreekt men van alvar, in de Languedoc van cairissa of gouffre. Daarnaast heeft alvar ook de betekenis van biotoop, een gebied waarin in dit geval een gespecialiseerde levensgemeenschap van planten en dieren zich kan vestigen. Ontstaan Lapiaz ontstaat wanneer de vruchtbare bodem door bijvoorbeeld wind of stromend water, de schurende werking van gletsjers of door de golfslag wegerodeert. Zodra de beschermende bodem verdwenen is, wordt de kalksteen aangetast door het zure regenwater (chemische verwering) en door vorstverwering, waardoor kleine scheurtjes en openingen in de harde kalksteen op lange termijn uitgroeien tot spleten en kloven. Het oppervlak van de kalksteen lijkt daardoor soms op een kunstmatige bestrating, vandaar de Engelse benaming limestone pavement. Uiteindelijk blijft er een landschap over van rechtopstaande kalksteenplaten (clints), gescheiden door diepe kloven (grikes of grykes). Regenwater dat via de openingen in de lapiaz dieper het gesteente indringt kan daar aanleiding geven tot de vorming van karstpijpen, avens en grotten. Aan de kenmerken van de oppervlakte kan dikwijls worden afgeleid hoe de lapiaz ontstaan is. Gletsjers laten een ruw, gestreept oppervlakte achter, terwijl een lapiaz dat door afspoeling van de toplaag ontstaan is meer afgeronde vormen toont. Biotopen, fauna en flora Lapiaz vormen qua oppervlakte slechts een zeer klein percentage van de ecosystemen op aarde, zelfs in gebieden die ervoor geschikt zijn. Het is dus een zeldzaam tot zeer zeldzaam biotoop. Een biotoop bestaande uit overwegend steen, met slechts een dunne of geen vruchtbare bodem, is daarnaast ook een zeer veeleisend biotoop voor planten en dieren. De vegetatie is meestal zeer ijl, bestaande uit zeldzame soorten die we ook op kalkgraslanden terugvinden. Mossen en lichenen zijn de meest voorkomende organismen, bomen en struiken daarentegen zijn afwezig of vertonen dwerggroei. Verder vormen lapiaz een uitgelezen biotoop voor gespecialiseerde slakken, vlinders, reptielen en vogels. Deze zeldzaamheid, gecombineerd met gespecialiseerde levensgemeenschappen maakt de lapiaz de moeite waard om te beschermen. Verspreiding Lapiaz kan gevonden worden in kalksteengebergtes die ooit door gletsjers zijn bedekt. Bekende voorbeelden zijn te vinden in de Yorkshire Dales in Noord-Yorkshire (Noord-Engeland), en in de Burren in Ierland. In Frankrijk is lapiaz vooral te vinden in de kalksteengebergtes rond het Centraal Massief, zoals op de Causses en in de Hérault, en rond de Alpen, onder andere in de Jura en de Vercors. De grootste aaneengesloten oppervlakte lapiaz in Europa is te vinden in Stora Alvaret op het Zweedse eiland Öland. De vruchtbare bodem is hier slechts 0,5 to 2 cm dik en op vele plaatsen ligt de kalksteen volledig bloot. Dit landschap is opgenomen op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Afbeeldingen
Lapiaz

Lapiaz – drobne formy rzeźby na powierzchni (poziomej, a zwykle choć nieco nachylonej) skał krasowiejących, utworzone w wyniku ich rozpuszczania przez spływające wody deszczowe i wody pochodzące z topnienia śniegu (wody proniwalne), zawierające kwas węglowy lub/i kwasy humusowe. Typowymi formami tej rzeźby na litych, mocniej nachylonych powierzchniach skał są żebra i żłobki krasowe. Na powierzchniach naruszonych już przez korozję, popękanych itp. lapiaz przyjmuje postać systemu różnokształtnych, wypukłych form skalnych, separowanych siecią rowków i szczelin. Forma lapiazu oraz tempo jego rozwoju są uzależnione od rodzaju skały, jej struktury mechanicznej, klimatu i in. Bibliografia WojciechW. Jaroszewski WojciechW., LeszekL. Marks LeszekL., AndrzejA. Radomski AndrzejA., Słownik geologii dynamicznej, Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1985, ISBN 83-220-0196-7, OCLC 830183626 .;
Lapiás

Lapiás ou lapiaz (palavra derivada de lapiaz, do dialeto da região do Jura) é uma formação típica de relevos cársticos, produzida pela dissolução superficial de rochas calcárias ou dolomíticas. Também pode ser causada pelos ciclos de congelamento e degelo em regiões de clima frio. Lapiás, juntamente com dolinas, cenotes, cones e vales cársticos, formam a porção externa do relevo cárstico, também conhecido como exocarste, enquanto que cavernas, fendas e espeleotemas compõem a parte subterrânea do carste, ou endocarste. Os lapiás constituem de fraturas nas rochas superficiais que se expandem através da dissolução da rocha, resultando em grandes canais que sulcam as rochas horizontal ou verticalmente, bem como campos de rochas de grandes dimensões, isoladas entre si e com diversos tipos de caneluras, franjas e furos superficiais. Em alguns casos, ocorrem apenas depressões ao longo da superfície da rocha, que não chega a ser fragmentada. Lapiás são formados inicialmente pela dissolução da rocha na interface com o solo e fendas são abertas. Após a erosão da camada superficial de solo, as rochas são expostas e a dissolução da rocha continua a expandir as fendas. Eventualmente as rochas são completamente separadas e formam campos de rochas niveladas ou padrões de sulcos e gretas. Solo e vegetação podem preencher os espaços entre rochas. Referências Karmann, Ivo. Ciclo da Água, Água subterrânea e sua ação geológica. In Teixeira, Wilson et Alli. Decifrando a Terra (p. 114-136). São Paulo: Oficina de Textos, 2000 ISBN 85-86238-14-7
Lapiez

Lapiezurile reprezintă microforme sculpturale ale reliefului carstic rezultate în principal prin acțiunea de dizolvare a apei, formate pe suprafețe slab înclinate. Ele sunt reprezentate printr-un sistem de șanțuri înguste, separate prin creste. Caractere generale Substrat: Lapiezurile se formează în general pe calcare, dolomite, gips sau sare. Când se formează pe roci mai puțin solubile cum ar fi gresiile silicioase, cuarțitele, granitele sau gnaisele le numim pseudolapiezuri. Pot alcătui câmpuri de lapiezuri. Ele se formează atât pe calcarul nud cât și sub învelișul de sol, putându-se deosebi forme individuale sau grupări cunoscute sub denumirea de câmpuri de lapiezuri. Morfologie Lapiezurile sunt șanțuri cu dimensiuni variabile cu lațime 0,01-1m și de la câțiva centimetri lungime la câțiva milimetri adâncime, formate prin acțiunea de eroziune a apelor în terenuri susceptibile (cel mai adesea calcaroase). Lapiezurile sunt separate între ele de creste abrupte sau aplatizate cu lățimi diferite. Gradul de fisurație al rocii, hidraulica curgerii apei și, uneori, fitocoroziunea (disoluția biochimică) au un rol important în controlul morfologiei și genezei lapiezurilor. Forma lor poate fi liniară, tubulară, ramificată etc. Ele mai pot apărea și ca mici bazine eliptice sau circulare închise sau deschise, de regulă puțin adânci Suprafețele calcaroase slab înclinate pe care acestea au o frecvență mare alcătuiesc lapiazurile. Clasificare Din numeroasele încercări de clasificare a lapiezurilor din România amintim pe cele mai importante: Viehmann (1964) utilizează criteriul genetic (lapiezuri torențiale, eoliene, litorale, glaciare, fosile și subterane); Bleahu (1982) clasifică lapiezurile în funcție de locul în care s-au format: lapiezuri libere, lapiezuri semiîngropate și lapiezuri îngropate, fiecare cu mai multe subtipuri; Onac (2000) utilizează criteriul morfogenetic și deosebește trei categorii: lapiezuri liniare, lapiezuri circulare și lapiezuri mixte, fiecare cu mai multe subtipuri. Localizare Lapiezurile sunt întâlnite în toate regiunile carstice din țara noastră. Se remarcă, prin varietate și extindere câmpurile de lapiezurile de la Ponoarele (Podișul Mehedinți), cele din Munții Mehedinți, Munții Bihor, Munții Pădurea Craiului, Munții Vâlcan, Munții Locvei și Aninei. Câmpurile de lapiezuri sunt numite rascles în Jura, arrea în Pirinei și karren în Elveția. Note Bibliografie Mihai Ielenicz, Geomorfologie, Editura Universitară, București, 2005.