NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Warszawski Szpital dla Dzieci

Das Warszawski Szpital dla Dzieci SPZOZ (deutsch Warschauer Krankenhaus für Kinder) ist ein Kinderkrankenhaus im Warschauer Innenstadtdistrikt. Es wurde 1869 an anderer Stelle gegründet und ist damit das älteste Kinderkrankenhaus Polens. Die Krankenhausgebäude liegen heute zwischen dem historischen Staszic-Palast, der ul. Swiętokrzyska und der ul. Mikołaja Kopernika. Die Anschrift lautet ul. Kopernika 43. Geschichte Das Vorgängerinstitut (Zakład prywatny leczniczy dla dzieci dr. Sikorskiego) des heutigen Krankenhauses wurde 1869 in der ul. Solna in Warschau im damals auch als Weichselland bezeichneten Königreich Polen eingerichtet. Die Klinik wurde von Antoni Sikorski geleitet und versorgte zunächst Kinder, die an Masern, Pocken oder Scharlach erkrankt waren. Trotz Erschwernissen seitens der russischen Behörden konnten in den Folgejahren mithilfe einer Stiftung (Stowarzyszenie Opieki dla Warszawskiego Szpitala dla Dzieci) Mittel für einen Neubau gesammelt werden. Dieser Neubau entstand auf dem Grundstück des Słuszka-Palastes (Pałac Słuszków), von dessen Bausubstanz Gebäudeteile in das neue Gebäudeensemble einbezogen, andere im Laufe der Jahre (bis 1945) abgerissen wurden. Besonders wichtige Förderer waren die Prinzessin Aleksandra Potocka (1818–1892; aus der Magnatenfamilie der Potocki, Herrin auf Wilanów) und der Bankier Leopold Kronenberg, daneben der Unternehmer Wilhelm Rau (1825–1899; Gründer von Lilpop, Rau i Loewenstein) sowie Johann von Bloch, Gabriela Wrotnowska, Ambroży Zborowski und Mathias Bersohn (1824–1908). Am 18. November 1875 wurde das neue Gebäude mit 79 Betten in der damaligen ul. Aleksandrii (seit 1907: ul Kopernika) bezogen. 1884 wurde ein separater Flügel für die Behandlung von Infektionskranken errichtet, er verfügte über 20 Betten und zwei Behandlungssäle. Seit 1934 ist auch die Behandlung von Säuglingen möglich. Im selben Jahr wurde auch erstmals ein Röntgengerät eingesetzt; das Krankenhaus verfügte nach Erweiterungen über 200 Betten. Während des Warschauer Aufstandes im Zweiten Weltkrieg wurde das Institut zur Behandlung von verwundeten Aufständischen genutzt. 1945 wurde es als Miejski Szpital Dziecięcy nr 1 wieder der Nutzung als Kinderkrankenhaus zugeführt. Ab 1995 kam es zu Investitionen in neue Gebäudeteile und Sanierungen der einzelnen Abteilungen. Im Jahr 2013 begann der Neubau eines weiteren Flügels. Das Krankenhaus verfügt über Abteilungen für Pädiatrie, Chirurgie, Orthopädie sowie Rehabilitation. Seit dem Jahr 2009 leitet Izabela Marcewicz-Jendrysik das Institut. Weblinks Website des Krankenhauses (in Polnisch, abgerufen am 5. September 2014) Information und historische Ansichten zum Słuszka-Palast (in Polnisch, abgerufen am 5. September 2014) Information und historische Ansichten zum Ursprungsgebäude in der ul. Solna 4 (in Polnisch, abgerufen am 5. September 2014) Information und historische Ansichten zum Neubau in der ul. Kopernika (in Polnisch, abgerufen am 5. September 2014) Fußnoten
Dom Mody Klif w Warszawie

Dom Mody Klif w Warszawie – centrum handlowe znajdujące się przy ul. Okopowej 58/72 w Warszawie. Historia Od lat 70. XIX w. na tym terenie znajdowała się garbarnia należącą do Stanisława Fryderyka Pfeiffera, a później jego synów. W 1909 roku fabryka Pfeiffrów była największym przedsiębiorstwem garbarskim na terenie Polski. W czasie powstania warszawskiego teren fabryki był miejscem masowych egzekucji około 5000 Polaków i Żydów. W czasie powstania zakład został także całkowicie zniszczony. Po wojnie teren był wykorzystywany przez Warszawskie Zakłady Garbarskie i Zakłady Wklęsłodrukowe. Po ich wyburzeniu, na miejscu dawnej fabryki zbudowano Warszawskie Centrum Handlowe Klif, którego oficjalne otwarcie miało miejsce 3 marca 1999. 19 lutego 2009, podczas 8. Edycji Shopping Center Forum & Awards, warszawski i gdyński Klif zostały wyróżnione nagrodą Grand Prix dla najlepszego centrum handlowego w Polsce. Jury doceniło unikatowy dobór najemców, nowoczesny i unikatowy design, wysoką funkcjonalność, innowacyjność, lokalizację oraz podejmowane działania marketingowe i PR. W 2020 w centrum działało 112 sklepów, trzy restauracje, dwie kawiarnie oraz klub fitness. W skład zespołu wchodzi także 16-kondygnacyjny biurowiec o powierzchni użytkowej 9052 m². Inne informacje 31 maja 2002 na terenie centrum handlowego doszło do strzelaniny, w wyniku której zginęło dwóch mężczyzn. Wydarzenie było elementem trwającej wówczas w Warszawie wojny gangów. Będący głównym celem ataku "Komandos" zbiegł, został jednak zastrzelony trzy miesiące później. Wyrok 12 lat więzienia za podżeganie do zabójstw (między innymi "Komandosa") zapadł w 2017 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Domu Mody Klif
Papiernia w Jeziornie

Warszawskie Zakłady Papiernicze – zakłady papieru zlokalizowane w miejscowości Konstancin-Jeziorna (w dzielnicy Mirków). Historia Co najmniej od 1551 roku nad Jeziorną przy grobli w istniejącej ówcześnie wsi Grąd funkcjonował młyn. W 1775 roku baron Jan Kurtz zwrócił się do króla Stanisława Augusta Poniatowskiego z propozycją założenia w Jeziornie papierni. Zakład został wybudowany półtora kilometra w dół rzeki od tego pierwszego młyna. Był to jeden z najstarszych zakładów papierniczych w Polsce i pierwszy na terenie Mazowsza. W powstałej wtedy Królewskiej Fabryce Papieru czerpano m.in. papier na którym spisana została Konstytucja 3 maja. Przy papierni powstała osada. W kolejnych latach zakład przechodził na własność Samuela Bruschkego, a następnie Józefa Krzyczkowskiego. Trzykrotnie spłonął (w latach 1804, 1819 i 1829). W 1830 roku zakład przeszedł na własność Banku Polskiego. Powstawał w nim papier używany m.in. do druku papierów wartościowych. W 1836 r. wyposażony on został w nowoczesne maszyny sprowadzone dwa lata wcześniej z Wiednia − była to pierwsza maszyna papiernicza w Polsce, pozwalająca na produkcję „papieru bez końca”. Umieszczono ją w wykupionym na te potrzeby „górnym zakładzie” w miejscu pierwotnego młyna, który zaprojektował Jan Jakub Gay. Stworzono wtedy nowoczesny kompleks industrialny, łączący dwa zakłady. Od tamtej pory przyjęło się nazywać nowy kompleks "górną papiernią", stary zaś "dolną papiernią". W 1888 r. zakład w Jeziornie wykupiło Akcyjne Towarzystwo Mirkowskiej Fabryki Papieru. Z inicjatywy Edwarda Natansona w rok później przeniesiono do Jeziorny z Mirkowa większość maszyn i fachowców. Również z jego inicjatywy powstało osiedle Porąbka, przeznaczone dla pracowników nowej fabryki. Dla uczczenia przemysłowca przez szereg lat używano na jego określenie nazwy Edwardów, sama zaś dzielnica nazywana jest obecnie Mirkowem od nazwy macierzystej papierni. Po 1945 papiernia w Jeziornie znana była jako Warszawskie Zakłady Papiernicze – jeden z głównych producentów papieru w PRL. 3 stycznia 1968 roku WZP otrzymały imię Mariana Jaworskiego, którzy przez szereg lat związany był z papiernią i był członkiem zakładowej Oddziałowej Organizacji Partyjnej. Przez lata górny kompleks zredukowany został do celów szmaciarni (i tym mianem jest nadal czasem określany) oraz magazynów. Spłonął niemal doszczętnie w pożarze w 1984 roku. W latach 90. XX wieku zakład został sprywatyzowany. Od 2001 zakłady były własnością Metsä Tissue SA. W 2012 roku zakład zaprzestał produkcji, fabrykę zamknięto, wiosną 2013 rozpoczęto wyburzanie zabudowań. Centrum handlowe Jan Wejchert, który nabył „górną papiernię” w październiku 2000, odbudował ją, zachowując oryginalny układ architektoniczny. W odrestaurowanych i rozbudowanych budynkach górnej papierni (oryginalnie projekt Jakub Gay, 1836–1838) stworzono w 2002 roku centrum handlowe Stara Papiernia (według projektu architektonicznego Bulanda Mucha Architekci ). Kompleks ten otrzymał wiele nagród w tym nagrodę Modernizacja Roku 2002 w kategorii budynków użyteczności publicznej. Przypisy
Wawel Wirek

Górniczy Klub Sportowy Wawel Wirek – amatorski klub piłkarski z siedzibą w Rudzie Śląskiej. Historia Został założony w Wirku krótko po powstaniu Górnośląskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej. Swoje największe sukcesy odnosił w latach 60. XX wieku: przez jeden sezon w roku 1960 występował na szczeblu II ligi, odnosząc w 22 meczach pięć zwycięstw (nad Stalą Mielec, Stalą Rzeszów, Wawelem Kraków, Górnikiem Radlin i Concordią Knurów) oraz dwukrotnie bezbramkowo remisując (z Cracovią oraz Garbarnią Kraków). Kolejne lata przyniosły stopniowy upadek klubu, do czego walnie przyczyniły się kłopoty finansowe głównego sponsora, Kopalni Węgla Kamiennego „Wanda - Lech” (obecnie wchodzącej w skład KWK „Pokój”). Prócz sekcji piłkarskiej w klubie działały również m.in., dziś już nieistniejące, sekcje tenisa stołowego oraz piłki ręcznej. W 2016 trenerem klubu został Tomasz Grozmani. Zawodnicy Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona klubu
Wałbrzych Towarowy

Wałbrzych Towarowy – zlikwidowana przed 1945 rokiem towarowa stacja kolejowa w Wałbrzychu, w województwie dolnośląskim, w Polsce. Otwarta w 1853. Zamknięta dla ruchu pasażerskiego w 1868. Położona na linii kolejowej z Wałbrzycha Miasto do Wałbrzycha Fabrycznego i dalej do Sobięcina. Budynek dworca jeszcze przed 1910 przeznaczono na cele mieszkaniowe. W latach dwudziestych i trzydziestych XX w. Kolej Węglowa pomiędzy Sobięcinem i Wałbrzychem straciła ciągłość, jednak do 1973 roku czynny był odcinek Kolei Węglowej do elektrowni miejskiej, czyli Wałbrzych Dolny Towarowy, a sam dworzec był zamieszkały. 28 października 2010 budynek został wpisany do rejestru zabytków (nr A/1509); jednak pomimo tego podlegał dewastacji, zostając pozbawiony klatek schodowych i części stropów. 9 maja 2017 wybuchł w nim pożar, po czym podjęto w nim prace porządkowe i adaptacyjne. 27 stycznia 2022 część remontowanego dworca zawaliła się. Przypisy Bibliografia Wałbrzych Miasto Towarowy, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Weszkówka

Weszkówka – polana w Paśmie Lubomira i Łysiny. Według regionalizacji Polski opracowanej przez Jerzego Kondrackiego pasmo to należy do Beskidu Wyspowego. Weszkówka znajduje się w bocznym grzbiecie, który od głównego grzbietu Pasma Lubomira i Łysiny poprzez Patryję i Kiczorę opada w południowym kierunku do doliny Raby. W grzbiecie tym znajduje się pod przełęczą Weska, na jej wschodnich stokach opadających do doliny potoku Węglówka (Niedźwiadek), na wysokości około m n.p.m. Polana należy do wsi Węglówka w województwie małopolskim, w powiecie myślenickim, w gminie Wiśniowa. Nazwa polany pochodzi od należącego do tej wsi osiedla Weszkówka. Z polany widok na dolinę Niedźwiadka, wznoszące się nad nią szczyty Lubomira i Szczałby oraz dalsze szczyty Beskidu Wyspowego. W dole widoczna Węglówka. Na środku polany znajduje się kapliczka, przy skraju lasu zabudowania pojedynczego gospodarstwa. Polana nie jest już użytkowana. Jej obrzeżem prowadzi szlak turystyczny. Szlak turystyczny Lubień – Patryja – Weszkówka – Łysina. Przypisy
Wiadukt Antoninek

Wiadukt Antoninek im. Orląt Lwowskich, nazywany także Wiaduktem Antoninek – wiadukt drogowy nad linią kolejową nr 3 Poznań Główny – Warszawa Zachodnia, w granicach administracyjnych miasta Poznania. Położony w bliskim sąsiedztwie stacji kolejowej Poznań Antoninek. Znajduje się w ciągu ul. Warszawskiej, jest węzłem drogi krajowej nr 92. Łączy Antoninek z Główieńcem, w ramach Osiedla Antoninek-Zieliniec-Kobylepole. Historia Wiadukt powstał w latach 70. XX wieku, składał się z dwóch niezależnych konstrukcji o długości około 278,5 m. W latach 2010–2012 został gruntownie przebudowany. Rozebrano obie części starego wiaduktu, a w ich miejsce zbudowano nowe – oddzielnie nad linią kolejową i nad ulicą Bałtycką, połączone krótkim odcinkiem przebiegającym na nasypie. Dobudowano także trzeci wiadukt, przechodzący poprzecznie nad ul. Warszawską, będący częścią łącznicy do ulicy Bałtyckiej – w kierunku północnych dzielnic miasta oraz Bogucina i drogi do Gniezna. Cała inwestycja dostosowana jest do połączenia z planowaną III ramą komunikacyjną Poznania. W styczniu 2017 na mocy uchwały Rady Miasta Poznania wiadukt (bez części przechodzącej poprzecznie nad ul. Warszawską) otrzymał nazwę Wiadukt Antoninek im. Orląt Lwowskich. Galeria Przypisy
Wiadukt Kosynierów Górczyńskich w Poznaniu

Wiadukt Kosynierów Górczyńskich w Poznaniu (wcześniej Wiadukt Górczyński) – wiadukt drogowy nad liniami kolejowymi: nr 3 Warszawa Zachodnia – Frankfurt nad Odrą i nr 801 Poznań Górczyn – Poznań Starołęka, w granicach administracyjnych miasta Poznania. Położony w bliskim sąsiedztwie tramwajowo-autobusowego węzła przesiadkowego Górczyn i stacji kolejowej Poznań Górczyn. Charakterystyka Znajduje się w ciągu ul. Głogowskiej. Łączy Górczyn ze Świerczewem, w ramach połączenia dzielnicy Grunwald z Wildą. Stanowi element drogi dojazdowej z centrum miasta do węzła autostrady A2 Poznań Komorniki. Przed otwarciem wschodniej obwodnicy był częścią drogi krajowej nr 5 i trasy europejskiej nr E261. Od 1 stycznia 2016 jest częścią drogi wojewódzkiej nr 196. Zbudowany w 1972. Był remontowany w 1988 i 1994. 6 czerwca 2008 zachodnia nitka Wiaduktu Górczyńskiego została otwarta po przebudowie, która sprowadziła się do zburzenia większości dotychczasowej konstrukcji. Ze starego wiaduktu pozostał tylko fragment bezpośrednio nad linią kolejową - 2 filary i przęsło między nimi. Po modernizacji wiadukt ma 3 pasy przeznaczone dla samochodów (przed przebudową były 2 pasy) oraz dodatkowo dwukierunkową drogę dla rowerów po stronie zewnętrznej. 13 stycznia 2009 Rada Miasta Poznania jednogłośnie uchwaliła, że wiadukt zmieni nazwę z „Górczyńskiego” na „Kosynierów Górczyńskich” dla uczczenia mieszkańców Górczyna, którzy podjęli walkę w powstaniu wielkopolskim w 1846. W latach 2012−2013 wiadukt wschodni został całkowicie zburzony i wybudowany od nowa. Po modernizacji uzyskał dodatkowy pas dla samochodów na przedłużeniu łącznicy od ulicy Rakoniewickiej oraz ciąg pieszo-rowerowy na odcinku od ulicy Rakoniewickiej do wylotu w stronę centrum miasta. Przypisy
Wiadukt kolejowy w Krakowie-Grzegórzkach

Wiadukt kolejowy na Grzegórzkach – most kolejowy w Krakowie nad ulicą Grzegórzecką i ulicą Dietla, pierwotnie na Starej Wiśle, ukończony w 1863 roku, a od 2. połowy XIX wieku po zasypaniu koryta rzeki, wiadukt. Rozebrany w styczniu 2022 roku, przeprowadzona została jego rozbudowa i odtworzenie. Historia Został wybudowany w latach 1861–1863 i oddany do użytku 23 listopada 1863 roku jako most kolejowy nad starym korytem Wisły przez spółkę Kolej Karola Ludwika na linii Kraków-Lwów. Zaprojektowany został przez krakowskiego architekta Leona Mikuckiego. Zastąpił on istniejący wówczas w tym miejscu od kilku lat most drewniany (wybudowany w latach 1854–1856). Obecnie prowadzi przez niego linia kolejowa nr 91 – wiadukt znajduje się między dworcem Kraków Główny, a przystankiem kolejowym Kraków Grzegórzki. Most ma 98 m długości i 12 m szerokości, został zbudowany dla linii kolejowej dwutorowej. Składa się z 5 przęseł (o wysokości 7 m i rozpiętości 11 m) opartych na kamiennych filarach oraz łukowych sklepień zbudowanych z cegły. W latach 1878–1880, gdy zasypano dawne koryto Wisły, most stał się wiaduktem i pozostał nim do dziś. Był jednym z najstarszych zachowanych mostów krakowskich. Po jego wschodniej stronie (od ul. Grzegórzeckiej) w kręgach nad filarami wciąż widnieją cyfry z datą jego otwarcia, a od strony ul. Józefa Dietla do lat 50. XX w. umieszczone były litery GKLB (oznaczające Galizische Karl Ludwig Bahn). Wiadukt jest jednym z obiektów na trasie Krakowskiego Szlaku Techniki utworzonego 6 kwietnia 2006 r. W ramach rozbudowy linii kolejowej między dworcem Kraków Główny a przystankiem kolejowym Kraków Zabłocie wiadukt miał zostać przebudowany i poszerzony do czterech torów, zamiast dotychczasowych dwóch. Miało to być możliwe poprzez dobudowę konstrukcji żelbetowej nawiązującej stylistycznie do części historycznej. W sąsiedztwie wiaduktu powstał przystanek kolejowy Kraków Grzegórzki. Ostatecznie jednak most został wykreślony z rejestru zabytków decyzją ministerstwa kultury we wrześniu 2021 roku i wyburzony w styczniu 2022 roku. Następnie powstała nowa konstrukcja, odtworzona w innej technologii, unosząca cztery tory, w tym dodatkowe dla Szybkiej Kolei Aglomeracyjnej, a prowadzące w stronę wiaduktu nasypy ziemne zastąpiono estakadami. Odtworzono również zabytkową elewację wiaduktu. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie mostu z lat 60/70. XIX w. Wiadukt kolejowy przy ul. Grzegórzeckiej w Krakowie. XIX-wieczny symbol rozwoju miasta
Most kolejowy w Olsztynie

Most kolejowy w Olsztynie – zespół mostów kolejowych znajdujących się w pobliżu ulic Artyleryjskiej, Żarskiej i Wyzwolenia w Olsztynie, na przecięciu szlaku kolejowego z Łyną. Pierwszy most powstał w latach 1872–1873. W tym czasie uruchomiono pierwsze połączenia kolejowe prowadzące z Olsztyna do Czerwonki i Ostródy. Most składa się z trzech arkad zbudowanych na masywnych filarach. W 1892 zbudowano bliźniaczy most (południowy). Wysokość mostów (20 metrów) sprawia, iż pasażerowie podróżujący przejeżdżającymi nimi pociągami, mają okazję podziwiać niemal całą panoramę miasta. W 1977 most został wpisany na listę zabytków architektury. Przypisy
Widny Zrąbek

Widny Zrąbek – niewielka polanka na południowych stokach najwyższego (zachodniego) wierzchołka Łopienia w Beskidzie Wyspowym. Jest to wyrąb powiększony przez paralotniarzy, którzy czasami stąd startują. Jest doskonałym punktem widokowym na dolinę górnej Łososiny, wzniesienia Beskidu Wyspowego, Gorce i Tatry. Znajduje się za niewielkim pasem lasu (około 50 m) na południowych obrzeżach polany Jaworze. Dojście z polany wskazuje drewniany kierunkowskaz wykonany z okazji akcji Odkryj Beskid Wyspowy. Dzięki tej akcji na Widnym Zrąbku umieszczono również ławki dla turystów. W 2006 r. umieszczono na niej metalowy krzyż na murowanym cokole, poświęcony Janowi Pawłowi II. Pomysłodawcą był nauczyciel z Jurkowa. Obok krzyża w metalowej kasecie jest księga pamiątkowa z wpisami turystów i ołtarz polowy. Polanka częściej niż paralotniarzom służy turystom, którzy zwykle tutaj biwakują. Poniżej dość płaskiego punktu widokowego znajduje się strome podcięcie z niewielką wychodnią piaskowcową. Widny Zrąbek jest niewielki, jednak dzięki stromo w tym miejscu podciętym stokom Łopienia drzewa nie przesłaniają widoków na południe. Należy do wsi Dobra w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Dobra. Przypisy
Widoń (jezioro)

Widoń – jezioro w woj. kujawsko-pomorskim, w powiecie włocławskim, w gminie Włocławek, leżące na terenie Kotliny Płockiej. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 13,8 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 64,8 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 1,3 m, natomiast głębokość maksymalna 3,6 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 2004 roku wody jeziora zaliczono do poza klasą klasy czystości i poza kategorią podatności na degradację. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Widoń . Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Widoń go na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].
Widzno

Widzno – jezioro w woj. wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Sieraków, leżące na terenie Pojezierza Poznańskiego. Widzno leży we wschodniej części wsi Góra i jest szóstym co do wielkości naturalnym zbiornikiem wodnym, położonym w obrębie tego sołectwa. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 4,7 ha do 6,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 41,4 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 4,4 m, natomiast głębokość maksymalna 9,6 m. Uwagi Przypisy
Wielecki Staw

Wielecki Staw (niem. Wendsche See, Windsche See; po 1870 roku: Winschel See) – sztucznie zbudowany zbiornik, o powierzchni 2,65 ha, w gminie Stare Czarnowo, na pograniczu południowo-wschodniego Szczecina, w bliskim sąsiedztwie sztucznych zbiorników na Płoni: Staw Klasztorny i Staw Cysterski. Położony około 0,4 km na zachód od drogi krajowej nr 3, na wschodnim obrzeżu Szczecińskiego Parku Krajobrazowego „Puszcza Bukowa”. Przez staw przepływa Kłobucki Potok. Długość rozwiniętej linii brzegowej wynosi ponad 2 km. Na północno-wschodnim brzegu, w latach 1956-64 istniał rezerwat przyrody Nad Wieleckim Stawem (4,0 ha), chroniący fragment lasu dębowo-sosnowo-bukowego. Pochodzenie nazwy niemieckiej Wendsche See: Jezioro Wendyjskie, od Wendów, czyli Jezioro Słowiańskie. Wokół obejście znakowanym czarnym turystycznym Szlakiem przez Wielecki Staw. 1,0 km na północny zachód Sosnówko, część osiedla Szczecin Śmierdnica, dawna wieś, wymieniona w dobrach cystersów z Kołbacza. Zobacz też Równina Pyrzycko Stargardzka Opactwo cystersów w Kołbaczu Przypisy Linki zewnętrzne Leksykon Puszczy Bukowej Wojciecha Lipniackiego [dostęp 18 maja 2009]
Wielka Kępa (island)

Wielka Kępa is an uninhabited island in the Międzyodrze area, located on the western shore of Dąbie Lake in Szczecin, north-western Poland. The island lies within the Śródmieście district (subdivision: Międzyodrze–Wyspa Pucka) . It constitutes the south-eastern part of the former island of Fette Ort. It is separated from Ostrów Grabowski to the west by the Przekop Mieleński, from Radolin to the north by the Orli Przesmyk, and from the south it is bordered by the mouth section of the Duńczyca and Duńczyca Zachodnia, beyond which lies Mieleńska Łąka. On the side facing Lake Dąbie there is the former municipal bathing area, Plaża Mieleńska. On the side of Przekop Mieleński there used to be a marina for the so-called "white fleet", which historically transported residents of Szczecin to the island. Since 1995 the island had been leased by a private company, though the agreement has since expired. Municipal plans once included reopening the bathing area in 2009. References
Wielka Kępa (wyspa na Międzyodrzu)

Wielka Kępa (do 1945 niem. Röster Ort) – niezamieszkana wyspa Międzyodrza przy zachodnim brzegu jeziora Dąbie. Leży w Szczecinie w dzielnicy Śródmieście (Międzyodrze-Wyspa Pucka). Południowo-wschodni fragment dawnej wyspy Fette Ort. Po stronie zachodniej od Ostrowa Grabowskiego oddziela ją Przekop Mieleński, po stronie północnej od Radolina – Orli Przesmyk a od południa ogranicza ujściowy odcinek Duńczycy i Duńczyca Zachodnia, za którymi rozciąga się Mieleńska Łąka. Od strony jeziora Dąbie znajduje się dawne kąpielisko miejskie Plaża Mieleńska, natomiast od strony Przekopu Mieleńskiego przystań białej floty, którą niegdyś szczecinianie docierali na wyspę. Od 1995 wyspę dzierżawi prywatna firma, obecnie umowa już wygasła. Plany magistratu zakładały ponowne uruchomienie kąpieliska w 2009 roku. Przypisy