NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Napuka

Napuka of Pukaroa is een bewoond atol in de Tuamotuarchipel een zeegebied dat hoort tot Frans-Polynesië. Het ligt relatief geïsoleerd in het noordoosten van de archipel en behoort tot een subgroep van eilanden die ook wel de Îles du Désappointement wordt genoemd. Het atol ligt 15 km ten zuidoosten van Tepoto Nord, het dichtstbijzijnde eiland. Geografie Napuka is 10,5 km lang en 4 km breed. Het brede rif omringt de lagune volledig. Het oppervlak boven water van het 30 motu's tellende atol is 8 km² en de lagune heeft een oppervlakte van 18 km². Het atol heeft 234 inwoners volgens de telling van 2017 en de hoofdplaats is Tepukamaruia (Te Puka Maru Ia). Geschiedenis De eerste Europese vermelding van Napuka werd gedaan door de Britse ontdekker John Byron in 1765. Hij noemde de eilanden Napuka en Noord-Tepoto de Disappointment Islands omdat de inboorlingen vijandig waren. De eilanden werden ook bezocht door de United States Exploring Expedition in 1839. Het vliegveld van Napuka werd in 1977 geopend. Het heeft een start- en landingsbaan van 900 meter en volgens cijfers uit 2019 waren er jaarlijks 120 vluchten en werden 1400 passagiers vervoerd. Administratie Napuka is het hoofd van de gemeente (commune) Napuka, die bestaat uit Napuka, Tepoto Nord en Puka puka. Deze drie atollen vormen de Îles du Désappointement. Ecologie Er komen 37 vogelsoorten voor en zeven soorten van de Rode Lijst van de IUCN waaronder de met uitsterven bedreigde hendersonstormvogel (Pterodroma atrata), het witkeelstormvogeltje (Nesofregetta fuliginosa) en de kwetsbare zuidzeewulp (Numenius tahitiensis). en de endemische tuamotukarekiet (Aceocephalus atyphys)
Napuka

Napuka – atol należący do grupy Îles du Désappointement, znajduje się na północnym wschodzie archipelagu Tuamotu, w Polinezji Francuskiej. Powierzchnia wyspy wynosi 8 km², a laguny 10 km². Główną miejscowością atolu jest Tepukamaruia. Historia Napuka została odkryta przez Europejczyków w 1764 roku, przez brytyjskiego odkrywcę Johna Byrona. Demografia Liczba ludności zamieszkującej gminę Napuka: Przypisy
Напука

Напука (фр. Napuka) — небольшой атолл в северо-восточной части Туамоту (Французская Полинезия). География Атолл имеет форму треугольника. Длина Напука составляет 7 км, ширина — 3,5 км. В атолле отсутствуют какие-либо проходы для лодок и кораблей. В центральной части лагуны расположены 32 небольших островка, или моту. Длина лагуны составляет 9 км, ширина — 3 км. История Остров был открыт 7 июня 1765 года британским адмиралом Джоном Байроном, дедом известного поэта. В начале XX века на Напука были высажены кокосовые плантации, основным занятием местных жителей стало производство копры. Административное деление В настоящее время атолл является административным центром коммуны, включающей также соседний атолл Тепото Северный, которая входит в состав административного подразделения Туамоту-Гамбье. Население В восточной части атолла, на моту Огоио, расположена деревня Тепукамаруиа (там же находится и аэродром). В 2007 году население Напука составляло 271 человек. См. также Список островов Французской Полинезии Ссылки Информация об атолле (англ.)
Напука

Напука або Пукароа — невеликий кораловий атол на островах Дісаппоінтмент, у північно-східній частині архіпелагу Туамоту у Французькій Полінезії. Він розташований всього в 15 км на південний схід від Тепото, його найближчого сусіда, утворюючи невелику групу. Ці два атоли досить ізольовані, найближчою сушею є атол Фангатау 170 км на південь. Атол Напука у довжину 10,5 км і близько 4 км у ширину. Його риф досить широкий, повністю охоплюючи лагуну. Загальна площа суші тридцяти островів на рифі Напука складає 8 км2. Площа лагуни 18 км2. За переписом 2017 року в Напуці проживає 234 людини. Головне село — Тепукамаруя (Те Пука Мару Іа). Історія Першим європейцем, який досяг атолу Напука, був британський дослідник Джон Байрон у 1765 році. Він назвав Напука і Тепото «Островами розчарування» (Острови Дісаппоінтмент), оскільки виявив, що місцеві жителі вороже ставляться до нього. Напуку відвідала історична дослідницька експедиція Сполучених Штатів 23 серпня 1839 року. Цей атол, ймовірно, був тим, який Чарльз Вілкс назвав «Wytoohee» або «Wutoohee». Адміністрація Комуна Напука складається з атолів Напука і Тепото. Список літератури
Matureivavao

Matureivavao (alter Name: Melbourne Island) ist ein Atoll des Tuamotu-Archipels in Französisch-Polynesien. Matureivavao ist das östlichste und größte Atoll der Actéon-Inseln. Matureivavao liegt 15 km westlich von Marutea Sud und 15 km südöstlich von Vahanga entfernt, die Lagune des Atolls hat keinen schiffbaren Eingang zum Meer. Administrativ gehört Matureivavao zur Gemeinde Gambier. Die Gesamtfläche beträgt 28,62 km² (Landfläche, Riff und Lagune). Auf Matureivavao stehen einige Häuser, es ist jedoch nicht bewohnt. Bei schlechtem Wetter schwappt das Meer über das Atoll. Der Sandstrand des Atolls ist von einer üppigen Vegetation begrenzt. Literatur Sailing Directions. Pub 126, Pacific Islands NIMA 2002, S. 12. Weblinks Vogelwelt des Atolls (englisch) Bild und Kurzbeschreibung (englisch) (Memento vom 23. Dezember 2010 im Internet Archive) Fauna und Flora des Atolls (PDF, englisch) Einzelnachweise
Matureivavao

Matureivavao, or Maturei-vavao is an uninhabited atoll in the Acteon Group in the southeastern part of the Tuamotu Islands. It is the largest atoll within the Acteon Group, and like others in this group, is administratively part of the commune of the Gambier Islands. Geography Matureivavao is about 6.6 km (4.1 mi) long in a NNW-SSE direction and 4.6 km (2.9 mi) wide. It has a land area of 2.5 km2 (1.0 mi2) and a lagoon area of 18 km2 (6.9 mi2). It lies 16 km (10 mi) southeast of Tenarunga and 1,390 km (860 mi) from Tahiti. The atoll is high enough to be visible from a considerable distance. It appears as a sandy beach, backed by a line of dark green. In bad weather, the seas sometimes sweep over the reef. There is no entrance to the lagoon. In some maps, this atoll also appears as "Melbourne". History The first recorded sighting of this atoll was made during the Spanish expedition of the Portuguese navigator Pedro Fernández de Quirós on 5 February 1606 under the name Las Cuatro Coronadas (the "four crowned" (by coconut palms)), however, these observations were not fully documented. As such, the first unambiguous approach to the island was made on 14 March 1828 by the explorer Hugh Cuming in his ship Discoverer captained by Samuel Grimwood. The next sighting was in 1833 by navigator Thomas Ebrill on his merchant vessel Amphitrite and again in 1837 by Lord Edward Russell, commander of HMS Actaeon, the name given to the group. It was previously owned by a man named Captain Nicholas but was redeemed in 1934. Flora and fauna After the hurricane in 1983, Matureivavao was entirely replanted with thousands of coconut trees. The atoll is also colonized by the invasive Amaranthaceae Achyranthes aspera var. velutina. It is also one of the few atolls in which rats were never introduced. See also Tenararo Tenarunga Vahanga Acteon Group Desert island List of islands References Sailing Directions, Pub 126, "Pacific Islands" NIMA 2002; page-12 External links Atoll list (in French)
Matureivavao

Matureivavao, también conocido como Vavao Maturei, es el atolón más grande del Grupo Acteón, en el archipiélago de Tuamotu de la Polinesia Francesa. Al igual que los restantes atolones del grupo, Matureivavao depende administrativamente de las Islas Gambier.​ Geografía El atolón tiene forma ovoide y unas dimensiones máximas de 6,6 km de largo y 4,6 km de ancho. La superficie total del terreno es de 2,5 km² y la laguna es de 18 km². Se encuentra ubicada a 16 km al sureste de Tenarunga, al oeste de Marutea Sur y a 1390 km de Tahití. El atolón está deshabitado y sólo es visitado ocasionalmente.​ Historia La primera mención del atolón por parte de los europeos, fue hecha por el navegante portugués Pedro Fernández de Quirós, el 5 de febrero de 1606. Quirós bautizó al grupo con el nombre de Las Cuatro Coronadas por las palmas de coco encontradas en la isla. Se considera, sin embargo, que la documentación de Quirós es deficiente.​​ la realizó el 14 de marzo de 1828 el explorador Hugh Cuming en su barco Discoverer, capitaneado por Samuel Grimwood. El siguiente avistamiento fue en 1833 por el navegante Thomas Ebrill, capitán del buque mercante Amphitrite. Fueron visitadas nuevamente en 1837 por Lord Edward Russell,​ comandante del HMS Acteón (1831), que proporcionó la denominación actual del archipiélago.​ Flora y Fauna Un huracán arrasó el atolón en 1983. En los años subsiguientes fue replantado por completo con miles de cocoteros.​ En el atolón hay una gran variedad de Amaranthaceae,​ incluido el género Achyranthes aspera var. velutina. Es uno de los pocos atolones en donde las ratas jamás fueron introducidas.​ Referencias
Matureivavao

Matureivavao (également orthographié Maturei Vavao) est le plus grand atoll du Groupe Actéon dans l'archipel des Tuamotu en Polynésie française. Il est rattaché administrativement aux Îles Gambier. Géographie Matureivavao est situé à 16 km au sud-est de Tenarunga, à 58 km au nord-ouest de Maria (Est) et à 74 km à l'ouest de Marutea (Sud), ainsi qu'à 1 390 km de Tahiti. C'est un atoll de forme ovoïde de 6,6 km de longueur et 4,6 km de largeur maximales pour 3,96 km2 de terres émergées et un lagon de 28,6 km2 dépourvu de passe en communication avec l'océan. D'un point de vue géologique, l'atoll est l'excroissance corallienne (de quelques mètres) du sommet du mont volcanique sous-marin homonyme, qui mesure 2 525 mètres depuis le plancher océanique, formé il y a 31,0 à 38,6 millions d'années. L'atoll est inhabité de manière permanente. Histoire Matureivavao aurait été pour la première fois notifié par le navigateur portugais Pedro Fernández de Quirós le 5 février 1605 sans que cela soit parfaitement attesté, sous la dénomination de Làs Cuatro Coronadas (les « quatre couronnées » (par leurs palmiers)) pour désigner en fait les quatre atolls du groupe. De façon assurée, la première mention non ambigüe date de 1833 par le navigateur Thomas Ebrill qui l'aborde sur son navire marchand Amphitrite, puis en janvier 1837 par le capitaine Edward Russell venu sur son navire militaire HMS Acteon, donnant ainsi le nom au groupe d'îles. Flore et faune À la suite du cyclone de 1983, Matureivavao a été intégralement replanté, sur l'ensemble de ses motus, de plusieurs milliers de cocotiers. L'atoll accueille parmi sa flore une variété d'Amaranthaceae du genre Achyranthes aspera var. velutina. Par ailleurs, la présence ou non de rats du Pacifique et de rats noirs est discutée. Notes et références Voir aussi Liens externes Portail de la Polynésie française Portail des îles
Matureivavao

Matureivavao, of Mature-vavao is een atol in de Actéon groep in het het zuidoostelijke deel van de Tuamotuarchipel, in Frans-Polynesië. Het eiland is onbewoond. Geografie Matureivavao is het grootste atol van de Actéon groep. Het atol is zo'n 6,4 km lang en 4,6 km breed. De lagune binnen het atol is niet bereikbaar per schip. De oppervlakte boven water bedraagt 2,5 km², de lagune heeft een oppervlakte van 18 km². Matureivavao bevindt zich 16 km ten zuidoosten van Tenarunga en ten westen van Marutea. Administratief gezien behoort het atol tot de Îles Gambier. Geschiedenis De eerste Europeaan die het eiland ontdekte, en wel op 5 februari 1605, was Pedro Fernández de Quirós. Hij beschreef de Actéon groep als "Vier eilanden gekroond met kokospalmen", en noemde de eilanden "Las Cuatro Coronadas". In 1833 werd de eerste niet dubbelzinnige melding gedaan door Kapitein Thomas Ebrill van een Tahitiaans vrachtschip, en hij noemde de groep Amphitrite, naar zijn eigen schip. Op sommige kaarten wordt het atol ook wel "Melbourne" genoemd.
Матуреивавао

Матуреивавао (фр. Matureivavao) — атолл в архипелаге Туамоту (Французская Полинезия) в группе островов Актеон. География Расположен в 225 км от острова Мангарева. История Атолл был открыт в 1606 году испанским мореплавателем родом из Португалии Педро Фернандесом Киросом. Население В 2007 году Матуреивавао был необитаем, хотя время от времени атолл посещают жители других островов. Административное деление Административно входит в состав коммуны Гамбье. См. также Список островов Французской Полинезии Ссылки Информация об атолле на Oceandots.com (англ.). Архивировано из оригинала 30 октября 2007 года.
Tenararo

Tenararo ist ein Atoll des Tuamotu-Archipels in Französisch-Polynesien. Es gehört zu den Actéon-Inseln und stellt dort das kleinste Atoll der Actéongruppe dar. Administrativ gehört Tenararo zur Gemeinde Gambier. Die Lagune der Insel hat keinen Zugang zum Meer. Außerdem hat das Atoll einen kleinen Landeplatz. Auf dem Atoll sind viele endemische Vogelarten heimisch. Quellen Sailing Directions, Pub 126, "Pacific Islands" NIMA 2002; page-12 Weblinks Vogelwelt des Atolls (englisch) Fauna und Flora des Atolls (PDF, englisch)
Tenararo

Tenararo is the smallest atoll in the Acteon Group in the southeastern part of the Tuamotu Islands in French Polynesia. It is administratively a part of the Gambier Islands. It is uninhabited. Geography Tenararo is located 6 kilometres (4 miles) west of Vahanga, the nearest island, 115 kilometres (71 miles) west of the Gambier Islands and 1,370 kilometres (850 miles) southeast of Tahiti. It is a circular atoll with a land area of 1.6 square kilometres (0.6 square miles) and a land area of 2 square kilometres (0.8 square miles). The atoll has a landing place on its NW side between the small boulders which encumber the reef. There is no entrance to the lagoon. History The first recorded sighting of this atoll was made during the Spanish expedition of the Portuguese navigator Pedro Fernández de Quirós on 5 February 1606 under the name Las Cuatro Coronadas (the "four crowned" (by coconut palms)), however these observations were not fully documented. As such, the first unambiguous approach to the island was made on 14 March 1828 by the explorer Hugh Cuming in his ship the Discoverer captained by Samuel Grimwood. The next visit was in 1833 by navigator Thomas Ebrill on his merchant vessel Amphitrite and again in 1837 by Lord Edward Russell, commander of the H.M.S Actaeon, the name given to the group. It was previously owned by a man named Captain Nicholas but was redeemed in 1934. In the nineteenth century, Tenararo became a French territory, with a population of about 20 Aboriginal people in 1850. Flora and fauna The atoll is an important habitat for many endangered species. Species such as the Polynesian ground dove (of which there are less than 120 remaining in the wild), atoll fruit dove, Tuamotu sandpiper, bristle-thighed curlew and Murphy's petrel live on the island. The atoll is free of introduced mammalian predators, making it an essential conservational habitat. See also Matureivavao Tenarunga Vahanga Acteon Group Desert island List of islands References Sailing Directions, Pub 126, "Pacific Islands" NIMA 2002; page-12 External links Atoll list (in French)
Tenararo

Tenararo es el atolón más pequeño del grupo Acteón, en la región sudeste de las islas Tuamotu, en la Polinesia Francesa. Administrativamente, forma parte de las islas Gambier. Geografía La isla más cercana a Tenararo es Vahanga, a 6 km en dirección este. El atolón, se encuentra a 2204 kilómetros al sureste de Tahití, y a 115 km de las islas Gambier. El área total de la superficie terrestre es de 2 km² y la laguna tiene 1,6 km². El atolón está deshabitado. Historia La primera mención del atolón por parte de los europeos, fue hecha por el navegante portugués Pedro Fernández de Quirós, el 5 de febrero de 1606. Quirós bautizó al grupo con el nombre de Las Cuatro Coronadas por las palmas de coco encontradas en la isla. Se considera, sin embargo, que la documentación de Quirós es deficiente.​​ La primera aproximación claramente documentada a la isla fue hecha en 1833 por el navegante Thomas Ebrill, capitán del buque mercante Amphitrite. Fueron visitadas nuevamente, en 1837, por Edward Russell,​ comandante del HMS Acteón (1831), que proporcionó la denominación actual del archipiélago.​ En el siglo XIX, Tenararo se convierte en un territorio francés. En 1850 el atolón estaba poblado por 20 habitantes aborígenes.​ En 1983 el atolón sufre grandes daños a consecuencia de un ciclón. Referencias
Tenararo

Tenararo est le plus petit des atolls du Groupe Actéon dans l'archipel des Tuamotu, en Polynésie française. Il est rattaché administrativement aux Îles Gambier. Géographie Tenararo est situé à 6 km à l'ouest de Vahanga, l'île la plus proche, à 115 km à l'ouest des îles Gambier et à 1 370 km au sud-est de Tahiti. C'est un atoll circulaire d'une superficie de 2,72 km2 de terres émergées et avec un lagon de 7 km2 dépourvu de passe de communication avec l'océan. L'atoll est inhabité. Histoire Découverte par les Européens La première mention de l'atoll aurait été faite par le navigateur portugais Pedro Fernández de Quirós le 5 février 1605 sans que cela soit parfaitement attesté qui aurait dénommé l'ensemble des quatre îles Làs Cuatro Coronadas (les « quatre couronnées »). De façon assurée, la première mention non ambigüe de l'atoll date du 19 mars 1791 lorsque le capitaine britannique Edward Edwards associe l'atoll aux « Îles Carysfort » lors de sa poursuite des mutins de la Bounty. En 1833, c'est le navigateur Thomas Ebrill qui l'aborde sur son navire marchand Amphitrite, puis en janvier 1837 c'est au tour du capitaine Edward Russell venu sur son navire militaire HMS Acteon, donnant ainsi le nom au groupe d'îles. Période contemporaine Au XIXe siècle, Tenararo devient un territoire français peuplé alors d'environ 20 habitants autochtones vers 1850. En 1983, l'atoll est fortement touché par un important cyclone. Faune et flore L'atoll – qui est avec Morane l'un des deux seuls atolls des Tuamotu préservés de l'introduction de mammifères prédateurs (rats et chats) – accueille une population endémique de Chevaliers des Tuamotu. Notes et références Liens externes Portail de la Polynésie française Portail des îles
Tenararo

Tenararo is een atol in de Actéon groep in het zuidoostelijke deel van de Tuamotuarchipel, in Frans-Polynesië. Het eiland is onbewoond, maar heeft wel een kleine landingsplaats op het noordwestelijke deel van het atol. Geografie Tenararo is het kleinste atol van de Actéon groep. Het atol is zo'n 2,8 km lang en 2 km breed. De lagune binnen het atol is niet bereikbaar per schip. De oppervlakte boven water bedraagt 2 km², de lagune heeft een oppervlakte van 1,6 km². Administratief gezien behoort het atol tot de gemeente Gambier. Geschiedenis De eerste Europeaan die de Actéon groep ontdekte was Pedro Fernández de Quirós op 5 februari 1605. Hij beschreef de groep als "Vier eilanden gekroond met kokospalmen", en noemde de eilanden "Las Cuatro Coronadas". In 1833 werd de eerste niet dubbelzinnige melding gedaan door Kapitein Thomas Ebrill van een Tahitiaans vrachtschip, en hij noemde de groep Amphitrite, naar zijn eigen schip. In 1837 werd de naam Actéon definitief gekozen door kapitein Edward Russell, die de eilanden de naam gaf van zijn militair schip HMS Acteon. Ecologie Op het eiland komen 39 vogelsoorten voor en acht soorten van de Rode Lijst van de IUCN, waaronder de endemische tuamotujufferduif (Ptilinopus coralensis),Tahitiaanse patrijsduif (Gallicolumba erythroptera, waarvan er naar schatting nog slechts 120 leven in het wild) en bedreigde tuamotustrandloper (Prosobonia parvirostris, 57 in 2003 en 22 in 2012). Er broeden twee soorten fregatvogels: de grote fregatvogel (Fregata minor) en de kleine fregatvogel (Fregata ariel) verder Murphy's stormvogel (Pterodroma ultima) en phoenixstormvogel (P. alba).
Tenararo

Tenararo – najmniejszy atol grupy Actéon należącej do archipelagu Tuamotu w Polinezji Francuskiej. Powierzchnia atolu wynosi około 2 km², a powierzchnia laguny wynosi 1,6 km². Wyspa jest niezamieszkana. Maksymalna wysokość nad poziomem morza to 3 m. Atol uznany został w roku 2009 za ostoję ptaków IBA przez BirdLife International, ze względu na cztery gatunki. Jeden z nich, gołąb atolowczyk polinezyjski (Alopecoenas erythropterus), jest krytycznie zagrożony wyginięciem, zaś drugi – owocożer koralowy (Ptilinopus coralensis) – bliski zagrożenia. Uwzględniono także dwa siewkowce, lęgowego i zagrożonego brodźczyka polinezyjskiego (Prosobonia cancellata) oraz nielęgowego, narażonego kulika alaskańskiego (Numenius tahitiensis). Przypisy
Тенараро

Тенараро (фр. Tenararo) — атолл в архипелаге Туамоту (Французская Полинезия) в группе островов Актеон. Административно входит в состав коммуны Гамбье. География Расположен в 225 км от острова Мангарева. История Атолл был открыт в 1606 году испанским мореплавателем родом из Португалии Педро Фернандесом Киросом. Население В 2007 году Тенароро был необитаем, хотя остров время от времени посещали жители других атоллов. Административное деление Административно входит в состав коммуны Гамбье. См. также Список островов Французской Полинезии Ссылки Информация об атолле на Oceandots.com (англ.)
Anuanuraro

Anuanuraro (anderer Name: Heretua, alter Name: Archangel oder San Miguel Archangel) ist ein unbewohntes Atoll in Französisch-Polynesien. Das Atoll gehört zu den Duke-of-Gloucester-Inseln im Tuamotu-Archipel und ist Teil der Gemeinde Hao. Anuanuraro ist ein kleines, nahezu rautenförmiges Atoll von 5,3 km Länge und 3,2 km Breite, die Lagune des Atolls hat keinen schiffbaren Zugang zum Meer. Die Landfläche beträgt 2,2 km², die Lagune ist 11 km² groß. Das unbewohnte Atoll gehörte dem Perlenhändler Robert Wan, wurde 2002 jedoch von Französisch-Polynesien zurückgekauft. Das Flugfeld, welches 1982 von Wan angelegt wurde, ist nun geschlossen. Siehe auch Liste der Tuamotu-Inseln Weblinks Bild und Kurzbeschreibung (Memento vom 23. Dezember 2010 im Internet Archive) (englisch) Geschichte (Memento vom 28. August 2008 im Internet Archive) (englisch)
Anuanuraro

Anuanuraro is an atoll in French Polynesia, Pacific Ocean. It is part of the Duke of Gloucester Islands, a subgroup of the Tuamotu group. Anuanuraro's nearest neighbor is Anuanurunga, which is located about 29 km to the southeast. Anuanuraro is a small atoll. It measures 5.3 km in length, with a maximum width of 3.2 km and a land area of 2.2 km2. Its shape is roughly square and its lagoon is totally enclosed by the fringing reef. Anuanuraro Atoll is uninhabited. History First sighting recorded by Europeans was by the Spanish expedition of Pedro Fernández de Quirós on 4 February 1606. With the other three atolls of the Duke of Gloucester Islands they were named Cuatro Coronas (Four Crowns in Spanish). British naval officer and explorer Philip Carteret visited the Duke of Gloucester islands in 1767. He named this atoll Archangel. Formerly Ananuararo Atoll belonged to Robert Wan, the wealthy Tahitian pearl trader. It was bought back by the government of French Polynesia in March 2002. This atoll has an airfield which was built by Wan's company, Wan-Polynésie. It was opened in 1982 but is now in disuse. Administration Administratively the four atolls of the Duke of Gloucester Islands, including the uninhabited ones of Anuanuraro, Anuanuruga and Nukutepipi, belong to the commune of Hereheretue, which is associated to the Hao commune. References "Oceandots". Archived from the original on 2010-12-23. Retrieved 2009-03-14. History External links Atoll list (in French)