NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Wojciecha w Grodźcu

Kościół Świętego Wojciecha w Grodźcu – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Grodziec. Należy do dekanatu tuliszkowskiego. Mieści się przy Placu Arcybiskupa Bronisława Dąbrowskiego. Jest to budynek murowany, neogotycki wzniesiony w latach 1893–1900 za czasów ks. proboszcza Wojciecha Góreckiego, konsekrowany w 1901. W ołtarzu głównym mieści się posąg św. Wojciecha, patrona świątyni i parafii. W ołtarzach dwóch kaplic bocznych mieszczą się posągi św. Józefa i św. Antoniego. W dwóch ołtarzach w bocznych nawach umieszczone są obrazy Najświętszego Serca Jezusowego i Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, wykonane w częstochowskiej pracowni E. Jędrzejczyka. Ołtarze ufundowała rodzina Kwileckich. W prezbiterium mieści się polichromia wykonana przez nieznanego artystę; w nawie, kaplicach i loży polichromię wykonała Zofia Baudouin de Courtenay. W latach 1974–1975 przeprowadzono renowację polichromii. Niedawno zostały założone witraże, dzieło toruńskich artystów Władysława i Wojciecha Koziołów. Na lokalnym cmentarzu mieści się mogiła 12 powstańców z oddziału Edmunda Calliera, poległych pod Grodźcem 31 maja 1863 roku. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Jabłonowie Pomorskim

Kościół św. Wojciecha w Jabłonowie Pomorskim – neogotycki kościół katolicki z lat 1860-1866. Parafia na terenie Jabłonowa Pomorskiego istnieje co najmniej od schyłku XIII w. Z 1445 r. pochodzi pierwsza informacja źródłowa o istniejącej już parafii. Pierwszy drewniany kościół spłonął w 1661 r. Kolejny, również drewniany kościół, wzniesiony w ostatnich dziesięcioleciach XVII w. spłonął w 1785 r. Od 1641 r. wieś była własnością grudziądzkiego konwentu jezuitów, którzy przy kościele prowadzili stację misyjną. W 1757 r. decyzją bpa W. S. Leskiego parafia została inkorporowana do konwentu jezuitów i zakon przejął prawa patronatu nad kościołem. W 1773 r. po kasacie zakonu jezuitów parafia została przejęta przez księży diecezjalnych, a po 1785, z racji na brak świątyni parafia Jabłonowo została na kilkadziesiąt lat złączona z parafią Bursztynowo. Kolejny drewniany kościół, został wzniesiony w 1816 r., kiedy to została reaktywowana samodzielna parafia. Pod koniec lat 50. XIX wieku został on rozebrany z polecenia Stefana Narzymskiego, który razem z małżonką Otolią z Karwatów ufundował nowy, murowany obiekt, który miał być dopełnieniem kompleksu parku i pałacu na wzgórzu jabłonowskim. Budynek został zaprojektowany przez Augusta Stülera, być może na wzór kościoła św. Maurycego we francuskim Angers lub kościoła św. Mikołaja w Hamburgu, które wykazują doń istotne podobieństwa zewnętrzne. Obiekt miał na wzór gotyku zachodnioeuropejskiego wywoływać maksymalne wrażenie lekkości i strzelistości dzięki wieży w formie iglicy oraz wąskim oknom. W podobnym charakterze utrzymane jest neogotyckie wnętrze z kryptą i sarkofagiem małżonków Narzymskich. Oprócz typowo neogotyckich ołtarzy bocznych kościół mieści rzeźby ewangelistów oraz starsze, barokowe obrazy Matki Boskiej oraz św. Franciszka Ksawerego. Po II wojnie światowej siedziba parafii została przeniesiona do kościoła poewangelickiego pod wezwaniem Chrystusa Króla, a kościół św. Wojciecha spadł do rangi świątyni filialnej i pogrzebowej, z racji na bliskość cmentarza. W 1976 r. kościół św. Wojciecha ustanowiono kościołem rektorskim, jako osobny ośrodek duszpasterski, a 1 stycznia 1978 r. uzyskał ponownie status parafialnego. Bibliografia M. Drężek, Zarys dziejów wzgórza zamkowego w Jabłonowie Pomorskim. jablonowo.freehost.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-06-12)].
Kościół św. Wojciecha w Jeleniej Górze

Kościół św. Wojciecha w Jeleniej Górze – wzniesiony około 1500 roku w stylu późnogotyckim, gruntownie restaurowany w latach 1964–1970, na przełomie osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku dobudowano nawę, która dzisiaj stanowi główną część obrządkową kościoła. Wyposażenie starej części kościoła barokowe: ołtarz główny, ambona, organy, drewniane rzeźby, płótna olejne. Klasycystyczna piaskowcowa chrzcielnica z XIX wieku. Obecnie katolicki parafialny (od 1972). Mieści się w dzielnicy Zabobrze, przy ulicy Stanisława Moniuszki. Bibliografia Jelenia Góra: plan miasta. Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych imienia Eugeniusza Romera, S.A., Warszawa-Wrocław 1999. ISBN 83-7000-552-7
Kościół św. Wojciecha w Kaliszu

Kościół św. Wojciecha w Kaliszu – kościół w Kaliszu, na Zawodziu, tuż obok rezerwatu archeologicznego; drewniany, o konstrukcji zrębowej, oszalowany osmolonymi tarcicami sosnowymi; wybudowany w 1798. Pierwotny budynek wzniesiony został prawdopodobnie już około 1200. Pełnił on wtedy funkcje parafialne, które zostały jednak zniesione w 1406 przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Mikołaja Trąbę, przez co popadł w ruinę. O roku powstania obecnej budowli informuje napis znajdujący się na jednej z belek stropowych: Anno Domini 1798 die 24 Aprilis Sebastjan Zieliński kościoła tego fundator, kunsztu garncarskiego z parafianami wszystkimi. Cieśla Jan Kejner. Kościół posiada prostokątną nawę, prezbiterium wraz z zakrystią, sygnaturkę wybudowaną w 1894. Romańska kropielnica pochodzi zapewne z wyposażenia kolegiaty św. Pawła Apostoła. W 2017 podczas prac archeologicznych pod warstwą ziemi w kościele odkryto cmentarz z XVIII wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Andrzej Drewicz, Przewodnik po regionie. Kościół św. Wojciecha na Zawodziu Kościół św. Wojciecha w Kaliszu - Zawodziu polska-org.pl
Kościół św. Wojciecha w Kargowej

Kościół pw. św. Wojciecha w Kargowej – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kargowej, w powiecie zielonogórskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Sulechów, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Świątynia została zbudowana w 1902 roku jako kaplica filialna przez proboszcza parafii Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Kopanicy, księdza Władysława Czarneckiego. Do tej pory katoliccy mieszkańcy miasta uczęszczali na msze święte do kościoła w Kopanicy. W czasie walk powstania wielkopolskiego w 1919 roku kaplica została częściowo zniszczona, wkrótce została wyremontowana. Od 1923 kaplica administracyjnie podlegała pod Wolną Prałaturę Pilską. W 1921 roku został powołany pierwszy proboszcz samodzielnej kargowskiej parafii, ksiądz Maksymilian Wdowczyk. Oficjalnie nowa parafia św. Wojciecha w Kargowej została powołana w dniu 27 marca 1923 roku. Ponieważ liczba katolików w ówczesnym Unruhstadt stale wzrastała, konieczna była rozbudowa kaplicy. Nastąpiło to w 1932 roku. Wtedy to została również dodana wieża. Budowla jest zbudowana w stylu neogotycko-neoromańskim. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Koninie

Kościół św. Wojciecha w Koninie – kościół mieści się w konińskiej dzielnicy Morzysław przy ulicy Portowej. Należy do dekanatu konińskiego II. Jest budowlą wybudowaną w latach 1905–1914. W ścianie prezbiterium zachował się fragment wcześniejszej murowanej budowli z 1785, wzniesionej przez księdza Andrzeja Liszkowskiego. Historia Świątynia została wybudowana przez księdza Stanisława Chmielewskiego. Plan budowy został przygotowany przez budowniczego powiatu konińskiego, pana Zacherta. Budowa rozpoczęła się w 1904 roku. Fundamenty budowli zostały poświęcone przez dziekana konińskiego księdza kanonika Władysława Jankowskiego. Prace obejmowały roboty murarskie, tynkowanie murów, oszklenie i położenie posadzki. W świątyni został zbudowany wielki ołtarz i cztery boczne w kaplicach, zostały one pokryte stiukiem, ozdobione figurami i ornamentacją z gipsu. Wnętrze budowli zostało wykonane według projektu pana Przewalskiego. Ołtarze były jeszcze wykańczane w latach międzywojennych. Piętnastogłosowe organy zostały zamontowane w 1912 roku przez warszawskiego organmistrza Wojciecha Gadkę. Została wykonana ambona i w prezbiterium zostały zamontowane ławki w kształcie stall. W świątyni zostało wstawionych dwanaście ławek z każdej strony, z kolei do zakrystii zostały wstawione szafy dębowe. Budowa świątyni zakończyła się w 1912 roku. Jest to budowla będąca mieszkanką stylów, ponieważ występują tu cechy renesansowe, barokowe i klasycystyczne. Chociaż później były wykonywane jeszcze inne prace, to świątynia została konsekrowana przez biskupa Stanisława Zdzitowieckiego w dniu 14 maja 1914 roku. Przypisy
St. Adalbert's Church in Kielce

St. Adalbert's Church in Kielce (Polish: Kościół św. Wojciecha w Kielcach) is a Catholic church in Kielce, Poland. The site is considered the oldest sacral monument in Kielce, predating the city rights of Kielce itself. According to older tradition, it was the site where Saint Adalbert was martyred. The church also houses multiple works by Jan Styka. The church complex features a manor house and a clergy house. The church is protected on the register of monuments in Poland. History The origins of St. Adalbert's Church are associated with a prince and date to the late 12th century, during which time there existed a wooden church. In 1171, it lost parish rights when another church was constructed in the area, and it became a cemetery church. With the support of Fr. Józef Rogalla of Krakow, the church was rebuilt in 1763 with brick to replace the old wooden construction. The church was then enlarged in the late 19th century and consecrated by Bishop Tomasz Teofil Kuliński. A nearby manor house was also erected in the 19th century for the Chmielewski family. Architecture The church is a three-nave structure in the Eclectic style. It features a tall tower facade that is visible citywide. The nearby manor house is in the classical style. References
Kościół św. Wojciecha w Krakowie (Bronowice)

Kościół św. Wojciecha w Krakowie – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy VI Bronowice przy ulicy św. Wojciecha 4, na osiedlu Bronowice Nowe. Kościół wzniesiono w latach 1993–2000 według projektu architektonicznego Wacława Serugi i Małgorzaty Buratyńskiej-Serugi. Jego konsekracja miała miejsce 1 czerwca 2000 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Serwis archidiecezji krakowskiej
Kościół św. Wojciecha w Lidzbarku

Kościół św. Wojciecha w Lidzbarku – najstarszy zachowany obecnie lidzbarski kościół. Historia i architektura Zbudowany został w roku 1752 na fundamentach spalonego 6 lat wcześniej drewnianego kościoła. Ściany kościoła są murowane z cegły, otynkowane z otworami okiennymi zamkniętymi łukowo. Dach jest dwuspadowy, kryty dachówką holenderską. Z jego zachodniej strony wznosi się kwadratowa, trójkondygnacyjna wieża, zakończona baniastym hełmem krytym blachą z latarnią. Wnętrze kościoła składa się z zakończonego trójbocznie prezbiterium, prostokątnej nawy z dwiema kaplicami starej zakrystii od północy i drewnianego chóru muzycznego z XIX wieku. Całość pokryta jest drewnianym sklepieniem kolebkowym. Wystrój Wystrój wnętrza w większości jest w stylu barokowym. Na ołtarzu głównym znajdują się rzeźby św. Pawła, św. Piotra i św. Wojciecha, płaskorzeźba Chrystusa ze św. Tomaszem i obrazem Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej. Inne cenne elementy wystroju to: ołtarz boczny z obrazami św. Anny Samotrzeć i św. Wawrzyńca, ołtarz boczny z obrazem św. Stanisława, ołtarze w obydwu kaplicach, ambona, organy o zewnętrznej oprawie neobarokowej z 1904 roku, późnobarokowy konfesjonał z XVIII wieku, barokowa rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego z XVIII wieku, monstrancja z XVII wieku, monstrancja promienista z końca XVII wieku, rokokowy kielich z drugiej połowy XVIII wieku, barokowe świeczniki wykonane z cyny z XVIII wieku elektryczne świeczniki z drugiej połowy XIX wieku. W roku 1960 kościół wpisano do rejestru zabytków. Od 2004 roku w kościele znajdują się relikwie św. Wojciecha. W 2001 na ścianie zewnętrznej przy wejściu wmurowano tablicę pamiątkową z okazji 700-lecia założenia Lidzbarka. Galeria Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Krzeczowie

Kościół św. Wojciecha w Krzeczowie – drewniany kościół z przełomu XVI i XVII wieku, zlokalizowany w Krzeczowie, w województwie małopolskim, w powiecie myślenickim, w gminie Lubień. Zbudowany pierwotnie w Łętowni, w roku 1760 przeniesiony na nowe miejsce, montaż kościoła ukończono w 1765. Historia Kościół pierwotnie znajdował się w Łętowni, jego fundatorem była rodzina Melsztyńskich. Po wybudowaniu nowego kościoła w Łętowni pozostawał nieużytkowany. W roku 1760 został zakupiony przez dwie mieszkanki Krzeczowa, których imiona - Jadwiga i Małgorzata - zostały przechowane w podaniu, według którego obie miały być szwaczkami. Według tej historii, zapisanej w kronice parafialnej, kościół przeniesiony został z odległej o 4 kilometry Łętowni w ciągu półtora dnia, pracowali przy przenoszeniu chłopi z całej okolicy Myślenic, za co w nagrodę objęci zostali przez krakowskiego biskupa Kajetana Sołtyka odpustem zupełnym. W latach 1958–1959 kościół został przebudowany, przebudowano wówczas ścianę ołtarzową i rozszerzono prezbiterium. W roku 1958 zakupiono dla kościoła nowe organy. W 1969 r. kościół wpisany został do rejestru zabytków. Jest elementem małopolskiego szlaku architektury drewnianej. Architektura Kościół św. Wojciecha jest budowlą jednonawową, wzniesioną z drewna w konstrukcji zrębowej. Elewacja kościoła jest oszalowana, dach kryty gontem. Wieża posiada konstrukcję słupowo-ramową, dach kryjący nawę i prezbiterium dwuspadowy z sygnaturką. Wnętrze pokrywają polichromie z XVIII wieku, w ołtarzu z XVII w. znajduje się szesnastowieczny obraz Matki Boskiej zwanej Krzeczowską, ponad tym obrazem znajduje się obraz z końca XVII wieku przedstawiający Trójcę Świętą. Dodatkowym wyposażeniem kościoła są dwa skrzydła gotyckiego tryptyku z XVI w., przemalowanego w XX w., barokowa ambona i kamienna chrzcielnica z XVIII w. Przy kościele znajdują się dwie współczesne kapliczki. W jednej z nich, autorstwa Józefa Wrony z Tokarni, znajduje się rzeźba Chrystusa Frasobliwego, w drugiej, wykonanej przez Jana Ziębę z Krzczonowa - postać górala. Galeria Krzeczów - Kościół św. Wojciecha Linki zewnętrzne Szlak Architektury Drewnianej - kościół w Krzeczowie. szlak.wrotamalopolski.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-10-06)].
Kościół św. Wojciecha w Margoninie

Kościół Świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Margonin. Kościół należy do parafii św. Wojciecha w Margoninie w dekanacie chodzieskim, archidiecezji gnieźnieńskiej. Mieści się przy ulicy Kościelnej. Dnia 2 grudnia 1964 roku pod numerem A-20, kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa wielkopolskiego. Historia kościoła Kościół wzmiankowany w XIV wieku, obecny zbudowany na początku XVII wieku, przebudowany po pożarze 1753. Budowla barokowa trzynawowa, halowa. Wyposażenie wnętrza z XVIII wieku. Na łuku tęczowym dekoracja rokokowa stiukowa z panopliami, herbami Abdank i Rawicz i napisem fundacyjnym. Portret trumienny z początku XVII wieku. Na zewnątrz, we wnękach szczytu drewniane rzeźby barokowe. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa 1967, s. 263-264. Linki zewnętrzne Zespół kościoła par. pw. Św. Wojciecha. zabytek.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-12)]. Margonin. Późnobarokowy kościół parafialny św.Wojciecha (XVII/XVIII w.)
Kościół św. Wojciecha w Lublinie

Kościół św. Wojciecha w Lublinie – kościół szpitalny pw. św. Wojciecha jest obiektem rektoralnym. Murowany, późnorenesansowy kościół powstał w latach 1610–1635. Remontowany w roku 1756, następnie zaadaptowany na magazyn w roku 1835, został odrestaurowany w latach 1923–1930 (architekt – Jerzy Siennicki). Kolejne prace restauracyjne przeprowadzono w nim w latach 1970 i 1974. Historia Kościół przy istniejącym szpitalu św. Łazarza został wybudowany w XVII wieku przez Stanisława Garwaskiego. Na skutek wielkich kosztów utrzymania (ze względu na zawilgocenie murów) chorych ze szpitala przeniesiono, a szpital i kościół sprzedano na publicznej licytacji. Później w części mieszkalnej ulokowali się Żydzi a kościół zamieniono na skład żelaza. Dopiero w roku 1920 zabudowania wraz z kościołem stały się własnością diecezji lubelskiej. Do 1937 przebywali tu bracia kresowi, mieszkały (do 1974) również SS. kanoniczki i w części pomieszczeń prowadziły internat dla dziewcząt ze swojego gimnazjum. W 1974 po gruntownym remoncie, urządzono w budynkach mieszkalnych Diecezjalny Dom Rekolekcyjny, a pracują w nim Córki św. Franciszka Serafickiego. Kilka pomieszczeń zajmuje Muzeum Diecezjalne, a w części gmachu mieści się przedszkole. Pierwotny kościół był drewniany. Obecna świątynia została zbudowana około 1630 roku. Tworzy ona ze szpitalem zamknięty czworobok. Jest jednonawowa i zakończona półkolistą absydą. Sklepienia kolebkowe, budowla należy do grupy kościołów renesansu lubelskiego. Przy kościele jest zakrystia wkomponowana w budynek mieszkalny. Dawne wyposażenie świątyni uległo dewastacji w XIX wieku. Obecne 3 ołtarze pochodzą z kaplicy zamkowej św. Trójcy, przeniesione tu w 1954. Ołtarz główny z obrazem Wniebowzięcia NMP malarza S. Janowickiego, 1611. Jeden z ołtarzy bocznych mieści obraz św. Antoniego, drugi - ukrzyżowania Pana Jezusa. Do zabytków zaliczyć jeszcze należy obrazy św. Wojciecha i św. Trójcy na chórze kościelnym. Świątynia do 1962 roku była zamknięta dla wiernych, później po przeprowadzeniu remontu - ponownie otwarta. W latach 1976–1980 miała miejsce gruntowna renowacja. W 1981 poświęcenia nowego wnętrza dokonał ks. kan. S. Rojek. W latach 1989–1994 miał miejsce remont generalny całego kompleksu zabudowań. Zobacz też Zabytki Lublina
Церковь Святого Войцеха (Люблин)

Церковь Святого Войцеха, или Церковь Святого Адальберта (пол. Kościół św. Wojciecha) — бывший госпитальный храм, ныне приходская церковь католической архиепархии Люблина в Польше. Храм расположен на улице Подвале, 15. С 10 марта 1967 года является памятником архитектуры под номером А/258. История Деревянная церковь Святого Войцеха при больнице Святого Лазаря была построена в XVII веке на средства Станислава Гарваского. В 1630 году на месте деревянной церкви был построен каменный храм. Из-за высокой влажности здание госпиталя оказалось малопригодным для пациентов, которых перевели в другую больницу, а здание церкви и госпиталя продали частным лицам. В XIX веке церковь была арендована членами местной иудейской общины, которые открыли в ней склад железа. В 1920 году храмово-больничный корпус передали в собственность епархии Люблина. С 1923 по 1937 год здесь находился монастырь крестовых братьев-миссионеров святого Франциска. В 1938 году церковь была передана сёстрам-канониссам. В 1974 году после капитального ремонта в здании бывшей больницы был открыт ретретный дом епархии, который находится в ведении сестёр-серафиток. В части здания также располагается экспозиция музея епархии и детский сад. Из первоначального интерьера храма сохранился лишь образ Святого Войцеха, или Адальберта Пражского. Примечания Ссылки Kościoł pw. św. Wojciecha (пол.). www.kosciol.napodwalu.pl. — Статья об истории церкви, на посвящённом ей сайте. Дата обращения: 15 декабря 2016.
St. Adalbert (Międzyrzecz)

St. Adalbert ist eine klassizistische Kirche in Międzyrzecz (deutsch: Meseritz) in der Woiwodschaft Lebus in Polen. Erbaut als evangelische Kirche innerhalb der Kirchenprovinz Posen der evangelischen Landeskirche in Preußen, gilt sie als wichtiger Sakralbau Karl Friedrich Schinkels, der typologisch der Johanniskirche in Zittau nahesteht. Geschichte In Meseritz hatte die evangelische Bevölkerungsmehrheit ab 1545 zunächst die katholische Pfarrkirche genutzt und im 17. und 18. Jahrhundert eigene Kirchen gebaut, die aber jeweils abbrannten. Nach dem letzten Brand 1827 wurde der Bau einer Steinkirche beschlossen. Die 1828 bei der preußischen Oberbaudeputation eingereichten Baupläne wurden dort verworfen. Da der Bau aber schon begonnen worden war, musste eine Umplanung vorgenommen werden, die Schinkel übernahm. Seine Änderungsentwürfe würden ab 1829 vollständig umgesetzt. 1834 waren die Arbeiten abgeschlossen. Die evangelische Kirchengemeinde gehörte zur Kirchenprovinz Posen, ab 1923 zur Kirchenprovinz Grenzmark Posen-Westpreußen. Nach der Flucht und Vertreibung der deutschen Bevölkerung wurde die Kirche 1947 von der römisch-katholischen Kirche übernommen. Bauwerk Der verputzte Rechteckbau wurde in städtebaulich hervorragender Position auf einem platzartigen Grundstück in der Bauflucht des Rings errichtet. Die Schmalseiten sind dreiachsig, die Längsseite achtachsig, wobei in jeder Achse zwei Rundbogenfenster übereinander stehen. An den Längsseiten sind die jeweils äußersten Achsen risalitartig vorgezogen. Im Süden sind diese Achsen durch einen Riegelbau überhöht, der das Dach verdeckt und den Turm aufgeschultert wirken lässt. Wesentliche Gliederungselemente der Fassaden sind Gesimse auf Höhe der Kämpfer und Sohlbänke, die um das ganze Gebäude herumgezogen sind und mit den einfach abgetreppten Fenstergewänden verkröpft sind. Der Turm mit zwei Freigeschossen hat einen steilen Knickhelm mit abgestumpfter Spitze. Innenraum Der Innenraum ist eine hohe flachgedeckte Emporenhalle. Durch die dominante Gestaltung der Brüstungen ist der Innenraum als Saal mit Anräumen charakterisiert. Das Altarbild „Verklärung Christi“ schuf Julius Hübner. Ensemble Zum Bauensemble gehören die spiegelsymmetrisch gestalteten Bauten des Schulhauses und des Pfarrhauses. Diese sind zweigeschossig und haben im Erdgeschoss Rundbogenfenster, im Obergeschoss Rechteckfenster. Literatur Schinkelzentrum der Technischen Universität Berlin, Haus der Brandenburgisch-Preußischen Geschichte (Hrsg.): Karl Friedrich Schinkel. Führer Zu Seinen Bauten. Band 2 Von Aachen über die Mark Brandenburg bis Sankt Petersburg. Deutscher Kunstverlag, 2018, S. 144–146. Weblinks Auf Schinkels Spuren in den Kreisen Meseritz und Birnbaum https://www.wojciech-miedzyrzecz.pl/
Kościół św. Wojciecha w Międzyrzeczu

Kościół pw. św. Wojciecha w Międzyrzeczu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Międzyrzeczu, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Pszczew diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Świątynia została wzniesiona w 1834 jako kościół protestancki. Jego głównym fundatorem był król Fryderyk Wilhelm III Pruski. Projekt budowli dostarczyła Naczelna Deputacja Budowlana – według tradycji było to dzieło Karla Friedricha Schinkla. Kościół został poświęcony przez biskupa ewangelickiego D. Freymarka. Po 1945 kościół został przejęty przez katolików. Dla kultu rzymskokatolickiego został poświęcony w dniu 7 grudnia 1947. W 1978 stała się samodzielnym kościołem parafialnym. W latach 1980–1990 budowla otrzymała częściowy nowy wystrój. Architektura Budowla reprezentuje styl późno klasycystyczny. Składa się z jednej nawy. Jego fasada jest dwukondygnacyjna, trójosiowa, zwieńczona jest trójkątnym naczółkiem i wieżą, wyposażoną w obeliskowy hełm z pozłacanym krzyżem. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz z 1835 roku, który przedstawia Chrystusa i czterech ewangelistów. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Ostrołęce

Kościół pw. św. Wojciecha w Ostrołęce – parafialny kościół rzymskokatolicki zbudowany w roku 1890. Pierwotnie była to cerkiew prawosławna, wybudowana na terenie ówczesnych koszar rosyjskich w Ostrołęce. Kościół znajduje się w dzielnicy przemysłowej Ostrołęki – Wojciechowicach. Wpisany do rejestru zabytków pod nr A-583 z dn. 17.11.1986 r. Historia Początki kościoła sięgają roku 1888, kiedy to w Ostrołęce (konkretnie Wojciechowicach – dzielnicy miasta) stacjonowały wojska rosyjskie. To właśnie dla tych żołnierzy w 1890 r. została wybudowana cerkiew pw. św. Piotra i św. Pawła. Po opuszczeniu przez Rosjan Ostrołęki w roku 1915 cerkiew została przemieniona na zbór protestancki. W czasie I wojny światowej kościół służył Niemcom za magazyn wojskowy. Pod koniec wojny, 26 maja 1918 r. ze Lwowa do Ostrołęki przybył 5 Pułk Ułanów Zasławskich. Decyzją dowództwa Pułku cerkiew została adaptowana na kościół rzymskokatolicki. W okresie międzywojennym był to kościół garnizonowy, a w czasie okupacji ponownie wykorzystywany był przez Niemców jako magazyn wojskowy. Po zakończeniu II wojny światowej, aż do roku 1957 kościół był zamknięty. W latach 1958–1961 staraniem ks. J. Kaczyńskiego budynek kościoła został wyremontowany i dobudowano dwie zakrystie. W 1975 r. do Ostrołęki przybyli Pallotyni. To właśnie Stowarzyszeniu Apostolstwa Katolickiego powierzone zostało duszpasterstwo przy kościele św. Wojciecha. Dzięki staraniom pallotynów w 1985 r. kościół został ponownie rozbudowany. Przypisy Linki zewnętrzne oficjalna strona parafii lokalizacja kościoła na mapie Ostrołęki