NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Obszar ochrony ścisłej Rybitew

Rybitew – obszar ochrony ścisłej o powierzchni 224,21 ha położony w północnej części Kampinoskiego Parku Narodowego. Został utworzony w 1959 roku, leży w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Rybitew i na zachód od niej. W pobliżu przebiega Kampinoski Szlak Rowerowy, nieco na północ zaś Północny Szlak Leśny (obszar leży na jego 24 kilometrze). Na jego terenie zlokalizowana jest także wzniesienie wydmowe Wilcza Góra i dawne bagno Toczna Biel. Przy południowo-wschodnim krańcu zlokalizowane są mogiły nieznanych żołnierzy poległych we wrześniu 1939. Obszar ochrony ścisłej obejmuje wały wydmowe i zagłębienia międzywydmowe, dawniej zalewane podczas powodzi Wisły i w konsekwencji będące madami rzecznymi. Porastają tutaj bory mieszane świeże, grądy, dąbrowy z fragmentami łęgów, olsów i turzycowisk. Wśród roślin występują m.in. lilia złotogłów, naparstnica zwyczajna, sasanka, wawrzynek wilczełyko, pięciornik biały, bodziszek czerwony, jaskier wieloowockowy, pajęcznica gałęzista, dziurawiec skąpolistny, konwalia majowa, rutewka orlikolistna, zawilec wielokwiatowy, bluszcz pospolity oraz orlik pospolity. Przypisy
Obszar ochrony ścisłej Zaborów Leśny

Zaborów Leśny – obszar ochrony ścisłej o powierzchni 90,60 ha położony w południowej części Kampinoskiego Parku Narodowego, utworzony w 1959 roku. Leży kilkaset metrów na północ od wysuniętych zabudowań wsi Buda, tuż przy niewyróżnionej miejscowości Zaborów Leśny. W bezpośrednim sąsiedztwie są także OOŚ „Cyganka” i „Kalisko”, zaś wzdłuż południowej i wschodniej granicy obszaru przepływa Kanał Zaborowski. Przez jego teren przebiegają Południowy Szlak Leśny (rezerwat leży na jego 44 kilometrze), Południowy Szlak Krawędziowy (18 kilometr) i Szlak im. Powstańców Warszawskich. Obszar ochrony ścisłej obejmuje głównie tereny wydmowe i bagienne, porośnięte borem sosnowym świeżym i wilgotnym, olsami, łozami oraz olszyną. Znajdują się tu turzycowisko Trzy Włóki, a także uroczysko „Park” (jego teren porastają m.in. modrzewie i brzozy – pozostałość po dawnym parku; zawiera także małe jeziora). Są tu także zlokalizowane: mogiła powstańców styczniowych poległych w bitwie pod Budami Zaborowskimi i obozowisko turystyczne. W południowej części obszaru znajduje się leśniczówka, a w jej sąsiedztwie grupa pomników przyrody: liczących około 150–250 lat dębów szypułkowych i lip drobnolistnych. Występują tu m.in. łosie oraz żurawie, a w stawach rybnych także bobry. Przypisy
Parafia św. Michała Archanioła w Cigacicach

Parafia św. Michała Archanioła w Cigacicach – parafia rzymskokatolicka, terytorialnie i administracyjnie należąca do diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, do dekanatu Sulechów. W parafii posługują księża diecezjalni. Przypisy
Parafia św. Antoniego Padewskiego w Bobrówku

Parafia św. Antoniego Padewskiego w Bobrówku – parafia rzymskokatolicka, terytorialnie i administracyjnie należąca do diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, do dekanatu Strzelce Krajeńskie, erygowana 1 czerwca 1951 W parafii posługują księża diecezjalni. Miejscowości należące do parafii: Bobrówko, Buszów, Danków, Lubicz, Machary, Sokólsko, Tuczno, Żabicko. Przypisy
Cmentarz staroobrzędowców w Kadzidłowie

Cmentarz staroobrzędowców w Kadzidłowie – czynny cmentarz staroobrzędowy zlokalizowany na terenie wsi Kadzidłowo w gminie Ruciane-Nida, w województwie warmińsko-mazurskim. Jest jedną z ośmiu nekropolii staroobrzędowych, które istnieją na terenie Puszczy Piskiej. Pierwsi staroobrzędowcy osiedlili się w Kadzidłowie (zakładając tę wieś) wiosną 1832 (była to rodzina Fiodora Iwanowa Czujowa). W 1842 w Kadzidłowie zamieszkiwało już czternaście osób. Cmentarz założono, zgodnie z tradycją religijną filiponów, poza zwartą zabudową wsi, przy lesie. Najstarsze krzyże nagrobne nie zachowały się do dziś ponieważ religia starowierców nie pozwala na podnoszenie i reperację starych, przewróconych lub uszkodzonych krzyży z drewna. Prawdopodobnym miejscem pierwszych pochówków są zachowane dwa okazałe żywotniki (tuje). Zachowane groby ziemne (38 pochówków) zwrócone są w kierunku wschodnim. Ośmioramienne krzyże wykonano z lastryko i wyryto na nich napisy częściowo łacińskie, a częściowo cyrylickie. Ostatni pochówek odbył się w 1994 (Sinaida Wróbel, zm. 17 czerwca 1994). Obiekt znajduje się w gminnej ewidencji zabytków gminy Ruciane-Nida. Zobacz też Molenna w Wojnowie Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Cmolasie (stary)

Kościół Przemienienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kolbuszowa Wschód diecezji rzeszowskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1646–48. Ufundowana została przez księdza Wojciecha Borowiusza, profesora Akademii Krakowskiej. Wieża powstała w 1674 roku. Kościół został przebudowany w 1735 roku, dzięki staraniom Pawła Sanguszki. Pod koniec XIX wieku, w 1930 i 1934 roku był restaurowany Przeniesiony został w 1992 roku na miejsce innej świątyni, która została przeniesiona do Poręb Dymarskich w 1979 roku. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana i reprezentuje styl późnogotycki. Posiada prezbiterium mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Wieża posiada konstrukcję słupowo–ramową z sobotami oszalowanymi w przyziemiu przechodzącymi wzdłuż nawy. Zwieńczona jest wielokątnym ostrosłupowym dachem hełmowym. Świątynia nakryta jest wysokim dachem jednokalenicowym, z sześciokątną wieżyczką na sygnaturkę. Zwieńcza ją iglicowy dach hełmowy. Wnętrze nakryte jest stropami płaskimi, w nawie stropy posiadają zaskrzynienia. Ściana tęczowa jest prostokątnie wykrojona i ozdabia ją belka tęczowa z barokowym krucyfiksem powstałym w XVII wieku. Zachowała się data budowy wieży „1674” i napis fundacyjny umieszczony na belce nadproża wejścia. Chór muzyczny posiada prostą linię parapetu i znajdują się na nim neoklasycystyczny prospekt organowy i organy wykonane w 1915 roku przez firmę Rieger. Polichromia reprezentująca styl późnobarokowy, posiadająca tematykę figuralno–ornamentalną oraz elementy architektoniczne, została wykonana w 1735 roku. Zamalowana została około 1900 roku i ponownie została odsłonięta w latach 1992–94 przez Jadwigę Styrnę. Na stropie jest przedstawione Oko Opatrzności Bożej z aniołami. Uzupełnione jest koszami z liśćmi i kwiatami. Ściany prezbiterium posiadają dekorację architektoniczną i anioły z girlandami kwiatowymi w wazonach. Wizerunki Najświętszej Maryi Panny, kapłana Melchizedeka i Świętego Pawła Apostoła są uzupełnione cytatami z biblii na banderolach. Obok ambony jest umieszczony wizerunek Kuszenia Niewiasty przez diabła. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne reprezentują styl barokowy i powstały w 2 połowie XVII wieku. Obraz z portretem fundatora został namalowany w połowie XVII wieku. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Dzikowcu

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Raniżów diecezji sandomierskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1814–1816, uroczyście poświęcona została przez biskupa Franciszka Ksawerego Wierzchleyskiego w 1859 roku. W 1879 roku zostało wymienione pokrycie dachu z gontu na blachę cynkowaną, natomiast w 1933 roku do elewacji została dostawiona frontowa kruchta. Budowla była restaurowana w 1991 roku. Kościół jest murowany i otynkowany, reprezentuje styl klasycystyczny, pokryty jest blachą. Budowla jest halowa, posiada trzy nawy. Korpus nakrywa dach czterospadowy, natomiast prezbiterium trójspadowy. Wieża nakryta jest czteropołaciowym dachem hełmowym o wybrzuszonych połaciach. We wnętrzu świątyni zachowały się elementy w stylu barokowym, pochodzące z XVII wieku (chrzcielnica) i XVIII wieku (feretrony). Wyposażenie budowli reprezentuje jednak głównie style: klasycystyczny i eklektyczny i powstało w XIX wieku. Wnętrze jest wzbogacone o secesyjne witraże zaprojektowane przez Stanisława Matejkę i wykonane w krakowskiej pracowni Żeleńskiego w 1912 roku. Przypisy
Starczynów Desert

The Starczynów Desert (Polish: Pustynia Starczynowska) is an area of formerly exposed but now largely overgrown sand dunes in the Silesian upland between Olkusz and Bukowno in the Malopolska Voivodeship, southern Poland. The desert takes its name from the former village of Starczynów, which was merged into Bukowno in 1958. History Prior to the 12th century the sandy deposits of the area were covered by dense forest. The desert is believed to have been created by sand deposits becoming exposed due to the combined effect of tree-felling from the 13th century onwards, Zinc and Lead mining in the area (for which trees were felled to provide pit-props and to fuel smelting operations), fire-break roads being cut through overlying forest, and periods of high winds in the 13th-15th centuries, the 16th-17th centuries, the turn of 18th and 19th centuries, and that of 20th and 21st centuries. Dunes first formed in the area around the 14th-15th centuries. More dunes formed in the 16th century when draining of the area and further cutting of trees to make pit-props lead to more exposure of sand-deposits. When the ore industry in the area collapsed in the late 17th and early 18th centuries they may have become overgrown thus fixing them. Renewed activity in the late 18th century and early 19th century appears to have led to renewed deforestation and further formation of dunes. By 1815 Olkusz was described as being "surrounded by [a] sand sea". By the 1930s the sand-covered area extended over 5 square kilometres, with wind-blown sand becoming a problem for the people of Olkusz. This led to a 1949 decision to extensively plant the area with pine and Caspian willow in order to fix the sand in place preventing further wind-blown sand in Olkusz, resulting in the present over-grown state of the desert. However the desert was temporarily re-exposed by fires in 1992 and 2013, and regrowth of trees in the area is hindered by the poor quality of the soil. Geology The sandy deposits formed as a result of fluvio-glacial, fluvial-proluvial, or fluvial-deluvial action in the area. Particularly the sands in the eastern part of the "desert" (where the river Sztola lies) are assumed to be the result of fluvial-proluvial action. The depth of Aeolian (i.e., wind-blown/created) coversand varies from 1.5 metres in the centre and east of the desert to 2.5 metres in the west. The maximum height of the sandy deposits altogether (including aeolian cover-sand) is 27.4 metres. The deposits are predominantly fine and medium sand, though gravel and boulders are also observed. The age of the dunes and aeolian coversands was estimated in 1999 as being 480 years +/- 50 years, which matches the development of zinc and lead mining in the area. References
Pustynia Starczynowska

Pustynia Starczynowska, Dziadowskie Morze, Dziadowskie Piachy – niemal całkowicie zarośnięty obszar lotnych piasków (w latach 30. XX wieku piasek zajmował powierzchnię około 5 km²), leżący w województwie małopolskim, powiecie olkuskim na południowy wschód od miejscowości Bukowno. Pustynia położona jest na terenie gminy Bukowno i gminy Olkusz. Szacuje się, że piasek może zalegać w tym miejscu do 20 m głębokości. Historia W XIII wieku do kopalni srebra oraz ołowiu Olkusza potrzebne były spore ilości drewna wykorzystywanego do wzmacniania konstrukcji szybów kopalnianych. Intensywna wycinka drzew oraz pobór wód gruntowych na terenach, gdzie podłoże stanowią żwiry i piaski, doprowadziły do powstania (jak w przypadku Pustyni Błędowskiej) pustyni o pochodzeniu antropogenicznym. Na początku XX wieku planowano rozpocząć eksploatację piasków położonych na obszarze Pustyni Starczynowskiej. W 1922 roku Zarząd Okręgowy Lasów Państwowych w Radomiu oraz Kolej Piaskowa Towarzystwa Hrabia Renard wraz z Towarzystwem Górniczo-Przemysłowym Będzin-Olkusz zawarły umowę na wydobycie surowca, jednak plany te pokrzyżował wybuch II wojny światowej. Od 1949 roku obszary pustyni zaczęto obsadzać m.in. wierzbą kaspijską i sosną. Celem tej praktyki była ochrona Olkusza przed nawiewaniem lotnych piasków. Przypisy
Pustynia Ryczowska

Pustynia Ryczowska – całkowicie zarośnięty obszar lotnych piasków (ok. 1 km²), położony w miejscowości Ryczów w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Ogrodzieniec. Po wojnie piaski sięgały do miejsca, gdzie dziś stoi pomnik. W latach 30. XX w. wraz z pobliskimi ośrodkami krajobrazowymi tworzyła Wielką Pustynię Błędowską. Przypisy
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Michałowie

Kościół św. Jadwigi Śląskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Michałów (powiat brzeski, województwo opolskie). Świątynia należy do parafii św. Jadwigi Śląskiej w Michałowie w dekanacie Brzeg południe, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 22 października 1959 roku, pod numerem 601/59 kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Historia, wnętrze i architektura kościoła Kościół parafialny to dawna kaplica pałacowa. Została przebudowana w latach 1820 i 1833 a w 1910 została dobudowana wieża. Ołtarz główny oraz boczne po przebudowie w XIX wieku mają charakter neogotycki. Na uwagę zasługują XIX-wieczne, 13-głosowe organy, ponadto: obraz olejny z 1759 roku przedstawiający św. Eligiusza, obraz olejny z XIX wieku przedstawiający św. Jadwigę, 14 stacji drogi krzyżowej pochodzące z początku XX wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół filialny w Strzelnikach Wczesnogotycki kościół św. Antoniego (XIV w.) Kościół św. Jadwigi Michałów – wyjątkowy kościół, który popada w ruinę
Willa „Mucha”

Willa „Mucha” – willa w Konstancinie-Jeziorna przy ulicy Moniuszki 7, wybudowana przed 1912 rokiem prawdopodobnie według projektu Jana Heuricha młodszego, polskiego architekta, przedstawiciel historyzmu i wczesnego modernizmu, w latach 1920–1921 minister sztuki i kultury; syna Jana Kacpra. Nazwa willi pochodzi od tytułu założonego w 1888 r. pisma satyrycznego „Mucha”, które wydawał właściciel willi – Władysław Buchner polski poeta, dziennikarz i satyryk. Był autorem satyrycznych wierszowanych felietonów, w których poruszał aktualne problemy Warszawy, czym zyskał sobie powszechne uznanie czytelników. Ilustracje do „Muchy” wykonywali znani artyści graficy i malarze, m.in. Aleksander Gierymski i Henryk Pillati, a współpracownikami byli m.in. Bolesław Prus, Artur Oppman (ps. Or-Ot) i Wacław Gąsiorowski. Willa stanowi przykład stylu zakopiańskiego. Jest murowana, ale bogato zdobiona drewnianymi gankami, werandami oraz szczytami z misterną dekoracją snycerską nawiązującą do elementów typowych dla budownictwa zakopiańskiego. Kilka lat temu przeszła gruntowny remont, przeprowadzonym zgodnie z prawidłami sztuki konserwatorskiej. Obecnie nieruchomość jest wystawiona na sprzedaż. Przypisy
Kościół św. Mikołaja Biskupa w Borowej

Kościół Świętego Mikołaja Biskupa i Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny− rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Mielec Północ diecezji tarnowskiej). Historia Obecna murowana świątynia została wzniesiona w latach 1886-93 dzięki staraniom ówczesnego proboszcza księdza Stanisława Mizerskiego według projektu architekta Władysława Wimmera. Kierownikiem prac budowlanych był początkowo sam Wimmer, natomiast po jego rezygnacji Franciszek Bigo z Mielca. Świątynia została konserowana przez biskupa tarnowskiego Ignacego Łobosa w 1895 roku. Budowla była remontowana w 1934 roku i w 1970 roku. Architektura Świątynia reprezentuje styl eklektyczny z widocznymi cechami neorenesansu i neobaroku. Wybudowana została z cegły i jest otynkowana. Budowla posiada jedną nawę z prezbiterium zamkniętym trójbocznie, po bokach którego są umieszczone dwie dobudówki zakrystyjne. Nawa jest szersza i posiada dwie kaplice po bokach, umieszczone symetrycznie oraz kruchtę z przodu. Elewacja frontowa posiada zwieńczenie w formie trójkątnego przyczółka, tak jak wysoka kruchta. Ściany zewnętrzne otoczone są skarpami. Świątynia jest nakryta dachami dwuspadowymi z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią, umieszczoną nad nawą. Kaplice są nakryte kopułami z latarniami. Wnętrze nakrywają sklepienia kolebkowe z lunetami spływającymi na pilastry. Chór muzyczny jest podparty trzema arkadami. Polichromia wnętrza o motywach ornamentalnych i figuralnych została wykonana przez Kazimierza Morwaya z Tarnowa. Wyposażenie i wystrój Do wyposażenia kościoła należy pięć ołtarzy w stylu neobarokowym, powstałych na przełomie XIX/XX wieku, w ołtarzu głównym wykonanym przez snycerza Jana Jarosza z Padwi Narodowej jest umieszczony łaskami słynący obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem namalowany w XVII wieku, ambona w stylu neobarokowym, powstała w tym samym czasie co ołtarze, chrzcielnica drewniana w stylu barokowym, wykonana w XVII wieku, organy wykonane między 1908 a 1911 rokiem przez Aleksandra i Kazimierza Żebrowskich, krakowskich organmistrzów oraz trzy dzwony odlane w 1948 roku o imionach: Stanisław, Mikołaj i Józef, powstałe w wytwórni dzwonów Schwabe w Białej Krakowskiej (obecnie Bielsko-Biała), ufundowane przez parafian na pamiątkę ocalenia świątyni podczas bombardowania w 1944 roku oraz odzyskanie wolności. Przypisy
Kościół Matki Kościoła Niepokalanej Jutrzenki Wolności w Katowicach

Kościół Matki Kościoła Niepokalanej Jutrzenki Wolności – rzymskokatolicki kościół parafialny w katowickim Brynowie, należący do Parafii św. Michała Archanioła w dekanacie Katowice-Śródmieście. Historia Po II wojnie światowej teren Brynowa należał do katowickiej Parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Od 1938 na Wzgórzu Beaty miasto udostępniło zabytkowy kościół św. Michała Archanioła przeniesiony z Syryni. Nową parafię erygowano 21 lutego 1981 roku. Po uzyskaniu zgody władz w 1992 roku rozpoczęto budowę nowego zespołu sakralnego w 1993 roku według projektu Andrzeja Gałkowskiego. Stopniowo wznoszono rotundę (kaplica Chrystusa Sługi), dzwonnicę, amfiteatr i poszczególne segmenty. W 1996 położono fundamenty kościoła. W 1997 abp Damian Zimoń poświęcił Ośrodek Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, siedzibę biura pielgrzymkowego oraz pocztę. Kościół poświęcił abp Damian Zimoń 25 września 2001 roku. Fundatorami dzwonów byli m.in., mieszkający na terenie parafii, małżonkowie Barbara i Wojciech Kilarowie. Autorami dekoracji malarskich w kościele są małżonkowie Joanna i Roman Kalarusowie. Kaplicę zdobią mozaiki autorstwa słoweńskiego jezuity Marko Ivana Rupnika. Relikwie W ołtarzu kaplicy Chrystusa Sługi (tzw. rotunda) znajdują się relikwie świętych męczenników: Apolinarego, Florentyna i Piotra. Przypisy
Kościół św. Klemensa w Czerminie

Kościół świętego Klemensa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Mielec Północ diecezji tarnowskiej). Historia Jest to świątynia wybudowana w 1630, następnie została rozbudowana o prezbiterium w 1653. Ponownie została powiększona o kaplice boczne w 1721. W XIX wieku dostawione zostały jeszcze przedsionki. Wcześniej, bo w 1750, budowla została konsekrowana przez Michała Ignacego Kunickiego, sufragana krakowskiego. Architektura Kościół reprezentuje styl barokowy, jest budowlą murowaną i otynkowaną. Składa się z trzyprzęsłowej nawy oraz z węższego, dwuprzęsłowego prezbiterium, zwieńczonego półkoliście apsydą. Po obu bokach nawy znajduje się para symetrycznych, sześciokątnych kaplic nakrytych sklepieniami kopulastymi i spłaszczonymi dachami kopulastymi. Natomiast od stron: północnej i zachodniej są dostawione kruchty. Przy prezbiterium od strony północnej dobudowana jest zakrystia. Ściany na zewnątrz posiadają podziały pilastrowe, elewacja wschodnia jest zwieńczona szczytem ujętym pilastrami i spływami wolutowymi. Świątynia posiada dachy dwuspadowe, pokryte blachą, z wieżyczką na sygnaturkę, umieszczoną nad nawą, ośmiokątną z latarnią. We wnętrzu znajdują się sklepienia kolebkowe z lunetami, w nawie, oparte na gurtach spływających na pilastry, między którymi są umieszczone półkoliste wnęki. Tęcza zamknięta jest także półkoliście. Chór muzyczny jest podparty dwoma filarami arkadowymi. Z prezbiterium do zakrystii przechodzi się przez portal w stylu barokowym, powstały około 1630. Polichromia wnętrza o motywach figuralnych i ornamentalnych, wykonana została w 1934 przez Jerzego Baranowskiego. Wyposażenie i wystrój Ołtarz główny w stylu neobarokowym powstał w XIX wieku i jest ozdobiony obrazami: Matki Boskiej namalowanym w XIX wieku, umieszczonym w sukience drewnianej oraz św. Klemensa powstałym w 1946. Dwa ołtarze boczne umieszczone przy tęczy, w stylu barokowym, pochodzą z połowy XVII wieku, w lewym znajdują się obrazy barokowe namalowane w XVIII wieku: Matka Boska Różańcowa i św. Trójca w zwieńczeniu, w prawym znajduje się obraz Serca Pana Jezusa namalowany zapewne w XIX wieku oraz w zwieńczeniu obraz św. Alojzego, barokowy, namalowany w XVIII wieku. Krucyfiks w tęczy w stylu barokowym pochodzi z XVII wieku. Chrzcielnica z marmuru, w stylu późnobarokowym, pochodzi z XVIII wieku. Lawaterz miedziany, w stylu barokowym, wykonany został na przełomie XVII i XVIII wieku. Organy o 9 głosach wykonał około 1890 lwowski organmistrz Jan Śliwiński. Galeria zdjęć Przypisy
Бидгошчка епархия

Бидгошчката епархия (на полски: Diecezja bydgoska; на латински: Dioecesis Bydgostiensis) е административно-териториална единица на католическата църква в Полша, западен обред. Суфраганна епархия на Гнезненската митрополия. Установена е на 25 март 2004 с декрет на папа Йоан-Павел II. Заема площ от 5 200 км2 и има 583 088 верни. Седалище на епископа е град Бидгошч. Деканати В състава на епархията влизат деветнадесет деканата. Бележки
Diecéze bydhošťská

Diecéze bydhošťská (latinsky Dioecesis Bydgostiensis, polsky Diecezja włocławska) je římskokatolická diecéze v Polsku, se sídlem v Bydhošti, kde se nachází katedrála sv. Martina a Mikuláše. Je součástí hnězdenské církevní provincie, je tudíž sufragánní vůči arcidiecézi hnězdenské. Stručná historie Diecézi ve Bydhošti zřídil papež Jan Pavel II. v roce 2004 bulou Dilectorum Polonorum a podřídil ji jako sufragánní vůči hnězdenské arcidiecézi. Související články Seznam biskupů bydhošťských Katedrála svatého Martina a Mikuláše (Bydhošť) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Diecéze bydhošťská na Wikimedia Commons Údaje o diecézi na stránkách catholic-hierarchy.org Údaje o diecézi na stránkách gcatholic.org
Bistum Bydgoszcz

Das Bistum Bydgoszcz (lateinisch: Dioecesis Bydgostiensis, poln.: Diecezja bydgoska) ist eine in Polen gelegene römisch-katholische Diözese mit Sitz in Bydgoszcz (deutsch Bromberg). Geschichte Das Bistum Bydgoszcz (dt. Bromberg) wurde am 24. Februar 2004 durch Papst Johannes Paul II. mit der Apostolischen Konstitution Dilectorum Poloniae fidelium aus Gebietsabtretungen der Bistümer Koszalin-Kołobrzeg und Pelplin sowie des Erzbistums Gniezno errichtet und dem Erzbistum Gniezno als Suffraganbistum unterstellt. Erster Bischof wurde Jan Tyrawa. Ihm folgte im September 2021 Krzysztof Włodarczyk. Dekanate Bistumspatrone Matka Boża Pięknej Miłości – Unsere Liebe Frau von der Rose (Kathedrale von Bydgoszcz) Sel. Michał Kozal – 14. Juni Siehe auch Liste der römisch-katholischen Diözesen Römisch-katholische Kirche in Polen Weblinks Offizielle Website (polnisch) Eintrag zu Bistum Bydgoszcz auf catholic-hierarchy.org (englisch) Eintrag zu Bistum Bydgoszcz auf gcatholic.org (englisch) Einzelnachweise
Diocese of Bydgoszcz

The Diocese of Bydgoszcz (Latin: Dioecesis Bydgostiensis) is a Latin Church ecclesiastical territory or diocese of the Catholic Church located in the city of Bydgoszcz in the ecclesiastical province of Gniezno in Poland. History 24 February 2004: Established as Diocese of Bydgoscz Bishops Jan Tyrawa (24 February 2004 – 12 May 2021) Krzysztof Włodarczyk (21 September 2021 – present) See also Roman Catholicism in Poland Sources GCatholic.org Catholic Hierarchy Diocese website