NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Convento dos Capuchos Sintra

Das Convento dos Capuchos Sintra, ursprünglich Konvent von Santa Cruz, ist ein ehemaliges Kloster der Franziskaner (OFM) in Sintra, Portugal. Es befindet sich im Nationalpark Sintra-Cascais, rund fünf Kilometer südwestlich von Sintra. Geschichte Das Kloster wurde 1560 von Alvaro de Castro, dem Sohn des Vizekönigs von Indien, João de Castro, gegründet. Seine Geschichte liegt weitgehend im Dunkeln. Die Legende erzählt, dass João de Castro sich bei der Jagd verlaufen und unter einem Felsen zum Schlafen niedergelegt habe. In einer Vision habe er den Auftrag erhalten, dort ein Kloster zu gründen. Er starb vor der Vollendung dieses Vorhabens, doch sein Sohn Alvaro stiftete nach dem Wunsch seines Vaters das Kloster. Die ersten acht Ordensbrüder sollen dort, der Legende nach, über 100 Jahre lang ein Leben in Buße verbracht haben. Nach der Aufhebung aller religiösen Männerorden in Portugal (1834) wurden die Ordensbrüder gezwungen, den Ort zu verlassen. Er kam in den Besitz des Vizconde de Monserrat und fiel später dem portugiesischen Staat zu. Die Gebäude sind teilweise gut erhalten. Restaurierungsarbeiten laufen seit den 1930er Jahren. Für die kommenden Jahre sind weitere umfangreiche Erhaltungsarbeiten und die weitere archäologische Erschließung geplant. Das Kloster ist tief im Wald gelegen. Die Zellen wurden sehr spartanisch ausgestattet und zum Teil im Felsen eingehauen; einige wurden mit Kork verkleidet. Galerie Weblinks Einzelnachweise
Convento dos Capuchos

Het Convento dos Capuchos is een klooster gelegen in Colares (Sintra) in Portugal. Het klooster werd in de zestiende eeuw gebouwd en werd tot in 1834 bewoond. Het werd toegewezen aan de kapucijnen, een tak van de franciscanen die in soberheid leven. Het is een van de minst bezochte bezienswaardigheden in Sintra. Geschiedenis Toen de Portugese edelman dom João de Castro op zijn sterfbed lag, wilde hij dat er op de heuvel van Sintra een klooster werd gebouwd, waar men in direct contact met de natuur in soberheid zou kunnen leven. Zijn zoon, dom Álvaro de Castro, vervulde zijn wens en liet het klooster bouwen. Het werd toegewezen aan franciscaanse monniken. Deze leefden in eenvoud. Het klooster heette toen het Convento de Santa Cruz da Serra da Sintra. De Kapucijnen leefden in dit klooster van 1560 tot 1834. Door hun aanwezigheid is de natuur nog intact rondom het klooster. In het park rondom het klooster staan geen exotische bomen zoals in de andere parken in Sintra, maar vindt men nog de oorspronkelijke begroeiing terug. De natuur is helemaal ingegroeid in de simpele gebouwen van het klooster, waarin men de eenvoudige levenswijze van de monniken kan zien. Een andere veelgebruikte naam voor het klooster is het Kurkklooster. Dit komt doordat men de muren, de deuren, de vensters en het plafond beplakte met kurk afkomstig van de kurkeiken rondom het klooster. Dit werd gedaan om de vochtigheid tegen te gaan in het gebouw. Ook werkt kurk isolerend. Levensstijl De monniken leefden sober volgens de regels van Franciscus. Ze mochten enkel drie dingen bezitten: hun habijt, een bijbel en een afbeelding van een heilige naar keuze. In het klooster leefden slechts 8 monniken. Ze aten en sliepen op de grond en lieten al het materiële los om zich over te geven aan de spirituele wereld. De monniken aten enkel vegetarisch van de groenten die ze zelf verbouwden in hun tuin. Soms kregen ze wat graan of vis aangeboden, maar ze sloegen elke overbodige luxe af. In de zestiende eeuw kwamen hier veel rondreizende pelgrims die onderdak, eten en drinken zochten. De drinkfontein is nog steeds zichtbaar in het park met de aangebouwde bankjes. Ook kwamen hier verschillende mensen om raad te vragen over medicinale planten. Park In het park is nog de oorspronkelijke begroeiing van Sintra te vinden. Ook staan hier veel verschillende soorten noten- en fruitbomen. De monniken verbouwden namelijk alles wat ze nodig hadden zelf. Er zijn ook veel kruiden te vinden zoals lavendel en rozemarijn en een moestuin. Gebouw Het eerste wat opvalt wanneer men het gebouw betreedt, is dat het plafond heel laag is. Ook zijn de deuropeningen klein. In het gebouw zijn enkele ruimten te bekijken, zoals een kerkje, een bibliotheek en acht slaapkamers. In deze kamers staan geen bedden, enkel een kurken plankje met wat stro om op te slapen. In de ruimten voor de logés stond er oorspronkelijk wel een bed.
Klasztor Kapucynów w Sintrze

Klasztor Kapucynów w Sintrze (port: Convento dos Capuchos) – zabytkowy klasztor składający się z małych kwartałów i przestrzeni publicznych położonych w parafii São Martinho, w miejscowości Sintra, w Portugalii, w masywie Serra de Sintra. Jego powstanie było związane z portugalskim wicekrólem Indii, João de Castro i jego rodziną, który miał mieć objawienie podczas snu, by w tym miejscu wznieść świątynię chrześcijańską. W 1560 r. rozpoczęto tu organizację klasztoru, w którym mnisi mieszkali w małych celach wykutych w skałach i wykładanych korkiem. Od 1910 jest uznawany za Pomnik Narodowy. Jest również częścią obszaru Krajobrazu Kulturowego Sintry, wpisanego na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Przypisy Linki zewnętrzne Strona klasztoru
Монастырь капуцинов (Синтра)

Монастырь капуцинов (порт. Convento dos Capuchos) — католический монастырь в окрестностях португальского города Синтры. Оригинальное название монастыря — Конвенто де Санта Крус (порт. Convento da Santa Cruz), был основан Алвару ди Каштру, сыном идальго Жуана ди Каштру в 1560 году. Согласно легенде, Жуан ди Каштру, заблудившись во время охоты на оленя, остановился на ночлег у скал, где ему явился сон о необходимости построить христианский храм в этом месте, и позднее его сын по последней воле отца приказал основать монастырь. Первая община состояла из 8 монахов-францисканцев, самый известных из которых — брат Онорио — прожил согласно легенде почти 100 лет, последние 30 лет проведя в монастыре и занимаясь самобичеванием. В период упадка францисканского ордена земли были приобретены виконтом де Монсеррате (сэр Фрэнсис Кук), а позднее стали собственностью Португалии. Монастырь стал приходить в разруху; по состоянию на начало XXI века находится в руинах. Галерея Примечания
Ponte de Mosteirô

Die Ponte de Mosteirô ist eine Straßenbrücke über den vom Douro durchflossenen Carrapatelo-Stausee zwischen den Distrikten Porto und Viseu in Portugal. Sie steht rund 5,5 km oberhalb der Carrapatelo-Staumauer und kurz oberhalb des Seitenarms des Rio Bestança. Sie steht im Zuge der Straße N211 und verbindet die kleinen Orte Porto Manso und Porto Antigua am Ufer des Stausees. Die 194 m lange und rund 9 m breite Brücke hat wie die Straße zwei Fahrspuren und beidseitig schmale Gehwege sowie eine Reihe von Straßenlaternen. An derselben Stelle stand früher eine 1895 gebaute eiserne Fachwerkbrücke mit drei hohen, mit Granit verkleideten Pfeilern, die aber 1919 in den Wirren der Ersten Republik gesprengt wurde. Als die Carrapatelo-Staumauer gebaut wurde, beauftragte die Hidroeléctrica do Douro Edgar Cardoso mit dem Entwurf der dann zwischen 1968 und 1972 gebauten Brücke über den zukünftigen Stausee. Sie stützt sich auf die beiden äußeren der noch existierenden Pfeiler, die verstärkt und mit einem Betonkopf vergrößert wurden. Der mittlere Pfeiler wurde beim Bau zur Unterstützung verwendet und anschließend entfernt. Der neue Überbau hat deshalb eine Mittelspannweite von 110 m und zwei Seitenspannweiten von je 42 m. Er besteht aus einem durchgehenden Spannbetonträger, der anstelle eines Hohlkastens rautenförmige Stege zwischen der leicht nach oben gewölbten Fahrbahnplatte und der gevouteten Bodenplatte hat. Die Brücke wurde 2011 saniert. Weblinks Ponte de Mosteirô – Reforço Estrutural auf teixeiraduarteconstrucao.com Einzelnachweise und Anmerkungen
Ponte de Mosteirô

A Ponte de Mosteirô é uma ponte que a une as margens de Baião e Oliveira do Douro (Cinfães) sobre o rio Douro, em Portugal, a sua construção começou em 1968, e a inauguração foi em 1972, está localizada no local da antiga ponte de Mosteirô tendo sido mesmo aproveitados 2 dos 3 pilares da antiga ponte, a ponte foi projetada pelo engenheiro Edgar Cardoso. História A obra foi construída em 1972, em substituição de uma ponte metálica existente, no mesmo local, devido à albufeira que iria ser criada, com a construção da nova barragem do Carrapatelo. Esta foi mais uma das obras do Engenheiro Edgar Cardoso no Vale do Douro. Características É uma Ponte rodoviária sobre o Rio Douro, em superestrutura contínua de betão armado pré-esforçado, de rótula aberta, losangular, tendo um vão central de 110m e dois vãos laterais de 42m cada, o tabuleiro é constituído por uma viga caixão treliçada. Ligações Externas https://teixeiraduarteconstrucao.com/projetos/ponte-de-mosteiro-reforco-estrutural/ https://monumentosdesaparecidos.blogspot.com/2010/07/ponte-de-mosteiro.html?m=1 Jornal de Notícias - Ponte de Mosteirô recuperada Ver também Rio Douro Baião Cinfães Referências
Сипей

Сипей представлява струпване на дребни камъни, ронлива пръст и пясък в подножията на скали, планини, вулкани или страните на долини, които са се натрупвали чрез периодично отчупване от съседните скални фасади. Сипеите обикновено имат изпъкнала нагоре форма, докато максималният наклон съответства на ъгъла на покой на средния размер на остатъците. Докато отломките се натрупват, те постепенно се преместват надолу по склона под влиянието на силата на тежестта. Разрушеният материал, съставен от различни по големина и вид скални късове, образува т.нар. сипейни конуси със стръмен наклон – 20° до 40°. Когато няколко сипейни конуса се съединят по протежение на даден склон се образува сипеен шлейф. Образуване Образуването на сипейни наноси е резултат от физическо и химическо изветряне и ерозия върху скалната фасада. Преобладаващите процеси, които трошат склона на скалата зависят много от местния климат (температура, валежи и т.н.). Например: Физическо изветряне чрез лед; Химическо изветряне чрез минерално разтваряне и отлагане на сол; Термално напрежение; Топографско напрежение; Биотични процеси. Образуването на сипеи обикновено се приписва на образуването на лед по склоновете на планини. През деня може да нахлуе вода в пукнатините на скалната стена. Ако температурата спадне достатъчно, например през нощта, водата може да замръзне. Тъй като водата се разширява с 9% при замръзване, тя създава големи сили, които или образуват нови пукнатини, или разклиняват блоковете в нестабилни позиции. Този вид образуване на сипеи се счита, че е най-разпространен през пролетта и есента, когато дневните температури се колебаят около точката на замръзване на водата, а топящите се снегове предоставят достатъчно вода. Ефективността на процесите на замръзване и топете при образуването на сипеи е обект на спорове между учените. Много изследователи вярват, че образуването на лед в големи пукнатини не може да произведе голямо напрежение, а вместо това водата и ледът просто се изливат извън пукнатините при нарастване на напрежението. Сипеите могат да покриват цели ледници. Примери за това има в масива Села (Доломити). В този случай топенето на ледника е забавено от защитния сипеен слой. Вижте също Свлачище Срутище Източници
Tartera

Una tartera, també anomenada tarter, és una extensió de terreny, situada normalment al flanc d'una muntanya, coberta de pedres despreses dels cims. Si la formació té un pendent pronunciat i està composta per pedres mòbils, s'anomena talús. Són d'origen crioclàstic, sovint en un ambient periglacial actual o pretèrit. Normalment, una tartera, com a acumulació de blocs i còdols cantelluts al vessant d'una muntanya, és una zona àrida i seca, colonitzada per poques espècies vegetals. Un erm d'alta muntanya és un terreny amb prats, tarteres i afloraments rocosos per damunt dels 2.000 metres. Les tarteres inestables situades en vessants de fort pendent poden constituir una rosseguera, terme que es refereix més aviat al talús inclinat format per les pedres despreses. Hi ha pobles que duen aquest nom, com Tartera, nucli de població de Das; El Tarter, nucli de població de Prullans; El Tarter, nucli de població de Canillo. Etimologia Per bé que Joan Coromines esmenta la possibilitat que l'ètim del català 'tartera' sigui l'arrel preromana tart 'roca', es decanta finalment pel llatí tartareus 'paratge infernal', justificant-ho pel «caos de rocasses àrid i intransitable» que és una tartera. Manuel Anglada, tot i admetre que aquest raonament gaudeix d'un ampli consens, para esment en el fet que accidents geològics d'aquesta mena havien de tenir per força la seva denominació indígena molt abans de l'arribada dels romans. A parer seu, els morfemes ibèrics kar 'pedra' (cf. quer) i tar 'gran' suggereixen un hipotètic kar tar-tar, que es podria traduir per «gran quantitat de pedres» (cal dir que, en basc, la repetició d'un concepte n'indica «molta quantitat»). Referències Vegeu també Erm
Osyp

Osyp neboli talus (někdy psáno nesprávně tallus) je nahromadění kamenné suti, či jiného materiálu, který vzniká nejčastěji jako výsledek gravitačního působení na obnažené a zvětralé skalní masívy. Jedná se o násyp hrubě vytříděného materiálu, který se hromadí při úpatí skály či svahu. Osyp je typický pro oblasti se strmými horami, které nejsou porostlé hojnou vegetací, jež by zabraňovala řícení. Vznik Kamenný osyp vzniká jako výsledek eroze, kdy dochází vlivem nepřízně počasí, změn teplot, chemickému zvětrávání či biologického faktoru k rozrušování skalního masívu na menší tělesa, které se uvolňují a řítí se do níže položených oblastí. Po uvolnění kusů skály dochází k transportu materiálu k úpatí hory, kde se dále akumuluje a třídí. Větší částí kamenných bloků se dostávají dále od hory díky větší kinetické energii a malé části se udržují v horních částech. Dochází tak k jednoduchému třídění uvolněného materiálu. Osyp by měl v ideálním případu půdorys kuželové výseče, ale většinou je deformován okolními činiteli (skalním úpatím, překážkami atd.) Jeho výška je závislá na množství uvolněného materiálu a na úhlu vnitřního tření, který umožňuje soudružnost částic. Výskyt Osypy se vyskytují většinou v oblastech, kde není silný vliv vegetace, která by zabraňovala zvětrávání a skalnímu řícení. Vyskytují se nejčastěji v chladných oblastech, či suchých, kde nejsou vyšší rostliny a stromy, jež by zpevňovaly podloží kořeny. Svahy suťových kuželů mají úhel sklonu 25-40 stupňů, podle tvaru a velikosti úlomků. Pohyb velkých skalních mas může dosáhnout až 200 km/hod. Velký výskyt osypů je například v aridních oblastech USA (např. v pohoří Sierra Nevada ), na Aljašce, v Alpách, ale také na jiných planetách jako například na Marsu). Související články Kamenné moře Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu osyp na Wikimedia Commons
Ur (geologi)

For alternative betydninger, se Ur (flertydig). (Se også artikler, som begynder med Ur) Ur eller talus er de dynger af stenblokke, som ligger neden for en stejl bjergskråning, fordi bjerget eroderes, blandt andet ved vanderosion og frostsprængning. Opbygningen af bjerge er altid ledsaget af erosion, og såfremt bjergdannelsesprocessen er standset, vil erosionen over tid udslette selv de højeste bjerge.
Canchal

Se denomina canchal a la acumulación de derrubios o depósitos de rocas en la base de las laderas de las formaciones montañosas.[cita requerida] Los canchales se originan en los procesos de meteorización que sufren las cornisas de las vertientes montañosas en las que se encuentran, siendo característicos de paisajes de montaña. En los Pirineos se conocen como tarteras. El factor que lo propicia es la meteorización o fragmentación de la roca por causas mecánicas, usualmente la gelifracción (la congelación del agua por los contrastes térmicos entre el día y la noche en las grietas de la roca, que hacen que ésta se fracture en trozos debido al aumento de volumen del hielo). Vegetación Debido a las difíciles condiciones de los canchales (zonas pedregosas generalmente móviles, escasez de suelo, elevada altitud, extremos térmicos), la vegetación, si existe, suele ser muy especializada. Suele consistir en plantas de raíces largas, yemas a ras de suelo y hojas crasas. Con relación a la polinización, se da una variedad de opciones como la entomogamia, con flores y órganos muy desarrollados y de colores llamativos para atraer a los insectos.​ Véase también Corrimiento de tierra Glaciar de roca Silla de Felipe II Erosión Talud (geología) Referencias Enciclopedia del Estudiante. Tomo 10. Ciencias de la Tierra y del Universo. El País. Franco Aliaga, Tomás (2003). Geografía Física de España. UNED. Notas Enlaces externos «Canchales en Extremadura». Archivado desde el original el 19 de diciembre de 2009. Consultado el 27 de febrero de 2010. «definición en wordreference.com». Consultado el 17 de abril de 2010.
Ghiaione

Il ghiaione è un ammasso di rocce, generalmente spigolose, che costituisce un pendio ripido alla base delle pareti rocciose. Geologia I suddetti ammassi rocciosi possono essere costituiti da rocce di varia pezzatura, e si formano in seguito alla disgregazione meccanica delle rocce a causa degli agenti atmosferici, in modo particolare a causa dei numerosi cicli di gelo e disgelo. Sono formazioni geomorfologiche molto comuni negli ambienti dolomitici. La cengia ovest del gruppo del Sella è coperta da un ghiacciaio nascosto da una estesa falda detritica di massi provenienti dagli strati di dolomia principale. Nello spessore del ghiacciaio e dei detriti si aprono periodicamente delle voragini che si riempiono di acqua di fusione torbida e di colore turchese, andando a formare piccoli laghi effimeri, che cambiano continuamente forma e localizzazione, chiamati Lech dl Dragon dalla popolazione gardenese. Flora e fauna Nei ghiaioni vivono gracchi alpini e alcuni tipi di papaveri: quelli bianchi e quelli gialli. I papaveri bianchi sono piante endemiche, ovvero che si trovano solo in determinati luoghi. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su ghiaione Collegamenti esterni AA.VV., Ghiaioni e rupi di montagna. Una vita da pionieri tra le rocce, Quaderni Habitat n. 13 - Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare in collaborazione con il Museo Friulano di storia naturale, Udine, 2006 ISBN 88-88192-247
Puinhelling

Een puinhelling is een helling die bestaat uit gebroken stenen aan de voet van een steile rotswand of onderaan een ravijn. De hellingshoek wordt bepaald door de grootte van het puin. Het afdalen van een puinhelling is relatief makkelijk doordat het puin de mogelijkheid geeft om op een soortgelijke manier als skiën naar beneden te gaan. Bergopwaarts de puinhelling betreden is veelal een lastigere en zwaardere aangelegenheid omdat men de neiging heeft in het puin te verzakken. De stenen waaruit de helling bestaat ontstaan meestal door het uitzetten en inkrimpen van grote stenen gedurende perioden van vorst en dooiing, wat kleine scheurtjes in de stenen tot gevolg heeft. Op deze manier kan er water sijpelen in deze kleine scheurtjes. Wanneer het 's nachts koud genoeg wordt om dit water te laten bevriezen, zet het water uit en gedraagt zich dan als een wig die de steen uiteendrijft. De herhaling van dit proces kan leiden tot significante mechanische verwering. Voor bergbeklimmers is het betreden van een puinhelling niet geheel zonder gevaar. Zwaartekracht zorgt ervoor dat er constant stenen van de helling afrollen. Er zijn ook puinhellingen aanwezig op andere planeten en manen. Het is niet ongewoon dat puinhellingen worden gevormd rond recent gevormde kraters. Een bekend voorbeeld van een puinhelling die is ontstaan door menselijk toedoen, is die onder Mount Rushmore. Zie ook Talud
Piarg

Piarg – rodzaj rumowiska skalnego. Jest to nagromadzenie ostrokrawędzistych okruchów skalnych, które odpadły od stromego zbocza górskiego, głównie w wyniku procesów wietrzenia fizycznego. Najczęściej piargi występują u podnóża stoku, ale spotyka się je także w mniej stromych odcinkach żlebów nawet w górnych częściach ściany. Piargi często występują w postaci stożka piargowego u wylotów żlebu. Słowo piarg pochodzi z gwary podhalańskiej. W taternictwie używa się określenia ruchomy piarg, oznaczającego taki piarg, który podczas chodzenia po nim obsuwa się pod stopami. W Polsce piargi występują w Tatrach i Karkonoszach. Piargi porastają specyficzne zespoły gatunków roślin, tak zwane rośliny piargowe. Rozległy teren pokryty piargiem niebędący stożkiem określa się jako piarżysko. Przypisy
Grohotiș

Grohotiș (plural grohotișuri) se numește o îngrămădire de bucăți de rocă colțuroase, de dimensiuni variabile, rezultate din dezagregarea mecanică a unor abrupturi stâncoase, care s-au prăvălit din munți sau au fost aduse de ghețari. Grohotișurile se depun la baza acestor abrupturi sub forma unor conuri sau pânze, mobile sau semi-fixe. Prin extensie, cuvântul grohotiș desemnează atât o rocă sedimentară formată din acest material, cât și o porțiune de teren acoperit cu roci dezagregate. Un termen popular, echivalent cu „grohotiș” este cuvântul horj. De exemplu, Horjul Mare este o denumire alternativă pentru Marele Grohotiș din Piatra Craiului. Prin Ordonanța de Urgență nr. 236 din 24 noiembrie 2000, aprobată prin Legea nr. 462 din 18 iulie 2001, au fost stabilite habitatele naturale a căror conservare necesită declararea ariilor speciale de conservare. La capitolul 5 sunt listate Habitatele de stâncării și peșteri, între care și: Grohotiș stâncos al etajului montan (Androsacetalia alpinae și Galeopsitalia ladani); Grohotiș calcaros și de șisturi calcaroase ale etajelor montane până la cele alpine (Thlaspietea rotundifolii); Grohotișuri medioeuropene silicoase ale regiunilor înalte; Grohotișuri medioeuropene calcaroase ale etajelor montane. iar la capitolul 6, Habitate de pădure, sunt listate și: Păduri de pantă, grohotiș sau ravene cu Tilio-Acerion. O masă de grohotiș, care se deplasează rapid pe versanții înclinați ai unui munte, poartă numele de avalanșă, similar cu avalanșele de zăpadă sau gheață. Prin împrăștierea grohotișurilor la gura torenților ia naștere o formă de relief semiconică denumită con de grohotiș. Acumulările de grohotișuri, fixate prin vegetație, poartă denumirea de grind, ca de exemplu Grindul Pietrei Craiului. Note
Осыпь

Осыпь — скопление на склонах гор и скал камней, а также скопление обломков горных пород различного размера на склонах или у подножий гор и холмов. Состоят из слабо отсортированных обломков. Как правило, у подножий они самые крупные, в верхних частях осыпей мельче. Обломки горных пород по мере накопления постепенно перемещаются вниз по склону под влиянием силы тяжести. Осыпи образуются на склонах гор и у их подножий в результате физического выветривания. Осыпь — также древний русский термин, обозначавший земляную ограду, то есть вал. Галерея Примечания
Taluskon

En taluskon eller raskägla är en formation som uppkommer i samband med långvarig vittring av en bergvägg, vanligen på platser där frostsprängning spelar en viktig roll. Material som bryts loss från väggen faller ned och samlas i en hög vid väggens fot. Om formationen blir konformad kallas den talus-kon, och om den blir långsträckt kallas den talus. De partiklar som bryts loss från väggen kan variera kraftigt i storlek, men taluskoner och talusar uppvisar ändå en viss sorteringsgrad, eftersom större nedfallande stenar vanligen rullar ända till släntens fot, medan mindre fraktioner stannar upp längre upp på slänten. Formen hos en talus är konkav uppåt, med en största vinkel som motsvarar medelfraktionens rasvinkel. Termen talus kommer från det franska ordet för bank eller vall. Talusar och taluskoner kan även bildas på andra planeter, och månar. Exempelvis är det ett ganska vanligt fenomen vid foten av kraterväggarna hos nyare kratrar på månen. Talusformationer kan även vara ett resultat av mänsklig aktivitet, till exempel stenskärvorna nedanför Mount Rushmore i South Dakota. Källor