NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fort M der Festung Warschau

Das Fort M der Festung Warschau (auch Fort „Mokotów“ genannt) war Bestandteil des inneren Verteidigungsringes der Festung Warschau. Es wurde in den 1880er Jahren errichtet. Die Anlage befindet sich im heutigen Warschauer Stadtteil Mokotów an der Racławicka-Straße (Nr. 99) und ist unter der Bezeichnung „Fort Mokotów I“ in das Denkmalschutzregister (Objekt-Nr. 808 vom 12. März 1975) der Stadt eingetragen. Geschichte Fort M entstand in der Nähe des damaligen Dorfes Mokotów und liegt an der Südseite der heutigen Racławicka-Straße. Das Fort wies die gleichen Strukturen wie die zu der Zeit errichteten Artillerieforts des inneren Verteidigungsgürtels auf: folgend dem Grundriss eines Fünfeckes mit einem Wall sowie einem trockenen Graben und gemauerten Kasematten. Der Wall enthielt Kaponnieren an der Stirn und den Schultern sowie Halbkaponnieren an den Flügeln. Die Gesamtanlage hatte eine Dimension von 33,6 Hektar. Heute nicht mehr existierende kleinere Anschlussforts waren im Westen das Fort Tscha-M „Rakowiec“ und im Osten das Fort M-Tsche „Odyńca“. Nach der durch die Einführung der Brisanzgranate notwendig gewordenen Modernisierung in den Jahren 1889 bis 1892 diente das Fort als Lager. Zusätzliche – geschützte – Gebäude wurden errichtet. Die Schleifung der Warschauer Festung gemäß Beschluss von 1909 wurde bei Fort M nur teilweise durchgeführt. Ein Teil der armierten Wälle wurden abgetragen, die Gebäude blieben jedoch bestehen. Auf Beschluss des Ministerrats vom 28. September 1935 wurden vom Außenbereich des Forts rund 6 Hektar vom damaligen Eigentümer, dem polnischen Finanzministerium kostenlos an die Gemeinde Mokotów abgetreten und weitere 6 Hektar für 2,5 Złoty/Quadratmeter verkauft. Vor dem Zweiten Weltkrieg befand sich im Fort ein Rundfunk-Sender des Polnischen Radios. Deshalb wurde die Anlage bei der Schlacht um Warschau bombardiert und erheblich beschädigt. Ab dem 24. September kam es zu schweren Bodengefechten um das Objekt, welches am 26. September von deutschen Truppen genommen wurde. Während der Besatzungszeit war hier das deutsche Flughafenkommando Warschau mit rund 500 Angehörigen untergebracht. Beim Warschauer Aufstand konnten die deutschen Einheiten das Fort halten und nutzten es in Folge zu Stoßangriffen gegen Stützpunkte der polnischen Heimatarmee in Mokotów. Nutzung heute Von 1961 bis in die späten 1980er Jahre war das Fort Sitz der Radio- und Fernsehfabrik „ZARAT“ (Zakłady Radiowe i Telewizyjne „ZARAT“), einem Produzenten von Fernseh- und Rundfunk-Sendeanlagen. Heute werden die im Fort bestehenden Gebäude aus der Vor- wie Nachkriegszeit von verschiedenen kleineren Unternehmen als Lager wie Büroflächen genutzt. Es haben sich auch Werkstätten und Clubs angesiedelt. Im Wall befindliche Kasematten werden saniert und als Büro genutzt. In den Außenbereichen des Forts wurden nach der Schleifung Doppelhäuser und Villen entlang der dort verlaufenden Straßen Balonowa, Olimpijska und Płatowcowa gebaut. Einzelnachweise und Anmerkungen Weblinks Satellitenaufnahme bei Google Maps Fort M ("Mokotów") bei Varsovia.pl (in Polnisch)
Fort M Twierdzy Warszawa

Fort M, także fort Mokotów – fort pierścienia wewnętrznego Twierdzy Warszawa, wzniesiony w latach 80. XIX wieku, znajdujący się przy ul. Racławickiej 99. Opis Fort został wzniesiony w pobliżu wsi Mokotów, bezpośrednio po południowej stronie obecnej ulicy Racławickiej. Było to typowe umocnienie o narysie regularnego pięcioboku z suchą fosą. Fosy broniły ceglane kaponiery. Po modernizacji twierdzy w latach 1889–1892 fort przeznaczono na cele magazynowe; z tego względu wybudowano w nim dodatkowe schrony magazynowe. Po roku 1909, kiedy została zatwierdzona formalna likwidacja twierdzy, zburzono część umocnień, pozostawiając jednak wszystkie schrony i koszary. W okresie międzywojennym w forcie mieściły się stacje nadawcze Polskiego Radia (w grudniu 1926 zakończono tam montaż radiostacji Warszawa II o mocy 12 kW). Z tego względu fort był silnie bombardowany przez Niemców w czasie obrony miasta we wrześniu 1939 roku. W trzeciej dekadzie września toczono o niego ciężkie walki. 25 września niemiecka 10 Dywizja Piechoty zaatakowała fort, broniony przez kompanię IV batalionu 21 Pułku Piechoty „Dzieci Warszawy”. Niemieccy żołnierze wdarli się na wały; resztki polskiej załogi walczyły wewnątrz fortu do rana 26 września. Po II wojnie światowej, od 1961 r. do końca lat 80. XX w., w forcie mieściły się Zakłady Radiowe i Telewizyjne „Zarat”, producent telewizyjnych i radiowych urządzeń nadawczych. Obecnie fort jest otoczony zabudową mieszkalną wzdłuż ulic: Balonowej, Olimpijskiej i Płatowcowej, zaś sam jest wykorzystywany jako siedziba przedsiębiorstw. Fort wpisany jest do rejestru zabytków jako: fort „Mokotów I”, ul. Racławicka 99, 1883, nr rej.: 808 z 12.03.1975. Przypisy Bibliografia Lech Królikowski, Twierdza Warszawa, Warszawa 2002.
Fort Cze Twierdzy Warszawa

Fort Cze („Ч“, „Legionów Dąbrowskiego“, „Piłsudskiego“, „Czerniaków”) – fort pierścienia wewnętrznego Twierdzy Warszawa, wzniesiony w latach 80. XIX wieku. Fort został nazwany przez żołnierzy Imperium Rosyjskie fortem Cz od nazwy Czerniaków; na niemieckich mapach nazwany w transkrypcji Tsche. W 1921 nazwany fortem Legionów Dąbrowskiego, w 1928 przemianowany na fort Piłsudskiego. Z uwagi na nazwę bywa mylony z fortem Legionów. Historia Fort był umocnieniem ceglano-ziemnym, o narysie regularnego pięcioboku o dwóch czołach. Ze względu na położenie na niskim tarasie, poniżej skarpy wiślanej, fosy fortu były wypełnione wodą. Nad fortem górowała umocniona Bateria „Królikarnia”, która znajdowała się w okolicy dzisiejszej ulicy Ikara. Po modernizacji twierdzy w 1892 roku fort pełnił głównie funkcje magazynowe. Po 1909 roku w ramach likwidacji twierdzy fort został rozbrojony. W okresie międzywojennym mieściła się tutaj Wytwórnia Amunicji Specjalnej. W 1930 pas poforteczny na wschód od ulicy Puławskiej wzdłuż Idzikowskiego został poddany parcelacji, z czego połowa została przekazana miastu na zieleńce i parki. Na esplanadzie fortu powstało osiedle wojskowych domów oficerów głównie lotnictwa, do których nawiązują nazwy ulic Ikara, Obserwatorów czy pilota Ludwika Idzikowskiego. W czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 istniejące obiekty, w tym schrony koszarowe, zostały ciężko uszkodzone. Obiekt jako samodzielny punkt oporu został zajęty przez Niemców 25 września. Podczas powstania warszawskiego obsadzony przez Polaków fort został zdobyty przez Niemców 15 września 1944. Z zabudowań fortecznych ocalały kazamaty koszarowe pod wałem głównym fortu, most stalowy oraz magazyn prowiantowy po drugiej stronie ulicy. Po wojnie na terenie fortu znalazły się garaże oraz ogródki działkowe pierwotnie im. Weteranów Ruchu Robotniczego. W 1997 przed bramą fortu odsłonięto obelisk z tablicą informującą, iż jest to fort Józefa Piłsudskiego. Około 2007 roku fort opuściło wojsko, obiekt jest dostępny i pozbawiony nadzoru. Ogródki działkowe na terenie fortu uległy niemal całkowitej dewastacji. Teren fortu porośnięty był drzewami i zarys oryginalnych fortyfikacji stał się trudny do zauważenia. Zachowały się duże odcinki dawnych fos fortu, jednym z nich jest tzw. Bernardyńska Woda (wzdłuż ulicy Idzikowskiego na odcinku od al. Witosa do ulicy Powsińskiej). W 2018 roku na terenie fortu zakończyła się budowa osiedla apartamentowców. Wpisany do rejestru zabytków jako: fort „Mokotów II”, ul. Idzikowskiego, 1883, nr rej.: 806 z 12.03.1973. Przypisy Bibliografia Lech Królikowski: Twierdza Warszawa. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2002. ISBN 83-11-09356-3. Stanisław Łagowski: Szlakiem twierdz i ufortyfikowanych przedmości. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Ajaks, 2005. ISBN 83-88773-96-8. Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne na Google Maps
Fort Szcza Twierdzy Warszawa

Fort Szcza (ros. „Щ“), także fort Szczęśliwice – jeden z fortów pierścienia wewnętrznego Twierdzy Warszawa, znajdujący się w Warszawie, w dzielnicy Ochota. Został wzniesiony w latach 80. XIX wieku. Znajduje się między ulicami: Śmigłowca, Drawską, Zadumaną i Alejami Jerozolimskimi. Opis Fort powstał w rejonie dawnej wsi Szczęśliwice. Było to typowe umocnienie o narysie regularnego pięcioboku z dwoma czołami. Fort otaczała sucha fosa (w późniejszym okresie zapełniła się wodą), broniona przez ceglane kaponiery. Posiadał również dwa schrony koszarowe. W latach dziewięćdziesiątych XIX wieku, w ramach modernizacji twierdzy, obiekt przeznaczono na funkcje magazynowe. Po 1909 roku, w czasie likwidacji twierdzy, zniszczono część zabudowań fortu. Podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku fort został zajęty przez Niemców. Próba odbicia fortu przez oddziały 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej zakończyła się niepowodzeniem; Polacy musieli wycofać się ponosząc ciężkie straty. Po II wojnie światowej na terenie fortu wybudowano garaże, po których pozostały fundamenty. Zachowały się wały, dwa budynki koszar czołowych i ruiny kaponier barkowych. Teren fortu od lat 60. otaczają ogródki działkowe (ROD Fort Szczęśliwice). W 2004 obiekt został sprzedany przez Agencję Mienia Wojskowego prywatnemu właścicielowi. W 2023 nieruchomość została odkupiona od tureckiego przedsiębiorcy Sabri Bekdasa przez polską spółkę Arche. Wejście na teren fortu jest możliwe od strony ul. Śmigłowca. Przypisy Bibliografia Lech Królikowski, Twierdza Warszawa, Warszawa 2002. Piotr Oleńczak, Teodor Tuszko, Twierdza Warszawa, Warszawa 2013.
Fort VII der Festung Warschau

Die Ruine des Forts VII der Festung Warschau (auch Fort „Zbarż“ genannt) befindet sich im Warschauer Stadtteil Włochy und war Bestandteil des äußeren Verteidigungsringes der Festung Warschau. Das Fort wurde in den 1880er Jahren errichtet. Im Verteidigungsring lag es zwischen den Forts „Okęcie“ und „Służew“. Die Reste des Forts liegen heute – verdeckt durch einige Bürogebäude – in unmittelbarer Nähe des Abfertigungsgebäudes des Warschauer Frédéric-Chopin-Flughafens. Das Artilleriefort wurde in der in Warschau üblichen Form des Fünfecks errichtet, allerdings nur mit einem anstatt der sonst üblichen zwei Wälle versehen. Das genaue Baudatum ist unbekannt. Im Rahmen der im Jahr 1909 beschlossenen Liquidation der Warschauer Festungsanlagen wurde das Fort teilweise abgerissen. Erhalten ist eine der wenigen nachgerüstesten (betongedeckten) Kasematten in Warschauer Forts. Das Fort, von dem nur noch Ruinen existieren, befindet sich im Besitz der polnischen Agentur für militärische Liegenschaften (Agencja Mienia Wojskowego). Teile der Außenflächen (Esplanade und im Kehlbereich) wurden zur Anlage von Schrebergartensiedlungen genutzt. Der vollgelaufene, ehemals vermutlich trockene Verteidigungsgraben, der heute im rückwärtigen Bereich auch den Zugang zu den Kasematten unter Wasser setzt, ist wegen seines Fischreichtums ein beliebter Angelplatz. Ansichten im Jahr 2010 Weblinks Zum Fort VII „Zbarż“ bei Varsovia.pl (in Polnisch)
Fort VII Twierdzy Warszawa

Fort VII („Zbarż“) – jeden z fortów pierścienia zewnętrznego twierdzy Warszawa, znajdujący się w dzielnicy Włochy na osiedlu Zbarż między ulicami: Wirażową, Żwirki i Wigury, Winiarską i Benetta, o powierzchni 29,7 ha. Poprzednim w kolejności jest fort VI „Okęcie“, zaś następnym fort VIII „Służew“. Opis Jednowałowy, otoczony fosą fort zbudowano na planie pięcioboku w latach 1883–1908. W ramach likwidacji twierdzy po 1909 roku fort został częściowo rozebrany. W czasie jednej z modernizacji wzniesiono jedną z niewielu w Warszawie betonową kaponierę przeciwskarpową, której potężne ruiny istnieją do dziś. Zachowały się także koszary szyjowe. We wczesnych latach okupacji doszło do zatkania systemu odwodnienia, co spowodowało zalanie fosy i dziedzińca fortu. Po wojnie teren zajmowało wojsko. Budynki wojskowe istniały na tym terenie do 1999 roku. Do 2019 roku działki obejmujące fort były własnością Skarbu Państwa, Przedsiębiorstwa Państwowego „Porty Lotnicze” oraz kilku innych inwestorów. Fort nie był wykorzystywany i znajduje się w stanie ruiny. Jego otoczenie jest częściowo wykorzystywane jako ogródki działkowe. Konstrukcja budowli została częściowo naruszona przez budowę przebiegającej obok drogi ekspresowej S79. W 2019 roku teren został zakupiony przez Atenor Poland, który planuje w tym miejscu zabudowę biurowo-hotelową. Za projekt odpowiada pracownia JEMS Architekci. Przypisy Bibliografia Lech Królikowski, Twierdza Warszawa, Warszawa 2002. Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne na Google Maps. Fort jest widoczny w środkowej części.
Fort VIII Twierdzy Warszawa

Fort VIII („Służew”) – jeden z fortów pierścienia zewnętrznego Twierdzy Warszawa znajdujący się przy ul. Nowoursynowskiej w Warszawie, w dzielnicy Ursynów, w rejonie dawnej wsi Służew. Poprzednim w kolejności jest fort VII „Zbarż”, zaś następnym fort IX „Czerniaków”. Historia Fort został wzniesiony w latach osiemdziesiątych XIX wieku. Ma powierzchnię 26,17 hektara. Położony jest na wzniesieniu pomiędzy skarpą warszawską i doliną Potoku Służewieckiego. Zbudowany został według wzorcowego rosyjskiego projektu F1879. Był dwuwałowym obiektem ziemno-ceglanym o dwóch czołach i barkach oraz koszarach szyjowych. W 1897 fort wizytował car Mikołaj II. Fort był dwukrotnie modernizowany. Skarpowa kaponiera czołowa została wymieniona na betonową przeciwskarpową kaponierę czołową (z poterną pod dnem rowu), kaponiery barkowe na analogiczne betonowe, w szyi wzniesiono betonowy tradytor. Fort przekształcono na jednowałowy, dodając betonowe, dwukondygnacyjne schrony pogotowia. Po skasowaniu twierdzy w 1909 roku wysadzono wszystkie elementy betonowe. W latach 70. między wałem czoła i koszarami szyjowymi zbudowano wojskowe osiedle mieszkaniowe dla najwyższej kadry Ludowego Wojska Polskiego (tzw. osiedle generalskie). W 1981, kiedy fort był jeszcze w rękach wojska, a osiedle generalskie już istniało, wybudowano okopy wzmocnione betonowymi elementami. Ich linia bojowa skierowana była w kierunku miasta. Do dziś zachowały się koszary szyjowe, ruiny kaponier barkowych i kaponiery czołowej, fundamenty tradytora, lodownia na zapolu oraz częściowo zniekształcone formy ziemne. W 1990 fort został wpisany do rejestru zabytków. W latach 90. fort przejęła Agencja Mienia Wojskowego, która sprzedała go jednej ze spółek deweloperskich. Przy forcie powstał zespół bloków mieszkalnych o wysokości do dziewięciu pięter, a fort poddano rozległej rewaloryzacji. W dawnych koszarach powstała niewielka galeria handlowa o nazwie Fort 8. Upamiętnienie W 2018 Rada m.st. Warszawy nadała ulicy biegnącej od ulicy Nowoursynowskiej w kierunku ulicy Dolina Służewiecka nazwę Fort Służew. Przypisy Linki zewnętrzne Fort Służew z satelity
Fort V Twierdzy Warszawa

Fort V („Włochy“) – jeden z fortów pierścienia zewnętrznego Twierdzy Warszawa, wybudowany w latach osiemdziesiątych XIX wieku. Poprzednim w kolejności jest fort IV „Chrzanów“, zaś następnym – fort VI „Okęcie“. Historia Fort przeznaczony do osłony linii Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej oraz podejść do Warszawy od zachodu jest fortem typowym dla fortyfikacji rosyjskiej tego okresu i fortów budowanych w Warszawie. Zbudowany został jako dwuwałowy fort o narysie pięcioboku z dwoma czołami (przy czym kąt styku czół jest tutaj wyjątkowo bliski 180°). U styku czół oraz czół i barków wzniesiono kaponiery osłaniające otaczającą fort suchą fosę. Głównym obiektem zaplecza były zachowane do dziś w bardzo dobrym stanie koszary szyjowe (fot.). W ramach modernizacji twierdzy fort został przebudowany: powstał jeden wał główny o bardzo szerokim przedpiersiu (około 30 m). W tym samym czasie zastąpiono ceglane kaponiery betonowymi; w szyi fortu powstała wtedy osłonięta ziemnym dziełem potężna kaponiera szyjowa. Po 1909 roku, w ramach likwidacji twierdzy wszystkie kaponiery wysadzono. Stan zachowania Do dziś fort zachował się w dobrym stanie. Teren poforteczny w jego szyi i na esplanadzie (przed czołem) zajmuje cmentarz. Istnieją zachowane w bardzo dobrym stanie koszary, poterna koszarowa na osi oraz ruiny kaponier i wysadzonego tradytora. Bardzo czytelny układ ziemny fortu, między innymi wał i esplanada, ulegała w ostatnich latach dewastacji i zatarciu. W latach 2015–17 i 2019−2022 fort przechodził renowacje w ramach budżetu Dzielnicy Włochy oraz Funduszy Europejskich. W ramach renowacji wzmocniono i częściowo odtworzono wały obronne, a na jednym z dziedzińców wybudowano boisko do piłki nożnej. W obrębie drugiego dziedzińca powstał plac rekreacyjny, na którym znajdują się: siłownia zewnętrzna, stoliki rekreacyjne do tenisa stołowego, plac zabaw i szachownica do szachów plenerowych. Dotychczasowe pół-dzikie trasy gruntowe zastąpiono żwirowymi ścieżkami z ławkami, śmietnikami oraz oświetleniem. Tereny koszar, dawniej należące do Agencji Mienia Wojskowego zostały w 2022 oddane do użytku Dzielnicy Włochy. Galeria Bibliografia Lech Królikowski, "Twierdza Warszawa", Warszawa 2002. Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne na Google Maps. Fort jest dobrze widoczny w środkowej części. Strony internetowe Fundacja Ochrony Zabytków Techniki Wojskowej https://portalwarszawski.com.pl/2022/06/27/co-dalej-z-fortem-v-wlochy-czy-miasto-ma-pomysl-na-ten-wspanialy-zabytek/, 2022-06-27, dost. 12.06.2024 https://informator-stolicy.pl/artykul/zakonczenie-rewitalizacji-i-piknik-na-forcie-v-wlochy, 2022-09-01, dost. 12.06.2024
Kaple krále Zikmunda Starého

Kaple krále Zikmunda Starého (pol. Kaplica Zygmuntowska) také „Zikmundova“ nebo „Jagellonská kaple“, je jednou z devatenácti kaplí, které obklopují katedrálu v Krakově. Německý historik umění August Essenwein ji v roce 1867 nazval „perlou renesance na severní straně Alp“. Kaple na čtvercovém půdorysu s kopulí představuje příklad florentské renesanční architektury mimo Itálii. Historie Po smrti Barbory Zápolské († 1515), první manželky krále Zikmunda I. Starého, rozhodl se ovdovělý král postavit mauzoleum své dynastie. Stavbu svěřil florentskému architektovi Bartolomeo Berreccimu (1480–1537), který mu v roce 1517 představil první návrh kaple. Stavba začala v roce 1519 po demolici gotické kaple Kazimíra III., koncem roku 1524 byla hotova hrubá stavba a v roce 1526 přibyla kopule.Na stavbu byl použit šedý mramor. V roce 1531 byla kaple hotova a byla vysvěcena v roce 1533. Projekt je samostatná práce Berrecciho a nemá v Itálii obdoby. Jen vzdáleně se podobá jedné kresbě Leonarda da Vinci. Při stavbě Bereccimu pomáhali další italští umělci: Antonio da Fiesole, Niccolo Castiglione, Filippo da Fiesole, Bernardino Zanobi de Gianotis, Giovanni Soli, Giovanni Cini Da Siena a Giovanni Maria Padovano. Popis Kaple byla postavena na čtvercovém půdorysu. Kopule spočívá na osmibokém tamburu s kulatými okny a lucernou a je pokryta šupinami z pozlaceného měděného plechu. Vnější stěny jsou rozděleny pilastry a římsami. Jediný vchod je zevnitř katedrály obloukem s mříží. Naproti vchodu je trůnní lavice, s náhrobní deskou Anny Jagelonské. Na pravé straně hrobky Zikmunda I. Starého a Zikmunda II. Augusta. Na levé straně kaple je stříbrný křídlový oltář. Ve výklencích jsou umístěny sochy světců. Stěny zdobí groteskní ozdoby s mytologickými motivy a kusy řecké zbroje. Vnitřní povrch kopule je rozdělen kazetami s kamennými růžicemi uprostřed. Okolo stropu lucerny je nápis BARTHOLOMEO FLORENTINO OPIFICE („Dílo Bartoloměje Florentského“). Hrobka krále Zikmunda I. Starého vznikla podle návrhu Berrecciho, hrobka Zikmunda II Augusta je dílem Santo Gucciho. Berrecciho trůnní lavice je zepředu uzavřena mramorovou náhrobní deskou královny Anny Jagellonské dle návrhu Santo Gucciho. Křídlový oltář (1531–1538) byl postaven na návrh Hanse Dürera skupinou norimberských umělců, reliéfy na vnitřní straně křídel jsou vytepány ze stříbrného plechu, proto se mu říká také „stříbrný“. Mříž u vchodu se znaky Polska, Litvy a erbem rodiny Sforza (1530–1532) pochází z dílny Hanse Vischera. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Sigismundkapelle (Krakau) na německé Wikipedii. Literatura Michał Rożek: Krakowska katedra na Wawelu. Wydawnictwo św. Stanisława BM Archidiecezji Krakowskiej, Kraków 1989 Kazimierz Kuczman: Wzgórze Wawelskie: Przewodnik, Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu, Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków, Kraków 1988, druhé vydání Krzysztof J. Czyżewski: Królewska katedra na Wawelu : Wydawnictwo Św. Stanisława Biskupa Męczennika Archidiecezji Krakowskiej, 2002, ISBN 8388971379 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kaple krále Zikmunda Starého na Wikimedia Commons
Sigismund's Chapel

Sigismund's Chapel (Polish: kaplica Zygmuntowska) is a royal chapel of the Wawel Cathedral in Kraków, Poland. Built as a funerary chapel for the last members of the Jagiellonian Dynasty, it has been hailed by many art historians as "the most beautiful example of the Tuscan Renaissance north of the Alps". Financed by King Sigismund I the Old, it was built in 1519–33 by Italian architect Bartolomeo Berrecci. A square-based chapel with a golden dome houses the tombs of its founder King Sigismund, as well as King Sigismund II Augustus and Anna Jagiellon. The inner sculptures, stuccos and paintings were designed by some of the most renowned artists of the age, including the architect Berrecci himself, Georg Pencz, Santi Gucci and Hermann Vischer. Gallery See also Renaissance architecture Renaissance in Poland Jagiellon dynasty 16th-century Western domes References
Capilla de Segismundo

La Capilla de Segismundo (Kaplica Zygmuntowska en polaco) es una capilla funeraria de la catedral de Wawel (Cracovia, Polonia), de planta centralizada con base cuadrada, sobre la que se levanta una cúpula dorada. Historia Fue construida entre los años 1517-1533 por el arquitecto italiano Bartolommeo Berrecci.​ Las esculturas, estucos y pinturas de su interior se deben a algunos de los artistas más célebres de la época, Georg Pencz, Santi Gucci y Hermann Vischer,​ además de los diseños del propio Berecci. Fue un encargo del rey Segismundo I Jagellón el Viejo tras la muerte de su primera esposa, la condesa húngara Bárbara Szapolyai, que ocupó la primera de las tumbas. Es una temprana muestra de la extensión del Renacimiento italiano al norte de los Alpes.​ En su interior destacan los sepulcros de los últimos reyes de la dinastía Jogalia (además de los citados, Segismundo II Augusto Jagellón y Ana Jagellón) y el retablo de plata, labor de la escuela de Núremberg. La cúpula fue dorada por encargo de la reina Ana Jagellón. Hasta el siglo XVIII fue el lugar de coronación de los reyes de Polonia, así como panteón real (los reyes de la dinastía Vasa están enterrados en la Capilla Vasa, de 1676). Notas Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Capilla de Segismundo.
Chapelle de Sigismond

La chapelle de Sigismond (en polonais Kaplica Zygmuntowska) est une chapelle Renaissance située près du portail sud de la cathédrale de Wawel à Cracovie et construite entre 1519 et 1533 par l'architecte de Florence Bartolomeo Berecci pour le roi Sigismond Ier de Pologne. Surmontée d'un dôme doré, la chapelle abrite les tombes du fondateur et de ses enfants : Sigismond Ier de Pologne, Sigismond II de Pologne et Anna Jagiellon. Selon plusieurs historiens d'art, elle est « le plus bel exemple de la Renaissance toscane au nord des Alpes ». Description Bartolomeo Berecci est l'architecte en chef de la chapelle et l'auteur de la conception générale des décors sculptés. On attribue à Giovanni Cini (de) la presque totalité des grotesques. Les sculptures, le stuc et les peintures ont été dessinées par quelques architectes parmi les plus renommés de l'époque : Georg Pencz, Hermann Vischer (en) Santi Gucci. Conçue comme chapelle funéraire pour Sigismond Ier et sa femme Barbara décédée en 1515, elle accueillait également dans sa crypte voûtée les cercueils de tous rois de Pologne jusqu'au milieu du XVIIIe siècle. Galerie Notes et références Portail de Cracovie Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du patrimoine mondial