NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Gromcu

Kościół Matki Boskiej Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Gromiec, w gminie Libiąż województwa małopolskiego. Parafia w Gromcu została erygowana w 2007 roku. W centrum miejscowości jest budowana nowoczesna, jednonawowa świątynia. Bibliografia Informacje o parafii. [dostęp 2014-03-01]. Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii Matki Bożej Różańcowej w Gromcu
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Sierakowie Sławieńskim

Kościół Matki Boskiej Różańcowej – zabytkowy rzymskokatolicki kościół filialny, należący do parafii św. Andrzeja Boboli w Sulechówku, dekanatu Sławno, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Sierakowie Sławieńskim, w gminie Sianów, w powiecie koszalińskim, w województwie zachodniopomorskim. Historia Wznoszący się w centrum wsi, na wzgórzu, kościół wybudowany został w XV wieku. Obiekt jest jednonawowy i orientowany. Pierwotnie otoczony był cmentarzem, który obecnie nie istnieje. Świątynię przebudowano w drugiej połowie XVII wieku. Architektura Kościół na rzucie prostokąta. Bryła składa się z dwóch członów: nawy z prezbiterium i wieży. Od północy dobudowana jest zakrystia. Całość podparta skarpami i wzmocniona głazami. Na jednym z tych głazów wyryty jest zarys tajemniczego zwierzęcia, prawdopodobnie psa. Nie został on dotąd zadatowany przez historyków sztuki. Wyposażenie Na skromne wyposażenie świątyni składają się: renesansowy ołtarz z powojennym obrazem Matki Boskiej, drewniana empora, drewniany konfesjonał skrzynkowy, klasycystyczny świecznik wiszący na łańcuchu, dzwon z 1805 wykonany przez J.M. Meyera (Szczecin). Przypisy Bibliografia tablica informacyjna in situ
Kirche Unserer Lieben Frau vom Skapulier (Chrzumczütz)

Die Kirche Unserer Lieben Frau vom Skapulier (polnisch Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej) ist eine römisch-katholische Kirche in der oberschlesischen Ortschaft Chrzumczütz (Chrząszczyce). Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei Mutter Gottes vom Skapulier (Parafia Matki Boskiej Szkaplerznej) in Chrzumczütz. Das Gotteshaus liegt im Ortskern an der ul. Opolska (Oppelner Straße). Geschichte Die erste Erwähnung der Kirche stammt aus dem Jahr 1260. Sie trug damals das Patrozinium Hl. Stanislaus. 1295 wird der Kirchenbau erneut erwähnt. Aus dem Jahr 1684 ist eine detaillierte Beschreibung des Gotteshauses überliefert. Die Kirche besaß einen halbgemauerten Glockenturm und einen mit Ziegeln bedeckten Backsteinbau. Umgeben war sie vom örtlichen Friedhof. 1814 zerstörte ein Feuer die Kirche. Beim Wiederaufbau wurde ein Stein mit der Inschrift „1099“ entdeckt. In den folgenden Jahrzehnten wurde mehrfach versucht eine neue Kirche zu bauen. Die preußischen Behörden blockierten jedoch den Bau einer neuen römisch-katholischen Kirche. 1916 begannen erneut Bestrebungen zum Bau einer neuen Pfarrkirche im Ort. Am 19. April 1920 wurde der Grundstein gelegt. Bis 1921 waren die Bauarbeiten weitestgehend abgeschlossen. Die Weihe der neuen Kirche Unserer Lieben Frau vom Skapulier fand am 7. Oktober 1927 statt. Die Maria-Skapulier-Kirche steht seit 2008 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Der dreischiffige Backsteinbau steht auf einem kreuzförmigen Grundriss und entstand im Stil der Neorenaissance. Die geostete Kirche besitzt einen dreiseitig geschlossenen Chor und einen Glockenturm mit Laterne an der Nordseite. Das Querschiff ist mit einem Satteldach versehen. An der Westseite besitzt der Bau zwei Giebel, teilweise versehen mit Stufengiebeln. Im Inneren haben sich Ornamente aus dem 18. Jahrhundert und ein Taufbecken aus dem 11. Jahrhundert erhalten. Umgeben ist die Kirche von einer steinernen Mauer. Weblinks Geschichte der Kirche (poln.) Hist. Ansichten der Kirche (poln.) Einzelnachweise
Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej w Chrząszczycach

Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Opolskiej 32 w Chrząszczycach. Kościół należy do parafii Matki Boskiej Szkaplerznej w Chrząszczycach w dekanacie Prószków, diecezji opolskiej. Dnia 1 czerwca 2004 roku, pod numerem A-28/2004 świątynia została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Historia kościoła Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z 1260 roku. Wówczas to książę opolski Władysław, podarował kościołowi p.w. Św. Stanisława dochody z trzech wiosek. Po pożarze 1814 roku świątynia spłonęła. Z tamtych czasów zachowała się w obecnym kościele parafialnym chrzcielnica z misą, pochodząca z przełomu X-XI wieku, która pamięta czasy króla Bolesława Chrobrego. Kolejne informacje o kościele w Chrząszczycach pochodzą z 1687 roku. Była to świątynia murowana, kryta dachówką, natomiast dzwonnica tylko w połowie była murowana. W 1814 roku kolejny pożar zniszczył kościół niemal w całości. Obecny kościół parafialny został wybudowany w latach 1920–1921 według projektu Arthura Kicktona. Konsekracja odbyła się 7 października 1927 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Chrząszczyce - Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Drzeniowie

Kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Drzeniowie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół filialny w Drzeniowie, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim, zarządzany przez parafię Matki Bożej Częstochowskiej w Cybince. Terytorialnie należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Tereszpolu

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół w Tereszpolu, pierwotnie cerkiew unicka, a następnie prawosławna. Architektura Kościół w Tereszpolu jest budowlą murowaną, z cegły i kamienia, trójnawową, z jedną wieżą. Dzwonnica świątyni jest budowlą wolno stojącą. Historia Okres unicki Parafia unicka powstała w Tereszpolu w XVII w. Uposażyła ją rodzina Zamoyskich. Pierwsza cerkiew parafialna nosiła wezwanie Opieki Matki Bożej, była to budowla drewniana. W 1851, dzięki wsparciu Ordynacji Zamojskiej i ze składek miejscowych parafian wzniesiono nową świątynię. Działała do likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, kiedy została przymusowo przemianowana na parafię prawosławną. Cerkiew w Tereszpolu działała do 1915, gdy prawosławni udali się na bieżeństwo. Okres katolicki Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę świątynia została zrewindykowana na rzecz Kościoła katolickiego. Po rekoncyliacji kościołowi nadano wezwanie Matki Bożej Częstochowskiej. W momencie przejęcia świątyni przez katolików w Tereszpolu byli oni w zdecydowanej mniejszości. Starania katolików na rzecz przejęcia obiektu poparła Ordynacja Zamojska, która deklarowała wspieranie materialne przyszłej parafii łacińskiej. Ceremonia rekoncyliacji miała miejsce 11 sierpnia 1918, dwanaście dni po wydaniu stosownej zgody przez władze państwowe. Część wyposażenia świątyni (korony ślubne, szaty, lampki przed ikonami, anałoje) zostało zabezpieczonych w siedzibie władz gminnych. Po II wojnie światowej, w latach 1952-1957 obiekt został rozbudowany i przebudowany pod kierunkiem inż. Adama Klimka. Otoczenie Obok świątyni znajduje się zabytkowy cmentarz grzebalny. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Opolu-Grotowicach

Kościół Matki Bożej Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół filialny położony w Opolu-Grotowicach. Kościół należy do parafii Chrystusa Króla w Opolu-Metalchemie w dekanacie Opole, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół w Opolu-Grotowicach to dawna świątynia protestancka, która został przejęta w 1945 roku przez katolików. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia Chrystusa Króla. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-04)].
Kościół Matki Bożej Królowej Świata w Dobrej

Kościół Matki Bożej Królowej Świata w Dobrej – kamienno-ceglana świątynia o prostej architekturze (bez wieży oraz wydzielonego prezbiterium), jedyny relikt średniowiecznej zabudowy wsi Dobra koło Szczecina. Historia Kościół został wybudowany ok. 1270 r. z kostki granitowej. Przy narożniku północno-wschodnim posiadał nieistniejącą już zakrystię (śladem po niej jest rzadko spotykana narożna przypora). W 1770 dobudowano do ściany południowej kruchtę oraz przebudowano okna w prezbiterium (na ścianie wschodniej), a wnętrze świątyni przekryto drewnianym stropem belkowym. W 1875 wybudowano ceglane, schodkowe zwieńczenia ścian szczytowych, przebudowano i powiększono okna na ścianach bocznych korpusu nawowego oraz dobudowano do ściany północnej kruchtę podobną do tej przy ścianie południowej. Kościół był remontowany w drugiej połowie XX w. W 2025 r. zakończył się kompleksowy remont kościoła, w ramach którego renowacji poddano wnętrze (ściany, posadzki, strop) oraz wyposażenie (ołtarz główny, epitafium, ambona) świątyni. Opis budowli Kościół orientowany, wykonany z kwadr granitowych, które jedynie w dolnych partiach murów obwodowych tworzą czytelne warstwy. W partii zachodniej, przy ścianie południowej i północnej dwie przybudówki o podobnych rozmiarach kryte dachem dwuspadowym. Na ścianach obwodowych widoczne z zewnątrz liczne przebudowy otworów okiennych. Wnętrze kościoła przykryte stropem drewnianym, belkowanym. Wyposażenie barokowy ołtarz główny o niespotykanej na Pomorzu formie. Jest to przekształcony, dawny ołtarz ambonowy. Czasza ambony została odjęta od ołtarza i ustawiona w prezbiterium na podłodze. Ołtarz nie posiada baldachimu. Nastawa ołtarzowa ma formę szerokiej, promieniście kanelowanej pośrodku płyty ozdobionej po bokach potężnymi uszakami z ornamentem roślinnym i wolutami. Oba uszaki różnią się od siebie (nie stanowią swojego zwierciadlanego odbicia). Nie wiadomo czy jest to zamierzony efekt artystyczny twórcy ołtarza, czy też wynik jego nieudolności lub pomyłki. Nie można także wykluczyć, że różnice te powstały w okresie późniejszym i są wynikiem uszkodzenia ołtarza. Ołtarz ozdobiony jest dwoma niewielkimi herbami rodów: Blankensee i Perband. epitafium Bogusława Ernesta von Ramin. Epitafium pochodzi z drugiej połowy XVIII w. Zdobione jest ornamentyką roślinną (po bokach) oraz wolutami (u góry). Brak płyty inskrypcyjnej. dzwon o średnicy 1 m, odlany w 1862 w szczecińskiej firmie C. Wossa (Vossa). wyposażenie zaginione po 1945: epitafium Berndta Ludwiga von Ramin, świecznik z brązu z XVIII w., srebry kielich, dzwon z końca XVII w. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Dalachowie

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy – rzymskokatolicki kościół parafialny położony we wsi Dalachów (gmina Rudniki). Kościół należy do parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Dalachowie w dekanacie Praszka (archidiecezja częstochowska). Historia kościoła Kościół parafialny w Dalachowie został wybudowany, według projektu architekta B. Specylka w 1984. 10 listopada 1984 biskup częstochowski Miłosław Kołodziejczyk, w trybie zwykłym poświęcił świątynię, natomiast 21 stycznia 1989 uroczystej konsekracji dokonał ordynariusz archidiecezji częstochowskiej biskup Stanisław Nowak. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Parafii
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Jeleniej Górze

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Jeleniej Górze – kościół parafialny należący do Kościoła Polskokatolickiego w RP. Mieści się w jeleniogórskiej dzielnicy Cieplice Śląskie-Zdrój, w województwie dolnośląskim. Historia Jest to dawna świątynia ewangelicka. W 1869 parafia zakupiła plac pod budowę kościoła. Poświęcenie budowli odbyło się w dniu 25 września 1870. Po 1945 kościół został przejęty przez parafię polskokatolicką. W latach 1998–2000 świątynia została wyremontowana oraz wzbogacona o małą sygnaturkę na dachu dzięki wysiłkom wspólnoty parafialnej. Architektura i wyposażenie Budowla została wzniesiona na planie prostokąta. Od strony północnej przylega do niego pięciokątna absyda. Wnętrze jest salowe i nakrywa je sklepienie kolebkowe. Elewacje kościoła są podzielone przez lizeny, okna są wysokie i proste, zakończone łukami pełnymi. Pod gzymsem znajduje się fryz o kształcie zygzakowatym, oddzielający od siebie trójkątne szczyty udekorowane podobnym fryzem. Wyposażenie budowli nie jest bogate – barokowy ołtarz główny pochodzi z bliżej nieokreślonego kościoła. Empora organowa, ambona i witraże pochodzą zapewne z czasów budowy świątyni. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Nowych Skalmierzycach

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Nowych Skalmierzycach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Bożego Ciała w Nowych Skalmierzycach, przynależy do dekanatu Ołobok w diecezji kaliskiej. Świątynia została wzniesiona w latach 1911–1913 dzięki staraniom pastora Bertholda Haarhausena, przy finansowym wsparciu kolejarzy oraz miejscowych luteran. Budowla jest nakryta wysokim dachem dwuspadowym ze ściętymi szczytami i sygnaturką. Wnętrze to jedna nawa, na planie prostokąta z wyodrębnionym prezbiterium, w którym pierwotnie był usytuowany ołtarz ambonalny. Od strony południowej jest umieszczona wieża zakończona krzyżem z hełmem nakrytym blachą miedzianą. W przyziemiu wieży znajduje się zakrystia oraz boczne wejście. Budowla była używana przez protestantów do końca I wojny światowej. Po powstaniu wielkopolskim liczna społeczność ewangelicka opuściła miejscowość, a opiekę duszpasterską nad pozostałymi zaczął sprawować pastor Rutz z Ostrowa Wielkopolskiego. Po II wojnie światowej, w dniu 25 czerwca 1951 roku, opuszczona świątynia została przejęta przez katolików i poświęcona przez księdza kanonika Franciszka Jelińskiego, razem z nadaniem jej wezwania Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Przypisy Galeria
Kościół Matki Bożej Ostrobramskiej w Siennie

Kościół pw. Matki Bożej Ostrobramskiej w Siennie – rzymskokatolicki kościół filialny w Siennie, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kościół Matki Bożej Ostrobramskiej w Szczecinie

Kościół Matki Bożej Ostrobramskiej w Szczecinie – zabytkowy kościół położony przy ul. Słowiczej w Żelechowej, osiedlu Szczecina. Należy do dekanatu Szczecin-Żelechowa archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia Świątynia jest byłą luterańską kaplicą wzniesioną w 1892 roku, położoną na terenie nieczynnego od 1946 roku Cmentarza Brodowskiego. Po II wojnie światowej kaplica została przejęta przez katolików. Świątynia została poświęcona przez księdza Kazimierza Świetlińskiego ze zgromadzenia Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej, natomiast pierwsza msza święta została odprawiona w dniu 25 grudnia 1946 roku przez proboszcza z Golęcina księdza Brunona Stachowiaka. Początkowo kaplica była kościołem filialnym parafii w Golęcinie, od 1951 roku stanowi samodzielny kościół parafialny. Po utworzeniu parafii wybito drzwi z przodu kościoła i zostało zamurowano wejście boczne, robiąc miejsce dla ołtarza z posągiem świętego Antoniego. 6 września 2014 roku w pobliżu kościoła w Parku Brodowskim ustawiono kamień upamiętniający osoby pochowane na dawnym Cmentarzu Brodowskim. Tablice Armii Krajowej Przypisy
Kościół Matki Bożej Rokitniańskiej w Drzecinie

Kościół pw. Matki Bożej Rokitniańskiej w Drzecinie – rzymskokatolicki kościół filialny w Drzecinie, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Czarnowie

Kościół pw. Matki Bożej Szkaplerznej w Czarnowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Czarnowie, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Kostrzyn w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Parafia we wsi istniała w okresie średniowiecznym. Pierwotny kościół (remontowany w XVI wieku) nie zachował się do dziś. W 1824 strawił go pożar. Obecny kościół jest murowany, a zbudowano go w latach 1826 -27 dla miejscowej społeczności protestanckiej. Wieża stoi na zachowanych pozostałościach pochodzących z XV wieku. Wieńczący wieżę hełm został tam umieszczony w 1927. Po II wojnie światowej Czarnów był filią parafii w Słońsku. Erygowania parafii w Czarnowie dokonał biskup Wilhelm Pluta 3 października 1973. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kostel Panny Marie Karmelské (Přemyšl)

Kostel Panny Marie Karmelské v Přemyšlu (polsky Kościół Matki Bożej Szkaplerznej) a klášter řádu bosých karmelitánek se nachází na úbočí hory Tatar a je nejvýše postaveným sakrálním objektem ve městě. Historie Řád přišel do Přemyšlu 1. března 1884. Až do 11. listopadu 1900, tj. až do vysvěcení kostela a kláštera, žili v malém a stísněném klášteře. Během této doby získávali prostředky na výstavbu svého nového sídla. Při stavbě kostela a kláštera si jeptišky vzaly mnoho půjček. K jejich pokrytí jim značně pomohlo vydání knihy o bosých karmelitánkách. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Przemyślu na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Panny Marie Karmelské na Wikimedia Commons Klasztor Karmelitanek Bosych w Przemyślu Archivováno 28. 3. 2018 na Wayback Machine.
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Przemyślu

Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Przemyślu – kościół i klasztor sióstr Karmelitanek bosych, znajdujący się w Przemyślu, w województwie podkarpackim. Zespół klasztorny położony jest na zboczu Wzgórza Tatarskiego i jest najwyżej położonym obiektem sakralnym w mieście. Historia W dniu 1 marca 1884 roku karmelitanki bose przybyły do Przemyśla. Zostały przywiezione do miasta przez świętego Rafała Kalinowskiego. Do dnia 11 listopada 1900 roku, czyli do momentu konsekracji kościoła i klasztoru, mieszkały w małym i ciasnym klasztorze. Przez ten czas zbierały fundusze na budowę swojej nowej siedziby. Budowa była kierowana przez przyjaciela karmelitanek, księdza kanonika Józefa Wiejowskiego, kanclerza kurii diecezjalnej przemyskiej. Dzięki jego determinacji, w ciągu roku został wybudowany kościół i klasztor. Autorem projektu był architekt miejski Michał Zajączkowski. Konsekracji zespołu klasztornego dokonał ówczesny biskup przemyski, obecnie święty Józef Sebastian Pelczar. Na uroczystość konsekracji przybyło wielu gości. Uroczystość wywołała wielkie poruszenie na ziemi przemyskiej, mimo że Polska była wtedy pod zaborami. Siostry zakonne budując kościół i klasztor zaciągnęły wiele kredytów, dlatego kuria diecezjalna przemyska zdecydowała o wydaniu książki o karmelitankach. Dzięki zyskom z ich sprzedaży, należności te częściowo zostały uregulowane. Nabożeństwa ówcześnie były odprawiane przez księży diecezjalnych, ponieważ kościół Karmelitów Bosych był użytkowany przez unitów. W dniu 11 listopada 2000 klasztor Karmelitanek Bosych obchodził swoje stulecie. Przypisy
Костел Матері Божої Скапулярної (Перемишль)

Костел Матері Божої Скапулярної (пол. Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Przemyślu) — культова споруда, римсько-католицький храм у Перемишлі, в історичному районі міста Підгір'я. Головна споруда розташованого тут монастиря кармеліток босих. Історія У часи середньовічного Перемишля на цьому місці знаходилась православна, а згодом греко-католицька церква св. Миколая на Підгір'ї, при якій існувало відоме братство. Церква була розібрана коло 1786 року в рамках акції з ліквідації надмірної кількості культових споруд в Австрійській імперії (так звана «Йосифінська касата»). Майже через сто років, до міста прибули монахині латинського ордену кармеліток босих, котрі стали збирати гроші на розбудову тут свого монастиря і храму. У 1899 було закладено фундаменти та розпочалось будівництво, яке завершилось наступного року. Будівництвом керував канонік перемиської римо-католицької дієцезії Юзеф Вєйовский. Автором проєкту став місцевий проектант Міхал Зайончковський. Посвяту костелу здійснив тодішній латинський єпископ Перемиський Юзеф Пельчар. Після побудови споруди певний час тривало погашення кредитів, виданих на її потреби. Архітектура Споруда вирішена в неоготичному стилі в традиційній техніці комбінування червоної цегляної кладки та білого каменю, з елементами романської архітектури. Домінуючим елементом є вежа-дзвіниця, завершена гострим шпилем. Прилеглі монастирські корпуси мають неокласичне вирішення фасадів та типове прямокутно-регулярне планування. Завдяки своєму розташуванню, храм монастрия кармеліток босих відіграє важливу роль у формуванні сучасної панорами міста. Примітки
Kościół Najświętszej Maryi Panny Szkaplerznej w Szynwałdzie

Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Szkaplerznej w Szynwałdzie – parafialny kościół rzymskokatolicki znajdujący się w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Skrzyszów. Budynek został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego . Historia Wzniesiony został w latach 1910–1918 według projektu opracowanego przez Adolfa Juliusza Stapfa w miejscu poprzedniego, samowolnie zniszczonego przez parafian drewnianego kościoła. Dzięki Funduszom Europejskim od 2014 roku na ochronę zabytków sakralnych w małoplsce pozyskano blisko 140 mln zł, za które zrealizowano 50 projektów. Kompleksowa renowacja kościoła parafialnego w Szynwałdzie trwała trzy lata. Odnowiona została elewacja, wymieniono poszycie dachowe wieży, konserwacji poddano stalowe okiennice i wiele detali architektonicznych, wykonano odwodnienie oraz nowe ogrodzenie . Architektura Budynek neogotycki, bazylikowy, murowany z cegły ze wstawkami z kamienia, oszkarpowany, nakryty dachami dwuspadowymi. Wnętrze trójnawowe z transeptem, prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Wieża czworoboczna w fasadzie, zwieńczona dachem hełmowym z latarnią. Nad transeptem sygnaturka. W łuku tęczowym Grupa Ukrzyżowania z około 1700 roku. Przypisy Bibliografia Rejestr zabytków nieruchomych woj. małopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2019-12-31]. (pol.). Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Zabytkowe kościoły diecezji tarnowskiej. tarnowskiekoscioly.net. [dostęp 2021-04-16]. (pol.). Przyszłość dla przeszłości. rpo.malopolska.pl. [dostęp 2021-04-16]. (pol.).
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Jadwigi w Komorznie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Jadwigi Śląskiej – rzymskokatolicki kościół filialny, położony w Komorznie (gmina Wołczyn). Kościół należy do Parafii Świętej Trójcy w Krzywiczynach w dekanacie Wołczyn, diecezji kaliskiej. Kościół 5 grudnia 1953 roku, pod numerem 63/53, został wpisany do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Historia kościoła Pierwsza wzmianka o kościele w Komorznie pochodzi z okresu średniowiecza. W 1530 roku został on przejęty przez protestantów. W 1623 roku, w miejsce dotychczasowej świątyni, został wybudowany nowy kościół. Obecna budowla pochodzi z 1753 roku. Świadczy o tym napis na belce podtrzymującej chór muzyczny: "Ad 1753 Christian Kihl Namslau". Po zakończeniu II wojny światowej kościół wrócił w ręce katolików. Architektura i wnętrze kościoła Kościół to konstrukcja zrębowa z wieżą o konstrukcji słupowej, która nakryta jest ośmiobocznym dachem namiotowym. Wejście do wieży znajduje się pod podestem schodów obok kruchty. Między wieżą a nawą nie ma żadnego połączenia. Dach zakończony jest chorągiewką. Wnętrze kościoła jest o charakterze salowym, nakryte pozornym sklepieniem kolebkowym. Wzdłuż ścian znajdują się empory. Ponadto wnętrze świątyni zdobią: wczesnobarokowy ołtarz główny z około połowy XVII wieku z kolumnami o bogatej dekoracji snycerskiej, późnorenesansowa ambona z I połowy XVII wieku, barokowa chrzcielnica, regencyjne organy. Przypisy Linki zewnętrzne Na szlaku - kościół w Komorznie Kościół NSPJ i św. Jadwigi Śląskiej w Komorznie Zdjęcia kościoła z różnych lat