NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zespół Szkół i Placówek Oświatowych w Nysie

Zespół Szkół i Placówek Oświatowych im. Emila Godlewskiego w Nysie (ZSiPO w Nysie, popularnie – Rolnik, dawniej Zespół Szkół Rolnicze Centrum Kształcenia Ustawicznego) – zespół szkół ponadpodstawowych z siedzibą w Nysie w woj. opolskim. Przypisy Linki zewnętrzne Strona domowa szkoły
Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących „Mechanik” w Tarnowskich Górach

Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących (ZSTiO) „Mechanik” w Tarnowskich Górach – publiczna szkoła średnia w Tarnowskich Górach. Historia 1945 – rozpoczęcie działalności Publicznej Szkoły Dokształcającej Zawodowej przy ul. Sobieskiego, przeniesionej następnie na ul. Sienkiewicza 6 lata 50. – zmiana nazwy na Państwową Zasadniczą Szkołę Mechaniczną, a następnie na Zasadniczą Szkołę Metalowo-Elektryczną CUSZ 1962 – otwarcie Technikum Mechanicznego 1963 – rozpoczęcie działalności Technikum Mechanicznego Wydział dla Pracujących 1967 – przeniesienie szkoły do nowego budynku przy ulicy Sienkiewicza 23. Rozpoczęcie działalności Technikum Mechaniczno-Elektrycznego, a następnie Zespołu Szkół Mechaniczno–Elektrycznych im. Włodzimierza Lenina 1998 – zmiana nazwy na Zespół Szkoł w Tarnowskich Górach. 2002 – zmiana nazwy na Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących. Dyrektorzy Hieronim Kojm: 1945–1951 Jan Wargocki: 1951–1961 Eugeniusz Jurczyk: 1961–1976 Henryk Bichalski: 1976–1980 Jan Rokita: 1980–1985 Wanda Gad: 1985–1986 Marek Kandzia: 1986–2004 Aleksandra Dawid: 2004–2019 Marcin Ślęzak: od 2019 Władze szkoły dyrektor: mgr Marcin Ślęzak wicedyrektor: mgr Mirosława Turek-Twardowska kierownik szkolenia praktycznego: mgr Andrzej Bednarek kierownik warsztatów szkolnych: mgr inż. Łukasz Mann Oddziały i kierunki kształcenia Technikum Technik elektronik Technik informatyk Technik mechatronik Technik mechanik Technik programista Szkoła Branżowa I Stopnia Operator obrabiarek skrawających Elektronik Warsztaty szkolne Od 1951 roku funkcjonuje budynek warsztatów szkolnych mieszczący się w niedalekiej odległości od dzisiejszej szkoły. Po początkowych problemach z brakiem wyposażenia, w 1953 warsztaty posiadały następujące oddziały: Dwa oddziały mechaniczne. Trzy oddziały obróbki ręcznej Oddział obróbki plastycznej Oddział elektryczny Oddział remontowy W 1967 po oddaniu budynku szkoły do użytku warsztaty były w trakcie prac budowlanych i dopiero w 1971 rozpoczęto tam proces dydaktyczny. W 2019 warsztaty szkolne zostały wyremontowane. Baza dydaktyczna szkoły 8 pracowni informatycznych 3 pracownie mechaniczne 2 pracownie elektryczne i elektroniczne Pracownia mechatroniczna Warsztaty szkolne wspomagające kształcenie praktycznej nauki zawodu dla kierunków technicznych i zawodowych Koła zainteresowań i zespoły działające w szkole Powiatowa Reprezentacja Młodzieży Członkowie PRM uczestniczą w spotkaniach z przedstawicielami Starostwa Powiatowego oraz z przedstawicielami innych szkół. Zasiadają też często na ławie elektorów podczas Debat Śląskich w Katowicach, co zainspirowało do utworzenia w ramach PRM Klubu Dyskusyjnego, którego celem jest rozwój umiejętności oratorskich i erystycznych oraz do organizowania Debat Mechanika, poruszających kwestie polityczne, społeczne i kulturowe. Szkolny zespół PRM nawiązał też kontakty polsko-niemieckie. Szkolne Koło Teatralne Orkiestra dęta „Mechaniczna Orkiestra” Zespół rockowy Szkolne koło naukowe „Młodzi Innowatorzy” Absolwenci Tomasz Głogowski – polityk, poseł V, VI, VII i VIII kadencji Sejmu
Zespół Szkół Technicznych w Wodzisławiu Śląskim

Zespół Szkół Technicznych – szkoła ponadpodstawowa w Wodzisławiu Śląskim. Historia Szkoła istnieje od 1 września 1961 roku, kiedy to powołano 31 szkolny Ochotniczy Hufiec Pracy i utworzono 2 pierwsze oddziały Zasadniczej Szkoły Budowlanej. Do 1968 roku, kształciła wyłącznie członków 31 OHP. Szkoła mieściła się w zaadaptowanym dla jej potrzeb baraku byłej bazy transportu. W 1964 roku wybudowany został budynek szkoły przy ul. Wojska Polskiego. Dynamiczny rozwój szkoły, wzrost liczby uczniów spowodowały podjęcie decyzji o budowie nowego obiektu szkolnego. Oddano go do użytku w 1974 r. przy ul. Pszowskiej 92, gdzie do dzisiaj szkoła ma swoją siedzibę. Przez wiele lat nauka odbywała się w Zasadniczej Szkole Budowlanej, Technikum Budowlanym dla Pracujących oraz Średnim Studium Zawodowym. W 1976 r. szkoła otrzymała nazwę Zespołu Szkół Budowlanych KBO „ROW” Rybnik. Od 1961 r. do 1986 funkcję dyrektora pełnił mgr Stanisław Czech. Po jego odejściu na emeryturę dyrektorem został mgr Ryszard Zawadzki. W 1989 r. utworzona została pierwsza klasa dziennego Technikum Budowlanego. Był to przełomowy moment dla wodzisławskiej „Budowlanki”, bo potem powstały: Technikum Elektroniczne, Liceum Zawodowe, Policealne Studium Zawodowe. Szkoła w ten sposób przekształciła się w 1992 roku w Zespół Szkół Technicznych nr 3, III Liceum Profilowane i Zasadniczą Szkołę Zawodową nr 2, a w 2004 r. III Liceum Ogólnokształcące. Po modernizacji kompleksu sportowego powstał Powiatowy Młodzieżowy Ośrodek Sportu przy ZST. Uroczystego otwarcia dokonał 1 października 2007 roku nowo mianowany dyrektor ZST – mgr Czesław Pieczka. We wrześniu 2008 r. Zespół Szkół Technicznych otrzymał swój sztandar, który został uroczyście poświęcony w wodzisławskim kościele parafialnym pw. WNMP. Patronem szkół wchodzących w skład ZST jest rotmistrz Witold Pilecki. Kierunki kształcenia W skład ZST wchodzą: Technikum Nr 3 im. rtm. Witolda Pileckiego technik budownictwa technik elektronik technik informatyk technik programista III Liceum Ogólnokształcące z oddziałami sportowymi im. rtm. Witolda Pileckiego klasa sportowa Branżowa Szkoła I Stopnia Nr 2 im. rtm. Witolda Pileckiego monter zabudowy robót wykończeniowych w budownictwie monter sieci i instalacji sanitarnych Przypisy
Zespół Szkół im. Michała Konarskiego w Warszawie

Zespół Szkół im. Michała Konarskiego w Warszawie, zwyczajowo „Konar” – zespół szkół średnich i zawodowych w Warszawie znajdujący się w dzielnicy Wola przy ul. Okopowej 55a. W jego skład wchodzą LXXXVIII Liceum Ogólnokształcące oraz Technikum nr 26. Kalendarium 1885 – Otwarcie nowo powstałej szkoły przy Nowym Mieście 4. Funkcję pierwszego dyrektora pełni J. Maruzenko 1890 – Szkoła zostaje przeniesiona na ul. Leszno 72 1905 – Uczniowie uczestniczą w strajku szkolnym pod hasłem unarodowienia szkoły 1915 – Szkoła uzyskuje miano I Miejskiej Szkoły Rzemieślniczej im. Michała Konarskiego, na dyrektora zostaje powołany po raz pierwszy Polak, inż. S. Krasuski 1925 – Powstają wydziały: elektryczny, mechaniczny i mechaniczno-lotniczy 1939 – Na mocy porozumienia z Departamentem Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych w szkole przestawia się produkcję na zbrojeniową 1940/1944 – Uczniowie uczęszczają na tajne komplety organizowane w budynkach przy ul Sandomierskiej, w Pałacu Staszica, oraz zakonspirowanej szkole w Szymanowie pod Warszawą 1944 – W wyniku działań wojennych ulega zniszczeniu budynek szkoły przy ul. Leszno 72 1945 – Uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego 1944/1945, placówka odzyskuje dawną nazwę I Miejskiej Szkoły Zawodowej Męskiej im. Michała Konarskiego. Oddana zostaje do użytku nowa siedziba szkoły przy ul. Reja 7 1948 – Szkoła zostaje przeniesiona do dużego gmachu przy ul.Okopowej 55a, przylegającego do cmentarza żydowskiego na Woli 1953 – Zostaje oddany do użytku internat dla uczniów 1961 – Powstaje Koło Absolwentów szkoły 1970 – W szkole obchodzone są uroczystości związane z 85-leciem istnienia placówki 1985 – W szkole obchodzone są uroczystości związane ze 100-leciem istnienia placówki 1994 – Powołane zostaje LXXXVIII Liceum Ogólnokształcące im. Michała Konarskiego 2002 – Umiejscowienie Szkoły w zreformowanej "sieci" szkół ponadgimnazjalnych 2005 –120-lecie istnienia szkoły Szkoła należy do grona członków założycieli Towarzystwa Najstarszych Szkół w Polsce. Szkolna biblioteka posiada aż 28000 książek przez co stanowi największą szkolną bibliotekę dzielnicy Wola. Technikum jest jedyną szkołą w kraju kształcącą techników ortopedów. Od 1 września 2010 Technikum im. Michała Konarskiego zmieniło nazwę na Technikum Nr 26. Absolwenci Tadeusz Kamiński, doktor habilitowany nauk społecznych w zakresie nauk o polityce Rafał Miastowski, polski samorządowiec
Zespół Szkół nr 1 im. Mieszka I w Stargardzie

Zespół Szkół nr 1 im. Mieszka I w Stargardzie istnieje ponad 70 lat. 7 grudnia 1946 roku powstało Państwowe Gimnazjum i Liceum Mechaniczne. Początkowo mieściło się ono w dwóch starych budynkach przy ul. Wita Stwosza, lecz w 1947 roku Wojewódzki Wydział Odbudowy w Szczecinie rozpoczął odbudowę gmachu w Parku 3 Maja, który w czasie II wojny światowej został poważnie uszkodzony. 1 listopada 1948 roku Państwowe Gimnazjum i Liceum Mechaniczne w Stargardzie przeniosło się do odremontowanego już budynku w Parku 3 Maja. W 1964 roku powstał Zespół Szkół nr 1 z połączenia dwóch poprzednich szkół – Technikum Ekonomicznego i Zasadniczej Szkoły Gospodarczej. Kierunki kształcenia Technikum Zawodowe nr 1 (5-letnie) elektroniczne elektryczne mechaniczne robotyczne technologii drewna mechatroniczne obsługi turystycznej informatyczne grafiki i poligrafii cyfrowej Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 1 (3-letnia) elektryk stolarz mechanik – monter maszyn i urządzeń Dyrektorzy Szkoły Jan Roczeń (1964 – 1971) Antoni Kazimierczyk (1971 – 1990) Jerzy Panz (1990 – 2006) Tomasz Korytkowski (2006 – obecnie) Przypisy Bibliografia Strona Internetowa Zespołu Szkół nr 1 im. Mieszka I w Stargardzie
Zespół Szkół nr 2 im. Eugeniusza Kwiatkowskiego w Dębicy

Zespół Szkół nr 2 im. Eugeniusza Kwiatkowskiego w Dębicy – jeden z największych zespołów szkół powiatu dębickiego, znajdują się w nim: III Liceum Ogólnokształcące w Dębicy, II Liceum Profilowane w Dębicy oraz Technikum nr 2 w Dębicy. Historia szkoły sięga 1950 roku, kiedy to placówka została powołana decyzją Ministerstwa Przemysłu Chemicznego, początkowo miała kształcić młodzież na potrzeby dębickich zakładów produkcyjnych. W lutym 1990 roku Zespół Szkół nr 2 został przeniesiony do nowego budynku. Placówka utrzymuje kontakty m.in. z „Europa Haus” w Batmarienberg w Niemczech, dokąd młodzież wyjeżdża na seminaria językowe. Ponadto bierze udział w projektach unijnych Socrates Comenius. W Zespole Szkół nr 2 w Dębicy działają organizacje szkolne, m.in.: Koło naukowo-technologiczne „TechnoZone”, WOŚP – Sztab „Kwiatek”, Koło Przedsiębiorczości, Drużyna Związku Harcerstwa Polskiego oraz Klub Honorowego Dawcy Krwi. Wychowankowie dr hab. inż. Dominik Strzałka, prof. PRz – kierownik Zakładu Systemów Złożonych Politechniki Rzeszowskiej. Prodziekan ds. Rozwoju WEiI. Mariusz Kiljan – polski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy oraz pieśniarz Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Zespołu Szkół nr 2 im. Eugeniusza Kwiatkowskiego w Dębicy
Technikum nr 8 w Katowicach

Technikum nr 8 im. Obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku w Katowicach (dawniej Zespół Szkół Łączności) – szkoła ponadpodstawowa w Katowicach mieszcząca się w zabytkowym budynku przy ulicy Adama Mickiewicza 16. W 2013 utworzono Technikum nr 8 na miejscu wcześniejszego Zespołu Szkół Łączności. Kierunki W skład technikum wchodzą następujące kierunki: technik telekomunikacji; technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej; technik chłodnictwa i klimatyzacji; technik urządzeń dźwigowych. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona szkoły
Zespół dworkowo-parkowy w Lubosinie

Zespół dworkowo-parkowy w Lubosinie – późnobarokowym dwór, znajdujący się 9 km na wschód od Pniew i 30 na zachód od Poznania we wsi Lubosina w woj. wielkopolskim. Historia Dwór powstał w II poł. XVIII wieku. Pierwsza wzmianka o wsi Lubosina pochodzi z 1387 r. Należała ona do różnych rodów szlacheckich. Od 1751 r. majątek znalazł się w rękach Aleksandra Samuela Unrugowa – kapitana w wojsku saskim. Za czasów rodziny Unrugów powstał istniejący do dziś dwór. Przed II wojną światową majątek należał do fundacji rodziny de Rege. W 1961 r. w dworze przeprowadzono prace remontowe. Ponownie zaczęto remont w 2003 r., cztery lata później nowy właściciel rozpoczął wymianę dachu. Mimo to dwór i park jest bardzo zaniedbany. Dwór jest budowlą parterową, z mieszkalnym poddaszem, na rzucie prostokąta. Nad wejściem na osi znajduje się wystawka zwieńczona trójkątnym frontonem. Dwór nakryty jest wysokim czterospadowym, łamanym dachem polskim. Budowla jest podpiwniczona. Położenie Dwór w Lubosinie znajduje się na 9,88 ha działce, której większość stanowią lasy i tereny rekreacyjno-wypoczynkowe (7,8 ha). Działka jest położona między dwoma jeziorami rynnowymi: Lubosińskim Dużym i Lubosińskim Małym, które połączone są rowem, nad którym znajduje się mostek. Położenie zespołu dworsko-parkowego między jeziorami wytyczają trzy naturalne, wodne granice działki. Zespół dworsko-parkowy w Lubosinie położone są na terenie parku krajobrazowego z przełomu XVIII i XIX w. Rosną w nim starodrzewia: dęby, buki, lipy, a także wiązy, kasztanowce, graby, olchy. Na terenie parku znajdują się dwie aleje i prawdopodobnie kurhan. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Szlachta polska - dwór Lubosina. szlachta.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-09-16)].
Zespół dworski w Lądzie

Zespół dworski w Lądzie pochodzi z pierwszej połowy XIX wieku, wpisany do ewidencji pod numerem: 410/152 z 27.09.1988 r., w skład zespołu wchodzi: dwór park z licznymi pomnikami przyrody W dworku mieści się Ośrodek Edukacji Przyrodniczej Nadwarciańskiego Parku Krajobrazowego. Przypisy
Zespół dworski w Więckowicach

Zespół dworski w Więckowicach – znajdujący się we wsi Więckowice, w powiecie krakowskim, pochodzi z połowy XIX wieku. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia W skład zespołu wybudowanego przez Juliusza Ozdoba Florkiewicza wchodzi: neogotycki dwór z roku 1846, przebudowany pod koniec XIX wieku z inicjatywy Marii z Zamoyskich Potockiej przez Władysława Zychiewicza w stylu eklektycznym, dozorcówka z bramą, wozownia, spichlerz z 1849 roku, 6 budynków gospodarczych oraz park założony przed 1848 rokiem. W 1953 roku obiekt przejął w użytkowanie Państwowy Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych. Część gospodarczych budynków została przebudowana na potrzeby mieszkalne, kaplice i pralnię. W parku rośnie kilka starych drzew (dąb, klon, lipa) uznanych za pomniki przyrody. W 1871 roku Florkiewicz przyozdobił park figurą św. Floriana autorstwa Franciszka Wyspiańskiego. Przypisy Bibliografia Monografia Gminy Zabierzów, PiotrP. Hapanowicz (red.), StanisławS. Piwowarski (red.), Kraków: wyd. Urząd Gminy Zabierzów, 2009, s. 120, ISBN 978-83-913222-2-2, OCLC 751142908 . Piotr Libicki, Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu s. 490, Poznań Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o. ISBN 978-83-7510-597-1.
Kamaldulenserkirche (Warschau)

Die katholische Kirche der Empfängnis der Jungfrau Maria (polnisch Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny) im Warschauer Stadtteil Bielany ist eine katholische Kamaldulenserkirche an der ul. Dewajtis im nördlich von der Innenstadt gelegenen Wald Las Bielański. Geschichte Die Kirche und das Kloster der Kamaldulenser wurden von 1669 bis 1710 im Stil des Barock für die Krakauer Kamaldulenser errichtete. In der Kirche wurde das Herz von König Michael I. beigesetzt sowie Stanisław Staszic bestattet. Nach den Polnischen Teilungen mussten die Kamaldulenser das Kloster verlassen. Das Klostergebäude wird von der Kardinal-Stefan-Wyszyński-Universität Warschau genutzt. Geographische Lage Die Kirche befindet sich im Stadtteil Bielany nördlich der Warschauer Innenstadt im Wald Las Bielański. Literatur Homepage Weblinks
Camaldulenzerkerk (Warschau)

De Camaldulenzerkerk of Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Pools: Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny) is een kloosterkerk van de Camaldulenzerorde in het Bielańskibos aan de noordrand van Warschau. De barokke kerk werd gebouwd tussen 1669 en 1710. De kerk werd gesticht door monniken van de Camaldulenzerorde uit de Camaldulenzerkerk, nabij Krakau. De kerk werd waarschijnlijk door architect Izydor Affaita ontworpen. Geschiedenis De voorganger van de huidige kerk werd gesticht door koning Wladislaus Wasa uit dankbaarheid voor God, wegens zijn verkiezing als Kieskoning van Polen-Litouwen en de winst in de Smolenskoorlog om de toenmalige Litouwse stad Smolensk.Beide gebeurtenissen vonden plaats in 1632. Een stad waar al eerder om gevochten was in de Eerste Pools-Russische Oorlog en waar zijn vader koning Sigismund III van Polen al eerder uit dankbaarheid voor God, wegens het terugveroveren van die stad op de Russen de Sint-Antoniuskerk in de binnenstad van Warschau liet bouwen. De kloosterkerk en het nabij gelegen camaldulenzerklooster werden in barokke stijl herbouwd tussen 1669 en 1710 en gesticht als dochterklooster door de monniken vanuit Camaldulenzerklooster in Krakau. In de Warschause kerk wordt het urn met het hart van Koning Michaël van Polen bewaard en is Stanisław Staszic er begraven. Na de Poolse delingenen de Januariopstand in 1864 in de voormalige gebieden in Polen-Litouwen moesten de camaldulenzermonniken het klooster verlaten. In de jaren daarna namen de Russische autoriteiten een aantal van de gebouwen over. De russen introduceerden een verbod op toelating van nieuwe monniken. Daarna werden de kerk en de kluizen overgenomen door het Russische Rode Kruis. In 1905 werd een parochie gecreëerd en de kerk gerenoveerd. Na Ruslands terugtrekking uit Warschau in 1914 werden de oude kloostergebouwen, een weeshuis en gerund door nonnen .De Kloostergebouwen worden tegenwoordig door de Kardinaal Stefan-Wyszyński-universiteit uit Warschau gebruikt. Nabij de kerk zijn 13 kluizen te vinden. Externe link Homepage
Zespół klasztorny kamedułów na Bielanach

Zespół klasztorny kamedułów na Bielanach – zespół obiektów pokamedulskich, w skład którego wchodzą: kościoły pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny, św. Józefa i św. Ambrożego i zabudowania klasztorne. Znajduje się w parafii błogosławionego Edwarda Detkensa spośród 108 męczenników w Warszawie, przy ul. Dewajtis w Lesie Bielańskim, w dzielnicy Bielany. 30 września 1930 wyłączony z gminy Młociny i włączony do Warszawy. Opis Kościół, pierwotnie drewniany, został wzniesiony w latach 1669–1710 dla zakonu kamedułów przybyłych tu z Bielan krakowskich. Prace wykończeniowe ciągnęły się jednak przez następne pół wieku. Kościół wzniesiony został w stylu późnobarokowym na planie wydłużonego ośmioboku z dwiema dużymi kaplicami. Wnętrze kościoła zdobią stiukowa dekoracja rokokowa oraz cenne obrazy. W zakrystii na sklepieniu znajdują się malowidła M. A. Palloniego z drugiej połowy XVII wieku. W kościele znajduje się serce Michała Korybuta Wiśniowieckiego oraz jego matki, a przy świątyni grób Stanisława Staszica. W pobliżu świątyni wzniesiono 13 eremów; w jednym z nich rekolekcje odprawiał król Jan Kazimierz. Oprócz kościoła zachowały się inne zabudowania klasztorne: refektarz, infirmeria, dom gościnny i 13 eremów. Kameduli zostali wypędzeni z Warszawy przez zaborców i nie wrócili już nigdy na warszawskie Bielany. Siedziba Kampinosko-Bielańskiej Kapituły Kolegiackiej. Z zespołem klasztornym sąsiaduje dawna Akademia Teologii Katolickiej, obecnie Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Zabytki Zespół został wpisany do rejestru zabytków jako zespół klasztorny kamedułów na Bielanach, ul. Dewajtis 3, nr rej: 18/1 z 1.07.1965 i z 10.05.2008: kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, 1669, 1734–58, nr rej: 18/5 z 1.07.1965 13 eremów kamedulskich, 2 poł. XVII, nr rej: 18/2 z 1.07.1965 budynki poklasztorne, XVIII-XX, nr rej: 18/3 z 1.07.1965 grób Staszica, 1876, nr rej: B-261 z 1.07.1965 obudowa źródła, 1835, nr rej: 18/6 z 1.07.1965 Inne informacje „Najbardziej znanym kamedułą” dzięki powieści Henryka Sienkiewicza na warszawskich Bielanach był brat Jerzy czyli pułkownik Jerzy Michał Wołodyjowski – jego figura w habicie znajduje się w otworze wieży kościoła. W maju 2001 w podziemiach kościoła zespół muzyczny Orkiestra Jednej Góry Matragona dokonał nagrań, które zostały wydane na albumie Tańce zmierzchu w 2002. W kościele kręcone były zdjęcia do serialu telewizyjnego „Plebania”. Przy kościele znajduje się szopka ze zwierzętami oraz karuzela. Te obiekty są dziełami Józefa Wilkonia. Zobacz też Kościół ojców kamedułów na Bielanach w Krakowie Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii bł. Edwarda Detkensa w Lasku Bielańskim. [dostęp 2009-05-23]. (pol.). Kameduli. [dostęp 2009-05-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (9 sierpnia 2020)]. (pol.).
Frauenkloster Chełmno

Das Frauenkloster Chełmno (auch: Kloster Kulm) war von 1266 bis 1821 ein Kloster zuerst der Zisterzienserinnen, ab dem 15. Jahrhundert der Benediktinerinnen, in Chełmno, Bistum Pelplin, in Polen. Geschichte Friedrich von Hausen, Bischof von Kulm, und der Landesmeister des Deutschen Ordens in Preußen, Ludwig von Baldersheim, gründeten 1266 das von privater Hand gestiftete Zisterzienserinnenkloster Kulm, das mit Nonnen aus Kloster Himmelspforten besiedelt wurde. Zwischen 1429 und 1483 ging es in die Hand der Benediktinerinnen über, deren bedeutendste Äbtissin Magdalena Mortęska (1554–1631) war. Das Benediktinerinnenkloster bestand bis 1821. Später kam es zur Neubesiedelung durch Vinzentinerinnen, die heute noch am Ort sind. Die Klosterkirche Sankt Johannes der Täufer und Sankt Johannes der Evangelist gehört zur Backsteingotik. Literatur Jerzy Domasłowski: Kościół i dawny klasztor cysterek w Chełmnie. Warschau 1983 („Die Kirche und das ehemalige Kloster der Zisterzienserinnen in Kulm“). Krzysztof Mania: Das Kloster in Chełmno. Provinzhaus der Barmherzigen Schwestern. Pelplin 2007. Ruth Bartal: ‘Where has your beloved gone?’ The staging of the ‘Quaerere Deum’ on the murals of the Cistercian convent at Chełmno. In: Word and Image 16, 2000, S. 270–289. Handbuchliteratur Laurent Henri Cottineau: Répertoire topo-bibliographique des abbayes et prieurés. Bd. . Protat, Mâcon 1939–1970. Nachdruck: Brepols, Turnhout 1995. Spalte 1532 (Kulm). Bernard Peugniez: Le Guide Routier de l’Europe Cistercienne. Editions du Signe, Straßburg 2012, S. 1050. Weblinks Klosterinformation, deutsch, bebildert Information zum Kloster, deutsch, bebildert
Zespół klasztorny Sióstr Boromeuszek w Jastrzębiu-Zdroju

Klasztor Sióstr Boromeuszek i kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – zespół rzymskokatolickich obiektów sakralnych mieszczący się na terenie Jastrzębia-Zdroju na osiedlu Zdrój. W jego skład wchodzą: wybudowany w 1891 roku Zakład Marii, w którym obecnie mieszczą się kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa (poświęcony 10 czerwca 1951 r.) wraz z plebanią, wybudowany w 1896 roku Dom św. Józefa, w którym znajduje się klasztor sióstr Boromeuszek, wybudowany w 1909 roku Dom Aniołów Stróżów, który obecnie jest opuszczony.