NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Burg Razianz

Die Ruine des Bischofsschlosses Razianz (polnisch: Zamek Biskupi w Raciążku) befindet sich in Raciążek, einem Ort im Powiat Aleksandrowski in der Woiwodschaft Kujawien-Pommern, Polen. Das Schloss gehörte den Bischöfen von Włocławek. Lage Das Schloss liegt im Süden der Woiwodschaft und gehört historisch zu Kujawien. Geschichte Eine Befestigungsanlage hat es hier bereits um 1250 gegeben, als Kasimir von Kujawien in ihr ein Dokument verabschiedet hat. Im Krieg des Deutschen Ordens gegen Polen (1327–1332) wurde die Burg zerstört. Bischof Maciej z Gołańczy von Włocławek ließ die Burg ab 1340 im gotischen Stil wieder aufbauen. Władysław von Kujawien belagerte die Burg im Jahr 1375. Bis 1383 wurde die Burg von Bischof Zbylut z Wąsosza ausgebaut. Im späten 14. Jahrhundert und frühen 15. Jahrhundert fanden mehrere Treffen zwischen dem Deutschen Orden und den Vertretern des Königreichs Polen auf der Burg statt. 1404 wurde schließlich auf der Burg der Frieden von Razianz unterzeichnet. Nach der Schlacht bei Tannenberg trafen der polnische König Władysław II. Jagiełło und der neue Hochmeister des Deutschen Ordens Heinrich der Ältere von Plauen im Dezember 1410 zusammen. Bischof Jan Karnowski ließ vor 1537 die Burg zu einem Renaissance-Schloss ausbauen. Ein weiterer Ausbau erfolgte unter Bischof Hieronim Rozdrażewski in den Jahren 1582 bis 1600. Während der Kriege des 17. Jahrhunderts wurde das Schloss geplündert und verlassen. Im 18. Jahrhundert diente das Schloss den Bischöfen Konstanty Felicjan Szaniawski und Krzysztof Antoni Szembek als Steinbruch, die in der Nähe einen Barockpalast errichteten. Der Palast wurde im 19. Jahrhundert abgetragen. Vom Schloss sind noch Ruinen erhalten. Literatur Leszek Kajzer: Zamek w Raciążku. Seria: Budownictwo obronno-rezydencjonalne Kujaw i Ziemi Dobrzyńskiej, cz. I, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 1990 Leszek Kajzer: Zamki i dwory obronne w Polsce centralnej. Wydawnictwo DiG, Warszawa 2004, ISBN 83-7181-328-7. Leszek Kajzer, Stanisław Kołodziejski, Jan Salm: Leksykon Zamków w Polsce. Arkady, 2002, ISBN 83-213-4158-6. Leszek Kajzer: Dwa osiemnastowieczne inwentarze zamku w Raciążku koło Ciechocinka. Wydawca Uniwersytet Łódzki, Acta Universitatis Lodziensis. Folia Archaeologica Weblinks
Burg Rößel

Die Burg Rößel (polnisch Zamek w Reszlu) ist eine ehemalige Ordensburg des Deutschen Ordens im Ermland in der Stadt Reszel, die bis 1945 Rößel hieß. Geschichte Der Orden legte 1241 etwa vier Kilometer nördlich der Pruzzensiedlung Resel eine Holz-Erde-Burg an. Sie sicherte als Wachtburg den Handelsweg vom Frischen Haff durch die Wildnis nach Polen. Durch Pruzzen zerstört und wiederaufgebaut, übergab der Orden das Holz-Erdwerk 1254 an das Fürstbistum Ermland, an dessen nordöstlicher Ecke es nun lag. Als die Gegend um 1300 für befriedet galt, entstand mit ihrer Besiedlung neben der Burg die Stadt Rößel. Unter dem Bischof Heinrich von Meißen (1350–1355) begann zugleich mit dem Ausbau der Burg Heilsberg in Rößel der Ausbau zur steinernen Burg, den Johann II. Stryprock fortsetzte und Heinrich III. Sorbom im Jahr 1401 vollendete. Die Burg wurde Sitz eines bischöflichen Burggrafen. In der Mitte der monumentalen Westfront erhielt die Vierflügelburg einen vorspringenden Turm mit quadratischem Grundriss. Der runde Turm an der Nordwestecke mit quadratischem Unterbau und versenktem Kegeldach war einer der größten der Ordenszeit. Die sonst übliche Vorburg fehlte. Lucas Watzenrode ließ ab 1505 starke Außenbefestigungen anlegen, darunter vor dem Nordwestturm einen niedrigen Batterieturm mit großem Durchmesser und mehrere Halbtürme an der Nordseite. Das Ermland kam bei der Ersten Teilung Polens an die preußische Provinz Ostpreußen. Die Burg wurde 1780 nach jahrhundertelangem, langsamen Verfall zu einem Zuchthaus umgebaut. Bei dem großen Stadtbrand im Mai 1806 beschädigt, übertrug König Friedrich Wilhelm III. die Anlage 1822 der evangelischen Landeskirche. Diese wandelte den Südflügel der Burg in einen Kirchenraum mit kleinem Glockenturm um und richtete in den anderen Flügeln eine Pfarr- und eine Kantorenwohnung ein. Mehrere Befestigungstürme, Reste der Außenbefestigungen, der massive Gang zum nicht mehr vorhandenen Danzker, aufgesetzte Wehrgeschosse und im Innern Gewölbe und Zwischenwände wurden beseitigt. Am 18. Oktober 1823 wurde der Kirchenraum eingeweiht, der bis 1945 genutzt wurde. Die 1956 gesicherte Anlage erfuhr in den Jahren 1976–1985 eine umfassende Sanierung. Die Burg wird als Museum (Galerie „Zamek“, Außenstelle des Museums für Ermland und Masuren) und zum Teil als Hotel genutzt. Literatur Michael Antoni (Bearb.): Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler West- und Ostpreußen. Die ehemaligen Provinzen West- und Ostpreußen (Deutschordensland Preußen) mit Bütower und Lauenburger Land. Deutscher Kunstverlag, München 1993, ISBN 3-422-03025-5, S. 531–533. Georg Dehio, Ernst Gall (Hrsg.): Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Neu bearbeitet von Ernst Gall. Deutschordensland Preußen. Deutscher Kunstverlag, Berlin 1952 [1944], S. 221–222. Weblinks Burg Rößel. In: Burgenwelt.org Burg Rößel. In: Burgen-im-Ordensland.de Einzelnachweise
Reszel Castle

Reszel Castle (Polish: Zamek w Reszlu, German: Burg Rößel) is a castle located in Reszel by the bank of the river Sajna, in the south-east of the town. The castle, an Ordensburg fortress, was built in between 1350 and 1401 by the Teutonic Order. The castle was frequently looted, besieged and gained by Polish and Teutonic forces. In the nineteenth century the castle was adapted into a prison, the castle was fully renovated after the Second World War. Currently the castle houses the branch of the Museum of the Warmian-Masurian Voivodeship in Olsztyn, (Polish: Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie), a hotel and a restaurant. History The castle was built by the Bishop of Warmia, Jan of Miśnia, however the castle's first occupiers where the Teutonic Knights. In 1780 a part of the castle was adapted for a prison. In 1806 and 1807 a fire devastated the medieval castle. The castle was reconstructed in 1822, and from then on housing a Lutheran church. During the interwar period, the castle housed a museum, which is now a modern hotel. See also Castles in Poland References
Решельський замок

Решельський замок (пол. Zamek w Reszlu) — середньовічний замок, розташований на березі річки Сайни в південно-східній частині однойменного міста. Сьогодні на замку міститься відділення Музею Вармії і Мазур в Ольштині, готель і ресторан. Історія Побудований у роках 1350-1401. Був він неодноразово захоплюваний польською і тевтонською арміями. У дев'ятнадцятому столітті замок був адаптований на в'язницю, і щойно після Другої світової війни вирішено, щоб його повністю відремонтувати. Замок належав, так як і Орнета, Лідзбарк-Вармінський, Єзьорани і Бранєво до так званих «єпископських замків». У роках 1251 і 1255 за установою Тевтонського ордеру і єпископів, Вармію поділено між єпископів і капітул. Замок був, як прикордонна фортеця, звернена проти Литви. Укріплював при цьому також панування єпископів у цій частині країни і незалежність територіального органу Тевтонського ордеру. Після переходу замку в польські руки в середині п'ятнадцятого століття, будівля втратила своє значення для оборони і в другій половині наступного століття була перетворена кардиналом Андрієм Баторим у мисливський будинок. Містився там також адміністративний центр решельського району. Жив тут бургграф єпископів та інших службовців так званої решельської комори. Будівля підупала у вісімнадцятому столітті і у такому стані перейняли її Пруссаки. Вони зорганізували там в'язницю, де після третього Поділу Польщі потрапили люди з так званої Нової Східної Пруссії, тобто з Мазовії. У 1807 році польські в'язні, довідавшись, що в околиці замку наближається армія Наполеона, підпалили його і перейшли до відділів Домбровського і Зайонца, розміщених у ближніх селах. Відтоді замок до початку двадцятих років дев'ятнадцятого століття був у руїнах. До війни знаходилися там церква і євангельська парафія а також невеликий регіональний музей. У 1958 році замок перейняло під свою опіку Соціально-Культурне Товариство «Поєзєже». Ремонт, проведений між 1976-1985 дозволив створити в частині приміщень місця творчості та художньої галереї. З 2001 року, після чергового оновлення, відкрито готель з рестораном, галерею і музей. Цікаві факти У 1811 році тут було спалено останню «відьму» Європи Барбару Здунк. Примітки Джерела Офіційний сайт замку (пол.) (англ.) (нім.) (рос.)
Zamek w Rokitnicy

Zamek w Rokitnicy w województwie dolnośląskim, w powiecie złotoryjskim, w gminie Złotoryja. Gród w Rokitnicy na prawym brzegu rzeki Kaczawy powstał w pierwszych latach XIII w. z inicjatywy księcia Henryka I Brodatego, wspomina o tym dokument z 1211 roku. Pierwsze kamienne mury zaczęto wznosić w połowie XIII w. W drugiej połowie XIII w. wzniesiono murowany budynek mieszkalny od strony północnej. Z 1319 roku pochodzi informacja o kaplicy zamkowej, którą dobudowano do budynku mieszkalnego. Zamek pełnił funkcję komory celnej na trakcie Legnica–Lwówek Śląski i strzegł pobliskich terenów złotonośnych. W XV wieku stał się siedzibą rycerzy - raubritterów, w wyniku czego został zdobyty i zniszczony przez mieszczan wrocławskich i świdnickich w 1451 roku. Nigdy nie został odbudowany. Zamek w Rokitnicy zaliczany jest do najstarszych murowanych zamków w Polsce. Do dziś przetrwały jedynie fragmenty murów obwodowych i przyziemia. Opiekę nad resztkami zabytku sprawuje oddział PTTK przy Hucie Miedzi „Legnica”. Z inicjatywy pracowników oddziału PTTK, wmurowano tablicę głoszącą: W hołdzie Piastom Śląskim w XXV rocznicę wyzwolenia Dolnego Śląska. W miejscu nadania praw miejskich Złotoryi – społeczeństwo gromady Rokitnica i załoga Huty Miedzi w Legnicy. Rokitnica 17 V 1970 r. Zobacz też zabytki romańskie w Polsce Przypisy Bibliografia Leszek Kajzer, Stanisław Kołodziejski, Jan Salm: Leksykon zamków w Polsce. Warszawa: Arkady, 2010. ISBN 978-83-213-4158-3.
Burg Rożnów

Die Burg Rożnów (polnisch Zamek w Rożnowie) ist eine Burgruine, die in Rożnów bei Gródek nad Dunajcem in der polnischen Woiwodschaft Kleinpolen am Fluss Dunajec im Gebirgszug der Beskiden Rożnów-Gebirge liegt. Sie zählt zu den Dunajec-Burgen, die die mittelalterliche Handelsstraße vom Königreich Polen nach Oberungarn entlang des Dunajec und Poprads bewachten. Geschichte Die Gryfici errichteten hier im 13. Jahrhundert einen Bergfried. Zur Regierungszeit des Königs Kasimir des Großen im 14. Jahrhundert wurde die Burg ausgebaut. 1408 erwarb der Erzbischof von Gnesen Mikołaj Kurowski die Burg und vermachte sie seinem Bruder Piotr Kurowski. 1425 verpfändete Letzterer die Burg an den Ritter Zawisza Czarny, der sie seiner Witwe und seinen Söhnen vererbte. Sie ging durch Heirat und Mitgift Ende des 15. Jahrhunderts an die Tarnowski. Im 16. Jahrhundert waren unter anderem Jan Amor Tarnowski, der die Unterburg im Renaissance-Stil ausbauen ließ, und später Konstanty Wasyl Ostrogski Eigentümer der Burg. Ab dem 17. Jahrhundert wurde die Burg verlassen, jedoch zunächst noch weiter als Kirche der Polnischen Brüder genutzt. Seither war die Ruine dem Verfall preisgegeben und wurde von den Anwohnern als Steinbruch genutzt. Im 19. Jahrhundert befand sich hier eine Schnapsbrennerei. 1961 wurde die Ruine gesichert. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in Kleinpolen Literatur G. Leńczyk: Katalog grodzisk i zamczysk z terenu Małopolski, Muzeum Archeologiczne w Krakowie, Kraków, 1983 Weblinks
Burg Smoleń

Die Burg Smoleń (polnisch: Zamek w Smoleniu) ist eine Burgruine in Smoleń unweit von Olkusz im Gebirgszug des Krakau-Tschenstochauer Juras auf dem Burgberg im Naturreservat Smoleń. Die Burg gehört zu den Adlerhorst-Burgen, die im 14. Jahrhundert die Grenze zwischen dem Königreich Polen und dem Heiligen Römischen Reich sicherten. Sie liegt heute in der Woiwodschaft Schlesien, gehört jedoch historisch zu Kleinpolen. Geschichte Im Jahr 1300 kam es in der Gegend zwischen Władysław I. Ellenlang und Wenzel II. zu Kämpfen um eine Burg Pelciszka. Möglicherweise handelte es sich um die heutige Burg Smoleń. Um die Mitte des 14. Jahrhunderts wurde die Burg von Otto von Pilcza ausgebaut. Um 1400 gehörte die Burg seiner Tochter Elisabeth von Pilitza, der späteren Königin von Polen. Nach ihrem Tod ging die Burg an ihren Sohn aus erster Ehe und Krakauer Kastellan Jan Pilecki, in dessen Familie sie ca. 200 Jahre blieb. Um 1500 hielt sich der Dichter Biernat z Lublina als Kapelan und Sekretär der Pilecki auf der Burg auf. Um 1610 zogen die Pilecki in das nahe gelegene Schloss Pilica um. Während der Schwedischen Sintflut wurde die Burg von den Schweden 1655 zerstört. Die Eigentümer wollten ursprünglich die Ruine den Franziskanern stiften, doch entstand das geplante Kloster unten im Ort. Nach den Polnischen Teilungen nutzten die Österreicher die Ruine 1797 als Steinbruch, um im Ort eine Zollstation aufzubauen. Im 20. Jahrhundert wurde die Ruine gesichert und ist nach Restaurierungsarbeiten seit 2015 wieder für Besucher zugänglich. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in Schlesien Literatur Marceli Antoniewicz: Zamki na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej: geneza – funkcje – konteksty, PAN. Oddział w Katowicach. Komisja Historyczna, Wydawnictwo Szumacher, Kielce, 1998. ISBN 83-86168-20-X. Weblinks
Schloss Peterwitz (Frankenstein)

Das Schloss Peterwitz (polnisch Zamek w Stoszowicach) ist ein Schloss in Stoszowice (deutsch Peterwitz) im Powiat Ząbkowicki (Kreis Frankenstein) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Im Jahr 1378 wird ein Festes Haus am Ort erwähnt. Zeitweise gehörte der Ort zur Erbvogtei Frankenstein. Ab 1536 waren die von Reibnitz, ab 1550 die von Gellhorn, zeitweise auch die von Zedlitz ansässig. Unter Fabian von Reichenbach wurde die von einer Kurtinenmauer umgebene dreiflügelige Anlage errichtet. Danach gelangte das Schloss wieder an die von Zedlitz und die von Nostitz. Ab 1820 und bis 1945 waren die von Strachwitz Eigentümer. Nach 1945 wurde das Schloss von einer landwirtschaftlichen Produktionsgenossenschaft genutzt. Heute befindet es sich in Privatbesitz. Bauwerk Das Schloss ist bis heute teilweise von Wall, nassem Graben und einer bastionären Umfassungsmauer umgeben. Das Hauptgebäude ist von drei mit Spitzhelmen gedeckten Türmen umgeben. Die Gebäudeflügel fassen einen von Arkaden umgebenen Innenhof ein. Im Inneren ist der Aufsatz eines Außenportals aus dem 16. Jahrhundert erhalten, das die Wappen der von Reichenbach, Schaffgotsch, Seidlitz, Haugwitz, Pogarell und von Mühlheim trägt. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 101. Weblinks
Zamek w Stoszowicach

Zamek w Stoszowicach (niem. Schloss Peterwitz) – zabytkowy zamek we wsi Stoszowice w województwie dolnośląskim. Historia W 1249 roku wymieniono Petra Stosso, który był właścicielem dworu obronnego. Obecny zamek, powstał zapewne w miejscu wcześniejszego założenia obronnego, około 1600 roku. Zbudowano wtedy wokół dziedzińca trzy skrzydła na planie litery U. W XVII wieku dobudowano mur kurtynowy z bramą wjazdową i rozbudowano jeden z budynków. Całość założenia otoczono murem obronnym na planie pięcioboku. Zamek wyremontowano w latach 1806-1815. W latach 1820–1945 właścicielami zamku była rodzina von Strachwitz. W latach 1879 - 1882 rodzina ta przeprowadziła przebudowę. Obiekt był otoczony umocnieniami ziemnymi, których resztki zachowały się w otoczeniu do czasów współczesnych. Zachował się także fragmentarycznie mur obronny otaczający dawniej całe założenie. Po 1945 roku mieścił się w zamku Państwowy Ośrodek Hodowli Zarodkowej. Został odnowiony w latach 1963–1966 i 1982-1983. Obecnie jest własnością Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. Galeria Herby właścicieli Na bramie i ścianach zamku znajduje się kilka herbów szlacheckich: po lewej stronie bramy głównej herby rodzin von: Strachwitz (L) i Praschma (P). po prawej stronie bramy głównej herby von: Wahlstatt (L) i Lobkowitz (P). na elewacji wieży północno-wschodniej w trójkątnym frontonie herb von Salis na ścianie przy wieży północno-wschodniej znajduje się ryzalit z herbami nad wejściem von Wittenburg, natomiast powyżej, nad oknem pierwszego piętra, von: Strachwitz (L) i Praschma (P). Przypisy Bibliografia Zamek w Stoszowicach. [dostęp 2008-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (13 czerwca 2008)]. (pol.).
Стошовицкий замок

Стошовицкий замок (пол. Zamek w Stoszowicach, нем. Schloss Peterwitz) — замок в селе Стошовице в гмине Стошовице Зомбковицкого повята Нижнесилезского воеводства в Польше. История В 1378 году были упомянуты местные укрепления. Сам замок был построен в XV веке. С 1536 года Стошовицы принадлежали Райбницам, с 1550 года — Гелхорнам, впоследствии также Зедлицам. Во времена Фабиана фон Райхенбаха был построен комплекс из трех крыльев, который был окружен куртиной. Позже владельцами замка снова стал род Зедлицев, а после — Ностицев. С 1820 по 1945 год замком владел род Страхвицев. После 1945 года замок использовался сельскохозяйственным производственным кооперативом. Сегодня замок находится в частной собственности. Архитектура Замок по сей день частично окружен валами, рвом и крепостными стенами с бастионами. Главное здание замка окружают три башни с заостренными верхушками. Крылья здания граничат с внутренним двором, окруженным аркадами. См. также Список замков Польши Литература Arne Franke (red.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 101.
Стошовицький замок

Стошовицький замок (пол. Zamek w Stoszowicach, нім. Schloss Peterwitz) — замок у селі Стошовіце у гміні Стошовиці Зомбковицького повіту Нижньосілезького воєводства в Польщі. Історія У 1378 році було згадано місцеві укріплення. Сам замок було побудовано у XV столітті. З 1536 року Стошовиці належали Райбніцам, з 1550 року — Ґелгорнам, згодом також Зедліцам. За часів Фабіана фон Райхенбаха було побудовано комплекс з трьох крил, який був оточений куртиною. Пізніше власниками замку знову стала родина Зедліців, а опісля — Ностіців. З 1820 по 1945 рік замком володіла родина Страхвіців. Після 1945 року замок використовувався сільськогосподарським виробничим кооперативом. Сьогодні замок перебуває у приватній власності. Архітектура Замок донині частково оточений валами, ровом та фортечними мурами з бастіонами. Головну будівлю замка оточують три вежі із загостреними верхівками. Крила будівлі межують із внутрішнім подвір’ям, оточеним аркадами. Див. також Замки Польщі (перелік) Література Arne Franke (Ред.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Том 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, С. 101.
Schloss Sucha

Das Schloss Sucha (polnisch Zamek Suski) befindet sich in Sucha Beskidzka im Powiat Suski in der polnischen Woiwodschaft Kleinpolen. Das Schloss liegt in den Makower Beskiden am Zusammenfluss der Stryszawka und der Skawa in der Altstadt von Sucha Beskidzka. Geschichte Die erste Burg in Sucha Beskidzka – bis 1965 nur Sucha genannt – befand sich wahrscheinlich an der gleichen Stelle wie das spätere Schloss. Nachdem sie niedergebrannt worden war, verkauften die damaligen Eigentümer von Sucha die Anlage 1554 Kasper Suski (italienisch Gaspare Castiglione), einem Goldschmied aus Florenz, dem am Krakauer Königshof der Aufstieg in den Adelsstand gelungen war. Er ließ bis 1580 in Sucha von dem Architekten Gregorius Kaczorowski ein Renaissance-Schloss nach dem Vorbild des Krakauer Wawels errichten. Das Schloss kam später an die Komorowski und wurde nach der Dreiteilung des Landes Saybusch 1608 Sitz des Landes Sucha. Piotr Komorowski ließ das Schloss von dem flämischen Architekten Paulus Baudaert umbauen. 1665 kam es als Mitgift an Jan Wielopolski. Es gehörte bis Mitte des 19. Jahrhunderts den Wielkopolski, die es 1846/1851 an die Branicki verkauften. Diese ließen einige Innenräume durch Tadeusz Stryjeński im Jugendstil umgestalten 1914 kam das Schloss durch Erbfolge an die Tarnowski, die es bis 1939 bewirtschafteten, ehe der letzte Eigentümer Juliusz Tarnowski nach dem deutschen Überfall auf Polen nach Frankreich floh. Während des Krieges befand sich ein Lazarett im Schloss. Im Zuge der sowjetischen Besetzung Polens 1944 wurden die Tarnowski enteignet und das Schloss verstaatlicht. Bis 1975 war darin ein Gymnasium untergebracht. Danach wurde es als Filiale des Museums auf dem Krakauer Wawel genutzt. Seit 1991 wird ein Teil des Schlosses als Kulturinstitut und ein weiterer als Hotel und Restaurant Kasper Suski – benannt nach dem Erbauer – genutzt. Literatur Mirosław J. Barański Sucha Beskidzka; Studenckie Koło Przewodników Górskich “Harnasie”. Oddział Uczelniany PTTK przy Pol. Śl., Komisja Akademicka ZG PTTK, Gliwice, 1982. Harasimczyk J.H., 2004, Sucha Beskidzka i okolice, Sucha Beskidzka, ISBN 83-87345-73-3; Jerzy Henryk Harasimczyk: Sucha Beskidzka i okolice: przewodnik. 2. Auflage. "Secesja", Sucha Beskidzka; Krakau 2004, ISBN 978-83-87345-73-0. Janusz Szablowski, Jerzy Szablowski (Hrsg.). Zabytki sztuki w Polsce : inwentarz topograficzny 3, Powiat żywiecki, województwo krakowskie; Warschau: Biuro Inwentaryzacji Zabytków, 1948, S. 186–200. Weblinks Kulturinstitut im Schloss Hotel/Restaurant im Schloss Schloss auf der Gemeinde-Website Schloss auf der Kreis-Website
Zamek w Szreńsku

Zamek w Szreńsku – późnogotycki zamek prywatny położony pośród mokradeł na północny wschód od miejscowości Szreńsk w północnej części Mazowsza. Zamek składał się z muru na planie nieregularnego czworoboku wzmocnionego czterema basztami (lub bastejami). Wewnątrz murów znajdowały się zabudowania mieszkalne. Historia Zamek został wybudowany w I połowie XVI w. przez Feliksa Srzeńskiego. Po jego śmierci w 1554 roku przeszedł wraz ze Szreńskiem na własność biskupa płockiego Andrzeja Noskowskiego i w jego rodzinie pozostawał do 1680 roku. W tym okresie w latach 1656-1657 w czasie potopu szwedzkiego zajęty przez wojska szwedzkie i obsadzony szwedzkim garnizonem. W czasach potopu na zamku kilkakrotnie zatrzymał się król Karol X Gustaw, dokonując przed bitwą warszawską przeglądu wojsk. W 1656, na tydzień przed bitwą warszawską dotarł do Szreńska z piechotą elektor brandenburski i książę pruski Fryderyk Wilhelm. Później własność Bielińskich. W 1734 w czasie wojny o sukcesję króla Stanisława Leszczyńskiego zajęty i splądrowany przez wojska rosyjskie – na zamku zimowali Kozacy. W XVIII wieku własność Podoskich. Podczas konfederacji barskiej w latach 1769–1771 zamek stanowił bazę sił konfederackich pod dowództwem marszałka wyszogrodzkiego konfederacji barskiej Józefa Sawy Calińskiego, który 17 lutego 1770 obronił się tu przed wojskami rosyjskimi pod wodzą pułkownika C.F. Wachtmeistra. W rok później Józef Sawa-Caliński ranny w bitwie z wojskami rosyjskimi pod dowództwem majora Salomona pod Szreńskiem 26 kwietnia 1771 dostał się do niewoli rosyjskiej. 14–15 marca 1794 brygada generała Antoniego Madalińskiego (który służył podczas konfederacji barskiej w oddziale Józefa Sawy Calińskiego, m.in. stacjonując w szreńskim zamku) zniosła posterunek pruskich huzarów na zamku w Szreńsku. Po III rozbiorze zamek znalazł się w zaborze pruskim i stał się własnością Karla Ludwiga Erharda Knoblocha, który w 1800 roku rozebrał mury i baszty – przebudowując część mieszkalną zamku (tzw. dom mniejszy) na klasycystyczny pałac, m.in. dobudowując drugi trakt. Pałac przetrwał do 1945, kiedy to po upaństwowieniu, eksploatowany jako szkoła, spłonął w 1948. Nieodbudowany, pozostaje w ruinie. Architektura Zamek składał się z muru obwodowego wzmocnionego czterema okrągłymi basztami (mogących mieć formę bastei). Wewnątrz obwodu obronnego od strony południowej zbudowano na początku XVI wieku gotycką dwupiętrową Kamienicę Wielką, a po przeciwnej stronie północnej Kamienicę Średnią. Po 1800 roku Kamienica Wielka została przebudowana w stylu klasycystycznym poprzez m.in. dobudowanie nowego traktu od frontu. Przypisy Bibliografia Katalog Zabytków Sztuki, Zesz. 9. Mława i okolice (d. pow. mławski), opr. I. Galicka, H. Sygietyńska i M. Kwiczala, 1985 Linki zewnętrzne Zamek w Szreńsku - galeria zdjęć. Zamki w Polsce. [dostęp 2009-10-14]. (pol.).