NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Saint-Georges-de-Didonne

Saint-Georges-de-Didonne település Franciaországban, Charente-Maritime megyében. Lakosainak száma 5092 fő (2023. január 1.). Saint-Georges-de-Didonne Médis, Meschers-sur-Gironde, Royan, Semussac és Le Verdon-sur-Mer községekkel határos. Népesség A település népessége az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (francia)
Saint-Georges-de-Didonne

Saint-Georges-de-Didonne è un comune francese di 5 162 abitanti situato nel dipartimento della Charente Marittima nella regione di Nuova Aquitania. Società Evoluzione demografica Abitanti censiti Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Saint-Georges-de-Didonne Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su saintgeorgesdedidonne.fr.
Saint-Georges-de-Didonne

Saint-Georges-de-Didonne is een gemeente in het Franse departement Charente-Maritime (regio Nouvelle-Aquitaine). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Rochefort. Saint-Georges-de-Didonne telde op 1 januari 2023 5.092 inwoners. Geografie De oppervlakte van Saint-Georges-de-Didonne bedroeg op 1 januari 2023 10,58 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 481,3 inwoners per km². De onderstaande kaart toont de ligging van Saint-Georges-de-Didonne met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten. Demografie Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen). Externe links Informatie over Saint-Georges-de-Didonne (fr) Statistische informatie op de website van het Franse bureau voor statistiek INSEE
Saint-Georges-de-Didonne

Saint-Georges-de-Didonne – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nowa Akwitania, w departamencie Charente-Maritime. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 4705 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 445 osób/km² (wśród 1467 gmin regionu Poitou-Charentes Saint-Georges-de-Didonne plasuje się na 41. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 806.). Lokalizacja Saint-Georges-de-Didonne znajduje się przy ujściu Żyrondy do Atlantyku. Miejscowość jest położona 5 kilometrów na południowy wschód od Royan, 60 kilometrów na południe od La Rochelle i 100 kilometrów na północ od Bordeaux. Gmina Saint-Georges-de-Didonne w południowo-zachodniej części departamentu Charente-Maritime. Miasta partnerskie Gaiehofen Balatonföldvár Koulpélogo Bibliografia Francuski urząd statystyczny. (fr.).
Сен-Жорж-де-Дидон

Сен-Жорж-де-Дидо́н (фр. Saint-Georges-de-Didonne) — коммуна во Франции, находится в регионе Пуату — Шаранта. Департамент коммуны — Шаранта Приморская. Входит в состав кантона Руайян-Восток. Округ коммуны — Рошфор. Код INSEE коммуны — 17333. Население Население коммуны на 2010 год составляло 5071 человек. См. также Список округов Франции Примечания Ссылки Национальный институт статистики — Сен-Жорж-де-Дидон (фр.)
Saint-Georges-de-Didonne

Saint-Georges-de-Didonne är en stad i sydvästra Frankrike, belägen i departementet Charente-Maritime i regionen Nouvelle-Aquitaine. Saint-Georges-de-Didonne ligger 2 km sydost om Royan som ligger vid stranden av Girondeestuariet och är en viktig bad- och turistortstad vid Atlantens kust. Staden har en lång strand och en liten hamn. Det är framför allt en badortstad vid Girondeestuariet. Badorten ingår i Royans sydöstra förorter och har omkring 5 000 invånare. Det är den artonde största staden i Charente-Maritime. Befolkningsutveckling Antalet invånare i kommunen Saint-Georges-de-Didonne Se även Lista över kommuner i departementet Charente-Maritime Källor Externa länkar Officiell webbplats om Saint-Georges-de-Didonne
Сен-Жорж-де-Дідонн

Сен-Жорж-де-Дідо́нн (фр. Saint-Georges-de-Didonne) — муніципалітет у Франції, у регіоні Нова Аквітанія, департамент Приморська Шаранта. Населення — 5093 особи (2022). Муніципалітет розташований на відстані близько 450 км на південний захід від Парижа, 150 км на південний захід від Пуатьє, 65 км на південь від Ла-Рошель. Демографія Динаміка населення (Données Cassiniet Insee ): Розподіл населення за віком та статтю (2006): Економіка 2010 року серед 2479 осіб працездатного віку (15—64 років) 1535 були активними, 944 — неактивними (показник активності 61,9%, у 1999 році було 64,3%). З 1535 активних мешканців працювала 1301 особа (637 чоловіків та 664 жінки), безробітними було 234 (118 чоловіків та 116 жінок). Серед 944 неактивних 159 осіб було учнями чи студентами, 564 — пенсіонерами, 221 була неактивною з інших причин. У 2010 році в муніципалітеті числилось 2888 оподаткованих домогосподарств, у яких проживали 5546,5 особи, медіана доходів виносила 19 954 євро на одного особоспоживача Сусідні муніципалітети Галерея зображень Посилання Офіційний сайт міста Див. також Список муніципалітетів департаменту Приморська Шаранта Примітки
Château d'Oiron

The Château d'Oiron is located in Oiron, in the Deux-Sèvres département of western France. It has its origins in the 15th century war with the English for control of France when a victorious Charles VII of France gave the domain and great forest of Oiron to Guillaume Gouffier who became governor of Touraine. This château is the background for Charles Perrault's fairy tale, Puss in Boots. King Louis XIV's mistress, Madame de Montespan was one of the residents in the place. History Today, Oiron is only a short drive from the royal châteaux in the Val de Loire, but in the 15th century it was considered far removed from the seat of power at the royal domains. Nonetheless, Guillaume Gouffier built a magnificent château and his offspring updated and improved it. In 1538, his daughter-in-law, Helene de Hengest, was responsible for the construction of a collegiate church adjacent to the château. In 1551, Henry II and his entire court were guests of Claude Gouffier who had been granted the title Marquis de Caravaz. Claude Gouffier served as the model for Charles Perrault's "Marquis de Carabas" in his story, Puss in Boots. Two generations later, another Gouffier was exiled from the king's court by Cardinal Richelieu in 1620. In the mid 17th century, Charlotte Gouffier became enamored with the renowned intellect, Blaise Pascal (1623–62), who spent considerable time at the Château d'Oiron. After Pascal died, Charlotte Gouffier married Francois d'Aubusson, the duc de La Feuillade, who enhanced the castle with his wealth and connections to Louis XIV. With the renovations, the castle ended up with a main building and two long projecting wings, one of which is a Renaissance structure built over a cloister. One of the galleries contains one of the most prestigious works of art from the French Renaissance period. The Duc de La Feuillade's son sold the château to Louis XIV's mistress, Madame de Montespan, who lived there for the rest of her life. Her son had little interest in the property as he preferred to be much closer to the royal court so in 1736 he sold the château to the Duc de Villeroi. After that, the château went into severe decline and in 1793 was ransacked by Revolutionaries. For many years the château lay abandoned until the government of France took possession just before World War II eventually converting it to a museum. Recognized worldwide, the museum is dedicated to contemporary art. In 1993, The Year of Solar Burns by conceptual artist Charles Ross was commissioned by the French Ministry of Culture for permanent installation in the Château d'Oiron. The château has been listed as a monument historique by the Ministry of Culture since 1923. See also List of castles in France Charles Perrault's Puss in Boots References External links Official website Base Mérimée: Château d'Oiron, Ministère français de la Culture. (in French)
Museo de Autómatas de La Rochelle

El Museo de Autómatas de La Rochelle (en francés: Musée des Automates de La Rochelle), situado en el nº14 de la Rue de la Désirée, en la ciudad de La Rochelle, Francia, es una colección de autómatas europeos de distintas épocas: Anteriores a 1900. Autómatas publicitarios de los años 1920 a la década de 1950 Reconstituciones históricas Escaparates animados de grandes almacenes. Véase también Centre International de la Mécanique d'Art Museo de Juguetes y Autómatas Enlaces externos Página oficial del museo
Musée des automates

Le musée des automates est un musée français situé dans la ville de La Rochelle, en Charente-Maritime. Histoire Le musée a été ouvert en 1984. En 2023, il est démoli pour laisser place à des logements. Les collections devraient déménager. Collections Les automates proviennent de toute l'Europe et de toutes époques. Le musée est décomposé en 4 parties : les automates anciens d'avant 1900 les automates publicitaires des années 1920 à 1950 les reconstitutions historiques les vitrines animées de grands magasins. Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des musées de la Charente-Maritime Liste des musées français Lien externe Le musée des automates Portail des musées Portail des jeux Portail de La Rochelle
Meschers-sur-Gironde

Meschers-sur-Gironde (French pronunciation: [meʃe syʁ ʒiʁɔ̃d], literally Meschers on Gironde) is a commune in the Charente-Maritime department, southwestern France. Population See also Communes of the Charente-Maritime department References External links Media related to Meschers-sur-Gironde at Wikimedia Commons
Meschers-sur-Gironde

Meschers-sur-Gironde település Franciaországban, Charente-Maritime megyében. Lakosainak száma 3180 fő (2023. január 1.). Meschers-sur-Gironde Arces, Saint-Georges-de-Didonne, Semussac, Le Verdon-sur-Mer, Soulac-sur-Mer és Talais községekkel határos. Népesség A település népességének változása: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (francia)
Meschers-sur-Gironde

Meschers-sur-Gironde è un comune francese di 2 810 abitanti situato nel dipartimento della Charente Marittima nella regione della Nuova Aquitania. Società Evoluzione demografica Abitanti censiti Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Meschers-sur-Gironde Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su meschers.com.
Meschers-sur-Gironde

Meschers-sur-Gironde is een gemeente in het Franse departement Charente-Maritime (regio Nouvelle-Aquitaine). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Saintes. Meschers-sur-Gironde telde op 1 januari 2023 3.180 inwoners. Geografie De oppervlakte van Meschers-sur-Gironde bedroeg op 1 januari 2023 15,98 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 199 inwoners per km². De onderstaande kaart toont de ligging van Meschers-sur-Gironde met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten. Demografie Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen). Externe links Informatie over Meschers-sur-Gironde (fr) Statistische informatie op de website van het Franse bureau voor statistiek INSEE
Meschers-sur-Gironde

Meschers-sur-Gironde – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nowa Akwitania, w departamencie Charente-Maritime. "Mechers" jest zlepkiem dwóch francuskich słów: "mes" i "chers", co oznacza "moi drodzy". Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 1862 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 117 osób/km² (wśród 1467 gmin regionu Poitou-Charentes Meschers-sur-Gironde plasuje się na 152. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 545.). Bibliografia Francuski urząd statystyczny. (fr.).
Meschers-sur-Gironde

Meschers-sur-Gironde é uma comuna francesa na região administrativa da Nova Aquitânia, no departamento de Charente-Maritime. Estende-se por uma área de 15,98 km². Em 2010 a comuna tinha 3 189 habitantes (densidade: 199,6 hab./km²). Ver também Comunas do departamento de Charente-Maritime Referências Ligações externas Media relacionados com Meschers-sur-Gironde no Wikimedia Commons
Мешер-сюр-Жиронд

Меше́р-сюр-Жиро́нд (фр. Meschers-sur-Gironde) — коммуна во Франции, находится в регионе Пуату — Шаранта. Департамент коммуны — Шаранта Приморская. Входит в состав кантона Коз. Округ коммуны — Сент. Код INSEE коммуны — 17230. Население Население коммуны на 2010 год составляло 2814 человек. См. также Список округов Франции Примечания Ссылки Национальный институт статистики — Мешер-сюр-Жиронд (фр.)
Meschers-sur-Gironde

Meschers-sur-Gironde är en kommun i departementet Charente-Maritime i regionen Nouvelle-Aquitaine i västra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Cozes som ligger i arrondissementet Saintes. År 2023 hade Meschers-sur-Gironde 3 180 invånare. Befolkningsutveckling Antalet invånare i kommunen Meschers-sur-Gironde Referens:INSEE Se även Lista över kommuner i departementet Charente-Maritime Källor
Меше-сюр-Жиронд

Меше́-сюр-Жиро́нд, Меше-сюр-Жіронд (фр. Meschers-sur-Gironde) — муніципалітет у Франції, у регіоні Нова Аквітанія, департамент Приморська Шаранта. Населення — 3165 осіб (2022). Муніципалітет розташований на відстані близько 450 км на південний захід від Парижа, 155 км на південний захід від Пуатьє, 70 км на південь від Ла-Рошель. Демографія Динаміка населення (INSEE ): Розподіл населення за віком та статтю (2006): Економіка 2010 року серед 1586 осіб працездатного віку (15—64 років) 944 були активними, 642 — неактивними (показник активності 59,5%, у 1999 році було 63,1%). З 944 активних мешканців працювало 815 осіб (415 чоловіків та 400 жінок), безробітними було 129 (53 чоловіки та 76 жінок). Серед 642 неактивних 85 осіб було учнями чи студентами, 381 — пенсіонерами, 176 були неактивними з інших причин. У 2010 році в муніципалітеті числилось 1574 оподатковані домогосподарства, у яких проживали 3188,5 особи, медіана доходів виносила 18 860 євро на одного особоспоживача Сусідні муніципалітети Галерея зображень Посилання Офіційний сайт Сайт мерії муніципалітету [Архівовано 27 січня 2010 у Wayback Machine.] Див. також Список муніципалітетів департаменту Приморська Шаранта Примітки
Chassirons fyr

Chassirons fyr, byggd på en stenig klippgrund, ligger vid norra spetsen av ön Île d'Oléron, nära staden Saint-Denis d'Oléron. Fyren hjälper sjöfarare att passera sundet Pertuis d'Antioche, ett ställe känt för spridda rev och för många skeppsbrott. Det är den äldsta fyren som fortfarande är i drift i Frankrike efter Phare de Cordouan. Fyren i siffror 1685 (första fyren) 1834 nuvarande konstruktion Datum för driftsättning: 1 december 1836 Höjd: 46 meter Fundamentet: 18 m i diameter, grundlagt 3 m djup Ljus: knippe av 8 ljusstrålar, följt av 10 sek paus Räckvidd: ca 52 km (28 nautiska mil) Datum för automatisering: 1998 Antal trappsteg: 224 Historia Den första fyren byggdes 1635 för att säkra infarten till den kungliga befästningen i Rochefort. Fyren har fått namn efter den närmaste byn. Nuvarande fyren stod klar 1836, först upplyst med olja och gas (1895) och sedan med el (1905), vilket gjorde ljusstrålen synlig upp till 40 km. Idag är dess åtta ljusblixtar synliga upp till 52 km en klar dag, tack vare lanternan som är placerad på en höjd av 43 m över marken. Från fyren, vars spiraltrappa har 224 steg, kan man se städerna La Rochelle och Ré och den norra delen av Île d’Oléron. Museet Rotundan runt fyren rymmer ett museum. Museets sex utrymmen är inriktade på å ena sidan, runt uppkomsten av traditionellt fiske, från båt, till fots och med fångstdammar och å andra sidan, jordbruket, som delats mellan trädgårdsskötsel och vinodling, och de svårigheter som jordbrukare mött från vind och saltvatten som bränt grödorna. Fyrens trädgård Trädgården är formad som en kompassros. Den består av fyra bassänger, som pedagogiska möbler, en med en modern trädgård med gräs och prydnadsväxter, en traditionell trädgård med 21 sorters rosor, en köksträdgård och vingård. Trädgården är en av drygt 200 trädgårdar som klassificeras som "Jardins remarquables" (”Märkliga trädgårdar”) av Frankrikes kulturministerium och kommittén Comité des Parcs et Jardins de France. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Phare de Chassiron, 11 november 2011. Källor Externa länkar Site officiel du phare de Chassiron (historik och fyren idag)
Maison de la Lieutenance

Das Maison de la Lieutenance in Cognac, einer französischen Stadt im Département Charente (Frankreich), wurde Ende des 15. oder Anfang des 16. Jahrhunderts errichtet. Das Fachwerkhaus an der Rue Grande Nr. 7 ist seit 1933 als Baudenkmal (Monument historique) geschützt. Geschichte Das ab dem Ende des 15. Jahrhunderts errichtete Gebäude wurde nach seinem ersten Bewohner, dem Generalleutnant Pierre de Lacombe, benannt, der hier von 1603 bis 1624 wohnte. Das Haus wurde 1865 um einige Meter von seiner ursprünglichen Stelle versetzt. Architektur Auf einem Erdgeschoss aus Hausteinen sitzen zwei Geschosse in Fachwerkbauweise, die jeweils vorkragen. Der Keller ist zum größten Teil mit einem Gewölbe versehen. Das große Rundbogenfenster an der Giebelseite wurde bei einem Umbau im 20. Jahrhundert durchgebrochen. Das Fachwerk verfügt über viele Schnitzereien, die Personen, menschliche Köpfe und Tiere darstellen. Im Inneren sind Wandmalereien aus dem 17. Jahrhundert zu sehen, die Vögel und Pflanzen darstellen. Weblinks Maison de la Lieutenance (Cognac) Beschreibung als Monument historique beim französischen Kulturministerium (französischer Text)
Maison de la Lieutenance

La maison de la Lieutenance est située à Cognac en Charente, rue Grande au cœur de la ville médiévale. Historique La maison de la Lieutenance a été reconstruite à la fin du XVe siècle ou au début du XVIe siècle. Elle doit son nom à son premier occupant, le lieutenant-général de Cognac, Pierre de Lacombe, qui y a résidé de[1603 à 1624 (Cognac était alors une sénéchaussée secondaire d'Angoulême). La fontaine a été déplacée de quelques mètres en 1865. La maison de la Lieutenance fit office de point de vente des cognacs Prunier pendant l'entre-deux-guerres. En 1970, elle fut rachetée par la société Prunier. Elle accueillait alors une boutique de musique classique et d'enceintes acoustiques, puis un cordonnier. C'est un atelier de reliure qui loue actuellement son rez-de-chaussée. La maison de la Lieutenance fait l’objet d’un classement au titre des monuments historiques depuis le 23 octobre 1933. Architecture La maison de la Lieutenance, appelée aussi maison Lestrade, est une figure emblématique de l'architecture du Moyen Âge. Le rez-de-chaussée est en pierre de taille et les deux étages en pans de bois et maçonnerie légère. Les pièces du sous-sol sont en partie voûtées. La tour d'escalier daterait du XVe siècle. Les poteaux sont ornés de sculptures, personnages, têtes humaines et animales. Les murs intérieurs sont ornés de diverses peintures d'oiseaux, feuillages, volutes qui correspondraient à des remaniements intérieurs au XVIIe siècle. Une baie de plein-cintre a été ouverte au sud-est qui assure l'éclairement de l'atelier de reliure qui occupe le rez-de-chaussée. Notes et références Voir aussi Articles connexes Cognac Château de Cognac Histoire de Cognac Liste des monuments historiques de Cognac Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée « Dossier de protection, Notice no PA00104317 » [PDF], base Mérimée, ministère français de la Culture Portail de la Charente Portail des monuments historiques français
Église Saint-Maixent de Souché

L'église Saint-Maixent est une église catholique de Niort dans les Deux-Sèvres. C'était l'église paroissiale du village de Souché rattaché à la commune de Niort en 1964. Elle dépend aujourd'hui pour le culte de la paroisse Saint-Pierre-et-Paul de Niort du diocèse de Poitiers. Elle est dédiée à saint Maixent (appelé aussi saint Maxence), comme une dizaine d'églises du diocèse. Histoire et description Souché sur un coteau dominant la rivière du Lambon, autrefois couvert de vignoble, s'appelait Villa Cobcheium, puis Scupchiacus et Subchiacum en 1080, ce qui donne au XIIIe siècle en traduction française Souchec puis Souché. La paroisse est mentionnée à la fin du Xe siècle. L'église a la particularité de ne pas être orientée, le chœur se trouvant au couchant. L'église basée sur des fondations romanes remontant au XIIe siècle présente une longue nef à quatre travées sans transept se poursuivant par un chœur néogothique à croisées d'ogives éclairé par une double baie de vitraux. Ceux-ci sont des ateliers Bousset de Poitiers et datent de la fin du XIXe siècle. Ils représentent à gauche saint Hilaire foulant l'hérésie au pied et à droite saint Maixent, en haut la Trinité. Les petits vitraux de la nef sont modernes et non historiés. L'église est ravagée et ruinée par les protestants et reconstruite partiellement au XVIIe siècle, puis agrandie au XVIIIe siècle ; mais les voûtes s'écroulent la nuit du jour de Pâques 1788 et elle est reconstruite, les travaux se terminant en avril 1789. Le clocher élevé en 1857 se dresse à l'angle sud-est. On remarque une statue (décapitée à la Révolution) de saint Maixent foulant au pied la fée Mélusine et placée dans une niche dont le dais est néogothique. Le maître-autel n'a pas été détruit, comme dans nombre d'églises françaises dans les années 1970-1980. La statuaire de l'église est dans le goût sulpicien. Sa paramentique du XVIe siècle et nombre d'objets liturgiques sont aujourd'hui en dépôt au musée de Niort. Notes et références Bibliographie Maurice Poignat, Le Pays niortais, éd. Projet, 1982 Liens externes Description et photographie Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail des Deux-Sèvres
Baptisterium van Sint-Johannes

Het Baptisterium van Sint-Johannes (Frans: Baptistère Saint-Jean) is een baptisterium in Poitiers, Frankrijk dat gewijd was aan Johannes de Doper. Het is het oudste christelijke bouwwerk in Frankrijk, gebouwd als woonhuis in de 4e eeuw en in de 7e eeuw verbouwd tot kerkgebouw, en daarmee een van de zeer weinige bouwwerken van de Merovingische kunst. Het baptisterium is thans een museum. Het centrale deel van het gebouw werd gebouwd rond 360, boven op een ouder Romeins bouwwerk dat daar tot 276 gestaan had. In 1791 werd het gebouw geconfisqueerd door de staat en openbaar verkocht als nationaal goed. Het diende enige decennia als magazijn en was bestemd voor de sloop, maar werd door de gemeenschap teruggekocht in 1834 via openbare onderschrijving. In het baptisterium is tegenwoordig een klein museum over steenhouwerij. Het bevat sarcofagen van de vijfde tot de zevende eeuw, waarvan er vele levendig gedecoreerd zijn. Zie ook Vroegchristelijke bouwkunst Literatuur B. Boissavit-Camus (2014), Le baptistère Saint-Jean de Poitiers – De l’édifice à l’histoire urbaine, Brepols: Turnhout, ISBN 978-2-503-54831-9. Externe links (en) Baptistry Saint-Jean: Beschrijving van Alison Stones, University of Pittsburgh (fr) Baptistère Saint-Jean, Architecture & Patrimoine
Saint-Jean (baptisterium)

Saint-Jean ett baptisterium i Poitiers i Frankrike uppfört omkring 360 e.Kr. av Poitiers första biskop och byggdes om på 600-talet. Det är ett av de få bevarade kyrkobyggnaderna från merovingisk tid. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Saint-Jean (baptisterium). Alison Stones - bilder av Saint-Jean