NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Freixo Bridge

The Freixo Bridge (Portuguese: Ponte do Freixo) which was inaugurated in 1995 is a Portuguese bridge over the Douro river, connecting Vila Nova de Gaia and Porto. The purpose of its construction was to create an alternative to Arrábida and D. Luis I bridges. The designers of the bridge are António Reis and Daniel de Sousa. The bridge with total length of 705 m has 8 spans. Gallery References External links Media related to Ponte do Freixo at Wikimedia Commons
Ponte do Freixo

De los puentes que conectan Oporto con Vila Nova de Gaia, el Ponte do Freixo es el que está más al este del río Duero. Proyecto de autoría del Prof. António Reis, el Ponte do Freixo se construyó con el objetivo de minimizar los atascos de tráfico automóvil vividos en los Puentes de la Arrábida y de Dom Luís I, particularmente notorios desde finales de la década de 1980. En realidad, se trata de dos puentes construidos lado a lado y alejados 10 cm uno del otro. El puente tiene ocho vanos, siendo el principal de 150 m. Es un puente viario con ocho carriles de circulación (cuatro en cada sentido), pero con un tablero a cotas muy inferiores a las de todos los restantes puentes que conectan Oporto con Gaia. Enlaces externos A Ponte do Freixo (en portugués)
Pont du Freixo

Le Pont du Freixo est un pont routier reliant Porto à Vila Nova de Gaia. Il permet le passage routier au-dessus du fleuve Douro. Caractéristiques Il s'agit en fait de deux ponts construits côte à côte et espacés de seulement 10 cm. Chaque tablier comporte 4 voies de circulation et est composé de 8 travées dont la plus longue est de 150 mètres. Circulation En 2011, 95 000 véhicules l'empruntent chaque jour. Voir aussi Articles connexes Liste de ponts du Portugal Liens externes Ponte do Freixo sur fr.structurae.de Notes et références Source de la traduction (pt) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en portugais intitulé « Ponte do Freixo » (voir la liste des auteurs). Portail des ponts Portail des routes Portail des lacs et cours d'eau Portail du Portugal
Ponte do Freixo

Ponte do Freixo – most drogowy nad rzeką Douro, który łączy Porto z Vila Nova de Gaia, w Portugalii. Most został otwarty w 1995 roku i jest częścią autostrady A20, która jest częścią Obwodnicy Porto. W 2011 roku średnio dziennie przez most przejeżdżało 95 000 samochodów. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o moście na structurae.net
Ponte do Freixo

A Ponte do Freixo é uma ponte rodoviária que liga Vila Nova de Gaia ao Porto, sobre o rio Douro, em Portugal. Das pontes que ligam o Porto a Vila Nova de Gaia, a Ponte do Freixo é a que está mais a montante do rio Douro. Projecto de autoria do Prof. António Reis, a Ponte do Freixo foi construída na tentativa de minimizar os congestionamentos ao trânsito automóvel vividos nas Pontes da Arrábida e de Luís I, particularmente notórios desde finais da década de 1980. Trata-se, na verdade, de duas pontes construídas em pórtico lado a lado e afastadas 10 cm uma da outra. A ponte tem oito vãos, sendo o principal de 150 m. É uma ponte rodoviária com oito vias de trânsito(quatro em cada lado), mas com um tabuleiro a cotas muitos inferiores à de todas as restantes pontes que ligam o Porto a Gaia. A Ponte do Freixo foi inaugurada em Setembro de 1995 pela então Junta Autónoma das Estradas. Atualidade Em 2011 passam pela ponte, em média, 95 mil carros por dia. Referências
Мост Фрейшу

Мост Фрейшу (порт. Ponte do Freixo, Понти-ду-Фре́йшу) — автодорожный железобетонный рамный мост через реку Доуру в Португалии, открытый в сентябре 1995 года. Является самым восточным из мостов на реке, связывающих Порту и Вила-Нова-ди-Гая. Мост был построен в попытке свести к минимуму заторы на дорогах, в дополнение к мостам Аррабида и Понти-ди-Дон-Луиш I. Автором проекта выступил профессор и инженер Антониу Рейш. Конструкция состоит из двух мостов, расположенных на расстоянии десяти сантиметров друг от друга. Имеет восемь пролётов, самый большой из которых 150 метров. Мост является автомобильным с восемью полосами дорожного движения (по четыре в каждом направлении). Из всех пяти мостов, соединяющих Порту и Вила-Нова-ди-Гая, имеет самый низкий пассажиропоток. В 2011 году по мосту проходило в среднем по 95 тысяч автомобилей в сутки. Примечания
Puente Ferroviario de Oeiras

El Puente Ferroviario de Oeiras, más conocida por Puente de Oeiras, es una infraestructura ferroviaria de la Línea de Cascaes, situada en la parroquia de Oeiras y São Julião da Barra, en Portugal. Características Este puente presenta dos sentidos autónomos, soportados por dos pilares comunes; cada tablero presenta, aproximadamente, 127 metros de longitud y 4 metros de longitud, y transporta una vía ferroviaria en ancho ibérico. Cruza la Ribeira da Lage, y las Calles Enrique de Paiva Couceiro y José Diogo da Silva. Historia El puente fue inaugurado, junto con la Línea de Cascaes, el 30 de septiembre de 1889, habiendo sufrido obras de electrificación en 1926.​ Entre 2002 y 2003, fueron sustituidas las plataformas metálicas en este puente.​ Referencias Enlaces externos Fotografía del Puente de Oeiras, en el directório Flickr
Ponte Ferroviária de Oeiras

A Ponte Ferroviária de Oeiras, mais conhecida por Ponte de Oeiras, é uma infra-estrutura ferroviária da Linha de Cascais, situada na Freguesia de Oeiras e São Julião da Barra, Paço de Arcos e Caxias, em Portugal, que atravessa o vale do rio das Parreiras entre Oeiras e o bairro de Santo Amaro. Caracterização Esta ponte apresenta dois tabuleiros autónomos, um para cada via férrea em bitola ibérica, suportados por dois pilares comuns, tendo cada tabuleiro cerca de 127 m de comprimento e 4 m de largura. Cruza o rio das Parreiras, e as Ruas Henrique de Paiva Couceiro e José Diogo da Silva. História A ponte foi inaugurada, junto com a Linha de Cascais, a 30 de Setembro de 1889, tendo a via férrea sido electrificada em 1926. Entre 2002 e 2003, foram substituídos os tabuleiros metálicos nesta ponte. Ver também História da Linha de Cascais Referências Ligações externas «Página sobre a Ponte de Oeiras, no sítio electrónico Wikimapia»
Quiosque do Serviço de Transportes Colectivos do Porto

Der Quiosque do Serviço de Transportes Colectivos do Porto ist ein ehemaliger Kiosk in der portugiesischen Stadt Porto. Er diente als Servicestelle für die Nahverkehrsgesellschaft der Stadt. Geschichte Der Kiosk wurde in seiner heutigen Gestalt 1935 auf der westlichen Seite der Praça da Liberdade im Stil des Art déco errichtet. Das Häuschen wurde auf rechteckigem Grundriss mit abgeschnittenen Ecken in verputztem Beton gebaut. Fenster und Türen sind aus lackiertem Holz. 1997 wurde er als Imóvel de Interesse Municipal klassifiziert. Weblinks Quiosque do Serviço de Transportes Colectivos do Porto im portugiesischen Denkmalverzeichnis Sistema de Informação para o Património Arquitectónico
Quiosque do Serviço de Transportes Colectivos do Porto

O Quiosque do Serviço de Transportes Colectivos do Porto é um antigo quiosque na freguesia de Santo Ildefonso, cidade do Porto, em Portugal. Caracterização Construído em betão, de planta rectangular com os cantos cortados, apresenta um estilo Art déco. O quiosque está classificado como Imóvel de Interesse Municipal, na sequência do decreto 67/97, publicado no Diário da República de 31 de dezembro. Este quiosque foi uma fonte de inspiração para um trabalho de design inovador em 2017 pelo famoso designer DRP, em que foi galardoado como património nacional, apresentando características portuguesas de art déco.
Igreja do Santo Condestável

Die Igreja do Santo Condestável ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in der Stadtgemeinde Campo de Ourique der portugiesischen Hauptstadt Lissabon. Sie wurde ab 1946 nach Plänen des Architekten Vasco Regaleira im neugotischen Stil errichtet und am 14. August 1951 geweiht. Geweiht ist sie dem Konstabler Dom Nuno Álvares Pereira (1360–1431). Weblinks Igreja do Santo Condestável im portugiesischen Denkmalverzeichnis Sistema de Informação para o Património Arquitectónico
Abrigos rupestres do Regato das Bouças

Os Abrigos rupestres do Regato das Bouças localizam-se a leste da serra dos Passos, na freguesia de Passos, município de Mirandela, distrito de Bragança, em Portugal. História Constitui um sítio arqueológico composto por abrigos do período neolítico. Estes apresentam figuras geométricas, antropomórficas e arboriformes. Os Abrigos encontram-se classificados como Imóvel de Interesse Público desde 1992. Ver também Lista de património edificado no distrito de Bragança Referências Ligações externas Informações em Bragancanet Regato das Bouças na base de dados Portal do Arqueólogo da Direção-Geral do Património Cultural
Caniçada

Caniçada ist ein Ort und eine ehemalige Gemeinde (Freguesia) im Norden Portugals. Caniçada gehört zum Kreis Vieira do Minho im Distrikt Braga. Die Gemeinde hatte eine Fläche von 6,9 km² und 455 Einwohner (Stand 30. Juni 2011). Ein Teil der Talsperre Caniçada liegt im Gebiet der Gemeinde. Am 29. September 2013 wurden die Gemeinden Caniçada und Soengas zur neuen Gemeinde União das Freguesias de Caniçada e Soengas zusammengeschlossen. Caniçada ist Sitz dieser neu gebildeten Gemeinde. Einzelnachweise Weblinks Karte der Freguesia Caniçada beim Instituto Geográfico do Exército Information zu Caniçada. cm-vminho.pt, abgerufen am 1. Juni 2011 (portugiesisch).
Caniçada

Caniçada era una freguesia portuguesa del municipio de Vieira do Minho, distrito de Braga. Historia Fue suprimida el 28 de enero de 2013, en aplicación de una resolución de la Asamblea de la República portuguesa promulgada el 16 de enero de 2013 al unirse con la freguesia de Soengas, formando la nueva freguesia de Caniçada e Soengas.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Caniçada.
Caniçada

Caniçada est une ancienne paroisse civile portugaise (en portugais : freguesia) de la municipalité de Vieira do Minho dans le district de Braga. En 2013, elle fusionne avec Soengas pour former Caniçada e Soengas. Histoire Les premières mentions de Caniçada remontent au XIe siècle. En 1515, le roi Manuel Ier accorde une charte à la municipalité de Ribeira de Soaz — parfois Penafiel de Soaz — dont Caniçada devient le siège. Ribeira de Soaz regroupe, outre Caniçada, les paroisses de Cova, Frades, Friande, Louredo, Parada de Bouro, Salamonde, Soengas, Ventosa et Vilar da Veiga. Ribeira de Soaz disparaît en 1834, éclatée entre Bouro, Lanhoso et Vieira. Caniçada est alors rattachée à cette dernière municipalité, qui prendra par la suite le nom de Vieira do Minho. La loi no 11-A/2013 du 28 janvier 2013, portant réorganisation administrative du territoire des freguesias, fusionne Caniçada avec la paroisse voisine de Soengas pour former l’União das freguesias de Caniçada e Soengas (dont le siège est à Caniçada). Notes et références Voir aussi Liste des freguesias du Portugal Portail du Portugal
Caniçada

Caniçada é uma povoação portuguesa do Município de Vieira do Minho que foi sede da extinta Freguesia de Caniçada, freguesia que tinha 6,49 km² de área, 455 habitantes (em 2011), e, por isso, uma densidade populacional de 70,1 hab/km². Caniçada situa-se na margem esquerda (sul) da albufeira da barragem a que deu o nome, a Barragem da Caniçada. A Freguesia de Caniçada foi extinta (agregada) pela reorganização administrativa de 2012/2013, tendo o seu território sido integrado na então criada União das Freguesias de Caniçada e Soengas, territorialmente contínua. A Freguesia de Caniçada era uma das poucas freguesias portuguesas territorialmente descontínuas, consistindo em duas partes de extensão semelhante, separadas pela antiga Freguesia de Soengas, do mesmo município: uma parte a montante, ligeiramente menor (onde se situava a sede da freguesia), e uma parte a jusante, com habitação dispersa. População História Foi sede do concelho de Ribeira de Soaz entre 1515 e 1834. Património Antigo Edifício dos Paços do Concelho de Ribeira de Soaz Pelourinho de Caniçada Antigos Paços Municipais Igreja Paroquial Capela da Senhora da Glória Capela de São Miguel Capela de Cibrão Pelourinho do Assento Alminhas de Rechã Espigueiros Barragem da Caniçada Ver também União das Freguesias de Caniçada e Soengas Notas e Referências
Канисада

Канисада (порт. Caniçada) — район (фрегезия) в Португалии, входит в округ Брага. Является составной частью муниципалитета Виейра-ду-Минью. Находится в составе крупной городской агломерации Большое Минью. По старому административному делению входил в провинцию Минью. Входит в экономико-статистический субрегион Аве, который входит в Северный регион. Население составляет 446 человек на 2001 год. Занимает площадь 6,49 км². Покровителем района считается Святой Мамеде (порт. São Mamede).
Канісада

Канісада (порт. Caniçada; МФА: [kɐ.ni.ˈsa.dɐ]) — парафія в Португалії, у муніципалітеті Вієйра-ду-Міню. Розташована в північно-західній частині країни, на теренах історичної португальської провінції Дору-Міню. Входить до складу округу Брага. За адміністративним поділом, чинним до 1976 року, терени парафії були складовою провінції Міню. Належить до Бразької архідіоцезії Католицької церкви. Патрон — святий Мамант. Площа — 6,9131 км². Населення — 455 ос. (2011). Слабо урбанізований регіон. Густота населення — 65,82 осіб/км² . Код — 031104. Населення Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Канісада European Commission. Eurostat. Local Administrative Units. Correspondence table LAU 2 — NUTS 2013 /NUTS 2010, EU-28.
Aeródromo Militar de Lisboa

El Aeródromo Militar de Lisboa, técnicamente Aeródromo de Tránsito N.º 1 (AT1) de la Fuerza Aérea Portuguesa, más conocido como Base Militar Figo Maduro, es la terminal militar del Aeropuerto de Lisboa.​ Historia La creación del Aeródromo Militar de Lisboa tuvo su origen con la instalación de la aviación militar en el Aeropuerto de Lisboa, el 1 de mayo de 1944, cuando, debido a las amenazas derivadas de la Segunda Guerra Mundial,​ los aviones comenzaron a ser estacionados allí. Allí estaba estacionado el Escuadrón Independiente de Aviación de Cazas. La misión de esta unidad era asegurar la defensa aérea inmediata de la ciudad de Lisboa. En aquella ocasión también comenzaron a instalarse allí otras unidades aéreas militares, en concreto la Squadrilha B de la Armada, formada por aviones de combate antisubmarinos terrestres de la Armada portuguesa. Con la creación de la Fuerza Aérea Portuguesa (FAP), en 1955 se creó el Aeródromo Base n.º 1 (AB1), dedicado a misiones de transporte aéreo militar. AB1 sirve como sede de Transportes Aéreos Militares (TAM), que agrupa a los escuadrones de transporte aéreo estratégico de la FAP, equipados con aviones Douglas DC-6 y posteriormente Boeing 707. El 10 de octubre de 1978, el aeródromo pasó a ser conocido como «Aeródromo de Tránsito N.º 1».​ Durante la Jornada Mundial de la Juventud de 2023 en Lisboa, la base sirvió como lugar de aterrizaje y despegue del helicóptero en el que viajó el Papa Francisco de Lisboa a Fátima.​ Además, también fue el lugar donde se realizó la despedida final al pontífice.​ Características Situado en el aeropuerto de la capital portuguesa, AT1 es el principal centro de transporte aéreo militar de Portugal. Es conocido popularmente como «Base Militar Figo Maduro», en referencia a la antigua Azinhaga de Figo Maduro,​ ubicada en la parroquia de Prior Velho, contigua a la terminal militar. Referencias
Aeródromo Militar de Lisboa

O Aeródromo Militar de Lisboa, ou Aeródromo de Trânsito n.º 1 (AT1) da Força Aérea Portuguesa, é o terminal militar do Aeroporto de Lisboa. Histórico A criação do Aeródromo Militar de Lisboa teve origem na instalação da aviação militar no Aeroporto de Lisboa, a 1 de maio de 1944, altura em que - em virtude das ameaças surgidas com a Segunda Guerra Mundial - aí passou a estar estacionada a Esquadrilha Independente de Aviação de Caça. Essa unidade tinha por missão assegurar a defesa aérea imediata da cidade de Lisboa. Por essa ocasião, começaram também aí a instalar-se outras unidades aéreas militares, nomeadamente a Esquadrilha B das Forças Aéreas da Armada, constituída por aviões de luta anti-submarina de base terrestre da Marinha Portuguesa. Com a criação da Força Aérea Portuguesa (FAP), é criado em 1955, o Aeródromo-Base n.º 1 (AB1) vocacionado para as missões de transporte aéreo militar. O AB1 serve de sede aos Transportes Aéreos Militares (TAM), que agrupam as esquadras de transporte aéreo estratégico da FAP, equipadas com aeronaves Douglas DC-6 e mais tarde Boeing 707. Em 10 de outubro de 1978, o aeródromo passa a designar-se "Aeródromo de Trânsito n.º 1". Características Estando localizado no aeroporto da capital portuguesa, o AT1 é o principal centro de transporte aéreo militar de Portugal. É popularmente conhecido por "Aeroporto Militar de Figo Maduro", em referência à antiga Azinhaga de Figo Maduro, sita na freguesia do Prior Velho, confinante com o terminal militar. Referências Ligações externas Militares cedem espaço aéreo ao saturado aeroporto de Lisboa Força Aérea cria plano para rentabilizar aeroporto de Figo Maduro
Militärflugplatz Ovar

Der Militärflugplatz Ovar (port.: Base Aérea de Ovar, ICAO-Code: LPOV) ist ein Militärflugplatz der portugiesischen Luftstreitkräfte Força Aérea Portuguesa (FAP), die ihn offiziell als Base Aérea Nº8 (BA8) bezeichnet. Der bis 2023 als Aeródromo de Manobra Nº 1 (AM1) bezeichnete Platz liegt nördlich Ovars in der Nähe der Atlantikküste, zirka 35 km südlich von Porto. Er dient der FAP als Basis von Hubschraubern. Hier befindet sich auch ein Nebenstandort des Militärluftfahrtmuseums. Geschichte In den 2010er Jahren wurden hier mehrfach die jährlich an wechselnden Standorten stattfindenden internationalen Hochwertausbildungstrainings für Helikoptercrews der "Hot Blade"-Serie durchgeführt. Die Basis wurde 2023, anlässlich der Auslieferung der ersten Hubschrauber der Typen Agusta AW119Kx Koala und Sikorsky UH-60A, zur Base Aérea Nº8 aufgewertet. Militärische Nutzung Die Basis wird zurzeit (2025) wie folgt genutzt: Esquadra 552 Zangões (Drones), ausgerüstet mit AW119Kx Koala, seit 2023 Esquadra 551 Panteras (Panthers), zukünftig ausgerüstet mit UH-60A/L-Feuerlöschhubschraubern, seit 2023/2025 Daneben gibt es einige nichtfliegende Einheiten. Weblinks Informationen auf Metar-Taf (engl.) Einzelnachweise
Base Aérea N.º 8

A Base Aérea N.º 8 (BA8), anteriormente designada Aeródromo de Manobra N.º 1 (AM1), é uma unidade operacional da Força Aérea Portuguesa localizada na freguesia de Maceda, no concelho de Ovar, Portugal. A alteração da sua designação oficial ocorreu em fevereiro de 2023, através de decreto governamental, elevando o antigo aeródromo ao estatuto de Base Aérea. Centro de Ciberdefesa Recentemente, as instalações passaram a acolher valências ligadas à guerra eletrónica, incluindo a colaboração com o Centro de Guerra da Informação e Ciberdefesa do Exército Português. História O Aeródromo Militar de Ovar foi projetado na década de 1950 - em plena Guerra Fria - para proporcionar instalações e suporte a aviões de patrulhamento marítimo da NATO. A sua construção iniciou-se, por fases, em 1957. Inicialmente, era designado como Base Aeronaval do Norte de Portugal. A partir de 1963, passa a ter a designação de Aeródromo de Manobra N.º 1. A conclusão da sua construção dá-se em 1966. Durante a Guerra do Ultramar, a Força Aérea Portuguesa possuiu uma instalação militar na província de Moçambique, designada Base Aérea N.º 8. Em 2023, após uma reestruturação do Comando Aéreo, o Aeródromo de Manobra N.º1 passou a ser designado de Base Aérea N.º8. Meios atribuídos Esquadra 552 - Equipada com helicópteros AW119 Koala. Esquadra 551 - Equipada com helicópteros Sikorsky UH-60 Blackhawk. Referências Ligações externas Descrição e história do Aeródromo de Manobra Nº 1 no site oficial do Estado-Maior da Força Aérea (EMFA)
8-ма авіаційна база (Португалія)

8-ма авіаційна база (також — авіабаза Овар, порт. Basa Aérea N.º 8) — складова ВПС Португалії. Розташована у парафії Маседа муніципалітету Овар у північній частині материкової Португалії. Тут базуються 551-ша вертолітна ескадрилья і ланка 552-ї вертолітної ескадрильї з 11-ї авіабази, озброєні UH-60 Black Hawk і AW119 Koala відповідно, в майбутньому база отримає DHC-515 Firefighter. Командувач — полковник Агостінью Роша. Історія Місцевий аеродром AM1, будівництво якого розпочалося в 1957 році і завершилося в 1966-му, створювали для підтримки морської патрульної авіації та боротьби з підводними човнами у підпорядкованні колишньому головнокомандувачу сил НАТО в Іберійській Атлантиці (англ. Commander-in-Chief Iberian Atlantic Area, CINCIBERLANT) У подальшому його використовували як базу для літаків, призначених для гасіння лісових пожеж і патрульних місій, проводили міжнародні навчання (наприклад «Felino 2008» для країн-лузофонів); Академія Повітряних сил також обрала AM1 майданчиком для підготовки курсантів. Двічі, у 2003 і 2011 роках, тут перепроходили переатестацію португальські пілоти F-16. Сучасність 8-ма авіаційна база була створена перепрофілюванням резервного аеродрому № 1 у 2023 році. Урочисте відкриття ангару для гелікоптерів UH-60 відбулося у квітні 2025 року. Відновлення підрозділу, що боротиметься з лісовими пожежами, проходить у співпраці із пілотами цивільних компаній, що спеціалізуються в цьому секторі; чотири з дев'яти «Яструбів» станом на квітень 2025-го вже отримані, решта надійде у варіації з потужнішим двигуном і метеорадарами. У вересні того ж року склад 551-ї ескадрильї поповнив гелікоптер версії «Lima» (UH-60L). Примітки
Alameda das Fontainhas

A Alameda das Fontainhas é um arruamento na freguesia do Bonfim, da cidade do Porto, em Portugal. Este local é anualmente palco de um dos mais tradicional e antigo arraial popular da festa do São João. Bibliografia Dionísio, Sant'Anna (coord.) (1994). Guia de Portugal. 4.º 3.ª ed. Lisboa: Fundação Calouste Gulbenkian. ISBN 972-31-0635-3 Referências Ligações externas «Alameda das Fontainhas (CMP)». www.cm-porto.pt «A Alameda das Fontainhas». www.jn.pt
Praça dos Restauradores

La Praça dos Restauradores (nom portuguès, literalment plaça dels Restauradors) és una plaça de la ciutat de Lisboa. Commemora l'alliberament de Portugal del domini espanyol el 1640. Enmig de la plaça s'aixeca un monument en commemoració d'aquest fet històric. Les figures de bronze del pedestal representen la Victòria, amb una palma i una corona, i la Llibertat. Els noms i les dates dels costats són els de les batalles de la Guerra de la Restauració. El projecte del monument pertany a António Tomás da Fonseca i les estàtues al·legòriques (la Independència i la Victòria) són de Simões de Almeida i Alberto Nunes.
Praça dos Restauradores

Die Praça dos Restauradores [ˈpɾasɐ duʃ ʁɯʃtauɾɐˈdoɾɯʃ] (deutsch Platz der Restauratoren) ist ein innerstädtischer Platz in der portugiesischen Hauptstadt Lissabon, zwischen Rossio und der Avenida da Liberdade. Der Platz dient zur Erinnerung an die Wiederherstellung der Unabhängigkeit im Jahr 1640 nach 60-jähriger Herrschaft durch die Spanier. Der Obelisk in der Mitte des Platzes, 1886 eingeweiht, trägt die Namen und Daten der ausgetragenen Schlachten während des portugiesischen Restaurationskrieges. António Tomás da Fonseca gestaltete das Denkmal, Simões de Almeida und Alberto Nunes wiederum erschufen die danebenstehenden Statuen, die „Unabhängigkeit“ und „Sieg“ darstellen sollen. Der rechteckige Platz wird von zahlreichen Gebäuden aus dem 19. und 20. Jahrhundert umgeben. Bekannt sind vor allem der Palácio Foz, ein aus dem 18. Jahrhundert stammender Palast mit zahlreich geschmückten Innenräumen, und das Teatro Éden, ein ehemaliges Großkino aus 1931, das hinter seiner von Cassiano Branco erschaffenen Art-déco-Fassade heute ein Hotel beherbergt. Ebenso erwähnenswert ist das Condes Cinema, 1950 von Raul Tojal im modernistischen Stil entworfen, das vom Lissabonner Hard Rock Cafe bewirtschaftet wird. Unterhalb des Platzes befindet sich eine gleichnamige Metrostation der blauen Linie. Weblinks