NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Estádio do Bessa

Het Estádio do Bessa (nu Estádio do Bessa XXI) is een voetbalstadion in de wijk Boavista, Porto, Portugal en is het thuisstadion van Boavista FC. Zoals andere stadions, welke werden gebruikt voor Euro 2004, werd dit stadion gebouwd op de fundamenten van het vorige stadion. Het kostte €45.164.726 om het stadion te herbouwen, waarvan €7.785.735 werd betaald door de Portugese overheid. Het stadion heeft een zitcapaciteit van 28.263 stoelen. Plannen om het stadion te renoveren bestonden al in 1990, voordat er sprake was van Euro 2004.
Estádio do Bessa

Estadio do Bessa – stadion piłkarski położony w dzielnicy Porto, Boaviście. Na stadionie swoje mecze domowe rozgrywa zespół Boavisty Porto. Podobnie jak większość stadionów zbudowanych na Euro 2004 tak i stadion Estadio do Bessa został zbudowany na bazie starego stadionu klubu. Łączny koszt budowy stadionu wyniósł około 45,000,000 euro. Stadion został zaprojektowany w 1999 roku przez portugalską firmę architektoniczną, Grupo3. Całkowita pojemność stadionu wynosi 28 263 miejsc. Przypisy Linki zewnętrzne Estadio do Bessa na worldstadiums.com. worldstadiums.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-03)].
Estádio do Bessa

Estádio do Bessa (în prezent Estádio do Bessa XXI) este un stadion de fotbal situat în zona Boavista din Porto, Portugalia, folosit de Boavista. Ca și alte stadioane utilizate la Euro 2004, Bessa a fost un stadion nou construit peste tribunele vechi pe etape, ceea ce a permis Boavistei să continue să joace acolo. Fostul 'Campo do Bessa' a existat pe același loc ca noul stadion din 1911. Costurile de construcție s-au ridicat la €45,164,726, din care €7,785,735 au fost acordate de statul portughez, și are o capacitate totală pe locuri de 28,263. Acesta a fost proiectat de Grupo3 arquitectura. Meciuri găzduite la Euro 2004 Meciuri jucate de Portugalia Legături externe Grupo3 arquitectura Arhivat în 28 septembrie 2007, la Wayback Machine.
Стадион Беса

Стадион Беса (порт. Estádio do Bessa Século XXI) је фудбалски стадион који се налази у области Боависта у Порту, Португал, који користи португалијски фудбалски клуб Боависта Ф.Ц. Као и други стадиони коришћени на европском првенству 2004, Беса је новоизграђено игралишта, али је изграђена на преко места претходно постојећих старих трибина, при чему је свака нова трибина изграђена у различито време, што је омогућило Боависти Ф.К. да настави да игра тамо током пројекта градње појединих трибина. Некадашњи Кампо до Беса постојао је на истом месту, као и нови стадион, од 1911. године. Изградња је коштала 45.164.726 евра, од чега је португалијска држава подржала 7.785.735 евра, и овом новом градњом и побољшањем структуре добијен је нови капацитет од 28.263 седишта. Планови за унапређење постојали су пре него што је Португалија 1999. године добила организацију Европслог првенства за 2004. годину, а тада су већ били у току први радови. Стадион је дизајнирала Групо3 Аркуитектура. Европско првенство 2004. Фудбалска репрезентација Португалије Следеће утакмице репрезентација су одржане на стадиону, како у старом тако и у реновираном облику. Референце Спољашње везе Гроуп3 архитектура Информације о стадиону на worldofstadiums Технички извештај и преглед ЕП 2004.
Беса Секулу XXI

Стадіон «Беса Секулу XXI» або «Ештадіу ду Беса Секулу ХХІ» (порт. Estádio do Bessa Século XXI) — стадіон у місті Порту, Португалія, був збудований на місці колишнього стадіону «Ештадіу ду Беса», відкритий 30 грудня 2003 року (товариська гра між місцевим клубом «Боавіштою» та іспанською «Малагою»). За даними офіційного сайту клубу вміщує 28 263. Роботи по будівництву нового стадіону було розпочато ще 30 червня 1998 року, коли було розпочато реконструкцію східної трибуни колишнього стадіону «Беса» (це був перший стадіон з десяти новозбудованих до європейської першості з футболу. Вже у січні 2000 року було розпочато роботи по реконструкції головної трибуни стадіону — західної (внутрішня частина якої має 8 поверхів, де знаходяться також роздягальні, ложа ЗМІ та VIP-ложа). Північну трибуну було реконструйовано у 2001-2002 роках, і останньою стала південна трибуна — 2003 рік. Є домашнім стадіоном «Боавішти». Євро-2004 Під час Чемпіонату Європи з футболу 2004 стадіон приймав три матчі за участю збірних команд Греції, Іспанії, Латвії, Німеччини, Данії та Швеції: Фінал молодіжного чемпіонату Європи (U-21) Саме на стадіоні «Беса Секулу XXI» 4 червня 2006 року за багатотисячної підтримки місцевої української громади у рамках молодіжного чемпіонату Європи (U-21) в фінальному матчі проти однолітків з Голландії грала Молодіжна збірна України з футболу під керівництвом тренера Олексія Михайличенка. Українці програли поєдинок з рахунком 0:3, здобувши «срібло» чемпіонату. Галерея зображень Посилання Вебсторінка стадіону на офіційному сайті ФК «Боавішти» [Архівовано 9 червня 2007 у Wayback Machine.] (порт.) Примітки
Chafariz da Rua Escura

Der Chafariz da Rua Escura ist ein Wandbrunnen im Stadtteil Sé der portugiesischen Stadt Porto. Geschichte Die barocke Brunnenanlage wurde im 17. Jahrhundert in der Rua Escura im Norden der Kathedrale von Porto errichtet. 1940 wurde sie bei einer Neugestaltung des Kirchenumfelds an ihren heutigen Standort an die westliche Terrasse unterhalb der Kathedrale umgesetzt. Beschreibung Der Brunnen ist aus Granit gearbeitet. Über einem schalenförmigen Becken steht die Skulptur eines Pelikans, aus dessen Brust das Wasser in das Becken fällt, von dem aus es dann weiter in das große Brunnenbecken läuft. Flankiert wird der Brunnen zu beiden Seiten von zwei Pilastern, die als Karyatiden, weiblichen Figuren, ausgeführt sind, die einen abschließenden Sims tragen. Darüber ist das portugiesische Wappen zu sehen. Weblinks Fonte da Rua Escura im portugiesischen Denkmalverzeichnis Sistema de Informação para o Património Arquitectónico
Chafariz de Massamá

Der Chafariz de Massamá ist eine Brunnenanlage in der portugiesischen Freguesia Massamá. Geschichte Die Quelle ist namengebend für den Ort. Das Geonym Mactamã bedeutet „Ort mit gutem Wasser“ oder „Quelle“. Der Brunnen selbst wurde 1863 durch das Ministerium für Öffentliche Arbeiten errichtet. Anlässlich seines hundertjährigen Bestehens wurde 1963 auf Wunsch der Bevölkerung ein Gedenkstein für Francisco Rodrigues angebracht. Beschreibung Der Brunnen besteht aus einer geraden, von zwei Pilastern flankierten Rückwand. Aus ihr speisen zwei Wasserspeier ein einfaches rechteckiges Becken. Links und rechts wird die Anlage durch zwei gekrümmte Wände mit Sitzbänken gefasst. Weblinks Chafariz de Massamá im portugiesischen Denkmalverzeichnis Sistema de Informação para o Património Arquitectónico
Chafariz de Massamá

O chafariz de Massamá constitui-se como património histórico de Massamá e dá significado ao nome da freguesia Massamá da cidade de Queluz que provém do geónimo "Mactamã", que se traduz por "lugar onde se toma boa água" ou "fonte". No entanto, a água do chafariz é imprópria para consumo e não é controlada pelos SMAS Sintra. Segundo os SMAS Sintra devido «suas nascentes não serem conhecidas nem terem um perímetro de protecção e, ao longo dos tempos, terem sido urbanizadas as zonas envolventes, as mesmas ficaram sujeitas a contaminações.». No chafariz pode ler-se: Foi construído em 1863, pelo então Ministério das Obras Públicas. ==Referências==
Chafariz do Carmo

Der Chafariz do Carmo ist ein Trinkbrunnen im Zentrum der portugiesischen Hauptstadt Lissabon. Er wurde 1771 in der Mitte des Largo do Carmo errichtet. Gespeist wird er mit Wasser aus dem Aqueduto das Águas Livres, mit dem er durch die Galeria do Loreto verbunden ist. Weblinks Chafariz do Carmo im portugiesischen Denkmalverzeichnis Sistema de Informação para o Património Arquitectónico
Chafariz das Virtudes

Der Chafariz das Virtudes (auch Fonte das Virtudes, Fonte do Rio Frio) ist ein barocker Brunnen im Stadtteil Miragaia der portugiesischen Stadt Porto. Geschichte Im Jahr 1619 beauftragte der Rat der Stadt Porto den Bau der Fonte do Rio Frio, später in Fonte das Virtudes umbenannt. Mit dem Brunnen sollte das Wasser des Rio Frio und verschiedener Minen für die Anwohner nutzbar gemacht werden. Als Architekt zeichnete Pantaleão de Seabra e Sousa verantwortlich, Fidalgo des königlichen Hauses und Bürgermeister (regedor) der Stadt. Im Juni 1910 wurde dem Brunnen der Status eines Monumento Nacional zuerkannt. Beschreibung Die Anlage besteht aus einem hohen Giebel der mit dem königlichen Wappen abschließt, in der Mitte eine – heute leere – Nische für eine Statue der Nossa Senhora das Virtudes. Siehe auch Liste der Monumentos Nacionais in Porto Weblinks Chafariz das Virtudes. In: Pesquisa Geral – Pesquisa do Patrimonio. Direção Geral do Património Cultural, abgerufen am 3. April 2018 (portugiesisch).
Fuente das Virtudes

La Fuente das Virtudes, o Fuente del Río Frio, es una fuente situada en el jardín de las virtudes en Oporto, formando parte del Centro histórico de la ciudad. Construido en 1619, en la ampliación y urbanización de la ciudad, con el diseño de Pantaleón de Seabra e Sousa, un caballero de la Casa Real Portuguesa. Se trata de una fuente barroca, realizada en tres paneles. La zona central más decorada, está delimitada por dos pilastras, con un sobre relive con una inscripción en el centro de mármol, donde se puede ver a la fecha en la construcción del conjunto. Arriba, dos castillos que representan las armas de la ciudad, abrazando un nicho vacío hoy, que se cree que fue diseñado para albergar una estatua de Nuestra Señora de las Virtudes. La fuente está coronada por un frontón cortado por la mitad para mejorar la vista del escudo con las armas reales de Portugal, ya de estilo neoclásico. En la parte inferior se encuentran los caños por donde mana el agua, decorados con cabezas de seres mitológicos. En el año 1910 fue declarada Monumento Nacional de Portugal. Enlaces externos Web del Instituto Portugués del Patrimonio Arquitectónico
Chafariz das Virtudes

O Chafariz das Virtudes, Fonte do Rio Frio ou Fonte das Virtudes, localiza-se em Miragaia, na freguesia de Cedofeita, Santo Ildefonso, Sé, Miragaia, São Nicolau e Vitória, na cidade e Distrito do Porto, em Portugal. Encontra-se classificado desde 1910 como Monumento Nacional, estando atualmente integrado no Jardim das Virtudes. História Este fontanário foi construído em 1619 pelos moradores, no largo fronteiro ao Postigo das Virtudes das Muralhas Fernandinas. Era alimentado pelas águas do rio Frio. Nos finais do século XVIII, foi substituído pelo Chafariz da Rua das Taipas. Referências Ligações externas Chafariz das Virtudes na base de dados Ulysses da Direção-Geral do Património Cultural
Casa Dona Maria

Casa Dona Maria, ook bekend als Palacete Colaço, is een historisch gebouw in de plaats Castro Verde, in de subregio Baixo Alentejo in Portugal. Geschiedenis Casa Dona Maria is een herenhuis aan de Rua Morais Sarmento. Het werd gebouwd in de jaren 1920 door de welgestelde boer Álvaro Romano Colaço, in een periode waarin cement populair werd als bouwmateriaal. Het gebouw wordt beschouwd als een van de meest imposante en opvallende bouwwerken in het historische centrum van Castro Verde dankzij een mix van elementen in verschillende stijlen, zoals neogotisch, neo-islamitisch en neo-manuelstijl. Deze mix van ramen, deuren, torentjes en balkons op verschillende niveaus is vooral zichtbaar aan de achterkant van het gebouw, gezien vanaf Rua Fialho de Almeidais. Opvallend binnen zijn de fonteinen, de glas-in-loodramen, de dakramen en de betonnen elementen met een marmer- of houteffect. In 2017 verscheen de videoclip Fadinho Alentejano van de fadozanger Ricardo Ribeiro, die gedeeltelijk werd opgenomen in Casa Dona Maria met de medewerking van nazaten van Álvaro Romano Colaço. Externe links (pt) Casa Dona Maria, allaboutportugal.pt (pt) Ricardo Ribeiro - Fadinho Alentejano, youtube.com
Casa Dona Maria

A Casa Dona Maria, igualmente conhecida como Palacete Colaço, é um edifício histórico na vila de Castro Verde, na região do Baixo Alentejo, em Portugal. Descrição e história O imóvel consiste numa casa senhorial, uma habitação particular de grandes dimensões, com acesso pela Rua Fialho de Almeida. É considerado um dos ex-Libris da vila e um dos edifícios mais destacados no centro histórico de Castro Verde, devido à sua riqueza arquitectónica, principalmente na fachada posterior. Com efeito, a sua construção em cimento permitiu a instalação de vários elementos que eram considerados inovadores para a época. No exterior apresenta uma miscelânea de elementos em vários estilos, como janelas e portas de aparência neogótica, neomanuelina e neoislâmica, pequenas torres e varandas com vários níveis, que originalmente foram pensadas para serem envidraçadas, de forma a funcionarem como gaiolas. No interior destacam-se as fontes, fontes, os vitrais, as clarabóias e os elementos fingidos em cimento, que simulam os efeitos do mármore e da madeira. Foi edificada na década de 1920 pelo abastado lavrador Álvaro Romano Colaço, durante uma fase de grande expansão do cimento como material construtivo. Em 2017 foi estreado o videclip Fadinho Alentejano, do Fadista Ricardo Ribeiro, que foi parcialmente filmado na Casa Dona Maria, com a colaboração dos herdeiros de Álvaro Romano Colaço. Ver também Lista de património edificado em Castro Verde Basílica Real de Castro Verde Casa na Rua D. Afonso I Edifício dos Correios de Castro Verde Igreja das Chagas do Salvador Referências Ligações externas «Página sobre a Casa Dona Maria, no portal All About Portugal» «Página sobre a Casa Dona Maria, no portal Igogo» «Videoclip da música "Fadinho Alentejano", do fadista Ricardo Ribeiro, parcialmente filmado na Casa Dona Maria»
Casa da Câmara de Entradas

A Casa da Câmara de Entradas, igualmente denominada de Paços do Concelho de Entradas, é um edifício histórico na vila de Entradas, no Município de Castro Verde, em Portugal. Descrição e história A Casa da Câmara de Entradas está situada junto à Praça Zeca Afonso, no centro da vila. Consiste num edifício de construção simples de dois pisos, com um campanário. O primeiro andar foi ocupado pelos serviços da Câmara Municipal, enquanto que no piso térreo funcionava a cadeia. A vila de Entradas recebeu uma Carta de Foral do rei D. Manuel I em 1510, tendo sido a sede de um concelho próprio até 1826 ou 1836. Nos dias 5 e 6 de Janeiro de 1573, o rei D. Sebastião esteve em Entradas durante a sua viagem para o Algarve, tendo possivelmente pernoitado neste edifício. Em 2010, a autarquia de Castro Verde estava a ponderar a aquisição dos antigos paços do concelho de Entradas, então propriedade do governo central, no sentido de restaurar o imóvel e permitir a sua reutilização, incluindo como centro de estudo sobre o património imaterial da região, e arquivo audiovisual de apoio ao Museu da Ruralidade, que estava a ser instalado no edifício em frente da praça. Tanto a planeada reconversão da antiga Casa da Câmara como a fundação do Museu da Ruralidade fizeram parte de um programa municipal de revitalização urbana de Entradas, que incluiu a reinstalação do Pelourinho e outras iniciativas de restauro do património da vila. Ver também Lista de património edificado em Castro Verde Capela de São Sebastião de Entradas Igreja da Misericórdia de Entradas Igreja Matriz de Entradas Paços do Concelho de Castro Verde Paços do Concelho de Vila Nova da Baronia Pelourinho de Entradas Referências Ligações externas «Página sobre a Casa da Câmara de Entradas, no portal Igogo» «Página sobre a Casa da Câmara de Entradas, no portal All About Portugal»
Igreja Paroquial de Santo António das Antas

A Igreja Paroquial de Santo António das Antas localiza-se freguesia Bonfim na Cidade do Porto, junto ao bairro das Antas. Foi construída de 1948 até 1967, ano em que foi sagrada a igreja e o altar-mor. Construção Arquitetos: Fernando Barbosa e Fernando Tudela (1944); Gui Osswald (2006/2008). Escultores: Avelino Rocha (imagem de Santo António); Maria Irene Vilar (sacrário); Cabral Antunes (Santa Teresa do Menino Jesus); Manuel Cabral (S. José); Maria Amélia Carvalho (Sagrado Coração de Jesus); Laurentino Ribatua (S. Judas Tadeu); Isolino Vaz (Santa Rita de Cássia); Manuel Cabral (Nossa Senhora de Fátima). Referências Ligações externas Paróquia das Antas
Igreja da Senhora da Conceição

A Igreja Paroquial da Senhora da Conceição, mais conhecida por Igreja do Marquês, localiza-se na Praça do Marquês do Pombal na cidade do Porto. A primeira pedra da igreja foi lançada em 18 de dezembro de 1938, durante um ato presidido por D. António de Castro Meireles, Bispo do Porto. As obras de construção tiveram início no ano seguinte, e a dedicação da igreja ocorreu em 8 de dezembro de 1947, com a Liturgia presidida pelo Cardeal Patriarca de Lisboa, D. Manuel Gonçalves Cerejeira. Ficha Técnica ARQUITECTURA: Padre Paulo Bellot, Rogério de Azevedo; ENGENHARIA: Joaquim Ferreira da Silva, Reis Gonçalves, Joaquim Ribeiro Sarmento. ESCULTURA: Henrique Moreira (esculturas da fachada principal e púlpitos), João Silva (Crucifixos das Capelas Laterais); FRESCOS: Mestre Guilherme Camarinha (painéis representativos das passagens da Via Sacra), Mestre Dórdio Gomes (Frescos do Baptistério), Mestre Augusto Gomes (Coroação da Virgem, do Arco Triunfal); AZULEJOS: Duarte de Menezes, executados na fábrica do Carvalhino (extinta); RELÓGIO: Francisco Cousinha de Almada; VITRAIS: Casa Mamujean de Madrid (extinta); ÓRGÃO: Georges Heintz, organeiro alemão. Referências
Ponto de Apoio Naval de Portimão

O Ponto de Apoio Naval de Portimão constitui uma pequena base naval da Marinha Portuguesa, localizada em Portimão. A base situa-se na margem do rio Arade, ao lado do Porto de Portimão. Encontra-se na dependência do Comando da Zona Marítima do Sul (CZMS). Tem como principal função apoiar as unidades da Marinha em missão na costa algarvia. O Ponto de Apoio Naval de Portimão surgiu em 1982, na sequência da atribuição à Marinha Portuguesa um cais de 150 metros, numa frente marítima de 300 metros, sendo mais tarde associadas duas parcelas de terreno, ficando assim a base com uma área de 6 hectares. A base possui painéis solares, paiol, heliporto, refeitório e alojamentos, oferecendo uma capacidade para fornecer alojamento para 34 militares (2 oficiais, 2 sargentos e 30 praças). Funções Apoiar embarcações em missão na Zona Marítima do Sul (costa do Algarve); Apoiar embarcações nacionais e estrangeiras autorizadas utilizar este cais; Prestar apoio a outros ramos das Forças Armadas e forças de segurança (Polícia Marítima, GNR, PSP, PJ, SEF e ASAE); Operar equipamentos de combate à poluição; Operar o heliporto e realizar a sua manutenção para receber helicópteros. Instalações Cota de operação para 8 embarcações até 8 metros em simultâneo; Cais flutuante de 20 metros; Grua giratória com capacidade até 618kg; Sistema de videovigilância interno; Parque de óleos usados (200 litros); Parque para embarcações apreendidas; Heliporto. Cinco edifícios Embarcações atribuídas O Ponto de Apoio Naval de Portimão não tem embarcações permanentemente atribuídas, mas está ali permanentemente baseada, pelo menos uma lancha de fiscalização das classes Argos ou Centauro da Marinha Portuguesa, sendo algumas vezes reforçada com as corvetas João Roby ou António Enes. Durante o início de 2023, o Ponto de Apoio Naval de Portimão, teve baseadas em permanência quatro lanchas de fiscalização e um helicóptero Super Lynx, para apoiarem na deteção e apreensão de lanchas rápidas utilizadas por narcotraficantes para o transporte de drogas vindas do Norte de África. Ver também Base Naval de Lisboa Ponto de Apoio Naval de Tróia Referências
Ponto de Apoio Naval de Tróia

O Ponto de Apoio Naval de Tróia (PANTROIA) constitui uma pequena base naval da Marinha Portuguesa, situada na Península de Troia, junto ao estuário do Sado. Depende do Comando de Corpo de Fuzileiros (CCF). O PANTROIA possui um cais de 230 metros tendo a base uma área de 6,5 hectares. A base possui alojamentos, heliporto e bomba de combustível para embarcações. Devido à sua posição geográfica e toda a sua envolvente, esta base permite o treino de desembarques anfíbios de fuzileiros, treino de operações anfíbias e de mergulhadores. Por essa razão, tem recebido vários exercícios militares como o "Contex-Phibex", "Lusíada"; "Linked Seas" e "Trident Juncture 15" no âmbito da NATO; o "Open Gate 90" com a Marinha Inglesa e vários exercícios com os Marines Americanos. Recentemente tem sido feitos vários exercícios com Sistemas Marítimos Não Tripulados, como o REP (MUS) 19, tendo sido feita uma pista de aterragem para Veículos aéreos não tripulados. Em abril de 2022 estas instalações militares foram selecionadas para ser um dos centros de testes da NATO Defence Innovation Accelerator for the North Atlantic (DIANA), tendo como objetivo testar novas tecnologias, inteligência artificial e aparelhos tecnológicos de projetos da aliança militar. Funções Apoiar embarcações em missão; Operar equipamentos de combate à poluição; Acolher exercícios militares; Auxiliar desembarques anfíbios do Corpo de Fuzileiros; Colaborar com o Centro de Treino de Sobrevivência da Força Aérea no treino de militares desse ramo; Colaborar com outras unidades da Marinha, como a Escola Naval, Instituto Hidrográfico e a Capitania do Porto de Setúbal. Testar veículos aéreos não tripulados e outras tecnologias em conjunto com a Nato Defence Innovation Accelerator for the North Atlantic (DIANA) Instalações Cais de 230 metros; 2 hangares de grande dimensão; Bomba de combustível para embarcações; Heliporto; Pista de aterragem para Veículos aéreos não tripulados; 9 edifícios. Ver também Base Naval de Lisboa Ponto de Apoio Naval de Portimão Referências