NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Makatea

Makatea, alter Name Aurora, ist eine zu Französisch-Polynesien gehörende Koralleninsel im Nordwesten des Tuamotu-Archipels. Die Insel ist ein sogenanntes gehobenes Atoll, also ein Atoll, das nach der Riffbildung unter dem Einfluss vulkanischer Prozesse in benachbarten Meeresregionen über die Meeresoberfläche hinaus angehoben wurde. Makatea heißt auf polynesisch „weißer Stein“ nach dem bei dem Hebungsprozess zu Tage getretenen Kalkstein. Die Insel ist eine Teilgemeinde (Commune associée) der Gemeinde Rangiroa, zu der noch drei weitere Atolle gehören. Geschichte Die Insel wurde 1722 von dem Niederländer Jakob Roggeveen entdeckt. Er gab ihr den Namen „Eiland van verkwikking“ (Insel der Erquickung), weil er sich dort mit frischen Kräutern versorgte, die seiner an Skorbut erkrankten Mannschaft zugutekamen. Zur Volkszählung 2007 hatte Makatea 61 Einwohner. Geografie Die Insel liegt südlich der Palliser-Inseln, ihre Fläche beträgt 24 km². Höchste Erhebung ist der Mont Puutiare mit 110 Metern Höhe im Norden der Insel. Der Mont Aetia im Westen, die zweithöchste Erhebung, erreicht 90 Meter. Hauptort ist das Dorf Moumu an der Ostküste. Vaitepaua ist eine Geisterstadt mit dem nahe gelegenen aufgegebenen Hafen Temao aus der Zeit des Phosphatabbaus, der mit Hilfe von Tagelöhnern aus ganz Polynesien und Asien von 1917 bis 1964 erfolgte. Dadurch ist die Insel heute von vielen tiefen Hohlkammern durchzogen. Makatea war neben Nauru und Banaba eine der ergiebigsten Phosphatinseln des Pazifiks. Weitere Orts- oder Gliederungsnamen sind Teaupototo (Norden), Anapoto (Osten), Vaiaua (Südosten) und Tahiva (Südwesten). Die Bewohner leben wesentlich von der Subsistenzwirtschaft, vom Kopraanbau, dem Fischfang und Handel mit Palmendieb-Krabben in geringem Umfang. Siehe auch Französisch-Polynesien Liste der Tuamotu-Inseln Weblinks Karte von Makatea (Memento vom 5. Februar 2012 im Internet Archive) (PDF-Datei; 96 kB) Makatea Vertical Adventure 10. Dezember 2020: Kletterabenteuer in Makatea (online Video) Einzelnachweise
Makatea

Makatea è un'isola appartenente all'arcipelago delle Isole Tuamotu nella Polinesia francese, caratterizzata dal fatto di non essere di natura corallina o vulcanica, bensì di natura calcarea. Geografia L'isola, che appartiene al comune di Rangiroa, presenta una pianura posta 80 metri sopra il livello del mare, e misura 7,5 km da nord a sud, con una larghezza massima di 7 km. La superficie totale è di 24 km². La popolazione era di 94 abitanti (al censimento del 2002). Il centro principale è Moumu sulla costa orientale. Vi sono anche un villaggio abbandonato, Vaitepaua, e un porto sulla costa occidentale, Temao, entrambe reliquie del passato sfruttamento delle miniere di fosfato qui presenti (dal 1917 al 1964). Makatea è una delle tre isole del Pacifico che presentavano grandi depositi di fosfato, similmente a Nauru e Banaba. Storia L'isola venne chiamata "Aurora" dal navigatore olandese Jacob Roggeveen nel 1722. Successivamente, i Polinesiani la chiamarono "Papa Tea" (che significa "roccia bianca"). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Makatea Collegamenti esterni Arcipelago delle Tuamotu - Makatea, su oceandots.com.
Makatea

Makatea is een opgeheven atol (koraaleiland) in het zuidelijke deel van de Grote Oceaan. Het is administratief een deel van de gemeente Rangiroa, het belangrijkste atol in de buurt. De eilanden liggen in het noordwesten van de Tuamotueilanden, een atollengroep die tot Frans-Polynesië behoort. Beschrijving Makatea is 7,5 kilometer lang van noord naar zuid en maximaal 7 kilometer breed. Het eiland rijst 80 meter boven het zeeniveau uit. Volgens de census van 2017 woonden er 94 mensen op het eiland. De hoofdplaats is Moumu aan de oostkust. Dit dorp is net als het eiland praktisch verlaten. Tussen 1917 en 1966 werd op het eiland guano gewonnen. Er woonden toen meer dan 3000 mensen. In die tijd was er een school, een bakkerij en medische voorzieningen. Deze guano-onderneming zorgde voor 28% van het inkomen dat toen op het eiland werd verdiend. In 1966 sloot dit bedrijf en trokken de mensen weg. De overgebleven bewoners leven vooral van landbouw en visserij. Exportproducten zijn kopra en kokoskrab. Geschiedenis De Nederlandse ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen gaf het eiland in de naam Aurora. Een Franse bron vermeldt dat Roggeveen Makatea op 2 juni 1722 aandeed en Eiland van Verkwikking noemde. De Polynesiërs noemden het Makatea, wat witte rots betekent. Ecologie Tussen 2008 en 2013 werd onderzoek verricht naar de mogelijkheden voor ecologisch herstel van het eiland. Op het eiland komen 77 verschillende soorten planten voor waarvan er 13 soorten endemisch zijn in Frans-Polynesië en vier soorten exclusief endemisch voor Makatea. Daarnaast zijn er 18 uitheemse soorten planten. Verder zijn er invasieve soorten dieren die bestreden moeten worden zoals de zwarte- en polynesische rat (Rattus rattus en R. exulans). Op het eiland komen 46 vogelsoorten voor waaronder tien soorten van de Rode Lijst van de IUCN waaronder het witkeelstormvogeltje (Nesofregetta fuliginosa) en de endemische makateajufferduif (Ptilinopus chalcurus), Tahitiaanse muskaatduif (Ducula aurorae), saffierlori (Vini peruviana) en tuamotukarekiet (Acrocephalus atyphus).
Makatea

Makatea – wyspa na Oceanie Spokojnym, koralowy atol, w archipelagu Tuamotu w Polinezji Francuskiej. Historia Wyspa została odkryta przez holenderskiego żeglarza i odkrywcę Jakoba Roggeveena w roku 1722. Odkrywca nadał jej nazwę Aurora. W późniejszym okresie wyspa została przez miejscowych Polinezyjczyków przemianowana na Papa Tea (Biała Skała – nawiązując do występujących tu złóż fosforytów). Ludność Powierzchnia wyspy wynosi 25 km², zamieszkuje ją 94 stałych mieszkańców (2002). Lokalnym ośrodkiem administracji francuskiej jest wieś Moumu na wschodnim wybrzeżu wyspy. Od roku 1964 rejestruje się ciągły spadek liczby ludności wyspy, powiązany ze wstrzymaniem wydobycia fosforytów. Znajdują się tu również dwie opuszczone i wyludnione wioski: Vaitepaua i Temao (dawny port z którego wywożono wydobyte na wyspie fosforyty). Wyspa stanowi część gminy zbiorowej („Commune associée“) Rangiroa, w skład której wchodzą jeszcze trzy inne atole koralowe. Podstawowym zajęciem mieszkańców jest uprawa kopry i rybołówstwo.
Makatea

Makatea, ou Mangaia-te-vai-tamae é um atol elevado do Arquipélago de Tuamotu, na Polinésia Francesa. Administrativamente é uma comuna associada à comuna de Rangiroa. Está situada a noroeste do arquipélago, a 230 km a nordeste de Tahiti e a 82 km de Rangiroa. É uma das poucas ilhas das Tuamotu que não é um atol. É uma plataforma elevada de coral a 80 m sobre o nível do mar, de 7,5 km de comprimento e 7 km de largura. A área total é de 24 km². O guano das aves marinhas encheu a laguna formando, com o coral calcário, uma areia fosfatada. O fosfato foi explorado desde 1917 até se acabar em 1966. A povoação principal é Moumu, com 84 habitantes no censo de 1996. A atividade principal é a agricultura, a produção de copra e o comércio de caranguejos-dos-coqueiros. Nesta ilha estão os raros restos da única via férrea da Polinésia, hoje abandonada. Antigamente era denominada Papa Tea, que quer dizer «rocha branca». Foi descoberta em 1722 pelo neerlandês Jakob Roggeveen, que a chamou Recriação. Também se conheceu sob o nome de ilha de Roggeveen. Referências
Makatea

Makatea, sau Mangaia-te-vai-tamae, este o insulă atol în partea de nord-vest a arhipelagului Tuamotu, parte a grupului insular Polinezia Franceză. Este situată la 75 km sud-vest de Rangiroa, cel mai mare atol din arhipelag. Atolul este înconjurat de stânci spectaculoase, iar în mijloc are un platou de 80 m deasupra nivelului mării. Are o suprafață de 24 km², cu o lungime de 7,5 km și o lățime maximă de 7 km în partea de sud. Din tot arhipelagul, doar Makatea și încă trei insule (Nukutavake, Tikei și Tepoto Nord) nu au forma unui atol tipic. În trecutul îndepărtat, insula era numită Papa Tea, în traducere din polineziană „piatră albă”. Insula a fost descoperită în anul 1722 de către exploratorul olandez Jacob Roggeveen, care a numit-o în cinstea lui Verkwikking. În prezent, insula este parte a comunei Rangiroa și este populată de 68 de oameni (2012). Cea mai importantă localitate este satul Moumu. Împreună cu Nauru și Banaba, Makatea este una din cele mai mari insule cu fosfați din Oceanul Pacific; aici s-au extras fosfați în anii 1917–1964. Insula dispune de rezerve mari de guano. Referințe Vezi și Nauru
Макатеа (остров)

Макатеа (фр. Makatea) — поднятый атолл в архипелаге Туамоту (Французская Полинезия). Расположен в 230 км к северо-востоку от острова Таити и в 82 км от атолла Рангироа. География Макатеа — один из немногих островов архипелага Туамоту, который не является атоллом. Остров представляет собой поднятый атолл высотой до 80 м. Длина Макатеа составляет около 7,5 км, ширина — 7 км. Площадь — 24 км². История В далёком прошлом Макатеа носил название Папа-Теа (Papa Tea), что переводится с полинезийского языка как «белый камень». Остров был открыт в 1722 году голландским путешественником Якобом Роггевеном, который назвал его Verkwikking. Административное деление Административно входит в состав коммуны Рангироа. Население В 2007 году численность населения Макатеа составляла 61 человека. Главное поселение — деревня Моуму. Экономика Макатеа — один из трёх крупнейших фосфатных островов Тихого океана (помимо Науру и Банаба). С 1917 по 1966 год на Макатеа велись разработки фосфатов. Основное занятие местных жителей — сельское хозяйство (производство копры и торговля пальмовыми ворами). Остров имеет большие запасы гуано. Единственный остров в архипелаге, имеющий источники пресной воды. См. также Список островов Французской Полинезии Ссылки Информация об атолле на Oceandots.com (англ.)
Дружествени острови

Дружествените острови или Острови Общество (на френски: Îles de la Société, на таитянски: Tōtaiete mā) са островна група в Тихия океан, владение на Франция, в отвъдморската територия Френска Полинезия. Най-голям остров е Таити, където живее около 70% от цялото население на архипелага и се намира главният град на владението – административен център и пристанище Папеете. Площта им е 1665 km². Населението е 242 726 души (2017 г.). На островите живее мнозинството от жителите на Френска Полинезия. География Състоят се от 7 острова и 7 атола подразделени на две групи: Наветрени острови (Ил дьо Ван, 4 острова и един атол) – Маиао, Мехетиа, Муреа, Таити и Тетиароа и Подветрени острови (Ил су ле Ван, 3 острова и 6 атола) – Бора Бора, Мануае, Маупити, Маупихаа, Моту Оне, Раиатеа, Тахаа, Тупаи и Хуахине (виж таблицата по-долу). Цялата островна група се простира между 15°49′ и 17°52′ ю.ш. и между 148°04′ и 154°42′ з.д. Повечето от островите са с вулканичен произход и са обкръжени от коралови рифове. Максималната височина е връх Орохена (2241 m) на остров Таити. Климатът е тропичен, морски, със средни месечни температури от 20° до 26°С и годишна сума на валежите 1500 – 2500 mm. Покрити са с влажни тропични гори. Икономически островите са най-важни от петте архипелага съставящи Френска Полинезия. Основни селскостопански отрасли са отглеждането на кокосови палми, захарна тръстика, банани, цитруси, ананаси, ванилия, кафе, памук. История Първият европеец достигнал до Дружествените острови е холандският мореплавател Якоб Рогевен, който на 6 юни 1722 г. открива атолите Бора Бора и Маупити, но по погрешка ги причислява към откритите през 1616 г. от Вилем Схаутен и Якоб Лемер острови Тонга. След това островите са дооткрити от английските мореплаватели Самюъл Уолис и Джеймс Кук. До 1880 г. на островите съществува полинезийското Кралство Таити. От 1842 г. до 1880 г. островите са под френски протекторат, а след това – колония на Франция. Източници Historical Dictionary of the Discovery and Exploration of the Pacific Islands Архив на оригинала от 2011-07-16 в Wayback Machine.. Свет, Я. М., История открытия и исследования Австралии и Океании, М., 1966.
Illes de la Societat

Les illes de la Societat (Îles de la Société en francès, te mau fenua Tōtaiete en tahitià) formen un arxipèlag de 14 illes al Pacífic sud, administrativament part de la Polinèsia Francesa. No existeix un nom tahitià per l'arxipèlag i s'utilitza la transcripció fonètica Tōtaiete a partir de l'anglès Society. Tenen una població de 214.445 habitants (cens del 2002) i cobreixen una superfície de 1.598 km². Les illes són dividides geogràficament i administrativament en dos grups. D'est a oest són: Illes del Vent (Îles du-Vent): Mehetia Tahiti, on hi ha Pape’ete, la capital. Moorea Maiao Tetiaroa Illes de Sotavent (Îles Sous-le-Vent): Huahine Raiatea Tahaa, comparteix la mateixa corona de corall amb Raiatea. Bora Bora Tupai (Motu Iti) Maupiti Maupihaa (Mopelia) Manuae (Scilly) Motu One (Bellinghausen) Existeix una llegenda sobre la creació d'aquestes illes, recollida per Josep Maria de Sagarra al llibre La ruta blava. Diu que abans hi havia cinc llunes sobre el cel de Tahití que tenien un rostre humà, molt més acusat que la Lluna d'ara. Qui les mirava fixament es tornava foll. El déu creador Taaroa, enfadat amb el seu malefici, les va fer tremolar produint grans terratrèmols fins que van caure a l'aigua. Les cinc llunes, al caure, van formar les cinc illes a l'oest de Tahití: Moorea, Maiao, Huahine, Raiatea i Bora Bora. El neerlandès Jacob Roggeveen, el 1722, va ser el primer europeu a trobar una illa de l'arxipèlag, la petita Maupiti, però no s'hi va aturar. Després, Samuel Wallis, el 1767, va descobrir Tahití. El francès Louis Antoine de Bougainville, el 1768, anomenà l'arxipèlag illes Borbó en honor de la família reial francesa. L'anglès James Cook, el 1767, l'anomenà Society Islands en honor de la Societat Reial de Londres, organitzadora del viatge. Entre 1772 i 1775, el virrei del Perú, el català Manuel d'Amat i de Junyent, organitzà tres expedicions a les illes de la Societat. Els noms espanyols utilitzats per les illes foren: San Cristóbal: Mehetia. Amat: Tahití. Santo Domingo: Moorea. La Pelada: Maiao. Los Tres Hermanos: Tetiaroa. La Hermosa: Huahine. San Pedro: Bora Bora. La Princesa: Raiatea. San Antonio: Maupiti. Pájaros: Scilly. Referències
Společenské ostrovy

Společenské ostrovy nebo též Ostrovy Společnosti (francouzsky Îles de la Société, tahitsky Tōtaiete mā) je souostroví v jižním Tichém oceánu na 15°-18° j.š., 148°-155° z.d. Administrativně patří pod Francouzskou Polynésii. I když je rozšířený názor, že kapitán James Cook ostrovy pojmenoval Society Islands na počest britské Královské společnosti, která sponzorovala průzkum těchto vod, Cook sám uvádí ve svém lodním deníku, že ostrovy pojmenoval Společenské, protože „leží souvisle jeden vedle druhého." Souostroví se dělí zeměpisně, politicky i administrativně na dvě části: Îles du Vent (Návětrné ostrovy) a Îles Sous-le-Vent (Závětrné ostrovy): Îles du Vent (Návětrné ostrovy) Mehetia Tahiti Moorea Maiao Tetiaroa Îles Sous-le-Vent (Závětrné ostrovy) Huahine Bora-Bora Raiatea Tahaa Maupiti Tupai Mopelia Scilly Motu One Ostrovy jsou dílem sopečného, dílem korálového původu. V roce 1843 se souostroví stalo francouzským protektorátem a v roce 1880 kolonií. Podle sčítání lidu v srpnu 2007 na nich žije 227 807 obyvatel. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Společenské ostrovy na Wikimedia Commons
Selskabsøerne

Selskabsøerne (fransk: Îles de la Société eller Archipel de la Société) er et af de fem franske territorier (subdivisions administratives) og hovedgruppen i Fransk Polynesien i Stillehavet. Øgruppen ligger ca. 6200 km fra Los Angeles og 5700 km fra Sydney. Den største ø er Tahiti hvor også den største by Papeete ligger. Øerne blev fransk protektorat i 1843 og siden fransk koloni i 1880. De har en befolkning på 227.807 indbyggere (2007) og dækker et landareal på 1590 km². Øer Øgruppen består af 13 øer som er underopdelt i to grupper: Îles du Vent Tahiti ca. 1.048 km² Moorea ca. 134 km² Mehetia ca. 2,3 km² Maiao ca. 9 km² Tetiaroa ca. 6 km² Leewardøerne Leewardøerne er på fransk Îles Sous-le-Vent Huahine ca. 74 km² Bora Bora ca. 38 km² Raiatea ca. 238 km² Tahaa ca. 88 km² Maupiti ca. 13,5 km² Tupai / Motu Iti, ca. 11 km² Maupihaa (Mopelia), ca. 4 km² Manue/Scilly (Selskabsøerne) ca. 4 km² Motu One/Bellinghausen ca. 3 km²
Društveni otoci

Društveni otoci (francuski: Îles de la Société, ili službeno Archipel de la Société) su otočna skupina u južnom Pacifiku, i dio Francuske Polinezije. U ovom otočju postoji 14 otoka, od kojih je 8 naseljeno. Svi otoci su vulkanskog porijekla. Otoci su dalje grupirani u „Privjetrinske otoke“ (îles du Vent) i „Zavjetrinske otoke“ (îles sous le Vent). Najznačajniji otoci u prvoj grupi su Tahiti i Moorea, a u drugoj Bora-Bora i Raiatea. Ime im je dao kapetan James Cook 1769. godine, i nazvao ih po engleskom Kraljevskom društvu (Royal Society). Po popisu iz 2002. godine, na otocima živi 214.445 stanovnika. Većina su Polinežani. Privjetrinski otoci Tahiti Moorea Tetiaroa Mehetia Maiao Zavjetrinski otoci Bora Bora Huahine Maupiti Raiatea Tahaa Manuae Maupihaa Motu One Tupai Klima Klima na otocima varira između tropske i subtropske. Galerija slika Vanjske poveznice Îles de la Société Arhivirana inačica izvorne stranice od 17. veljače 2021. (Wayback Machine)
Társaság-szigetek

A Társaság-szigetek (franciául: Îles de la Société, hivatalosan Archipel de la Société) egy szigetcsoport a Dél-Csendes-óceánon. A terület politikailag Francia Polinéziához tartozik. A szigetvilágot úgy tartják, hogy James Cook kapitány nevezte el az angol Royal Society tiszteletére, amely az első brit tudományos expedíciót támogatta. Földrajzi helyzetük A szigeteket földrajzilag és közigazgatásilag két csoportba sorolják: Francia Szél felőli szigetek (Îles du Vent) (keletről nyugatra) Mehetia Tahiti Tetiaroa Moorea Maiao Francia Szélcsendes-szigetek (Îles Sous-le-Vent) Huahine Raiatea Tahaa Bora Bora Tupai Maupiti Mopelia Motu One (Bellinghausen) Manuae Történelmük A szigetek 1843-ban kerültek francia protektorátus alá, majd 1880-tól váltak gyarmattá. A szigetek lakossága a 2007-es népszámláláskor 227 807 fő volt. Területe 1590 km². Közlekedésük A Társaság-szigetek mindegyik szigetén található repülőtér. A legnagyobb és egyetlen nemzetközi repülőtér a szigeteken, a Fa'a'ā nemzetközi repülőtér Tahiti szigetén található. Jegyzetek Források Society Islands from Space
Isole della Società

Le Isole della Società (in francese îles de la Société o archipel de la Société, in tahitiano Tōtaiete mā) sono un arcipelago situato in Oceania e suddiviso geograficamente e politicamente in altri due arcipelaghi: le isole del Vento (Tahiti, Moorea, Maiao, Mehetia e Tetiaroa) e le isole Sottovento (Bora Bora, Maupiti, Raiatea, Tupai e Huahine). Geograficamente fanno parte della Polinesia e politicamente appartengono alla Polinesia francese. Le isole sono una delle mete della Polinesia più frequentate dai turisti. Furono così chiamate da James Cook nel 1769 in onore della Royal Society.. Isole del Vento Tahiti Moorea Tetiaroa Mehetia Maiao Isole Sottovento Bora Bora Huahine Maupiti Raiatea Tahaa Manuae Maupihaa Motu One Tupai Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isole della Società Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Isole della Società Collegamenti esterni Società, Isole della, su Treccani.it – Enciclopedie on line, Istituto dell'Enciclopedia Italiana. (EN) Society Islands, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Genootschapseilanden

De Genootschapseilanden (Frans: Îles de la Société; officieel: Archipel de la Société) zijn een van de vijf eilandengroepen van Frans-Polynesië in de zuidelijke Grote Oceaan. Een groot deel van de Frans-Polynesische bevolking leeft op deze eilanden. Geografie De Genootschapseilanden zijn een tropische eilandengroep van vulkanische oorsprong. Ze vormen de economisch belangrijkste eilandengroep binnen de archipel van Frans-Polynesië. Ze worden onderverdeeld in twee groepen: de oostelijke Bovenwindse Eilanden, îles du Vent de westelijke Benedenwindse Eilanden, îles sous le Vent Op het hoofdeiland Tahiti leeft 50% van de inwoners en bevindt zich de Frans-Polynesische hoofdstad Papeete. De bewoning is geconcentreerd in de kustgebieden en neemt af in de richting van het bergachtige centrum. Flora en fauna De tropische regenwouden van Frans-Polynesië bevatten veel zeldzame plant- en diersoorten. De eilanden zijn vooral bekend vanwege de geurige coulissen. De Tiaré tahiti, die uitsluitend bloeit op de Genootschapseilanden, is een zeer sterk geurende bloem en het nationale symbool van Frans-Polynesië en Tahiti. Hij staat momenteel onder bescherming. De atollen om de eilanden zijn bedekt met talrijke koralen, waaromheen clownvissen en vlindervissen zwemmen. Ook de Reuzenmanta bevindt zich hier. Door de kernproeven van Frankrijk tussen 1966 en 1968 is wel een deel van het waterleven op de eilanden onherstelbaar getroffen. Geschiedenis De eerste bewoners van de Genootschapseilanden waren de Polynesiërs, die de archipel vanuit Samoa koloniseerden. Data hiervoor variëren sterk, maar het 1e millennium na Christus lijkt het meest waarschijnlijk. De Europese ontdekking van de Genootschapseilanden vond plaats in 1768 door Samuel Wallis, die ze beschreef en het hoofdeiland Tahiti toen King George Island noemde naar George III, de opdrachtgever en sponsor van zijn wereldreis. Zeven maanden later voer Louis Antoine de Bougainville naar de Genootschapseilanden, niet wetende dat hij op een eilandengroep afvoer die reeds was ontdekt. In 1777 was het James Cook die de eilanden redelijk natuurgetrouw in kaart bracht. In 1843 begon de kolonisering door Frankrijk. Van 1966 tot 1968 voerde Frankrijk kernproeven uit op het atol Mururoa en zorgde daardoor voor veel onherstelbare schade aan het omringende waterleven. Nog steeds worden aan toeristen joodtabletten uitgedeeld, aangezien de vis die in restaurants op de eilanden wordt verkocht nog steeds schadelijk kan zijn voor de gezondheid door de radioactiviteit, die in de vissen is achtergebleven. Klimaat Het klimaat op de eilanden varieert van subtropisch tot tropisch op basis van de grootte van de eilanden. De warmte en de extreem hoge luchtvochtigheid hebben samen met de vruchtbare vulkanische bodem gezorgd voor dichte regenwouden op de eilanden. Er worden twee jaargetijden onderscheiden: het hete jaargetijde dat duurt van november tot maart en het koelere jaargetijde, dat van april tot oktober loopt.
Wyspy Towarzystwa

Wyspy Towarzystwa (fr. Îles de la Société) – archipelag wysp wulkanicznych na Oceanie Spokojnym, we wschodniej części Polinezji. Składa się z dwóch grup wysp: Wysp Pod Wiatrem i Wysp Na Wietrze (z największą wyspą archipelagu – Tahiti). Wysokość najwyższego szczytu na wyspie Tahiti – Mont Orohena – wynosi 2241 m n.p.m. Wyspy Towarzystwa stanowią część francuskiej zbiorowości zamorskiej Polinezji Francuskiej. Powierzchnia wysp wynosi 1647 km², a zamieszkuje je 226,7 tys. osób (2002), z czego prawie 80% na Tahiti. Największym miastem archipelagu jest Faaa – 28,3 tys. mieszk. (2002), dalej Papeete – 26,2 tys. mieszk. (2002). Mieszkańcy wysp zajmują się rolnictwem: uprawą palm kokosowych, drzewa chlebowego, bananów, wanilii i cytrusów, oraz połowem ryb i pereł. Przypisy Galeria