NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
RTCN Kraków Chorągwica

RTCN Kraków / Chorągwica – Radiowo-Telewizyjne Centrum Nadawcze dla Krakowa i okolic zlokalizowane we wsi Mietniów w pobliżu Wieliczki. Maszt ten jest najwyższym obiektem budowlanym na terenie województwa małopolskiego. Zasięg obiektu nadawczego obejmuje większość województwa małopolskiego oraz fragmenty sąsiednich województw: śląskiego, świętokrzyskiego oraz podkarpackiego. Historia Plany budowy telewizyjnego ośrodka nadawczego w Krakowie sięgają lat pięćdziesiątych XX stulecia. Prace rozpoczęły się w drugiej połowie 1961 roku. Według planów miały trwać 30 miesięcy, jednak w wyniku nacisku opinii publicznej udało się je ukończyć po 14 miesiącach. Montaż mierzącego 286 metrów masztu zajął Mostostalowi Zabrze nieco ponad trzy miesiące – od 7 czerwca do 15 września 1962 roku. Początkowo odbywał się za pomocą dźwigu, a po osiągnięciu 40 metrów za pomocą tzw. dźwigu pełzającego. Za budowę całego obiektu odpowiadało Krakowskie Przedsiębiorstwo Budowy Elektrowni i Przemysłu. Oficjalne otwarcie ośrodka nastąpiło 22 grudnia 1962 roku o godzinie 12:00. Blisko rok później – 25 października 1963 roku – miała miejsce pierwsza emisja radiowa z obiektu. Łączny koszt budowy to blisko 50 milionów złotych. W roku 1989 Chorągwica jako pierwsza telewizyjna stacja nadawcza w Polsce rozpoczęła retransmisję zachodniego programu telewizyjnego – był to włoski publiczny kanał Rai Uno, zaś w roku 1990 podjęła emisję pierwszego polskiego komercyjnego programu radiowego – Radia Małopolska Fun. Do dziś, w pobliżu masztu stoi antena satelitarna, która służyła do retransmitowania programu francuskiego radia Fun na antenie RMF. Parametry Wysokość posadowienia podpory anteny: 420 m n.p.m. Wysokość zawieszenia systemów antenowych: radio: 199, 203; TV: 50, 95, 239, 275 m n.p.t. Transmitowane programy Programy radiowe Programy radiowe – cyfrowe Programy telewizyjne – cyfrowe 3 czerwca 2020 w ramach uwalniania częstotliwości telewizyjnych w górnym paśmie UHF pod internet bezprzewodowy, nastąpiło przełączenie MUX-3 z częstotliwości 706 MHz (kanał 50), na docelową częstotliwość 482 MHz (kanał 22). Moce nadajników pozostały bez zmian. Nienadawane programy telewizyjne Wyłączone programy telewizyjne – cyfrowe Programy naziemnej telewizji cyfrowej wyłączone 23 maja 2022 r. Wyłączone programy telewizyjne – analogowe Programy telewizji analogowej wyłączone 20 maja 2013 r. Zobacz też Lista najwyższych konstrukcji w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Radiodyfuzja – Obiekty nadawcze. emi.emitel.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-28)]. RadioPolska – RTCN Kraków Chorągwica
Bahnhof Bielsko-Biała Główna

Der Bahnhof Bielsko-Biała Główna ist der größte Bahnhof der polnischen Stadt Bielsko-Biała (Bielitz-Biala). Sein heutiges Empfangsgebäude wurde 1890 gebaut und hat Baudenkmalstatus (Nr. A-704/94 vom 3. Juni 1994). Baugeschichte und Architektur Die k.k. privilegierte Kaiser Ferdinands-Nordbahn, deren Hauptstrecke Wien mit Krakau verband, erbaute 1855 die Abzweigung nach Bielitz und verlängerte sie 1878 bis Żywiec (Saybusch). Sie erbaute das neue Bahnhofsgebäude, nachdem sie 1888 die Strecken nach Cieszyn (Teschen) und Kalwaria Zebrzydowska in Betrieb genommen hatte. Das Gebäude besteht, nach einem Entwurf des Bielitzer Architekten Karl Schulz, aus drei Pavillons. Die Baufirma des Bielitzer Architekten Karl Korn führte die Bauarbeiten aus. Bei einer gründlichen Renovierung des Gebäudes von 1997 bis 2001 kam u. a. alter polychromer Schmuck ans Licht. Zu den architektonischen Details des Bahnhofes gehören die Fresken im Hauptpavillon, die deutschsprachige Inschrift K.K. PRIVILEGIRTE KAIS. FERD.-NORDBAHN am Haupteingang sowie die Überdachung des Hausbahnsteiges. Im Zusammenhang mit der Fertigstellung des Bahnhofs wurde als bequeme Verbindung mit der Stadt am 11. Dezember 1895 die fünf Kilometer lange Elektrische Bahn Bielitz–Zigeunerwald dem Verkehr übergeben. Galerie Weblinks Dworzec Bielsko-Biała Główna in fotopolska.eu (polnisch) Bahnhofsbeschreibung in Portal Koleje Śląska Cieszyńskiego (polnisch) Virtuelle Panorama des Hauptpavillons Einzelnachweise
Bielsko-Biała Główna railway station

Bielsko-Biała Główna railway station is a railway station in Bielsko-Biała (Silesian Voivodeship), Poland. As of 2022, it is served by Polregio (local and InterRegio services), Silesian Railways (local services) and PKP Intercity (EIP, InterCity, and TLK services). The station serves as a southern terminus of Express Intercity Premium (EIP) services, the highest speed rail services in Poland, connecting to Warsaw, as well as to Gdańsk-Gdynia. Train services The station is served by the following services: Express Intercity Premium services (EIP) Warsaw - Katowice - Bielsko-Biała Express Intercity Premium services (EIP) Gdynia - Warsaw - Katowice - Bielsko-Biała Intercity services (IC) Warszawa - Częstochowa - Katowice - Bielsko-Biała Intercity services (IC) Białystok - Warszawa - Częstochowa - Katowice - Bielsko-Biała Intercity services (IC) Olsztyn - Warszawa - Skierniewice - Częstochowa - Katowice - Bielsko-Biała Intercity services (IC) Ustka - Koszalin - Poznań - Wrocław - Opole - Bielsko-Biała Intercity services (IC) Bydgoszcz - Poznań - Leszno - Wrocław - Opole - Rybnik - Bielsko-Biała - Zakopane Regional service (PR) Bielsko-Biała Główna — Wadowice Regional service (PR) Bielsko-Biała Główna — Wadowice - Kraków Główny Regional Service (KŚ) S5 Katowice - Pszczyna - Czechowice-Dziedzice - Bielsko-Biała Gł. - Żywiec - Zwardoń Regional services (KŚ) S51 Katowice - Pszczyna - Bielsko-Biała Gł - Żywiec - Nowy Targ - Zakopane Regional services (KŚ) S75 Rybnik - Żory - Czechowice-Dziedzice - Bielsko-Biała Gł - Żywiec References External links Station article at koleo.pl
Gare de Bielsko-Biała Główna

La gare de Bielsko-Biała Główna (anciennement Bielitz Hauptbahnhof) est la plus grande gare ferroviaire de la ville polonaise de Bielsko-Biała (Bielitz-Biala) . Le bâtiment de la gare actuelle a été construit en 1890 et a le statut de monument historique (n° A-704/94 du 3. juin 1994 ). Situation ferroviaire Histoire Le kk privilégié Kaiser Ferdinands-Nordbahn, dont la ligne principale reliait Vienne à Cracovie, construisit la branche à Bielitz en 1855 et la prolongea jusqu'à Żywiec ( Saybusch ) en 1878. Elle a construit le nouveau bâtiment de la gare après avoir mis en service les routes vers Cieszyn ( Teschen ) et Kalwaria Zebrzydowska en 1888. Le bâtiment se compose de trois pavillons conçus par l'architecte de Bielsko, Karl Schulz. L'entreprise de construction de Bielsko, de l'architecte Karl Korn, a réalisé les travaux de construction Lors d'une rénovation en profondeur du bâtiment de 1997 à 2001, d'anciens décors polychromes ont, entre autres, été mis au jour. Les détails intéressants de la gare incluent des fresques dans le pavillon principal, une inscription en allemand à l'entrée principale : K.K. PRIVILEGIRTE KAIS. FERD.-NORDBAHN et la toiture du quai de la gare. Dans le cadre de l'achèvement de la gare, le chemin de fer électrique Bielsko-Zigeunerwald, long de cinq kilomètres, ouvre à la circulation le 11 décembre 1895, offrant une liaison confortable et moderne vers et depuis la ville . Service des voyageurs Accueil Desserte Intermodalité Notes et références Voir aussi Articles connexes Gare de Tychy Liens externes Dworzec Bielsko-Biała Główna sur fotopolska.eu (polonais) Description de la gare dans Portal Koleje Śląska Cieszyńskiego (polonais) Panorama virtuel du pavillon principal Portail de la Pologne Portail du chemin de fer
Bielsko-Biała Główna

Bielsko-Biała Główna – stacja kolejowa w Bielsku-Białej, w województwie śląskim, w Polsce. Znajduje się na wysokości 327 m n.p.m. Ruch pasażerski Historia Stacja kolejowa została otwarta w 1855 roku na odgałęzieniu z Dziedzic austriackiej Kolei Północnej. Do pierwotnego dworca, zlokalizowanego na ówczesnych peryferiach miasta, prowadziła wytyczona także wtedy ulica Kolejowa (Bahnstrasse), obecnie Barlickiego. Wpierw była to stacja końcowa linii z Dziedzic, w 1878 została przedłużona do Żywca. Wkrótce okazało się, iż ze względu na zwiększoną przepustowość, stacja stała się nieodpowiednia do obsługi pasażerów, dlatego rada miejska zadecydowała w 1887 roku o budowie nowego dworca kolejowego. Został zbudowany w latach 1889–1890 przez zakład architekta Karola Korna według projektu architekta Karola Schulza. Projekt nawiązywał do architektury dworców powstałej w 1888 roku Kolei Miast Morawsko-Śląskich łączącej Morawy i Śląsk Cieszyński wraz z przedłużeniem do Kalwarii Zebrzydowskiej, której to linii dworzec w Bielsku stał się częścią. Przy budowie nowego dworca została wyburzona stara hala peronowa, jednak sam budynek nie został wyburzony (istnieje on do dziś przy ul. Wałowej). Uroczyste otwarcie dworca nastąpiło 26 lutego 1890 roku. We wnętrzu oczekiwanie na podróż miały uprzyjemniać stylizowane na antyczne polichromie wykonane przez wiedeńskich artystów. 3 czerwca 1994 roku dworzec został wpisany do rejestru zabytków. W latach 1997–2001 poddano go renowacji podczas której wymieniono pokrycie dachowe, stolarkę okienną i drzwiową, wyremontowano wiatę peronową przylegającą do budynku oraz odnowiono polichromie w stylu pompejańskim. Wyremontowany obiekt otwarto 15 września 2001 roku. Zabytkowy dworzec otrzymał tytuł „Modernizacja Roku 2001” i znajduje się na Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego. 25 listopada 1994 roku z 140-lecia lokomotywowni w Czechowicach-Dziedzicach na stacji został otwarty skansen parowozów, który funkcjonował do 2001 roku. Parowozy przetransportowano do Skansenu Taboru Kolejowego w Chabówce i lokomotywowni w Krakowie-Płaszowie. W 1900 roku została zbudowana parowozownia, która funkcjonowała do 30 maja 1964 roku, parowozy przeniesiono do lokomotywowni w Zebrzydowicach. 13 grudnia 2015 na stacji Bielsko-Biała Główna zaczęły się zatrzymywać pociągi kategorii Express InterCity Premium obsługiwane składami ED250 Pendolino. Galeria Przypisy - Linki zewnętrzne Wirtualna panorama holu głównego Stacja kolejowa Bielsko-Biała Główna na portalu polska-org.pl
Бельсько-Бяла-Головна

Бельсько-Бяла-Головна (пол. Bielsko-Biała Główna) — залізнична станція польських залізниць, розташована у місті Бельсько-Бяла. Одна з провідних у Сілезькому воєводстві. Згідно з класифікацією польських залізниць є станцією категорії Воєводських. Залізничні лінії Лінія № 117 Кальварія-Зебжидовська-Ланцкорона – Бельсько-Бяла-Головна Лінія № 139 Катовиці – Звардонь Лінія № 190 Бельсько-Бяла-Головна – Цешин Посилання Stacja kolejowa Bielsko-Biała Główna/Bahnhof Bielitz na polska-org.pl (пол.) Сторінка 507 на сайті Bazakolejowa.pl (пол.) Wirtualna panorama holu głównego Stacja kolejowa Bielsko-Biała Główna na portalu polska-org.pl (пол.)
Хойник (замък)

Замъкът Хойник (на полски: Zamek Chojnik; на немски: Kynastburg) е замък, разположен над град Собиешов, днес част от Йеленя Гора в югозападната част на Полша. Останките му стоят на върха на хълм Хойник (627 м) в рамките на Националния парк Карконоше, с изглед към долината на Йеленя Гора. Сградата на крепостта датира от времената на Силезийските пиасти и за голяма от времето си е била във владение на благородната фамилия Шафготш. История Замъкът на Хойник първоначално е бил издигнат по заповед на херцог Болко I през 1292 г. на мястото на бивша ловна хижа, построена от баща му Болеслав II Плешиви. Крепостта е предназначена да пази границите на Яворското херцогство от заплашителния Вацлав II. Внукът на Болко, Болко II Малкия, реконструира замъка през 1355 г. Галерия
Chojnik (hrad)

Chojnik (německy Kynast, polsky Chojnik, starou polštinou Chojnasty) je monumentální zřícenina hradu u městečka Sobieszówa, které je administrativně částí nedaleké Jelení Hory v Dolnoslezském vojvodství v jihozápadním Polsku. Zbytky někdejšího hradu stojí na vrcholu kopce Chojnik (627 m) v polských Krkonoších, s výhledem do údolí Jelení Hory a Jizerských hor. Stejnojmenný hradní vrch spolu s jižněji položeným, o necelých šest desítek metrů vyšším kopcem Źarem (685 m n. m.), se nachází na území nejsevernějšího výběžku polské části Krkonošského národního parku. Vstup na hrad je zpoplatněn (2018). Historie Výstavba hradu je spojena s dynastií slezských Piastovců. První písemná zmínka o hradě je z roku 1364, původní lovecký hrádek měl však založit již v druhé polovině 13. století kníže Boleslav II. Lysý (Bolesław Łysy-Rogatka) kdy zde v roce 1278 vznikla myslivna a ta byla roku 1292 přestavěna na hrad a ve výstavbě pokračoval i jeho syn kníže Boleslav I. Surový. Ve 14. století (pravděpodobně kolem roku 1355) za panování svidnicko-javorského knížete Boleslava II. Malého, strýce manželky císaře Karla IV. Anny Svidnické, byl hrad přebudován za účelem ochrany okolního území. Po smrti Boleslava II. Malého, který v roce 1368 zemřel bez potomků, správcovství území přešlo na jeho vdovu kněžnu Anežku Habsburskou. Po její smrti v roce 1392 hrad připadl německé šlechtické rodině Schaffgotschů, kteří jej měli po většinu času v držení a sloužil jim jako správní sídlo panství. Hrad měl obyčejně 60 mužů císařské posádky. Dne 31. srpna 1674 po úderu blesku hrad vyhořel a proměnil se ve zříceninu. Již v první polovině 19. století se zřícenina stala oblíbeným turistickým cílem, hrad mimo jiné navštívili i pruští králové Fridrich Vilém III. a Fridrich Vilém IV. se svými rodinnými příslušníky. V roce 1822 bylo pod hradem zřízeno zázemí pro průvodce a v roce 1860 byla severní hradní bašta přebudována na turistickou chatu. Zajímavosti Hrad nikdy neměl vlastní studnu, pro zásobování vodou sloužily cisterny, zahloubené ve skále, které byly vybudovány postupně na jednotlivých nádvořích. Na dolním hradním nádvoří se nachází neobvyklý kamenný pranýř. Pověsti Ke hradu se vztahuje pověst o krásné Kunegundě, která se rozhodla, že se provdá za toho muže, který dokáže na koni třikrát objet hradby celého hradu. Všichni nápadníci se až na jednoho zřítili do hluboké rokle. Ten, kterému se podařilo úkol splnit, však dívku odmítl. Zdrcená panna si pak skokem do propasti sama vzala život. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hrad Chojnik na Wikimedia Commons
Kasteel Chojnik

In Sobieszów (sinds 1976) een stadsdeel van Jelenia Góra in Polen ligt de ruïne van Kasteel Chojnik uit de 12e eeuw. Het kasteel ligt op de top van een heuvel van 627 meter hoogte. Bolko II versterkte het oorspronkelijke jachtslot in 1364 tot een kasteel. Omdat hij kinderloos stierf, ging het kasteel over naar de familie Schaffgotsch. In 1675 brandde de burcht door de bliksem geheel af. Daarna werd het kasteel nooit meer herbouwd. Het bos op de heuvel waarop de ruïne van het kasteel ligt, is onderdeel van het Nationaal park Karkonosze. Op de heuvel zijn grotten en rotsformaties.
Хойник (замок)

Замок Хойник (пол. Zamek Chojnik, давнее Chojnasty, нем. Kynast) — памятник средневековой рыцарской архитектуры, расположенный в повяте Еленя-Гура (Нижней Силезии, Польша). Замок находится на вершине горы Хойник (612 м над уровнем моря), в дзельнице Собешув города Еленя-Гура в Нижнесилезском воеводстве Польши. Он построен в XIV веке. Во время бури 31 августа 1675 года от удара молнии начался пожар, который частично уничтожил крепость. В 1860 году в разрушенном замке возникла турбаза. С 1991 года здесь проходит турнир стрельбы из арбалета, один из самых больших в Польше. Ссылки Замок Хойник (рус.) Замки и дворцы Нижней Силезии: Хойник Архивная копия от 11 ноября 2013 на Wayback Machine (рус.) Zamek Chojnik (пол.)
Church of Our Lady of Loreto

The Church of Our Lady of Loreto (Polish: Kościół Matki Bożej Loretańskiej) is an ornate church in Praga, a district of Warsaw, Poland, on the east bank of the Vistula River. The church stands on Ratuszowa (City Hall) Street and is Praga's oldest monument. What may be seen today is a former chapel that on its south side was once attached to a baroque church and a Bernardine (Minor Friars) monastery. History A chapel is all that remains of the old building that used to stand adjacent to the Bernardine church and monastery. On 4 October 1617 the cornerstone of the baroque church was laid in the presence of King Sigismund III Vasa. The St. Andrew's church was constructed between 1628 and 1638. The Loreto Chapel was built between 1640 and 1642, in the southern part of the shrine. The construction was financially supported by King Władysław IV Vasa and Queen Cecilia Renata. Other members of the royal family, especially king's brothers, also participated in the construction. The chapel was built according to design by Royal architect Constantino Tencalla and modelled after Basilica della Santa Casa by Donato Bramante and Andrea Sansovino. Tencalla adjusted the original renaissance design to the baroque forms. The copy of Mary's house, so-called Loreto house, was placed inside the chapel. According to legend the Loreto house was transported by angels from the Holy Land to Croatia, and later to the Italian town of Loreto in about 1294. Inside a small room of the chapel the statue of Virgin Mary of Loreto, brought from Italy at the king's initiative, was arranged. In 1641 Queen Cecilia Renata established golden crowns for the statue. The solemn consecration of the chapel occurred in 1642. During the Deluge the chapel was ransacked and destroyed by Swedish and Brandenburgian forces. It was rebuilt thanks to donations of Stefan Warszycki, castellan of Kraków and Michał Warszycki, voivode of Sandomierz. Again during the Kościuszko Uprising the building was severely damaged, when the city was besieged by the Suvorov army. The most precious item in the church was transferred here in 1807, when the Skaryszew Church was pulled down by the Napoleon's Army. It is a Gothic cedar statue of the Madonna and Child of Kamion. The statue was removed several times, when it finally found the place in the main altar of the Loreto Chapel (the statue of the Loreto Virgin was moved to the St. Anne' Church). Around 1811 the Bernardine monastery was pulled down to build Praga fortifications, but the Church of Our Lady of Loreto was preserved in answer to a protest by the inhabitants. During the Warsaw Uprising the church was badly damaged by German artillery fire. It was rebuilt in 1953 to Alfons Kropiwnicki design. See also Places of worship in Warsaw St. Hyacinth's Church Notes Images External links (in Polish) Kościół Matki Boskiej Loretańskiej
Loretokerk

Loretokerk (Pools: Kościół Matki Bożej Loretańskiej) of: O.L.V. van Loretokerk is een 17e-eeuwse kerk in Praga, dat sinds 1791 een wijk van Warschau is. Het is de kerk van de Benedictijnen in Praga. De kerk werd gebouwd tussen 1640 en 1642 en gebaseerd op de Basiliek van het Heilige Huis in het Italiaanse Loreto. De kerk is gebouwd in de architectuurstijl van de barok, maar begon als renaissancebouwwerk. Geschiedenis De kapel is het enige dat overgebleven is van de eerdere kerk die op deze plaats heeft gestaan. Op 4 oktober 1617 werd de eerste steen van de huidige barokke kerk gelegd in aanwezigheid van Koning Sigismund III van Polen en gebouwd 1628 en 1638. De kerk werd gesticht als Sint-Andreaskerk. De kerk was een kloosterkerk van de Benedictijnenorde en van het nabij gelegen klooster. Tussen 1640 en 1642 werd de Loretokapel toegevoegd aan de kloosterkerk. Deze kapel werd bekostigd door Koning Wladislaus Wasa en zijn vrouw Koningin Cecilia Renata van Oostenrijk, en ook de broers van de koning betaalden mee. Een van die broers was de latere Koning Jan II Casimir van Polen. De Loretokapel is een kopie van het Huis van de maagd Maria in de basiliek van het Heilige huis in het Italiaanse Loreto. De architect was Constantino Tencalla. Een kopie van dit huis werd in Poolse Barokstijl opgetrokken in de kapel. Het originele ontwerp in Loreto was in renaissancestijl en ontworpen door Donato Bramante en Andrea Sansovino. Volgens de legende werd het Loreto-huis door engelen van het Heilige Land naar Kroatië verplaatst, waarna het in 1294 in Loreto aan kwam. In een kamer van de kapel werd een standbeeld van Maria van Loreto geplaatst dat door Koning Wladislaus in 1641 uit Italië werd meegenomen. De koningin zorgde dat het beeld voorzien werd van een gouden kroon. De kapel werd ingewijd in 1642. Tijdens de Zweedse Zondvloed werd de kapel geplunderd en verwoest door Zweedse en Brandenburgse troepen. De kerk werd herbouwd dankzij giften van Stefan Warszycki, slotvoogd van Kraków en Michał Warszycki, de voivode van Sandomierz. Tevens werd het gebouw bij de Kościuszko-opstand in 1794 zwaar beschadigd tijdens de belegering van de stad door het russische leger van Aleksandr Soevorov. Het meest kostbare object van de kerk is het gotische cederbeeld van de Madonna met Kind van Kamion dat zich sinds 1807 in de kerk bevindt. Dit beeld is nu op het Hoofdaltaar van de kerk te vinden. Het Italiaanse beeld van de Loreto-Maagd werd verplaatst naar de Sint-Annakerk. In 1811 werd het nabij gelegen Benedictijnenklooster gesloopt, wegens de bouw van de Vesting van Praga. Men wilde om diezelfde reden ook de O.L.V. van Loretokerk slopen. Dit werd echter niet uitgevoerd wegens protest van de burgers van Praga. Tijdens de Opstand van Warschau in de Tweede Wereldoorlog werd de kerk erg beschadigd. In 1953 werd de kerk gerestaureerd.
Церковь Лоретанской Богоматери (Варшава)

Церковь Лоретанской Богоматери (пол. Kościół Najświętszej Matki Bożej Loretańskiej) — католический храм епархии Варшавы-Праги, расположенный в историческом районе Прага столицы Польши Варшавы. Построен в стиле барокко. История В 1617 году по приглашению Софии, жены великого канцлера Феликса Крыского, в Прагу под Варшавой прибыли монахи-бернардинцы, для которых в том же году были заложены церковь и монастырь. Место строительства храма 4 октября 1617 года было освящено Хенриком Фирлеем, епископом Плоцка, в присутствии короля Сигизмунда III Вазы. С 1628 по 1638 год завершено строительство кирпичных монастыря и церкви в честь святого Андрея. К южной стене церкви на средства короля Владислава IV и королевы Цецилии Ренаты Австрийской была пристроена Лоретанская капелла по проекту архитектора Константино Тенкаллы. В 1642 году часовня в стиле ренессанса с элементами барокко была освящена. В ней поместили копию Святого Дома из Лорето. Когда в 1648 году Праге был дарован статус города, на его гербе был помещён образ Богоматери с младенцем над Святым Домом, поддерживаемым ангелами. В часовне находилась чтимая статуя Лоретанской Богоматери, привезённая из Италии, облечённая в одеяние из дорогих тканей и увенчанная золотой короной. Первоначально она была отделена решеткой и перед ней горели 14 лампад из позолоченного серебра. В июле 1656 года во время вторжения в Польшу протестантов-шведов монастырь был разграблен и уничтожен. Он был восстановлен благодаря пожертвованиям Стефана Варшицкого, каштелляна Краковского, и Михала Варшицкого, воеводы Сандомирского. Обитель сильно пострадала в 1794 году во время восстания Тадеуша Костюшко, когда Прагу штурмовала российская армия под командованием Суворова. Вокруг церкви образовалось кладбище, на котором были похоронены погибшие при обороне Праги местные жители. Во время герцогства Варшавского французская армия снесла несколько церквей, в том числе в 1811 году ею был уничтожен монастырь бернардинцев в Праге, но капеллу местные жители отстояли. В 1807 году сюда была принесена кедровая готическая статуя Мадонны с младенцем из Камиона XV века, а статую Лоретанской Богоматери перенесли в церковь Святой Анны. В 1853 году часовня была перестроена по проекту архитектора Альфонса Кропивницкого. В 1931 году в храме установили орган. Во время Варшавского восстания в 1944 году церковь сильно пострадала и была восстановлена в 1953 году. В 1961—1977 годах настоятелем прихода Лоретанской Богоматери был священник Стефан Недзелак. Ссылки Parafia Rzymskokatolicka Matki Bożej Loretańskiej (пол.). Сайт Мbloretanska.republika.pl. — Приход Лоретанской Богоматери епархии Варшавы-Праги. Архивировано из оригинала 8 января 2014 года. Rejestr zabytków nieruchomych m. st. Warszawy (пол.). Сайт Nid.pl. — Список памятников архитектуры в Варшаве. Diecezja warszawsko-praska (пол.). Сайт Diecezja.waw.pl. — Официальный сайт епархии Варшавы-Праги. Matki Boskiej Loretańskiej Church (англ.). Сайт Warszawskapraga.pl. — Церковь Лоретанской Богоматери. Архивировано из оригинала 27 декабря 2013 года.