NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zagroda Korkoszów w Czarnej Górze

Zagroda Korkoszów w Czarnej Górze – filia Muzeum Tatrzańskiego. Historia obiektu Najstarsza część zagrody pochodzi z końca XIX w. 1919 - Alojzy Chyżny rozpoczyna rozbudowę gospodarstwa Początek lat 30. - pożar, a następnie rozbudowa (powstaje m.in. brama wjazdowa) Lata 40. - rozbudowa gospodarstwa Pod koniec lat 40. rodzina przenosi się na Słowację; w zagrodzie przez jakiś czas mieszka mnich-zielarz. 1980 - rodzina Korkoszów przekazuje zagrodę na rzecz Skarbu Państwa z życzeniem utworzenia tu muzeum 1981-1983 - remont przeprowadzony przez Muzeum Tatrzańskie; utworzenie ekspozycji etnograficznej przedstawiającej życie zamożnej rodziny na Spiszu w okresie XIX/XX w. Budynki i wnętrza Zagroda składa się z pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych rozmieszczonych w kształcie litery U, skupionych pod jednym dachem. Na najstarszą część zagrody składają się: sień, kuchnia i pomieszczenie z kieratem (pierwotnie - stajnia). Dziedziniec pomiędzy budynkami zwany jest oborą. Od strony bramy, czyli od wschodu, jest płot z bramą wjazdową i furtką dla pieszych. Zabudowania mieszkalne Budynek mieszkalny jest usytuowany na planie prostokąta, ustawiony szczytem do drogi. Podmurówka wykonana z piaskowca (grapówka). Zrąb chałupy wykonany z płazów (przepołowionych wzdłuż rdzenia pni drzew) oraz okrąglaków z drzewa świerkowego. Szpary są uszczelnione mchem, czoła pobielone. Konstrukcja ścian zrębowa. Dach dwuspadowy, półszczytowy, kryty gontem, stromy (ochrona przed zaleganiem śniegu), ma także wysunięty okap (ochrona przed deszczem) i zawieszone pod nim drewniane, dłubane rynny. Skład pomieszczeń części mieszkalnej: sień, kuchnia (izbecka), wielka izba, letnia izba. Usytuowane są jedno za drugim. Dwa wejścia umieszczone są w południowej, frontowej ścianie domu: przez sień i poprzez ganek. W sieni znajdował się warsztat stolarski właściciela, na strychu trzymano ziarno. W ,,pańskiej izbie" (dla gości) wyposażenie jest z lat 40., gdy mieszkała tam jeszcze rodzina Korkoszów. Dodatkowo stoi tam też warsztat tkacki. Zabudowania gospodarcze Budynki gospodarcze usytuowane są na planie litery L, są to: kierat, boisko (zamknięte dwuskrzydłowymi wrotami), owczarnia, stajnia i wozownia. Kierat i owczarnia mają konstrukcję zrębową. Stajnia murowana, wybudowana z piaskowca pochodzącego z Grapy nad rzeką Białką. Do stajni przylega wozownia o słupowej konstrukcji ścian; obita deskami świerkowymi. Zabudowania pokryte są stromym dachem dwuspadowym krytym gontem. Dach ma wysunięty okap, pod okapem wiszą drewniane, dłubane rynny. Galeria Przypisy
Dům Moninů

Dům Moninů (polsky: kamienica Moninów, německy: Möninsches Haus) je jeden z příkladů barokové měšťanské architektury ve Štětíně. Nachází se na adrese Senný trh č. 1, na sídlišti Staré Město, ve čtvrti Śródmieście. Jeden z mála nových činžovních domů na Starém Městě postavených v původním tvaru. Dějiny Barokní činžovní dům postavený na přelomu 17. a 18. století. Dekorace je založená na architektuře nizozemských měst. Vysoký štít budovy, orámovaný pilastry, byl završen zlomeným štítem s fiálou. V bočních částech je štít rozdělen římsou na dvě podlaží a zdoben štukem. Nájemní dům vděčí za svůj název koloniálnímu obchodu z přelomu 19. a 20. století patřícímu rodině Moninů. Od roku 1919 zde sídlila tesařská společnost Franze Materny. Nájemní dům byl zničen během druhé světové války. Byl rekonstruován podle návrhu arch. Tatiany Balcerzak v letech 2002–2009 v rámci projektu rekonstrukce dolního Starého Města ve Štětíně. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dům Moninů na Wikimedia Commons
Möninsches Haus (Stettin)

Das Möninsche Haus (Polnisch: Kamienica Moninów) ist ein Mietshaus am Rynek Sienny (vor dem Zweiten Weltkrieg: Heumarkt) in der Altstadt der polnischen Stadt Stettin. Beschreibung Das um die Wende des 17. und 18. Jahrhunderts errichtete barocke Mietshaus an der Ecke Sienny-Markts und Sienna-Straße wurde den Gebäuden niederländischer Städte nachempfunden. Der mit Pilastern verzierte, im Mittelteil unterbrochenen Giebel des Gebäudes ist mit einer kleinen Fiale gekrönt. Die Seitenteilen des Giebels werden durch ein Gesims in zwei Stockwerke geteilt und sind mit Stuckdekor dekoriert. Die Giebeldreiecke sind mit Akanthusranken verziert, in denen man kleine Putten nachweisen kann. Das gleiche Rankenwerk findet sich am Westeingang der Jacobikirche, die damals wiederaufgebaut wurde. Geschichte Das Mietshaus verdankt seinen Namen einem Kolonialgeschäft der Familie Mönin aus der Zeit um die Wende vom 19. zum 20. Jahrhundert. Ab 1919 war im Gebäude die Tischlerei von Franz Materna. Das Mietshaus wurde 1944 während des Zweiten Weltkriegs zerstört. In den Jahren 2002–2009 wurde es im Rahmen des Wiederaufbauprojekts der Altstadt von Stettin rekonstruiert. Die Fassade des Gebäudes wurde anhand alter Holzschnitte und Fotografien originalgetreu gestaltet. Einzelnachweise Weblinks
Kamienica Moninów w Szczecinie

Kamienica Moninów – kamienica znajdująca się przy Rynku Siennym na Starym Mieście w Szczecinie. Historia Wzniesiona na przełomie XVII i XVIII wieku barokowa kamienica, stojąca na rogu Rynku Siennego i ulicy Siennej, wzorowana była na zabudowie miast niderlandzkich. Wysoki szczyt budynku, ujęty pilastrami, zwieńczony został przerwanym naczółkiem ze sterczyną. W bocznych częściach podzielono go gzymsem na dwie kondygnacje i ozdobiono dekoracją stiukową z motywem wici akantowej. Kamienica swoją nazwę zawdzięcza mieszczącemu się w niej na przełomie XIX i XX wieku sklepowi kolonialnemu, należącemu do rodziny Moninów. Od 1919 roku mieściła się w niej firma stolarska Franza Materna. Kamienica została zburzona podczas II wojny światowej. Zrekonstruowana w latach 2002–2009 w ramach projektu odbudowy szczecińskiego Podzamcza. Elewacja frontowa budynku została wiernie odtworzona na podstawie dawnych rycin i fotografii. Galeria Przypisy
Grüneberg-Villa

Die Grüneberg-Villa (auch Villa Grüneberg, polnisch Willa Grünebergów) ist eine Jugendstilvilla in Szczecin-Zdroje (Stettin-Finkenwalde) in Polen. Sie war von 1910 bis 1945 Wohnhaus des Orgelbauers Felix Grüneberg. Geschichte Orgelbauerfamilie Grüneberg in Stettin Seit 1782 betrieb Friedrich Georg Grüneberg eine Orgelbauwerkstatt in Stettin in der Großen Domstraße 795 (24) (heute ul. Farna, das Haus wurde 1945 zerstört). Sein Sohn August Wilhelm und der Enkel Barnim waren dort ebenfalls tätig, letzterer als bedeutendster Orgelbauer im Ostseeraum in seiner Zeit. Grüneberg-Villa bis 1945 Von 1906 bis 1912 wurde eine neue Orgelbau-Anstalt in Finkenwalde bei Stettin in der Langen Straße 61 errichtet. Diese hatte eine große Montagehalle und mehrere Werkstätten. 1908 entwarf der Stadtarchitekt Adolf Stahl eine Jugendstilvilla für die Familie als Wohnhaus, die 1910 (oder 1911/12) fertiggestellt wurde. Nach Erinnerungen des Enkels fand dort auch ein reiches Kulturleben mit Empfängen statt. 1945 verließ die Familie Grüneberg den Wohnort Stettin. Geschichte nach 1945 1947 bekamen der Ingenieur Stanisław Kępiński und seine Frau Bronisława das Gelände in der ulica Batalionów Chłopskich 61. In den 1950er Jahren mussten die Fabrikgebäude in der Aktion Ziegel für Warschau abgerissen werden. Auf dem Gelände entstanden Tischlerwerkstätten der Stadt Szczecin. 2010 beschloss die Stadt den Abriss des Wohnhauses, um Platz für eine Schnellbahntrasse zu schaffen. Ihr war zu dieser Zeit die Geschichte des Hauses offenbar nicht bekannt. Es gab europaweite Proteste. Das Gebäude wurde daraufhin in die Denkmalliste der Stadt aufgenommen. 2014 wurde das gesamte Gebäude auf Schienen um 45 Meter verschoben. 2019 wurden Pläne für eine Sanierung vorgestellt. Architektur Die Villa ist ein zweigeschossiges Wohngebäude im Jugendstil, gestaltet nach Ideen des Deutschen Werkbundes. Im Inneren gibt es ein Treppenhaus, in dem Geländer und Deckengestaltung noch in der originalen Fassung teilweise erhalten sind. Das Haus wurde in den vergangenen Jahrzehnten nur wenig saniert und ist restaurierungsbedürftig. Literatur Abriss der Vergangenheit. In: Tagesspiegel vom 20. November 2010. Abgerufen am 31. Oktober 2019. mit ausführlicher Darstellung der Geschichte und Auskünften von Frau Ewa Kępińska-Łużny Weblinks Einzelnachweise
Willa Grünebergów w Szczecinie

Willa Grünebergów – zabytkowa willa znajdująca się w szczecińskich Zdrojach przy ul. Batalionów Chłopskich 61. Wzniesiona w latach 1911–1912 według projektu C.A. Schmidta z Löcknitz, utrzymana w stylu secesyjnym premodernistyczna willa należała do osiadłej od 1782 roku w Szczecinie rodziny Grünebergów, zajmującej się produkcją organów. Do budynku przylegał ogród ze starodrzewem. Willa II wojnę światową przetrwała nienaruszona. Wewnątrz budynku zachowała się oryginalna stolarka drzwi i okien. W 1947 roku w willi zamieszkała rodzina Kępińskich. W 2014 roku, w związku z budową trasy Szczecińskiego Szybkiego Tramwaju, kolidująca z lokalizacją kolektora ściekowego willa – po uprzednim wywłaszczeniu mieszkańców – została przesunięta o 45 metrów, co uchroniło ją przed rozbiórką. Galeria Przypisy
Place des Cinq-Coins

La place Pięciu Rogów (polonais : Plac Pięciu Rogów, litt. « place des Cinq-Coins » ou « des Cinq-Cornes ») est une place située dans l'arrondissement de Śródmieście (Centre-ville) à Varsovie. Odonymie Pięciu signifie « cinq », quant à rogów (génitif pluriel de róg), le substantif peut à la fois signifier « corne » (partie anatomique) et « coin ». Cet odonyme n'est pourtant pas officiel et son origine laisse place à plusieurs théories. D'après une légende orale d'un des résidents les plus âgés, comme le rapporte la porte-parole Karolina Gałecka de l'Autorité des routes municipales, un des immeubles aurait arboré trois taureaux, l'un d'eux ayant perdu une corne de manière inexpliquée. Gałecka mentionne une seconde version qui provient de l'ouvrage de Wojciech Herbaczyński paru en 1983 dans lequel il mentionne une « maison aux cinq coins ». Selon l'historien Jarosław Zieliński (pl), interrogé par TVN24, la théorie des cornes serait une légende urbaine, le nom s'étant établi à travers une description de l'espace. Références Liens externes Photographies de la place entre 1890 et les années 1930 sur warszawa1939.pl Photographie de la place en 1936 sur powarszawsku.com Portail de Varsovie
Plac Pięciu Rogów w Warszawie

Plac Pięciu Rogów – nieformalna nazwa placu znajdującego się u zbiegu ulic: Brackiej, Kruczej, Zgody, Szpitalnej i Chmielnej w Warszawie. Opis Idea stworzenia w tym miejscu placu miejskiego pojawiła się w 2010 roku w koncepcji Andrzeja Michalika (PRC Architekci) i Roberta Mandżunowskiego (LHI) przy rewitalizacji ul. Chmielnej w związku z budową Nowego Domu Braci Jabłkowskich. W 2016 roku Urząd m.st. Warszawy z ogłosił konkurs na koncepcję zagospodarowania tego miejsca. Zaplanowano powiększenie przestrzeni dla pieszych, spowolnienie ruchu kołowego i zmniejszenie liczby miejsc parkingowych. Wyniki konkursu opublikowano w listopadzie 2016. Prezentowane projekty zakładały ograniczenie wjazdu na plac od strony ul. Zgoda z poprowadzeniem ruchu Szpitalną w stronę Kruczej, zmianę nawierzchni jezdni i chodników, uzupełnienie zieleni i dodanie elementów małej architektury. Zaplanowano utrzymanie przejazdu przez plac w ciągu ulic Kruczej i Szpitalnej dla autobusów i rowerów. W lipcu 2020 roku ogłoszono przetarg na wykonanie prac, a umowę z wykonawcą podpisano w grudniu 2020. Prace rozpoczęły się w marcu 2021 roku i zakończyły w lipcu 2022 roku. Na przebudowanym placu posadzono 22 drzewa. 25 sierpnia 2022 roku Rada m.st. Warszawy podjęła uchwałę w sprawie nadania placowi imienia Poli Negri. Wojewoda mazowiecki 28 września 2022 roku stwierdził nieważność powyższej uchwały. Rada m.st. Warszawy 13 października 2022 roku podjęła uchwałę o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA), jednak WSA, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymały decyzję wojewody. W 2023 roku plac został jednym z finalistów konkursu „Gazety Wyborczej“ Zaprojektowane po ludzku. W tym samym roku na placu odsłonięto dwutonową rzeźbę akustyczną Pisklę. Drozd śpiewak Joanny Rajkowskiej wykonaną z gipsu akrylowego. Ważniejsze obiekty Dom Towarowy Braci Jabłkowskich Przypisy Linki zewnętrzne Historia placu na stronie Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie
Cmentarz wojenny nr 249 – Bolesław

Cmentarz wojenny nr 249 w Bolesławiu – cmentarz z I wojny światowej. Zaprojektowany przez nieznanego architekta jako kwatera wojskowa na cmentarzu parafialnym. Pochowano na nim 10 żołnierzy austro-węgierskich, 10 rosyjskich i 1 o nieznanej narodowości w 9 grobach pojedynczych i 3 zbiorowych. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 250 – Gręboszów

Cmentarz wojenny nr 250 w Gręboszowie – cmentarz z I wojny światowej. Zaprojektowany przez architekta Johanna Watzala jako kwatera wojskowa na cmentarzu parafialnym. Pochowano na nim 112 żołnierzy austro-węgierskich i 83 rosyjskich w 27 grobach pojedynczych i 16 zbiorowych. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 101 – Libusza

Cmentarz wojenny nr 101 – Libusza – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na terenie wsi Libusza w gminie Biecz w powiecie gorlickim w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Opis Cmentarz znajduje w południowo-zachodniej części wsi, wśród pól, na działce ewidencyjnej nr 695. Cmentarz ma kształt prostokąta o powierzchni ogrodzonej około 98 m². Przy północno-zachodnim ogrodzeniu u stóp pomnikowego dębu stał wysoki drewniany krzyż centralny z półkolistym, blaszanym nakryciem. Cmentarz pierwotnie ogrodzony drewnianym płotem, a obecnie kamiennymi słupkami i żelaznymi sztachetami na podmurówce z wejściem od strony południowo-wschodniej. Układ grobów regularny z nagrobkami w formie dużych dwuramiennych krzyży rosyjskich na betonowych cokołach. Krzyż centralny zniszczony, cmentarz zaniedbany (2015). Na cmentarzu pochowano 53 żołnierzy rosyjskich w 3 mogiłach zbiorowych oraz 4 grobach pojedynczych poległych w maju 1915 roku. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918 - Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 106. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl Metryka cmentarza
Cmentarz wojenny nr 86 – Ropica Polska

Cmentarz wojenny nr 86 – Ropica Polska – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na terenie wsi Ropica Polska w gminie Gorlice w powiecie gorlickim w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Opis Cmentarz znajduje w odległości około 400 m na południe od drogi krajowej nr 28 Gorlice – Grybów, na działce ewidencyjnej nr 833. Cmentarz ma kształt prostokąta z dużym osiowym ryzalitem od strony południowej, o powierzchni ogrodzonej około 302 m². Cmentarz ogrodzony pełnym murem betonowym z metalowa furtką i schodami od strony północnej. Na osi, przy murze południowym wysoki belkowy krzyż betonowy wsparty u podstawy czterema podporami. Układ grobów rzędowy nieregularny. Nagrobki: na betonowych cokolikach żeliwne krzyże z okrągłą ceramiczną tarczą na skrzyżowaniu ramion. Na cmentarzu pochowano: 61 żołnierzy austriackich i 8 żołnierzy rosyjskich w 18 grobach zbiorowych oraz 11 pojedynczych poległych w 1914 i w maju 1915 na przedpolach Gorlic. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918 - Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 95–96. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Baza cmentarzy wojennych Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl Metryka cmentarza
Cmentarz partyzancki w Osuchach

Cmentarz partyzancki w Osuchach – cmentarz wojenny z II wojny światowej w Osuchach. Cmentarz powstał w lipcu 1944 r po największej bitwie partyzanckiej na terytorium dzisiejszej Polski. Nekropolia położona jest na skraju lasu, po wschodniej stronie drogi z Józefowa do Łukowej. Został założony na planie prostokąta, w formie zbiorowych mogił z metalowymi krzyżami opatrzonymi mosiężnymi tabliczkami, zlokalizowanych symetrycznie względem środkowej alejki. Na zakończeniu alejki stanął, zbudowany w 1957 r., pomnik w postaci słupa złożonego z kamiennych bloków z dostawionymi schodkowymi ściankami z napisami i wizerunkami orłów w koronie. Na cmentarzu pochowano ok. 300, spośród poległych w bitwie 400-800, partyzantów. W mogiłach znajdują się żołnierze Armii Krajowej oraz Batalionów Chłopskich. Przypisy Bibliografia D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994.
Cmentarz wojenny nr 77 – Ropica Ruska

Cmentarz wojenny nr 77 – Ropica Górna – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na terenie wsi Ropica Górna (dawniej Ropica Ruska) w gminie Sękowa w powiecie gorlickim w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do Okręgu III Gorlice. Opis Cmentarz znajduje się we wsi Ropica Górna na zboczu po północno-wschodniej stronie doliny potoku Sękówka, na działce ewidencyjnej nr 227. Ma kształt nieregularnego wieloboku o powierzchni ogrodzonej około 261 m². Cmentarz otoczony jest ogrodzeniem z pełnego muru z ciosów kamiennych dostosowanym do nachylenia terenu z wejściem od strony zachodniej żelazną furtką z podestem i schodami. W linii ogrodzenia północnego podwyższony odcinek muru z wnęką na tablicę inskrypcyjną zwieńczony małym betonowym krzyżem. W linii ogrodzenia południowego w pięciobocznym wyłamaniu muru kiedyś stał wysoki drewniany krzyż centralny z półkolistym blaszanym nakryciem. Układ grobów rzędowy niesymetryczny z nagrobkami w formie krzyży żeliwnych na betonowych cokołach jedno- i dwuramiennych małych i dużych oraz betonowych stel z żeliwnymi tablicami. Na cmentarzu pochowano 408 żołnierzy w 10 pojedynczych grobach i 39 mogiłach zbiorowych: 215 żołnierzy austro-węgierskich z: 18, 21, 28 Pułku Piechoty 31 żołnierzy niemieckich z: 13 i 22 Bawarskiego Pułku Piechoty 162 żołnierzy rosyjskich z: 195 Pułku Piechoty poległych w marcu i maju 1915. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914–1918 – Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze, Rewasz, Warszawa 1995, ISBN 83-85557-20-2 Linki zewnętrzne Lista poległych Metryka nekropoli Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl
Cmentarz wojenny nr 73 – Szymbark

Cmentarz wojenny nr 73 – Szymbark – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na terenie wsi Szymbark w gminie Gorlice w powiecie gorlickim w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Opis Cmentarz znajduje Szymbarku-Łęgach w odległości około 200 m na północ od drogi krajowej nr 28 Gorlice – Grybów, na działce ewidencyjnej nr 229. Cmentarz ma kształt zbliżony do kwadratu, o powierzchni ogrodzonej około 420 m². Cmentarz ogrodzony pełnym murem betonowym z trzech stron a z czwartej metalowe przęsła rozpięte na kamiennych słupkach. Przy zachodnim murze wysoki drewniany krzyż centralny z półkolistym blaszanym nakryciem. Groby ziemne w układzie rzędowym. Nagrobki: na betonowych cokolikach żeliwne krzyże z okrągłymi tabliczkami na skrzyżowaniu ramion oraz krzyże z datą 1915. Na cmentarzu pochowano 37 żołnierzy w 33 pojedynczych grobach i 2 mogiłach zbiorowych: 16 żołnierzy austro-węgierskich 21 żołnierzy niemieckich poległych w 1915. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914–1918 – Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 86-87. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Lista poległych Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Baza cmentarzy wojennych Metryka cmentarza Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl
Cmentarz wojenny nr 74 – Szymbark

Cmentarz wojenny nr 74 – Szymbark – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na terenie wsi Szymbark w gminie Gorlice w powiecie gorlickim w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Opis Cmentarz znajduje się w centrum Szymbarku i zajmuje kwaterę na cmentarzu parafialnym. Obiekt ma kształt niesymetrycznego wieloboku, o powierzchni ogrodzonej około 484 m². Cmentarz ogrodzono pełnym murem betonowym od strony północnej i zachodniej, a z pozostałych stron słupami betonowymi połączonymi podmurówką i żelaznymi poręczami. Na osi metalowej furtki od południa, alejka prowadząca do krzyża centralnego z żelaznych rur z półkolistym blaszanym nakryciem. Groby ziemne w układzie rzędowym nieregularnym z nagrobkami w formie żeliwnych krzyży dużych i mniejszych łacińskich z datą 1915 na betonowych cokolikach oraz betonowe stele z żeliwną tablicą inskrypcyjną. Na cmentarzu pochowano 78 żołnierzy w 36 pojedynczych grobach i 12 mogiłach zbiorowych: 45 żołnierzy austro-węgierskich 28 żołnierzy niemieckich 5 żołnierzy rosyjskich poległych w 1914 i 1915 na pozycji szymbarskiej broniącej podejść do Gorlic oraz w mogile zbiorowej z żelaznym krzyżem 6 żołnierzy polskich z oddziału majora Bolesława Miłka poległych 7 września 1939 w walce z Niemcami w Szymbarku . Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918 - Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 87. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Lista poległych Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Baza cmentarzy wojennych Metryka cmentarza Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl