NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Klemensa w Wieliczce

Kościół św. Klemensa Papieża i Męczennika w Wieliczce – kościół parafialny (fara) pod wezwaniem św. Klemensa, papieża, trzeciego następcy po św. Piotrze i pierwszego patrona górników. Historia Pierwsza wzmianka o kościele parafialnym św. Klemensa w Wieliczce znajduje się w bulli Grzegorza IX z 1229 roku. Pierwotny kościół był prawdopodobnie drewniany. Kościół murowany został wzniesiony z fundacji mieszczan w latach 1333–1370. W tym stanie przetrwał do roku 1782, kiedy to został poważnie uszkodzony przez trzęsienie ziemi. W 1786 roku rozebrano średniowieczną budowlę aż do fundamentów. Pozostały jedynie część murów prezbiterium z przyporami, XVII-wieczna kaplica grobowa Morstinów (Morsztynów), zdobiona stiukami włoskiego artysty Baltazara Fontany z roku 1693 oraz wolnostojąca obok kościoła dzwonnica, ufundowana przez Jana III Sobieskiego po pogromie nad Turkami w XVII wieku. Dzwonnica została zaprojektowana przez włoskiego architekta Marcina Pellegriniego. Jej budowę ukończono w 1699 roku[wymaga weryfikacji?]. Nowy kościół powstał w latach 1804–1806 w stylu baroku józefińskiego na fundamentach starego kościoła. 4 kwietnia 1825 roku był konsekrowany przez biskupa tynieckiego Grzegorza Zieglera. W ciągu kolejnych 200 lat architektura kościoła była kilkakrotnie zmieniana: w latach 1881–1885 za proboszcza ks. Zygmunta Goliana w latach 1886–1892 za proboszcza ks. Henryka Zaremby: w 1888 roku została przebudowana fasada kościoła według projektu Sławomira Odrzywolskiego w 1938 roku podjęto kolejna próbę przebudowy kościoła według projektu krakowskiego architekta Stanisława Filipkiewicza. Zamierzano zmianę osi świątyni (północ-południe) i podniesienie stropów o kilka metrów. II wojna światowa uniemożliwiła realizację tego projektu latach 2001–2012 za proboszcza Zbigniewa Gerle; przeprowadzono kompleksowy remont kościoła: dokonano renowacji polichromii, wykonanej przez Józefa Pochwalskiego w 1883 roku, odnowiono elewację kościoła, rozpoczęto systematyczną restaurację elementów wyposażenia kościoła. od roku 2022 za proboszcza Wojciecha Olszowskiego: rozpoczęta została wymiana pokrycia dachowego. W skarbcu i bibliotece kościelnej znajduje się wiele zabytków z XV–XIX wieku, w tym m.in. monstrancja z 1490 roku i grupa rzeźb późnogotyckich. Kościół znajduje się przy ul.Zamkowej 7. Zobacz też Walenty Faustyn Włodek (prezydent Wieliczki, którego tablica pamiątkowa znajduje się w kościele) Przypisy Linki zewnętrzne Historia parafii [Historia kościoła] [online], Parafia Świętego Klemensa w Wieliczce [dostęp 2022-12-23] (pol.). Atrakcje turystyczne Wieliczki Wikimapa Kościoła
Kościół św. Krzysztofa w Godowej

Kościół pw. św. Krzysztofa w Godowej – kościół parafialny parafii św. Krzysztofa w Godowej. Kościół wraz z plebanią zbudowany został w latach 1986–1990 na podstawie projektu mgr inż. arch. Stanisława Ślęzaka z Sośnicy przy współpracy konstruktora mgr inż. Stanisława Janowskiego z Sanoka i elektryka mgr inż. Jana Busza z Wisłoczanki. Świątynia jest użytkowana od 30 października 1990 roku. Została poświęcona 25 sierpnia 1991 roku przez sufragana przemyskiego, biskupa Edwarda Frankowskiego, który aktu poświęcenia dokonał w imieniu arcybiskupa Ignacego Tokarczuka. Od czasu poświęcenia kościoła trwa sukcesywne jego usprzętowienie, budowa plebanii oraz zagospodarowanie terenu wokół kościoła. W marcu 1996 roku w przedsionku neogotyckiego kościoła parafialnego w Godowej umieszczono tablicę z ofiarami poległymi w czasie II wojny światowej i obok na tle stylizowanego orła napis "Wichrem chwały w historię popłyniesz Armio Krajowa" – cytat Zbigniewa Kabaty "Boho". Przypisy Linki zewnętrzne Opis parafii na stronie diecezji. diecezja.rzeszow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-27)]. Strona parafii
Heiligkreuzkirche (Cieszyn)

Die katholische Kirche Heiliges Kreuz (ehemaliges Jesuitenkolleg polnisch Kościół św. Krzyża i dawne kolegium Jezuitów) in Cieszyn, Polen, ist eine katholische Kirche östlich des Marktplatzes der Altstadt in der ul. Księdza Leopolda Szersznika. Daneben steht noch das Klostergebäude, zu dem auch ein Gymnasium gehörte. Nach Auflösung des Ordens wurde das Gebäude Gymnasialkirche. Geschichte Die Kirche wurde im 1648 im Stil des Barocks als herzogliche Kapelle erbaut und 1670 von den Jesuiten übernommen, die sie 1707 vergrößerten. Nach dem Jesuitenverbot 1773 wurde die Schule verstaatlicht, die Kirche gehört als Schulkirche dazu. 1781–1782 wurde die Kirche in privater Initiative mit einem Turm ausgebaut, brannte aber 1789 aus und wurde 1789–91 wiederaufgebaut. Im 19. und 20. Jahrhundert wurde sie mehrfach renoviert. Der Bau Es handelt sich um eine dreijochige spätbarocke Saalkirche. In der Hauptfassade stehen Figuren des heiligen Franziskus und Joseph. Im Inneren findet sich ein spätbarocker Hauptaltar vom Ende des 18. Jahrhunderts und ein Kreuzigungsgemälde aus der gleichen Zeit sowie ein Muttergottesaltar. Das Kloster wurde nach Auflösung des Ordens vom Jesuiten Leopold Jan Szersznik (1747–1814) gekauft und zu einer Bibliothek und dem ersten Teschener Museum (bis 1934) umgebaut. Heute ist es ein Minoritenkloster mit Internat, der Orden nutzt auch die dazugehörende Kirche. Literatur Teresa Małkowska-Holcerowa i Jan Samek (red.): Katalog zabytków sztuki w Polsce. Miasto Cieszyn i powiat cieszyński. T. IV, z. 3: Województwo katowickie. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1974. Weblinks Franziskaner in Cieszyn Einzelnachweise
Kościół św. Krzyża w Głogowie

Kościół św. Krzyża – kościół, który znajdował się w Głogowie, zniszczony podczas II wojny światowej, następnie rozebrany w latach 60. XX wieku. Historia Kościół powstał w XIII wieku jako kościół klasztorny należący do Klarysek. Przebudowany w XV wieku. Był jednonawowy, z wieżą i prezbiterium. W 1642 r. w czasie wojny trzydziestoletniej został splądrowany i zamieniony na zbrojownię. W okresie baroku w południowo-wschodniej części kościoła wybudowano kryptę grobową. Wieża w tym okresie otrzymała ozdobny hełm. Po skasowaniu klasztoru w 1810 roku kościół zaczął podupadać. W 1813 roku rozebrano drewniane części wieży. w 1818 r. budynek kościoła zamieniono w zbrojownię. W 1876 roku spojono klamrami sklepienia, które groziły zawaleniem. W latach 30 XX w. budynek należał do Urzędu Finansowego. W czasie II wojny światowej zniszczony i rozebrany w latach 60. XX wieku. Linki zewnętrzne Historia kościoła na stronie www.glogow.pl
Kościół św. Krzyża w Inowrocławiu

Kościół Świętego Krzyża w Inowrocławiu – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w Inowrocławiu, przy ulicy Tadeusza Kościuszki. Z historii Świątynia została wybudowana w latach 1861–1863 w stylu neoromańskim. Do 1945 służył wspólnocie ewangelickiej, w tym samym roku został konsekrowany jako kościół rzymskokatolicki. W latach 1977–1984 wnętrze kościoła zostało przebudowane przez architekta Wiktora Ostrzałkę z Katowic. W świątyni umieszczony jest obraz Chrystus Ukrzyżowany, namalowany przez C. Gregera w 1873 roku. W 2006 roku obiekt został wpisany do rejestru zabytków. Parafia Od 1971 kościół stał się obiektem sakralnym nowej parafii św. Krzyża dzięki dekretowi prymasa Stefana Wyszyńskiego. Od 27 sierpnia 2016 r. w kościele Świętego Krzyża posługują ojcowie franciszkanie (OFMConv) z gdańskiej Prowincji św. Maksymiliana. Pierwszym przełożonym i proboszczem został mianowany o. Daniel Pliszka. Przypisy Linki zewnętrzne Inowrocław - parafie archidiecezji gnieźnieńskiej Parafia pw. św. Krzyża, Inowrocław - informacje praktyczne Dziedzictwo.ekai.pl Powrócili do Inowrocławia po niemal 200 latach
Kościół św. Królowej Jadwigi we Wrześni

Kościół św. Królowej Jadwigi we Wrześni – murowany kościół we wschodniej części Wrześni, zlokalizowany przy skrzyżowaniu ulicy Ogrodowej i Szosy Witkowskiej. Do 1997, kiedy Jadwiga Andegaweńska została kanonizowana przez Jana Pawła II, kościół występował pod wezwaniem błogosławionej Królowej Jadwigi. Autorem projektu kościoła jest inż. arch. Andrzej Chudziak. Początkowo na potrzeby parafii wzniesiono wzdłuż ulicy Ogrodowej drewnianą kaplicę, którą 14 października 1983 poświęcił bp. Jan Czerniak. W dniu 26 czerwca 1984 ks. prymas kardynał Józef Glemp poświęcił plac pod budowę kościoła. Trzy lata później rozpoczęto prace budowlane. W dniu 30 maja 1989 ks. prymas kardynał Józef Glemp poświęcił kamień węgielny, który wraz z tablicą pamiątkową wmurowany został po prawej stronie od wejścia do kościoła. Kamień węgielny pochodzi z fundamentów XIV-wiecznej katedry wawelskiej. Świątynia w stanie surowym została oddana do użytku wiernych w 1995. W kolejnych latach trwały prace wykończeniowe. Uroczystej konsekracji kościoła dokonał w dniu 15 października 2003 ks. arcybiskup gnieźnieński Henryk Muszyński. Równolegle z budową kościoła zrealizowano budynek zakrystii oraz plebanię. Kościół na planie prostokąta, o charakterze halowym. W głównym ołtarzu obraz przedstawiający Jadwigę Andegaweńską modlącą się przed ołtarzem Pana Jezusa Ukrzyżowanego w bazylice archikatedralnej św. Stanisława i św. Wacława w Krakowie. W ołtarzach bocznych obraz św. Jadwigi i Matki Boskiej Częstochowskiej. Wzdłuż trzech ścian kościoła duży balkon z miejscami dla wiernych. Galeria Bibliografia Września. Historia miasta. MarianM. Torzewski (red.), HannaH. Bachorz, Września: Muzeum Regionalne im. Dzieci Wrzesińskich we Wrześni, 2006, s. 333-334, ISBN 83-924220-0-7, ISBN 978-83-924220-0-6, OCLC 749296338 .
Kościół św. Leona Wielkiego i św. Stanisława Kostki w Wejherowie

Kościół św. Leona Wielkiego i św. Stanisława Kostki w Wejherowie – rzymskokatolicki kościół filialny położony przy ul. Sobieskiego w Wejherowie. Świątynia ta podlega parafii św. Leona Wielkiego. W rejestrze zabytków figuruje jako dawny kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki kościół parafialny pw. św. Leona Wielkiego i św. Stanisława Kostki, położony przy ul. Sobieskiego 235, datowany na lata 1907–1909. Historia Kościół został wybudowany w 1908 w stylu neogotyckim dla parafii ewangelickiej. Według aktualnego rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa świątynię wzniesiono w latach 1907–1909, a według danych Zabytek.pl jej architektem był Oskar Hossfeld. Ewangelicka gmina kościelna w Wejherowie (niem. Neustadt), istniała już od 1823; została utworzona z miejscowości należących wcześniej do parafii w Bolszewie. Według informacji parafii św. Leona Wielkiego w czasach pruskich ewangelicy posiadali w Wejherowie małą świątynię przy ul. Sobieskiego, położoną za budynkiem dzisiejszej poczty. Na początku XX wieku miejscowi ewangelicy podjęli starania o budowę większej świątyni. Nowy kościół ewangelicki został poświęcony w 1908 . W okresie międzywojennym była to główna świątynia wejherowskiej superintendentury (diecezji) Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Według danych Stefana Grelewskiego z 1937 r. parafia ewangelicka w Wejherowie liczyła 544 wiernych. W 1945 została przejęta na potrzeby kultu katolickiego. Po II wojnie światowej, już jako kościół pod wezwaniem św. Stanisława Kostki, opuszczona świątynia została przejęta przez parafię Świętej Trójcy w Wejherowie i służyła jako kościół młodzieżowy. Po utworzeniu parafii św. Leona Wielkiego, co nastąpiło 15 maja 1957 r., stała się świątynią parafialną nowej wspólnoty. Architektura Gmach został wzniesiony z czerwonej cegły. Posiada strzelistą sylwetkę. Jej głównymi elementami są wieże: cztery narożne i jedna wyższa umieszczona centralnie – zegarowa. Według opisu parafialnego kościół ma styl nawiązujący do gotyku, a strzelistość budowli nadają jej cztery wysmukłe wieże narożne i wieża centralna. Cmentarz ewangelicki Z kościołem ewangelickim związany był cmentarz ewangelicki położony przy obecnej ul. Jana III Sobieskiego. Według Macieja Kurpiewskiego powstał on w styczniu 1826 roku i został usytuowany przy tej samej ulicy co ówczesny kościół ewangelicki, początkowo około 500 m od niego w kierunku zachodnim. Po wybudowaniu obecnego kościoła w 1909 roku odległość świątyni od cmentarza wynosiła około 150 m. Cmentarz został zamknięty w 1951 roku i przekształcony w teren parkowy, znany obecnie jako Park Kaszubski; współcześnie miejsce to upamiętnia dawną nekropolię ewangelicką. Bibliografia Kościół parafialny św. Leona Wielkiego Archidiecezja Gdańska – informacje o parafii św. Leona Wielkiego Przypisy
Kościół św. Leonarda w Busku-Zdroju

Kościół św. Leonarda w Busku-Zdroju – znajdujący się w powiecie buskim, w województwie świętokrzyskim. Budynek, cmentarz i murowane ogrodzenie, zostały wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa świętokrzyskiego . Obiekt leży na Szlaku Architektury Drewnianej województwa świętokrzyskiego. Historia Świątynia wybudowana w 1699 roku, w miejscu istniejącego tam wcześniej kościoła, jest najstarszą budowlą w Busku-Zdroju. Wykonawcą był cieśla Walenty. Była tu siedziba najstarszej w Busku parafii, erygowanej jeszcze przed założeniem klasztoru norbertanów. Wyremontowana w latach 1997–1998 . Architektura Budowla drewniana na podmurówce, konstrukcji zrębowej wzmacnianej lisicami, orientowana, jednonawowa, z węższym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium, niewielką zakrystią od północy i kruchtą od zachodu. Dach nad nawą i prezbiterium wspólny, dwuspadowy kryty gontem z arkadową sygnaturką krytą miedzianą blachą. Ściany szalowane. We wnętrzu profilowana belka tęczowa oraz Grupa Ukrzyżowania z rzeźbami Matki Bożej, św Jana oraz wyciętym w blasze krucyfiksem . Na stropie prezbiterium zachowały się fragmenty późnobarokowej polichromii. W późnobarokowym ołtarzu figura św. Leonarda. W kościele znajduje się rzeźba Matki Bożej z ruchomymi rękami w stawach łokciowych i barkowych, są one wzorowane na XVIII wiecznych lalkach niemieckich . Otoczenie Na cmentarzu wokół kościoła znajdują się nagrobki m.in. Pawła Sołtyka, dziedzica Siesławic (zm. 1849) ; Mateusza Jeziorowskiego (zm. 1833); Feliksa Rzewuskiego – założyciela uzdrowiska w Busku oraz członków rodziny Rzewuskich; Ignacego Popiela – żołnierza insurekcji kościuszkowskiej; kamienna kolumna opleciona wicią roślinną z przełomu XVII i XVIII wieku. Ostatnie pochówki odbyły się w 2. połowie XIX wieku . Przypisy Bibliografia Rejestr zabytków nieruchomych woj. małopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2019-12-31]. (pol.). atrakcje-turystyczne. pik.kielce.pl. [dostęp 2021-04-03]. Leszek Marciniec: Pomniki, figury, tablice pamiątkowe w Busku Zdroju. Krosno: Oficyna Wydawnicza Apla, 2007. ISBN 83-7450-046-8. atrakcje-turystyczne. rot.swietokrzyskie.travel. [dostęp 2021-04-06]. Linki zewnętrzne Busko-Zdrój, ul. Bohaterów Warszawy 64, kościół cmentarny św. Leonarda polska-org.pl
Kościół św. Leona w Gołdapi

Kościół św. Leona Wielkiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gołdap w diecezji ełckiej. Historia kościoła Kościół wybudowany w roku 1894 w stylu neogotyckim. Prace budowlane rozpoczęły się w 1891 roku. Jest jednym z ważniejszych zabytków Gołdapi. Kościół ten ma trzy drewniane ołtarze i ambonę z baldachimem. Okna prezbiterium oraz głównego korpusu ozdabiają witraże. Od czerwca 2010 r. do końca 2011 roku przeprowadzono wymianę starych uszkodzonych witraży na nowe, zgodne z oryginalnymi. Kościół posiada 12-głosowe organy z końca XIX wieku autorstwa Eduarda Wittka. W latach 2017–2020 poddano je gruntownej renowacji, dzięki której powróciły do swojego pierwotnego stanu. Po wojnie był jedynym niezniszczonym kościołem w Gołdapi. W dniu 16 sierpnia 1894 roku przy kościele została utworzona katolicka placówka duszpasterska, na której czele stał kapelan. W dniu 9 września tego samego roku świątynia została poświęcona, a w dniu 25 czerwca 1895 roku została konsekrowana przez biskupa Andrzeja Thiela. Dopiero w dniu 25 sierpnia 1926 roku została powołana przez biskupa Augustyna Bludau pełnoprawna parafia. Przypisy
Leonardskirche (Lipnica Dolna)

Die Leonardskirche ist eine Holzkirche in Lipnica Dolna in der Gemeinde Lipnica Murowana in der Wojewodschaft Kleinpolen. Das Gebäude wurde 2003 in die Liste des Weltkulturerbes der UNESCO aufgenommen. Die Kirche befindet sich auf der sogenannten Holzarchitekturroute von Małoposkie (Kleinpolen). Geschichte Die Kirche wurde Ende des 15. Jahrhunderts anstelle einer älteren Kirche aus dem 12. Jahrhundert erbaut. Die Wandmalereien stammen aus dem späten 15. Jahrhundert. Die drei gotischen Altäre stammen aus dem 16. Jahrhundert, 1510 und 1530. In der Kirche befinden sich jetzt Kopien, nachdem die Originale in das Diözesanmuseum in Tarnów gebracht worden sind. 1689 und 1711 wurde das Presbyterium ausgemalt. Die Kirche wurde während der Jahrhundertflut 1997 in Mitleidenschaft gezogen und danach grundlegend restauriert. Literatur Kras Z., Lipnica Murowana: kościół św. Leonarda perła średniowiecznej architektury drewnianej, Tarnów 2000. Weblinks
St. Leonard's Church, Lipnica Murowana

St. Leonard's Church in Lipnica Murowana is a Gothic, wooden church located in the village of Lipnica Murowana from the fifteenth-century, which together with different churches is designated as part of the UNESCO Wooden Churches of Southern Lesser Poland. History The church is located by the Uszwica river, beyond the former levee in Lipnica Murowana. The church was most likely built at the end of the fifteenth-century, on the location of a former church. According to the town's tradition, the church was built in 1143 or 1203 - this date can be seen on the north-east wall of the chancel - in the location of a former pagan chram. The church is found today in a near untouched structure, and belongs to the most notable wooden Gothic churches in Poland. The church is orientated, built from wooden framework, bipartite. The chancel is surrounded by three walls. The nave is wider, in the shape of a square. In the seventeenth-century, the church was surrounded with picturesque soboty (wooden undercut supported by pillars), during which a bell tower was constructed. There is no sacristy by the chancel. The roof is covered with wood shingle, with tradition, there are only windows in the southern side of the church, with the entrance doors to the south and west of the church. Gallery References
Iglesia de San Leonardo (Lipnica Murowana)

La iglesia de San Leonardo en Lipnica Murowana es una iglesia gótica de madera polacasituada en el pueblo de Lipnica Murowana del siglo XV. En 2003 fue designada por la UNESCO como Patrimonio de la Humanidad como parte del conjunto Iglesias de la Pequeña Polonia (ref. 1053-005).​ Historia La iglesia está situada junto al río Uszwica, más allá del antiguo dique de Lipnica Murowana.​ La iglesia fue construida probablemente a finales del siglo XV, en el lugar de una antigua iglesia. Según la tradición de la ciudad, la iglesia fue construida en 1143 o 1203, ya que esta fecha puede verse en el muro noreste del coro, en el lugar de un antiguo cram pagano. La iglesia se encuentra hoy en día en una estructura casi intacta, y pertenece a las iglesias góticas de madera más notables de Polonia. La iglesia está construida con una estructura de madera, bipartita. El presbiterio está rodeado por tres paredes. La nave es más ancha y tiene forma de cuadrado. En el siglo XVII, la iglesia estaba rodeada de un pintoresco soboty, un rebaje de madera sostenido por pilares, durante el cual se construyó un campanario. No hay ninguna sacristía junto al coro. El tejado está cubierto de tejas de madera, como es tradicional. Sólo hay ventanas en el lado sur de la iglesia, con las puertas de entrada al sur y al oeste de la iglesia.​ Véase también Iglesia de los Santos Felipe y Santiago (Sękowa) Galería Referencias
Kościół św. Leonarda w Słupcy

Kościół pod wezwaniem św. Leonarda w Słupcy został wzniesiony w XVI wieku. Początkowo był drewniany. Jednorodny budynek konstrukcji posiada dachy kryte gontem. Dwie symetryczne kaplice, dobudowane prawdopodobnie w 1730, tworzą rzut krzyża. Od zachodu przylega do nawy czworoboczna wieża z 1765. Ściany nawy, prezbiterium i stropy pokrywa polichromia z I poł. XVIII wieku. W środku znajduje się późnorenesansowy ołtarz z płaskorzeźbą Wniebowzięcia Matki Boskiej i rzeźbami świętych: św. Leonarda i Jana Chrzciciela. Pochodzi on z początku XVII wieku. Jego skrzydła i nasada ze zwojami akantu datowana jest na początek XVIII w. W kaplicy północnej w ołtarzu z początku XVIII w. znajduje się cenny obraz gotycki św. Leonarda z około 1460. W drugiej kaplicy, w ołtarzu z połowy XVIII umieszczony jest krucyfiks gotycki z 1500 i kropielnica kamienna z 1521. Kościół jest siedzibą parafii pod tym samym wezwaniem, należącej do Dekanatu słupeckiego.
Kościół św. Macieja Apostoła w Siewierzu

Kościół św. Macieja Apostoła – rzymskokatolicka świątynia znajdująca się w Siewierzu w stylu barokowo - klasycystycznym. Należy do parafii św. Macieja Apostoła. Kościół wybudowany został w pierwszej połowie XV w. W późniejszym czasie dwukrotnie był przebudowywany przez biskupów: Piotra Gembickiego w latach 1647-1657 i Kajetana Sołtyka w latach 1782-1784. Świątynię otacza mur z XVIII w. z wyróżnioną bramą biskupią. Zobacz też Zamek biskupi w Siewierzu Parafia św. Macieja Apostoła w Siewierzu Przypisy Bibliografia Zespół pod przewodnictwem Zastępcy Burmistrza Miasta i Gminy Iwony Kubik: PLAN ROZWOJU LOKALNEGO Miasta i Gminy Siewierz. Urząd miasta i gminy Siewierz. [dostęp 2009-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (10 lutego 2011)]. Łukasz Matyja: Zabytki. Kościoły położone na terenie Gminy Siewierz. Urząd miasta i gminy Siewierz. [dostęp 2009-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (3 stycznia 2009)].
Kościół św. Leonarda w Łowiczu

Kościół św. Leonarda – kościół akademicki w Łowiczu. Historia Pierwsza wzmianka pochodzi z 1520 roku. Omawiana jest wtedy świątynia wikariuszy wiejskich. Obecny powstał w 1626 roku. Spłonął ok. 1635 roku. Odbudowany w 1642 roku. W 1712 roku dobudowano do niego drewnianą nawę i konsekrowano pw. św. Leonarda i Małgorzaty. W 1915 roku został zrujnowany. W 1918 roku odrestaurowany. Uległ poważnemu zniszczeniu (nawa zniszczona całkowicie) w czasie Bitwy nad Bzurą w 1939 roku. Żeby uchronić obiekt przed rozbiórką przykryto go dachami. Zachowało się dawne prezbiterium świątyni drewnianej. Informacje zawarte na tabliczce Turystyczno-Informacyjnej Kościół św. Leonarda Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1520 r. w związku z fundacją przy świątyni tzw. plebanów wiejskich. Kościół określany był też jako „na Kierchowie”, co może wskazywać na istnienie przy kościele kolonii niemieckiej, później spolonizowanej. Wygląd tego kościoła ukazuje sztych Georga Brauna z poł. XVII w. Pierwotny drewniany kościół spłonął 1655 r.Odbudowany został ok. 1647 r. w stylu późnorenesansowym przez Andrzeja Kazimierza Łabędzkiego, aptekarza i lekarza prymasowskiego, kronikarza miasta. Jest to budynek murowany, częściowo z cegły, dawne prezbiterium, gdyż drewniana nawa nie zachowała się. W 1812 r. francuzi urządzili w kościele skład żywności, w okresie po powstaniu listopadowym urządzono tu składy wojskowe. Kościół uległ zniszczeniu w 1914 r., a następnie we wrześniu 1939 r., odbudowany w latach 60. XX w. Przy kościele założony został pierwszy w Rzeczypospolitej cmentarz „na cmentarzach”, leżący poza granicami miasta. Został on poświęcony przez arcybiskupa Antoniego Ostrowskiego w 1780 r. Dotychczas wierni chowani byli w kościołach i na cmentarzach przykościelnych wewnątrz miasta. Cmentarz ten istniał do 1830 r.
Kościół św. Maksymiliana Kolbego w Podaninie

Kościół św. Maksymiliana Kolbe – rzymskokatolicki kościół filialny, zlokalizowany w Podaninie koło Chodzieży. Należy do parafii św. Kazimierza w pobliskich Podstolicach. Obiekt zbudowany w 1913. Do 1945 w posiadaniu gminy ewangelickiej. Po II wojnie światowej pełnił rolę magazynu nawozów sztucznych. Od 1973 ponownie jest użytkowany dla celów kultu religijnego. Świątynia salowa, przykryta charakterystycznym, ręcznie malowanym stropem. Elewacja frontowa niesymetryczna z podcieniem narożnym i wysoką wieżą. Wokół stara zieleń. Obok kościoła kaplica z drewnianą figurą św. Maksymiliana Kolbe i prosta dzwonnica stalowa. W 2011 obiekt wyremontowany z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (grant na lata 2007-2013). Przypisy Bibliografia Polska Niezwykła - dostęp 30.6.2011 Tablice informacyjne in situ