NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nengonengo

Nengonengo es un atolón del archipiélago Tuamotu, en la Polinesia Francesa, incluido en la Sociedad de Hao. Está situada a 790 km al este de Tahití. La superficie total es de 9 km². En 2002 tenía 54 habitantes, un aeródromo privado que pertenece a Robert Wan, el principal comerciante de perlas negras de las Tuamotu.​ Históricamente era conocido con el nombre de Prince William Henry, nombre que le dio Samuel Wallis en 1767.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Nengonengo.
Nengo Nengo

Nengo Nengo, également typographié Nengonengo, est un petit atoll de l'archipel des Tuamotu en Polynésie française. Il est rattaché administrativement à la commune d'Hao. Géographie Situation Nengo Nengo est situé à 54 km au sud-est de Ravahere, l'atoll le plus proche, à 100 km au sud-ouest d'Hao, et à 775 km à l'est de Tahiti. C'est un atoll de forme ovale de 13 km de longueur et 8 km de largeur maximales pour une surface de terres émergées de 9 km2. Son vaste lagon a une superficie de 67 km2 et est dépourvu de passe naturelle de communication avec l'océan Pacifique bien que trois ouvertures dans le récif corallien aient été réalisées sur les motus Nord (pour la plus importante) et également de plus modestes sur les motus Est et Ouest. L'atoll n'est plus désormais habité de manière permanente. Géologie D'un point de vue géologique, l'atoll est l'excroissance corallienne (de 45 mètres) du sommet du mont volcanique sous-marin homonyme (d'un volume d'environ 4 744 km3), qui mesure 4 355 mètres depuis le plancher océanique, ce qui en fait une des plus hautes montagnes sous-marines de l'archipel, formé il y a environ 45,8 à 47,6 millions d'années. Elle est située sur la chaîne des Tuamotu, orientée approximativement au N128°E. Histoire Le premier Européen à avoir fait mention de Nengo Nengo fut l'Anglais Samuel Wallis qui l'aborda le 13 juin 1767 et nomme l'atoll Prince William Henry Island. C'est ensuite le navigateur français Louis Isidore Duperrey qui le visite, à bord du navire La Coquille, le 25 avril 1823 et le nomme Île Lostange puis le Britannique Frederick Beechey en fait mention le 27 février 1826 sous les deux noms. Économie L'activité principale de l'atoll repose désormais sur la perliculture, autorisée sur 500 ha du lagon pour l'élevage et le greffage. Nengo Nengo possède un aérodrome privé inauguré en 1993 – avec une piste de 1 400 mètres non asphaltée tracée sur le motu Est –, propriété de la compagnie perlière de Robert Wan. Entre 2001 et 2004, il a toutefois accueilli, en moyenne, environ 200 vols et 2 500 passagers par an mais cette activité touristique s'est brusquement arrêtée en 2005. Situé à deux heures de vol de Papeete, l'atoll lui appartiendrait désormais entièrement, et son accès serait réservé au tourisme haut de gamme. Notes et références Liens externes Portail de la Polynésie française Portail des îles
Nengo Nengo

Nengo Nengo (anche Nengonengo) è un piccolo atollo appartenente all'arcipelago delle Isole Tuamotu nella Polinesia francese. È localizzato 53 km a sud-est di Ravahere, il più vicino, e 100 km a sud-ovest di Hao. Geografia L'atollo Nengo Nengo ha una forma grossolanamente simile a quella di una campana. Misura 13 km in lunghezza per una larghezza massima di 8 km. Possiede una vasta laguna con una superficie di 67 km2, ma non vi sono passaggi per accedervi. Nengo Nengo ha 54 abitanti. Storia Il primo europeo di cui si abbia notizia a giungere a Nengo Nengo fu il navigatore inglese Samuel Wallis nel 1767; egli chiamò l'atollo Principe William Henry. Il piccolo aeroporto privato di Nengo Nengo è stato inaugurato nel 1993. Amministrazione Nengo Nengo fa parte del comune di Hao (centro principale: Otepa), che comprende anche Ahunui (disabitata), Manuhangi (disabitata) e Paraoa (disabitata). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Nengo Nengo Collegamenti esterni Arcipelago delle Tuamotu - Nengonengo, su oceandots.com.
Nengo Nengo

Nengo Nengo is een atol in de eilandengroep van de Tuamotuarchipel (Frans-Polynesië). Het atol behoort tot de gemeente Hao. In 2017 was het eiland niet permanent bewoond. Geografie Nengo Nengo ligt 100 km ten zuidoosten van Hao en 775 km ten oosten van Tahiti. Het is een ovaalvormig atol met een lengte van 13 km en een breedte van 8 km. Het landoppervlak bedraagt 9 km². Het wateroppervlak van de lagune is 67 km². Het atol is ontstaan rond de top van een vulkaan die 45,8 en 47,6 miljoen jaar 4355 meter van de zeebodem oprees. Geschiedenis De eerste Europeaan die melding maakte van het eiland is de ontdekkingsreiziger Samuel Wallis op 13 juni 1767. In de negentiende eeuw werd het eiland territoriaal bezit van Frankrijk. Het eiland is privé-eigendom en wordt gebruikt voor de kweek van pareloesters (Pinctada margaritifera) door een ondernemer uit Tahiti. Er is op het eiland voor 80 mensen verblijfsaccommodatie, in 2017 was het eiland echter niet permanent bewoond. Sinds 1993 is er een start- en landingsbaan van 1400 meter. Dit alles geconcentreerd in het noordoostelijk deel van het atol. Tussen 2001 en 2004 werden jaarlijks 2500 toeristen aan- en afgevoerd. In 2005 werd dit toerisme gestaakt. In 2019 stond het eiland op internet te koop voor 55 miljoen dollar. De eigenaar mikt op gebruik voor zeer exclusief en duur toerisme. Ecologie Op het eiland komen 37 vogelsoorten voor waaronder zes soorten van de Rode Lijst van de IUCN waaronder de phoenixstormvogel (Pterodroma alba) en de endemische tuamotujufferduif (Ptilinopus coralensis) en zuidzeewulp (Numenius tahitiensis).
Nengonengo

Nengonengo ou Nengo Nengo é um atol das Tuamotu, na Polinésia Francesa, incluído na comuna de Hao. Está situado a 53 km a sudeste de Ravahere e a 100 km a sudoeste de Hao. É um atol com área total emersa de 9 km2 circundando uma lagoa de 67 km2. Tem 54 habitantes e não tem nenhuma infraestrutura senão umas cisternas. Foi descoberto em 1767 pelo inglês Samuel Wallis que o chamou Prince William Island. Nengonengo pertence à comuna de Hao, que também inclui os atóis desabitados Ahunui, Manuhangi e Paraoa. Referências
Ненгоненго

Ненгоненго (фр. Nengonengo) — атолл в архипелаге Туамоту (Французская Полинезия). Расположен в 790 км к востоку от острова Таити. География Общая площадь суши составляет около 9 км². История Ненгоненго был открыт в 1767 году Самьюэлем Уоллисом, назвавшим его островом Принца Уильяма Генри. Административное деление Административно является частью коммуны Хао. Население В 2007 году атолл был необитаем. См. также Список островов Французской Полинезии Ссылки Информация об атолле на Oceandots.com (англ.). Архивировано 30 октября 2007 года.
Aeropuerto de Niau

El aeródromo de Niau (código AITA : NIU • código OACI : NTKN) es un aeródromo em el atolón de Niau en el archipiélago de las Tuamotu en Polinesia Francesa . Compañías y destinos Air Tahiti (Tahití) Véase también Aeropuerto de Mataiva Aeropuerto de Mitzpe Ramon Aeropuerto de Muqeible Aeropuerto de Nagqu Dagring
Aérodrome de Niau

L'aérodrome de Niau (code IATA : NIU • code OACI : NTKN) est un aérodrome desservant l'atoll de Niau dans l'archipel des Tuamotu en Polynésie française. Situation Compagnies et destinations Air Tahiti (Tahiti) Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Notes et références Liens externes Portail de l’aéronautique Portail de la Polynésie française
Aeroportul Niau

Aeroportul Niau (IATA: NIU, ICAO: NTKN) este un aeroport din îles Tuamotu-Gambier⁠(d), Polinezia Franceză, Franța ce deservește zona Niau⁠(d)[[Niau (island in French)|​]]. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 2.346 de pasageri. A fost numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 16 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Niau

Niau és un atol de les Tuamotu, a la Polinèsia Francesa, i una comuna associada a la comuna de Fakarava. Està situat a l'oest de l'arxipèlag, a 53 km a l'oest de Fakarava. Geografia L'atol és petit, de forma quasi circular de 8 km d'ample i 7,5 km de llarg. La superfície total és de 24 km², i la llacuna té 32,4 km². Les terres encerclen completament la llacuna interior, sense cap pas a l'oceà, provocant que l'aigua sigui molt salina. En canvi el terra és molt fèrtil, contràriament als altres atols, i permet cultivar fruites com ara taronges, llimones, bananes, a més dels cocoters que produeixen copra. Precisament el nom Niau, en tahitià, vol dir «palma de cocoter». La vila principal és Tupuna, situada al nord-est. Al nord-oest hi ha la vila abandonada d'Ofare. La població total era de 147 habitants al cens del 2002. Dos camins envolten l'atol, un per la llacuna i l'altre per l'exterior. No disposa d'aeroport i els vaixells han de fondejar a 100 m de la costa. Història Niau va ser descobert, el 1820, per Fabian von Bellingshausen. L'atol va ser conegut amb el nom colonial de Greg o Greig. Referències
Niau

Niau ist ein Atoll im Tuamotu-Archipel im südlichen Pazifischen Ozean, etwa 450 km nordöstlich von Tahiti gelegen. Politisch gehört es zu Französisch-Polynesien und dort zur Gemeinde Fakarava. Niau ist ein nahezu kreisförmiges Atoll mit einem Durchmesser von etwa 8 km. Die Lagune ist dabei vollständig von nur einer ringförmigen Insel umschlossen. Innerhalb der Gemeinde Fakarava stellt es somit das zweitkleinste Atoll dar. Geschichte Die Erstsichtung wird Pedro Fernández de Quirós zugeschrieben, der die Insel am 12. Februar 1606 als Decena (die „Zehnte“) katalogisierte. Für Europa entdeckt wurde Niau am 18. Julijul. / 30. Juli 1820greg. vom deutschbaltischen Admiral Fabian Gottlieb von Bellingshausen. Er nannte die Insel Greigh bzw. Greig nach dem russischen Admiral Samuel Greigh. Die Insel war 1820 unbewohnt, jedoch fanden sich Bootsreste. Der Name der Insel lautet auf Rarotonganisch Fakaau. Im März 1824 wird eine weitere Sichtung durch Otto von Kotzebue auf seiner dritten Weltumseglung verzeichnet. Niau und die umliegenden Inseln gehörten zu der Zeit zum Einflussbereich der Königsdynastie Pomare von Tahiti. 1866 wird die Bevölkerungszahl mit 30 Einwohnern polynesischer Herkunft angegeben, als Wirtschaftsgut die Produktion von Kokosöl. Einziger Ort und Hauptort ist Tupuna im Nordosten. Der Name der Insel bedeutet auf Polynesisch so viel wie Kokospalme. Der Boden der Insel ist im Gegensatz zu den meisten anderen Atollen sehr fruchtbar. Es werden unter anderem Bananen, Orangen und Zitronen angebaut. Bevölkerungsentwicklung Verkehr Im Norden des Atolls liegt der Niau Airport (ICAO: NTKN; IATA: NIU). Natur und Umwelt Niau gehört seit 2006 zu einem UNESCO-Biosphärenreservat, der Fakarava Man and Biosphere Protected Area. Endemisch ist der stark gefährdete Tuamotuliest (Todiramphus gambieri niauensis), eine Eisvogelart, von denen im Jahr 2012 noch 135 Exemplare gezählt wurden. Zwei auf Niau endemische Pflanzen sind die zu den Primelgewächsen gehörende Myrsine niauensis und die zur Familie der Rubiaceae gehörende Psychotria niauensis. Siehe auch Liste der Tuamotu-Inseln Weblinks Karte von Niau Einzelnachweise
Niau

Niau is a small atoll in French Polynesia, in the commune of Fakarava (Tuamotu archipelago). This atoll has a broad fringing reef, a diameter of 8 km and an area of 53 km2. Niau's lagoon is swampy, hypersaline and entirely enclosed. The narrow strip of land surrounding the lagoon is covered by marsh vegetation. The enclosed lagoon area is 33 km2, making the land size at 20 km2. The lagoon has an unusual green color. The only human settlement on Niau is Tupana, population 226 (as of 2012). History The first recorded European to visit Niau was a Russian Admiral Fabian Gottlieb von Bellingshausen in 1820 on ships the Vostok and Mirni. He named this island Greig Island after Aleksey Greig. Administration Niau is administratively part of the commune of Fakarava, which consists of the island Fakarava, as well as the atolls of Aratika, Kauehi, Niau, Raraka, Taiaro and Toau. Ecology Niau is one of the few locations where the original Tuamotu tropical moist forests ecosystem (known locally as feo) has been preserved. This mixed broadleaf forest ecosystem has disappeared on almost all other atolls. The forest has been preserved in the central parts of the island. It contains several endemic species of plants and animals. The small Niau kingfisher Todiramphus gertrudae lives now exclusively in the island of Niau. This critically endangered bird disappeared from the Gambier Islands long ago. Niau airport Niau Airport is at the northern tip of the atoll (ICAO: NTKN). References Tuamotu Archipelago - Niau at the Wayback Machine (archived December 23, 2010) Pictures History External links Atoll list (in French)
Niau (atolón)

Niau es un atolón de las Tuamotu, en la Polinesia Francesa, y una comuna asociada a la comuna de Fakarava. Está situado al oeste del archipiélago, a 53 km al oeste del atolón de Fakarava. Geografía El atolón es pequeño, de forma circular con 8 km de diámetro. La superficie total es de 20 km², y la laguna tiene 3,3 km². Las tierras rodean completamente la laguna interior, sin dejar ningún paso al océano, provocando que el agua sea muy salina. En cambio la tierra es muy fértil, contrariamente a los otros atolones, y permite cultivar frutas, como naranjas, limones, bananas, además de los cocoteros que producen copra. Precisamente el nombre Niau, en tahitiano, quiere decir «palma de cocotero». La villa principal es Tupuna y la población total era de 160 habitantes en el censo de 1996. No dispone de infraestructuras. Historia Niau fue descubierto en 1820 por Fabian Gottlieb von Bellingshausen. El atolón fue conocido con el nombre colonial de Greg. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Niau.
Niau

Niau is een atol dat behoort tot de Tuamotueilanden die weer deel uitmaken van Frans-Polynesië. Het is bijna rond en ongeveer 8 km lang en breed en heeft een ringvormig landoppervlak van 20 km²; de cirkelvormige lagune heeft een oppervlakte van 33 km². Bestuurlijk valt het eiland onder de gemeente Fakarava. Geschiedenis Niau werd voor het eerst op 12 februari 1606 door de Portugese ontdekkingsreiziger Pedro Fernández de Quirós gekarteerd. In 1820 was het eiland onbewoond. Rond 1825 behoorde het eiland tot het koninkrijk Tahiti. In 1866 woonden er 30 mensen van Polynesische oorsprong, die zich bezighielden met de productie van kokosolie. Bevolking, infrastructuur en middelen van bestaan In 1977 waren er 139 inwoners, in 2012 waren dat er 226 en in 2017 246. In het noordoosten ligt de enige woonkern van het eiland, het dorp Tupana. Daar staat een katholieke kerk en bevindt zich het administratieve centrum van de deelgemeente Niau. Verder is er een luchthaven in het noorden van het eiland (IATA-code NIU) met een start- en landingsbaan van 1350 m. Volgens cijfers uit 2019 waren er jaarlijks 130 vluchten en werden 3000 passagiers vervoerd. In tegenstelling tot de meeste andere atollen is Niau zeer vruchtbaar; men verbouwt er bananen, sinaasappelen en citroenen. Biodiversiteit Sinds 2006 is het eiland een UNESCO Biosfeerreservaat. Er komen 44 vogelsoorten voor met negen soorten van de Rode Lijst van de IUCN waaronder de met uitsterven bedreigde tuamotujufferduif (Ptilinopus coralensis) en de phoenixstormvogel (Pterodroma alba) en verder de endemische tuamotuijsvogel (Todiramphus gambieri) en tuamotukarekiet (Acrocephalus atyphus).
Niau

Niau (także Fakaau, dawniej Greig) – mały atol wchodzący w skład Polinezji Francuskiej. Na północnym wschodzie wyspy leży miejscowość Tupana, drugą miejscowością jest Ofare. Niau należy do gminy Fakarava. W 2002 populacja wyspy wynosiła 147. W roku 2012 Tupana zamieszkiwało już 226 mieszkańców - najwięcej, 45 osób, w wieku 10–19 lat. Ludność Niau utrzymuje się głównie z produkcji kopry, rybołówstwa i rolnictwa na użytek własny (uprawy bananowca, pomarańczy, cytryny, także warzywnictwo). W północnej części wyspy mieści się lotnisko Niau Airport, obsługujące loty z linii Air Tahiti. Wyspa leży 30 km na południowy zachód od Toau. Odkrył ją w 1820 roku Fabian Bellingshausen. Maksymalna wysokość to 7,5 m n.p.m. Wyspa wznosi się na wysokość 1190 m, licząc od dna oceanu. Atol ma formę laguny otoczonej pierścieniem lądu o szerokości średnio 800 m i obwodzie koło 25 km. Na wyspie znajdują się dwie drogi, jedna od strony laguny, zaś druga od strony najszerszego pasa wybrzeża. Na Niau występuje endemiczny przedstawiciel Myrsinaceae - Myrsine niauensis. Zachowały się lasy. BirdLife International wyznaczyło na wyspie ostoję ptaków IBA. Występuje tu krytycznie zagrożony łowczyk rudobrewy (Todiramphus gambieri), bliski zagrożenia owocożer koralowy (Ptilinopus coralensis) oraz dwa gatunki najmniejszej troski - atolówka (Gygis alba) i trzciniak koralowy (Acrocephalus atyphus). Do innych gatunków ptaków zasiedlających wyspę należy loreczka białogardła (Vini peruviana). Przypisy Linki zewnętrzne Mapa wyspy
Ниау

Ниау (фр. Niau) — атолл в архипелаге Туамоту (Французская Полинезия). В переводе с таитянского языка название атолла означает «кокосовая пальма». Расположен в западной части архипелага в 53 км к западу от атолла Факарава. География Атолл сравнительно маленький, имеет форму овала диаметром 8 км. Общая площадь суши составляет около 20 км². В центре Ниау расположена лагуна площадью 32 км², которая полностью изолирована от океанических вод сушей (поэтому вода в лагуне очень солёная). Почва на острове очень плодородная. История Ниау был открыт в 1820 году русским путешественником Фаддеем Фаддеевичем Беллинсгаузеном, который назвал его остров Грейга. Административное деление Административно входит в состав коммуны Факарава. Население В 2012 году численность населения Ниау составляла 226 человек. Главное поселение атолла — деревня Тупуна. См. также Список островов Французской Полинезии Ссылки Информация об атолле на Oceandots.com (англ.). Архивировано 30 октября 2007 года.
Illes de Sotavent (de la Societat)

Les illes de Sotavent (en francès Îles Sous-le-Vent; en tahitià te fenua Raro Mata’i mā) és l'arxipèlag occidental de les illes de la Societat, situat entre 200 i 600 km a l'oest de Tahití. Administrativament forma la subdivisió de les illes de Sotavent (subdivision administrative des Îles Sous-le-Vent), una de les cinc subdivisions de la Polinèsia Francesa. A més, és una circumscripció electoral per a l'Assemblea de la Polinèsia Francesa. Geografia L'arxipèlag consta de cinc illes i quatre atols organitzats en set comunes. D'est a oest són: Huahine, constituïda en comuna. Raiatea, dividida en 3 comunes, amb Uturoa la capital. Tahaa, constituïda en comuna. Bora Bora, constituïda en comuna. Tupai (Motu Iti), atol depenent de Bora Bora. Maupiti, constituïda en comuna. Maupihaa (Mopelia), atol depenent de Maupiti. Motu One (Bellinghausen), atol depenent de l'administració territorial. Manuae (Scilly), atol depenent de l'administració territorial. A banda dels atols, més petits, les illes són muntanyoses d'origen volcànic. Estan formades de traquita, diabasa i basalt. Els volcans fa temps que no són actius i els cràters estan molt erosionats, formant profundes valls. Al voltant tenen uns esculls de corall, tancant una llacuna salada i que protegeixen la costa fèrtil. La superfície total de terres emergides és de quasi 400 km². La vegetació inclou arbre del pa, pandanàcies i cocoters. La fauna terrestre es limita a porcs salvatges, rates i sargantanes. En canvi, la pesca és abundant i variada als esculls de corall. La població total era de 36.007 habitants al cens del 2022, un 13% de la Polinèsia Francesa. Les activitats principals són l'agricultura i la pesca, i la producció de copra, sucre, rom, nacre i vainilla. El turisme és important per l'economia de Bora Bora i es comença a desenvolupar a Huahine. Història Antigament les illes eren un important centre polític i religiós des d'on es van colonitzar altres illes de la Polinèsia. Els grans cap de Tahití tenien les seves arrels en aquestes illes. Raiatea era el centre religiós amb un temple que era la referència per les altres illes. Bora Bora, amb una població molt guerrera, exercia una gran influència política. El primer europeu a visitar-les va ser l'holandès Jacob Roggeveen, el 1722, però no s'hi va aturar. Va ser l'anglès James Cook qui va explorar les illes més grans, en diverses ocasions entre 1769 i 1779, i les va anomenar Society Isles. Va explicar que el nom era degut al fet que les illes són contigües, però es va interpretar que era en honor de la Royal Society de Londres que finançava l'expedició. Més tard el nom es va estendre a tot l'arxipèlag. Després de constituir-se, el 1880, la colònia francesa a les illes del Vent, les illes de Sotavent es van resistir a integrar-se, geloses de la seva independència. Entre el 1889 i 1897 es va produir una llarga situació d'insurrecció en l'anomenada guerra de les illes de Sotavent. Referències Vegeu també Illes de Sotavent, per altres arxipèlags amb aquesta denominació geogràfica.
Îles Sous-le-Vent (Polynésie)

Les îles Sous-le-Vent sont un groupe d'îles qui font partie de l'archipel de la Société, l'un des cinqs archipels de la Polynésie française. Les îles Sous-le-Vent se trouvent au nord-ouest des îles du Vent, l'autre groupe des îles de la Société qui inclut Tahiti. Géographie Elles se composent de : cinq îles hautes (montagneuses) : Bora-Bora, Huahine, Maupiti, Raiatea et Taha'a ; quatre atolls : Manuae, Maupihaa, Motu One et Tupai. Histoire En juin 1847, en règlement de l'affaire Pritchard, la convention de Jarnac signée entre la France de Louis-Philippe et le Royaume-Uni de Victoria (abrogée en 1887), reconnaissait leur indépendance. Elles furent intégrées aux Établissements français de l'Océanie par loi du 19 mars 1898. Le nom « les îles Sous-le-Vent » est une traduction du nom de l'archipel en tahitien : « te mau fenua raro mata'i », littéralement « les îles sous (situées en bas) le vent ». Références dans la littérature Dans la trilogie de Marcel Pagnol, les Îles Sous-le-Vent symbolisent l'évasion et l'aventure. Dans le premier livre, Marius rêve de quitter le port de Marseille pour explorer des horizons lointains et idylliques. Cette représentation souligne l'attrait des Îles Sous-le-Vent comme destination paradisiaque dans l'imaginaire culturel. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des souverains des îles Raiatea, Huahine et Bora-Bora Liens externes Portail des îles Portail de la Polynésie française
Isole Sottovento (Polinesia Francese)

Le isole Sottovento della Polinesia (in francese Îles Sous-le-vent; in tahitiano Te fenua Raro mata’i mā) sono un arcipelago appartenente alle isole della Società, nella Polinesia francese, un dipartimento d'oltremare francese nell'oceano Pacifico meridionale. L'arcipelago comprende una suddivisione amministrativa della Polinesia francese ed ha per capitale Uturoa. Non vanno confuse con le isole Sottovento delle Antille. Le Isole Raiatea Huahine Tahaa Bora Bora Tupai Maupiti Manuae Maupihaa Motu One Note
Benedenwindse Eilanden (Frans-Polynesië)

De Benedenwindse Eilanden (Frans: Îles Sous-le-Vent) zijn de westelijke eilandengroep van de Genootschapseilanden van Frans-Polynesië. De archipel omvat een bestuurlijke eenheid (subdivision administrative) van Frans-Polynesië en omvat Huahine, Raiatea (grootste eiland van de groep), Tahaa, Bora Bora, Maupiti, Tupai, Manuae, Maupihaa en Motu One. De eilanden worden mogelijk al vanaf de 3e eeuw door Austronesiërs bewoond. De eerste Europese bezoeker van de archipel was James Cook op 12 april 1769. De eilandengroep kwam onder Frans protectoraat in 1843, en werd een Franse kolonie in 1880. De eilanden zijn bergachtig en bestaan vanwege de vulkanische oorsprong uit de gesteentes trachiet, doleriet en basalt. Op de eilanden komen broodbomen, schroefpalmen en kokospalmen voor. De weinige aanwezige fauna bestaat uit wilde zwijnen, ratten en kleine hagedissen. In de beekjes op de eilanden leeft wat zoetwatervis, maar in de koraalriffen rond de eilanden vindt men een grote verscheidenheid aan tropische zoutwatervissen. Op de eilanden wordt kopra, suiker, rum, parelmoer en vanille geproduceerd. Toerisme is een zeer belangrijk onderdeel van de economie. Bestuurlijk vormen de Benedenwindse Eilanden een van de vijf bestuurlijke gebieden van Frans-Polynesië. Geografisch is het een van de zes electorale districten van Frans-Polynesië.