NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Myší věž v Krušvici

Myší věž v Krušvici (polsky Mysia Wieża) je cihlová, osmiboká věž, vysoká 32 m, která se nachází v obci Krušvice (polsky Kruszwica), u jezera Goplo, na Řepovském poloostrově. Zajímavostí této věže je to, že uvnitř má válcovitý tvar. Otvory, které jsou ve stěnách, nejsou okenní otvory, ale otvory, které jsou pozůstatky po lešení. Věž je součásti bývalého zámku v Krušvici, který byl postaven polským králem Kazimírem III. Velikým. Původně mělo jít o hlásnou věž, před nájezdy Křižáků. Později, po úpadku tohoto řádu se stala sídlem kastelánie a radnice obce. Zámek byl zničen za Třicetileté války, kdy jej po do povětří vyhodily švédská vojska v roce 1657. Věž se dochovala a od roku 1895 je turistickou atrakcí v Krušvici a vyhlídkovým místem. Z jejího vrcholu je možno vidět Inowrocław, Střelno (polsky Strzelno), Radějov (polsky Radziejów). Legenda Existuje několik legend, které jsou spojeny s Myší věží. Název navazuje na legendu o Popielovi, legendárního panovníka v Polsku, který byl vyhnán kmenem Polanů, Siemovítem (předek Měška I.). Legenda je zapsána v Polské Kronice (Gesta principum Polonorum) Galluse Anonymuse. Příběh se však měl odehrát 400 před vznikem této současné cihlové věže a na tomto místě ji zaznamenává až Velkopolská kronika (polsky Kronika wielkopolska). Populárně naučná teorie hovoří o tom, že legenda vznikla na základě převzetí některé legendy ze západoevropských zdrojů, kdy podobný příběh o zlém panovníkovi, který byl ve věži sežrán myšmi, existuje na území Německa a týká se věže v městě Binden nad Rýnem (německy Bingen am Rhein). Přesto, jak poukázal Jacek Banaszkiewič (polsky Jacek Banaszkiewicz), legenda, kterou zapsal Gallus Anonymus, nemohla být převzata z německých zdrojů, protože se objevila dříve, a to na základě vzniku "myších legend" a je prostě prvkem symboliky praindoevropských jazyků. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Myší věž v Krušvici na Wikimedia Commons Doktorka.cz: LÉČIT BOLESTI HLAVY A PRO ENERGII SI JEZDÍ POLÁCI DO MYŠÍ VĚŽE[nedostupný zdroj] PC hra: Zaklínač 3: Divoký Hon – Vedlejší Úkol: Myší Věž
Mysia Wieża

Mysia Wieża (deutsch: Mäuseturm) ist ein 32 Meter hoher, achteckiger Ziegelturm, der sich auf der Halbinsel Rzępowski am Gopłosee im polnischen Kruszwica befindet. Der Turm ist innen rund und die Löcher an seiner Außenwand sind keine Fenster, sondern die Spuren von Gerüsten. Der Turm ist ein überdauerter Teil des Schlosses in Kruszwica, das um 1350 König Kasimir der Große errichten ließ. Ursprünglich war es eine Festung, die Kruszwica vor den Rittern des Deutschen Ordens schützen sollte. Nach dem Niedergang des Ordens wurde es Sitz der Kastellanei und der Starostei von Kruszwica. Nach zwei Jahren Besetzung wurde das Schloss 1657 von den Schweden in die Luft gesprengt. Der Turm wurde nicht zerstört. Seit 1895 ist er eine touristische Sehenswürdigkeit und ein Aussichtspunkt. Von seinem Gipfel aus kann man Inowrocław, Strzelno und Radziejów sehen. Legende Es gibt einige mit dem Turm Mysia Wieża verbundene Legenden. Sein Name bezieht sich auf die Legende von dem polnischen Herrscher Popiel, der vom Fürsten der Polanen Siemowit (ein Vorfahre von Herzog Mieszko I.) abgesetzt wurde. Diese Legende wird in der polnischen Chronik von Gallus Anonymus beschrieben. Die Geschichte soll jedoch fast vierhundert Jahre vor dem Bau des heutigen Turms geschehen sein – auf diesen Ort wird erst in der Großpolnischen Chronik hingewiesen. Eine beliebte Theorie besagt, dass die Legende wahrscheinlich aus westeuropäischen Quellen stammt, da in Deutschland eine ähnliche Sage über einen bösen Herrscher, der in einem Turm von Mäusen gefressen wurde, vorhanden ist und sich auf den Mäuseturm in der Stadt Bingen am Rhein bezieht. Doch wie Jacek Banaszkiewicz aufgezeigt hat, konnte die Legende von dem von Mäusen gefressenen Herrscher nicht aus Deutschland entlehnt worden sein, da sie bereits während der Entstehung von „Mauslegenden“ erschien und einfach ein Teil des vorindoeuropäischen symbolischen Erbes ist. Galerie Einzelnachweise
Mysia Wieża

Mysia Wieza (la « Tour des Souris ») est une tour octogonale en brique de 32 mètres de haut, située à Kruszwica, sur la péninsule Rzepowski au nord du lac Gopło en Pologne. Histoire et architecture Octogonale à l'extérieur mais ronde à l'intérieur, la tour est un vestige du château de Kruszwica, construit par le roi Casimir III le Grand vers 1350. Les petites ouvertures ne sont pas des fenêtres mais les vestiges de l'échafaudage qui a permis d'édifier la tour. Initialement conçue pour protéger Kruszwica des Chevaliers Teutoniques, la forteresse est, après la chute de l'Ordre, devenue le siège de la castellenie et du bureau de staroste de Kruszwica. Les Suédois l'ont occupée et ont détruit la forteresse à l'explosif en 1657, n'épargnant que la tour . L'édifice est, depuis 1895, une attraction touristique au bord du lac : on aperçoit depuis son sommet Inowrocław, Strzelno et Radziejów. Légende Le surnom de la Tour des Souris fait référence à la légende de Popiel, le souverain légendaire de la Pologne, exilé par le duc des Polanes, Siemovit (ancêtre de Mieszko Ier), citée dans la Chronique de Pologne de Gall Anonim (Gesta principum Polonorum). Une légende similaire (un cruel souverain dévoré par des souris dans une tour) mais postérieure d'après Jacek Banaszkiewicz existe également en Allemagne (Bingen am Rhein). Galerie Références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Mysia Wieża » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Portail de la Pologne
Mysia Wieża

Mysia Wieża – średniowieczna budowla, znajdująca się w Kruszwicy, na Półwyspie Rzępowskim jeziora Gopło, będąca jedyną pozostałością po kruszwickim zamku. Charakterystyka Jest to budowla ceglana, ośmioboczna, o wysokości 32 metrów, W środku wieża jest okrągła, a dziury, które znajdują się na jej ścianie, nie są otworami okiennymi, ale śladami po rusztowaniu. Od 1895 roku jest atrakcją turystyczną Kruszwicy i zarazem miejscowym punktem widokowym. Z jej szczytu przy dobrej widoczności można dostrzec Inowrocław, Strzelno, czy Radziejów. Historia Pierwsza murowana wieża powstała z kamienia w połowie XIII wieku i była zbudowana na planie okręgu. Obecna ceglana wieża została zbudowana przez króla Kazimierza Wielkiego około 1350 roku. Początkowo zamek pełnił rolę warowni, strzegącej miasto przed Krzyżakami. Następnie, po upadku tegoż zakonu, budynek stał się siedzibą kruszwickiej kasztelanii i starostwa. W trakcie dwóch pierwszych lat potopu szwedzkiego zamek był okupowany przez najeźdźców, a następnie został zniszczony poprzez wysadzenie w 1657 roku. Wieża ocalała jako jedyny element zamku i przetrwała do dziś w niezmienionej formie. Legenda Istnieje kilka legend związanych z Mysią Wieżą. Nazwa nawiązuje do legendy o Popielu, legendarnym władcy Polski, wygnanym przez księcia Polan, Siemowita (przodka Mieszka I). Legenda ta jest przytoczona w Kronice polskiej Galla Anonima. Historia ta jednak miała się wydarzyć prawie czterysta lat przed wybudowaniem obecnej wieży, a lokalizuje ją w tym miejscu dopiero Kronika wielkopolska. Popularna teoria mówi, że powyższa legenda prawdopodobnie została przejęta ze źródeł zachodnioeuropejskich, gdyż podobne podanie o złym władcy, pożartym w wieży przez myszy, istnieje na terenie Niemiec i dotyczy Mysiej Wieży w mieście Bingen am Rhein. Jednak jak wykazał Jacek Banaszkiewicz, podana przez Galla Anonima legenda o pożarciu władcy przez myszy nie mogła zostać zapożyczona z Niemiec, gdyż pojawia się wcześniej, na etapie powstawania "mysich legend" i jest ona po prostu elementem praindoeuropejskiej spuścizny symbolicznej. Galeria Zobacz też zamek w Kruszwicy Przypisy Linki zewnętrzne Mysia Wieża na stronach PTTK Mysia wieża na stronach Gminy Kruszwica Archiwalne widoki wieży w bibliotece Polona
Torre de Rato

A Torre de Rato – torre de tijolo e de 8 lados tem 32 metros de altura, fica em Kruszwica, na Península Rzępowska no lago Gopło. Uma curiosidade na arquitectura da torre e que no interior ela é redonda e também, os buracos que ficam na parede nao sao os forames de janelas mas marcas de andaime. A torre foi a parte do castelo em Kruszwica construido por Kazimierz Wielki cerca de 1350. No início, tinha o papel de fortaleza construída para proteger Kruszwica de Teutônicos. Seguidamente, depois da caída dessa Ordem, tornou-se a sede de castelões e starostwo. Foi destruído (explodido) por Suecos em 1657; mais cedo foi ocupado por eles. A torre sobreviveu e desde de 1895 está uma atração turística de Kruszwica e mirante. Do topo da torre é visível Inowrocław, Strzelno, Radziejów. Lenda Existem várias lendas ligada com a Torre de Rato. O nome refere-se ao lenda de Popiel, monarca legendar da Polônia, banido pelo príncipe dos polanos, Ziemowit (ancestor de Mieszko I). Esta lenda está citada na Crônica polaca de Gallus Anonymus. Esta história teria de se acontecer cerca de 400 anos antes da construção da torre, a localização dela está descrita na Crônica de Wielkopolska. A teoria popular diz que a lenda provavelmente foi importada de fontes da Europa Ocidental, porque o relato sobre mau rei devorado por ratos em torre, existe no território da Alemanha e lida a Mäuseturm na cidade Bingen am Rhein. Mas como evidência Jacek Banaszkiewicz, a lenda de Gallus Anonymus sobre devoração do rei por ratos, não pode porvir da Alemanha porque aparece na Polônia mais cedo, no etapa de criação de “lendas de ratos”. A lenda e só um elemento da herança simbólica de proto-indo-europeu. Galeria Referências Notas Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em polonês/polaco cujo título é «Mysia Wieża», especificamente desta versão.
Mój

Mój (niem. Moy - See) – jezioro położone na wschód od Kętrzyna w gminie Kętrzyn, w powiecie kętrzyńskim województwa warmińsko-mazurskiego, w dorzeczu rzeki Guber. Dane morfometryczna Jezioro ma powierzchnię 116,3 ha, a jego głębokość wynosi 4,1 m. Powierzchnia tafli wody wyniesiona jest 121 m n.p.m. Jezioro ma kształt wydłużony z południa na północ. Jezioro ma długość ok. 2,3 km, a największą szerokość 1,0 km. Charakterystyka Jezioro znajduje się na skraju gierłoskiego lasu. Od strony wschodniej jeziora położona jest wieś Gierłoż, a za linią kolejową Kętrzyn – Węgorzewo i drogą Czerniki – Parcz znajduje się jezioro Siercze. Do jeziora Siercze dopływa woda z jeziora Mój podziemnym rurociągiem. Przepływ wody regulowany jest upustem. Przyroda Brzegi jeziora porośnięte są pasem trzcin. W trzcinach ukryte są żeremia bobrów i gnieździ się błotniak stawowy. Jezioro jest też siedliskiem łabędzi. Z ryb drapieżnych w jeziorze występują: okonie, sandacze, szczupaki i węgorze. Turystyka Nad jeziorem są dwie ogólnodostępne plaże. Na zachodnim brzegu jeziora znajduje się plaża gminna. Na prawo od tej plaży znajdują się domki letniskowe (głównie mieszkańców Karolewa). Druga plaża znajduje się po przeciwnej stronie jeziora, na jego wschodnim brzegu. Przy plaży na wschodnim brzegu jeziora jest leśne pole biwakowe. Plaża ta nazywana jest „przy kamieniu” – od głazu narzutowego leżącego nad jeziorem. Granitowy głaz ma obwód 9 m i wystaje ponad grunt na wysokość 1,25 m. Kamień jest pomnikiem przyrody. Historia Średniowiecze W 1311 r. nad jeziorem zakończyła się średniowieczna bitwa, znana jako „bitwa pod Wopławkami”. Bitwa przeniosła się spod późniejszej osady Góry, przez Strzyże nad jezioro. Średniowieczny kronikarz Murinius pisze o tym w sposób następujący: „...18 kwietnia Henryk de Plock, komendator wielki, z wielkim wojskiem Krzyżaków na Wicienia z Litwą bezpiecznego przypadł, tam Litwę posiekli, drugie powiesili, ostatek w jeziorze potopili. Tak się Pan Bóg bluźnierstwa pomścił. Krzyżacy na pamiątkę tego zwycięstwa klasztor panieński w Toruniu założyli...” II wojna światowa W czasie II wojny światowej w jeziorze było ujęcie wody na potrzeby Wilczego Szańca. Woda była doprowadzona do kwatery Hitlera rurociągiem wzdłuż linii kolejowej. Była to woda na potrzeby technologiczne. Woda do celów spożywczych w „Wilczym Szańcu” pobierana była z dwóch studni głębinowych. Bibliografia Konrad Świerczyński, Chrońmy Przyrodę Ojczystą, (O głazach narzutowych – pomnikach przyrody), Biuletyn Nr 1, 1963 Kętrzyn. Z dziejów miasta i okolic, Pojezierze, Olsztyn, 1978. MarcinM. Murinius MarcinM., Kronika mistrzów pruskich, ZbigniewZ. Nowak, Olsztyn: Pojezierze, 1989, ISBN 83-7002-290-1, OCLC 38482967 .
Męcko

Męcko (Męcko Duże, Jezioro Męckie) – jezioro w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, w gminie Sulęcin. Powierzchnia jeziora to 40,9 ha. Męcko znajduje się na terenie wędrzyńskiego poligonu wojskowego i jest w dyspozycji MON. Przypisy
Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w Babimoście

Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy im. Janusza Korczaka w Babimoście woj. lubuskie jest placówką o charakterze resocjalizacyjnym przeznaczony dla chłopców w wieku 13 - 18 lat, czynny cały rok. Placówka powstała w 1957 r. Od 1981 do 31 sierpnia 2009 r.obowiązki dyrektora Ośrodka pełnił Stanisław Dajczak. Ośrodek posiada sztandar i imię Janusza Korczaka. W strukturze placówki funkcjonuje szkoła podstawowa oraz gimnazjum. Podstawową formą pracy wychowawczej są kontrakty podpisywane przez wychowanków z wybranym wychowawcą lub dyrektorem. Od kilkunastu lat praca Ośrodka przebiega pod kątem dalszego doskonalenia systemu opartego na nauce, pracy, sporcie i samorządzie młodzieży. Linki zewnętrzne Strona Ośrodka
Młyn wodny w Dąbrowie Górniczej

Młyn wodny w Dąbrowie Górniczej – młyn wodny zlokalizowany w Dąbrowie Górniczej w dzielnicy Ratanice. Obecnie budynek młynu nie stoi bezpośrednio nad rzeką, jak to miało miejsce w przeszłości. 2 maja 1957 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków. Dzisiaj budynek jest w złym stanie technicznym. Historia Budynek powstał w XVIII wieku nad Czarną Przemszą. W okresie przedwojennym właścicielem młynu był człowiek o nazwisku Skotarski. Kolejnym właścicielem był Jan Gołąbek. Młyn znalazł się w jego posiadaniu po II wojnie światowej i do dziś należy do tej rodziny. Młyn był używany do połowy lat 60. XX wieku. Przypisy Bibliografia Opis i historia młynu
Mściszewskie Jezioro

Mściszewskie Jezioro – jezioro wytopiskowe w Polsce położone w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Sulęczyno na Pojezierzu Kaszubskim. Nad zachodnimi i południowymi brzegami jeziora jest położona duża wieś kaszubska Mściszewice. Ogólna powierzchnia: 18 ha Zobacz też Podjazy Węsiory
Nadgoplański Park Tysiąclecia (rezerwat przyrody)

Nadgoplański Park Tysiąclecia – faunistyczny rezerwat przyrody położony w województwie kujawsko-pomorskim na terenie gmin Jeziora Wielkie i Kruszwica. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Rezerwat został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 września 1967 r. (MP nr 53 poz. 263 z 1967 r.) na powierzchni 12 683,76 ha, w powiatach woj. bydgoskiego: inowrocławskim, radziejowskim, mogieleńskim oraz w powiecie konińskim woj. poznańskiego. Celem powołania rezerwatu było zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych licznych miejsc lęgowych ptactwa wodnego, błotnego i lądowego, zabezpieczenie wartości historycznych tego rejonu związanych z początkami państwa polskiego, ochrona naturalnych właściwości środowiska przyrodniczego i swoistych cech krajobrazu (jezioro Gopło, obszar gruntów i lasów do niego przylegających, ostoja ptactwa wodnego i błotnego). Wraz z wejściem w życie zarządzenia nr 5/2009 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2009 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Nadgoplański Park Tysiąclecia” (Dz. Urz. Woj. Kujawsko-Pomorskiego z 2009 r. Nr 35 poz. 773), rozporządzenie z 1967 r. tworzące rezerwat przyrody utraciło moc. Według zarządzenia 5/2009 powierzchnia rezerwatu (wyłącznie w województwie kujawsko-pomorskim) wynosiła 1882,65 ha. Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia 14 kwietnia 2014 r. zwiększono powierzchnię rezerwatu do 1988,61 ha. Park krajobrazowy Zgodnie z rozporządzeniem wojewody bydgoskiego nr 252 z 10 grudnia 1992 r. (zm. rozporządzeniem nr 29 z 31 sierpnia 1998 r.) utworzono park krajobrazowy (nr 81) pod taką samą nazwą na powierzchni 8898 ha (w rezultacie czego na terenie rezerwatu powstał obszar chroniony, częściowo funkcjonujący jako park krajobrazowy, a częściowo jako rezerwat przyrody). Rozporządzenie nr 38 wojewody kujawsko-pomorskiego z 8 maja 2002 r. w sprawie Nadgoplańskiego Parku Tysiąclecia mówi o celach, położeniu, powierzchni parku krajobrazowego pod nazwą „Nadgoplański Park Tysiąclecia”, powołanej jako jednostka budżetowa. Powierzchnia parku według tego rozporządzenia wynosi 9982,71 ha. Rozporządzeniem nr 159 z 22 maja 2001 r. i nr 160 z 22 maja 2002 r. wojewoda powołał Radę Nadgoplańskiego Parku Tysiąclecia i ustanowił dla parku plan ochrony składający się z 13 części. Części składowe Nadgoplańskiego Parku Tysiąclecia W skład rezerwatu przyrody Nadgoplański Park Tysiąclecia wchodzą części, zwane „obszarami”: Trzciny Giżewskie obejmujący pas trzcin (53 ha) Zatoka Sucha obejmujący pas trzcin (58 ha) Kąty Kickowskie obejmujący pas trzcin (47 ha) Bąbule obejmujący pas trzcin (52 ha) Zatoka Biała Osoba obejmujący pas trzcin (26 ha) Bachorze obejmujący bagna potorfowiskowe, moczary i nieużytki (80 ha) Potrzymionek stanowiący południową część zachodniej odnogi jeziora Gopło, obejmujący pas trzcin i szuwarów wraz z wyspą Potrzymionek (81 ha) obszar obejmujący część wód jeziora Gopło, nieużytki, bagna i grunty rolne Przypisy
Nadleśnictwo Skarżysko

Nadleśnictwo Skarżysko – jednostka organizacyjna Lasów Państwowych podległa Regionalnej Dyrekcji w Radomiu. Siedziba nadleśnictwa mieści się w Skarżysku-Kamiennej przy ulicy Wiejskiej 1. Nadleśnictwo leży na obszarze województw: świętokrzyskiego i mazowieckiego. Zarządza obszarem o łącznej powierzchni ok. 16 tys. ha. Organizacja Nadleśnictwo podzielone jest na 13 leśnictw zgrupowanych w trzech obrębach. Obręb Leśny Rataje Parszów Rzepin Wanacja Węglów Obręb Leśny Skarżysko Ciechostowice Majdów Nad Kamienną Skarżysko Kościelne Obręb Leśny Szydłowiec Budki Kierz Niedźwiedzi Sadek Trębowiec Bibliografia Skarżysko-Kamienna On-Line
Nadleśnictwo Łopuchówko

Nadleśnictwo Łopuchówko – jednostka organizacyjna Lasów Państwowych podległa Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Poznaniu, której siedziba znajduje się w Murowanej Goślinie. Nadleśnictwo terytorialnie leży na obszarach czterech powiatów i dziewięciu gmin. Powierzchnia nadleśnictwa wynosi 24 003,67 ha. Ochrona przyrody Rezerwaty Przyrody Na terenie Nadleśnictwa leżą Buczyna, Klasztorne Modrzewie, Las Mieszany, Żywiec Dziewięciolistny, Śnieżycowy Jar. W kompleksie leśnym stanowiącym lasy doświadczalne Leśnego Zakładu Doświadczalnego w Murowanej Goślinie zachowały się powierzchnie doświadczalne ze 100-letnim rodowodem. Edukacja Edukacja przyrodnicza prowadzona jest w oparciu o Arboretum oraz Ośrodek Naukowo-Dydaktyczny w Zielonce, leżący na terenie Leśnego Zakładu Doświadczalnego Murowana Goślina oraz Ośrodek Edukacji Leśnej w Łysym Młynie. Turystyka Szlaki turystyczne Urozmaicona rzeźba terenu oraz bliskość stolicy województwa, miasta Poznania, prowadzi do dużego zainteresowania turystów spędzaniem czasu na łonie przyrody. Przez obszar Nadleśnictwa przebiegają trzy szlaki piesze. Szlak prowadzi z Zielonki przez Dzwonowo Leśne, Dzwonowo, Nidźwiedziny, Rejowiec, Szczodrochowo, Skoki (17,3 km) Szlak rozpoczyna się w Owińskach na teren Nadleśnictwa wchodzi przecinając trakt Bednarski, dalej przez rezerwat przyrody "Klasztorne Modrzewie" i "Las Mieszany", Zielonkę, Głęboczek, Dzwonowo, Sławice do Sławy (11 km) Szlak prowadzi z Hucisk przez Głęboczek, Łopuchowo, Wojnowo, Długą Goślinę, Białężyn, Starczanowo, rezerwat przyrody "Śnieżycowy Jar", Łuków (dalej szlak biegnie do Rogoźna). Wieża widokowa Wieża widokowa na Dziewiczej Górze pozwala na podziwianie panoramy okolic Poznania, czynna jest od kwietnia do października. Turyści mogą zatrzymać się na parkingu leśnym w Boduszewie, turystyczne ognisko można zorganizować na Dziewiczej Górze. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Nadleśnictwa Łopuchówko
Nadwiślan Kraków

Klub Sportowy Nadwiślan Kraków – klub sportowy z siedzibą w Krakowie. Został założony w 1923. Po II wojnie światowej klub przejął stadion klubu Makkabi Kraków. W 1954 połączył się z zespołem KS Groble Kraków, a w 1957 z kołem sportowym nr 297 ZS Start. W klubie działa sekcja piłkarska (w sezonie 2023/2024 klasa A, gr. Kraków III), jednak najbardziej znaną jest sekcja tenisowa: występował w niej m.in. reprezentant Polski Robert Radwański, wychowankami klubu są również polskie tenisistki: Magdalena Grzybowska oraz siostry Agnieszka i Urszula Radwańskie. Klub jest zdobywcą licznych tytułów zdobytych na mistrzostwach Polski juniorów w tenisie. W lutym 2007 rozpoczęły się prace remontowe na obiekcie KS Nadwiślan. Wymieniono murawę na boisku piłkarskim, kładąc sztuczną nawierzchnię, zaplanowano również budowę nowoczesnej hali sportowej na miejscu ówczesnych kortów tenisowych.
Nakielno (jezioro)

Nakielno – jezioro w woj. zachodniopomorskim, w pow. wałeckim, w gminie Wałcz, leżące na terenie Pojezierza Wałeckiego. Jezioro położone jest ok. 3 km na południe od wsi Strączno. Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) opublikowanego przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii (GUGiK) i udostępnionego na stronach Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych (KSNG) nazwa tego jeziora to Nakielno. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Szkliste, Głebokie. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 42,7 ha przez 44,5 ha do 47,65 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 115,6 m n.p.m. lub 116,3 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 11,1 m, natomiast głębokość maksymalna 20,2 m. Jest to jezioro polodowcowe, rynnowe, o typowym dla tych jezior wydłużonym kształcie,. W pobliżu wschodniego brzegu jeziora przebiega drogi krajowej nr 22. Zobacz też Nakielno – wieś ok. 4 km na północ od jeziora Przypisy
Lidový dům (Přemyšl)

Lidový dům (Narodnyj Dim) byl postaven v Přemyšlu, na adrese ul. Kościuszki 5, v letech 1901–1904, z příspěvků místních Ukrajinců a určený zejména pro kulturní a vzdělávací účely. Historie Hlavním iniciátorem stavby byl přemyšlský advokát JUDr. Teofil Kormosz, významný ukrajinský aktivista, politik a právník. Podílel se například, spolu s dalšími (zejména s řeckokatolickým biskupem Konstantinem Czechowiczem) na zřízení několika finančních institucí v Přemyšlu („Ukrajinská spořitelna“, Společnost vzájemných půjček „Vira“, „Měšťanská pokladna“). Na stavbu budovy Lidového domu věnoval veškeré výnosy ze své vydané knihy. Pro vybudování stavby Lidové domu byla nově založena organizace, nazvaná Společnost Narodnyj Dim. Ukrajinci koupili pozemek se starými budovami, zbořili je a postavili rozlehlou budovu, ve které se nacházela velká divadelní místnost s kapacitou 400 míst, restaurace a kanceláře. V letech 1904–1939 a 1945–1947 byla v Lidovém domě sídla ukrajinských kulturních, hospodářských a politických organizací a sdružení. Bylo zde provozováno divadlo, kino, restaurace, obchody a sklady. V roce 1946 začaly deportace obyvatel ukrajinské národnosti z Přemyšlu do Sovětského svazu a 20. listopadu 1948 Okresní soud rozhodl, že majetek osob přemístěných do SSSR, v souladu s výnosem z 5. září 1947, bude zestátněn. V roce 1950 došlo k formální likvidaci organizace Společnost Narodnyj Dim. První pokus o navrácení budovy Ukrajincům byl již v roce 1957, bohužel neúspěšný. Další úsilí začalo počátkem 90. let 20. století, od organizace Asociace Ukrajinců v Polsku. Po mnohaletých peripetiích, během kterých se jednalo o různých výměnách nemovitostí, včetně za nemovitosti ve Lvově, byl nakonec, přemyšlskými radními, přijat návrh na výměnu této budovy za budovu Posádkového klubu, vlastněného polským státem. Bohužel v průběhu těchto dlouholetých a složitých jednání došlo v důsledku požáru a havárie vodovodního řádu, ke značné devastaci objektu. 21. března 2011 byl Lidový dům oficiálně převeden do vlastnictví Asociace Ukrajinců v Polsku. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Narodnyj Dim w Przemyślu na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lidový dům na Wikimedia Commons