NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jezioro Lipińskie

Jezioro Lipińskie – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie ełckim, w gminie Ełk, leżące na terenie Równiny Mazurskiej. Charakterystyka W jego środku znajduje się przewężenie, przez które biegnie droga do dawnej wsi Lipińskie. We wschodniej części zbiornika znajduje się zatoka Buchta, oddzielona od reszty jeziora półwyspem, Pistkowski Ostrów. W południowym krańcu jeziora w trzcinach ukryty jest ciek (1,6 km). Jezioro ma niskie brzegi, południowe miejscami podmokłe, zalesione z wyjątkiem części południowo-zachodniej. Linia brzegowa rozwinięta dzięki wąskiej odnodze (dł. 1,7 km). Brzeg południowo-zachodni jest niedostępny ze względu na umiejscowiony tam poligon wojskowy. Od zachodu łączy się z wąskim jeziorem Kraksztyn. Jezioro Lipińskie stanowi południowo-wschodnią granicę gminy Orzysz Turystyka W północno-zachodniej części wypływa struga, płynąca do jeziora Kraksztyn, a dalej połączenie z jeziorami Druglin Duży, Rostki i Orzysz. Prowadzi tędy szlak kajakowy im. Michała Kajki. Przypisy Bibliografia Projekt "Turystyka-wspólna sprawa". na zlecenie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.. Orzysz. Mapa turystyczna gminy. Informator turystyczny. Trasy rowerowe. Komorowo: HM Mirosław Haba.
Jezioro Lisowskie (Warszawa)

Jezioro Lisowskie – starorzecze w Warszawie, w dzielnicy Wilanów, o powierzchni ponad 6 ha. Położenie i charakterystyka Jezioro leży po lewej stronie Wisły, w Warszawie, w dzielnicy Wilanów, w rejonie osiedli Powsin i Lisy niedaleko ulic: Rosochatej i Zastruże. Jezioro ma połączenie z Jeziorem Pod Morgami, w kierunku którego odpływają wody, a także dalej poprzez Rów Powsinkowy z Jeziorem Powsinkowskim. Leży w zlewni rzeki Wilanówki. Zgodnie z ustaleniami w ramach Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009-2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r. jezioro położone jest na terasie nadzalewowym i zasilane jest stale wodami podziemnymi. Odpływ natomiast ma formę cieku. Powierzchnia jeziora wynosi 6,0529 hektara. Długość jeziora wynosi 850 m, a jego maksymalna szerokość to 100 m. Głębokość jeziora to 2–3 m. Jezioro ma wydłużony kształt w kierunku SE-NW. W otoczeniu znajdują się pola uprawne. Brzegi są wyniesione ok. 1,5 do 2 m ponad lustro wody. Akwen współtworzy 12-kilometrowy ciąg starorzeczy, rozpoczynający się od jezior Bielawskich (Jeziorko Bielawskie Górne i Jeziorko Bielawskie Dolne), przez Jezioro Lisowskie, Jezioro pod Morgami, Jezioro Powsinkowskie do Jeziora Wilanowskiego. W 2013 roku utworzono na jeziorze dwusłupowy wyciąg z przeszkodami do uprawiania wakeboardingu o długości 160 metrów. Przyroda Zbiornik wodny leży na terenie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu utworzonego rozporządzeniem Wojewody Warszawskiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego. Rozporządzenie to zmieniono rozporządzeniem Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 sierpnia 2000 r. i dodano m.in. zapis, iż w skład obszaru chronionego krajobrazu wejdą tereny otwarte ze zbiornikami wodnymi – jeziorami: Lisowskim i Pod Morgami o łącznej powierzchni: 13,1258 ha. Zgodnie z badaniem z 2004 roku na terenie zbiornika wodnego i w jego okolicach stwierdzono występowanie następujących gatunków ptaków: perkoz dwuczuby, bączek, podgorzałka, czernica, błotniak stawowy, bocian biały, wodnik, orzełek włochaty, czajka, górniczek, gąsiorek, srokosz i kaczka krzyżówka. Stwierdzono także występowanie rybitwy czarnej, brzęczki i trzciniaka. Jezioro jest istotne w szerszym kontekście dla mikroklimatu Warszawy. Zbiornik ten należy – wraz z m.in. Jeziorem Powsinkowskim, Jeziorem Wilanowskim, doliną rzeki Wilanówka, Morysinem oraz pobliskimi łąkami, polami, ciekami i zbiornikami wodnymi – do ważnego ciągu przyrodniczego Warszawy, który pełni istotne funkcje hydrologiczne, ma też spore znaczeniu dla klimatu. Ciąg ten nawietrza Warszawę transportowanymi od południa masami czystego powietrza znad Lasu Kabackiego i Lasów Chojnowskich. Jest to tzw. Korytarz Wilanowski. Zobacz też taras zalewowy Wisły w Warszawie Przypisy Linki zewnętrzne zdjęcie Jeziora Lisowskiego na Wikimapii
Jezioro Lisowskie (woj. zachodniopomorskie)

Jezioro Lisowskie (także Likowo) – jezioro, zbiornik zaporowy na rzece Rega, położony na Równinie Nowogardzkiej, w woj. zachodniopomorskim, w gminie Płoty. Lustro wody jeziora znajduje się na wysokości 29,7 m n.p.m., a jego powierzchnia wynosi 90 ha. Szerokość zbiornika dochodzi do 200 m, a jego długość w biegu rzeki wynosi 4,4 km. Całkowita pojemność zbiornika wynosi 1,5 mln m³, a pojemność użytkowa 0,3 mln m³. Jezioro Lisowskie stanowi odcinek rzeki Regi według różnych źródeł od 69,4 do 64,63 km biegu rzeki, bądź od 65,2 do 60,8 km. Akwen został utworzony jest przez sztuczne przegrodzenie koryta rzeki groblą ziemną, tworząc jezioro o pojemności 1,5 mln m³. W latach 1922–1924 powstała tu mała elektrownia wodna według projektu firmy J.M. Voith z miasta Heidenheim an der Brenz. Rzeka piętrzona jest zaporą ziemną, zapewniającą spad 4,75 m, w którą wbudowane są urządzenia hydrotechniczne jazu, betonowe komory turbin i budynek elektrowni z rozdzielnią. Prócz tamy z elektrownią, nad jeziorem znajduje się mała przystań wędkarska oraz budynek mieszkalny. Nazwa jeziora pochodzi od wsi Lisowo, położonej na zachód od niego. Powszechnie jezioro nazywa się także zbiornikiem zaporowym Likowo – tak jak elektrownia wodna na nim. Dopływem lewobrzeżnym jest Ukleja. Przypisy Linki zewnętrzne Opis elektrowni na jeziorze Elektrownia Wodna Likowo. ew.koronowo.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-06)].
Jezioro Litewskie

Jezioro Litewskie – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. ostródzkim, w gminie Miłakowo, położone na wschód od wsi Litwa, leżące na terenie Pojezierza Dzierzgońsko-Morąskiego. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Litewskie. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Litwa. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 9,12 ha 10,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 109,1 m n.p.m. Przypisy
Jezioro Lubichowskie

Jezioro Lubichowskie – jezioro położone na północnowschodnim obrzeżu Borów Tucholskich (powiat starogardzki, województwo pomorskie) w bliskim sąsiedztwie Wdy na obszarze Lubichowa (nad jeziorem znajduje się kąpielisko gminne). Powierzchnia całkowita 37 ha. Zobacz też Ocypel Osowo Leśne
Jezioro Lubiańskie

Jezioro Lubiańskie – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. ostródzkim, w gminie Grunwald, leżące na terenie Garbu Lubawskiego. Jezioro o brzegach stromych (z wyjątkiem północno-wschodniej części) i zalesionych. Historia W pobliżu jeziora Lubień znajduje się miejsce bitwy pod Grunwaldem. W nocy z 14 na 15 lipca 1410 roku król Władysław Jagiełło ruszył z armią polsko-litewską spod Dąbrówna. Jan Długosz tak opisał to wydarzenie: Najbliższe miejscowości to: Góry Lubiańskie, Ulnowo, Lubianek, Zybułtowo. Niedaleko jeziora znajduje się gospodarstwo Agroturystyczne i Pensjonat Osada Ulnowo (w miejscowości Ulnowo). Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 32,1 ha przez 33,8 ha do 35,0. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 177,7 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 4,0 m, natomiast głębokość maksymalna 7,5 m. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Lubiańskie. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Lubień, Lubian, Łubian, Lubien lub Lubień lub też Lubreń. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Lubiańskie w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].
Jezioro Lubiechowskie

Jezioro Lubiechowskie – jezioro w Polsce w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie włocławskim, w gminie Kowal, leżące na terenie Kotliny Płockiej. Jezioro położone jest na terenie Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 16,6 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 72,2 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 2,2 m, natomiast głębokość maksymalna 3,2 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 2001 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości i umieszczono poza kategorią w kategorii podatności na degradację. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Lubiechowskie. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Lubiechowskiego na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].
Jezioro Lubienieckie

Jezioro Lubienieckie – jezioro w woj. kujawsko-pomorskim, w powiecie włocławskim, w gminie Chodecz, leżące na terenie Pojezierza Kujawskiego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 15,1 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 100,5 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 3,7 m, natomiast głębokość maksymalna 7,6 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 2000 roku wody jeziora sklasyfikowano poza klasą klasy czystości. W roku 1994 wody jeziora również zaliczono do wód pozaklasowych. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Lubienieckie. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Lubienieckiego na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-25)].
Lubiwiec (jezioro)

Lubiwiec – jezioro morenowe w woj. wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Międzychód, położone w obrębie sołectwa Kolno, na pograniczu gminy Międzychód i Kwilcz oraz 3 wsi: Kolna, Prusima i Popowa, na terenie Pojezierza Poznańskiego. Przypisy
Jezioro Lubowidzkie Małe

Jezioro Lubowidzkie Małe lub Jezioro Małe Lubowidzkie – na obszarze Pradoliny Redy-Łeby w powiecie lęborskim województwa pomorskiego. Charakteryzuje się silnym "zabagnieniem" - zarastaniem. Wody Jeziora Lubowidzkiego Małego poprzez 500 m kanał zasilają wody Jeziora Lubowidzkiego. Przed drugą wojną stosowana była nazwa (niem.) "Kl. Luggewieser See", obecnie urzędowo stosowana nazwa brzmi "Jezioro Małe Lubowidzkie". Przypisy
Jezioro Luterskie

Jezioro Luterskie – jezioro w Polsce, położone województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Kolno, leżące na terenie Wysoczyzny Jeziorańsko-Bisztyneckiej. Ukształtowanie Jest jeziorem typu sielawowego. Morenowe jezioro rozciągające się z północnego wschodu na południowy zachód, o urozmaiconej linii brzegowej, z dużymi półkolistymi zatokami na północy i północnym zachodzie oraz wyspą w tej partii akwenu. W części północno-wschodniej przewężenie łączy jezioro Luterskie z trzecią zatoką, wyodrębnioną czasem jako jezioro Luterskie Małe. Jezioro Luterskie łączy się rowami z jeziorami Bierdawami i Kikitami, a z jego południowo-zachodniego końca wypływa rzeka Symsarna do jeziora Ławki. Wysokie i dość strome brzegi są od strony południowej porośnięte lasem, na pozostałych partiach brzegi niskie, gdzie dominują pola uprawne i łąki. Przy północno-wschodniej zatoce leży wieś Lutry, a przy południowej części wschodniego brzegu Kikity. Jezioro jest obecnie dzierżawione przez Gospodarstwo Rybackie Olsztyn. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 687,5 ha do 691,1 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 140,9 m n.p.m. lub 141,4 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 7,2 m, natomiast głębokość maksymalna 20,7 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1999 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości i II kategorii podatności na degradację. Nazwa Nazwa jeziora i wsi Lutry pochodzi od nazwiska rodowego Henryka Lutra, warmińskiego wójta krajowego z XIV wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Luterskie w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].
Lutol (jezioro)

Lutol – jezioro polodowcowe w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Trzciel, w Bruździe Zbąszyńskiej. Zachodnim brzegiem jeziora przebiega granica między województwami lubuskim i wielkopolskim. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 135,0 ha przez 144,0 ha do 152,5 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 50,5 m n.p.m. lub 52,4 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 1,8 m lub 3,3 m, natomiast głębokość maksymalna 8,3 mlub 9 m. Morfologia Kształt zbliżony do litery X, przy czym odnogi południowe są znacznie bardziej masywne (przypominają nerki). Na środku zbiornika istnieje niewielka wyspa o powierzchni 0,1 ha. Brzegi i zlewnia w większości zalesione – nad akwenem zlokalizowana jest tylko jedna wieś – Lutol Mokry. Jezioro Lutol to zbiornik bardzo płytki, w stosunku do powierzchni. Największa głębia (9 m) znajduje się w północnej części. Poza tym jezioro ma z grubsza jednakową głębokość, wahającą się w granicach 2,1-2,7 m. Brzeg jeziora jest najniżej położonym punktem gminy Zbąszyń (50 m n.p.m.). Czystość W 2000 przebadano wody pod kątem czystości. Niższe warstwy metalimnionu były całkowicie odtlenione, a nad dnem wyczuwalny był siarkowodór. W okresie wiosenno-letnim występował corocznie intensywny zakwit wód, który ograniczał widoczność nawet do 25 cm. Wody jeziora, praktycznie w całości, nie odpowiadały normom. Fauna i flora W fitoplanktonie wiosennym dominowały okrzemki Synedra acus v. acus i Synedra ulna v. ulna oraz sinice z rodzaju drgalnic. Latem pojawiały się okrzemki Melosira granulata i sinice Microcystis aeruginosa. Zooplankton był nieliczny. Turystyka Przez akwen przebiega szlak kajakowy Obry. Na brzegach nieliczne ośrodki wczasowe i harcerskie. Przypisy Bibliografia Program ochrony środowiska gminy Zbąszyń na lata 2004-2007 z perspektywą do roku 2012, Europejskie Towarzystwo Ekorozwoju, Poznań, czerwiec 2004, ss.11 i 51 https://web.archive.org/web/20100528155937/http://www.gorzow.pios.gov.pl/komunikaty/jeziora2000/jezioro_lutol.htm – strona WIOŚ Zielona Góra (dostęp 6.9.2010) Powiat Nowotomyski – mapa turystyczna, wyd. Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2005, ISBN 83-87157-13-9 praca zbiorowa, Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, s.145, ISBN 83-01-10630-1
Jezioro Lutomskie

Jezioro Lutomskie – jezioro rynnowe położone na południowym skraju Puszczy Noteckiej, na terenie gminy Sieraków. Najdłuższe jezioro Pojezierza Międzychodzko-Sierakowskiego. Powierzchnia jeziora to 174 ha, długość 5800 m, natomiast średnia szerokość wynosi zaledwie 300 m (minimalna ok. 200 m). Do zachodniego brzegu przylega rezerwat przyrody Buki nad Jeziorem Lutomskim. Jezioro Lutomskie stanowi końcowy odcinek cieku wodnego o długości ok. 25 kilometrów, zaczynającego się Potokiem Kwileckim, który łączy się strugą Lutomką z Jez. Białeckim i Oszczynicą z Jez. Lutomskim. Woda w jeziorze o małej przejrzystości i niskiej czystości biologicznej, ze względu na niewielką głębokość i szerokość. Miejsce żerowania i egzystowania licznych gatunków ptaków (łyska, kaczka krzyżówka, trzcinniczek, perkoz dwuczuby) oraz siedlisko roślin (trzcina zwyczajna, pałka wąskolistna, pałka szerokolistna, tatarak, kosaciec syberyjski, szczaw lancetowaty, jeżogłówki, oczeret jeziorny, grążele żółte i grzybienie białe). Występuje tu także wiele gatunków ślimaków, m.in. bursztynka pospolita (Succinea putris) i przytulik strumieniowy (Ancylus fluviatilis). Jezioro popularne w okresie PRL i na początku lat 90. XX wieku ze względu na duży ośrodek wczasowy PKP (zwany przez miejscowych „wczasami wagonowymi”), położony po zachodniej stronie jeziora. Zobacz też Sierakowski Park Krajobrazowy Bibliografia P. Anders, K. Graja, Pojezierze Międzychodzko-Sierakowskie, mapa turystyczna, Wielkopolski Ośrodek Informacji Turystycznej, Poznań 1992. Włodzimierz Łęcki, 7 dni w Sierakowie, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1988. Kazimierz Grzybowski, Sieraków n. Wartą, nakładem własnym, Sieraków 1935. W. Kusiak, P. Anders, Puszcza Notecka, mapa przyrodniczo-turystyczna, Przegląd Leśniczy, Poznań 2004.
Jezioro Marianowskie

Jezioro Marianowskie – jezioro rynnowe w Polsce na rzece Krępie na Pojezierzu Ińskim. Administracyjnie leży na obszarze gminy Marianowo w powiecie stargardzkim w województwie zachodniopomorskim pomiędzy wsiami Marianowo na zachodzie i Wiechowo na wschodzie. Powierzchnia jeziora wynosi 82 ha. Według typologii rybackiej jest jeziorem sandaczowym. W pobliżu rzeka tworzy również mniejsze Jezioro Wiechowskie. Przypisy
Jezioro Maszewskie

Jezioro Maszewskie – jezioro rynnowe na Równinie Nowogardzkiej, położone w gminie Maszewo, w powiecie goleniowskim, w woj. zachodniopomorskim. Nad południową jego częścią leży miasto Maszewo, w którym funkcjonuje kąpielisko. Jezioro jest największym zbiornikiem koło Maszewa – jego powierzchnia wynosi 12,77 ha. Ma wydłużony kształt o przebiegu południkowym, o długości 1,4 km i szerokości do 150 m. Od północy wpada do niego rzeka Leśnica. Poniżej środkowej części występuje krótkie zwężenie do ok. 20–30 m. Zbiornik posiada strome brzegi, których wysokość zboczy sięga 18 m. Na północ od Jeziora Maszewskiego w rynnie znajdują się dwa zbiorniki o pow. 2,0 i 5,0 ha oraz szereg mniejszych. Przez większość z nich przepływa rzeka Leśnica. Według danych z 2008 jakość wody kąpieliska nad Jeziorem Maszewskim odpowiada wymaganiom sanitarnym. Północne brzegi pokrywa szeroki pas drzew, a na północ w rynnie rzeki rośnie niewielki las. Całe jezioro jest otoczone drzewostanem liściastym, brzegi poza plażą są porośnięte trzciną. Nad południowo-wschodnim brzegiem biegnie droga wojewódzka nr 113. Według typologii rybackiej jest to jezioro karasiowe. Jezioro Maszewskie obecny kształt przybrało w wyniku wybudowania grobli w pobliżu dzisiejszego mostu przy młynie. Spływ wody wykorzystywano do napędzania młyna, jak również do chłodzenia turbin elektrowni. W celu zasilenia jeziora w większą ilość wody doprowadzono ją z rzeki Stepniczki (obecnie nie istnieje) dodatkowo zasilano je przez podziemne źródełka. Jezioro było zagospodarowane na kąpielisko miejskie – w okresie międzywojennym zbudowano pawilon z drewna w stylu domku japońskiego, do którego w okresie letnim od czerwca do końca września przenoszona była cała działalność domu kultury. W latach 50. zbudowano molo oraz postawiono kabiny kąpielowe (1965). Pawilon spalił się 19 listopada 1978, zniszczeniu uległo również molo. Obecne wejście główne na plażę zostało wybudowane dzięki zasypaniu pozostałych bagien w latach pięćdziesiątych. Przypisy
Jezioro Małe (powiat międzychodzki)

Jezioro Małe – niewielkie jezioro wytopiskowe, w woj. wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w północno-zachodniej części gminy Kwilcz, w obrębie sołectwa Kurnatowice – 500 m na południowy zachód od integralnej części wsi, Hub Kurnatowskich oraz 350 m na południe od Zawady. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 5,34 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 78,3 m n.p.m.. Maksymalna głębokość zbiornika wynosi 5 m. Przypisy
Jezioro Małszewskie

Jezioro Małszewskie – jezioro w Polsce położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Jedwabno. Nad jeziorem położone są wsie Małszewo oraz Burdąg. Dane Powierzchnia – 202,2 ha Głębokość maksymalna – 16,9 m Głębokość średnia – 6,3 m Długość linii brzegowej – 7950 m (maksymalna długość jeziora – 3260 m, szerokość – 1060 m) Typ – sandaczowe Jezioro otwarte: wpływa niewielka struga z jeziora Burdąg (w części południowej) dwie strugi, wpadające w części zachodniej, w miejscowości Małszewo, nad większą ulokowany jest młyn wodny w części wschodniej wpada niewielka struga, naprzeciw wsi Małszewo. Opis Jezioro wydłużone z północy na południe. Brzegi są łagodnie wzniesione, północny i południowo-wschodni płaskie. Otoczenie stanowią pola, łąki, miejscami zabudowania letniskowe, na północy las. W środkowej części zachodniego brzegu leży wieś Małszewo, u południowego krańca jest Burdąg. Dwa głęboczki zlokalizowane w północnej części jeziora obok siebie – 17 m i 16 m. Roślinność zanurzona występuje w płytszych strefach, w południowej części jeziora (ramienica, moczarka). Roślinność wynurzona słabo rozwinięta (pałka szerokolistna, trzcina, skrzypy). Liczne pomosty wędkarskie. Jezioro sandaczowe, jednak bardzo ubogie w ryby. Gospodarka rybna (łowienie sieciami) jak i kłusownicy spowodowali, że ryb jest niewiele. Równolegle biegnie droga powiatowa nr 1633N, która łączy Pasym i Jedwabno. Dojazd ze Szczytna drogą krajową nr 58 do Jedwabna i dalej na północ do Burdąga. Potem albo dalej tą drogą równolegle do wschodnich brzegów, lub w lewo do Małszewa, równolegle do wschodnich brzegów. Bibliografia Jeziora okolic Olsztyna. Przewodnik wędkarski, cz. 3, IRŚ, Olsztyn 1997 Linki zewnętrzne Małszewskie, Małsewskie Jezioro, Małsewo. [w:] Jezioro.com.pl [on-line]. [dostęp 2018-09-20].
Jezioro Małe Łowne

Jezioro Małe Łowne (znane również jako Małe Babilońskie) – jezioro wytopiskowe w Polsce położone na Równinie Charzykowskiej w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim, w gminie Chojnice, w Zaborskim Parku Krajobrazowym w otulinie Parku Narodowego „Bory Tucholskie”. Akwen jeziora jest częścią rezerwatu Jezioro Małe Łowne. Jest częścią większego akwenu - jeziora Łownego. Jest to jezioro wytopiskowe Powierzchnia - 3,23 ha Maks. głębokość - 7 m Jezioro jest bardzo czyste, posiada odczyn kwaśny. Należy do jezior skąpożywnych oligohumusowych. Linia brzegowa jest słabo rozwinięta, samo jezioro znajduje się we wczesnym stadium zarastania płem mszarnym.
Jezioro Miejskie (Pojezierze Północnokrajeńskie)

Jezioro Miejskie – jezioro rynnowe w Polsce, położone w województwie pomorskim, w powiecie człuchowskim, w granicach administracyjnych Człuchowa, na obszarze Pojezierza Północnokrajeńskiego. Charakterystyka Wzdłuż wschodniego brzegu jeziora przebiega trasa zawieszonej obecnie linii kolejowej Człuchów-Polnica. W pobliżu północnego brzegu jeziora znajduje się obszar ochronny "Mokradła nad Jeziorem Łazienkowskim". Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 36,2 ha lub jest liczone łącznie z Jeziorem Miejskim Małymi wtedy powierzchnia połączonych zbiorników wynosi od 53,5 ha do 57,7 ha. do ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 157,3 m n.p.m. lub 158,0 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 7,0 m lub 10,2 m, natomiast głębokość maksymalna 20,5 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1997 roku wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Miejskie. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Miejskie Duże, Człuchowskie Małe lub Łazienkowskie. Przypisy
Jezioro Miejskie Małe

Jezioro Miejskie Małe (Małe) – jezioro rynnowe w Polsce, położone w województwie pomorskim, w powiecie człuchowskim, w granicach administracyjnych Człuchowa, na obszarze Pojezierza Północnokrajeńskiego. Ogólna powierzchnia: 31,84 ha, maksymalna głębokość 3 m. Przypisy
Mikorzyńskie Lake

Mikorzyńskie Lake is a lake in central Poland known as Jezioro Mikorzyńskie in Polish. It is located in Konin County in Gmina Ślesin, near the town of Licheń Stary. It is a post-glacial ribbon lake with a strongly developed shoreline. To the north it is connected to Ślesińskie Lake while to the south it adjoins Pątnowskie Lake. It is part of the 32-kilometer navigable Ślesińskie Canal. The banks of the lake, which are mostly steep, are largely surrounded by forests. It is one of several lakes known collectively as the heated Konin Lakes because the water temperature is raised as a result of the outflow received from two power stations. References