NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej i św. Mikołaja w Książu Wielkopolskim

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej i Świętego Mikołaja w Książu Wielkopolskim – jeden z dwóch kościołów rzymskokatolickich w Książu Wielkopolskim. Znajduje się przy ulicy Jana Pawła II. Należy do dekanatu nowomiejskiego. Jest to świątynia barokowa, z 1755, rozbudowana w latach 1948–1950. Wieża została dobudowana w 1981. Obecny kościół o trzech nawach z transeptem nawiązuje do pierwotnego kształtu. Budowla posiada obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z połowy XVII stulecia oraz chrzcielnicę. W ołtarzu głównym umieszczony jest tryptyk z 1954 roku przedstawiający w centrum posąg Świętego Mikołaja, a w skrzydłach sceny z życia świętego. Na jednym z filarów mieści się tablica upamiętniająca poległych pod Książem w 1848. Sufit nawy pokrywają plafony: Matki Bożej Wniebowziętej, Baranek Boży, Adoracja Ducha Świętego. Najstarszymi zabytkami świątyni są dwa dzwony z 1468 i 1509. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej i św. Stanisława Biskupa w Szczyrzycu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej i św. Stanisława Biskupa w Szczyrzycu – zabytkowa murowana świątynia rzymskokatolicka, znajdująca się w miejscowości Szczyrzyc, w powiecie limanowskim, w gminie Jodłownik. Kościół jest częścią zabytkowego zespołu klasztornego cystersów. Historia Od końca XIII wieku częścią opactwa cystersów był kościół murowany z kamienia łupanego. Przestał on jednak wystarczać zakonnikom i stale rosnącej liczbie parafian i pielgrzymów, dlatego w 1620 kanonik gnieźnieński i późniejszy opat szczyrzycki Stanisław Korczak Drohojewski rozpoczął rozbudowę opactwa, w tym również świątyni. Poświęcenia rozbudowanego kościoła dokonał w 1642 biskup Tadeusz Oborski. Aż do I wojny światowej dach kościoła pokrywała blacha miedziana, która jednak została skradziona przez Austriaków. Nowego pokrycia dachu miedzią dokonano w 1982. Architektura Barokowa świątynia wzniesiona została na planie krzyża, z prezbiterium zamkniętym półkolistą absydą. Nad kościołem góruje smukła rokokowa wieżyczka z sygnaturką. Wnętrze Do wnętrza świątyni prowadzi piękny gotycki portal oraz rzeźbione drzwi. Ich dekoracja jest dziełem miejscowego zakonnika z XV wieku. Ściany i stropy zdobi secesyjna polichromia autorstwa Jana Bukowskiego, wykonana w 1913. Ołtarze Ołtarz główny barokowy, ufundowany został w 1642 przez opata Remigiusza Łukowskiego. Z tego samego okresu pochodzi obraz Wniebowzięta, który był w nim umieszczony aż do momentu zastąpienia przez cudowny obraz Matka Boża Szczyrzycka. Po bokach ołtarza znajdują się dwie figury: św. Stanisław (z twarzą fundatora) oraz św. Wojciech (z twarzą króla Zygmunta II Wazy). Ołtarze boczne rokokowe, zdobione przez motywy roślinne. Wyposażenie kościoła Większość elementów wyposażenia wnętrza szczyrzyckiego kościoła wykonana jest w stylu barokowym i rokokowym. Wyróżniają się zwłaszcza: XVIII-wieczne tabernakulum, stalle z XIX wieku. Nad nimi znajdują się dwa orły a na posadzce lwy – oba te elementy są pozostałością starszych stalli z XVII wieku, renesansowa chrzcielnica, kamienna kropielnica z czterema płaskorzeźbami, na których widnieją sceny z Męki Pańskiej, rokokowa ambona, na której baldachimie umieszczono rzeźbę św. Stanisława, krucyfiks z początku XV wieku, epitafia nagrobne opatów szczyrzyckich: Stanisława Drohojowskiego, Remigiusza Łukowskiego i Gerarda Pastoriusza (z 1752), kielichy mszalne, organy wybudowane w latach 1885-1892 przez organmistrza Tomasza Falla, umieszczone na neoklasycznym prospekcie. Przypisy Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 49-55. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Kopanicy

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Kopanicy – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Kopanica, w gminie Siedlec, w powiecie wolsztyńskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu zbąszyńskiego. Mieści się przy ulicy Poniatowskiego. Historia i wyposażenie Parafia została erygowana w 1408 roku. Na miejscu świątyni drewnianej z 1688 roku została zbudowana w 1885 roku obecna, neogotycka, murowana świątynia. Do wyposażenia kościoła należą: kielich barokowy z 1680 roku, według zatartego napisu ufundowany zapewne przez M. Loykowicza, z literami fundatora ML DB PR na stopie, pacyfikały w formie krzyża z XVII stulecia, ze stopą z około 1700 roku z symbolem złotnika Krzysztofa Neumanna z Poznania, mniejszy: krzyż pochodzi z XVII stulecia, zaś stopa z pierwszej połowy XVIII stulecia. W kościele znajduje się tablica pamiątkowa z 1930 roku odsłonięta staraniem proboszcza Franciszka Nowaka, poświęcona tragicznym wydarzeniom w Kargowej z 1793 roku. Wówczas żołnierze kapitana Kazimierza Więckowskiego polegli w czasie stawiania oporu pruskim wojskom zajmującym Wielkopolskę. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Drzeczkowie

Kościół NMP Wniebowziętej w Drzeczkowie – rzymskokatolicki kościół zlokalizowany w Drzeczkowie, gmina Osieczna. Obiekt stoi w centrum wsi. Obecna budowla pochodzi z 1775, ale świątynia istniała tu już w 1362 (wtedy była to filia parafii Goniembice). Parafia w Drzeczkowie usamodzielniła się w 1447. W początkach XVII wieku kościół popadł w ruinę i był opuszczony. Odnowiono go w 1666, a w 1775 zbudowano nowy - obecny (odnawiany jeszcze w 1828 i 1849). Świątynia zbudowana jest w technice szachulcowej, na planie krzyża łacińskiego, częściowo otynkowany i pokryty gontem. Centralna część nakryta jest kopułą. Od strony cmentarza, otaczającego kościół, wznosi się przysadzista, trzykondygnacyjna wieża z drewna. Wejście na teren kościelny odbywa się przez bramę z 1775. W ołtarzu znajduje się gotycki obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem (XV wiek), autorstwa niejakiego Michaelisa, odrestaurowany w 1962. Bibliografia praca zbiorowa, Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, s. 54, ISBN 83-01-10630-1. Kościoły drewniane Archidiecezji Poznańskiej [dostęp 4 maja 2011].
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Lesznie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Lesznie – rzymskokatolicki Kościół parafialny mieszczący się w Lesznie, przy ulicy Czarnoleskiej, w dzielnicy Zaborowo. Zbudowany w połowie XVII wieku konstrukcji szkieletowej. Gruntownie restaurowany w latach 1795, 1868 i 1950. Pierwotnie zbudowany jako zbór kalwiński. Od 1946 - rzymskokatolicki. Od 1974 samodzielny kościół parafialny. Przypisy Bibliografia Leszno: plan miasta. Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. E. Romera, 1992
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Lutyni

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Lutyni – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Lutynia, w gminie Dobrzyca, w powiecie pleszewskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu Dobrzyca. Świątynia stanowi Sanktuarium Matki Bożej Miłościwej. Historia, architektura i wyposażenie Jest to świątynia bezstylowa wybudowana w latach 1801–1802 przez dziedzica Lutyni, Józefa Otuskiego. Od zachodu znajduje się kwadratowa wieża z baniastym hełmem, a od wschodu półkolista zakrystia. We wnętrzu mieści się sklepienie kolebkowe. Klasycystyczne wyposażenie zostało wykonane na początku XIX stulecia. W ołtarzu głównym mieści się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVII stulecia namalowany na płótnie przez nieznanego autora (ozdobiony sukienką drewnianą z 1 połowy XVIII stulecia), zasłonięty przez obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny z XIX stulecia. Jest on od wieków celem pielgrzymek (15 sierpnia) i jako uznany za cudowny został koronowany w dniu 13 sierpnia 1972 roku przez prymasa Stefana Wyszyńskiego za pozwoleniem papieża Pawła VI. Ogólna kolorystyka obrazu jest bardzo spokojna i wyraźna. Maryja nieznacznie odwraca głowę ku Dzieciątku, wskazując prawą ręką na Chrystusa. Dzieciątko prawą ręką błogosławi, lewą opiera na zamkniętej książce. Maryja jest ubrana w czerwoną suknię okrytą zielonym płaszczem zakończonym lamówką, Chrystus – sukienkę jasnoczerwoną. Tło obrazu jest ciemne, podświetlone nieco aureolami wokół głów Maryi i Jezusa. W ołtarzach bocznych udekorowanych przez rokokowe zwieńczenia, mieszczą się obrazy z końca XVIII stulecia. Na chórze, podpartym przez 2 kolumny, umieszczone są małe organy z końca XVIII stulecia. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Obornikach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Obornikach – najstarszy kościół w Obornikach. Należy do dekanatu obornickiego. Mieści się przy ulicy Kościelnej. Historia Świątynia została wybudowana w XV–XVI wieku w stylu gotyckim z cegły. Pod koniec XVI stulecia została dobudowana od strony północnej nawa boczna, połączoną z nawą główną jednym dachem, a od wewnątrz okrągłołukowymi arkadami filarowymi. W 1655, 1757 oraz 1814 roku, kościół uległ pożarom. W wyniku tych zniszczeń powstała niska, kwadratowa wieża, pokryta dachem namiotowym i jej wnętrze jest pokryte stropem na miejscu dawnego sklepienia (od 1815 roku). W drugiej połowie XVIII stulecia została dobudowana od strony południowej kaplica Matki Bożej Różańcowej, łącząca się z nawą główną, ostrołukową arkadą, natomiast w 1926 roku została dobudowana zakrystia i kruchta boczna. Wyposażenie Ostrołukowe gotyckie portale z cegły profilowanej, częściowo wymienionej, gotyckie pochodzą z przełomu XV i XVI stulecia. W kruchcie, pod wieżą, mieści się żelazna, kuta krata z XVIII stulecia. Ołtarz główny murowany, wykonany w stylu późnobarokowym pochodzi z drugiej połowy XVIII stulecia. W nim mieści się obraz ukazujący Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny z XVIII/XIX stulecia, przemalowany w 1926 roku. Z lewej i prawej strony ołtarza głównego mieszczą się figury aniołów podtrzymujące świeczniki. Przy wejściu do kaplicy Matki Bożej Różańcowej, mieści się figura św. Antoniego Padewskiego z XVII stulecia. Z kolei w samej kaplicy w ołtarzu mieści się obraz – płaskorzeźba Matki Bożej Różańcowej w otoczeniu piętnastu malowanych scen z tajemnicami Różańca Świętego z II połowy XVII stulecia. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Ostrzeszowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Ostrzeszowie – najstarszy kościół rzymskokatolicki w mieście Ostrzeszów. Mieści się przy ulicy Farnej. Należy do dekanatu Ostrzeszów. Architektura i wyposażenie Jest to świątynia gotycka z XIV/XV wieku, jednonawowa, odbudowana po pożarze w latach 1621–1633. Prezbiterium ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym niższe i węższe od nawy, wybudowane około 1337, nawa z XV wieku, pokryta płaskim stropem na miejscu pierwotnego sklepienia gotyckiego. Na belce w gotyckim łuku tęczowym późnogotycka grupa pasyjna z początku XVI wieku w Latach 1955–1960 na ścianach odsłonięto polichromię. Składają się na nią dwa gotyckie cykle pasyjne z XV i początku XVI wieku; renesansowy ze Świętym Krzysztofem i Sądem Ostatecznym i barokowy cykl pasyjny z 1 połowy XVIII wieku. Najciekawsza jest scena Sądu Ostatecznego, cenny dokument do historii kultury regionu z akcentami satyrycznymi i humorystycznymi: z postaciami chłopów i mieszczan, z widokiem wnętrza karczmy, skąd diabeł zabiera księdza pijącego z chłopami i karczmarkę oszukującą na miarach. Potępionych diabły uzbrojone w trójzębne widły odwożą do piekła na taczkach. Etnografowie stwierdzili, że takie same taczki dziś jeszcze spotyka się na wsi w okolicach Ostrzeszowa. Odsłonięty nad malowidłem napis głosi: "Roku Pańskiego 1584 Siódmego dnia Października sławny Sebastian Garncarz mieszczanin z Ostrzeszowa THE figury dał wimalowacz kosztem szwim ..." Odkrycia i konserwacji malowideł dokonała Pracownia Konserwacji Zabytków w Toruniu. Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa 1967, str. 157. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Zbąszyniu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Zbąszyniu – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Zbąszyń. Mieści się przy ulicy Senatorskiej. Jest to budowla późnobarokowa zbudowana w latach 1779–1796 według projektu Karola Marcina Frantza na wzór kościoła św. Stanisława Biskupa w Rydzynie, restaurowana po pożarze 1850, z tego czasu wieże. Wyposażenie wnętrza pochodzi z XVIII stulecia. Pod chórem organowym nagrobki Stefana Garczyńskiego (zmarłego 1755) i jego żony Zofii (zmarłej 1739), z wizerunkami zmarłych. Nad wejściem do zakrystii wizerunki z 1799 Edwarda Garczyńskiego i jego żony Katarzyny z Radolińskich, naprzeciwko wizerunki prawdopodobnie jego brata Stefana i żony. W bocznym ołtarzu obraz Matki Bożej Różańcowej z XVII stulecia z warsztatu wielkopolskiego. Dopiero w drugiej połowie XVIII wieku, po wybudowaniu obecnej świątyni, dostosowano jego wymiary do ram ołtarzowych. Wówczas domalowano medaliony ze scenami 15 tajemnic różańca. Aktualnie kościół stanowi lokalne sanktuarium maryjne. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak Województwo poznańskie. Przewodnik. Wydawnictwo "Sport i Turystyka" 1967, str. 224
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Śmiglu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Śmiglu – jeden z kościołów rzymskokatolickich w mieście Śmigiel. Mieści się przy ulicy Farnej. Należy do dekanatu śmigielskiego. Jest to świątynia gotycka, wybudowana w latach 1439–1443, odbudowana po pożarach w 1601 i 1818 roku, przebudowana w XIX wieku. Trzynawowa, halowa, posiada neogotycką wieżę z 1907 roku w miejscu dawnej gotyckiej. Do wyposażenia należy wczesnobarokowy nagrobek marmurowy Urszuli Brzeźnickiej, żony Kaspra Jaruzala (zmarłej 1627), ołtarze klasycystyczne z 1 połowy XIX wieku. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, Warszawa 1967, str. 191. Jerzy Kwiatek, Polska. Urokliwy świat małych miasteczek, „Sport i Turystyka” - MUZA SA, Warszawa 2002, str. 466.
Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Krakowie

Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych – rzymskokatolicki kościół rektoralny salezjanów znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy VIII Dębniki przy ul. Tynieckiej 39, na Dębnikach. W 1918 roku salezjanie nabyli od hrabiego Zdzisława Tarnowskiego z Dzikowa działkę na Dębnikach w Krakowie. Zbudowali na niej dom zakonny, erygowany w 1930 r. a następnie powstało Salezjańskie Wyższe Seminarium Duchowne. Kościół rozpoczęto budować w 1936 roku, a ukończono go w 1946. Projektował inżynier Marian Gąsowski. Konsekrowany został przez kardynała Adama Sapiehę w 1947. Jest to modernistyczny, jednonawowy budynek na planie prostokąta z półkoliście zamkniętym prezbiterium. Fasada jest bezwieżowa z portykiem i wysokimi schodami. Nad ołtarzem głównym znajduje się figura Matki Bożej z Dzieciątkiem wykonana przez Mieczysława Stobierskiego, jego autorstwa są także płaskorzeźby stacji Drogi Krzyżowej. Pod kościołem znajduje się sala widowiskowa. Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 . Linki zewnętrzne Strona Zgromadzenia. [dostęp 2011-05-13]. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych w Szamocinie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych w Szamocinie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Szamocin, przy ulicy Kościelnej. Historia i wyposażenie Jest to świątynia wybudowana w 1905 roku na dzierżawionej ziemi rodziny Burzyńskich w stylu neobarokowym. Bryła świątyni jest zwarta i wysmukła, posiada 3 kondygnacje. Wieża posiada wysokość 23 metrów, pokryta jest czworokątnym hełmem o dwóch kondygnacjach, wyposażonym w latarnię, z cebulastym zakończeniem i krzyżem. Pierwotnie był to kościół filialny parafii rzymskokatolickiej w Margoninie. W 1922 dekretem księdza kardynała Edmunda Dalbora został ustanowiony kościołem parafialnym. W kruchcie świątyni są umieszczone tablice z nazwiskami poległych powstańców wielkopolskich, żołnierzy wojsk polskich z wojny obronnej 1939 roku oraz zamordowanych w obozach i więzieniach z czasów okupacji hitlerowskiej mieszkańców miasta i okolic. Od frontu nad wejściem głównym, umieszczone są witraże wykonane przez Aleksandrę Korejewo. Witraż nad wejściem głównym ukazuje Maryję z Dzieciątkiem. O historycznej polskości tej budowli świadczą witraże wewnątrz świątyni, w bocznych oknach prezbiterium: Orzeł Biały i popiersie Matki Bożej Częstochowskiej oraz herb miasta i popiersie św. Jana Chrzciciela. Częściowo zachowane są stare witraże: w środkowym oknie prezbiterium w medalionie głowa Jezusa w koronie cierniowej z bordiurą otoczona purpurowymi rozetami. W prezbiterium umieszczone jest zamknięte sklepienie kolebkowe w kształcie połowy muszli. Nawa główna pokryta jest sklepieniem kolebkowym murowanym opartym na gurtach. W nawach bocznych są umieszczone łuki w kształcie krzyża, w kruchcie umieszczone jest sklepienie żaglaste. Linki zewnętrzne Fotopolska.eu
Kościół Najświętszej Maryi Panny i św. Jacka w Klimontowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny i św. Jacka w Klimontowie – podominikański kościół na terenie klasztoru w Klimontowie. Budynek kościoła zajmuje wnętrze wielobocznej działki leżącej na wzgórzu w pn.- zach. części Klimontowa. Rzymskokatolicka świątynia ufundowana przez Jana Zbigniewa Ossolińskiego w 1613 roku. Archotektonicznie łączy formy późnogotyckie, manierystyczne i wczesnobarokowe. Pierwotnie kościół wybudowany został w stylu późnorenesansowym na bryle gotyckiej.Twórcami warsztatu muratorskiego są Gaspar i Sebastian Fodigowie, uznani włosscy artyści osiadli w Chęcinach na pocz. XVII wieku. Po I wojnie światowej wykorzystywano budynki w celach edukacyjnych. Do 2005 roku miesiło się tam Liceum Ogólnokształcące. Dekretem biskupa sandomierskiego Andrzeja Dzięgi z dnia 31 stycznia 2006 roku podominikańska świątynia zyskała miano kościoła rektoralnego parafii św. Józefa. Kościół znajduje się na trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba. Zabytki Ołtarz wykonany jest w stylu barokowym, nawy boczne, ambona i konfesjonały w stylu rokoko. Ponadto w kościele znajdują się: malowana szafa Bractwa Różańcowego z 4 ćw. XVII w. i ołtarz św. Krzyża z ok. 1650 r. o obudowie z motywem drzewa Jessego (oba wyróżniają się rzadkim, programem ikonograficznym), moskiewska ikona Matki Bożej z Jezusem z ok. XIV w. zespół obiektów snycerki i stolarki rokokowej wykonany przez Jana Nowakowskiego z warsztatem (jednego z najlepszych działających w województwie sandomierskim w 4 ćw. XVIII – pocz. XIX wieku, naśladowców stylistyki Macieja Polejowskiego). Prace renowacyjne Świątynia została poddana restauracji w 1901 r., jak również w latach 90. XX w. i na początku XXI w. W trakcie prac remontowych odkryto w 1999 r. pod posadzką kruchty doczesne szczątki członków rodu Ossolińskich, w tym fundatora klasztoru. Prowadząca od 1992 r. prace konserwatorskie Elżbieta Graboś odsłoniła m.in. gmerki budowniczych świątyni Kacpra i Sebastiana Fodygów. Konwent dominikański Jan Ossoliński, chcąc odrobić straty poniesione przez Kościół na okolicznych terenach (do 1620 w Goźlicach był zbór kalwiński), podjął w 1613 r. decyzję o sprowadzeniu do Klimontowa Zakon Kaznodziejski. Po 1795 roku przemieniono budynki klasztorne na lazaret wojskowy. W 1878, po kolejnym pożarze miasta, wprowadziło się do budynku kilkanaście biednych rodzin i sąd ziemski. W budynku klasztoru żyło kilkunastu braci zakonnych. Ostatni – Korneli Mikusiński – zmarł w 1901 r. Zobacz też Klasztor dominikanów w Sandomierzu (istniejący) Klasztor dominikanów w Sandomierzu (nieistniejący) Klasztor dominikanów w Tarnobrzegu Opactwo Cystersów w Koprzywnicy Przypisy Bibliografia Klimontów. Klasztor i kościół św. Jacka [online], klimontow.net [dostęp 2010-08-05] (pol.). Sandomierskie Klimaty: Klimontów, sandomierskie.com [dostęp 2010-08-05] [zarchiwizowane 2013-04-27] (pol.).
Kostel Panny Marie (Lehnice)

Kostel Panny Marie v Lehnici (pol. Kościół Marii Panny w Legnicy, něm. Liebfrauenkirche in Liegnitz; zvaný dříve též Dolní kostel, něm. Niederkirche) je evangelicko-luterský kostel ve slezské Lehnici. Kostel stojí na místě nejstaršího farního kostela v Lehnici ze 12. století. Ten zcela shořel roku 1338 a byl nahrazen trojlodní bazilikou (14.–15. století). Roku 1522 se v něm odehrála první luterská bohoslužba. Dodnes je jediným lehnickým kostelem, který slouží nepřetržitě od reformace až do současnosti protestantům. Roku 1822 kostel zachvátil požár; následně byl 1824–1829 obnoven. V letech 1905–1908 byl razantně přestavěn. Z hlediska architektonického se jedná o trojlodní halový kostel. Je vystavěn na půdorysu protáhlého obdélníku. K západnímu průčelí přiléhají dvě věže. K nejstaršímu vybavení kostela náleží dva svícny ze 17. století, několik renesančních a barokních pískovcových náhrobků, oltářní obraz „Klanění pastýřů“ z roku 1770 a sochy Mojžíše a Árona z 18. století. Umělecky je velice cenný soubor 14 vitrážových oken v bočních lodích z počátku 20. století. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Panny Marie na Wikimedia Commons Opis wnętrza kościoła (popis interiéru kostela na stránkách farnosti) (polsky) Opis zewnętrzny kościoła (popis exteriéru kostela na stránkách farnosti) (polsky) Witraże (popis vitráží v kostele na stránkách farnosti) (polsky)
Liebfrauenkirche (Liegnitz)

Die Liebfrauenkirche (auch Marienkirche oder Niederkirche, poln. Kościół Marii Panny) ist ein evangelisch-lutherisches Kirchengebäude in der niederschlesischen Stadt Legnica (dt. Liegnitz). Sie ist die älteste Pfarrkirche der Stadt. Geschichte Vorgeschichte Die Ursprünge der Kirche gehen auf die zweite Hälfte des 12. Jahrhunderts zurück. Um 1170 ließ Herzog Boleslaw I. in der Nähe seiner Burg eine kleine einschiffige, hölzerne Kirche bauen. 1192 erfolgte ein romanischer Neubau aus Sandstein. 1195 wird die Kirche erstmals in einem Schreiben des Klosters Leubus erwähnt. Bei diesem Bau handelte es sich um eine romanische, einschiffige Kirche mit einem kurzen Presbyterium sowie einer halbrunden Apsis. Heutiger Bau Beim großen Stadtbrand im Jahr 1338 wurde die Kirche vollständig zerstört. Zwischen 1362 und 1386 erfolgte ein Neubau, wobei die Grundmauern des Vorgängerbaus miteinbezogen wurde. Es entstand ein dreischiffiger Kirchenneubau. In den folgenden Jahrhunderten kamen zahlreiche Anbauten hinzu. Zwischen 1450 und 1468 wird der Chor erweitert. Im Jahr 1484 wurde der Südturm fertiggestellt. 1522 wurde in der Kirche die erste evangelische Predigt im Liegnitzer Stadtgebiet abgehalten. Mitte des 17. Jahrhunderts wurde die Kirche renoviert und ausgebaut. Als Folge eines Blitzschlags brannte die Kirche am 11. März 1822 vollkommen aus. Zwischen 1824 und 1829 erfolgte der Wiederaufbau. Dabei wurde die Kirche zu einer Hallenkirche umgebaut und der Innenraum wurde im Stil der Neugotik wiederhergestellt. An der Westfassade wurde die beiden Türme hinzugefügt. 1903 entstand ein Bericht über Bauschäden an der Kirche. Diese lieferten den Anlass für eine großangelegte Renovierungs- und Umgestaltungsaktion. Ab 1905 wurde der Innenraum mit geometrischen mauretanischen Mustern nach einem Entwurf des Professor Detkana aus Berlin umgestaltet, die Fenster stammen von August Oetken. Die Türme wurden saniert, die Kirche erhielt ein neues Dach und an der Südfassade wurde eine Kapelle angebaut. Am 31. Mai 1906 erfolgte die Einweihung der neugestalteten Kirche. Nach dem Zweiten Weltkrieg verblieb eine deutsche evangelische Minderheit in der Stadt, die weiterhin die Liebfrauenkirche nutzen durfte. Sie ging von der Kirchenprovinz Schlesien der evangelischen Kirche der Altpreußischen Union zur Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen über. Unter Pastor Wolfgang Meißler wurden hier auch deutschsprachige Gottesdienste abgehalten. Ein Ende nahm dies im Jahr 1962, nachdem Pastor Meißler nach Westdeutschland ausgewiesen wurde. Durch die von ihm gegründete Stiftung „Schlesienhilfe PWM“ konnten Gelder zur Renovierung und zum Unterhalt der Kirche gesammelt werden. Im Jahr 2009 wurde der Platz vor der Liebfrauenkirche nach Pastor Meißler benannt, Plac Pastora-Wolfganga-Maxa-Meißlera. Weblinks Liegnitz.pl - Geschichte der Liebfrauenkirche Kościół ewangelicki Marii Panny - Frauenkirche; Liebfrauenkirche, Kirche zu Unsern lieben Frauenna portalu polska-org.pl Einzelnachweise