NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy w Skórkach

Kościół świętej Katarzyny Dziewicy i Męczennicy w Skórkach – świątynia filialna podlegająca pod parafię św. Jana Chrzciciela w Kołdrąbiu (dekanat rogowski archidiecezji gnieżnieńskiej). Kościół powstał w 1857 roku. Jest to budowla drewniana, jednonawowa, wykonano ją w konstrukcji zrębowej. Świątynia w typie budowli salowej, nie posiada prezbiterium wydzielonego z nawy, zamknięta jest trójbocznie. Kościół charakteryzuje się dwukondygnacyjną wieżą od frontu, wzniesioną w konstrukcji słupowo – ramowej. W przyziemiu wieży jest umieszczona kruchta. Wieża nakryta jest dachem namiotowym, wykonanym z blachy. Budowlę nakrywa dach jednokalenicowy, składający się z gontów. Wnętrze nakryte jest belkowym stropem. Posadzka została wykonana z cegły. Ołtarz główny reprezentuje styl późnobarokowy i pochodzi z 2 połowy XVIII wieku. Kropielnica została wykonana z granitu w XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Brzyskorzystwi

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Brzyskorzystwi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat żniński archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1826-1828. Wybudowano ją w konstrukcji szkieletowej (szachulcowej). Budowla jest orientowana, jednonawowa, posiada trójbocznie zamknięte prezbiterium, do którego od strony południowej jest dostawiona murowana zakrystia z lat trzydziestych ubiegłego stulecia. Od strony zachodniej nad szczytem nawy dobudowana została kwadratowa wieża nakryta baniastym dachem hełmowym z latarnią. Na hełmie znajduje się żelazny krzyż umieszczony na kuli. Wnętrze kościoła jest nakryte płaskim stropem. Do elementów wyposażenia świątyni należą m.in. neobarokowy ołtarz główny z początku XIX wieku, ozdobiony obrazem patronki – świętej Katarzyny Aleksandryjskiej, ołtarz boczny, reprezentujący styl gotycki, ozdobiony obrazami Przemienienia Pańskiego i Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, dwa dzwony o imionach: św. Wojciech i św. Katarzyna. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Cerekwicy

Kościół św. Mikołaja w Cerekwicy – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Cerekwica (powiat żniński, województwo kujawsko-pomorskie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Mikołaja. Jest to jeden z najstarszych kościołów gotyckich na Pałukach. Historia Pierwotny kościół we wsi zbudowano zapewne w XI lub XII wieku. Obecny pochodzi z przełomu XIII i XIV wieku. Najstarszą częścią świątyni pozostaje gotycki portal (XIII wiek) i szczyt (XVI wiek). W wiekach XVI, XVII i XIX obiekt przebudowywano. W 1850 nadano mu cechy neogotyckie, ale zachowano stare elementy oryginalne. Architektura Świątynia jest ceglana, jednonawowa, z prosto zamkniętym prezbiterium, które wraz z nawą kryte jest płaskim stropem. W kaplicy znajduje się sklepienie krzyżowe. Wyposażenie Najważniejsze elementy wyposażenia to: rzeźba pelikana z 1860, XVIII-wieczny krzyż i obrazy (św. Antoniego z około 1800, św. Mikołaja z około 1800, Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny z 1860). Ołtarz główny pochodzi z połowy XVIII wieku, ale dokonano w nim przeróbek w XIX i XX wieku. Galeria Przypisy
Pałac w Cerekwicy

Pałac w Cerekwicy – pałac znajdujący się we wsi Cerekwica, w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim. Historia Lokalne ziemie należały do dóbr stołowych arcybiskupów gnieźnieńskich. Od wieku XVIII majątek był własnością Rogalińskich, a następnie, do II wojny światowej, Unrugów (Łucja Rogalińska wyszła za Karola Unruga). W 1926 dobra liczyły 817 hektarów. Piętrowy pałac wzniesiono w 1876 dla Mieczysława Rogalińskiego. Obiekt zaprojektował kcyński budowniczy, Wiktor Stabrowski, autor m.in. dworu w Czeszewie. Nawiązywał wprost do XVII-wiecznej architektury francuskiej, w tym zwłaszcza wzorów François Mansarta. Został przebudowany w 1973. Architektura Obiekt jest kilkuczłonowy, z wydatnym ryzalitem krytym dachem mansardowym i ośmioboczną, niesymetryczną wieżą również pokrytą takim, ale wyższym, dachem. Do pałaców francuskiego neorenesansu nawiązują też wysokie kominy. Marcin Libicki uważa implementację tych francuskich wzorów w Cerekwicy za udaną, choć nie tak okazałą jak np. w Posadowie. Styl taki był popularny wśród wielkopolskich ziemian, jako kontrapunkt wobec germanizacji, architektury pruskiej, a moda ta nasiliła się zwłaszcza po wojnie francusko-pruskiej (po 1871). Otoczenie Pałac otoczony jest 2,3-hektarowym parkiem. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Nowej

Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Nowej – zabytkowy kościół w miejscowości Nowa. Gotycki kościół filialny z XV w. przebudowywany do XVI w. Obok cmentarz przykościelny. W polu ostrołukowego tympanonu nad wejściem schodkowa archiwolta zawierająca herb von Hocke. Peter von Hocke sprzedał wieś Nowa w 1423. Bibliografia Marek Staffa (redakcja), Słownik geografii turystycznej Sudetów Pogórze Izerskie, T. 2 (M-Ż), Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-61-4, ss. 101, 103. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ocicach

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ocicach – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Ocicach (powiat bolesławiecki, województwo dolnośląskie). Do rejestru zabytków wpisany został 15 kwietnia 1961 pod numerem A/2000/862. Historia Kościół we wsi był wzmiankowany w 1296. Obecną świątynię zbudowano w XV wieku. Uległa ona późniejszej przebudowie w drugiej połowie XVI wieku oraz rozbudowie w XVIII wieku. Parafię przy kościele powołano w 1957 decyzją arcybiskupa Bolesława Kominka. Kaplica W 1749 przy narożniku korpusu dobudowano barokową kaplicę z bogato dekorowanym portalem, zwieńczonym kartuszem zawierającym herb Maltzahn monodram i datę 1749. Rodzina Maltzahn była właścicielem wsi od 1673 Architektura Świątynia jest orientowana, wzniesiona na planie prostokąta i przykryta dachem dwuspadowym, a od wnętrza sklepieniem sieciowym w prezbiterium i kolebkowym w nawie. Prezbiterium oddziela od nawy łuk tęczowy. Bryła jest silnie rozczłonkowana i ma dwie wieże: od frontu kwadratową z triforiami, a od południa wyższą, dzwonniczą. W poszczególnych elewacjach znajdują się trzy XVI-wieczne portale kamienne. Zachowało się częściowe wyposażenie świątyni: późnobarokowy ołtarz główny przeniesiony z ocickiego kościoła ewangelickiego, który pozostaje w ruinie, renesansowa chrzcielnica i XVII-wieczna ambona. W murach umieszczone są płyty nagrobne i epitafia. Kościół otoczony jest cmentarzem, m.in. ze starymi nagrobkami. Wśród nich znajduje się mogiła ks. Edmunda Tkocza (1930-2000), który był we wsi proboszczem przez szesnaście lat. Galeria Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Gierałtowie

Kościół św. Antoniego Padewskiego w Gierałtowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Gierałtowie w województwie dolnośląskim, w powiecie bolesławieckim. Funkcjonuje przy nim parafia św. Antoniego Padewskiego. Historia Świątynia wzmiankowana była w 1346. Obecny wzniesiono w XV wieku, natomiast wieżę dostawiono w 1704. W latach 1780–1781 został przebudowany przez wiernych wyznania ewangelickiego. Architektura Obiekt wzniesiono na planie prostokąta. Mury nawy są oskarpowywane. Wewnątrz otaczają ją z trzech stron drewniane empory. Od strony południowej do bryły przylega zakrystia. Budynek nakryto dachem dwuspadowym z naczółkami. Na kalenicy znajduje się sygnaturka zakończona hełmem z prześwitem. Okna rozmieszczono w dwóch rzędach i ujęto opaskami rozdzielonymi gzymsem. Wyposażenie We wnętrzu znajdują się XVIII-wieczne organy, kamienna chrzcielnica z drewnianą pokrywą (1894), droga krzyżowa, figura Chrystusa i obraz maryjny. Część z tego (w tym obraz Matki Bożej) jest byłym wyposażeniem świątyni ze Świrza w dawnym województwie tarnopolskim II RP. Rzeczy te przywieźli przesiedleni po II wojnie światowej parafianie. W mury wmontowany jest zespół kamiennych płyt nagrobnych z XVII i XVIII wieku. Galeria Przypisy
Kościół Pokłonu Trzech Króli w Kliczkowie

Kościół Pokłonu Trzech Króli – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Maksymiliana Marii Kolbe w Osiecznicy (dekanat Bolesławiec Zachód diecezji legnickiej). Historia Świątynia została ufundowana około 1417 roku, wzniesiona została w stylu gotyckim, w II połowie XVI wieku, następnie została przebudowana w 1878 roku. Architektura Budowla jest murowana, jednonawowa, posiada wyodrębnione prezbiterium i zakrystię. Korpus i prezbiterium nakryte są dachem dwuspadowym i są oparte na kamiennych przyporach, w elewacjach są umieszczone gotyckie okna. Do fasady jest dobudowana kwadratowa wieża ozdobiona ostrołukowym portalem, przechodząca w połowie wysokości w ośmiokąt, zwieńczony renesansowym, jednoprześwitowym dachem hełmowym. Wnętrze w części wschodniej nakrywa sklepienie kolebkowe z lunetami, w pozostałej sklepienie kolebkowo-krzyżowe. W prezbiterium po stronie północnej jest umieszczona zamknięta i oszklona loża kolatorska z dekoracjami manierystycznymi i pełnym wywodem heraldycznym, na zakończeniu nawy od strony zachodniej znajduje się empora organowa. We wnętrzu znajdują się m.in. późnogotycki tryptyk z obrazem „Pokłonu Trzech Króli” namalowanym w 1589 roku, gotyckie piaskowcowe sakramentarium i kamienna chrzcielnica, drewniana ambona wykonana w 1596 roku oraz drewniane epitafium w kształcie retabulum ołtarzowego powstałe w 1588 roku, umieszczone w nawie, a także dwa rzędy zabytkowych ławek. Przypisy
Kościół Świętych Piotra i Pawła w Dobrocinie

Kościół Świętych Piotra i Pawła w Dobrocinie – zabytkowy kościół we wsi Dobrocin (województwo dolnośląskie). Kościół filialny parafii św. Jadwigi Śląskiej w Gilowie, z początku XIV w., przebudowywany w XVI i w początkach XX w., z 30-metrową kamienną wieżą; w prezbiterium polichromia z 1516 r.. W świątyni znajdują się płyty i epitafia: Hansa Bocka z Luboradza (zm. 1546) z herbami szlacheckimi, von: ojcowskimi: Bock (ojca, na tarczy trzymanej w prawej dłoni) matczynymi: Reibnitz, Lest Hansa von Posera-Naedlitza (1560–1623) z herbami: ojcowskimi: Daniela I Posera-Naedlitza (1535-1574, ojca), Margarethe von Salisch (zm. 1555, babki, matki Daniela I) matczynymi: Evy von Prittwitz (1536-1611, matki), Rosiny von Stwolinsky (ur. 1470, babki, matki Kaspara, ojca Ewy) Floriana von Falckenhanna (1658–1718, ojca), Susanny Marii von Falckenhann (1697–1717 żony), Elisabeth von Braun (1637–1707, matki) żony von Falckenhanna Wenzela von Axlebena (1539–1609) oraz jego żony Severiny von Zedlitz (zm. 1609), z ośmioma podpisanymi herbami, von: ojcowskimi: Hansa von Zedlitza (ojca), Rechenberg (babki) matczynymi: Ursuli von Nimptsch (matki), Zettritz (babki) Marii Elisabeth Ziegler (1811–1888), żony von Moritza-Eichborna, oraz jej męża: Heinricha Alexandra von Moritza-Eichborna (1806–1880) Przypisy
St. Johannes der Täufer (Mościsko)

Die römisch-katholische Pfarrkirche St. Johannes der Täufer, kurz Johanneskirche (polnisch Kościół filialny św. Jana Chrzciciela) in Mościsko (deutsch Faulbrück) in der Woiwodschaft Niederschlesien geht auf eine Gründung des 13. Jahrhunderts zurück. Der heutige Bau stammt im Wesentlichen aus dem 14. bis 17. Jahrhundert. 1925 wurde die Kirche nach einem Brand wieder aufgebaut. Das Gotteshaus diente ursprünglich als Filialkirche der Pfarrkirche St. Anna in Gräditz. Die eigenständige römisch-katholische Pfarrei besteht seit 1972. Geschichte Es ist anzunehmen, dass die Gründung der Kirche in der sogenannten Übergangsperiode von 1200 bis 1250 erfolgte. Ein Priester wurde 1268 bei einem Streit um die Parochialverhältnisse zwischen den Kaplänen Heinrich von Reichenbach und Joh. „de putrido ponte“ erstmals urkundlich erwähnt. 1290 fiel das Dorf an das Breslauer Domkapitel zum Heiligen Kreuz. 1335 erwähnt das Zehntregister des päpstlichen Nuntius Galbardus auch eine Kirche in Faulbrück als „ecclesia de putrido ponte“. 1562 erfolgte unter Einbeziehung älterer Teile ein Neubau. Vor dem Dreißigjährigen Krieg war die Kirche vorübergehend evangelisch. Am 7. März 1654 wurde sie den Katholiken zurückgegeben. Im 18. und 20. Jahrhundert erfolgten Instandsetzungsmaßnahmen. 1886 erhielten die evangelischen Einwohner von Faulbrück an der Straße nach Schweidnitz einen eigenen Friedhof. Zuvor nutzten sie den katholischen Friedhof von Faulbrück gastweise. Ende des 19. Jahrhunderts gehörte das Kirchenpatronat dem Freiherrn von Richthofen und dem Leutnant Mothner in Faulbrück. Der Kirchenbrand von 1924 vernichtete die Holzdecke, den Turm, den Dachstuhl, die Glocken und die Orgel. Der Hochaltar konnte gerettet werden. Bereits 1925 begann der Wiederaufbau. Mit der Übernahme 1945 durch sowjetischen Truppen und polnische Administration wurde Faulbrück in Mościsko umbenannt. Die deutschen Einwohner wurden vertrieben und durch Polen ersetzt. Die römisch-katholische Pfarrei wurde 1972 neu gegründet und gehört zum Dekanat Dzierżoniów im Bistum Świdnica. Die Zweigkirche befindet sich in Nowizna. Beschreibung Der einjochige, quadratische und kreuzgewölbte Chor ist mit Strebepfeilern besetzt. Die Diagonalbogen sind Halbkreise, die Schildbogen Spitzbogen. Die beim Kirchenbrand von 1924 zerstörte Decke des Langhauses ruhte auf einem ausgeschnittenen Ständer aus Sattelholz von 1562. Das Ostfenster besitzt eine romanische Schräge. Das gotische Steinportal aus dem 14. Jahrhundert wird in den Ecken von Rundsäulen flankiert. Die Kapitäle sind mit Laubwerk verziert. Der Steintabernakel stammt aus dem Jahr 1300, der Renaissance-Altar im Chor aus dem 17. Jahrhundert. Geläut Der Kirchturm beherbergte Ende des 19. Jahrhunderts ein dreistimmiges Geläut, das beim Kirchenbrand von 1924 verloren ging: Größe: 88 cm, Inschrift: „o hilf got maria berot alles das wir begennen lass herrn gott in not gewenne“ Größe: 73 cm, Inschrift: „maria hilf got avm, o rer glorie veni cum pace“ Weblinks Einzelnachweise
Parafia św. Jana Chrzciciela w Mościsku

Parafia św. Jana Chrzciciela w Mościsku – parafia we wsi Mościsko (powiat dzierżoniowski), w dekanacie dzierżoniowskim diecezji świdnickiej. Była erygowana w 1972 r. Jej proboszczem jest ks. Jarosław Genibor. Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji świdnickiej
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Nowiźnie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Nowiźnie – zabytkowy kościół we wsi Nowizna. Kościół filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa parafii św. Jana Chrzciciela w Mościsku wybudowany w XV w., przebudowany w 1614. W kościele znajdują się epitafia: Bernharda von Schellendorffa (zm. (1593) z herbami, von: ojcowskimi, po lewej: Schellendorff (ojca), Hochberg, Reibnitz, Kottwitz; matczynymi, po prawej: Schaffgotsch, Schönburg, Warnsdorf, Zedlitz; i napisem: W roku 1593 w środę po świętach wielkanocnych pomiędzy godziną czwartą a pierwszą w nocy zasnął w Bogu szlachetny pan Bernhard von Schellendorff, pan na Nowiźnie i Mościsku a także na (tekst nieczytelny) oraz Lubowie, który w dniu sądu ostatecznego zmartwychwstanie. Ursuli von Bedaw (zm. 1593), żony Nikolausa von Schellendorffz herbami, von: ojcowskimi, po lewej: Bedaw (ojca), Czettritz, Reibnitz, Schaffgotsch. matczynymi, po prawej: Czirn, Schier (Schiraw), Kalckreuth, Strachwitz Cathariny von Seidlitz (zm. 1599) z niemowlęciem; z herbami von: ojcowskimi, po lewej: Seidlitz (ojca), Czettritz; matczynymi, po prawej: Reichenbach, Nimptsch. Przypisy
Herz-Jesu-Kirche (Tuszyn)

Die römisch-katholische Herz-Jesu-Kirche in Tuszyn (deutsch Hennersdorf) in der Landgemeinde Dzierżoniów (Reichenbach) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Geschichte Hennersdorf besaß ursprünglich keine eigene Kirche. Infolge der Gegenreformation nach dem Dreißigjährigen Krieg und der Wegnahme der Kirche in Költschen und Langseifersdorf 1654 hielten sich die Einwohner von Hennersdorf zum nächstentfernten evangelischen Kirchspiel in Ober-Panthenau im Nimptscher Land. Nach dem Übergang Schlesiens an Preußen richteten die Gläubigen 1742 an den preußischen König Friedrich II. ein Bittgesuch, in Hennersdorf ein eigenes Kirchspiel gründen zu dürfen. Die Konzession wurde am 18. September 1742 erteilt, worauf der erste Gottesdienst provisorisch im Schloss Hennersdorf stattfand. Die Herrschaft stellte zum Bau ein Grundstück zur Verfügung. Die Einweihung des Bethauses, einer Fachwerkkirche mit Schindeldach, ohne Turm und Glocken, erfolgte am 27. Juni 1744. Der erste Pastor Selbstherr trat 1743 seinen Dienst an. Zur gleichen Zeit wurde in Hennersdorf eine evangelische Schule gegründet. 1797 erhielt die Kirche einen Gottesacker, wofür die Herrschaft der Gemeinde ein Stück Land schenkte. Simultan-Kirchhöfe befanden sich in Seifersdorf, Wierau und Kaltenbrunn. Mitte des 19. Jahrhunderts wurde die hölzerne Kirche baufällig. Patrone waren die Dominien Hennersdorf, Költschen, Pfaffendorf, Endersdorf und die königliche Regierung, die sämtlich nebst Ober-Seifersdorf und halb Nieder-Seifersdorf eingepfarrt waren. 1867 betrug die Anzahl der Seelen 2819 Personen. Kollatoren waren von Prittwitz-Gaffron auf Hennersdorf, der Freiherr von Freilitzsch auf Pfaffendorf und der Freiherr von Münchhausen auf Endersdorf. Von 1900 bis 1902 erfolgte ein Neubau aus rotem Backstein im neuromanischen Stil. Zu diesem Zeitpunkt gehörte die Kirchengemeinde zum Kirchenkreis Schweidnitz-Reichenbach in der Kirchenprovinz Schlesien. Nach der Vertreibung der deutschen Bevölkerung nach 1945 wurde die Kirche für den katholischen Gottesdienst verwendet. Seit 1984 steht die Kirche unter Denkmalschutz. Sie dient heute als römisch-katholische Filialkirche. Beschreibung Das Gebäude ist dreischiffig mit einem achteckigen Turm, der von einem Spitzhelm gekrönt ist. Evangelisches Kirchspiel Zur evangelischen Parochie Hennersdorf waren Mitte des 19. Jahrhunderts gepfarrt: Hennersdorf (685 Einwohner, 460 evangelisch), Dreißighuben (1086 Einwohner, 686 evangelisch), Pfaffendorf (890 Einwohner, 542 evangelisch), Költschen (226 evangelische Einwohner), Endersdorf (110 evangelische Einwohner), Ober-Langseifersdorf (seit 1825, 226 evangelische Einwohner), Nieder-Langseifersdorf (teilweise, 365 evangelische Einwohner), Groß-Wierau (seit 1833, 43 evangelische Einwohner). Gastgemeinden waren: Klein-Wierau (67 evangelische Einwohner), Tampadel (60 evangelische Einwohner), Kaltenbrunn (30 evangelische Einwohner), Krotzel (vier evangelische Einwohner). Weblinks www.kreis-reichenbach.de mit Zugang zu einer PDF-Datei über die Kirchen Hennersdorf Einzelnachweise
Kościół św. Józefa Oblubieńca w Łagiewnikach

Kościół świętego Józefa Oblubieńca w Łagiewnikach – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny (dekanat Piława Górna diecezji świdnickiej). Obecna późnobarokowa forma świątyni związana jest z ostatnią odbudową po pożarze z dnia 26 września 1797 roku. Świątynia została wzniesiona na miejscu dawnej kaplicy o konstrukcji szachulcowej i zachował zbliżony do niej kształt (została dobudowana tylko wieża). Kościół posiada plan prostokąta i nakrywa go dach czterospadowy pobity blachą. Elewacja frontowa jest siedmioosiowa i posiada jednoosiowy ryzalit – kwadratową wieżę nakrytą blaszanym dachem namiotowym. Wnętrze posiada bogate wyposażenie w stylu barokowym i rokokowym. Jest ono oświetlone przez dwie kondygnacje okien zamkniętych łukiem odcinkowym i prostokątnych. Przez łącznik bramny świątynia jest połączona z dawnym dworem i dawnym budynkiem klasztornym cystersów. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Łagiewnikach

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Łagiewnikach – zabytkowy rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii św. Józefa Oblubieńca w Łagiewnikach (dekanat Piława Górna diecezji świdnickiej). Świątynia została wzniesiona w XV wieku. Przez 375 lat (do 1945 roku) należała do protestantów. Jest to murowana, otynkowana, bezwieżowa budowla z wybudowaną na planie prostokąta nawą wzmocnioną przyporami, nieznacznie węższym i niższym prezbiterium (także w kształcie prostokąta) i taką samą zakrystią umieszczoną na osi. Wszystkie części świątyni nakrywają dachy dwuspadowe. Wnętrze jest oświetlone przez wysokie okna zakończone łukiem ostrym i pełnym znajdujące się w rozglifionych otworach. Do wyposażenia kościoła należą: drewniana, polichromowana chrzcielnica z XVII wieku i prospekt organowy wykonany pod koniec XIX wieku. Ambona wykonana w 1849 roku oraz chrzcielnica z XVII wieku zostały przeniesione do świątyni w Ratajnie. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wilkowie Wielkim

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wilkowie Wielkim – zabytkowy kościół we wsi Wilków Wielki, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Kościół filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa parafii św. Jana Chrzciciela w Księginicach Wlk. wybudowany w XVIII w. W kościele znajdują się epitafia i płyty nagrobne: Benharda von Nimitza (zm. 1535) z herbem von Nimitz Hedwigis von Zedlitz (zm. 1561) i Barbary von Seidlitz (zm. 1542), żon Bartela von Nimitz, z herbami von: Seidlitz (po lewej), Nimitz (po prawej) Bartela II von Nimitza, z herbami, von: po lewej rodowymi: Nimitz (ojca) po prawej matczynymi: Reibnitz Evy von Schoenaich Carolath, żona Bartela II von Nimitza, z herbami, von: rodowymi: Schoenaich Carolath (ojca), Bock matczynymi: Hochberg, Loeben, X, Reibnitz Marii (zm. 1629) i Eva (zm. 1629) von Niemitz, z herbami, von: rodowymi: Niemitz (ojca), Betsch matczynymi: Czettritz, Czettritz Dietricha von Nimitza (zm. 1597), z herbami, von: rodowymi: Nimitz (ojca), Reibnitz matczynymi: Seydlitz, Reichenbach Dorothei von Mühlheim (zm. 1603), żony Dietricha von Nimitz (zm. 1597), z herbami, von: rodowymi: Mühlheim (ojca), Schindel matczynymi: Peterswald, Czettritz Niclasa von Nimitza (1567-1587), z herbami, von: rodowymi: Nimitz (ojca), z herbami, von:, Seydlitz matczynymi: Mühlheim Kathariny von Seidlitz (zm. 1596), z herbami, von: rodowymi: Seidlitz (ojca), Reichenbach matczynymi: Mühlheim, Niemitz mężczyzny von Nimitza (zm. 1587), z herbami, von: rodowymi: Nimitz (ojca), Seidlitz matczynymi: Mühlheim, Peterswald dwojga dzieci z rodziny von Mühlheim (zm. 1557), z herbami, von: rodowymi: Mühlheim (ojca), Nimitz, matczynymi: Peterswald, Zedlitz We wsi również kamienne: kapliczka słupowa z XV/XVI w. dwa krzyże pokutne z XIV w. Płyty nagrobne Przypisy Bibliografia Schematyzm Diecezji Świdnickiej, 2010, s. 364
Kościół Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Jaczowie

Kościół Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Jaczowie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny (dekanat Głogów – NMP Królowej Polski diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Przy świątyni: kostnica z XVI w., przebudowana w XVIII/XIX w. figura św. Jana Nepomucena, barokowa krzyż pokutny Epitafia i płyty nagrobne Caspara Sartoriusa (1645–1693) Frantza Lercha (1695–1758) Johanna Matthiasa Jantke (1732–1803) roku oraz jego żony Dorotheee Graup (1738–1786) Anny Marii Conrad (1736–1797), żony Johanna Christiana Corneliusa Antona Krumke (1741–1801) Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Jerzmanowej

Kościół pw. Wszystkich Świętych – rzymskokatolicki kościół filialny parafii Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Jaczowie (dekanat Głogów – NMP Królowej Polski diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Znajduje się przy ulicy Obiszowskiej. Historia Jest to świątynia wzniesiona w XIV wieku (wzmiankowana w 1376). W XV wieku została dobudowana wieża. Na początku XVI wieku kościół został przebudowany i otrzymał cechy stylu gotycko–renesansowego. W tym czasie świątynia przeszła na własność protestantów i należała do nich do 7 stycznia 1654 roku. W kościele znajduje się płyta nagrobna zmarłego w 1588 roku członka rodziny von Loss – jednego z właścicieli majątku w Jerzmanowej. Płyty nagrobne Oprócz tego świątynia posiad płyty nagrobne: Barbary von Sack (zm. 1605), córki Wacława (zm. 1600), żonatego z Agnieszką von Losen; żony Georga von Mutschelnitza (zm. 1626), z herbami, von: ojcowskimi: Wacława Sacka, Barbary Kottwitz matczynymi: Agnieszki Losen, Anny Stosch Georga von Mutschelnitza (zm. 1626), z herbami, von: ojcowskimi: Baltazara juniora (zm. 1570), Stoessel matczynymi: Kottwitz, Zedlitz żony Mertena Nerlicha (zm. 1623) epitafium Magdaleny von Schellendorf (1599–1625) żony Ladislausa von Gladisa Henriette von Werner (1840–1891), żony Nerlicha Przypisy