NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Villa Centum Cellas

Die Villa Centum Cellas (auch Centum Celas geschrieben bzw. früher auch Torre de São Cornélio, also Turm des Hl. Cornelius, genannt) ist Teil einer römischen Villa. Die Ruine liegt in Colmeal da Torre, nördlich von Belmonte in der Beira Alta im Osten Portugals, unmittelbar an der N18, der Verbindungsstraße der Stadt Belmonte mit Guarda – Covilhã. Der heute sichtbare, markante Baukörper gehört nach neueren Ansichten zum Belvedere einer römischen Villa. Als Datierung wird das frühe 1. Jahrhundert angegeben. Ende des 3. Jahrhunderts fiel der Bau einem Brand zum Opfer. Die Villa gehörte Lucius Caecilius, einem reichen römischen Zinnhändler. Das turmartige Bauwerk zählt zu den besterhaltenen römischen Denkmälern des Landes. Der Kernbau hat rechteckigen Grundriss (13,3 m × 15,5 m) und war doppelstöckig; das zweite Obergeschoss ist wohl eine mittelalterliche Anfügung. Der Turmbau ist 12 m hoch und stand ursprünglich in einem Gebäudekomplex. An drei Seiten war er von Anbauten umgeben, von denen nur noch die Ansätze sichtbar sind. An den Seiten umgaben ihn Reihen, die aus drei Kammern bestanden. An der Front eine Säulenportikus, die zu einem offenen Hof gehörte. Durch die Hanglage ist das Untergeschoss von der Talseite aus zugänglich. Auffällig ist das Maß an Symmetrie bei der Anlage der Fenster- und Türöffnungen. Hierzu trägt auch die Konstruktion aus Quadern (Granit) bei, die hier ganz ungewöhnlich ist und an Syrien und Nordafrika erinnert. Für die Position der Außenöffnungen war der Blick bestimmend, der sich von dieser, an einer römischen Straße gelegenen Stelle auf den einen Kilometer entfernten Zusammenfluss des Zêzere und des Gaia ergibt. Während das Untergeschoss Öffnungen an drei Seiten hat, besitzt das Obergeschoss Türen und Fenster an allen Seiten. Balkenlöcher und Konsolen legen den Schluss nahe, dass an diesen Stellen die (hölzerne) Balkendecke der Anbauten anschloss. Man muss sich eine Galerie vorstellen, die über die Türen im Obergeschoss begehbar war. 1927 wurde die Villa als Monumento Nacional eingetragen und geschützt. Literatur Theodor Hauschild in: Walter Trillmich und Annette Nünnerich-Asmus (Hrsg.): Hispania Antiqua 2 – Denkmäler der Römerzeit. Von Zabern, Mainz 1993, ISBN 3-8053-1547-3, S. 365 f. Thomas G. Schattner (Hrsg.): Archäologischer Wegweiser durch Portugal (= Kulturgeschichte der Antiken Welt. Band 74). Philipp von Zabern, Mainz 1998, ISBN 3-8053-2313-1, S. 109, Nr. 116. Siehe auch Liste von Villae rusticae Weblinks Torre de Centum-Cellas im portugiesischen Informationssystem des architektonischen Kulturerbes (SIPA) mit detaillierter Bestandsaufnahme, Literatur usw. (portugiesisch) Torre de Centum-Cellas. In: Pesquisa Geral – Pesquisa do Patrimonio. Direção Geral do Património Cultural, abgerufen am 27. März 2018 (portugiesisch). Einzelnachweise
Torre de Centum Cellas

La torre de Centum Cellas, Centum Cellæ o Centum Cœli (antiguamente torre de San Cornelio, en portugués, torre de São Cornélio) es una estructura situada en el monte de Santo Antão, en la freguesia de Colmeal da Torre, en Portugal. Se trata de una construcción levantada originalmente en el siglo I, cuya curiosa forma ha suscitado diversas leyendas a lo largo del tiempo. Una de ellas cuenta que en ella estuvo preso San Cornelio, razón por la que la torre llevaba su nombre. Se cree que el lugar pudo haber sido un campamento romano (praetorium), aunque las excavaciones arqueológicas realizadas en las décadas de 1960 y 1990 indican que es más probable que hubiera allí una villa, a la que hubiera pertenecido la torre. Es monumento nacional por el Decreto n.º 14 425 desde el 15 de octubre de 1927. Arquitectura Tiene planta rectangular y casi 12 metros de altura, en los que existieron 3 plantas diferenciadas por sendos frisos. Actualmente no posee cubierta. Tiene múltiples huecos de distinto tamaño. Historia De acuerdo con los testimonios arqueológicos, dicha villa perteneció a Lúcio Cecílio (en latín, LVCIVS CÆCILIVS), un ciudadano romano que comerciaba con estaño a mediados del siglo I. A mediados del siglo III un incendio destruyó la villa, que fue reconstruida después. Es posible que durante la Edad Media la torre cobrara importancia militar, debido a su posición cercana a la frontera entre los reinos de Portugal y León. En esta época se levantó entre sus restos una capilla dedicada a San Cornelio, cuyas ruinas desaparecieron por completo en el siglo XVIII. En 1188 el lugar, nombrado Centuncelli, recibió fuero de Sancho I de Portugal. El historiador decimonónico Pinho Leal escribió que la torre fue reconstruida como atalaya entre los siglos XIII y XIV, mientras se permitía que las construcciones anejas se arruinasen. Bibliografía Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Torre de Centum Cellas.
Ruinas romanas de Cerro da Vila

Las ruinas romanas de Cerro da Vila son los restos de una villa histórica en la región de Algarve, en el sur de Portugal. Sus vestigios se encuentran en las proximidades de la localidad y del puerto deportivo de Vilamoura, en la parroquia civil de Quarteira, municipio de Loulé.​​​ El área alrededor de Vilamoura, en el que los restos de esta villa romana se pueden encontrar, fue ocupada desde hace miles de años. Tumbas que datan de la Edad del Bronce fueron descubiertas en el municipio de Loulé, en la viña Casão.​ Los romanos establecieron el primer asentamiento dentro de la localidad, durante el siglo II. La región del Algarve cayó bajo el dominio de Roma, bajo el dominio del emperador César Augusto (23 de septiembre 63 aC - 19 de agosto 14 dC). La región se integró en la provincia de Lusitania, que fue reorganizada en tres en tres civitas: Balsa (Luz de Tavira), Ossonoba (Faro) y Ciuitas, cuya capital era Cilpes (Silves) o Lacobriga (Lagos).​ Cerro da Vila se encontraba en el territorio de Ossonoba y tenía un puerto, sirviendo las fértiles tierras regadas por una presa que estaba a dos kilómetros de esta ciudad.​ Después de su construcción, la villa fue periódicamente ocupada por los visigodos y por las fuerzas árabes (moros).​​ Arquitectura Las ruinas están situadas en una zona semirrural; la estación arqueológica se encuentra a 1500 metros al oeste de Quarteira.​ Estas son las ruinas de la villa romana constituida por dos residencias (incluyendo la principal, junto al puerto), baños, necrópolis, presas y estaciones de pescado salado.​ De las dos residencias y baños, los únicos restos son paredes compartimentadas, incluyendo el impluvium, el atrio y el tablinum.​​ Hay frisos de mármol y ostia pilotes de estuco pintado que decoraban las paredes, así como los restos de pavimentos de mosaicos policromáticos. Dos tanques rectangulares sirven los edificios donde se hacía la salazón del pescado.​​​ La necrópolis, que incluye los restos de mausoleos y tumbas, fue construida mucho más tarde (y sólo recientemente fue descubierta e investigada).​​ Referencias
Ruines romaines de Cerro da Vila

Cerro da Vila, également connu sous le nom de ruines romaines de Cerro da Vila est un site archéologique romain situé à proximité de la station balnéaire de Vilamoura, paroisse civile de Quarteira, municipalité de Loulé. dans la région de l'Algarve, au sud du Portugal. Composition Il se compose principalement des ruines d'une ancienne colonie romaine fondée au Ier siècle av. J.-C. formée par une riche villa romaine, un centre productif basé sur l'agriculture et la pêche, une nécropole et des structures portuaires. Histoire La colonie a continué à être développée pendant les périodes wisigothique et islamique et ne sera abandonnée qu'au XIe siècle. Voir aussi Articles connexes Loulé Algarve Ruines lusitano-romaines de Boca do Rio Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Directorate General of Cultural Heritage Sistema de Informação para o Património Arquitectónico Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire Notes et références Portail de la Rome antique Portail de l’Algarve Portail de l’archéologie
Batalla d'Atoleiros

La batalla d'Atoleiros va tenir lloc el 6 d'abril del 1384 a l'actual municipi de Fronteira del districte de Portalegre, a 60 quilòmetres de la frontera amb Castella. Va afrontar el Regne de Castella contra el Regne de Portugal per la successió al tron després de la mort del rei Ferran I de Portugal. Nuno Álvares Pereira va encapçalar l'expedició portuguesa contra Joan I de Castella. Encara que l'efectiu portuguès fos més reduït, tenien en possessió seva només 1.500 homes enfront dels 5.000 de Castella, això no va impedir la victòria portuguesa, arran de la qual es van posar els Avís en la corona garantint d'aquesta manera la independència portuguesa. Referències Vegeu també Crisi portuguesa de 1383-1385
Battle of Atoleiros

The Battle of Atoleiros (Portuguese pronunciation: [ɐtuˈlɐjɾuʃ]) took place on 6 April 1384, between a Portuguese force and a punitive expedition from Castile sent by John I. The battle took place near the population centre of Fronteira in Alentejo. It was the first major battle of the 1383–1385 Crisis. Nuno Álvares Pereira had been chosen to protect the frontier in this area, amid fear that a Castilian force could enter Portugal here. He left Lisbon with 1,000 infantry, adding to the strength of his forces on his way to Atoleiros. The Castilian army consisted of some 5,000 men, mostly cavalry, which was besieging the village of Fronteira. As Pereira approached, the Castilians sent an emissary to him, attempting to persuade him to retire. He refused, and the Castilians advanced to meet him, lifting the siege. The Portuguese formed a defensive square. In the short battle that followed, the Castilian cavalry was unable to break the Portuguese formation, suffering heavy losses. The Portuguese suffered none, and the Castilians withdrew. The battle of Atoleiros represents the first effective use of “square tactics” on the battleground. This tactic, in which groups of infantry armed with both missile and hand-to-hand weapons defended themselves from all directions, was so successful that it was still in use over 500 years later during the Napoleonic Wars against mass French cavalry attacks, and during the Zulu War against huge masses of predominantly spear-armed infantry. It was especially effective when the infantry had to fight against strong cavalry. See also History of Portugal Treaty of Ayllón Interregnum Treaty of Windsor (1386) João das Regras Hundred Years War Philippa of Lancaster Notes References Tony Jaques, Dictionary of Battles and Sieges: A-E (2007) ISBN 0-313-33536-2 History of Portugal: Pamphlet Collection (197?) ISBN 1-00-128780-0 Cláudio da Conceição, Gabinete historico: Desde 1325 até 1580 (1818) José Soares da Sylva, Memorias para a historia de Portugal: que comprehendem o governo del rey D. Joaõ o I., do anno de mil etrezentos e oitenta e tres, até o anno de mil e quatrocentos e trinta e tres (1731) José María da Graça Affreizo, Compendio de historia de Portugal (1885) Damião António de Lemos Faria e Castro, Historia geral de Portugal, e suas conquistas (1786)
Bataille des Atoleiros

La bataille des Atoleiros a eu lieu le 6 avril 1384, dans l'actuelle région de Portalegre, au Portugal à 60 km de la frontière espagnole. Elle opposa les troupes portugaises (1 400 hommes) commandées par Nuno Álvares Pereira, et une expédition punitive castillane (5 000 hommes) envoyée par Jean Ier de Castille dans le cadre de la crise portugaise de 1383-1385. Cette expédition était attendue, c'est pourquoi Nuno Álvares Pereira avait été envoyé à leur rencontre. Les deux armées se rencontrent alors que les Castillans s'apprêtent à prendre la ville de Fronteira. Un émissaire est envoyé pour dissuader les portugais d'avancer vers la ville assiégée. Devant leur refus, les castillans attaquent, à cheval. Les Portugais les attendent stratégiquement organisés en carré. Les troupes castillanes sont vite désorganisées et obligées de fuir. La victoire portugaise est rapide, les pertes castillanes nombreuses. Cette bataille constitue dans la péninsule Ibérique la première véritable utilisation des nouvelles techniques de défense avec une infanterie en infériorité numérique devant une cavalerie importante. La formation en carré reste la plus connue. Les forces portugaises n'eurent à souffrir aucune perte dans cette bataille. Cela fut pris comme une preuve que Dieu était du côté des Portugais dans leur lutte d'indépendance. Notes et références Voir aussi Articles connexes crise portugaise de 1383-1385 Bataille d'Aljubarrota Bataille de Valverde de Mérida Nuno Álvares Pereira Liens externes (pt) « Batalha dos Atoleiros 06-04-1384 » (pt) « Photos et films retraçant la bataille » Portail du Portugal Portail de l’histoire militaire Portail du Moyen Âge Portail de l’Espagne
Bitwa pod Atoleiros

Bitwa pod Atoleiros – starcie zbrojne, które miało miejsce 6 kwietnia 1384 roku pod Atoleiros niedaleko Estremoz pomiędzy wojskami portugalskimi a kastylijskimi w czasie portugalskiej wojny o niepodległość. Siły portugalskie dowodzone przez sławnego rycerza Nuno Álvaresa Pereirę i księcia Jana, późniejszego króla Portugalii, liczyły 300 rycerzy i 1 500 piechurów. Nuno podzielił swoje oddziały na cztery części i ustawił w kwadrat, zabezpieczając się przed atakiem z każdej strony. W podmokłym terenie Kastylijczycy nie mogli w pełni wykorzystać siły kawalerii, którą raz po raz słali do bezskutecznych szarż, jednak jazda nie była w stanie sforsować szeregów piechoty wspieranej przez kuszników. W bitwie tej Kastylijczycy po raz pierwszy zetknęli się na polu bitwy z Portugalczykami i ich uzbrojeniem – długimi lancami i procami. Było to pierwsze z wielkich zwycięstw Nuno. Taktyka czworoboku wspaniale się sprawdziła i od tej pory Nuno stosował ją wielokrotnie. Sukces ten nie odwrócił jeszcze losów kampanii, bo wkrótce Kastylijczycy stanęli pod Lizboną, zapowiadał już jednak rychłą klęskę najeźdźców.
Битва при Атолейруше

Битва при Атолейруше (порт. Batalha dos Atoleiros) — первое сражение времён португальского междуцарствия, произошедшее 6 апреля 1384 года между португальскими войсками под командованием Нуну Альвареса Перейры и кастильской армией, отправленной Хуаном I Кастильским, недалеко от одноименной деревни в Алентежу. Предыстория В декабре 1383 года магистр Ависского ордена Жуан, который был внебрачным сыном короля Педру I, убил в Лиссабоне графа Оуремского — любовника вдовствующей королевы Леоноры Теллеш, которая была регентом Португалии от имени своей дочери Беатрис. Так как Беатрис была замужем за Хуаном Кастильским, то Португалия со временем должна была стать частью Кастилии, что не нравилось португальским дворянам, поэтому Жуан стал знаменем оппозиции, его провозгласили «защитником Португалии». Опасаясь ответных действий со стороны Кастилии, весной 1384 года Жуан отправил на кастильскую границу войска под руководством генерала Нуну Алвареша Перейры. Ход сражения Алвареш Перейра покинул Лиссабон с войском 1800 человек, в том числе 100 арбалетчиков и 300 английских копейщиков. Кастильская армия численностью 6000 человек (в основном — кавалерия) осаждала деревушку Фронтейра. Когда Алвареш Перейра подошёл со своими силами, кастильцы отправили к нему эмиссара, требуя его ухода. Перейра отказался, и кастильцы, сняв осаду, отправилась ему навстречу. Португальская армия заранее выбрала местность, построившись в каре. Кастильцы атаковали кавалерией, которую сдержали английские копейщики и арбалетчики. В ходе атаки кастильцы не сумели сломать каре и, понеся тяжёлые потери, вынуждены были отступить, преследуемые до конца дня португальскими войсками. Результаты Это была важная победа в противостоянии господству Кастилии и придала сил сторонникам Жуана. В мае Хуан Кастильский вторгся с большой армией и осадил Лиссабон. Примечания Источники Martins, J. P. Oliveira, (1893), A Vida de Nun'Alvares Saraiva, José (1993). História de Portugal. Mem Martins: Publicações Europa-América
Битка код Атолеироса

Битка код Атолеироса се одиграла 6. априла 1384. године између португалске војске под командом Нуна Алвареса Переире и кастиљанске казнене експедиције. Битка се одиграла код места Атолеирос у близини Фронтијера. Предуслови На почетку кризе 1383. године Жоао I је изабран за вођу побуњеног португалског племства које се борило за очување португалске краљевине. Овим потезом Жоао I постаје главна опозиција краљу Хуану I од Кастиље и главна сметња његовим тежњама да преузме португалску круну. Године 1384, збацивши регенткињу Леонору, Жоао I схвата да ће убрзо уследити војна реакција Кастиље и одмазда краља Хуан I од Кастиље. Свестан тога он шаље генерала Переиру са војном силом од 1.500 војника да штити португалске границе и заустави надолазећу кастиљанску војску. Битка Кастиљанска војска, која се састојала од 6.000 војника (углавном коњице) под командом Фернанда Санчеза де Товара, започела је опсаду Фронтијере. Када је португалска војска стигла кастиљански команданти су послали изасланика у португалски табор. Изасланик је пренео захтеве да се португалијска војска повуче и да се генерал Нуно Алварес Переира преда. Када су Португалци одбили ове захтеве кастиљанска војска прекида опсаду и креће у жестоки напад. Кастиљанска коњица је безуспешно покушавала да пробије португалску формацију и уз велике губитке кастиљанска војска се повлачи и враћа се назад у Кастиљу. Исход битке Уз вешту тактику генерала Переире и без губитка португалска војска је изборила убедљиву победу. Испровоциран победом Португалије, краљ Хуан I од Кастиље са већом војском улази у Португалију и започиње опсаду Лисабона. Референце Литература Tony Jaques, (2007). Dictionary of Battles and Sieges: A-E. Cláudio da Conceição, Gabinete historico: Desde 1325 até 1580 (1818) José María da Graça Affreizo, Compendio de historia de Portugal (1885) Damião António de Lemos Faria e Castro, Historia geral de Portugal, e suas conquistas (1786) Спољашње везе http://www.ccnunoalvares.org/galeria/as-batalhas/
Església de Santa Maria de Jazente

L'Església de Santa Maria de Jazente és una església romànica situada a Jazente, al municipi d'Amarante, a Portugal. El 1977 fou classificada com a Immoble d'Interés públic i està integrada en la Ruta del romànic.(1) Referències Enllaços externs Església de Santa Maria de Jazente en el portal de la Ruta del romànic.
Igreja de Santa Maria de Jazente

A Igreja de Santa Maria de Jazente é uma igreja românica situada em Jazente, no município de Amarante, em Portugal. Em 1977 foi classificada como imóvel de interesse público e está integrada na Rota do Românico. Referências Ligações externas Igreja de Santa Maria de Jazente na base de dados Ulysses da Direção-Geral do Património Cultural Igreja de Santa Maria de Jazente no portal da Rota do Românico
Praia do Vau

A Praia do Vau é uma praia oceânica no município de Portimão, no Algarve, Portugal. Tem um areal ladeado por arribas suaves. É uma praia com tranquilidade, sendo conhecida pelo seu iodo e pela argila das falésias, e ainda pelas formações rochosas irregulares. Dispõe de todas as infraestruturas de apoio e tem bandeira azul. Referências
Praia do Padre Vicente

A Praia do Padre Vicente, também conhecida por Praia do Castelo, é uma praia do município de Lagoa, no Algarve, Portugal. Encontra-se na freguesia de Carvoeiro. O acesso é feito exclusivamente por mar, uma vez que não há caminhos até ao areal. Está, como a maior parte das praias do concelho de Lagoa, rodeada por rochas argilosas, as quais são normalmente usadas por pescadores. O areal da Praia do Padre Vicente ocupa uma pequena baía de forma circular quase perfeita. Ver também Lista de praias em Portugal Referências
Praia do Portinho da Arrábida

A praia do Portinho da Arrábida é uma pequena praia localizada junto à pequena aldeia do Portinho da Arrábida, no concelho de Setúbal, em Portugal. Está inserida no Parque Natural da Arrábida e situada no sopé da Serra da Arrábida entre a praia de Alpertuche (a oeste) e as praias do Creiro, dos Coelhos e de Galápos (a leste). É uma praia rochosa, sendo mais arenosa à medida que se caminha para leste (em direção a Setúbal). Consiste numa baía de águas calmas e transparentes, ótimas para mergulho. A leste o areal alarga, sempre acompanhado pelas encostas verdejantes da serra da Arrábida. No lado poente ficam situados os restaurantes. Na extremidade nascente, durante a maré baixa, é possível aceder, a nado ou pela falésia, à vizinha praia dos Coelhos. Os fundos marinhos são reserva natural, sendo proibida a pesca submarina pois o fundo do mar é também considerado reserva natural. Vindo do Portinho, os turistas/veraneantes escolhem a parte mais rochosa ou caminham, numa via de terra batida, bastante acidentada, até à parte maior e mais arenosa. Em 2010 a praia do Portinho da Arrábida foi considerada uma das "Sete Maravilhas Naturais de Portugal" na categoria Praias e Falésias. Em 2017 foi divulgado que o Portinho da Arrábida está reduzido a 37% do comprimento e cheia de pedras no lugar da areia. O areal diminui de forma acentuada nos últimos 100 anos, o que reduz substancialmente a qualidade balnear. A dimensão da praia diminuiu significativamente, sendo que o seu comprimento está reduzido a 37% e a sua área a 40%. A praia que tinha 1767 metros de comprimento e tem agora 665 metros e a área passou de 105 mil metros quadrados para 45 mil. Referências
Escola Secundária José Gomes Ferreira

Construído entre 1976 e 1980 pelo arquiteto Raul Hestnes Ferreira, situado numa zona urbana desqualificada em Benfica, temos o edifício da Escola Secundária José Gomes Ferreira que ocupa um terreno de consideráveis dimensões e qualifica uma paisagem natural própria. A escola deve o nome ao poeta José Gomes Ferreira, e também é conhecida por Secundária de Benfica. Todo o edifício se constrói numa relação entre volumes e formas geométricas que chocam entre si e equilibram-se num discurso forte e claro, no qual o material usado – estrutura e paramentos de betão descofrado – vem sublinhar essa mesma consistência. Características O edifício estrutura-se em cinco corpos alongados de diferentes comprimentos, à semelhança dos cinco dedos de uma mão, separados por escadarias e terminando cada um deles num volume cilíndrico rematados por terraços, assim aproveitando os espaços exteriores de modo a favorecer uma relação harmoniosa e cuidada em conjunto com a ampla área ajardinada que o envolve. Por sua vez, a geometria simples de formas puras dá lugar, no seu interior, a uma forte captação de luz que confere uma energia própria em que cada sucessão de espaços encontra a sua vocação formal e funcional, nomeadamente as salas de aula, anfiteatros e as diferentes áreas que se distribuem pelos seus segundo e terceiro pisos. Em todos os corpos que constituem a escola existe uma aparente rigidez geométrica que é subvertida interiormente pelas circulações lineares, rematadas pela introdução da diagonal, bem como pelas escadas em espiral limitadas verticalmente por clarabóias inclinadas. Foi reconhecida a qualidade da escola, em 1982, com a atribuição de uma Menção Honrosa do Prémio Valmor, assim como do Prémio da Associação Internacional dos Críticos de Arte. Informações Atualmente a escola tem cerca de 1200 alunos distribuídos por 43 turmas do 9º ao 12º ano de escolaridade, 5 blocos dos quais 4 são de aulas (A, B, D, E) e 1 anfiteatro (C); 2 campos de relvado sintético e 1 pavilhão desportivo. O laboratório de Físico-química está presente no bloco A e o de Biologia e Geologia no bloco E. O bloco B é utilizado principalmente por alunos do 9° ano. A escola pertence ao Agrupamento de Escolas de Benfica. Evolução e melhorias desde a origem da escola Desde a construção da escola, sofreu diversas melhorias, sendo a adição de grades a volta da escola e a construção do novo campo de relvado sintético que teve início no final de 2022, com o objetivo de melhorar as infraestruturas desportivas da escola e oferecer aos alunos um espaço mais moderno e adequado para a prática de desporto. Em dezembro de 2023 a câmera municipal de lisboa disponibilizou 31.500 euros para a realização de obras na escola Eventos e acontecimentos na escola No dia 18 de abril de 2016 o Presidente Marcelo Rebelo de Sousa visitou a escola no âmbito da iniciativa redescobrir a Terra. Em dezembro de 2024 a MEO usou a escola para a gravação de um anuncio. Todos os anos na celebra-se o dia da escola no dia 20 de novembro.==Referências==