NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Longueau British Cemetery

Longueau British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Longueau (Somme). De begraafplaats ligt op de hoek van de Rue Henry Barbusse en de Rue des Alliés, op 160 m ten zuidoosten van het gemeentehuis. Ze werd ontworpen door Reginald Blomfield. Het terrein heeft een onregelmatige grondplan en is aan drie zijden omgeven door een lage natuurstenen muur. Aan de open zijde is de toegang die bestaat uit een wit stenen bordes met links en rechts enkele traptreden, daarachter staat het Cross of Sacrifice. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 204 doden (waaronder 14 niet geïdentificeerde) uit de Eerste Wereldoorlog en 2 doden uit de Tweede Wereldoorlog. Geschiedenis De begraafplaats werd in april 1918 gestart, toen de geallieerde frontlinie voor Amiens werd hersteld. Ze werd tot augustus daaropvolgend gebruikt door gevechtseenheden en veldhospitalen. De begraafplaats werd na de wapenstilstand uitgebreid met graven die afkomstig waren uit de omliggende slagvelden en volgende kleinere begraafplaatsen: de Franse militaire begraafplaats en de gemeentelijke begraafplaats van Blangy-Tronville (14 gesneuvelden), Cottenchy Churchyard Extension in Cottenchy (4 gesneuvelden). Deze slachtoffers liggen in Perk IV. Bij de geïdentificeerde doden zijn er 61 Britten, 66 Canadezen en 23 Australiërs uit de Eerste en 1 Brit en 1 Australiër uit de Tweede Wereldoorlog. Graven Onderscheiden militairen Elmer Watson Jones, luitenant-kolonel bij de Canadian Infantry werd tweemaal onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO and Bar) Bartlett McLennan, luitenant-kolonel bij de Canadian Infantry en Norman Lockhart Dreyer, majoor bij de Australian Field Artillery werden onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). Richard William Dewson, kapitein bij het Australian Army Service Corps werd onderscheiden met het Military Cross en de Distinguished Conduct Medal (MC, DCM). Andrew Best McBride, kapitein bij het Bedfordshire Regiment, Charles Edward Henry Tempest-Hicks, kapitein bij de 16th (The Queen's) Lancers en John Herold Shooter, onderluitenant bij de Royal Air Force werden onderscheiden met het Military Cross (MC). Clive Stanley Crowley, luitenant de Australian Infantry, A.I.F. werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). Bert Ginger, kanonnier bij de Royal Garrison Artillery werd onderscheiden met de Meritorious Service Medal (MSM). de sergeanten W. Ritchie, Charles William Smith en Alfred Henry Stanley Thorns, de korporaal Allan A. McInnis en soldaat Frederick Norwood Horton ontvingen de Military Medal (MM). Korporaal George Athur Whiting ontving deze onderscheiding tweemaal (MM and Bar). Alias soldaat Armand Saumure diende onder het alias Armand Charbonneau bij de Canadian Infantry.
Château de Marchais

The Château de Marchais is an historic château in Marchais, Aisne, near Laon in northern France. History The château was built in the 16th century. It was purchased in 1553 by Charles, Cardinal of Lorraine, a member of the House of Guise. From 1836 to 1854, the château belonged to Senator Achille Joseph Delamare. It has been in the possession of the Monégasque princely family since 1854. Prince Albert I of Monaco married Lady Mary Victoria Hamilton at the château in 1869. Prince Charles III of Monaco died there in 1889. In 1927, Léon-Honoré Labande, the archivist of the Prince's Palace of Monaco, authored Le château et la baronnie de Marchais. During the Battle of France, Louis II, Prince of Monaco, remained in possession of the chateau until forced to leave by the advance of German troops on May 17, 1940. The property contains two farms; its acreage is six times the size of the principality of Monaco. In the mid-1980s, Prince Rainier III of Monaco acquired a herd of camels, an African buffalo and two guanacos from a bankrupt zoo, and placed them at the château. Further reading Labande, Léon-Honoré (1927). Le château et la baronnie de Marchais. Paris: H. Champion. OCLC 19942736. References
Château de Marchais

O Château de Marchais (Castelo de Marchais) é um castelo histórico em Marchais, Aisne, perto de Laon, no norte da França. História O castelo foi construído no século XVI. Foi comprado em 1553 por Charles, Cardeal de Lorena, um membro da Casa de Guise. De 1836 a 1854, o castelo pertenceu ao Senador Achille Joseph Delamare. Está na posse da família principesca monegasca desde 1854. O Príncipe Alberto I de Mônaco casou-se com Lady Mary Victoria Hamilton no castelo em 1869. O Príncipe Carlos III de Mônaco morreu lá em 1889. Em 1927, Léon-Honoré Labande, o arquivista do Palácio do Príncipe de Mônaco, escreveu Le château et la baronnie de Marchais. Durante a Batalha da França, Luís II, Príncipe de Mônaco, permaneceu na posse do castelo até ser forçado a sair pelo avanço das tropas alemãs em 17 de maio de 1940. A propriedade contém duas fazendas; sua área é seis vezes maior que o principado de Mônaco. Em meados da década de 1980, o Príncipe Rainier III de Mônaco adquiriu um rebanho de camelos, um búfalo africano e dois guanacos de um zoológico falido e os colocou no castelo. Leitura complementar Labande, Léon-Honoré (1927). Le château et la baronnie de Marchais. Paris: H. Champion. OCLC 19942736 Referências
Gare de Voulpaix

La gare de Voulpaix était une gare ferroviaire française de la ligne de Romery à Liart, située sur la commune française de Voulpaix dans le département de l'Aisne. Elle est construite sur la première section, ouverte en 1912, de la ligne de Romery à Liart, sa fermeture a lieu en 1951 lors de l'arrêt du trafic. Situation ferroviaire La gare de Voulpaix était située au point kilométrique (PK) 5,775 de la ligne de Romery à Liart, sur la section gare de Vervins - gare de Wiège-Faty-Romery, entre l'arrêt de Cambron et la gare de La Vallée-aux-Bleds. Histoire Ferroviaire La Compagnie des chemins de fer départementaux de l'Aisne (CDA), ayant obtenu la concession des 55 km de la ligne Wiège-Faty-Romery - Liart, elle crée une ligne de chemin de fer à voie unique et écartement métrique en procédant par sections. La première, longue de 19 km, de Vervins à Wiège-Faty-Romery, desservant le village de Voulpaix, est ouverte en 1912. Le bâtiment voyageur (BV) est construit suivant un plan utilisé pour d'autres gares de ligne, comme les gares de la Vallée-au-Bleds et de Wiège-Faty-Romery. Le train fait une halte à la gare, cet arrêt permettait aussi d'alimenter en charbon la papeterie voisine de la gare. Après la Première Guerre mondiale, la voie métrique est aménagée pour devenir une voie normale. En 1935, la gare faisait partie de la ligne de Romery à Vervins à la suite de la fermeture cette année-là de la partie allant de Vervins à Liart. En 1951, avec la concurrence de la route et des camions. La ligne de Romery à Vervins ferme définitivement. Après la fermeture À la fermeture de la ligne en 1951, la gare ferme, la municipalité la loue, pour installer la mairie, et signe une promesse d'achat. À partir de 1954, la gare devient la mairie de Voulpaix toujours en location jusqu'en 1960, année où la commune l'achète. Lors de la construction d'une salle des fêtes au début des années 1970, la municipalité décide de déménager la mairie pour l'installer dans de nouveaux locaux construits en annexe de cette salle. En 1975, la mairie déménage et décide de vendre la gare. La gare aujourd'hui La gare n'a finalement pas été vendue, elle appartient toujours à la commune mais les bâtiments sont loués à un particulier pour en faire un domicile. Notes et références Bibliographie Henri Domengie, José Banaudo, Les petits trains de jadis, Nord de la France, Volume 9, Cabri, 1995, 252 p. Voir aussi Articles connexes Liste des gares de France Ligne de Romery à Liart Liens externes Régie départementale des Transports de l'Aisne site officiel (consulté le 16/10/2009). Portail du chemin de fer Portail de l’Aisne
Kerkhof van Ailly-sur-Noye

Ailly-sur-Noye Churchyard is een begraafplaats s een begraafplaats gelegen bij de kerk van Ailly-sur-Noye in het Franse departement Somme. Militaire graven De begraafplaats telt 2 geïdentificeerde Gemenebest graven uit de Eerste Wereldoorlog. De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission, die het kerkhof heeft ingeschreven als Ailly-sur-Noye Churchyard.
Caterpillar Valley (New Zealand) Memorial

Caterpillar Valley (New Zealand) Memorial is een oorlogsmonument gelegen in de gemeente Longueval in het Franse departement Somme in de regio Hauts-de-France. Het monument staat aan de oostelijke muur van de Commonwealth begraafplaats Caterpillar Valley Cemetery en werd ontworpen door Herbert Baker. Het is opgebouwd uit natuursteen waarop 10 witte stenen panelen zijn aangebracht met de namen van 1.205 vermiste Nieuw-Zeelandse soldaten uit de Eerste Wereldoorlog. Deze slachtoffers vielen tussen augustus en oktober 1916 tijdens de Slag aan de Somme. Door de erbarmelijke staat van het slagveld en de lange periode tot het opruimen ervan werden ze nooit meer teruggevonden. Het monument en de begraafplaats worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het is een van de acht memorials aan het westfront waarin de Nieuw-Zeelandse vermiste militairen worden herdacht. Zij bevinden zich allemaal binnen bestaande begraafplaatsen. Onderscheiden militairen kapitein Hubert Satchell Harley en onderluitenant Francis Clive Ramsden Upton, beiden van het Canterbury Regiment, N.Z.E.F. en luitenant Edward Henry Turner Kibblewhite van het New Zealand Machine Gun Corps werden onderscheiden met het Military Cross (MC). korporaal Herbert Henry Yardley van het Canterbury Regiment, N.Z.E.F. en soldaat James Whiteford Swan van het Wellington Regiment, N.Z.E.F., werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). onderluitenant Richard Henry Kember en soldaat Hugh Anderson, beiden van het Canterbury Regiment, N.Z.E.F. werden onderscheiden met de Military Medal (MM).
Rancourt British Cemetery

Le Rancourt British Cemetery (Cimetière britannique de Rancourt) est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Bouchavesnes-Bergen, dans le département de la Somme, au nord-est d'Amiens. Localisation Ce cimetière militaire est situé au nord du village, à la limite du terroir de la commune de Rancourt dont il porte le nom. Il est implanté à une vingtaine de mètres de la D 1017 juste en face de la Nécropole nationale de Rancourt. Histoire Rancourt est resté aux mains des Allemands, dont il était un point stratégique sur leur ligne de ravitaillement, jusqu'au 25 septembre 1916, date à laquelle le 32e corps d’armée français reçut mission de s'en emparer ; ce qu'il fit, au prix de lourdes pertes humaines pour la 40e division d'infanterie française. Le secteur est resté aux mains des Alliés jusqu'au 24 mars 1918. Il a été repris par la 47è division britannique (Londres) le 1er septembre 1918. Le cimetière a été commencé par des unités de la division des gardes à l'hiver 1916-17, et utilisé à nouveau par les officiers funéraires des 12e et 18e divisions en septembre 1918. Le cimetière militaire de Rancourt contient 90 sépultures et commémorations de la Première Guerre mondiale dont 17 ne sont pas identifiées. Il y a aussi six sépultures d'aviateurs de la R.A.F dont l'avion a été abattu lors de la seconde guerre mondiale, le 21 mai 1940. Caractéristique Ce cimetière a un plan trapézoïdal. Il est entouré d'un mur de briques. Sépultures Galerie Liens internes Liste des 139 sites funéraires et mémoriaux de la Première Guerre mondiale inscrits sur la liste du Patrimoine mondial de l'Unesco Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires de la Somme Bataille de la Somme Commonwealth War Graves Rancourt Notes et références Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Somme Portail du Royaume-Uni
Rancourt Military Cemetery

Rancourt Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Ze is gelegen in de Franse plaats Rancourt (departement Somme). De begraafplaats werd ontworpen door Noel A. Rew en ligt aan de weg van Bapaume naar Péronne, 750 m ten zuiden van het dorpscentrum (gemeentehuis). Vanaf de weg leidt een pad naar de toegang dat bestaat uit een metalen hek tussen witte stenen zuiltjes. Het terrein heeft een trapeziumvormig grondplan met een oppervlakte van ruim 513 m² en wordt omsloten door een bakstenen muur afgedekt met witte dekstenen. Het Cross of Sacrifice staat op de aslijn van de begraafplaats De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 93 slachtoffers uit de Eerste Wereldoorlog (waaronder 20 niet geïdentificeerde) en 3 uit de Tweede Wereldoorlog begraven. Eén slachtoffer wordt herdacht met een Special Memorial omdat zijn graf niet meer gelokaliseerd kon worden en men neemt aan dat hij in een naamloos graf ligt. Alle slachtoffers zijn Britten. Geschiedenis Rancourt werd op 24 september 1916 door de Fransen veroverd en bleef tot 24 maart 1918 en de Duitse opmars in geallieerde handen. Op 1 september 1918 werd het dorp heroverd door de 47th (London) Division. De begraafplaats werd door eenheden van de Guards Division in de winter van 1916-17 aangelegd en gebruikt tot maart 1918. Ze werd opnieuw gebruikt door Burial Officers (deze officieren zijn verantwoordelijk voor de registratie en het begraven van de gesneuvelden) van de 12th en 18th Division in september 1918. In rij E liggen zes graven van slachtoffers die na de wapenstilstand vanuit de omliggende slagvelden hier werden bijgezet. Graven Onderscheiden militairen A.S. Missions, korporaal bij het London Regiment en J. Toogood, soldaat bij het Essex Regiment werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Gesneuvelden Tweede Wereldoorlog Piloot Cyril Light en de sergeanten Arthur Ernest Craig en George Hawkins waren de bemanning van een Bristol Blenheim bommenwerper die op 21 mei 1940 werd neergeschoten.
Allonville Communal Cemetery

Allonville Communal Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Allonville (Somme). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 79 geïdentificeerde Gemenebest graven, waarvan 78 uit de Eerste Wereldoorlog en een uit de Tweede Wereldoorlog.
Cimetière de Guards'

Le Cimetière de Guards' (Cimetière de la Guards Division de Combles ) est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Combles, dans le département de la Somme, au nord-est d'Amiens. Localisation Ce cimetière militaire est situé au sud-ouest du village, rue André Briffeuil, juste après les dernières habitations. Il est implanté à une cinquantaine de mètres de la chaussée. On y accède par un petit sentier engazonné. Histoire Le village de Combles est pénétré au petit matin du 26 septembre 1916, par des unités de la 56è (London) Division et de l'armée française. Il est resté aux mains des alliés jusqu'au 24 mars 1918, date à laquelle l'endroit a été repris par les Allemands jusqu'à sa libération définitive le 29 août 1918 par la 18è division. Le cimetière des gardes a été commencé par la division des gardes en septembre 1916, et poursuivi par d'autres unités jusqu'en mars 1917, et dans une moindre mesure en mars, août et septembre 1918. Il contenait à l'armistice 100 tombes, dont 19 étaient celles de officiers et hommes des Foot Guards. Il y a maintenant près de 186 victimes de la guerre 1914-18 commémorées sur ce site (182 Britanniques et 4 Canadiens) dont 15 sont non identifiés. Caractéristique Ce cimetière a un plan rectangulaire de 50 m sur20. Il est entouré d'un mur de moellons. Sépultures Galerie Liens internes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires de la Somme Bataille de la Somme Commonwealth War Graves Combles Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Portail de la Somme Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale
Guards' Cemetery (Combles)

Guards' Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Franse dorp Combles (Somme). De begraafplaats werd ontworpen door Arthur Hutton en ligt aan de Rue André Briffeuil op 430 m ten zuidwesten van het dorpscentrum (Église Saint-Vast). Ze heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 989 m² en wordt omgeven door een natuurstenen muur. Het terrein ligt hoger dan het straatniveau en is bereikbaar via een trap met 11 treden en een pad van 65 m. De toegang bestaat uit een metalen hek tussen witte stenen blokken. Het Cross of Sacrifice staat op een verhoogd terras aan de noordoostelijke rand. Er worden 185 doden herdacht waaronder 14 niet geïdentificeerde. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis Op 26 september 1916 werd het dorp bezet door eenheden van de 56th (London) Division en het Franse leger en het bleef in geallieerde handen tot 24 maart 1918. Het werd op 29 augustus 1918 heroverd door de 18th Division. De begraafplaats werd in september 1916 door de Guards Division gestart en verder door andere eenheden gebruikt. Bij de wapenstilstand bevatte ze 100 graven (Plot I) maar werd daarna aangevuld met graven uit Priez Farm Cemetery (Plot II). Zes Duitse graven werden naar elders verplaatst. Onder de geïdentificeerde doden zijn er 167 Britten en 4 Canadezen. Dertig Britten die oorspronkelijke begraven waren in Priez Farm Cemetery of Combles German Cemetery maar wier graven werden vernietigd door artillerievuur, worden herdacht met een Duhallow Block. Graven Onderscheiden militairen Alfred John H. Bowen, luitenant-kolonel bij het Monmouthshire Regiment werd tweemaal onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO and Bar). Guy Horsman Bailey, majoor bij de Royal Horse Artillery, Edwin William Ede, kapitein bij de Royal Fusiliers, John Alexander Harper, kapitein bij het Royal Army Medical Corps en Percival Fowler Barr, onderluitenant bij het Middlesex Regiment werden onderscheiden met het Military Cross (MC). sergeant Arthur Lister en kanonnier Franklyn Wallace Richards werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Minderjarige militair soldaat Gordon C. Lewis van de Australian Infantry, A.I.F. was slechts 17 jaar toen hij sneuvelde op 28 januari 1917.
Château de Mortefontaine

El Château de Mortefontaine es un palacio francés del siglo XVII situado en Mortefontaine, en el departamento de Oise y en la región de Hauts-de-France. Construido durante el período comprendido entre 1600 y 1630 para el señor de Plailly-Montmélian, Philippe Hotman, se convirtió en el centro de poder del Marquesado de Plailly-Montmélian, erigido en 1654, cuya sede administrativa permaneció en Plailly. El palacio es más conocido por haber sido la residencia de campo de José Bonaparte desde 1798 hasta 1814, lo que lo convirtió, en ese momento, en un lugar destacado de la vida social. Hoy es una residencia privada, que ha perdido su esplendor después de servir como escuela entre 1949 y 1958 y después como un hotel de lujo desde 1987. Del parque de estilo inglés diseñado en 1770 no queda nada significativo en esta parte del dominio. Propiedad de José Bonaparte El hermano de Napoleón Bonaparte, José Bonaparte, compró Mortefontaine por escritura del 20 de octubre de 1798. El 30 de noviembre de 1800, el palacio fue escenario de la firma del tratado de amistad entre Francia y los Estados Unidos, conocido como Tratado de Mortefontaine. Esta fue una oportunidad para celebrar una gran fiesta con 1200 invitados, inmortalizada por un grabado de Francesco Piranesi. Más tarde, los preliminares de la Paz de Amiens se negociaron en el Château de Mortefontaine el 25 de marzo de 1802. Allí se celebraron dos matrimonios: el de Joachim Murat y Carolina Bonaparte el 20 de enero de 1800, y el del príncipe Camille Borghèse y Paulina Bonaparte, el 5 de noviembre de 1803. Lucien Bonaparte, propietario del relativamente cercano Château du Plessis-Chamant, y Napoleón Bonaparte con su esposa Joséphine de Beauharnais iban a menudo de visita. A José Bonaparte le encantaba Mortefontaine y permaneció allí con frecuencia. Se dedicó al embellecimiento del gran parque donde levantó una docena de construcciones (puentes, torres, ruinas, subterráneos entre las dos partes de la finca...). Su esposa, Julia Clary, residió allí casi permanentemente ya que su frágil salud la mantuvo alejada de la vida pública.​ Para evitar la confiscación del dominio a la caída del Imperio, se puso a nombre de Madame de Villeneuve, pariente de Julia Clary. El palacio de Mortefontaine fue alquilado al barón alemán von Schickler, aficionado a la caza, que llevó allí un gran estilo de vida. Pero finalmente, José Bonaparte decidió venderlo desde su exilio en Estados Unidos. Así, en 1827, el último príncipe de Condé, padre del duque de Enghien, adquirió Mortefontaine, pero sin establecerse allí. Referencias
Château de Mortefontaine

Mortefontaine är ett slott i Oise i Frankrike, 37 kilometer norr om Paris. Det hade inköpts av Napoleon I:s bror Joseph Bonaparte 1798. Här träffades i april 1800 Frankrikes representant, Joseph, och USA:s företrädare, utsända av president John Adams, för att förhandla om att länderna skulle närma sig varandra och underlätta varandras handel. Förhandlingarna resulterade i Convention of Mortefontaine. Förhandlingarna fördes sedan i april 1803. James Monroe erbjöd Napoleon 2 miljoner dollar för staden New Orleans för att USA skulle få tillgång till hamn. Han hade dock fått instruktioner att kunna öka upp till 10 miljoner dollar om det behövdes. Napoleon svarade då att han ville avstå hela Louisiana, inte bara New Orleans. Franska Louisiana var vid denna tid ett vidsträckt område, fem gånger så stort som Frankrike och motsvarade de 13 stater som senare bildades nämligen: Montana, North Dakota, South Dakota, Minnesota, Wyoming, Nebraska, Iowa, Colorado, Kansas, Missouri, Oklahoma, Arkansas och Louisiana. Han hade ingen tid att rådfråga president Thomas Jefferson och efter överläggning med USA:s ambassadör i Paris, Robert Livingston, erbjöd han 15 miljoner dollar i betalning. Napoleon accepterade och parterna skrev under avtalet. Som ung bodde (blivande) kung Oscar I på slottet tillsammans med sin mor Desideria och hennes syster, Julie Clary, som var gift med Joseph Bonaparte. Se även Louisianaköpet Källor Baron C.F. de Ménevals memoarer Externa länkar Convention of Mortefontaine på Wikisource.
Kostel svatého Štěpána (Beauvais)

Kostel svatého Štěpána (francouzsky Église Saint-Étienne de Beauvais) v pikardském Beauvais je vystavěn na místě svého požárem zaniklého předchůdce. Se stavbou se započalo po roce 1180 a dnešní podoba budovy je směsicí románského a gotického umění. Během velké francouzské revoluce došlo k rabování a ničení mobiliáře, poškození soch a věží. K dalším újmám došlo roku 1912, kdy kostel poškodil orkán a pak během první světové války, kdy jej poničili Němci. Od roku 1846 je kostel zapsán na seznam francouzských historických památek. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Štěpána na Wikimedia Commons
Franvillers Communal Cemetery Extension

Franvillers Communal Cemetery Extension is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Franvillers (Somme). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 253 geïdentificeerde graven waarvan 248 Gemenebest graven uit de Eerste Wereldoorlog en 5 overige graven uit de Eerste Wereldoorlog.