NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mała Synagoga w Piotrkowie Trybunalskim

Mała Synagoga w Piotrkowie Trybunalskim – synagoga znajdująca się w Piotrkowie Trybunalskim przy ulicy Jerozolimskiej, we wschodniej części miasta zwanej dawniej Wielką Wsią lub Żydowskim Miastem Piotrkowem. Synagoga została zbudowana w 1775 roku z fundacji Hersza Piotrkowera. Podczas II wojny światowej hitlerowcy zdewastowali synagogę. Po zakończeniu wojny przez wiele lat stała opuszczona i niszczała. W latach 1964–1967 synagoga została gruntownie wyremontowana oraz odrestaurowana i przeznaczona na bibliotekę dla dzieci. Murowany, dwukondygnacyjny i orientowany budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta. Na wschodniej ścianie zachowały się stanowiące górną część aron ha-kodesz, fragmenty polichromii, przedstawiające lwy podtrzymujące tablice Dekalogu. Wykonane zostały w 1931 roku, przez malarza artystę Pereca Wilenberga. W 1988 roku polichromia została zakonserwowana. Zachowały się również cztery filary, pomiędzy którymi dawniej znajdowała się bima. Przypisy Linki zewnętrzne Mała Synagoga w Piotrkowie Trybunalskim na portalu Wirtualny Sztetl
Mała Synagoga w Sanoku

Mała Synagoga w Sanoku, zwana też Klaus Sadogóra / Sadygierer klojz / Sadogórska lub Dom Modlitwy – zabytkowa synagoga w Sanoku z lat 20. XX wieku. Opis Budynek (klaus, klojz) jest zlokalizowany pod adresem ul. Rynek 10, określanym także jako plac Zamkowy 3. Jego elewacja frontowa wychodzi na Rynek, zaś tylna jest położona od ulicy Zamkowej (w przeszłości naprzeciwko nieistniejącej już głównej synagogi). W obu tych elewacjach znajdowały się wejścia. Historia Synagoga została zbudowana w 1924 roku z inicjatywy chasydów z Sadagóry, zwolenników cadyka Izraela Friedmana. Cadykami byli Dawid ben Meir Szapiro (1870-1933, syn Meira Jehudy Szapiro, cadyka z Bukowska, a potem z Dynowa) i jego syn Eleazar Szapiro z Dynowa (ur. 1900). W budynku prawdopodobnie mieściła się jesziwa (rodzaj wyższej szkoły rabinackiej o charakterze talmudycznym). Budowę oddzielnego budynku dla szkoły rabinackiej w sąsiedztwie synagogi przerwał wybuch II wojny światowej. Synagoga przetrwała okres II wojny światowej bez zniszczeń. W 1982 jej budynek, wówczas funkcjonujący pod adresem placu Rewolucji Październikowej 9, został przekazany Wojewódzkiemu Archiwum Państwowemu w Rzeszowie na potrzeby podlegającego mu Oddziału w Sanoku (założonego w 1954 jako Powiatowe Archiwum Państwowe w Sanoku) w związku ze znacznym wzrostem zasobu archiwalnego pod koniec lat 70. XX w. Remont generalny objął przebudowę wnętrza i częściowo układu okien. 5 sierpnia 1991 budynek został wpisany do wojewódzkiego oraz gminnego rejestru zabytków miasta Sanoka. 26 sierpnia 1991 na ścianie synagogi odsłonięta została z inicjatywy sanockich Żydów zamieszkałych w Tel Awiwie, Lei i Szamaja Silbermanów oraz Jakuba Gurfeina, tablica pamiątkowa w języku polskim i hebrajskim, która głosi: "W tym budynku mieściła się do czasów okupacji synagoga żydowskich mieszkańców Sanoka. Cudem ona ocalała od zdewastowania przez hitlerowskich morderców". We wrześniu 2008 podczas spotkania ambasadora Izraela Dawida Pelega z burmistrzem Sanoka Wojciechem Blecharczykiem ustalone zostało wsparcie dla projektu utworzenia we wnętrzach synagogi muzeum Żydów sanockich. W 2012 oddział archiwum państwowego opuścił budynek, przenosząc się do przygotowanej w latach 2008–2010 siedziby przy ul. Sadowej 32. Mała Synagoga pozostaje odtąd nieużytkowana. Zobacz też Zabytki Sanoka Lista zabytków w gminie Sanok w artykule "Wiki Lubi Zabytki" Przypisy Linki zewnętrzne Mała Synagoga w Sanoku na portalu Wirtualny Sztetl
Kleine Synagoge (Tykocin)

Die Kleine Synagoge in Tykocin, einer polnischen Stadt in der Woiwodschaft Podlachien, wurde Ende des 18. Jahrhunderts errichtet. Die profanierte Synagoge in der Kozia-Straße 2, neben der Großen Synagoge, ist seit 1962 ein geschütztes Kulturdenkmal. Die Synagoge wurde während des Zweiten Weltkriegs stark beschädigt und in den 1970er Jahren wiederhergestellt. Heute ist das Stadtmuseum im Synagogengebäude untergebracht. Weblinks Kleine Synagoge in Tykocin bei Virtuelles Schtetl (englisch)
Mała Synagoga w Tykocinie

Mała Synagoga w Tykocinie, zwana również Domem Talmudycznym – synagoga znajdująca się na Kaczorowie w Tykocinie przy ulicy Koziej, w sąsiedztwie Małego Rynku i Wielkiej Synagogi. Synagoga została zbudowana w latach 1772–1798. Obok sali modlitewnej znajdowały się również pomieszczenia domu talmudycznego oraz szkoły kahalnej. Podczas II wojny światowej Niemcy doszczętnie zdewastowali synagogę. Po zakończeniu wojny, przez wiele lat budynek synagogi stał w stanie zupełnej ruiny. W latach 1974–1978 przeprowadzono gruntowny remont, jak i przebudowę synagogi. Od 1977 roku stanowi siedzibę Muzeum w Tykocinie. Posiada bogate zbiory judaiców oraz stałą wystawę poświęconą postaci Zygmunta Glogera - etnografa i krajoznawcy, autora Encyklopedii staropolskiej, mieszkającego w pobliskim Jeżewie - majątku rodzinnym oraz galerię prac Zygmunta Bujnowskiego - malarza Ziemi Tykocińskiej. Muzeum jest również organizatorem wystaw czasowych, imprez popularyzujących tradycję Tykocina i jego mieszkańców - Polaków i Żydów. W podziemiach synagogi znajduje się restauracja "Tejsza" serwująca kuchnię żydowską oraz regionalną. Murowany budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta, w stylu barokowym. Jest nakryty dwuspadowym łamanym dachem z naczółkami i lukarnami. Po przebudowie w miejscu Aron ha-kodesz wykuto nowe wejście. Przypisy Linki zewnętrzne Mała Synagoga w Tykocinie na portalu Wirtualny Sztetl Strona o żydowskich zabytkach Tykocina
Małe Brodno

Małe Brodno (kaszb. Jezoro Môłé Brodno) – jezioro na Pojezierzu Kaszubskim w powiecie kartuskim (województwo pomorskie). Małe Brodno położone jest na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego i stanowi część szlaku wodnego „Kółko Raduńskie”. Wzdłuż wschodniej linii brzegowej jeziora przebiega Droga Kaszubska, a samo jezioro łączy się poprzez wąskie przesmyki z jeziorami Wielkim Brodnem i Kłodnem. Przez rynnę morenową jeziora przepływa Radunia. Prowadzi tędy również turystyczny Szlak Kaszubski. Ogólna powierzchnia: 71 ha, długość: 2,3 km, szerokość: 0,5 km, maksymalna głębokość: 7 m. Linki zewnętrzne Droga Kaszubska. kaszuby.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-11)]. Szlak wodny „Kółko Raduńskie”. kartuzy.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2004-08-24)]. Spływ Radunią. kajaki.onet.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-11)]. Punkt widokowy – Złota Góra Punkt widokowy – Tamowa Góra
Małe Partęczyny

Małe Partęczyny – jezioro w woj. kujawsko-pomorskim, w powiecie brodnickim, w gminie Zbiczno, leżące na terenie Pojezierza Brodnickiego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 31,0 ha do 33,6 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 77,0 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 3,1 m, natomiast głębokość maksymalna 6,5 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2005 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości i III kategorii podatności na degradację. W roku 1995 wody jeziora zaliczono do wód III klasy czystości. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Małe Partęczyny. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Partęczyny Małe. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Małe Partęczyny na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].
Mały Karw

Mały Karw – wyspa odrzańska w Dolinie Dolnej Odry w granicach administracyjnych miasta Police. W rejonie wyspy znajduje się port morsko-rzeczny Police. Obszar wyspy jest objęty granicami obszaru Ujście Odry i Zalew Szczeciński sieci Natura 2000. Nazwę Mały Karw wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę wyspy – Der kleine Korfwerder. Zobacz też Wielki Karw Długi Ostrów lista polskich wysp Przypisy
Mały Krzek

Mały Krzek – półwysep wyspy Wielki Krzek nad Zalewem Szczecińskim i Świną. Z Wielkim Krzekiem jest połączony poprzez wąski przesmyk na kanale Pęga. Mały Krzek nie jest zamieszkany. Wchodzi w obszar Wolińskiego Parku Narodowego. Administracyjnie należy do miasta Świnoujście. Nazwę Mały Krzek wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę wyspy – Kleiner Kricks. Przypisy
Malé Pusté pliesko

Malé Pusté pliesko, Pusté pliesko nebo Horné Pusté pleso je ledovcové jezero na dně Pusté kotliny v horní části Veľké Studené doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,1450 ha. Je 69 m dlouhé a 31 m široké. Dosahuje maximální hloubky 4,4 m a objemu 1807 m³. Leží v nadmořské výšce 2061 m. Je největší ze skupiny tří Pustých ples. Okolí Okolí plesa je převážně kamenité, pusté, což se také stalo původem jeho názvu. Na sever od plesa se zvedá hlavní hřeben Vysokých Tater s vrcholy Svišťového štítu a Rovienkové steny, které odděluje Svišťové sedlo. Jihozápadně od plesa se nachází větší Pusté pleso. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Voda odtéká pod zemí do Pustého plesa, které náleží k povodí Veľkého Studeného potoka. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je veřejnosti přístupné pouze s horským vůdcem, když okolo něj prochází výstupová cesta od Zbojnícke chaty na Svišťový štít přes Svišťové sedlo. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malé Pusté pliesko na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Pusty Stawek, Mały
Mały Pusty Stawek

Mały Pusty Stawek (słow. Malé Pusté pliesko, Pusté pliesko, Pusté plieso II, Horné Pusté pleso) – staw położony na wysokości ok. 2067 m n.p.m. w górnych partiach Doliny Staroleśnej, w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że ma powierzchnię ok. 0,15 ha, wymiary 69 × 31 m i głębokość ok. 4,3 m. Leży w kotlinie zwanej Pustą Kotliną, nieco na północny wschód powyżej Pustego Stawu Staroleśnego, u podnóża Świstowego Szczytu. Swoim kształtem przypomina sierp. Jest jednym z 27 Staroleśnych Stawów, które rozsypane są po całej Dolinie Staroleśnej. Oprócz niego w Pustej Kotlinie znajdują się dwa inne stawy, są to: Pusty Staw Staroleśny (największy) i Puste Oko. Do Małego Pustego Stawku nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne. Nazewnictwo Nazwa Małego Pustego Stawku pochodzi od Pustego Stawu Staroleśnego. Leżą one w otoczeniu pól piargów i złomów opadających spod Świstowego Szczytu i Świstowej Przełęczy. Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Kleiner Markt (Krakau)

Der Kleine Markt (polnisch Mały Rynek) in Krakau befindet sich in der Krakauer Altstadt östlich des Hauptmarkts und wurde Mitte des 13. Jahrhunderts angelegt. Er ist 110 Meter mal 30 Meter groß. Geschichte Ursprünglich wurde er Alter Markt genannt. Hier handelte man im Mittelalter mit Fleischwaren. Die Stände wurden 1820 abgebaut und der Platz wurde neu organisiert. 1539 wurde auf dem Kleinen Markt die Bürgerwitwe Katherina Weigel wegen Übertritts zum Judentum auf dem Scheiterhaufen verbrannt. 1661 erschien in einem Haus an dem Markt (heute Hausnummer 6) die erste regelmäßig erscheinende polnische Zeitung, der Polnische Ordentliche Merkur. Um den Markt ist noch die Originalbebauung aus dem Mittelalter erhalten, wobei viele Gebäude barockisiert wurden. Die Rückseite der Barbarakirche ragt in den Markt hinein. Daneben befindet sich das ehemalige Jesuitenkloster. 2007 wurde der Kleine Markt zur 750-Jahr-Feier seiner Anlegung grundlegend erneuert. Literatur Encyklopedia Krakowa, wyd. PWN, Warszawa 2000. Weblinks
Place du Petit marché (Cracovie)

Mały Rynek est une place de la vieille ville de Cracovie, régulière, rectangulaire, délimitée en raison de l'emplacement de Cracovie à l'est de la place du marché principal comme marché auxiliaire. Elle se trouve derrière la basilique Sainte-Marie, délimitée par la rue Mikołajska au nord et la rue Sienna au sud. Sa superficie est d'environ 0,33 ha (110 m x 30 m). Histoire Elle s'appelait autrefois Forum antiquum (Place du Vieux Marché), Wandeta, Tandeta et dans la seconde moitié du XVIIIe siècle Marché des bouchers. Sur la place du Petit Marché, on faisait le commerce de la viande et, plus tard, des produits anciens (depuis le XVIe siècle) ; il y avait là des étals de boucherie, ainsi qu'une soupe populaire. En 1785, les étals de boucherie occupaient le centre de la place du Petit Marché, créant un rectangle allongé. Au tournant des XVIIIe et XIXe siècles, les étals en bois du boucher étaient en partie en ruine. Ils survécurent dans cet état jusqu'en 1820, date à laquelle ils furent complètement démolis. En 1539, Katarzyna Weiglowa, 80 ans, fut brûlée vive pour avoir abandonné la foi catholique sur la place du Petit Marché. Mały Rynek est situé sur le tracé du Chemin de Petite-Pologne de Sandomierz à Tyniec. Jusqu'en 2007, la place Mały Rynek servait principalement de parking et de station de taxis, mais à l'occasion du 750e anniversaire de la ville de Cracovie, il a été décidé de la moderniser complètement, lui donnant son aspect actuel. Les trottoirs historiques, les lampadaires, les bancs ont été restaurés, une fontaine éclairée a été construite et la circulation automobile a été limitée au minimum. La Place du Petit Marché est devenue un lieu qui soutient la Place du Marché Principal dans l'organisation de spectacles artistiques, d'expositions et de célébrations de divers événements. Bâtiments intéressants église Sainte Barbara Un immeuble du XIVe siècle (no 7) autrefois habité par les Altaristes, puis les pénitenciers de Sainte-Marie. L'immeuble possède une cour avec un cloître en bois du XVIIe siècle et une façade baroque tardive du XVIIIe siècle. Immeuble Szoberowska (no 6) - l'endroit où le premier journal de Pologne, " Merkuriusz Polski ", a été imprimé en 1661 ; Bronisław Malinowski a vécu dans cette maison lorsqu'il était enfant. Immeuble Lamelli Immeuble gothique de Fritsch (no 1, reconstruit dans le style baroque). Notes et références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Mały Rynek w Krakowie » (voir la liste des auteurs). Encyclopédie de Cracovie, éd. PWN, Varsovie 2000. Liens externes Mały Rynek sur le site krakow4u Promenade virtuelle autour de Cracovie Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Cracovie Portail du patrimoine mondial
Malé Dračie pleso

Malé Dračí pleso ( polsky Mały Smoczy Staw německy Kleiner Drachensee maďarsky Kis Sárkány-tó) je pleso v Zlomískách ( polsky Dolina Złomisk v Dračí dolinke ( polsky Dolinka Smocza na úpatí Kopok. Nachází se v nadmořské výšce 2019,5 m n. m. asi 200 metrů na severovýchod od Dračího plesa ve Vysokých Tatrách. Jeho rozloha je 0,104 ha. Název plesa je odvozen od blízkého Dračího plesa. Okolí plesa Pleso na západní straně lemuje Popradský hřeben a na něm Malá Kopka (2339 m n. m.) a Velká Kopka (2354 m n. m.), Na severu je Tažký štít (2500 m n. m.), Vysoká (2547 m n. m.), Na východě Dračí sedlo, Velká Dračí hlava (2254 m n. m.) a na jihovýchodě Zlomisková věž (2132 m n. m.). K plesu nevede turistický chodník. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Malé Dračie pleso na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malé Dračie pleso na Wikimedia Commons Tatranské plesa Online Poloha na turistické mapě
Mały Smoczy Staw

Mały Smoczy Staw (słow. Malé Dračie pleso, niem. Kleiner Drachensee, węg. Kis-Sárkány-tó) – mały staw położony w Dolince Smoczej, w słowackiej części Tatr Wysokich. Mały Smoczy Staw nie jest dokładnie pomierzony, choć może odnosić się do niego dawny pomiar wynoszący 0,104 ha, który niesłusznie kwestionowany był jako pomiar Smoczego Stawu. Mały Smoczy Staw leży u stóp Siarkana, ok. 200 m na południowy wschód od największego okolicznego zbiornika wodnego – Smoczego Stawu. Nazewnictwo Małego Smoczego Stawu, podobnie jak innych obiektów w okolicy, pochodzi od legendy, według której w pobliżu miało znajdować się dawniej legowisko smoka. Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Malé Bystré pleso

Malé Bystré pleso je jezero ve skupině Bystrých ples v Bystré dolině v Západních Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,0205 ha. Dosahuje maximální hloubky 0,8 m a objemu 66 m³. Leží v nadmořské výšce 1878 m. Okolí Nachází se v horním kotli Bystré doliny u úpatí nejvyšší hory Západních Tater Bystré. Ve stejném kotli na západ od něj se nacházejí Veľké a na jih Dlhé Bystré pleso. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Náleží k povodí Váhu. Přístup Pleso není veřejnosti přístupné. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malé Bystré pleso na Wikimedia Commons
Mały Staw Bystry

Mały Staw Bystry (słow. Malé Bystré pleso) – nieduży staw (oczko wodne) w Dolinie Bystrej w słowackich Tatrach Zachodnich. Znajduje się w najwyższym piętrze tej doliny, pod południowymi zboczami Bystrej i wschodnimi grzędy Garbate odchodzącej od Małej Bystrej. Jest najmniejszym z grupy Bystrych Stawów (nie biorąc pod uwagę okresowo wysychających oczek wodnych). Znajduje się na dnie kotła lodowcowego, na wysokości około 1875 m n.p.m. Ma powierzchnię 0,02 ha i głębokość 0,5 m. Na tym samym dnie kotła, blisko siebie, znajdują się jeszcze dwa inne stawy: Wielki Staw Bystry i Długi Staw Bystry. Mały Staw znajduje się pomiędzy nimi, z dala od zboczy grzędy Garbate. Otoczenie stawów to pofałdowany teren morenowy wypełniony rumowiskiem głazów granitowych, miejscami tylko porastających niską murawą. Stawy te badane były przez Jerzego Młodziejowskiego w 1935. Naukowcy czechosłowaccy po II wojnie światowej dokonali powtórnego ich pomiaru. Stawy nie są udostępnione turystycznie. Znajdują się w pewnej odległości od szlaku prowadzącego przez Dolinę Bystrą i są niewidoczne z jej dna; widać je dopiero ze zboczy wschodniej grani Bystrej. Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-36-5.
Mały Staw Polski

Mały Staw Polski je ledovcové jezero v Tatrách v Polsku. Nachází se v nadmořské výšce 1668 m v severovýchodní části údolí Pěti Stawů mezi Przednim a Wielkim Stawem Polskim. Jezero má rozlohu 0,1810 ha. Je 68 m dlouhé a 36 m široké. Dosahuje maximální hloubky 2,1 m a objemu 1800 m³. Pobřeží Pobřeží je kamenité s ostrůvky trávy a kosodřeviny. Na západě se nachází Wielki Staw Polski na východě Przedni Staw Polski a na jihu malé nepojmenované oko. Na severním břehu stojí strážní chata polského Tatranského národního parku. Vodní režim Jezerem protéká občasný potok z Przedneho do Wielkého Stawu Polského. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup modrá turistická značka z Gąsienicowy doliny k jezeru Morskie Oko prochází po západním a severním břehu jezera. Související články Wielki Staw Polski Czarny Staw Polski Przedni Staw Polski Zadni Staw Polski Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mały Staw Polski na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Mały Staw Polski
Mały Staw Polski

Mały Staw Polski, der Kleine Polnische See (pl. Przedni Staw Polski) in Polen ist ein Gletschersee im Tal der fünf Polnischen Seen (pl. Dolina Pięciu Stawów Polskich) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Bukowina Tatrzańska und ist über einen Wanderweg erreichbar. Das Wasser des Sees fließt über die Roztoka in den Großen Polnischen See. In der Nähe des Sees befindet sich die PTTK-Berghütte Tal der Fünf Polnischen Seen. Literatur Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8. Weblinks
Mały Staw Polski

Mały Staw, często nazywany Małym Stawem Polskim dla odróżnienia od Małego Stawu na Słowacji – niewielkie jezioro tatrzańskie położone w Dolinie Pięciu Stawów Polskich pomiędzy Przednim a Wielkim Stawem. Jezioro położone jest na wysokości 1668 m n.p.m., poniżej zboczy Wyżniej Kopy. Jego powierzchnia wynosi według pomiarów Wojskowego Instytutu Geodezyjnego z 1935 ok. 0,18 ha, głębokość 2,1 m. Wymiary ulegają szybkim wahaniom (głębokość od kilku do kilkunastu cm) w zależności od opadów. Dno pokryte jest warstwą ciemnego mułu. Przez jezioro przepływa okresowy potok odprowadzający nadmiar wody z Przedniego Stawu do Wielkiego Stawu. Na południe od stawu mniejsze oczka wodne. W okresie zimowym jezioro zamarza do dna. W stawie występuje traszka górska – jest to najwyżej w Polsce położone miejsce występowania tego płaza. Na młakach wokół stawu dorodne kępy roślin górskich: różeńca górskiego, dzwonka wąskolistnego, tojadu mocnego, potężne okazy arcydzięgla litworu. Nad brzegiem jeziora Polskie Towarzystwo Tatrzańskie zbudowało w 1876 roku schronisko. Był to jedynie kamienny schron. W 1898 r. przeniesiono drugie, drewniane schronisko z Czerwonych Brzeżków (Schronisko im. Ludwika Zejsznera). W latach 1924–1926 PTT wzniosło nad brzegiem jeziora nowe schronisko według projektu Karola Stryjeńskiego. Spłonęło w 1945 r. Zaraz po wojnie PTT zbudowało kolejne schronisko. Obecnie mieści się tam Strażnicówka TPN, a nowe schronisko turystyczne stoi nad brzegiem Przedniego Stawu. Szlaki turystyczne – znad Morskiego Oka przez Świstówkę Roztocką obok schroniska (ok. 5 min od Małego Stawu) i dalej na przełęcz Zawrat. Czas przejścia od Morskiego Oka do schroniska: 2 h, z powrotem 1:40 h Czas przejścia od schroniska na Zawrat: 1:40 h, ↓ 1:30 h. Zobacz też Jeziora tatrzańskie Przypisy