NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Bożego Ciała w Helu

Kościół Bożego Ciała w Helu – rzymskokatolicki kościół parafii Bożego Ciała w Helu, przy ulicy Żeromskiego w Helu, w dekanacie morskim archidiecezji gdańskiej. Historia 1 marca 1928 roku bp Stanisław Okoniewski utworzył w Helu kurację. W 1929 roku z inicjatywy Klemensa Kohnke, ówczesnego sołtysa i przywódcy helskich Polaków, zawiązał się komitet budowy kościoła. Projekt architektoniczny przygotował inż. Stefan Cybichowski z Poznania. Budowę kościoła rozpoczęto 13 października 1932 roku. By pozyskać środki finansowe do budowy kościoła, helscy rybacy wydali m.in. cegiełki z wizerunkiem Matki Bożej Częstochowskiej. Na prośbę lokalnej społeczności, ks. Paweł Stefański z Jastarni poświęcenia kamienia węgielnego dokonał w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej, 18 czerwca 1933 roku. Zakończenie budowy miało nastąpić 23 lipca 1933 roku. 6 października 1933 roku konsekracji kościoła, jak również erygowania parafii pw. Bożego Ciała w Helu, dokonał ordynariusz chełmiński i zarazem jeden z fundatorów świątyni, bp Stanisław Okoniewski. Wnętrze kościoła początkowo skromne, w 1937 roku wypełniły ołtarze boczne: Matki Bożej Wniebowziętej (po prawej stronie) oraz Najświętszego Serca Jezusa (po lewej). Ołtarz NSPJ podlegał wykończeniu jeszcze w 1964 roku. W okresie II wojny światowej, po zajęciu Helu, żołnierze niemieccy wykorzystywali kościół jako magazyn, salę kinową i sypialnię. Od 1946 kościół parafialny znajduje się pod opieką ojców Franciszkanów. W 1955 roku, w nawie głównej kościoła wzniesiono marmurowy ołtarz z krucyfiksem o wysokości 8,5 metrów. Od lat 60. na ścianach kościoła powstawały dekoracyjne malowidła. W 2011 roku na ołtarzu w nawie głównej stanęło tabernakulum z bursztynu, nawiązujące do wybrzeża Bałtyku i falującego morza. 28 grudnia 1989 roku kościół wpisany został do rejestru zabytków przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku. Od 1933 roku na wieży kościoła znajdują się trzy dzwony: „Stanisław Biskup Męczennik” (największy), „Maryja Królowa Polski” (średni) oraz „Jan Wojciech, patron Polski” (mały). Zwyczajowo, wszystkie włączone dzwony obwieszczają śmierć parafianina. W kościele znajdują się również organy zbudowane w 1936 przez firmę Sauer. Pochodzą ze świątyni poewangelickiej z Pomorza Zachodniego. Zamontowane zostały w 1948 przez organmistrza Bronisława Cepkę z Popowa koło Wronek. Instrument posiada 28 głosów, 2 klawiatury, elektryczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. W latach 2001 - 2021 w kościele odbywały się koncerty muzyki poważnej w ramach Międzynarodowego Letniego Festiwalu Kultury i Sztuki w Helu. Przypisy
Kościół Bożego Ciała w Surażu

Kościół pw. Bożego Ciała w Surażu – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Suraż, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Białystok-Nowe Miasto archidiecezji białostockiej. Historia Obecny kościół murowany został wzniesiony w latach 1874-76 przez proboszcza księdza Teofila Hryniewickiego na miejscu drewnianej świątyni z 1744 roku, spalonej przez uderzenie piorunem w 1872 roku. Budowla została poświęcona w dniu 18 grudnia 1876 roku przez dziekana białostockiego księdza Stanisława Lubotyckiego. W czasie I i II wojny światowej świątynia była ostrzeliwana. W związku z tym, wieża została odbudowana w zmienionej formie. W latach 80. XX wieku kościół został gruntownie wyremontowany. Do wyposażenia budowli należą neogotyckie ołtarze zbudowane na przełomie XIX i XX wieku. Przypisy
Kościół Chrystusa Dobrego Pasterza w Białych Błotach

Kościół Chrystusa Dobrego Pasterza w Białych Błotach – kościół położony we wsi Białe Błota, którego patronem jest Chrystus Dobry Pasterz. Położenie Kościół znajduje się przy ul. Czerskiej 40 we wsi Białe Błota, gmina Białe Błota, powiat bydgoski, w odległości ok. 3 km od granic miasta Bydgoszczy. Historia Kościół wzniesiono w kontekście erygowania 1 października 1980 roku przez ks. kard. Stefana Wyszyńskiego parafii Chrystusa Dobrego Pasterza w Białych Błotach. Budowę domu katechetycznego wraz z kaplicą rozpoczęto trzy lata wcześniej, a we wrześniu 1978 r. została odprawiona pierwsza msza święta w nowo wybudowanej kaplicy. W 1988 r. otrzymano pozwolenie na budowę kościoła. 1 sierpnia 1990 roku metropolita gnieźnieński i prymas Polski Józef Glemp dokonał aktu wmurowania kamienia węgielnego pod nową świątynię parafialną. Projekt architektoniczny kościoła j obiektów towarzyszących wykonał mgr inż. Jan Raniszewski z Gdańska. Kierownikiem budowy był inż. Czesław Nowak z Bydgoszczy. Stan surowy ukończono w 1995 r., a prace wykończeniowe trwały do ok. 2000 roku. Pierwsza msza święta odprawiona została w noc wigilijną 1996 r. przez proboszcza miejscowej parafii. W 2001 r. ks. biskup Bogdan Wojtuś dokonał poświęcenia kościoła. Przypisy
Кирха Святого Креста (Слупск)

Кирха Святого Креста Аугсбургского вероисповедания в Слупске (пол. Kościół Ewangelicko-Augsburski Świętego Krzyża w Słupsku) — церковь, принадлежащая Поморско-Великопольской епархии Евангелической церкви Аугсбургского вероисповедания в Польше. История Храм был построен как старолютеранская церковь. Строительство церкви началось в 1857 году. Здание спроектировано С. Тапего. Этот проект был принят 29 октября того же года. 11 ноября был заложен краеугольный камень в годовщину крещения Мартина Лютера. 28 августа 1859 года церковь была официально освящена и открыта для прихожан. В 1906 году в северном углу появилась ризница. После окончания Второй Мировой войны в 1947 году по инициативе польских евангелистов был основан евангелическо-аугсбургский приход. В октябре того же года церковь стала носить имя Церкви Святого Креста. После 1945 года здание несколько раз реставрировалось (в том числе в 1969—1973, 1980, 1990—1991, 2000 годах). В 1999 году на башне была установлена информационная табличка с названием церкви («Kościół Ewangelicko-Augsburski /luterański/», «Евангелическо-аугсбургская церковь/лютеранская/»). В 1997 году внутри церкви была установлена мемориальная доска, посвященная основателю евангелическо-аугсбургского прихода в Слупске, выдающемуся доктору Яну Посмыкевичу. Орган В церкви есть орган, изготовленные в Свиднице компанией Schlag und Söhne в опусе 444. Его первоначальным местонахождением была Евангелическая церковь Аугсбургского вероисповедания в Голясовице. В конце сентября 2006 года орган был разобран и доставлен в церковь в Слупске, а в июне 2007 года он был собран и отремонтирован для восстановления первоначального звучания. Эти работы были выполнены компанией SLJ Budownictwo Organów 29 сентября 2007 года, их проводил д-р. Ян Бокщанин. Инструмент имеет 10 звуков, 2 клавиатуры, пневматические: игровой процесс и такт игры. Примечания
Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Cielu

Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Cielu – kościół położony we wsi Ciele, którego patronem jest Matka Boska Bolesna. Położenie Kościół znajduje się przy ul. Kościelnej 1 we wsi Ciele, gmina Białe Błota, powiat bydgoski, w odległości kilkudziesięciu metrów od drogi ekspresowej S5/S10 między węzłami Stryszek i Białe Błota. Historia W 1867 utworzono gminę ewangelicką w Cielu, która objęła wsie: Ciele, Białe Błota, Kruszyn Krajeński, Lipniki, Murowaniec, Prądki i Zielonka. Ewangelicy stanowili wówczas przytłaczającą większość mieszkańców tego rejonu. W latach 1880–1881 wzniesiono w Cielu pastorówkę, obecnie mieszczącą plebanię, wraz z przyległymi budynkami gospodarczymi. W 1892 przystąpiono do budowy świątyni, która trwała do końca 1893. Obiekt był jedną z kilkudziesięciu budowli sakralnych, jakie powstały przy pomocy Pruskiej Komisji Osadniczej dla Poznańskiego i Prus Zachodnich. Uroczystość przekazania świątyni wiernym odbyła się 20 grudnia 1893 pod przewodnictwem generalnego superintendenta Johanna Hesekiela z Poznania. Zbór wybudowano według projektu nieustalonego architekta, w stylu neogotyckim, popularnie stosowanym w ówczesnej niemieckiej architekturze sakralnej. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii liczącej 1212 wiernych i należącej do superintendentury Bydgoszcz II Ewangelickiego Kościoła Unijnego. W 1945 gmina ewangelicka przestała istnieć. Władze państwowe przekazały świątynię katolikom. 24 sierpnia 1946 kard. August Hlond erygował parafię w Cielu wydzieloną z parafii Świętej Trójcy w Bydgoszczy, która obejmowała: Białe Błota, Ciele, Kruszyn Krajeński, Lipniki, Prądki, Trzciniec i Zielonkę. Dawny zbór w Cielu został uroczyście poświęcony i począł pełnić funkcję rzymskokatolickiego kościoła parafialnego pod wezwaniem Matki Boskiej Bolesnej. Architektura Kościół wzniesiono na planie prostokąta z wieżą od frontu, w której znajduje się klatka schodowa wiodąca na emporę i chór muzyczny. W przyziemiu wieży mieści się kruchta. Prezbiterium nakryte jest sklepieniem krzyżowo-żebrowym z przyległą od południa zakrystią. Zdobią je zachowane z pierwotnego wystroju zboru trzy witraże, wykonane przez Ferdynanda Müllera z Quedlinburga. W witrażu głównym przedstawiono scenę Ukrzyżowania z Matką Boską i św. Janem Ewangelistą, natomiast w bocznych witrażach umieszczono medaliony z popiersiami apostołów: św. Piotra i św. Pawła. W wieży znajdują się trzy dzwony ufundowane w 1927 w miejsce pierwotnych, przetopionych na cele wojenne podczas I wojny światowej. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Ciciborze Dużym

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej – filialny kościół rzymskokatolicki w Ciciborze Dużym, należący do parafii św. Ojca Pio w Rakowiskach. Wzniesiony jako cerkiew unicka, w latach 1875-1920 cerkiew prawosławna. Historia Data budowy pierwszej cerkwi w Ciciborze Dużym nie jest znana. W 1655 Adam Świderski dokonał powtórnej erekcji unickiej parafii św. Praskedy w miejscowości. W 1740 budynek został odremontowany. W 1875, w ramach likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, miejscowa parafia została przymusowo przyłączona do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Józef Pruszkowski zawarł w swoim Martyrologium opis oporu miejscowych unitów przeciwko wymuszonej konwersji. Jednym z duchownych służących w Ciciborze Dużym bezpośrednio przed likwidacją unii był Makary Chojnacki, Galicjanin, jeden z najaktywniejszych uczestników antyunickich działań zainicjowanych przez carat. Cerkiew prawosławna w Ciciborze nosiła wezwanie św. Paraskiewy. Znajdował się w niej jednorzędowy ikonostas. W 1888, podczas wizytacji kanonicznej przeprowadzonej przez biskupa lubelskiego Flawiana, stwierdzono, że wyposażenie obiektu było ubogie, a i sam obiekt nie był w dobrym stanie technicznym. W 1919 cerkiew ciciborska została zrewindykowana na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego. W 1938 budynek częściowo wyremontowano, zmieniając gontowy dach na blaszany. Od 1939 do 1945 obiekt był użytkowany jako pralnia i magazyn amunicji. Rozebrana została dzwonnica i ogrodzenie wokół terenu kościelnego. W 1944 obiekt został uszkodzony podczas działań wojennych i przez kolejne jedenaście lat popadał w ruinę pozbawiony opieki. Do remontu kościoła doszło dopiero w 1955, zaś w 1980 przeprowadzono generalną renowację obiektu. Architektura Budynek jest orientowany, drewniany na podmurówce ceglanej, o konstrukcji wieńcowej, oszalowany. Jest to świątynia salowa, z chórem muzycznym od strony zachodniej i trójbocznie zamkniętym pomieszczeniem ołtarzowym od wschodu, przylega do niego kwadratowa zakrystia. Wnętrze kryte jest stropem. Wszystkie okna nawy są zamknięte półkoliście, natomiast na elewacji frontowej i w ścianach prezbiterium mają kształt kół. Z wyposażenia świątyni wartość zabytkową przedstawia jedynie żeliwna kropielnica z końca XIX w.. Z unicką cerkwią w Ciciborze związany był miejscowy cmentarz tego wyznania. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Piastowie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Piastowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu pruszkowskiego archidiecezji warszawskiej. Historia Kościół został zaprojektowany przez architekta Władysława Topolnickiego. Projekt świątyni został zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu 11 listopada 1924 roku. Prace przy wykopie fundamentów rozpoczęły się w dniu 14 września 1924 roku. Plac pod budowę świątyni został zapisany przez pana Sonina na rzecz warszawskiej kurii metropolitalnej, aktem sporządzonym przez rejenta hipotecznego w dniu 13 maja 1924 roku. W połowie czerwca 1925 roku rozpoczęła się budowa ścian i filarów, w październiku tego samego roku zaczęto budowanie dachu. W 1926 roku został ukończony dach, zostało wyciągnięte wiązanie wieżowe, otynkowano ściany w prezbiterium oraz wybudowano ołtarz. W dniu 10 października 1926 roku kościół został poświęcony i otrzymał wezwanie Matki Bożej Częstochowskiej. W dniu 1 lipca 1928 roku została erygowana nowa parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Piastowie. Jej pierwszy proboszcz, ksiądz Antoni Montak rozpoczął wykańczanie wnętrza świątyni. Zostały otynkowane ściany w nawach, wzniesiona została ambona, ołtarze boczne, wykonane zostały konfesjonały i kredens do zakrystii. Po II wojnie światowej liczba mieszkańców parafii wzrosła o 9700. Dlatego ówczesny proboszcz, ksiądz Stanisław Piechowski, złożył w warszawskiej kurii archidiecezjalnej podanie z prośbą o pozwolenie na powiększenie kościoła. Projekt rozbudowy wykonany przez inżyniera architekta Feliksa Dzierżanowskiego został zatwierdzony przez Wydział Budownictwa i Urbanistyki w Warszawie w dniu 28 sierpnia 1963 roku. Prace polegały na przebudowie prezbiterium, powiększeniu naw, wyburzeniu starych murów. Drewniane sklepienie zostało zastąpione przez żelbetowe. Kolejna rozbudowa świątyni według projektów inżynierów architektów Jerzego Szczepkowskiego i Andrzeja Weteski, wykonanych w 1985 roku, rozpoczęła się w 1986 roku od wzniesienia kruchty i wieży. W 2001 roku zakończyła się budowa dwóch wież. W dniu 26 sierpnia 2008 roku ksiądz kardynał Kazimierz Nycz uroczyście poświęcił kościół. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Wołominie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Wołominie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu wołomińskiego diecezji warszawsko-praskiej. Dzięki staraniom mieszkańców Wołomina w 1908 roku rozpoczęła się budowa kościoła. W dniu 1 kwietnia 1924 roku została erygowana parafia Matki Bożej Częstochowskiej, wydzielona z parafii św. Trójcy w Kobyłce. Ukończona świątynia została konsekrowana w dniu 28 sierpnia 1927 roku przez księdza kardynała Aleksandra Kakowskiego. W sierpniu 1944 roku wojska sowieckie zniszczyły część wieży kościelnej, a we wrześniu wojska niemieckie wysadziły w powietrze jej ocalałą część. Wieża, gdy upadała, przygniotła nawę świątyni. Do 1951 roku, podczas urzędowania proboszcza, księdza Mieczysława Grabowskiego, kościół został odbudowany według projektu architekta Stanisława Marzyńskiego. W dniu 26 sierpnia 1953 roku do wnętrza świątyni powrócił obraz Matki Bożej Częstochowskiej, ufundowana na początku XX wieku przez księdza Jana Golędzinowskiego. W dniu 11 października 1953 roku budowla została poświęcona przez biskupa Wacława Majewskiego. W dniu 6 października 1966 roku ksiądz kardynał Stefan Wyszyński konsekrował świątynię. W 1976 roku dach kościoła został przykryty blachą miedzianą. W latach 1980–1985 w świątyni zostały zamontowane organy wykonane przez firmę Włodzimierza Truszczyńskiego z Radości. W tym czasie powstały również malowidła zdobiące sklepienie i ściany kościoła przedstawiające 1000 lat wspólnej historii Kościoła i Polski. Ich autorem jest profesor Jerzy Ostrowski. Prace te zostały wykonane w czasie urzędowania proboszcza księdza Jana Sikory. Przypisy
Unsere Liebe Frau von der Immerwährenden Hilfe (Malbork)

Die Kirche Unserer Lieben Frau von der Immerwährenden Hilfe (polnisch Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy) in Malbork (deutsch Marienburg) wurde zwischen 1712 und 1714 als evangelische Georgskirche erbaut. Heute ist sie eine römisch-katholische Kirche. Geschichte Die Kirche St. Georg bestand schon unter dem Deutschen Orden und wird 1403 im Marienburger Tresslerbuch zum ersten Male erwähnt. Sie lag damals außerhalb des eigentlichen Stadtgebietes, jedoch innerhalb der Stadtfreiheit. Der Orden hatte das Patronat, und der Hochmeister stiftete 1411 und 1408 Osterkerzen. Die Kirche besaß eigenes Vermögen, hatte jedoch nicht den Rang einer Pfarrkirche. Während des Dreizehnjährigen Kriegs und besonders wohl bei der Belagerung von 1457–1460 wurde die Kirche zerstört. Am 2. März 1471 verlieh Bischof Vinzenz mit Genehmigung des Königs und Zustimmung der preußischen Stände dem Rate der Stadt das Patronat der Kirche. Zugleich wurde der Kirche das schon lange bestehende Georgshospital zugeordnet. Bald danach wurde die Kirche restauriert und 1526 evangelisch. Im zweiten schwedischen Krieg wurden 1658 die Georgskirche größtenteils, das Hospital und das Pfarrhaus ganz zerstört. 1669/70 errichtete man einen schlichten Neubau, der von 1707 an umgestaltet wurde. Der jetzt stehende Bau ist von 1712 bis 1714, am 25. November 1712 wurde die Turmspitze gerichtet und am 25. März 1714 fand die Einweihung statt. Der Entwurf stammt vom Maurermeister Johann Michael Raniach aus Danzig. Die ungünstige Vermögenslage der Gemeinde und der Druck durch den Bischof von Kulm zwangen die Gemeinde, sparsam zu bauen. Nach 1817 gehörte die Gemeinde zur preußischen unierten Kirche. Bis zu einem Brand 1899 gehörte ein Bethaus an den Hohen Lauben zur Kirche. 1926 wurde an der Nordseite ein Gemeindesaal angefügt. Bauwerk Die Kirche ist eine dreischiffige Hallenkirche. Das Gebäude ist in Fachwerk errichtet, nur Turm und Giebel sind massiv. Die Decke ist mit Brettern verschalt in einer Art Kreuzgewölbe. Im Innern verlaufen auf drei Seiten Emporen. Ausstattung Aus der älteren Kirche stammen noch das Kruzifix und holzgeschnitzte Figuren der Maria und des Johannes von 1687. Schnitzereien aus dem Barock sind das Taufgestell, die Kanzel von 1713/14 und der Altaraufsatz von etwa 1718 sowie das Kirchenvätergestühl von 1708. Künstlerisch bemerkenswert ist das Wandgrabmal von Aron Blivernitz mit lebensgroßer Figur. Literatur Bernhard Schmidt: Die Baudenkmäler in der Stadt Marienburg. In: Rainer Zacharias (Hrsg.): Neues Marienburger Heimatbuch. Wendt Groll, 1967. Weblinks
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Malborku

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Malborku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Malborku, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Malbork I diecezji elbląskiej. Budowla została wzniesiona w latach 1712-1714 w stylu barokowym jako świątynia ewangelicka pod wezwaniem świętego Jerzego. Poświęcona została w dniu 25 marca 1714 roku. Kościół szczęśliwie przetrwał okres II wojny światowej. Po zakończeniu wojny świątynię przejęli katolicy. Pierwsze polskie nabożeństwo w kościele zostało odprawione we wrześniu 1945 roku. W dniu 16 maja 1958 zmieniono jego wezwanie na Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Jest to trzynawowy kościół halowy, orientowany, wybudowany na planie krzyża łacińskiego - wydłużonego prostokąta. Od strony zachodniej jest dostawiona wieża, natomiast od strony północnej jest dostawiony budynek katechetyczny. We wnętrzu znajduje się drewniany strop imitujący sklepienie krzyżowe z cegły, a także ławy i empory służące dawniej ewangelickim nabożeństwom. Do starszego wyposażenia świątyni należą m.in.: chrzcielnica ufundowana w 1685 roku, rzeźbiona scena Pasji z 1687 roku, ambona wykonana w latach 1713-1714, ołtarz główny pochodzący z około 1718 roku, barokowe marmurowe epitafium Jana Gerharda Denhoffa i jego żony Marianny, pochodzące z około XVII wieku. Na miejscowym cmentarzu (ob. nieistniejącym) pochowany został Conrad Steinbrecht oraz kartograf W. Suchodolec (1687-1751). Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej i św. Stanisława Biskupa w Drobinie

Kościół Matki Bożej Różańcowej i świętego Stanisława Biskupa w Drobinie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Drobin, w województwie mazowieckim. Należy do dekanatu raciążskiego diecezji płockiej. Historia i architektura Budowa świątyni została rozpoczęta około 1477 roku przez Ninogniewa z Kryska, wojewodę płockiego, a zakończona została przez jego syna Ninogniewa II Kryskiego, także wojewodę płockiego w 1507 roku. W 1536 roku kościół został spalony. Odbudowany został dzięki staraniom Pawła Kryskiego, wojewodzica mazowieckiego przed 1543 rokiem. W 1597 roku budowla została konsekrowana. W połowie XVII wieku, w czasie wojen szwedzkich, uległa zniszczeniu, następnie została odbudowana. Na początku XVIII wieku stan techniczny świątyni uległ pogorszeniu. W 1740 roku kościół został wyremontowany. Około 1770 roku dach uległ zawaleniu, natomiast ściany boczne zostały zniszczone. Świątynia została odbudowana po 1775 roku, zapewne około 1780 roku, pod kierunkiem mistrza murarskiego Wojciecha Szklanowskiego z Włocławka, dzięki staraniom i kosztem ówczesnego proboszcza Ignacego Gozdawy Małowieskiego. W tym czasie została rozebrana wieża kościelna. W 1902 roku został ozłocony krzyż. W 1903 roku została zamurowana wieża i loża w świątyni. Na jej miejscu został powieszony obraz Opatrzności Bożej. W 1904 roku świątynia została gruntownie odrestaurowana: zostały zbudowane szczyty budowli, kruchta i kaplica. We wrześniu 1939 roku, podczas nalotów został uszkodzony dach. Naprawiono go w 1945 roku. Do wyposażenia świątyni należą: nagrobek rodziny Kryskich z XVI wieku, a także barokowa monstrancja wykonana na przełomie XVII i XVIII wieku, kilka barokowych kielichów, dwa relikwiarze, dwa późnogotyckie krucyfiksy z XVI stulecia i kilka obrazów: św. Stanisława Biskupa ze znakiem Xawerego Pillatiego, Serca Jezusa pędzla Kazimierza Alchamowicza, Św. Praksedy, namalowanego zapewne przez Antoniego Jabłońskiego – obraz pochodzi z poprzedniego kościoła, Przemienienia Pańskiego – kopia wzorowana na Rafaelu i Św. Stanisława Kostki – obraz znajdował się wcześniej w kaplicy domowej Kryskich. Galeria Przypisy
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Warce

Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Warce – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu wareckiego archidiecezji warszawskiej. Świątynia została wzniesiona razem z klasztorem w latach 1630-1730 dla zakonu Franciszkanów, którzy zostali sprowadzeni do Warki w 1610 roku. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Szkaplerznej znany jako Matka Boża Warecka. W kaplicy Pana Jezusa Ukrzyżowanego znajduje się zdobiona kopuła. Ambona została wykonana w stylu rokokowym. Na sklepieniu świątyni znajduje się jedyna na Mazowszu sztukateria, reprezentująca ten sam styl. Konfesjonał został wykonany w stylu barokowym. W krypcie świątyni są umieszczone szczątki książąt mazowieckich, przeniesione ze zrujnowanego kościoła dominikańskiego: Trojdena I, Siemowita II oraz księżnej Anny Danuty, a także Marianny Zielińskiej, matki Kazimierza Pułaskiego. Franciszkanie rezydowali przy kościele do 1864 roku, kiedy dekretem carskim ich klasztor został skasowany. Obraz Matki Bożej Szkaplerznej Obraz Matki Bożej Szkaplerznej w Warce jest dziełem nieznanego autora, datowanym na koniec XVI lub początek XVII wieku. Wykonany techniką olejną na płótnie naklejonym na deskę (143 × 106 cm), został sprowadzony do Warki około 1626 roku przez oo. Franciszkanów. Obraz był kilkakrotnie konserwowany, ostatnio w 2003 roku; badania potwierdziły zachowanie oryginalnych warstw malarskich z XVII wieku. Wizerunek należy do typu ikonograficznego Hodegetria, ukazującego Maryję jako Tę, która wskazuje na Chrystusa jako Drogę do zbawienia. Maryja przedstawiona jest frontalnie, w półpostaci, siedząca na tronie, z Dzieciątkiem Jezus trzymanym na lewym ramieniu. Chrystus błogosławi prawą dłonią, w lewej trzyma kulę zwieńczoną krzyżem. Na płaszczu Maryi widnieje sześcioramienna gwiazda – symbol Jej wybrania i roli Przewodniczki wiernych. 20 maja 2018 roku obraz został koronowany przez kardynała Kazimierza Nycza, arcybiskupa metropolitę warszawskiego. Galeria zdjęć Przypisy