NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mangareva

Mangareva és l'illa principal de l'arxipèlag de les Gambier, a la Polinèsia Francesa, situat a 1.400 km al sud-est de Tahití. El nom Mangareva significa «muntanya flotant». Geografia Mangareva és l'illa més gran de les Gambier, amb una superfície total de 14 km², un 56% del total de l'arxipèlag. També té el punt més alt del grup al Mont Duff de 441 m, que duu el nom del vaixell de Wilson, i a la vora hi ha el Mont Mokoto de 423 m. L'illa està encerclada per una barrera d'esculls de 64 km de circumferència. A la vora de la llacuna i al peu del Mont Duff hi ha la vila principal, Rikitea. La vegetació és abundant de flors, arbustos i fruits. La població total, al cens del 2002, era de 1.097 habitants. La principal activitat econòmica és el cultiu de perles, amb l'apreciada perla negra. El dialecte polinesi que es parla està emparentat amb els dialectes de les illes Australs i de les illes Cook meridionals. L'aeroport es troba a l'illot Totegegie, a 45 minuts en barca. Història Mangareva té nombrosos vestigis arqueològics dels segles XII a XV. Prop de Rikitea es troben la residència reial (Marau Tagaroa), la dels caps religiosos (Te Hau o te Vehi), la casa comunal (Are Apere), el temple principal o marae (Te Kehika), i fins a cinc maraes més. Contràriament a altres illes, on els polinesis van introduir porcs, gossos i gallines, a Mangareva la població seguia un règim vegetarià i de peix. La intensa activitat comercial amb altres illes acabà provocant la desforestació. Va ser descoberta, el 1797, per l'anglès James Wilson que l'anomenà Peard. Era el primer viatge de la London Missionery Society. El 1834 va ser el lloc escollit per la Congregació del Sagrat Cor com a base per establir la primera missió catòlica a la Polinèsia. Els pares Laval i Caret van deixar un patrimoni arquitectònic monumental: Catedral de Sant Miquel, de 48 m de llarg, 9 m d'alt, i capacitat per 2.000 persones. Església de Sant Josep, de 21 m. Capella de Sant Miquel, al cementiri de Rikitea. Capella de Santa Anna. Capella de Sant Pere, amb la tomba del rei batejat Gregori. Convent de Santa Àgata. Cases rectorals, convents, camins de processó, arc de triomf al palau reial, forns de pa, presó... Vegeu l'apartat corresponent a les illes Gambier.
Mangareva

Mangareva je centrální a nejdůležitější ostrov Gambierských ostrovů ve Francouzské Polynésii. Obklopuje ji několik dalších ostrovů – Taravai na jihozápadě a Aukena a Akamaru na jihovýchodě. Kromě nich se v její blízkostí nachází také pár dalších ostrovů ležících i na severu. Ostrov je asi 8 km dlouhý a s plochou kolem 18 km² představuje 56% veškeré pevniny Gambierských ostrovů. Středem ostrova prochází po jeho délce vysoký hřbet. Největší vesnicí na ostrově je Rikitea, která je zároveň hlavním sídlištěm Gambierských ostrovů. Nachází se zde i nejvyšší bod celého souostroví, hora Duff vysoká 441 m n. m. nacházející podél jižního pobřeží ostrova. Ostrov byl dříve hustě zalesněn, ale zdejší obyvatelé způsobili přílišným kácením lesů od 10. do 15. století jeho deforestaci, což vedlo ke katastrofální situaci na ostrově v oblasti ekonomiky a ekologie. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Mangareva na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mangareva na Wikimedia Commons
Mangareva

Mangareva è la più importante isola dell'arcipelago delle Isole Gambier nella Polinesia francese. Geografia Mangareva è circondata da altre isole minori: Taravai a sud-ovest, e Aukena e Akamaru a sud-est. Altre piccole isole sono situate a nord. L'isola ha una lunghezza di circa 8 km e si estende su una superficie di 18 km², che ammonta a circa il 56% della superficie di tutto l'arcipelago delle Gambier. Ha un elevato crinale centrale che corre per tutta la lunghezza dell'isola. Il più grande villaggio sull'isola è Rikitea, capoluogo delle isole Gambier. Il punto più alto è il Monte Duff, a 441 metri situato lungo la costa sud dell'isola. Da Mangareva è possibile arrivare con mezzi nel territorio britannico delle Isole Pitcairn con la nave MV Silver Supporter che può portare 12 passeggeri e il viaggio da Mangareva a/r costa 6.000 dollari neolazendesi (circa 3.000 euro). La distanza tra Mangareva e Pitcairn è circa 540 km percorsi in circa 30 ore di navigazione. Storia L'isola fu colonizzata da navigatori polinesiani intorno all'800, durante le ultime fasi dell'espansione verso est di quei popoli, partiti due millenni prima dall'Asia, portandosi dietro coltivazioni, animali domestici e la propria cultura. I coloni si installarono sulla fascia pianeggiante a ridosso della costa, che usavano come base per la pesca, coltivando nella zona più interna patate dolci, igname, taro, l'albero del pane ed il banano. Per procurarsi strumenti affilati si recavano a Pitcairn, dove vennero stabiliti degli insediamenti, giungendo fino ad Henderson. Sono state trovate numerose prove anche dell'esistenza di una rete di commercio più ad ampio raggio, con le Isole Marchesi a nord e le Isole della Società a ovest e nordovest, scambi che durarono fino al 1500, quando una grave crisi ecologica colpì l'isola. Il disboscamento conseguente alla necessità di ricavare nuovo terreno agricolo portò ad una forte erosione del terreno, riducendo la capacità produttiva dell'isola, la quale non riuscì più a sostenere la popolazione, che aveva raggiunto nel suo momento di massimo sviluppo alcune migliaia di abitanti. Questo, unito all'impossibilità di costruire nuove canoe, portò ad una serie di gravi crisi sociali, con continue guerre per il controllo delle poche risorse, ed il fiorire del cannibalismo. Il primo europeo a giungere a Mangareva fu il capitano britannico James Wilson nel 1797 con la nave Duff. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Mangareva Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Mangareva Collegamenti esterni Arcipelago delle Tuamotu - Mangareva, su oceandots.com. Mangareva, su laurentsauvat.com.
Mangareva

Mangareva is het hoofdeiland van de Gambiereilanden in Frans-Polynesië. Ook de hoofdplaats van deze eilandengroep Rikitea ligt op het hoofdeiland. Hier is het administratief centrum van gemeente Gambier. Mangareva ligt 1590 km ten zuidoosten van Tahiti. Het eiland is 8 km lang en 1,3 km breed en heeft een oppervlakte van 15,4 km2. De lagune rondom het eiland heeft een doorsnede van 25 km en hierin liggen de eilanden Aukena, Akamaru, Kamaka, Taravai en diverse onbewoonde atollen. Geschiedenis Mangareva is mogelijk al rond 800 na Chr. door de Polynesiërs gekoloniseerd. De lagune waarin de eilanden lagen waren rijk aan vissoorten en de vulkanische eilanden met hun heuvels hielden genoeg regenwater vast, zodat er stroompjes en bronnen met zoet water genoeg op de eilanden aanwezig bleef voor landbouw. Het eiland was aanvankelijk dicht bebost. Het eilandgebied was een koninkrijk en er werd tot 1450 handel gedreven met de bevolking van omliggende eilanden tot aan Pitcairn. Door ontbossing en ecologische uitputting en de introductie van onder andere Polynesische ratten (Rattus exulans), kon het eiland niet meer genoeg voedsel opbrengen voor de gegroeide bevolking. Bovendien ontbraken daarna grote bomen waaruit zeegaande kano's konden worden gemaakt. Zeegaande kano's gaven de bewoners de kans om nieuwe hulpbronnen aan te spreken en kennis en goederen met bewoners van andere eilanden uit te wisselen. Uit archeologische onderzoekingen zou blijken dat het eiland toen verwikkeld raakte in stammenoorlogen en dat men door eiwitgebrek overging op kannibalisme. Toen in 1797 kapitein James Wilson van de London Missionary Society op het eiland aankwam, hadden de bewoners geen kano's meer maar alleen vlotten. Wilson verzon de naam Gambiereilanden, vernoemd naar de Engelse admiraal die zijn expeditie had mogelijk gemaakt. In de negentiende eeuw kwamen de Fransen. In 1825 werd het bevolkingsaantal geschat op 1500. Het eiland werd bestuurd door inlandse vorsten (koningen). In 1834 begon het zendingswerk van Franse missionarissen, zij telden toen 2124 zielen. Waarschijnlijk zijn in die periode grote aantallen mensen van de oorspronkelijke bevolking overleden aan infectieziekten die uit Europa door de kolonisator werden overgebracht. Publicaties waarin aantallen van 9000 slachtoffers worden genoemd, zijn waarschijnlijk overdreven. Er zijn daarvoor geen sterke bewijzen. Het eiland werd in 1871 een Frans protectoraat en werd in 1881 geannexeerd door Frankrijk. Via de luchthaven Totegegie op Mangareva zijn de Gambiereilanden en de Pitcairneilanden met Tahiti en de rest van de wereld verbonden — de bootverbinding tussen Mangareva en de Pitcairneilanden is de enige reguliere manier om als passagier deze laatste eilandengroep te bereiken. Ecologie Op het eiland komen 45 vogelsoorten voor waaronder negen soorten van de Rode Lijst van de IUCN waaronder het witkeelstormvogeltje (Nesofregetta fuliginosa) en de endemische tuamotustrandloper (Prosobonia parvirostris).
Mangareva

Mangareva – największa wyspa grupy Wysp Gambiera na Oceanie Spokojnym, w Polinezji Francuskiej. Zamieszkana przez Polinezyjczyków w liczbie 1384 stałych mieszkańców (2017), jej powierzchnia to 15,4 km². Administracyjnym ośrodkiem wyspy jest miejscowość Rikitea. Najwyższym punktem wyspy jest wzniesienie Mt. Duff o wysokości 441 m n.p.m. Mangareva nie posiada naturalnych rezerwuarów wody słodkiej – jedynym źródłem uzyskiwania wody pitnej są zbiorniki przechwytujące deszczówkę. Przypisy
Mangareva

Mangareva é a maior e a mais central ilha do Arquipélago de Gambier (Polinésia Francesa), com uma área total de 15,4 km², correspondendo a 56% do total do arquipélago. Situada a 1.400 quilómetros a sudeste do Taiti. A sua população total é de 872 habitantes (Censo de 2002), o que traduz numa densidade populacional de 56,62 hab/km². Geografia O ponto mais alto da ilha é Monte Duff, com 441 m. e o Monte Mokoto de 423 m. Toda a ilha é dotada de vegetação abundante em flores, arbustos e frutos. A ilha de Mangareva está dividida em 7 vilarejos: Rikitea - maior vilarejo da ilha, com 511 hab. Gatavake Kirimiro Taku Akaputu Atirikigaro Atiaoa Economia A principal actividade económica de Mangareva é o cultivo de pérolas, como a apreciada pérola negra. A ilha é, também, a capital-administrativa da comuna de Mangareva. O seu fuso horário é de UTC-9. O aeroporto que serve a ilha localiza-se no motu de Totegegie, utilizado pela Air Tahiti, e fica a 45 minutos de barco. Língua O dialeto polinésio que se fala em Mangareva é aparentado com os dialetos do arquipélago das Austrais e das ilhas Cook meridionais. Galeria Referências
Мангарева

Мангаре́ва (фр. Mangareva) — крупнейший остров в составе островов Гамбье. География Глубина лагуны 80 метров. Высшая точка — гора Дафф (Mt. Duff) — 441 метр. Основные горные породы из которых сложен остров оливиновые базальты и пикриты. История Первые жители острова, полинезийцы, приплыли на остров в XII веке. На острове Мангарева сохранилось большое количество древнеполинезийских археологических памятников. Местный язык — мангареванский. В начале второго тысячелетия жители Мангаревы плавали на острова Питкэрн и Хендерсон, Маркизы и острова Общества, возможно Аустрал. Остров был открыт английским мореплавателем Чарльзом Уилсоном 24 марта 1797 года. Первый европеец, высадившийся на острове, — британский капитан Фредерик Бичи (англ. Captain Frederick W. Beechey), побывавший на Мангарева в 1826 году. Административное деление Административно входит в состав коммуны Гамбье и разделён на шесть округов: Рикитеа (Rikitea), Киримиро (Kirimiro), Гатаваке (Gatavake), Атитуити (Atituiti), Акапуту (Akaputu) и Таку (Taku). Население Главное поселение острова — Рикитеа, где расположен административный центр округа Гамбье. Основные занятия местных жителей — животноводство, вылов жемчуга. См. также Список островов Французской Полинезии Мангареванцы Примечания Литература Энциклопедия региональной геологии мира. Западное полушарие (включая Антарктиду и Австралию) / Под ред. Р. У. Фейрбриджа. Пер. с англ. С. С. Филатова. — Л.: Недра, 1980. — 511 с. Даймонд Джаред. Коллапс. Как и почему одни общества приходят к процветанию, а другие — к гибели / Пер. с англ. О. Жадена, А. Михайловой, И. Николаева. — М.: ООО «Астрель»; Corpus, 2011. — 800 с. — ISBN 978-5-271-30300-5. Ссылки Информация про остров (фр.). Дата обращения: 30 августа 2007. Архивировано из оригинала 22 июня 2007 года. Рассказ про Мангареву в блоге Дмитрия Малова
Mangareva

Mangareva (franska île Mangareva) är en ö i Franska Polynesien i Stilla havet. Geografi Mangareva är huvudön i ögruppen Gambieröarna och ligger ca 1 400km sydöst om Tahiti. Ön har en area om ca 15,4 km² och ca 900 invånare, huvudorten heter Rikitea med ca 500 invånare. Högsta höjden är den utslocknade vulkanen Mont Duff med ca 440 m ö.h. och ön omges av ett rev med ytterligare en rad motus (småöar): Angakauitai, Akamaru, Aukena, Marutea, Taravai, Temoe och Totogegie i lagunen innanför. Historia Mangareva beboddes troligen av polynesier redan på 900-talet. Den första europé som besökte ön var upptäcktsresanden James Wilson år 1797. Från ön går fartyg till Pitcairn-öarna 30 timmar bort. 1834 blev ön bas för den första katolska missionen i området. 1843 blev Mangareva en fransk koloni och 1903 införlivades ön tillsammans med övriga öar inom Gambiergruppen i det nyskapade Établissements Français de l'Océanie (Franska Oceanien). Externa länkar om Mangareva Tahitis turisbyrå om Mangareva Franska Polynesiens förvaltning om Mangareva
Мангарева

Мангарева — найбільший із островів Гамб'є, які входять в архіпелаг Туамоту (Французька Полінезія). Перші мешканців острова, полінезійці, прибули на острів у XII столітті. На Мангареві збереглося багато давньополінезійських археологічних пам'яток. Нащадки давніх поселенців — мангаревці спілкуються місцевою мангаревською мовою. Імовірно, що першим європейцем, який відкрив цей острів, є англійський пірат Едвард Девіс, який помітив Мангереву в 1687 році. Згодом, 24 березня 1797 року, острів було відкрито ще раз, цього разу це був англійський мореплавець Чарльз Вілсон. Висадився на острові вперше серед європейців британський капітан Фредерік Бічі (Frederick W. Beechey), який відвідав острів у 1826 році. Острів поділяється на шість округів: Рікітеа (Rikitea), Кіріміро (Kirimiro), Гатаваке (Gatavake), Атітуїті (Atituiti), Акапуту (Akaputu) і Таку (Taku). Головне селище острова — Рікітеа, де знаходиться й адміністративний центр округу Гамб'є. Місцеві мешканці переважно займаються тваринництвом та виловом перлин. Посилання Інформація про острів[недоступне посилання з липня 2019](фр.)
Aratika

Aratika és un atol de les Tuamotu, a la Polinèsia Francesa. Depèn de la comuna associada de Kauehi, de la comuna de Fakarava. Està situat a l'oest de l'arxipèlag, a 48 km al nord de Fakarava i a 35 km al nord-oest de Kauehi. Geografia La superfície total és de 10 km². L'atol té dos passos a la llacuna interior, un al nord i un altre al sud. La vila principal és Paparara, sense una població permanent. Disposa d'un aeròdrom privat. Història Va ser descobert, el 1824 per Otto von Kotzebue. Es va pensar que era la mateixa Carlshof descrita per Jacob Roggeveen i va mantenir aquest nom. En realitat l'illa de Roggeveen era Tikei, i Aratika es va conèixer com a Carlshof de Kotzebue, o Carlshov. Referències
Aratika

Aratika ist ein Atoll des Tuamotu-Archipels in Französisch-Polynesien. Das Atoll gehört administrativ zur Gemeinde Fakarava. Aratika liegt 34 km nordöstlich von Kauehi und 47 km nordnordöstlich von Fakarava. Die Form des Atolls ähnelt einem Schmetterling, es erreicht eine Ausdehnung von 20,8 × 10,7 km. Die tiefe, 145 km² große Lagune besitzt zwei schiffbare Zugänge zum Meer. Geschichte Aratika wurde 1722 von Jakob Roggeveen für Europa entdeckt, jedoch ohne dort zu landen. Er nannte die Insel „Carlshoff“. Das Atoll wurde am 3. September 1839 von Charles Wilkes im Rahmen einer Forschungsexpedition angefahren. Der bedeutendste Ort der Insel ist Paparara, auf dem Atoll gibt es ein privates Flugfeld, das 1998 eröffnet wurde. Aratika wurde von der Fourcade-Company gekauft. Weblinks Bild und Kurzbeschreibung (Memento vom 23. Dezember 2010 im Internet Archive) (englisch) Urlaubsbilder (französisch) Flughafen Aratika-Nord (englisch) Informationen über Charles Wilkes (englisch)
Aratika

Aratika is an atoll in the Tuamotu group in French Polynesia. The nearest land is Kauehi Atoll, located 35 km to the south east. Aratika has an unusual butterfly shape. Its length is 20.8 km2 (8.0 sq mi) and its maximum width 10.7 km2 (4.1 sq mi) . It has a land area of approximately 8.3 km2 (3.2 sq mi) . The lagoon is wide and deep, and can be entered by two navigable passes. Aratika had 160 inhabitants in 2012. The main village is called Paparara. History Aratika appears in some maps as "Carlshoff Island." This atoll was visited by the Charles Wilkes expedition on September 3, 1839. Prior to the pearl market slump at the turn of the century, Aratika was home to about 2000 people, thereafter dropping to about 200. Aratika has a private airfield which opened in 1998 and is owned by the Fourcade company. Much of the island's main infrastructure, including the school and many businesses from Paparara village, were moved for ease of access to and from the airstrip. The population has been slowly declining. It is cut in half when the children go to school at the age of 11, as there is only a primary school on the island which has one class for 3-11 year olds. Administration Aratika Atoll belongs to the commune of Fakarava, which consists of Fakarava, as well as the atolls of Aratika, Kauehi, Niau, Raraka, Taiaro and Toau. Images & Maps References Pictures Aratika-Nord Airport Charles Wilkes Expedition (in French) External links Aratika Atoll FP (EVS Islands) Shuttle Image ISS005-E-13941 (Astronaut Photography) "Aratika Atoll FP (Oceandots.com)". Archived from the original on December 23, 2010. Retrieved March 14, 2009. Tuamotu Atolls List (Pacific Image)
Aratika

Aratika es un atolón del grupo de las Islas Palliser de las Tuamotu, en la Polinesia Francesa. Administrativamente está incluido en la comuna de Fakarava. Está situado al oeste del archipiélago, a 47 km al norte de Fakarava y a 35 km al noreste de Kauehi. La superficie total es de 10 km². El atolón tiene dos pasos a la laguna interior, uno al norte y otro al sur. La villa principal es Paparara, sin población permanente. Dispone de un aeródromo privado.​ Historia La primera mención del atolón por un europeo fue hecha por el navegante alemán Otto von Kotzebue en marzo de 1824, durante su segunda expedición en la Polinesia.​ Posteriormente lo visitaron Jules Dumont D'Urville en septembre de 1838, así como Charles Wilkes el 3 de septiembre de 1839 en el retorno de su expedición austral. El atolón aparecía en algunas cartas con le nombre de isla Carlshoff.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Aratika.
Aratika

Aratika est un atoll situé dans l'archipel des îles Tuamotu en Polynésie française dans le sous-groupe des îles Palliser. Il est administrativement rattaché à la commune de Fakarava. Depuis 1977, Aratika fait partie des sept atolls de la commune de Fakarava classés réserve de biosphère par l’UNESCO. Géographie Situation Aratika est situé à 35 km au sud-est de Kauehi, l'atoll le plus proche, à 48 km au nord-est de Toau et à 450 km au nord-est de Tahiti. L'atoll d'Aratika a une forme de dent de requin : sa plus grande longueur est de 20 km et sa plus grande largeur est de 17 km pour une surface de terres émergées de 8,3 km2. Son lagon s'étend sur 145 km2 et communique avec l'océan par deux passes dénommées Fainukea et Temaketa. L'atoll dépend de la commune de Fakarava qui comprend également les atolls de Kauehi, de Niau, de Raraka, de Taiaro et de Toau. Géologie D'un point de vue géologique, l'atoll est l'excroissance corallienne (de quelques mètres) du sommet d'un petit mont volcanique sous-marin homonyme, qui mesure 1 595 mètres depuis le plancher océanique et fut formé il y a 56,1 à 58,9 millions d'années. Démographie En 2017, la population totale d'Aratika est de 225 personnes vivant principalement dans le village de Paparara ; son évolution est la suivante : Histoire La première mention de l'atoll par un Européen est faite par le navigateur germano-balte Otto von Kotzebue en mars 1824 lors de sa deuxième expédition en Polynésie. L'atoll est abordé le 2 octobre 1831 par le navigateur Ireland, puis par le Français Jules Dumont D'Urville en septembre 1838, ainsi qu'à trois reprises par Charles Wilkes à aller et au retour de son expédition australe : le 3 septembre 1839, le 15 décembre 1840, et le 18 janvier 1841. L'atoll apparaît sur certaines cartes sous le nom d'île Carlshoff. Au XIXe siècle, Aratika devient un territoire français, peuplé d'environ trente habitants, qui développe une petite production d'huile de coco (d'environ dix tonneaux par an vers 1860). En 1977, l'atoll – avec six autres de la commune de Fakarava que sont Fakarava, Kauehi, Niau, Raraka, Taiaro et Toau – est classé « Réserve de biosphère » par l'UNESCO, classement renouvelé en 2006 et 2017. Économie L'économie de l'atoll est liée à la perliculture, autorisée sur 150 ha de la partie sud-ouest du lagon, ainsi qu'à la pêche des holothuries représentant environ 6 tonnes exportées annuellement vers Tahiti puis l'Asie. L'atoll compte deux aérodromes : l'un privé « Aratika Perles » ouvert à la pointe sud d'Aratika en 1998 et long de 700 mètres, l'autre public « Aratika Nord » au nord-est et long de 1 000 mètres. Ce dernier accueille, en moyenne, environ entre 175 à 240 vols et 1 200 à 3 200 passagers par an, la fréquentation étant fortement déclinante ces dernières années. Notes et références Liens externes Portail des îles Portail de la Polynésie française
Aratika

Aratika è un atollo appartenente all'arcipelago delle isole Tuamotu nella Polinesia francese. Da un punto di vista amministrativo fa parte del comune di Fakarava. La sua laguna si estende su una superficie di 145 km². Aratika è popolata da 228 abitanti e il principale insediamento è Paparara. L'atollo è posto nelle vicinanze di Kauehi, 35 km a sud-est di Aratika. La sua forma ricorda vagamente quella di una farfalla, per una lunghezza massima di 20,8 km e una larghezza massima di 10,7 km. La laguna è accessibile da due canali navigabili. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Aratika Collegamenti esterni Arcipelago delle Tuamotu - Aratika, su oceandots.com.