NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kaplica Bożego Grobu w Żaganiu

Kaplica pw. Bożego Grobu w Żaganiu – replika Bożego Grobu w Jerozolimie w jego średniowiecznej postaci, kaplica przy kościele Nawiedzenia NMP w Żaganiu (tzw. Kościół „na Górce”). Pierwsza tego typu budowla na Śląsku; jedyna na terenie Polski kopia jerozolimskiej kaplicy z tego okresu. Jedna z trzech w Polsce kaplic grobu Chrystusa niewchodzących w skład większych zespołów (pozostałe znajdują się w Głogówku i Potępie) Historia Powstała ok. roku 1600 (początek budowy: 1598) z inicjatywy żagańskiego opata zakonu augustianów - Jakuba II Liebiga. Pomiary wykonano na podstawie powstałej 100 lat wcześniej kaplicy Świętego Grobu w Görlitz będącej bezpośrednią kopią kaplicy jerozolimskiej. Oryginalna kaplica jerozolimska została przebudowana w roku 1555, zatem jej żagańska replika zachowała średniowieczny stan sprzed przebudowy. Żagańska kaplica, stanowiąca miejsce kultu Zmartwychwstania, stała się od momentu powstania aż do II wojny światowej celem pielgrzymek wiernych z terenu Niemiec. Świadczą o tym m.in. czytelne do dziś napisy pozostawiane na murach kaplicy. Najstarszy z nich pochodzi z początku XVII w. i brzmi „Hic fuit Daniel Rudolphus Griphishagensis Pomeranus Ao MDCVII” („Tu w roku 1607 był Daniel Rudolf z Gryfina Pomorskiego”) Kaplica przeszła remont w 1998 roku Lokalizacja Umieszczona na cmentarzu okalającym piętnastowieczny podżagański Kościół „na górce”, który powstał w 1404 roku na zachód od ówczesnych murów miasta. Oryginalnie wchodziła w skład trzyczęściowego tzw. zespołu Bożego Grobu, skopiowanego w całości z Görlitz. Pozostałe dwie kaplice to Kaplica Świętego Krzyża oraz Kaplica Namaszczenia. Pierwsza z nich (służąca w latach 30. XX wieku za pomieszczenie gospodarcze) nie zachowała się do dziś. Architektura Kaplica zbudowana jest z piaskowca. W jej skład wchodzi nawa (przedsionek) i prezbiterium (komora grobowa). (Oryginalnie, w komorze grobowej umieszczony był sarkofag z postacią Jezusa Chrystusa.) Oba pomieszczenia połączone są bardzo niskim przejściem. Płaski dach zwieńczony jest sześciokolumnową wieżyczką, wejście stanowi ostrołukowy portal, skierowany - podobnie jak w Görlitz - na wschód. Bibliografia Marcin Kwiatek, "Kaplica Bożego Grobu w Żaganiu"; w: Zeszyty Żagańskie nr 5. ISSN 1644-8588
Kościół Dzieciątka Jezus w Warszawie (Ochota)

Kościół Dzieciątka Jezus – zabytkowa świątynia rzymskokatolicka znajdująca się przy ulicy Lindleya 2/4 w warszawskiej dzielnicy Ochota. Historia Projekt budowy zespołu szpitala Dzieciątka Jezus przewidywał wzniesienie w kompleksie jego zabudowań dwóch niewielkich świątyń chrześcijańskich: prawosławnej (czyli późniejszej cerkwi Matki Bożej Nieustającej Pomocy) i katolickiej. Budowę kaplicy katolickiej Dzieciątka Jezus rozpoczęto w dniu 25 lipca 1897 roku i zaplanowano ją na 150 osób (dzisiejsza część węższa prezbiterium z głównym ołtarzem). Kaplicę oddano do użytku prawdopodobnie w roku 1902. Wkrótce okazała się ona zbyt szczupła, więc postanowiono przystosować ją jako prezbiterium dla nowo projektowanej trójnawowej świątyni w stylu neogotyku. Prace związane z rozbudową kościoła przerwała I wojna światowa. Po czterech latach rozpoczęto je na nowo i zakończono w 1925 roku. W czasie II wojny światowej kościół został poważnie uszkodzony. Podczas obrony Warszawy, 24 września 1939 roku, rozbita została wieża, rozbite dzwony i zerwany dach. W 1941 roku po prawej stronie nawy kościoła umieszczony został, sprowadzony ze Lwowa, obraz Miłosierdzie Boże którego autorem jest Stanisław Batowski Kaczor. Natomiast w 1944 roku po lewej stronie umieszczono obraz Niepokalane Poczęcie NMP który namalował prof. Adolf Hyła z Krakowa. W 1965 roku świątynia została wpisana do rejestru zabytków. Od 1986 jest kościołem parafialnym parafii rzymskokatolickiej św. Alojzego Orione. Przypisy
Kaplica Ewangelicko-Augsburska w Paruszowicach

Kaplica Ewangelicko-Augsburska – polska ewangelicko-augsburska kaplica w Paruszowicach, należąca do parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Wołczynie w diecezji katowickiej. Historia kaplicy Pierwsza wzmianka o kaplicy w Paruszowicach pochodzi z 1376 roku. Obecna, wybudowana została jako kaplica dworska w XV wieku. Przebudowana została w XIX wieku. Do 1945 roku wchodziła w skład parafii ewangelickiej w Dobiercicach. Po II wojnie światowej, gdy kościół w Dobiercicach został przejęty przez katolików, należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Wołczynie. Architektura i wnętrze kaplicy Kaplica zbudowana została na planie kwadratu. Użyto kamienia jako materiału budowlanego, jedynie otwory okienne oraz obramienie drzwi wejściowych wyłożono cegłą. Budowla powstała w stylu gotyckim, jest murowana, orientowana, salowa, nakryta dachem namiotowym z wysmukłą sygnaturką, osadzoną na kalenicy. Wewnątrz kaplicy zachowały się, m.in.: gotycki ołtarz w formie tryptyku, chrzcielnicę z 1674 roku, barokowy krucyfiks. Wokół kaplicy zachował się wzniesiony z kamienia mur cmentarny, z obszernym parkiem krajobrazowym. W maju 1995 roku, nastąpiło włamanie do kaplicy, zaginęły wówczas: tryptyk, chrzcielnica i 5 zabytkowych rzeźb. Obecnie, dzięki miejscowym ewangelikom, ołtarz został odtworzony. Przypisy Linki zewnętrzne Gotycka kaplica ewangelicka Kaplica ewangelicka w Paruszowicach Ewangelickie parafie w powiecie kluczborskim i oleskim
Kaplica Hallerów w Dworach

Kaplica Hallerów w Dworach – Kaplicę wzniesiono na początku XIX wieku w parku dworskim w Dworach (Oświęcim) z przeznaczeniem na mauzoleum rodziny Hallerów, właścicieli majątku. Kaplicę wzniesiono na rzucie koła, nakrywając jej wnętrze półkolistą kopułą. Ściany zewnętrzne zostały podzielone ośmioma pilastrami jońskimi, wspierającymi belkowanie. Powyżej belkowania biegnie profilowany gzyms koronujący, dekorowany fryzem kostkowym. Półokrągłe wejście usytuowano od zachodu. Prowadzi do niego pięć stopni. Wejście zamyka żelazna, klasycystyczna krata. 9 lutego 1919 roku został tu pochowany Cezary Haller, który zginął 26 stycznia 1919 roku w przegranej bitwie z oddziałami czeskimi pod Kończycami Małymi w gminie Zebrzydowice w powiecie cieszyńskim. Pochowani są tu także ostatni właściciele posiadłości Barbara Haller–Rottmanowa i jej mąż Ignacy Rottman oraz Antoni Haller, syn Cezarego Hallera. W 2010 r. z inicjatywy Urzędu Miasta Oświęcim obiekt ten został gruntownie odnowiony. W najbliższym sąsiedztwie kaplicy, w dawnym spichlerzu dworskich znajdują się warsztaty terapii zajęciowej Fundacji im. Brata Alberta. Przypisy
Kaplica II Zboru Chrześcijan Baptystów „Koinonia” w Poznaniu

Kaplica II Zboru Chrześcijan Baptystów „Koinonia” w Poznaniu – znajduje się w podwórzu kamienicy przy ul. Przemysłowej 48 (adres kaplicy to ul. Przemysłowa 48a) na poznańskiej Wildzie. Należy do Kościoła Chrześcijan Baptystów w RP. Piętrowy budynek na planie prostokąta wzniesiono w 1910 roku na potrzeby poznańskich baptystów powstałego w 1902 roku (dziś jego tradycje kontynuuje Koinonia - II Zbór Chrześcijan Baptystów w Poznaniu) Kaplicę zbudowano w podwórzu kamienicy należącej do pastora Roberta Drewsa pochodzącego z Halle. W 1945 władze kaplicę skonfiskowały przeznaczając budynek dla Miejskiego Oddziału Informacji i Propagandy. Kaplica wielokrotnie była następnie przekazywana różnym instytucjom. W 1996 roku Poznaniu powstał II Zbór Kościoła Chrześcijan Baptystów „Koinonia”, który w 1997 roku odzyskał kaplicę. Obecnie sala modlitwy zajmuje pierwsze piętro. Przykrywa ją trójprzęsłowy strop kolebkowy. Część prezbiterialną stanowi płytka nisza z krzyżem, oraz niewielki podest z kazalnicą i baptysterium. Na przeciwległej ścianie empora pod którą znajduje się oddzielne pomieszczenie. Parter jest wykorzystywany przez zbór jako sale spotkań i pomieszczenia gospodarcze. Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Linki zewnętrzne Oficjalna strona zboru. koinonia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-07-16)].
Kaplica I Zboru Chrześcijan Baptystów „Wspólnota Nowego Narodzenia” w Poznaniu

Kaplica I Zboru Chrześcijan Baptystów „Wspólnota Nowego Narodzenia” w Poznaniu – kaplica w Poznaniu, należąca do Kościoła Chrześcijan Baptystów w RP, mieści się przy ul. Grunwaldzkiej 53 na Grunwaldzie na osiedlu samorządowym Stary Grunwald. Historia i architektura Neogotycki budynek zbudowano w 1911 roku jako kostnicę dla szpitala prowadzonego przez luterańskie stowarzyszenie sióstr diakonis (obecnie jest to Szpital Kliniczny nr 2). W 1962 roku budynek przekazano zborowi Kościoła Chrześcijan Baptystów (obecnie I Zbór - Wspólnota Nowego Przymierza). Kaplica wzniesiona jest na planie prostokąta z niewielką salą przyległą od północy. Na wschodniej ścianie znajduje się absyda, w której znajduje się baptysterium oraz krzyż stanowiący jedyny element jej wystroju. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona I Zboru baptystów w Poznaniu
Kaplica Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” w Knorydach

Kaplica pod wezwaniem Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” – prawosławna kaplica-sanktuarium w Knorydach. Należy do parafii Zaśnięcia Matki Bożej w Boćkach, w dekanacie Bielsk Podlaski, diecezji warszawsko-bielskiej, Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Kaplicę wzniesiono w 1872 r. z inicjatywy mieszkańca Knoryd, Pawła Cara. Znajdowała się ona na łące około 500 m na północ od wsi, gdzie według legendy w miejscu objawienia Matki Bożej wytrysnęło źródło. W 1992 r. świątynia została gruntownie wyremontowana. Kaplica wraz z wyposażeniem doszczętnie spłonęła wskutek podpalenia w nocy z 31 lipca na 1 sierpnia 2016 r. Odbudowa trwała niespełna rok; 23 czerwca 2017 r. nowa świątynia została oddana do użytku. Dopiero po półtora roku od podpalenia kapliczki, w grudniu 2017 r., aresztowani zostali sprawcy jej podpalenia. Główna uroczystość obchodzona jest w dziesiąty piątek po Wielkanocy oraz 24 października – w święto Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”. Architektura Budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, salowa. Wejście poprzedzone obszernym gankiem. Na tyłach nawy przybudówka zamknięta wielobocznie. Nad nawą blaszany dach namiotowy, z wieżyczką zwieńczoną cebulastym hełmem. W obrębie kaplicy znajduje się otoczone kultem źródełko, z którego woda wyprowadzana jest na zewnątrz. Informacje dodatkowe W Knorydach znajduje się jeszcze jedna kaplica prawosławna – pod wezwaniem św. Jerzego Zwycięzcy, położona na cmentarzu. Galeria Zdjęcia archiwalne Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Knorydy (kaplica-sanktuarium)
Kaplica Kalksteinów w Chełmży

Kaplica Kalksteinów w Chełmży – oktagonalne (ośmiokątne) neorenesansowe mauzoleum rodziny Kalksteinów z Pluskowęs, znajdujące się na tzw. starym cmentarzu w Chełmży. Historia Budowla została wzniesiona przypuszczalnie między 1858 a 1862 rokiem. Jej projekt przypisywany jest poznańskiemu architektowi Stanisławowi Hebanowskiemu, pracującemu na zlecenie miejscowych rodów ziemiańskich i odpowiedzialnemu za przebudowę pałacu Kalksteinów w Pluskowęsach. Budowa kaplicy przypuszczalnie była związana z koniecznością przeniesienia prochów Józefa Kalksteina i Zofii z Wilxyckich z kościoła św. Mikołaja. Inicjator budowy, Karol Kalkstein, spoczął w nowo wybudowanym mauzoleum w styczniu 1862 roku. Przypisy
Kaplica Konfederatów Barskich na górze Jasień

Kaplica Konfederatów Barskich na górze Jasień – kaplica wyznania rzymskokatolickiego pod szczytem Kocurowej Góry (zwanej też górą Jasień) w Suchej Beskidzkiej. Znajduje się na wysokości ok. 500 m n.p.m. na południowo-wschodnim grzbiecie góry. Niewielka kaplica jest budowlą murowaną, łączącą cechy architektury renesansowej z elementami gotyckimi i klasycystycznymi. Wzniesiona z miejscowego łamanego kamienia piaskowcowego na planie prostokąta o wymiarach 6x4 m, jednonawowa z niewielkim przedsionkiem, posiada w osi fasady kamienną wieżę z drewnianą, sześcioboczną sygnaturką z baniastym hełmem, o wysokości 12 m. Wewnątrz w ołtarzu kopia obrazu matki Boskiej Częstochowskiej. Zbudowana została w 1773 r. na pamiątkę potyczki, jaką w czasie konfederacji barskiej w 1771 r. stoczyły tu oddziały konfederatów z wojskami rosyjskimi generała Suworowa. Według tradycji poległo w niej ok. 200 żołnierzy konfederackich, a do niewoli rosyjskiej miał się dostać Maurycy Beniowski. Obok kaplicy znajduje się symboliczna mogiła poległych konfederatów z krzyżem. W latach 80. XX w. kaplica była miejscem manifestacji niepodległościowych miejscowego społeczeństwa. Obecnie corocznie 3 maja, w święto Matki Bożej Królowej Polski i 15 sierpnia, w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, odprawiane są w kaplicy msze św. w intencji Ojczyzny. Od Zamku w Suchej Beskidzkiej prowadzi do kaplicy znakowana ścieżka dydaktyczno-przyrodnicza. Istnieje też inne dojście – znakowana biało-niebiesko ścieżka spacerowa z suskiego osiedla Błądzonka w dolince potoku tej samej nazwy. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia kaplicy. [w:] fluidi.pl [on-line]. [dostęp 2019-08-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-13)].
Kaplica Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Olsztynku

Kaplica Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Olsztynku – znajduje się przy ul. Mrongowiusza 19 w Olsztynku. Kaplica została wybudowana w 1939 roku i jest własnością parafii ewangelicko-augsburskiej w Olsztynie, należącej do Diecezji Mazurskiej. Proboszczem tejże parafii przez wiele lat był bp Rudolf Bażanowski, który był także zwierzchnikiem Diecezji Mazurskiej. Od 2018 roku, proboszczem olsztyńskich luteran jest ksiądz Łukasz Stachelek. Opieką duszpasterską na terenie Gminy Olsztynek zajmuje się wikariusz. W budynku poza kaplicą mieści się siedziba filiału parafii ewangelicko-augsburskiej w Olsztynie oraz mieszkanie wikariusza. Nabożeństwa odbywają się w niedziele i święta o godzinie 9:00. W kaplicy poza nabożeństwami odbywają się m.in. lekcje religii ewangelickiej, Spotkania Modlitewne, Godziny Biblijne. Na podstawie porozumienia z 1974 roku pomiędzy Kościołem Metodystycznym a Kościołem Ewangelicko-Augsburskim Parafia Ewangelicko-Metodystyczna w Olsztynku współużytkuje kaplicę luteran. Przypisy Bibliografia Olsztyn – Luteranie Urban Kazimierz, Luteranie i metodyści na Mazurach 1945-1957. Wybór materiałów, Kraków 2000.
Kaplica Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich w Warszawie

Kaplica Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich w Warszawie – kaplica Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich (mormonów) znajdująca się przy ulicy Wolskiej 142, w dzielnicy Wola w Warszawie. Opis Kamień węgielny pod kaplicę wmurowano w czerwcu 1989 roku. Pierwsze spotkanie sakramentalne w budynku odbyło się w listopadzie 1990 roku. Poświęcenie kaplicy i przekazanie jej wiernym odbyło się w czerwcu 1991 roku. Obok budynku z kaplicą powstała wysoka wieża z wysoką iglicą. W grudniu 1997 roku w celu upamiętnienia działalności pierwszych polskich mormonów wierni umieścili u jej podstawy tzw. Kapsułę Czasu. Oprócz niedzielnych spotkań sakramentalnych budynek jest także miejscem zajęć kulturalnych i bezpłatnych lekcji języka angielskiego. Funkcjonuje tam również Centrum Historii Rodziny, prowadzące badania genealogiczne. Budynek z kaplicą jest głównym ośrodkiem mormonów i siedzibą misji w Polsce. Przypisy
Kaplica św. Jakuba Apostoła w Chodczu

Kaplica św. Jakuba Apostoła w Chodczu – rzymskokatolicki kościół cmentarny należący do parafii św. Dominika w Chodczu (dekanat chodecki diecezji włocławskiej). Świątynia została wzniesiona w 1799 roku. Budowla reprezentuje styl późnobarokowy. Ufundowana została przez Jakuba Zygmunta Kretkowskiego starostę przedeckiego. Jej projektantem był zapewne Karol Domstein. Kaplicę wzniesiono z cegły palonej. Świątynia składa się z jednej nawy. Nawę kaplicy na planie prostokąta nakrywa dach dwuspadowy. Otwór wejściowy jest w kształcie prostokąta o wymiarach 1,5 x 2,3m. Wnętrze budowli jest salowe. Prezbiterium nakrywa sklepienie z lunetami, natomiast nawa nakryta jest stropem. We wnętrzu są umieszczone: neogotycki ołtarz i loża kolarska. Loża ta, nisko sklepiona z przodu, znajduje się nad kruchtą. Ma ona wysunięty w stosunku do nawy balkon z ozdobną krytą na całej długości balustradą. W nawie po prawej stronie wejścia usytuowane jest wykonane z białego marmuru epitafium Lipskich. Epitafium jest ozdobione wyrytymi na tarczami herbami Wrębom i Jastrzębiec. W podziemiach po obu stronach korytarza są umieszczone dwupoziomowe katakumby z częściowym oznaczeniem miejsca pochówku Lipskich i Ciechomskich. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej z Brzeźna w skansenie w Kłóbce

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej z Brzeźna w skansenie Kłóbce – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Prokopa w Kłóbce (dekanat chodecki diecezji włocławskiej). Świątynia została wzniesiona w 1 połowie XVIII wieku. Jej pierwotną lokalizacją była wieś Brzeźno (powiat lipnowski). Ufundowana została przez rodzinę Rościszewskich jako kaplica. Powiększona została o część nawy w 1789 roku. Ponownie została rozbudowana w latach 1955 – 56 o boczne: kruchtę i kaplicę. W latach 2016 – 17 została przeniesiona do kujawsko-Dobrzyńskiego Parku Etnograficznego w Kłóbce. Nie zrekonstruowane zostały jednak drewniana kruchta od frontu i murowana kaplica z boku nawy. Budowla jest drewniana, jednonawowa, wzniesiona w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie. Z boku nawy znajduje się zakrystia. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu jest umieszczona sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją drewniany baniasty dach hełmowy. Dzwon został odlany w 1729 roku i pochodzi z ludwisarni Fryderyka Becka. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem z fasetą. Chór muzyczny jest podparty czterema słupami. Belka tęczowa z krucyfiksem, reprezentuje styl barokowy i powstała na przełomie XVIII i XIX wieku. Podłoga została wykonana z drewna. Polichromia na stropie w stylu ludowym przedstawia Maryję Niepokalaną w obłokach. Faseta wyróżnia się ozdobnym fryzem z kartuszami. Ołtarz główny w stylu barokowym, powstał z 1 połowie XVIII wieku. Ołtarz boczny w stylu klasycystycznym, został wykonany w 1794 roku. Ambona w stylu klasycystycznym pochodzi z kościoła w Ostrowitem. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Skępem

Kościół Miłosierdzia Bożego w Skępem – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat tłuchowski diecezji płockiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w dniu 5 października 2005 roku w 100. rocznicę urodzin św. Faustyny Kowalskiej. Kamień węgielny został pobłogosławiony przez św. Jana Pawła II w Krakowie w dniu 18 sierpnia 2002 roku, natomiast wmurował go biskup płocki Piotr Libera w dniu 25 grudnia 2007 roku. Prace budowlane według projektu architekta Jacka Jaśkowca były prowadzone dzięki staraniom księdza Piotra Brzezika, przy pomocy parafian. Kościół został zbudowany w ciągu sześciu lat. W dniu 25 kwietnia 2011 roku wspomniany wyżej ordynariusz płocki Piotr Libera poświęcił nową świątynię. Podczas urzędowania księdza Romana Murawskiego w 2017 roku zostało przebudowane wejście do kościoła oraz powiększono powierzchnię użytkową budowli, zostało wykonane również ocieplenie i malowanie elewacji świątyni. Przypisy
Kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej w Cięcinie

Kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej w Cięcinie – kaplica w Cięcinie, w parafii św. Katarzyny, położona na polanie Butorzonka. Historia Początki kaplicy wiążą się z obchodami Millenium chrztu Polski. W roku 1965 w miejscach w rejonie Magury pojawiło się kilka małych, zawieszonych na drzewach kapliczek, wyrzeźbionych przez jednego z mieszkańców, który w ten sposób dziękował Matce Boskiej za uratowanie zdrowia. Jedna z tych kapliczek umieszczona na świerku, przy polanie Butorzonka, zaczęła być otaczana przez mieszkańców szczególną czcią, a jeden z nich zaczął się nią opiekować. Do kapliczki zaczęli też przychodzić okoliczni mieszkańcy, aby się pomodlić. Dalszy los kaplicy wiąże się z inicjatywą kilku mieszkańców Cięciny, którzy postanowili wybudować kapliczkę z kamienia i drewna o wymiarach ok. 30 m². Rozpoczęto ją budować w 1971 roku, jednak władze zaplombowały teren budowy. Nie zniechęciło to jednak inicjatorów i kaplicę zaczęto budować potajemnie. Kaplica jest wykonana przez rzemieślników z okolicy. Obraz Matki Boskiej Częstochowskiej został namalowany na płótnie przez malarza Władysława Szymańskiego. Pierwszą Mszę św. w nowej kaplicy odprawiono 18 lutego 1979 roku w intencji narciarzy biorących udział w zawodach narciarskich o Puchar Magury. W roku 1984 biskup Albin Małysiak dokonał poświęcenia kaplicy, a 29 kwietnia 1989 roku przybył tu kardynał Franciszek Macharski i wziął udział w liturgii słowa wraz z kapłanami z parafii w Cięcinie. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Przybędzy

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Przybędzy – kościół wzniesiony na początku lat osiemdziesiątych XX wieku na terenie parafii radziechowskiej. Poświęcenie obiektu nastąpiło 26 sierpnia 1983 roku. Pierwotnie świątynia pełniła funkcję kaplicy, a od 26 sierpnia 2013, dzięki decyzji biskupa Tadeusza Rakoczego obiekt nosi tytuł kościoła parafialnego, jest siedzibą parafii pw. Matki Bożej Częstochowskiej. Linki zewnętrzne Strona parafii przybędzańskiej
Kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej w Lasku Mogilskim

Kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej – kaplica rzymskokatolicka znajdująca się we wschodniej części Krakowa, w Nowej Hucie przy ul. Longinusa Podbipięty w dawnej wsi Mogiła w południowo-zachodniej części Lasku Mogilskiego. Należy do parafii św. Bartłomieja. Mogilscy pielgrzymi kupili w dniu 5 maja 1928 roku w Częstochowie obraz Matki Bożej, drukowany na zwykłym papierze, przyklejony do szyby z fazowanymi krawędziami. Zbudowano dla niego skrzynkową kapliczkę i poświęcono w dniu 1 lipca 1928 w kościele oo. bernardynów a potem przeniesiono w uroczystej procesji wiślanymi wałami do Lasu Mogilskiego. Tam zawieszono kapliczkę na dębie. Pierwsza kaplica powstała w 1947 roku z inicjatywy Tadeusza Lamota jako wotum wdzięczności za ocalenie Mogiły i Krakowa od zniszczeń drugiej wojny światowej. Budowniczym był cieśla z Łęgu, Jan Figlarz. Obraz umieszczono na zewnątrz, w jej szczycie. Po uszkodzeniu obrazu przez wandali w 1973 roku, został on przeniesiony do wnętrza kaplicy. W 1983 roku z uwagi na zniszczenie dachu i drewnianej konstrukcji, kaplicę rozebrano. W 1986 mieszkańcy Mogiły i Łęgu w czynie społecznym i dzięki staraniom ówczesnego proboszcza Mogiły, o. Bolesława Kozyry Ocist, wybudowali na tym samym miejscu nową, większą kaplicę, zachowując proporcjonalnie kształty poprzedniej. W kaplicy, w 2000 roku, zawieszono dzwon noszący imię Jan Paweł II-Papież a odlany w Odlewni Dzwonów Janusza Felczyńskiego w Przemyślu. Po raz pierwszy zadzwonił on na Anioł Pański dnia 22 października 2000 roku, w 22 rocznicę inauguracji pontyfikatu Jana Pawła II. Bibliografia Strona mogilskich cystersów. [dostęp 2012-03-10].