NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Jodły Łaskie im. Stanisława Kostki Wisińskiego

Jodły Łaskie im. Stanisława Kostki Wisińskiego – Wybitnego Leśnika – leśny rezerwat przyrody w gminie Sędziejowice, w powiecie łaskim, w województwie łódzkim. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 9 października 1991 roku. Zajmuje powierzchnię 58,39 ha (akt powołujący podawał 59,19 ha). Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie naturalnego stanowiska jodły przy północnej granicy zasięgu oraz licznych zabytkowych dębów, jodeł i sosen. Rezerwat został powołany pod nazwą „Jodły Łaskie”. W 2010 roku został nazwany na cześć zmarłego w 2009 roku Stanisława Kostki Wisińskiego – leśnika, dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi oraz dyrektora Zakładu Informatyki Lasów Państwowych. Na terenie rezerwatu występują zróżnicowane typy zbiorowisk leśnych – m.in. grąd, łęg, bór i bór mieszany. Występuje tu wiele gatunków chronionych zwierząt (m.in. bocian czarny, myszołów, jastrząb gołębiarz, puszczyk) i roślin (m.in. kalina koralowa, kruszyna pospolita, bagno zwyczajne). Przypisy
Rezerwat przyrody Jodły Sieleckie

Rezerwat przyrody Jodły Sieleckie – leśny rezerwat przyrody w miejscowości Sielec w gminie Żarnów, w powiecie opoczyńskim, w województwie łódzkim. Zajmuje powierzchnię 32,74 ha (akt powołujący podawał 33,13 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 21 grudnia 1998 roku (Dz. U. z 1998 r. Nr 161, poz. 1090 (ISAP)). Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasów z udziałem naturalnie odnawiającej się jodły oraz zachowanie śladów po wydobywaniu syderytowych rud żelaza metodą duklową. Przypisy
Kacze Łęgi

Rezerwat przyrody Kacze Łęgi je přírodní rezervace, která se nachází v okolí soutoku řeky Kacza s potokem Źródło Marii v dolině u oblouku železniční tratě v Trojměstské chráněné krajinné oblasti (Trójmiejski Park Krajobrazowy) v gdyňské čtvrti Mały Kack v Pomořském vojvodství v severním Polsku. Je zde dobře zachovalý lužní les složený převážně z olší lepkavých a Jasanů ztepilých. Nachází se zde 210 druhů cévnatých rostlin (Tracheophyta), vyskytuje se zde také horská a podhorská květena a chráněné rostliny. Další informace Rezervace vznikla v roce 1983 na ploše 8,97 ha, je celoročně volně přístupná a vedou k ní turistické stezky a odbočka z cyklotrasy. Odkazy Reference
Naturschutzgebiet Kacze Łęgi

Das Naturschutzgebiet Kacze Łęgi (kaschubisch Kaczé Łdżi) ist ein Wald- und Pflanzenschutzgebiet im Tal der Kacza im polnischen Trójmiasto-Landschaftspark um den Krykulec-Stausee, der ein Teil des Stadtteils Mały Kack von Gdynia ist. Das Gebiet hat eine Fläche von 8,97 ha und wurde im Jahr 1983 eingerichtet. Es wird von der Forstinspektion in Danzig verwaltet und die Aufsicht von der Regionaldirektion für Umweltschutz durchgeführt. Das Naturschutzgebiet beinhaltet den Ablauf des Sees mit seinem Zufluss in die Kacza und einem beeindruckenden, gut erhaltenen Auwaldbestand, der viele monumentale Bäume, unter anderem auch Ulmen enthält. Das Gebiet sichert den Schutz der typischen Vegetation von Feuchtgebieten. Weblinks
Rezerwat przyrody Kacze Łęgi

Rezerwat przyrody Kacze Łęgi (kaszb. Kaczé Łãdżi) – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 8,97 ha utworzony w 1983 roku, znajdujący się w dolinie rzeki Kaczej na terenie Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego, na obszarze Krykulec (część dzielnicy Mały Kack). Teren rezerwatu jest zarządzany przez Nadleśnictwo Gdańsk, nadzór sprawuje Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. Obejmuje odcinek potoku z niewielkim dopływem oraz dobrze zachowany fragment lasu łęgowego z okazałym drzewostanem i wieloma drzewami pomnikowymi. Rezerwat chroni pozostałość dawnej szaty roślinnej dolin rzecznych (łęg wiązowy) w formie typowej dla roślinności dna dolin niewielkich rzek. Stwierdzono tu występowanie 210 gatunków roślin naczyniowych, w tym stosunkowo dużej ilości roślin górsko-podgórskich. W drzewostanie dominuje olsza czarna i jesion wyniosły. Przypisy
Rezerwat przyrody Kadzielnia

Rezerwat przyrody Kadzielnia – ścisły rezerwat przyrody nieożywionej znajdujący się na terenie miasta Kielce w województwie świętokrzyskim (między ulicami: Krakowska, Gagarina, Al. Legionów i Pakosz). Obejmuje on Skałkę Geologów, czyli najwyższą część wzgórza Kadzielnia (295 m n.p.m.) należącego do Pasma Kadzielniańskiego przebiegającego w południowej i zachodniej części Kielc. Powierzchnia: 0,60 ha (jeden z najmniejszych rezerwatów w Polsce), planowane powiększenie do 2,4 ha Data utworzenia: 26 stycznia 1962 Dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 stycznia 1962 r. (M.P. nr 30, poz. 134) Numer ewidencyjny WKP: 030 Charakter rezerwatu: ścisły Cel ochrony: zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych grupy skał wapiennych o malowniczym kształtowaniu, z żyłami kalcytu i stanowiskiem rzadkich roślin, szczególnie ze względu na niezwykle cenne znaleziska paleontologiczne. Skalne wzgórze Kadzielni zbudowane jest z wapieni górnodewońskich, głównie franu, a w wyższej części także famenu. Występują tu liczne skamieniałości koralowców, stromatoporoidów, trylobitów, łodzikowatych i innych zwierząt morskich sprzed 350 mln lat. Do cenniejszych znalezisk paleontologicznych należą ryby pancerne. Można tu zaobserwować liczne zjawiska tektoniczne, mineralizacyjne i krasowe. Zachodzące w przeszłości procesy tektoniczne doprowadziły tu do powstania spękań, w których wykrystalizowały liczne minerały, w tym żyły kalcytu, skupiska barytu oraz rud ołowiu (galeny) i miedzi. Do zjawisk krasowych należą m.in. różne formy lapiazu, jaskinie i leje krasowe. W Skałce Geologów, na skutek dawnej eksploatacji, został wypreparowany przekrój jednego z takich lejów, wypełnionego wtórnie młodszymi osadami, głównie iłami i piaskami. Wyróżnia się on czerwoną i żółtawą barwą na tle szarych skał wapiennych. Spośród kilkunastu niewielkich jaskiń, znajdujących się na terenie rezerwatu, w Skałce Geologów, najdłuższymi są: Jaskinia Jeleniowska, Jaskinia Zawaliskowa, Jaskinia Urwista na Kadzielni, Komin Geologów i Jaskinia za Filarem. Tuż obok rezerwatu, we wschodniej ścianie wyrobiska kamieniołomu, znajduje się udostępniona do zwiedzania w 2012 roku Podziemna Trasa Turystyczna, na którą składają się połączone jaskinie: Odkrywców, Prochownia oraz Szczelina na Kadzielni. Skały porasta charakterystyczna roślinność naskalna, m.in. rojnik pospolity. Rezerwat wraz z pozostałą częścią dawnego kamieniołomu wchodzi w skład Geoparku Kielce i leży w granicach Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Przez rezerwat przechodzi czerwony szlak miejski prowadzący przez zabytkowe i ciekawe turystycznie miejsca Kielc. Można tu także dojść miejskimi szlakami spacerowymi koloru niebieskiego i zielonego, które zaczynają się na Placu Artystów. Rezerwat „Kadzielnia” został także wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.334 z 25.05.1946 i z 15.02.1967). Przypisy
Rezerwat przyrody Kadyński Las

Rezerwat przyrody Kadyński Las – rezerwat leśny położony w gminie Tolkmicko w województwie warmińsko-mazurskim, na terenie leśnictwa Kadyny (Nadleśnictwo Elbląg). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 27 października 1972 roku dla „zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu starego lasu bukowego”. Rezerwat zajmuje powierzchnię 8,11 ha (akt powołujący podawał 8,15 ha). „Kadyński Las” znajduje się na zapleczu zabytkowego zespołu pałacowego w Kadynach. Znajdują się tu wiekowe buki, jesiony, dęby, wiele z nich to pomniki przyrody. W pobliżu rezerwatu przebiega aleja dębowa, w której rośnie m.in. okazały Dąb Bażyńskiego. Występują tu rzadkie i ciekawe rośliny chronione, m.in.: konwalia majowa, marzanka wonna, kalina koralowa, barwinek pospolity, bluszcz pospolity, gnieźnik leśny, kruszczyk siny i lilia złotogłów. Rezerwat wchodzi w skład Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej. Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne praca zbiorowa: Projekt Planu Ochrony Rezerwatu Przyrody „Kadyński Las”. 2013. [dostęp 2018-11-27].
Rezerwat przyrody Kajasówka

Kajasówka – wzgórze objęte rezerwatem przyrody nieożywionej o tej samej nazwie, położone w gminie Czernichów w powiecie krakowskim w województwie małopolskim – pomiędzy wsiami Przeginia Duchowna i Czułówek. Stanowi unikatowy zrąb tektoniczny, zbudowany z wapieni jurajskich i pokryty w części roślinnością kserotermiczną. Struktura i budowa Zrąb tektoniczny Kajasówki to wzgórze o długości ok. 2,5 km i szerokości maksymalnie do 0,3 km, o głównym kierunku rozciągłości wschód-zachód, ograniczone strefami uskokowymi. Odseparowany jest dwoma zapadliskami tektonicznymi (rowami): od północy zapadliskiem Rybnej, od południa zapadliskiem Cholerzyn-Półwieś. Grzbiet wzgórza od strony zachodniej jest szeroki i łagodny, a od wschodniej – wąski, ze stromymi stokami. W południowej i wschodniej części wzgórza w ścianach skalnych i opuszczonych kamieniołomach odsłonięte są skały wapienne (w dwóch odmianach: skaliste i uławicone) pochodzące z okresu jurajskiego, z których jest zbudowany zrąb. W skałach licznie występują skamieniałości gąbek i liliowców. Najwyższe wzniesienie Kajasówki to Bustryk. Na Kajasówce znajduje się też niewielka jaskinia Przegińska, posiadająca dwa otwory i korytarz o długości ok. 10 m. Flora i fauna Wzgórze Kajasówka porasta las (bór sosnowy oraz grąd subkontynentalny). Na skalistych zboczach występują zarośla z rzędu Prunetalia spinosae. Szczególną wartość przyrodniczą mają znajdujące się tam także zbiorowiska muraw kserotermicznych Inuletum ensifoliae. Te ostatnie jednak w ostatnich dziesięcioleciach znacznie zubożały i zajmują już tylko niewielką powierzchnię – wskutek zaprzestania upraw bydła są one zastępowane zaroślami tarninowymi. Występują tutaj m.in. dziewięćsił bezłodygowy, rojownik pospolity, kruszczyk szerokolistny, pierwiosnek wyniosły i kalina koralowa. Na murawach kserotermicznych Kajasówki występuje rzadki w Polsce gatunek motyla – skalnik driada. Ochrona przyrody Wzgórze Kajasówka stanowi rezerwat przyrody nieożywionej. Rezerwat został założony w 1962 i obejmuje obszar o powierzchni 11,83 ha. Jest położony w obrębie Rudniańskiego Parku Krajobrazowego. Ponadto wzgórze jest częścią obszaru Natura 2000 „Rudniańskie Modraszki-Kajasówka”, który stanowi specjalny obszar ochrony siedlisk motyli. Turystyka Na Kajasówkę prowadzi czarny szlak turystyczny z Rusocic. Ponadto na wzgórzu wytyczono ścieżkę turystyczno-dydaktyczną przedstawiającą jego budowę geologiczną i porastającą je roślinność. Przypisy
Каясувка (заповедник)

Каясу́вка (пол. Kajasówka) — наименование заповедника в Польше, который находится около населённых пунктов Чулувек и Пшегиня-Духовна гмины Чернихув Краковского повята, Малопольское воеводство. Входит в состав Руднянского ландшафтного парка. Заповедник был основан в 1962 году. Площадь заповедника составляет около 11,83 гектаров. Целью заповедника является охрана уникального тектонического горста, состоящего из юрских известняков и частично покрытого ксеротермической луговой растительностью. На территории заповедника находятся скалы длиной около 2,5 км и шириной около 0,3 км, тянущиеся с юго-запада на северо-восток и разделяющие два тектонических углубления: Рыбнскую впадину на севере и Холежинско-Полувежскую долину на юге. Западные склоны возвышенности широки и пологи, а с восточной стороны находятся узкие и крутые склоны. В южной и восточной части находятся скальные обнажения верхнеюрских известняков с несколькими заброшенными каменоломнями, где произрастают колючник бесстебельный, молодило шароносное, дремлик широколистный, первоцвет высокий и калина обыкновенная. К моменту организации заповедника на его территории преобладали ксеротермические луга, богатые различными цветами, которые сегодня сохранились только на крутых скалистых склонах. В настоящее время на большей части поверхности заповедника произрастает терновник, занимающий площадь около 80 % бывших лугов. Это объясняется прекращением выпаса скота на заповедной территории. Примечания Ссылки Информация (пол.). Архивировано из оригинала 13 августа 2014 года. Информация (пол.). Архивировано из оригинала 10 февраля 2015 года. Szlak dydaktyczny w Rezerwacie Przyrody Kajasówka (пол.) (недоступная ссылка — история).
Заповідник Каясувка

Каясувка — пагорб, вкритий однойменним заповідником неживої природи, розташований у гміні Черніхув Краківського повіту Малопольського воєводства — між селами Пшегіня Духовна та Чулувек . Це унікальний тектонічний каркас, складений з юрських вапняків і частково вкритий ксеротермною рослинністю. Структура і побудова Тектонічний каркас Каясувки являє собою пагорб приблизно 2,5 км і максимальною шириною 0,3 км, головний напрямок схід-захід, обмежений зонами розломів. Розділяється двома тектонічними западинами (жолобами): з півночі западиною Рибної, з півдня западиною Холежин-Пулвєсь. Гряда пагорба із західного боку широка та полога, а зі східного – вузька, з крутими схилами. У південній і східній частинах пагорба, в скельних стінах і покинутих кар'єрах, є оголені вапнякові скелі (двох різновидів: скелясті і піщані) юрського періоду, з яких будується каркас. У гірських породах є численні скам'янілості губок і криноїдів. Найвища вершина Каясувки - Бустрик. На Каясувці також є невелика печера Пшегінська з двома отворами та коридором приблизно 10 м. Флора і фауна Пагорб Каясувка вкрита лісом (сосновий та субконтинентальний дубово-грабовий ліс). На кам'янистих схилах зустрічаються зарості ряду щитоподібних. Особливу природну цінність становлять розташовані там ксеротермні лугові угруповання Inuletum ensifoliae. Останні, щоправда, за останні десятиліття значно збідніли і зараз займають невелику площу – внаслідок припинення розведення великої рогатої худоби їх замінюють зарості терну. Тут ви можете знайти, серед іншого: лоза безстеблова, морозник звичайний, морозник широколистий, первоцвіт звичайний і калина коралінова. На ксеротермних луках Каясувки зустрічається рідкісний у Польщі вид метеликів – дріада ломиколомка. Охорона природи Пагорб Каясувка є заповідником неживої природи. Заповідник створений у 1962 році і займає площу 11,83 га . Знаходиться в межах Руднянського ландшафтного парку. Крім того, пагорб є частиною зони Natura 2000 « Rudniańskie Modraszki-Kajasówka », яка є спеціальною охоронною територією для місць проживання метеликів. Туризм Чорна туристична стежка з Русоциці веде до Каясувки. Крім того, на пагорбі розмічено туристично-пізнавальний шлях, який демонструє його геологічну будову та рослинність, що її покриває. Виноски
Rezerwat przyrody Kalinowa Łąka

Rezerwat przyrody Kalinowa Łąka – florystyczny rezerwat przyrody znajdujący się w gminie Stare Babice (powiat warszawski zachodni, województwo mazowieckie). Leży w obrębie otuliny Kampinoskiego Parku Narodowego w Lesie Bemowo. Znajduje się w bezodpływowym zagłębieniu, wypełnionym częściowo torfowymi utworami. powierzchnia: 3,47 ha rok utworzenia: 1989 utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 8 grudnia 1989 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. 1989 nr 44 poz. 357) cel ochrony: zachowanie śródleśnej, podmokłej łąki ze stanowiskiem pełnika europejskiego oraz wielu innych rzadkich oraz chronionych gatunków roślin. W rezerwacie występują zróżnicowane zbiorowiska łąkowe. Znacząco uwidaczniają się płaty z licznie występującym ostrożniem warzywnym i rdestem wężownikiem. Łąka wygląda okazale wiosną i latem, ponieważ w tym czasie kwitnie większość występujących tam bylin. Torfowisko z podmokłymi turzycowiskami i szuwarami w niewielkim zagłębieniu, otoczone drzewostanem Lasu Bemowskiego. Na łąkę wkraczają liczne krzewy z przewagą łozy i kaliny koralowej. Znajduje się tu stanowisko pełnika europejskiego, goździka pysznego, goryczki wąskolistnej, goryczki trojeściowej, mieczyka dachówkowatego, storczyka krwistego, storczyka szerokolistnego, storczyka plamistego i inne. Obszar jest też ciekawy pod względem faunistycznym, przyciągającym wiele gatunków ze względu na mozaikowe zróżnicowanie roślinności obejmujące łąki, zarośla wierzbowe oraz szuwary, otoczone drzewostanami Lasu Bemowskiego. Pojawiają się tu m.in. łosie, przy czym niedaleko znajduje się inny rezerwat wyraźnie wskazujący swoją nazwą, że łoś jest tutaj stałym bywalcem – Łosiowe Błota. Poza tym można tu zaobserwować sarny, dziki oraz wiele mniejszych ssaków. Jeśli chodzi o ptaki, pojawiają się tutaj: słowiki szare, łozówki, trzciniaki, dzięcioły czarny i duży. Stwierdzono również zimującą na tym obszarze grupę czapli siwych. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej, która skupia się przede wszystkim na cięciu zarośli wierzbowych, usuwaniu samosiewów brzóz, topól i olch. Pojawianie się tych gatunków może skutkować całkowitym zarośnięciem łąki, a w konsekwencji prowadzić do jej zaniku, dlatego też niezbędne jest usuwanie gatunków niepożądanych. Wymienione wyżej gatunki bezpośrednio zagrażają światłolubnym roślinom łąkowym i torfowiskowym. Zobacz też Rezerwat przyrody Łosiowe Błota w Lesie Bemowskim – w pobliżu Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Kalinowa Łąka. [w:] Zielona Warszawa [on-line]. Urząd m.st. Warszawy. [dostęp 2019-03-12].
Rezerwat przyrody Kalinowo

Rezerwat przyrody Kalinowo – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Piątnica w województwie podlaskim. Rok powstania: 1972 Powierzchnia według aktu powołującego: 1,45 ha, w 1989 powiększony do 69,76 ha Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: fragment lasu grądowego oraz innych zbiorowisk leśnych i murawowych w przełomowym odcinku rzeki Narwi Położony na obszarze obejmującym Łomżyński Park Krajobrazowy Doliny Narwi Rezerwat nadzoruje: Nadleśnictwo Łomża. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat "Kalinowo". [w:] Łomżyński Park Krajobrazowy Doliny Narwi [on-line]. Wrota Podlasia.
Rezerwat przyrody Kaliszak

Rezerwat przyrody Kaliszak – rezerwat przyrody położony w gminie Janów w województwie śląskim. Został założony 18 grudnia 1953 roku na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa z dnia 18 grudnia 1953 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody na powierzchni 14,64 ha w leśnictwie Sieraków w pobliżu miejscowości Apolonka Celem utworzenia rezerwatu jest naturalnego zespołu lasu mieszanego jodłowo-sosnowego z domieszką innych gatunków. Flora Na terenie rezerwatu występuje las jodłowo-sosnowy z domieszką drzew liściastych. Wiek drzew wynosi 100–160 lat. Do rzadkich gatunków drzew zaliczają się: klon jawor, głóg jednoszyjkowy, topola osika. W poszyciu leśnym występuje wiele chronionych i rzadkich gatunków krzewów w tym: dziki bez koralowy, kruszyna pospolita, trzmielina zwyczajna i bagno zwyczajne. Natomiast w runie leśnym można spotkać następujące gatunki roślin: borówka czarna, brusznica, śmiałek pogięty, jastrzębiec kosmaczek, jaskier kosmaty, fiołek przedziwny, przytulia leśna, gajowiec żółty, miodunka ćma, nerecznica samcza. Fauna Na terenie rezerwatu występuje ok. 540 gatunków motyli w tym paź królowej, paź żeglarz, latolistek cytrynek, rusałka pawik, rusałka admirał. Z płazów występuje tutaj: traszka zwyczajna, żaba trawna, ropucha szara. Z gadów występują: jaszczurka żyworodna, jaszczurka zwinka, padalec zwyczajny, zaskroniec zwyczajny, żmija zygzakowata. Z ptaków występują tu: drozd śpiewak, pleszka zwyczajna, rudzik zwyczajny, szczygieł, jastrząb gołębiarz, myszołów zwyczajny, gołąb grzywacz, gołąb siniak. Z ssaków występują tu: jeż wschodni, kret europejski, ryjówka aksamitna, sarna, dzik, jeleń szlachetny, łoś oraz nietoperze: mopek zachodni i nocek wąsatek. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Kaliszak. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-09-26].
Rezerwat przyrody Kalwaria Pacławska

Kalwaria Pacławska – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Fredropol, w powiecie przemyskim, w województwie podkarpackim, obok Kalwarii Pacławskiej, na gruntach wsi Huwniki i Nowosiółki Dydyńskie. Leży w obrębie Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego. numer według rejestru wojewódzkiego – 78 dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2001 r. nr 38, poz. 643 powierzchnia według aktu powołującego – 173,18 ha, od 2017 roku przyjmowana jest wartość 173,30 ha rodzaj rezerwatu – krajobrazowy przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – drzewostan bukowo-jodłowy oraz elementy krajobrazu kulturowego Rezerwat chroni zbiorowisko roślinne grądu (ze starodrzewem dębowo-grabowym) i podgórskiej formy buczyny karpackiej oraz zespół drewnianych i murowanych kapliczek kalwaryjskich wzniesionych w latach 1825–1875. W runie leśnym występują m.in. szałwia lepka, żywiec gruczołowaty, pierwiosnka wyniosła, kokorycz, zimowit jesienny. Spośród ssaków występują tu m.in. jeleń europejski, sarna, dzik, zając szarak, jeż, kret. Awifaunę reprezentują m.in. puchacz, bocian czarny, trzmielojad, muchołówka białoszyja, puszczyk uralski, jarząbek i orlik krzykliwy. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Kalwaria. Klasztor Znalezienia Krzyża Świętego Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych (Franciszkanów) w Kalwarii Pacławskiej. [dostęp 2018-05-08].
Rezerwat przyrody Kamera

Kamera – leśno-florystyczny rezerwat przyrody utworzony w 1995 r. w miejscowości Smarżowa, w województwie podkarpackim. Powstał w celu ochrony skupiska rzadkiej kłokoczki południowej oraz zespołu żyznej buczyny karpackiej. Położenie Rezerwat znajduje się w Smarżowej, w gminie Brzostek, w powiecie dębickim, w województwie podkarpackim. Jest zlokalizowany na terenie otuliny Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego, na Obszarze Chronionego Krajobrazu Pogórza Strzyżowskiego, w oddziałach 180a, b, c, ~a, ~b, 181a, ~b, 183 a ~c Leśnictwa Brzostek, w Obrębie Dębica Nadleśnictwa Dębica. Ma powierzchnię 37,39 ha (pierwotnie 38,01 ha). „Kamera” położona jest w zachodniej części Pogórza Strzyżowskiego, na północny zachód od pasma Klonowej Góry. Zajmuje jedno z wyższych wzniesień nazywane Bania, o wysokości 421 m n.p.m., obejmuje jego partie szczytowe i stoki do wysokości ok. 300 m n.p.m. Nie przebiega tędy żaden wyznaczony szlak. Nazwą Kamera w okresie zaborów określano lasy państwowe. Obecnie stanowi ona nazwę urzędową lasu położonego między Smarżową a Wolą Brzostecką wg PRNG (identyfikator 48883). Część lasu Kamery na południe od Smarżowej, w granicach rezerwatu, nosi natomiast urzędową nazwę Las Smarzowski (identyfikator 260425). Dla rezerwatu nie wyznaczono otuliny. Przyroda „Kamera” to rezerwat częściowy, którego głównym przedmiotem ochrony jest kompleks leśny z naturalnym skupiskiem kłokoczki południowej, na Pogórzu Strzyżowskim osiągającej północną granicę występowania. Mimo że jest to roślina ciepłolubna, zwykle rosnąca na stokach i zboczach o ekspozycji południowej, zajęła także stok północny, co stanowi ewenement. Rosnące na terenie rezerwatu, na działce nr 726, krzewy kłokoczki, zarządzeniem Nr 2/87 Wojewody Tarnowskiego z dnia 26 lutego 1987 roku zostały ustanowione pomnikami przyrody. Ochrona objęła także skupisko żyznej buczyny karpackiej w formie podgórskiej z innymi cennymi, rzadkimi gatunkami roślin. Warstwę drzew tworzy jodła z udziałem buka i domieszką jawora, a warstwę krzewów – podrost jodłowy i bukowy. Runo jest słabo wykształcone, zajmuje jedynie 10% powierzchni – jest to spowodowane stosunkowo młodym wiekiem (około 30–40 lat) i zwarciem warstwy drzew. Tworzą je głównie bluszcz pospolity, nerecznica samcza i młode jodły, buki oraz jarzęby. W głównym starodrzewie bukowym niektóre drzewa osiągnęły rozmiary zbliżone do pomnikowych. W południowej części występuje łęg podgórski oraz grąd niski. Tutaj rosną m.in.: wawrzynek wilczełyko, widłak goździsty, buławnik mieczolistny i bluszcz pospolity. Na terenie rezerwatu można liczne gatunki ssaków łownych i ptaków, m.in. jastrzębie i myszołowy. Przypisy