NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ratusz w Ostrzeszowie

Ratusz w Ostrzeszowie – budynek mieści się na środku Rynku i powstał w 1840 roku na fundamentach wcześniejszego. Siedziba Urzędu Stanu Cywilnego i Muzeum Regionalnego im. Władysława Golusa. Jest to piętrowa budowla wzniesiona na rzucie prostokąta, z poddaszem i piwnicami. Kryta dachem naczółkowym z czerwonej dachówki. Gzymsy oddzielają z zewnątrz kondygnacje. Na kalenicy dachu znajduje się wieżyczka z zegarem, zwieńczona dachem namiotowym z iglicą. We wnętrzu ratusza zachowały się sklepienia kolebkowe. W 1998 roku ratusz został wpisany do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Przypisy
Ratusz w Pleszewie

Ratusz w Pleszewie – pleszewski ratusz jest budowlą klasycystyczną wybudowaną w 1835. Jest to budynek murowany, dwutraktowy, z podłużnym środkowym korytarzem, trzykondygnacyjny, nakryty dachem naczółkowym, z pierwotną fasadą od południa, urozmaiconą środkowym pseudoryzalitem z trójkątnym tympanonem. Ratusz był wielokrotnie przebudowywany, ostatnio w 1945. Od 1968 budynek znajduje się w rejestrze zabytków. Już od końca l. 30. XIX w. częściowo na I i II piętrze mieścił się sąd, a w l. 70. XIX w. na parterze był areszt i siedziba policji z osobnym wejściem od zachodu. W 1905–1906 r. przebudowano schody wewnętrzne, a między 1906–1912 r. wzniesiono piętrowy, neoklasycystyczny aneks wschodni wg projektu „A. Peysera & Co. Baugeschäft”. W 1912 r. w ratuszu były „biura zarządu miejskiego, policyjne, kasa miejska, filia banku i sąd okręgowy”, a na poddaszu mieszkanie woźnego. W 1937–1938 r. budynek remontowany, a w czasie II wojny rozbudowany o podpiwniczenie pd. Po 1945 r. zlikwidowano otwór wejściowy od zachodu, a w 2004 r. wyremontowano wnętrza. Ratusz od 1968 r. znajduje się w rejestrze zabytków. W 2024 roku przeszedł remont dachu oraz elewacji zewnętrznej pod okiem konserwatora zabytków. Przypisy Linki zewnętrzne Opis ratusza. pleszew.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-21)].
Ratusz w Przasnyszu

Ratusz w Przasnyszu – barokowo-klasycystyczny budynek usytuowany pośrodku rynku w Przasnyszu, dawna siedziba władz miasta. Wzniesiony pod koniec XVIII wieku, na miejscu wcześniejszych budowli (w 1789 r. budowa jeszcze nieukończona). Drobne remonty przeprowadzano w latach 1806, 1825–29 i 1838. Po I wojnie światowej ratusz został ujęty od tyłu parterową, murowaną przybudówką na planie podkowy, z wewnętrznym dziedzińcem, w miejsce drewnianych jatek. Wokół przybudówki wzniesiono na zewnątrz podcień, wsparty na drewnianych słupach z zastrzałami. Ratusz w Przasnyszu zwrócony jest frontem ku wschodowi. Jest to budynek murowany z cegły, otynkowany, z użyciem kamieni polnych w podmurówce. Piętrowy, częściowo podpiwniczony, na planie prostokąta. Elewacje pięcio- i trzyosiowe, rozdzielone szerokimi pseudopilastrami w wielkim porządku, z głowicami połączonymi profilowanym gzymsem, ponad którym znajduje się gładki fryz oraz profilowany gzyms podokapowy. Układ wnętrz dwutraktowy, z sienią na przestrzał na osi oraz z drewnianą klatką schodową w głębi. Drzwi wejściowe klepkowe, nabijane kowalskimi gwoździami; w górnej części skrzydła drzwiowego przeźrocze z czterema starymi szybkami oraz ozdobnie kutą kratą żelazną. Dach dwuspadowy, kryty dachówką. Ratusz staromiejski jest siedzibą Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej i Muzeum Historycznego (parter), do niedawna również Urzędu Stanu Cywilnego i Ewidencji Ludności (piętro). W przybudówce od strony zachodniej mieści się Ośrodek Rehabilitacji dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej w Przasnyszu; w czerwcu 2008 r. w przybudówce od strony południowej znalazła miejsce Galeria Kąt. W 1977 r. na ścianie frontowej ratusza umieszczono tablicę upamiętniającą 550-lecie nadania Przasnyszowi praw miejskich, a 3 lutego 2007 r. odsłonięto tablicę poświęconą Napoleonowi w 200. rocznicę jego pobytu w Przasnyszu. Galeria Bibliografia Izabella Galicka i Hanna Sygietyńska (red.), Katalog zabytków sztuki w Polsce. Tom X, dawne województwo warszawskie. Zeszyt 18 - Przasnysz i okolice, Warszawa 1980, s. 32, ISBN 83-221-0121-X
Ratusz w Szczecinku

Ratusz w Szczecinku – ratusz mieści się przy Placu Wolności. Jest to eklektyczny budynek z przewagą elementów neoromańskich. Wybudowany został w 1852 roku na planie prostokąta. Jest to budynek piętrowy z czerwonej cegły. Posiada duże charakterystyczne okna. Dach ratusza jest czterospadowy i wykonany z czerwonej dachówki. Obecnie jest siedzibą władz miejskich. Przy fasadzie głównej mieści się ryzalit przechodzący w wieżę ośmioboczną. Znajduje się na niej wieża czworoboczna z datą budowy ratusza. Szczytowe ściany budowli i wieży posiadają blankowaną attykę nadwieszoną na arkadowym gzymsie. W narożnikach ratusza umieszczone są wieloboczne wieżyczki z latarenkami. Bibliografia Roman Pawlak. Polska.Zabytkowe ratusze. Sport i Turystyka - MUZA SA, Warszawa 2003. ISBN 83-7200-991-0
Ratusz w Sędziszowie Małopolskim

Ratusz w Sędziszowie Małopolskim – budowla została zbudowana w XVII wieku. W XIX wieku. została przekształcona. Jest to budowla dwukondygnacyjna, podpiwniczona, wzniesiona na planie prostokąta. Położony jest pośrodku czworokątnego rynku. Fasada frontowa posiadająca wieżę, wyodrębniona jest z murów budowli dwoma lizenami. Okna ratusza są neogotyckie – efekt dziewiętnastowiecznej przebudowy. Przypisy
Rathaus (Ząbkowice Śląskie)

Das Rathaus im schlesischen Ząbkowice Śląskie (deutsch Frankenstein) steht am Ring, dem Frankensteiner Marktplatz. Geschichte Ein Rathausbau in Frankenstein wurde am 1. September 1345 erstmals erwähnt. Dieser Bau wurde während der Hussitenkriege 1428 zerstört und wieder aufgebaut. Das Gebäude besaß einen Turm und beherbergte das städtische Gefängnis. Von 1532 bis 1543 entstand ein steinerner Renaissancebau für die städtische Verwaltung. Der Bau entstand durch den Glatzer Steinmetz Wenzel Toller. Das Gebäude besaß zwei Türme. Der größere wurde als Glockenturm genutzt. 1593 erhielt dieser Bau eine Sonnenuhr. Durch Kampfhandlungen während des Dreißigjährigen Kriegs wurde dieser Bau 1632 niedergebrannt. Bis 1661 wurde das Gebäude wiederaufgebaut. Das Dach sowie der Glockenturm wurden auf 72 m Höhe erhöht und der Bau erhielt eine mechanische Uhr. Zwischen 1827 und 1828 erfolgten Sanierungsarbeiten, wobei der Keller zum Gasthaus umgebaut wurde, dem sogenannten „Schweidnitzer Keller“. Beim großen Stadtbrand am 24. April 1858 wurde das Rathaus zerstört. Das Stadtarchiv im zweiten Stock brannte komplett aus. Am darauffolgenden Tag um zwei Uhr nachts stürzte der Rathausturm in Folge des Brandes ein. Die Überreste des Turms wurden am 4. Mai gesprengt. Darauf beschloss der Stadtrat von Frankenstein den Bau eines repräsentativen Neubaus und beauftragte den Breslauer Architekten Alexis Langer hierfür. Zwischen 1862 und 1864 erfolgte der Bau des Rathauses im Stil der Neogotik. Am 21. Mai 1865 erfolgte die feierliche Eröffnung des Gebäudes. Seit 1981 steht das Rathaus unter Denkmalschutz. Zwischen 1992 und 1996 wurde das Rathaus grundlegend saniert. Heute beherbergt das Gebäude das Standesamt und die Stadtbücherei. Architektur Das dreigeschossige Gebäude entstand auf quadratischem Grundriss. Die reichgeschmückte Fassade entstand im Stil der Neogotik mit religiösen und weltlichen thematischen Darstellungen. Im Inneren befindet sich in Ost-West-Ausrichtung die Rathaushalle mit neogotischer Ausstattung und einem repräsentativen Treppenhaus. Im Kellergeschoss befindet sich der Schweidnitzer Keller. Dieser besitzt ein Kreuzrippengewölbe. Der 72 m hohe siebengeschossige Rathausturm an der Südwestecke besitzt einen oktogonalen Aufsatz mit einem durchbrochenen Turmhelm. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 1175–1176. Weblinks Geschichte Rathaus mit hist. Ansichten (poln.) Geschichte des Rathauses (poln.) Einzelnachweise
Ratusz w Ząbkowicach Śląskich

Ratusz w Ząbkowicach Śląskich – wzniesiona w 1864 r. neogotycka budowla, ulokowana na rynku miejskim, w bloku zabudowy śródrynkowej. Obecnie jest siedzibą kilku instytucji miejskich. Historia Pierwsza wzmianka o ratuszu w Ząbkowicach Śląskich pochodzi z 1335 roku. Był to obiekt drewniany, wzniesiony wkrótce po założeniu miasta. Kolejną budowlę wzniesiono w latach 1533–1534. W 1618 roku podwyższono ratuszową wieżę. Kolejny jej remont miał miejsce w 1799 roku. W latach 1827–1828 dokonano przebudowy obiektu w stylu klasycystycznym. 24 kwietnia 1858 roku ratusz spłonął w wyniku wielkiego pożaru miasta. Na miejscu dawnego obiektu, który – z wyjątkiem wieży – został rozebrany, w latach 1862–1864 wybudowano obecny ratusz, według projektu Alexisa Langera z Wrocławia, przy czym zaadaptowano wieżę ocalałą po pożarze poprzedniego obiektu. Budowla była remontowana w latach 1975–1976 i 1992-1996. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 5 maja 1981 roku ratusz został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Ratusz jest budowlą wzniesioną na planie kwadratu, czterotraktową i z obszerną sienią od zachodu. Bryła ma trzy kondygnacje, wznosi się nad nią 72 metrowa wieża z tarczami zegarowymi, zwieńczona szpiczastym, ażurowym hełmem. Nad głównym wejściem do obiektu widnieje stary herb miejski, niżej po prawej i lewej herby: Podiebradów i Auerspergów – dwóch rodów znacząco zasłużonych dla miasta. Ratusz posiada wysokiej wartości architektonicznej neogotyckie detale kamieniarskie takie jak: wieżyczki kwiatony, maswerki, wimpergi, maszkarony i rzygacze. Pomieszczenia są bogato zdobione detalami architektonicznymi, portalami, boazeriami i malarstwem ściennym. Obecnie ratusz jest siedzibą kilku instytucji, m.in. mieści się tam Urząd Stanu Cywilnego i Biblioteka Publiczna Miasta i Gminy im. Księgi Henrykowskiej. Zegar W 1618 r. na wieży ówczesnego ratusza kosztem 600 talarów zamontowano mechanizm zegarowy, tzw. „pół zegar”, posiadający tarcze numerowane od 1 do 12, w odróżnieniu do swojego poprzednika, który posiadał numerację w systemie 24-godzinnym. W 1686 r. rada miejska postanowiła o wykonaniu nowego zegara. Zegar na wieży wraz z całym ratuszem został zniszczony w wyniku pożaru miasta w 1858 r. Ukończony w 1865 r. kolejny gmach ratusza również otrzymał wysoką na 75 m wieżę z zegarem. Jego mechanizm zachował się do dziś, choć nie jest czynny. Galeria Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Roman Pawlak, „Zabytkowe ratusze”, Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Wratislaviae Amici” Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Polska na fotografii” Archiwalne widoki ratusza w bibliotece Polona
Ratusz w Świebodzinie

Ratusz w Świebodzinie – budynek pochodzi z XVI wieku. Przebudowany został w XIX wieku. W nim ma siedzibę Muzeum Regionalne oraz Urząd Stanu Cywilnego i Spraw Obywatelskich, także Rada Miasta. Pierwotną budowlę wybudowano w końcu XIV wieku w centralnym punkcie rynku. Pierwotnie była to budowla dwutraktowa, zapewne drewniana. W czasie wielkiego pożaru miasta w 1541 roku uległ zniszczeniu; odbudowany w kształcie budynku trzytraktowego, dwukondygnacyjnego z dwiema wieżami. W XIX wieku został przebudowywany: W 1827 roku. rozebrano jedną z wież – północną. Elewację opracowano w neostylowych formach nawiązujących do gotyku i renesansu, wieżę zwieńczono krenelażem. W piwnicach zachowały się najstarsze elementy – kamienne sklepienia beczkowe oraz ceglane: krzyżowo-żebrowe i gwiaździste obecne także w kilku salach na parterze budynku. Codziennie, po wybiciu godziny dwunastej, z wieży puszczany jest Hejnał Świebodzina, autorstwa Edmunda Wilgockiego. Przypisy Bibliografia dr Stanisław Kowalski, Zabytki architektury województwa lubuskiego, Zielona Góra 2010.
Ratusz w Śremie

Ratusz w Śremie – budynek usytuowany w północnej pierzei Placu 20 Października wybudowano w latach 1836–1838. Nad 3-kondygnacyjnym budynkiem góruje zegarowa wystawka z 1876 roku. W południe można usłyszeć kuranty i hejnał miasta. Gmach nawiązuje do popularnego w XIX wieku stylu „okrągłych łuków” stanowiącego mieszankę wczesnego renesansu włoskiego i klasycyzmu. W śremskim ratuszu ma siedzibę Urząd Miasta i Gminy Śrem. Przed ratuszem stoi pomnik z popiersiem Józefa Wybickiego, projektu Grzegorza Kowalskiego z 1981 roku. Przypisy
Redykajny (jezioro)

Redykajny – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, położone w północnej części Olsztyna na terenie osiedla Gutkowo w sąsiedztwie osiedla Redykajny, leżące na terenie Pojezierza Olsztyńskiego. Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Redykajny. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Jezioro Redykajskie. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 29,9 ha do 31,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 102,9 m n.p.m. Głębokość maksymalna wynosi 20,6 m. W jeziorze występował rzadki chruściki – Erotesis baltica, ale badania z końca XX w. wskazują, że Erotesis baltica w tym jeziorze już wyginął). Zobacz też Olsztyn Redykajny (osiedle) Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Redykajny w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)]. Galeria zdjęć Jeziora Redykajny
Rektorat Politechniki Poznańskiej

Rektorat Politechniki Poznańskiej – budynek uczelniany Politechniki Poznańskiej, wybudowany w 1907 roku, jako gmach główny Królewskiej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn. Zlokalizowany w pobliżu jednego z poznańskich rynków miejskich (Rynek Wildecki), przy placu Marii Skłodowskiej-Curie nr 5 (Kampus Wilda). Architektura Obiekt zaprojektował Heinrich Grüder w formach neorenesansowych, nadając mu dość nietypową formę, z dominującą klatką schodową w ośmiobocznej wieży, nakrytej charakterystycznym dla panoramy Wildy hełmem. Oprócz gmachu głównego powstała hala maszyn i dom dla woźnego. Całość założenia dopełniła zieleń parkowa i ogrodowa. Wewnątrz budynku znajdują się (oprócz pomieszczeń rektorskich) winda z okresu budowy (wkomponowana w światło klatki schodowej), Sala Historii Politechniki Poznańskiej i reprezentacyjne korytarze. Klatkę schodową zdobią witraże autorstwa A.Kruszony z 1980, wykonane w darze dla uczelni. Tablice pamiątkowe Wewnątrz: ku czci studentów Politechniki: Michała Dąbrowicza (lat 23), Czesława Milanowicza (lat 26) i Leszka Rasia (lat 26), poległych podczas Powstania Poznańskiego w 1956, z 1989, ku czci profesorów i absolwentów internowanych w Oflagu VII A Murnau: Józefa Węglarza, Floriana Anyżewskiego, Stanisława Jeziorkowskiego, Antoniego Krzemińskiego, Jana Kutnika, Zdzisława Leczyka, Bolesława Madejskiego, Bernarda Maligłowskiego, Stanisława Morawskiego, Adama Niezręckiego, Marcelego Różańskiego i Bogumiła Szmitta, ku czci prof. dra Zygmunta Butlewskiego (1907-1980), matematyka, specjalisty w zakresie równań różniczkowych, twórcy ośrodka matematycznego Politechniki. Na elewacji i w bruku: o treści: Politechnika Poznańska / 70 lat polskiego wyższego szkolnictwa technicznego w Poznaniu / 1919-1989, pozioma okrągła, przed wejściem, z herbem Poznania, wyobrażeniem trybu i napisem Politechnika Poznańska. Otoczenie Gmach Politechniki jest elementem reprezentacyjnego zespołu urbanistycznego centrum Wildy, który powstał po roku 1900, a więc po włączeniu osady w granice Poznania. Towarzyszą mu bezpośrednio: szkoła powszechna przy Pl. Skłodowskiej-Curie 1 (obecnie Politechnika Poznańska) z 1898 r. – rej. zabytków nr A 327 z 29.10.1991 Zakład dla Starców Fundacji Bergera przy Pl. Skłodowskiej-Curie 2 (obecnie PP) z 1909 r. – rej. zabytków nr A 328 z 31.10.1991, dom mieszkalny Królewskiej Szkoły Budowy Maszyn przy Pl. Skłodowskiej-Curie 5a (obecnie PP) – rej. zabytków nr A 433 1993.12.29 skwer Kurczewskiego (nazwa od 2011), dawna łaźnia wildecka z 1908 r., kościół Maryi Królowej. Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 264, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . tablice i napisy in situ
Rezerwat Archeologiczny w Kaliszu-Zawodziu

Rezerwat Archeologiczny w Kaliszu-Zawodziu – rezerwat archeologiczny w Kaliszu, na Zawodziu, oddział Muzeum Okręgowego Ziemi Kaliskiej w Kaliszu; dokumentuje historię badań archeologicznych prowadzonych na terenie wczesnośredniowiecznego grodu na Zawodziu. Pierwszy gród na Zawodziu został wzniesiony w latach około 850–860. Historia Główną część rezerwatu archeologicznego stanowi częściowo zrekonstruowany gród, otoczony wałem obronnym, sięgającym miejscami 5 metrów wysokości. Pierwsze wzmianki o grodzie znalazły się już w 1106 w kronice Galla Anonima. Badania archeologiczne pozostałości grodu rozpoczął w 1903 Włodzimierz Demetrykiewicz. Kolejne, w związku obchodami 1800-lecia miasta, prowadzono w latach 1958–1965. W ich wyniku odsłonięto relikty palatium, kolegiaty św. Pawła Apostoła, przykościelnego cmentarza, konstrukcji obronnych. W trakcie kolejnych badań przeprowadzonych w latach 1983–1992 odsłonięto pozostałości kościoła drewniano-glinianego. Po zakończeniu ostatnich badań przystąpiono do zagospodarowania wykopalisk w celu dokonania ich kompleksowej ochrony z jednoczesnym wykorzystaniem ich w celach ekspozycyjnych. Pierwszy pawilon (tzw. budynek bramy) w nowym rezerwacie otwarto w czerwcu 1995 roku. Pierwsza wystawa obejmowała makiety kaliskich zabytków, fotografie, rysunki i plansze informacyjne. W roku 2007 dzięki środkom pozyskanym z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego zrekonstruowano zabudowania grodu. Przypisy Bibliografia Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 46–48. ISBN 83-917016-5-4.
Ławny Lasek (rezerwat przyrody)

Rezerwat przyrody „Ławny Lasek” (do 2017 roku „Czaplisko Ławny Lasek”) – rezerwat leśny położony na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego w gminie Świętajno, nad wschodnim brzegiem jeziora Uplik, w pobliżu wsi Zgon, nadleśnictwo Strzałowo. Rezerwat został utworzony w 1963 roku w celu ochrony czapli siwej. Ptaki te przeniosły się jednak na drugi brzeg jeziora. Ochronie nadal podlega 200-letni drzewostan sosnowy, w którym wcześniej kolonia czapli gniazdowała. Według zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z 2017 roku (które zmieniło także nazwę rezerwatu) „celem ochrony rezerwatu jest zachowanie lokalnego ekotypu sosny zwyczajnej oraz naturalnych procesów zachodzących w drzewostanach iglastych na siedliskach lasu mieszanego świeżego”. W starych sosnach i świerkach gniazduje wiele ptaków, np. dzięcioł czarny. Powierzchnia rezerwatu wynosi 7,66 ha (w dokumencie powołującym podano 7,62 ha). Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Ławny Lasek. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska.
Rezerwat cisów Jelenia Góra im. Kazimierza Szlachetko

Rezerwat cisów Jelenia Góra im. Kazimierza Szlachetko – florystyczny rezerwat przyrody w województwie kujawsko-pomorskim, utworzony (pod nazwą Jelenia Góra) Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11.12.1995 r. w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska cisa pospolitego. Na mocy Rozporządzenia Nr 5 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 17 kwietnia 2008 r. rezerwat zmienił nazwę na Rezerwat cisów Jelenia Góra im. Kazimierza Szlachetko. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Nie jest udostępniony do zwiedzania. Położenie Rezerwat położony jest w gminie Cekcyn w powiecie tucholskim, na terenie Nadleśnictwa Zamrzenica, w północnej części obrębu Wierzchlas, w leśnictwie Jelenia Góra. Ogólna powierzchnia rezerwatu wynosi 4,25 ha (akt powołujący podawał 4,39 ha). Rezerwat leży w granicach Śliwickiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Charakterystyka Przedmiotem ochrony w rezerwacie jest cis, występujący na zróżnicowanym troficznie siedlisku z przewagą lasu mieszanego świeżego w drzewostanach antropogenicznie przekształconych. Cis na terenie rezerwatu, w przeciwieństwie do innych rezerwatów, bardzo dobrze odnawia się i rozszerza swój zasięg. Populację cisów określa się na około 1,1 tys. okazów, z czego około 60% to drzewa o wysokości do 25 cm (tzw. nalot). Pozostała część to większe okazy, z których największe osiągają wysokość około 9 m. Flora Flora rezerwatu jest bogata, jak na tak niewielki powierzchniowo obszar. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie trzech zbiorowisk roślinnych i 69 gatunków roślin naczyniowych, w tym kilku chronionych. Rośliny chronione na terenie rezerwatu: cis pospolity (Taxus baccata), lilia złotogłów (Lilium martagon), pomocnik baldaszkowy (Chimaphila umbellata), barwinek pospolity (Vinca minor). Fauna Występują tu takie gatunki zwierząt jak: żaba moczarowa, żaba trawna, padalec zwyczajny, dzięcioł duży, świergotek drzewny, kos, drozd śpiewak, pokrzewka ogrodowa, pokrzewka czarnołbista czy pełzacz leśny. Przypisy
Annabrzeskie Wąwozy

Rezerwat przyrody „Annabrzeskie Wąwozy” – rezerwat przyrody w południowo-zachodniej Polsce, na terenie nadleśnictwa Szprotawa, województwo lubuskie, powiat nowosolski, gmina Bytom Odrzański. Rezerwat położony jest w północno-zachodniej części Wzgórz Dalkowskich, na pograniczu województwa dolnośląskiego i województwa lubuskiego, około 1,0 km na południe od miejscowości Bonów. Rezerwat został utworzony w 1977 r. Jest to rezerwat leśny o powierzchni 56,11 ha. Celem ochrony jest: zachowanie naturalnego zróżnicowania ekosystemów leśnych z zachowaniem cennych gatunków flory i fauny. Rezerwat służy dla celów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych. Rezerwat obejmuje bardzo ciekawą pod względem florystycznym i krajobrazowym, sfałdowaną część zalesionej wierzchowiny Wzgórz Dalkowskich poprzecinaną wąwozami. Obszar rezerwatu charakteryzuje się silnie rozwiniętą rzeźbą terenu. Najwyższe wzniesienie osiąga wysokość 220 m n.p.m. Różnice względne między szczytami wzniesień a dnem wąwozów dochodzą do 50 m. Występuje na nim las z żyzną i kwaśną buczyną niżową i rosnącymi sporadycznie dębami i świerkami. Starodrzew występujący miejscowo datuje się na 250–400 lat – buk i do 300 lat – dąb. Pozostała część lasów ma około 40–60 lat. W rezerwacie stwierdzono 192 gatunki roślin naczyniowych oraz faunę typową dla starodrzewów bukowych. Zidentyfikowano również płaty roślinności ciepłolubnej z dziurawcem nadobnym (Hypericum pulchrum). Ochroną częściową objęte są gatunki występujące w runie leśnym: gnieźnik leśny, widłak jałowcowaty oraz podrzeń żebrowiec. W rezerwacie stwierdzono następujące zespoły leśne: Carici elongatae-Alnetum, Circaeo-Alnetum, Ficario-Ulmetum, Galio-Carpinetum, Luzulo pilosae-Fagetum, Melico-Fagetum, Pino-Quercetum. Inne Rezerwat nazwę swą bierze od pobliskiej miejscowości – Góry Św. Anny dawniej Annaberg. W najwyższym punkcie rezerwatu z uwagi na duże walory krajobrazowe wybudowano drewnianą wieżę widokową. Przez rezerwat prowadzi ścieżka przyrodnicza. Teren na którym położony jest rezerwat, kształtował lodowiec. Podłoże rezerwatu stanowią naniesione osady polodowcowe w postaci piasków gliniastych z domieszką żwiru i kamieni na glinie. Przypisy Bibliografia Bok Antoni, Związek Gmin „Zagłębia Miedziowego”: Przewodnik Przyrodniczo-Turystyczny, Polkowice 2006, s. 57–58, ISBN 83-88474-73-1. Związek Gmin „Zagłębia Miedziowego”, Mapa turystyczna, Zielona Góra 2004, ISBN 83-87873-47-0. Linki zewnętrzne Centralny rejestr obszarów chronionych – Annabrzeskie Wąwozy
Babnica

Rezerwat przyrody „Babnica” – florystyczny rezerwat przyrody na Wybrzeżu Słowińskim na zachodnim skraju Nadmorskiego Parku Krajobrazowego (w jego otulinie). Został utworzony w 1996 roku na powierzchni 2,04 ha; w 2007 roku powiększono go do 55,99 ha. Rezerwat obejmuje nadmorskie obszary wydmy parabolicznej porośniętej z jednej strony lasem bukowo-dębowym, z drugiej zaś – borem sosnowym. Występują tu rzadkie, zagrożone i chronione porosty, m.in. granicznik płucnik. Najbliższa miejscowość to Białogóra. Przypisy