NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Takaroa (Gemeinde)

Takaroa ist eine Gemeinde im Tuamotu-Archipel in Französisch-Polynesien. Die Gemeinde besteht aus 2 Atollen und einer Insel. Sie ist in 2 „Communes associées“ (Teilgemeinden) untergliedert. Der Hauptort der Gemeinde ist Takaroa. Der Code INSEE der Gemeinde ist 98749. 1 „Commune associée“ (Teilgemeinde) Weblinks Te Fenua – Cartes de Polynésie française Einzelnachweise
Takaroa (Polinesia Francesa)

Takaroa es una comuna francesa situada en la subdivisión de Islas Tuamotu-Gambier, que forma parte de la colectividad de ultramar de Polinesia Francesa. Composición Está formada por la unión de las dos comunas asociadas de Takapoto y Takaroa, que abarcan los atolones de Takapoto y Takaroa y la isla de Tikei, que forman parte de las Islas del Rey Jorge:​ Demografía Fuente: Insee Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Takaroa.
Takaroa (Polynésie française)

Takaroa est une commune de la Polynésie française dans l'archipel des Tuamotu. Le chef-lieu de cette dernière est Takaroa. Géographie La commune est composée de trois atolls : Takaroa : 882 habitants Takapoto : 380 habitants Tikei : aucun habitants permanent Toponymie Histoire Démographie L'évolution du nombre d'habitants est connue à travers les recensements de la population effectués dans la commune depuis 1971. À partir de 2006, les populations légales des communes sont publiées annuellement par l'Insee, mais la loi relative à la démocratie de proximité du 27 février 2002 a, dans ses articles consacrés au recensement de la population, instauré des recensements de la population tous les cinq ans en Nouvelle-Calédonie, en Polynésie française, à Mayotte et dans les îles Wallis-et-Futuna, ce qui n’était pas le cas auparavant. Pour la commune, le premier recensement exhaustif entrant dans le cadre du nouveau dispositif a été réalisé en 2002, les précédents recensements ont eu lieu en 1996, 1988, 1983, 1977 et 1971. En 2017, la commune comptait 1 175 habitants, en diminution de 5,47 % par rapport à 2012 Administration Économie Lieux et monuments Église Sainte-Thérèse-de-l'Enfant-Jésus de Takaroa. Église Saint-Louis-de Gonzague de Takapoto. Notes et références Notes Références Annexes Bibliographie Articles connexes Liste des communes de la Polynésie française Liens externes Portail des communes de France Portail de la Polynésie française
Markézy

Markézy (francouzsky Îles Marquises či Archipel des Marquises nebo Marquises, v markézštině Te Henua Ènana či Te Fenua Ènata) jsou skupina vulkanických ostrovů ve Francouzské Polynésii, která je francouzským zámořským územím v Tichém oceánu. Nejvyšším místem souostroví je vrchol Mont Oave na ostrově Ua Pu s nadmořskou výškou 1230 m. Markézy jsou jednou z pěti administrativních oblastí Francouzské Polynésie. Hlavní město souostroví je osada Tai o Hae nacházející se na ostrově Nuku Hiva. Počet obyvatel ostrovů činil při sčítání lidu v srpnu 2007 celkem 8632 osob; v roce 2017 to bylo již 9346 osob. Ostrovy jsou známé exotickou přírodou a možnosti potápění v jejich okolí. Z turistického hlediska jsou Markézy atraktivní tím, že zde panuje po celý rok stabilní počasí. Historie První doložení obyvatelé Markéz byli Polynésané, kteří podle archeologických nálezů ostrovy osídlili před rokem 100 našeho letopočtu. Etnologické a lingvistické zkoumání nasvědčuje tomu, že do zdejší oblasti připluli z ostrovů Tonga a Samoa. Markézy objevil 21. července 1595 španělský mořeplavec Álvaro de Mendaña de Neira a souostroví nazval po svém patronovi, jímž byl García Hurtado de Mendoza, markýz z Cañete a vicekrál Peru. Mendaña nejprve navštívil Fatu Hiva a poté ostrov Tahuata, poté pokračoval k Šalomounovým ostrovům. Americký mořeplavec kapitán Joseph Ingraham poprvé navštívil severní Markézy roku 1791, během své plavby na brigantině Hope. Pojmenoval je Washingtonovy ostrovy. V roce 1813 zabral ostrov Nuku Hiva komodor David Porter pro Spojené státy americké, ale americký Kongres nikdy tento zábor neratifikoval. Roku 1842 vyhlásila Francie svrchovanost nad celým souostrovím a založila na Nuku Hiva francouzskou osadu (opuštěnou v roce 1859). Francouzská svrchovanost pak byla obnovena roku 1870 a souostroví bylo později začleněno do Francouzské Polynésie. Velký přínos pro rozvoj Markéz mělo zavedení přímého leteckého spojení s letištěm v Papeete na Tahiti s ostrovy Nuku Hiva a Hiva Oa, které vzniklo až v roce 1980. Tím byl na Markézách odstartován růst turistického ruchu i celkový vývoj infrastruktury, neboť se výrazně zlepšila dostupnost Markéz, a to jak pro místní tak i pro zahraniční turisty. Většina ostrovů v souostroví je neobydlených. V roce 2024 bylo souostroví a okolní vodní plochy zapsány na seznam světového dědictví UNESCO. Souhrnná chráněná plocha pevniny i moře je 3450 km². Geografie Souostroví se nachází v severní části Severovýchodní tichomořské pánve Tichého oceánu. Markézy jsou geograficky rozděleny do dvou částí, které se skládají z následujících ostrovů: Fotogalerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Marquesas Islands na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Markézy na Wikimedia Commons Markézy na OpenStreetMap
Marquesasøerne

Marquesasøerne (fransk: Îles Marquises eller Archipel des Marquises) er en øgruppe i Fransk Polynesien i den sydlige del af Stillehavet 1.600 km nord for Tahiti. Marquesasøerne ligger på 9° 00S, 139° 30W. Marquesasøerne består af 14 øer samt en række talrige småøer, som er er opdelt i en nordlig gruppe med hovedøerne Nuku Hiva, Ua Pou og Ua Huka og i en sydlig gruppe med Hiva Oa, Tahuata og Fatu Hiva som hovedøer. Arealet af øgruppen er 1.274 km². Øer i Marquesaøgruppen Nordlige Marquesa Eiao Hatutu Motu Iti Motu Oa Motu One Nuku Hiva Ua Huka Ua Pou Sydlige Marquesa Fatu Hiva Fatu Huku Hiva Oa Moho Tani Motu Nao Tahuata Terihi Eksterne henvisninger Hestemændene på Marquesasøerne
Marquesaseilanden

De Marquesaseilanden of Markiezenarchipel vormen een eilandengroep in de Stille Oceaan en maken deel uit van Frans-Polynesië. In het Frans heten ze de Îles Marquises. In het Marquesan heten ze het land van de mannen, in het Noord-Marquesan Te Henua Kenata, in het Zuid-Marquesan Te Fenua `Enana. De Spaanse naam is gegeven door de ontdekkingsreiziger Álvaro de Mendaña de Neira, die de eilanden in 1595 zag en ze vernoemde naar zijn baas, de markies van Mendoza. De eilanden hebben samen 9346 (2017) inwoners. In 2024 werden de eilanden erkend als gemengd natuurlijk en cultureel werelderfgoed tijdens de 46e sessie van de UNESCO Commissie voor het Werelderfgoed en bijgeschreven op de werelderfgoedlijst onder de titel "Te Henua Enata – De Marquesas-eilanden". De erkenning was gebaseerd op een uitzonderlijke getuigenis van de territoriale bezetting van de Marquesas-archipel door een menselijke beschaving die rond het jaar 1000 over zee arriveerde en zich tussen de 10e en de 19e eeuw op deze geïsoleerde eilanden ontwikkelde. Het is ook een hotspot van biodiversiteit die onvervangbare en uitzonderlijk goed bewaarde mariene en terrestrische ecosystemen combineert. Gekenmerkt door scherpe bergkammen, indrukwekkende toppen en kliffen die abrupt boven de oceaan uitsteken, zijn de landschappen van de archipel ongeëvenaard op deze tropische breedtegraden. De archipel is een belangrijk centrum van endemisme, de thuisbasis van zeldzame en diverse flora, een diversiteit aan emblematische mariene soorten en een van de meest diverse zeevogelassemblages in de Stille Zuidzee. De wateren van Marquesan zijn vrijwel vrij van menselijke uitbuiting en behoren tot de laatste mariene wildernisgebieden ter wereld. Het pand omvat ook archeologische vindplaatsen, variërend van monumentale droge stenen bouwwerken tot lithische sculpturen en gravures. Eilanden Noordelijke groep Eiao Hatutu Motu Iti Motu One Nuku Hiva Ua Huka Ua Pou Zuidelijke groep Fatu Hiva Fatu Huku Hiva Oa Moho Tani Motu Nao Tahuata Trivia In België zijn deze eilanden vooral bekend door Jacques Brel, die samen met minnares Maddly Bamy met zijn zeiljacht Askoy II naar Hiva Oa voer. Johan Verminnen, een groot bewonderaar van Brel, zingt in zijn lied Ik wil ik wil ik dat hij naar Brels Îles Marquises wil gaan. Ook de Franse schilder Paul Gauguin spendeerde zijn laatste jaren op de Marquesaseilanden en ligt evenals Brel begraven op de begraafplaats le cimetière du Calvaire op het eiland Hiva Oa.
Markizy

Markizy (franc. Îles Marquises) – grupa wulkanicznych wysp na Oceanie Spokojnym. Są najdalej na północ wysuniętą częścią Polinezji Francuskiej, leżącą w odległości ok. 1500 km na północ od Tahiti. Geografia Rozciągają się z pn.-zach. na pd.-wsch., na przestrzeni ok. 670 km. Ich powierzchnia wynosi 1128 km². Główną wyspę – Nuku Hiva (ośrodek administracyjny Taiohae) o powierzchni 339 km² zamieszkiwało 2660 osób (2007), zaludnienie 7,85 os./1 km². Pozostałe ważniejsze, zamieszkane wyspy wchodzące w skład Markizów: Hiva Oa (Atuona – ośrodek administracyjny południowej grupy wysp) pow. 387 km²; 1986 mieszk.; zaludnienie 5,13 os./1 km²; Ua Pou pow. 105,3 km²; dł. 28 km; szer. 25 km; Mont Oave 1230 m n.p.m.; 2157 mieszk.; zaludnienie 20,5 os./1 km²; Fatu Hiva pow. 84,0 km²; dł. 16 km; szer. 9 km; Mont Touaouoho 1125 m n.p.m.; 587 mieszk.; zaludnienie 6,99 os./1 km²; Ua Huka pow. 83,4 km²; dł. 14,5 km; szer. 9,5 km; Mont Hitikau 857 m n.p.m.; 571 mieszk.; zaludnienie 6,85 os./1 km²; Tahuata pow. 61 km²; dł. 15 km; Mont Tumu Meae Ufa 1050 m n.p.m.; 671 mieszk.; zaludnienie 11,0 os./1 km²; Pozostałe, niezamieszkane wyspy archipelagu Eiao pow. 43,8 km²; dł. 13 km; szer. 3,5 km; 576 m n.p.m.; Moho Tani pow. 15 km²; dł. 8 km; szer. 2 km; 520 m n.p.m.; Hatutu pow. 6,5 km²; dł. 6,5 km; szer. 1,1 km; 428 m n.p.m.; Fatu Huku pow. 1,3 km²; 361 m n.p.m.; Motu Oa pow. 1 km²; Motu Iti pow. 0,3 km²; dł. 670 m; szer. 565 m; 220 m n.p.m.; Terihi pow. 0,15 km²; linia brzegowa 3400 m; Motu One (2 wysepki) pow. 3 ha; dł. 310 m; szer. 110 m; 3 m n.p.m.; Motu Nao pow. 1 ha; Rocher Thomasset 4 m n.p.m.; Krajobraz wulkaniczny o wysokich postrzępionych szczytach; najwyższe wulkany – 1260 m n.p.m. na wyspie Nuku Hiva i 1195 m n.p.m. na wyspie Hiva Oa. Klimat podzwrotnikowy, średnie temperatury miesięczne wynoszą +27° do +28 °C; opady od 1000 mm do 2500 mm, wykazują dużą zmienność w poszczególnych latach. W ciągu roku długotrwałe posuchy. Roślinność na stokach nawietrznych bujna, tropikalne lasy, na stokach zawietrznych – krzewiaste sawanny. Historia Odkryte 21 lipca 1595 przez Hiszpanów Álvaro de Mendaña y Neyra i isabel Barreto, a nazwane na cześć Markiza de Mendozy, ówczesnego wicekróla Peru. Od 1842 francuska kolonia w ramach Polinezji Francuskiej. Ludność Markizy zamieszkiwało 8632 mieszkańców (dane szacunkowe z 2007). Rdzenni mieszkańcy archipelagu posługują się polinezyjskim językiem markiskim. Językiem administracji i szkolnictwa jest język francuski. Gauguin na Markizach Na Hiva Oa spędził ostatnie lata swojego życia słynny malarz Paul Gauguin. Tam też na cmentarzu w Atuonie znajduje się jego grób.
Arquipélago das Marquesas

As Ilhas Marquesas ([mɑrˈkeɪsəs]; em francês: Îles Marquises or Archipel des Marquises or Marquises; Marquesano: Te Henua ʻEnana (Marquesano do Norte) and Te Fenua ʻEnata (Marquesano do Sul), ambos significando "a terra dos homens") são um grupo de ilhas vulcânicas na Polinésia Francesa, uma coletividade ultramarina da França no sul do Oceano Pacífico. Seu ponto mais alto é o pico do Monte Oave (em francês: Mont Oave) na ilha de Ua Pou, a 1.230 m acima do nível do mar. A pesquisa arqueológica sugere que as ilhas foram colonizadas no século 10 dC por viajantes da Polinésia Ocidental. Ao longo dos séculos que se seguiram, as ilhas mantiveram uma "cultura, biologia e linguagem notavelmente uniformes". As Marquesas receberam o nome do vice-rei espanhol do Peru no século XVI, o Marquês de Cañete pelo navegador Álvaro de Mendaña, que os visitou em 1595. As Ilhas Marquesas constituem uma das cinco divisões administrativas (subdivisões administrativas) da Polinésia Francesa. A capital da subdivisão administrativa das Ilhas Marquesas é a cidade de Taiohae, na ilha de Nuku Hiva. A população das Ilhas Marquesas era de 9.346 habitantes na época do censo de agosto de 2017. Ilhas do Arquipélago das Marquesas Marquesas do Norte Eiao Hatutu Motu Iti Motu Oa Motu One Nuku Hiva Ua Huka Ua Pou Marquesas do Sul Fatu Hiva Fatu Huku Hiva Oa Moho Tani Motu Nao Tahuata Terihi Divisão Administrativa As Marquesas, assim como as demais ilhas da Polinésia Francesa são divididas em comunas. São, no total, seis comunas: Comuna de Fatu Hiva Comuna de Hiva Oa Comuna de Nuku Hiva (Capital-Administrativa) Comuna de Tahuata Comuna de Ua Huka Comuna de Ua Pou Cultura As Ilhas Marquesas foram outrora um importante centro da civilização polinésia oriental (o Havai foi provavelmente povoado a partir das Marquesas, como demonstra o parentesco da língua havaiana com a língua marquesana). Língua O marquesano é oficialmente reconhecido como uma língua regional da França. Ele subdivide-se em dois dialectos que correspondem aos dois grupos de ilhas (alguns linguistas consideram-nos dois idiomas distintos). O marquesano é regulado pela Academia marquesana, criada em 2000 pela Assembleia da Polinésia Francesa. Referências Ligações externas Ilhas Marquesas Online Taiha
Маркиска Острва

Маркиска Острва или Острва Маркиз су група острва и аутономна област у Француској Полинезији. На француском позната су као Îles Marquises, Archipel des Marquises, или Marquises, а на локалном језику као Te Henua (K)enana или Te Fenua `Enata што значи „Земља људи“. Шпански истраживач Алваро де Мендања де Неира назвао је острва по маркизи Мендози 1595. године. Демографија Маркиска Острва су претрпела огроман пад броја становника као резултат болести пренесених из Европе. Највише је људи помрло од великих богиња. У 16−ом веку на острвима је живело преко 100.000 људи, а до средине 19−ог века преостало их је 20.000. Почетком 20−ог века остало их је само 2.000. По попису из 2012, број становника је 9.264. Географија Маркиска Острва се налазе отприлике 1.600 km североисточно од Тахитија. Површина им је 1.049,3 km², а највеће маркиско острво Нуку Хива је друго највеће острво на целој територији Француске Полинезије (после Тахитија). Највећа насеља на острвима су: Таиохае (1.700) и Атуона (1.230). Референце Спољашње везе Административна подела острва Маркиз Туристичке информације о острвима Маркиз Веб презентација острва Маркиз
Marquesasöarna

Marquesasöarna (franska: Îles Marquises eller Archipel des Marquises; marquesiska: Te Henua (K)enana - norra delen och Te Fenua 'Enata - östra delen) är ett av de fem territorierna (subdivisions administratives) i Franska Polynesien i Stilla havet. Båda öarnas namn på marquesiska betyder människornas land. Öarna ligger ungefär 1 600 kilometer nordost om Tahiti. Geografi Öarna är av vulkaniskt ursprung och ligger i en kedja från norr till söder inom ett cirka 500 km långt område med en area på cirka 1 100 km². Huvudön Nuku Hiva har en area på cirka 330 km² med den högsta höjden Mont Tekao på cirka 1 200 m ö.h. Området omfattar 12 öar fördelade på två delområden i norr: Nuku Hiva, cirka 330 km² Ua Huka, cirka 84 km² Ua Pou, cirka 105 km² Vidare de obebodda öarna: Eiao, cirka 43,8 km² Hatutu / Hatuta'a Motu Iti Motu 'Oa Motu One Området omfattar följande öar i söder: Fatu Hiva, cirka 80 km² Hiva Oa, cirka 320 km² Tahuata, cirka 61 km² Vidare de obebodda öarna: Fatu Huku Motu Nao Moho Tani / Motane Dessutom en rad mindre öar, atoller och rev. Befolkningen uppgår till cirka 9 000 invånare (9 inv/km²). Huvudstaden Taiohae har ungefär 1 000 invånare. Huvudspråken är lokal tahitiska och franska. Valutan är CFP-franc som i övriga Franska Polynesien. Historia Öarna upptäcktes den 21 juli 1595 av den spanske sjöfararen kapten Álvaro de Mendaña de Neira som namngav öarna Islas Las Marquesas de Mendoza efter sin beskyddare García Hurtado de Mendoza y Manrique, dåvarande guvernör av Peru. Området utforskades 1804 av en rysk expedition under Adam Johann von Krusenstern. Den franske målaren Paul Gauguin tillbringade sina sista år, 1899-1903, på Hiva Oa. Den belgisk-franske artisten Jacques Brel kom till samma ö 1975 och insjuknade här i cancer 1978, avled i Paris. De ligger begravda på samma kyrkogård, Cimetière Calvaire, på Hiva Oa. Området blev ett franskt protektorat 1838 och införlivades 1903 tillsammans med övriga öar inom Franska Polynesien i det nyskapade Établissements Français de l'Océanie (Franska Oceanien). Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Marquesasöarna. om Marquesasöarna Franska Polynesiens förvaltning om Marquesasöarna
Маркізькі острови

Маркі́зькі острови́ (фр. Îles Marquises) — архіпелаг площею 1274 км² у Французькій Полінезії. Усі острови, крім Моту-Оне, є вулканічними. Найвища точка — гора Теметіу заввишки 1190 метрів над рівнем моря на острові Хіва-Оа. Адміністративно острови є окремою одиницею на північному сході Французької Полінезії. Населення островів становить 8,7 тис. людей (2002). Адміністративний центр — Таіохае на острові Нуку-Хіва. Із всіх островів тільки шість заселені. Легенди говорять, що на островах в XVI столітті жило близько 100 тис. жителів. Острови були відкриті 21 липня 1595 року іспанськими мореплавцями Альваро Менданья де Нейра та Педро Фернандесом де Кіросом. Першим з відкритих островів був найпівденніший острів архіпелагу Фату-Хіва. В 30-х роках XX століття на ньому кілька років жив Тур Хеєрдал [1914 – 2002] займаючись науковими дослідженнями, про що написав книгу з такою назвою. Пізніше де Нейра відкрив ще декілька островів, які назвав на честь віцекороля Перу маркіза Мендоси. Між 7 і 11 квітня 1774 року архіпелаг відвідав Джеймс Кук і наніс на мапу ще один острів. 1791 року американський капітан Джозеф Інгрем відкрив північно-західну групу островів Маркізького архіпелагу: острів Вашингтона (Уа-Хука), острів Адамса (Уа-Поу), острів Лінкольна (Моту-Оне) та Федеральний острів (Нуку-Хіва), які інколи об'єднували під загальною назвою Вашингтонські острови. 1804 року Маркізькі острови досліджували Іван Крузенштерн та Юрій Лисянський. 1842 року ескадра віцеадмірала Абеля дю Пті-Туара встановила над архіпелагом протекторат Франції. Клімат на островах екваторіальний, самі ж острови покриті дощовим екваторіальним лісом. Кількість опадів різко відрізняється в залежності від розташування схилу: від 1000 мм в рік на підвітряних схилах і до 2500 мм на навітряних. Географічно острови поділяються на Північну і Південну групи. По три острови в кожній групі населені. Тубільним населенням Маркізьких островів були полінезійські племена. В історичному минулому вони були відомі канібалізмом і ритуальним татуюванням тіл. Острів Нуку-Хіва та тубільні племена, які його населяли, описані Германом Мелвіллом в повісті «Тайпі». Сьогодні на островах добре розвинутий туризм. Особливо популярні круїзи із Папеете до Маркізьких островів і назад. Примітки
Kauehi

Kauehi és un atol de les Tuamotu, a la Polinèsia Francesa. És el cap d'una comuna associada a la comuna de Fakarava, juntament amb Aratika, Raraka i Taiaro. Geografia Està situat a l'oest de l'arxipèlag, a 43 km al nord-est de Fakarava i a 18 km al nord-oest de Raraka. L'atol és molt baix, amb una forma quasi circular de 23 km de llarg i 17 km d'ample, i amb un pas a la llacuna interior. La superfície total és de 28,28 km² incloses les terres emergides (15,18) i els esculls (13,1). La vila principal és Tearavero, amb una població de 670 habitants al cens del 2002. Els habitants viuen principalment del cultiu de perles i copra. Disposa d'un aeròdrom. Història Kauehi va ser descobert per Fitz-Roy, el 1835, encara que probablement ja era conegut pels comerciants de perles. Va ser conegut com a Vincennes, nom del vaixell de Charles Wilkes que hi va arribar el 1838. Referències
Kauehi

Kauehi, auch Putake genannt, ist ein Atoll des Tuamotu-Archipels in Französisch-Polynesien. Das Atoll gehört administrativ zur Gemeinde Fakarava. Kauehi erreicht eine Ausdehnung von 17 × 23 km. Das nächste Atoll, Raraka ist 17 km südöstlich gelegen. Geschichte 1835 wurde das Atoll durch Robert FitzRoy erstmals urkundlich erwähnt, jedoch war die Insel schon vorher durch ihren Perlenhandel bekannt gewesen. Der bedeutendste Ort der Insel ist Tearavero, ein Flugfeld wurde 2001 eröffnet. Weblinks Bilder und Kurzbeschreibung (Memento vom 23. Dezember 2010 im Internet Archive) (englisch) Urlaubsbilder des Atolls (französisch) Erkundungsbericht einer US-amerikanischen Expedition (englisch) Namensdeutung des Atolls (englisch) Census (Memento vom 29. Februar 2008 im Internet Archive) (PDF, französisch)
Kauehi

Kauehi, or Putake, is an atoll in the Tuamotu group in French Polynesia. The nearest land is Raraka Atoll, located 17 km to the Southeast. Kauehi has a wide lagoon measuring 24 km by 18 km. The atoll has a lagoon area of 320 km2 (124 sq mi), and a land area of 16 km2 (6 sq mi). Kauehi's lagoon has one navigable pass. The atoll has 257 inhabitants as of 2012. The main village is called Tearavero. History Even though Kauehi Atoll was probably well known to the pearl traders, the first recorded European to visit it was the Beagle's captain Robert FitzRoy in 1835. Kauehi was later visited by the United States Exploring Expedition, 1838–1842. Charles Wilkes called the atoll "Vincennes" after his ship. Administration Kauehi Atoll belongs to the commune of Fakarava, which consists of Fakarava, as well as the atolls of Aratika, Kauehi, Niau, Raraka, Taiaro and Toau. References
Kauehi (atolón)

Kauehi es un atolón de las Tuamotu, en la Polinesia Francesa. Es una comuna asociada a la comuna de Fakarava, que incluye el atolón de Taiaro. Está situado al oeste del archipiélago, a 40 km al noreste del atolón de Fakarava y a 18 km al noroeste de Raraka. Geografía El atolón es muy bajo, con una forma casi circular de 23 km de largo y 17 km de ancho, y con un paso a la laguna interior. La superficie total es de 15 km². La villa principal es Tearavero, con una población de 257 habitantes en el censo de 2012.​ Los habitantes viven principalmente del cultivo de perlas y copra. Dispone de un aeródromo. Historia Kauehi fue descubierto por Fitz-Roy en 1835, aunque probablemente ya era conocido por los comerciantes de perlas. Era conocido con el nombre de Vincennes.​ Referencias
Kauehi

Kauehi è un atollo appartenente all'arcipelago delle Isole Tuamotu nella Polinesia francese. Geografia L'atollo di Kauehi ha una forma approssimativamente ovale, e misura 23 km di lunghezza e 17 km di larghezza nei punti massimi massima. La superficie totale delle terre emerse è di circa 15 km². Al 2007 possedeva una popolazione di 552 abitanti. Storia Il primo contatto europeo avvenne con il capitano Robert FitzRoy nel 1835 a bordo della nave Beagle. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kauehi Collegamenti esterni Arcipelago delle Tuamotu - Kauehi, su oceandots.com.