NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Beauval Communal Cemetery

Beauval Communal Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Beauval (Somme). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 249 geïdentificeerde Gemenebest graven, waarvan 248 uit de Eerste Wereldoorlog en een uit de Tweede Wereldoorlog.
Villers-Faucon Communal Cemetery

Villers-Faucon Communal Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Villers-Faucon (Somme). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 302 geïdentificeerde graven waarvan 222 Gemenebest graven uit de Eerste Wereldoorlog en 80 overige graven uit de Eerste Wereldoorlog.
Villers-Bocage Communal Cemetery Extension

Villers-Bocage Communal Cemetery Extension is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Villers-Bocage (Somme). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 62 geïdentificeerde Gemenebest graven, waarvan 60 uit de Eerste Wereldoorlog en 2 uit de Tweede Wereldoorlog.
Le Quesnel Communal Cemetery Extension

Le Quesnel Communal Cemetery Extension is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Le Quesnel (Somme). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 66 geïdentificeerde Gemenebest graven, waarvan 59 uit de Eerste Wereldoorlog en 7 uit de Tweede Wereldoorlog.
Belfort van Amiens

Het Belfort van Amiens (Frans: Beffroi d'Amiens) is het historische belfort in de Picardische stad Amiens, gelegen aan de Place au Fil. Het is een van de 56 belforten in België en Frankrijk die in 2005 tot werelderfgoed van UNESCO verklaard zijn. Van deze 56 klokkentorens ligt deze het meest zuidelijk. Het belfort is in 1926 beschermd als monument historique. Geschiedenis Het belfort werd gebouwd in 1406 en verving toen een ouder belfort uit de twaalfde eeuw dat waarschijnlijk verloren ging in een brand. Amiens kreeg in 1117 stadsrechten en het belfort was symbool van de gemeentelijke autonomie. De klokken in het belfort dienden om de schepenen op te roepen voor de vergaderingen, maar ook om de bevolking te waarschuwen voor mogelijk gevaar. Het uurwerk gaf ook de tijd aan. In 1562 ging de bovenbouw, een houten constructie bekleed met lood, verloren in een brand. Na de brand kreeg het gebouw een nieuwe houten bovenbouw met daarin vier klokken. Deze bovenbouw ging verloren in een nieuwe brand in 1742. De toren werd heropgebouwd naar plannen van Louis Beffara. Op de bestaande stenen basis kwam een nieuwe stenen toren bekroond met een houten ui bekleed met leien, met bovenaan een standbeeld, La Renommée. In de toren werd de elf ton zware klok Marie Firmine gehangen. In mei 1940 gingen de houten dakconstructie en de klok verloren in een nieuwe brand. De volgende decennia bleef de toren zonder dakbedekking tot in 1988 een nieuwe ui naar het oorspronkelijke ontwerp van Beffara werd gebouwd. Twee jaar later werd de torenspits bekroond met een replica van La Renommée. Beschrijving De vierkanten, stenen basis dateert uit de vijftiende eeuw en telt drie verdiepingen. Het gebouw is onderverdeeld in kleine kamers: enkel op de eerste verdieping zijn ook twee grotere zalen. Bovenop het gebouw is een terras dat uitgeeft op de achttiende-eeuwse stenen bovenbouw. In de 52 meter hoge toren is een beiaard geïnstalleerd.
Lochnagar Crater

De Lochnagar Crater is een krater in de Franse gemeente Ovillers-la-Boisselle. Deze krater met een diameter van 100 m en een diepte van 30 m is een gevolg van een Britse actie die daarmee de slag om de Somme inluidde. Op 1 juli 1916 om 7u28 lieten de Britten kort na elkaar twee ladingen ammonal ontploffen onder de Duitse linie. De eerste lading bevatte bijna 11 000 kg ammonal, de tweede ongeveer 13.500 kg. Brokstukken vlogen meer dan 1 km in de lucht. Diezelfde dag lieten de Britten op 16 andere plaatsen ladingen ontploffen. De krater is sedert 1978 in bezit van de Engelsman Richard Dunning, die daarmee deze plek wil beschermen en vermijden dat hij opgevuld en bebouwd wordt. Als gevolg van erosie is de krater thans minder diep. Lokaal wordt hij aangeduid als La Grande Mine. Ieder jaar vindt er op 1 juli een herdenkingsplechtigheid plaats. Om en bij de 75 000 mensen bezoeken deze plek. Ze is daarmee een van de drukst bezochte plaatsen die herinneren aan de Eerste Wereldoorlog. Literatuur/noten/verwijzingen Lochnagar Crater (officiële site)
Krater Lochnagar

Krater Lochnagar (fr. Trou de mine de La Boisselle, ang. Lochnagar Crater) – lej, który powstał po wybuchu miny zdetonowanej 1 lipca 1916 roku, pierwszego dnia bitwy nad Sommą. Leży na terenie gminy Ovillers-la-Boisselle we Francji, około 600 metrów na południowy wschód od miejscowości La Boisselle. Obecnie ma 91 metrów średnicy i 21 metrów głębokości. Teren stanowi własność prywatną, na krawędzi krateru umieszczono krzyż i rokrocznie 1 lipca odbywają się tu nabożeństwa odprawiane w intencji poległych żołnierzy. Miejsce to odwiedza 200 tysięcy turystów rocznie i tym samym jest jednym z najczęściej odwiedzanych na froncie zachodnim I wojny światowej. Tło historyczne Armia brytyjska, podczas przygotowań do działań znanych obecnie jako bitwa nad Sommą, przygotowała osiem dużych i jedenaście mniejszych ładunków wybuchowych (min). Umieszczono je w chodnikach minerskich wykopanych pod pozycjami niemieckimi. Prace wykonali żołnierze służący w 179th Tunnelling Company, jednostce inżynieryjnej, specjalizującej się w pracach tego typu. Chodnik Lochnagar miał długość około 300 metrów i pod pozycjami wroga rozgałęział się na głębokości 14 metrów pod powierzchnią. W dwóch komorach minowych umieszczono ładunki amonalu o masie 16 i 11 ton. Była to najsilniejsza mina użyta tego dnia nad Sommą. Jej działanie miała potęgować przygotowana w sąsiedztwie mina o masie 18,4 tony amonalu, oraz dwie mniejsze po 3,6 tony każda. 1 lipca 1916 roku o godzinie 7:28 zdetonowano ładunki, wybuch był tak potężny, że ziemia uniosła się na wysokość 1200 metrów i odgłos miał być słyszalny w odległym o 250 kilometrów Londynie. Atak minowy okazał się jednak nieskuteczny, wybuchy min nie zdołały załamać obrony niemieckiej. W sektorze, w którym przeprowadzono wybuch Brytyjczycy stracili 6380 oficerów i żołnierzy. Również cała bitwa nad Sommą okazała się pyrrusowym zwycięstwem wojsk ententy. Sam krater stał się śmiertelną pułapką dla atakujących, którzy podczas szturmu zostali w nim uwięzieni przez ostrzał niemieckich karabinów maszynowych. Rannych udało się ewakuować dopiero 3 lipca. W 1998 roku na krawędzi krateru odkryto szczątki 28-letniego żołnierza George’a Nugenta, znaleziono przy nim resztki uzbrojenia i rzeczy osobiste. Była wśród nich brzytwa, dzięki której zidentyfikowano poległego. George Nugent został pochowany z honorami wojskowymi na Ovillers Military Cemetery. Był to ostatni żołnierz, którego ciało odnaleziono w tym rejonie. Galeria Zobacz też atak minowy pod Messines Przypisy Bibliografia Simon Jones: Wojna pod ziemią 1914-1918. Replika, 2011. ISBN 978-83-7674-112-3. Oficjalna strona Krateru Lochnagar. [dostęp 2015-10-20]. (ang.). Linki zewnętrzne Krater Lochnagar w Google Maps. [dostęp 2015-10-20]. (pol.). Mina Lochnagar – najgłośniejsza eksplozja w historii. [dostęp 2015-10-20]. (pol.).
Лохнагар (минный кратер)

Кратер Лохнагар — место взрыва, произошедшего 1 июля 1916 года к югу от деревни Ла-Буассель, в департаменте Сомма. Взрыв представлял собой подземный заряд[прояснить] взрывчатого вещества — аммонала массой от 25 до 30 тонн в тротиловом эквиваленте, тайно заложенного британцами в ходе наступления союзных сил Антанты на Соммском театре военных действий в Первой мировой войне. Ход действий Шахта была вырыта валлийскими шахтёрами из 9-го Чеширского полка Британских королевских сил. Туннель был проложен на 16-метровой глубине под немецким полевым укреплением, известным как Швабенхоэ (Швабская высота). Британцы назвали шахту в честь улицы Лохнагар, траншеи, из которой была выведена вниз галерея туннелей. Четыре мины с примерной массой около 30 тонн взрывчатого вещества аммонала были взорваны в 7:28 утра 1 июля 1916 года, в первый день на Сомме. Взрыв на шахте Лохнагар был инициирован капитаном Джеймсом Янгом из 179-й проходческой роты, который нажал на переключатели и отметил, что детонация прошла успешно. Два заряда шахты Лохнагар локально изменили существующий равнинный ландшафт на поле сражения, образовав большой кратер с гладкими сторонами и плоским дном диаметром 220 футов (67 м) без учёта выступа, 450 футов (140 м) по всей протяжённости выступа и глубиной порядка 30 метров. Взрыв утопил в землю примерно 91-122 м немецких блиндажей, которые, как говорили, были полны немецкими солдатами. Шахта Лохнагар, наряду с шахтой llamada Y Sap, была крупнейшей шахтой, когда-либо взорванной. Звук взрыва на тот момент считался самым громким техногенным шумом в истории человечества. Место взрыва сразу было занято британскими войсками. Взрыв в Лохнагаре был одним из 19 взрывов в ходе данного наступления. Кратер сейчас Кратер Лохнагар сегодня стал местом памяти Первой мировой войны. Это единственное хорошо сохранившееся место, где остались следы от сражения на Сомме, и единственное место, где разрешено посещение людьми. Земля Лохнагара в данное время принадлежит Ричарду Даннингу, председателю Фонда кратера Лохнагар и председателю организации "Друзья Лохнагара". Даннинг в данное время живёт в графстве Суррей, Великобритания. Каждое 1 июля в 7:30 в кратере Ла-Буассель начинаются церемонии, посвящённые битве на Сомме. Рядом с кратером установлена стела в память о рядовом Томе Истоне из шотландского Тайнсайда. 31 октября 1998 года недалеко от кратера были обнаружены останки рядового Джорджа Ньюджента из Тайнсайда, пропавшего без вести 1 июля 1916 года. Оба солдата были похоронены в некрополе Содружества в Овиллерсе 1 июля 2000 года в присутствии членов их семей и родственников. Сегодня кратер Ла Буассель имеет диаметр около 90 метров и глубину около 20 метров. Кратер постепенно разрушается в результате естественной эрозии. По правилам мемориала в данное время спускаться внутрь кратера запрещено, поскольку известняковые стенки подвергаются риску отслоения, что ускорит дальнейшее разрушение. У входа на территорию был установлен деревянный мемориальный крест. Примечания Ссылки lochnagarcrater.org
Martinsart British Cemetery

Le Martinsart British Cemetery est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Mesnil-Martinsart, dans le département de la Somme, au nord-est d'Amiens. Localisation Ce cimetière est situé au sud du village, non loin du cimetière communal, rue « Les Treize ». Histoire Martinsart fut proche de la ligne de front alliée jusqu'en septembre 1916, puis de mars à août 1918. Ce cimetière fut commencé fin juin 1916, lorsque 14 hommes du 13è Royal Irish Rifles, tués par un obus, y furent inhumés. Il a été utilisé comme cimetière de première ligne jusqu'en octobre 1916 et de nouveau en septembre 1918, lorsque les corps ont été ramenés des champs de bataille. Après l'Armistice, le cimetière fut agrandi grâce à l'apport de tombes supplémentaires provenant de cimetières provisoires des alentours. Aujourd'hui, 488 militaires de la Première Guerre mondiale sont enterrés ou commémorés dans le cimetière dont 155 ne sont pas identifiés . Caractéristiques Le cimetière a un plan rectangulaire de 50 m sur 25. la particularité de ce cimetière vient du fait que les tombes sont marquées par des pierres faites de grès rouge de Corsehill ou de Locharbriggs, plutôt que de la pierre de Portland plus habituelle. Le cimetière a été conçu par Sir Reginald Blomfield. Sépultures Galerie Références Articles connexes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires de la Somme Bataille de la Somme Commonwealth War Graves Mesnil-Martinsart Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Somme Portail du Royaume-Uni
Martinsart British Cemetery

Martinsart British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog gelegen in het Franse dorp Martinsart, een gehucht van de gemeente Mesnil-Martinsart (departement Somme). De begraafplaats ligt aan Les Treize op 400 m ten zuiden van het dorpscentrum (Église Saint-Gilles). Ze werd ontworpen door Reginald Blomfield en heeft een langwerpig grondplan dat aan drie zijden afgebakend wordt door een bakstenen muur. Aan de straatzijde is er geen afsluiting en de open toegang bestaat uit negen opwaartse treden tussen twee bakstenen bloembakken. De noordelijke muur heeft een licht naar buiten gebogen vorm en het Cross of Sacrifice staat hier opgesteld. De grafzerken zijn uitgevoerd in rode Corsehill- of Locharbriggs-zandsteen in plaats van de meer gebruikelijke witte portlandsteen. Het registerkastje staat op een afzonderlijke sokkel dicht bij de oostelijke muur. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en telt 488 graven waaronder 155 niet geïdentificeerde. Geschiedenis De geallieerde frontlinie lag tot september 1916 dicht bij Martinsart en na het Duitse lenteoffensief opnieuw van maart tot augustus 1918. De begraafplaats werd eind juni 1916 aangelegd toen 14 manschappen van de 13th Royal Irish Rifles hier werden begraven in wat nu perk I, rij A is. Ze werd tot oktober 1916 gebruikt als frontbegraafplaats en opnieuw in september 1918 toen lichamen door het V Corps vanuit de slagvelden werden aangevoerd om hier begraven te worden. Na de wapenstilstand werd de begraafplaats uitgebreid toen er meer graven werden aangevoerd vanuit het gebied ten noorden, oosten en zuiden van het dorp. Onder de geïdentificeerde doden zijn er 325 Britten en 8 Nieuw-Zeelanders. Voor zes Britten werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer gelokaliseerd konden worden en men neemt aan dat ze onder naamloze grafzerken liggen. Graven soldaat W. Martin (Bedfordshire Regiment) was 17 jaar toen hij op 14 april 1918 sneuvelde. Onderscheiden militairen Frederick Septimus Kelly, luitenant-commander bij de Royal Naval Volunteer Reserve werd onderscheiden met het Distinguished Service Cross (DSC). C.E. Omer, soldaat bij het London Regiment werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). James Frederick Morris, fitter bij de Royal Field Artillery werd onderscheiden met de Meritorious Service Medal (MSM). sergeant R.R. Lowery; de korporaals W.E. Pearce en J.H. Faulks en de soldaten G. Walton, C. Davenport, Charles Frederick Bullock, Eben Morris en E.H. Thorne werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Aliassen soldaat John Fannon diende onder het alias J. Crane bij het West Yorkshire Regiment (Prince of Wales's Own). soldaat John Albert Sharp diende onder het alias G.E. Woolf bij de Lancashire Fusiliers.
Cimetière militaire britannique de la gare d'Heilly

Le Cimetière militaire britannique de la gare d'Heilly (Heilly station cemetery) est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Méricourt-l'Abbé, dans le département de la Somme, au nord-est d'Amiens, non loin de Corbie. Histoire Le cimetière britannique de Méricourt-l'Abbé est situé en bordure de la route départementale 120, près de la gare d'Heilly, à proximité du bois Hareng. Il a été créé le 1er avril 1916 pour accueillir les dépouilles de soldats morts des suites de leurs blessures ou de maladies dans les trois hôpitaux militaires du secteur. Il fut utilisé jusqu'en avril 1917, lorsque l'armée allemande se replia sur la Ligne Hindenburg. De mars à mai 1918, le cimetière fut de nouveau utilisé par l'armée australienne lors de la bataille du Kaiser. Ce cimetière fut utilisé jusque mai 1919. Caractéristiques Le cimetière de la gare d'Heilly compte 2 973 corps tombes dont : 2 356 Britanniques, 401 Australiens, 118 Néo-Zélandais, 15 Canadiens (dont 6 Terre-Neuviens) et un volontaire des Iles Bermudes et 83 Allemands. 22 corps n'ont pas pu être identifiés. On pénètre dans le cimetière par une sorte de portique en brique, sur le mur duquel sont gravés les insignes des 117 régiments auxquels appartenaient les soldats inhumés. Un monument à la mémoire du caporal-chef J.P. O'Neill, pilote australien, a été érigé parmi les tombes. Il porte cette dédicace en anglais : « En mémoire du 13e bataillon de bombardiers de l'Australian Flying Corps, tué accidentellement le 4 janvier 1917. Repose en paix. Érigé par ses camarades. » Articles connexes Circuit du Souvenir Liste des mémoriaux et cimetières militaires de la Somme Liens externes Cimetière britannique de l'Ancre Notes et références Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la mort Portail de la Somme Portail du Royaume-Uni
Suzanne Military Cemetery n°3

Le Suzanne Military Cemetery n°3 (Cimetière militaire n°3 de Suzanne ) est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Suzanne, dans le département de la Somme, au nord-est d'Amiens. Localisation Ce cimetière est situé à environ 1,5 km au nord-est du village sur la D 197 en direction de Maricourt. Situé à une cinquantaine de mètres de la chaussée, on y accède par un petit sentier engazonné. Histoire Occupé par les Allemands dès le début de la guerre, fin août 1914, le village de Suzanne sera repris par les troupes britanniques à l'été 1915, perdu de nouveau en mars 1918 et repris définitivement par la 3è division australienne le 26 août suivant. Le cimetière militaire de Suzanne n° 3 était à l'origine un cimetière français (cimetière mixte n° 3 de Suzanne) ; mais après l'armistice, les tombes britanniques y ont été concentrées depuis les cimetières provisoires des environs. Les tombes françaises seront transférées au cimetière français de Bray-sur-Somme. Il y a maintenant 139 sépultures du Commonwealth de la guerre de 1914-18 ici. Parmi ceux-ci, 42 sont non identifiés. Il y a aussi une tombe d'un soldat allemand. Caractéristique Ce cimetière a un plan rectangulaire 30 m sur 20 . Il est entouré d'un muret de moellons. Sépultures Galerie Liens internes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires de la Somme Bataille de la Somme Commonwealth War Graves Suzanne Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Somme Portail du Royaume-Uni
Suzanne Military Cemetery No.3

Suzanne Military Cemetery No.3 is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog gelegen in het Franse dorp Suzanne (Somme). De begraafplaats werd ontworpen door Arthur Hutton en ligt 1.500 m ten noordoosten van het dorpscentrum. Het terrein heeft de vorm van een trapezium met een oppervlakte van 925 m² en is omgeven door een natuurstenen muur. De begraafplaats is vanaf de weg bereikbaar via een trap en een pad van 75 m. Het Cross of Sacrifice staat centraal tegen de westelijke zijde. Er worden 139 doden herdacht waarvan 42 niet geïdentificeerde. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis Suzanne werd in de zomer van 1915 door Britse troepen ingenomen, maar ging verloren tijdens het Duitse lenteoffensief in maart 1918. De 3rd Australian Division kon het op 26 augustus 1918 heroveren. Oorspronkelijk werd de begraafplaats door Franse troepen aangelegd (Cimetiere Mixte No. 3 de Suzanne) maar na de oorlog werden Britse gesneuvelden vanuit de slagvelden ten noorden van de Somme hier geconcentreerd. De Franse graven werden dan naar elders overgebracht. Er rusten nu 102 Britten, 8 Canadezen, 28 Australiërs en 1 Duitser. Graven Onderscheiden militairen de Australiër O. J. Driscoll, sergeant bij de Australian Infantry werd onderscheiden met de Meritorious Service Medal (MSM). luitenant Arthur Kernaghan, de schutters Tom Plews en David Ritchie ontvingen de Military Medal (MM). Gefusilleerde militairen Frederick Wright, soldaat bij het 1st Bn. Queen's (Royal West Surrey Regiment) werd wegens desertie gefusilleerd op 28 januari 1917. Benjamin Albert Hart, soldaat bij het 1st/4th Bn. Suffolk Regiment werd wegens desertie gefusilleerd op 6 februari 1917. Hij was 22 jaar. Frederick Stead, soldaat bij het 2nd Bn. Duke of Wellington's (West Riding Regiment) werd wegens desertie gefusilleerd op 12 februari 1917. Hij was 20 jaar.
Bussus-Bussuel Communal Cemetery

Bussus-Bussuel Communal Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Bussus-Bussuel (Somme). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 6 geïdentificeerde Gemenebest graven uit de Tweede Wereldoorlog.
Centre pénitentiaire de Laon

Le centre pénitentiaire de Laon est un établissement pénitentiaire français situé dans le département de l' Aisne en région Hauts-de-France, qui peut accueillir jusqu'à 395 détenus. Histoire La prison de Laon est construite lorsque la prison de Saint Quentin a fermé pour des raisons d'ancienneté. Références Voir aussi Articles connexes Liste des établissements pénitentiaires en France Maison d'arrêt Liens externes Site officiel Ressource relative à plusieurs domaines : Annuaire du service public français Ressource relative aux organisations : SIRET Portail de la prison Portail de l’Aisne Portail du droit français
Château du Francport

The Château du Francport is an historic château in Choisy-au-Bac, Oise, Hauts-de-France, France. It was built in the 19th century. A photograph taken by Count Olympe Aguado is in the collection of the J. Paul Getty Museum in Los Angeles, California. According to photographer Edward O. Haars for the War Department, this building is where German emissaries were housed during the Armistice negotiations in November 1918 at the Forest of Compiègne. See photos attached with NARA source on the images.Acquired by the Anglo-French Hotel Management Limited to turn it into a luxury hotel, the project fell through in 2009. However, by 2014 it was owned by Terres de Kéops and run as a restaurant known as the Château des Bonshommes. References External Sources SOCIÉTÉ HISTORIQUE DE COMPIÈGNE
Grove Town Cemetery Méaulte

Le Grove Town British Cemetery Méaulte'' (Cimetière militaire britannique de Grove Town ) est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Méaulte, dans le département de la Somme, au nord-est d'Amiens. Localisation Ce cimetière militaire est situé en pleine campagne au sud-est à 1,5 km du village de Méaulte, en bordure de la piste de l'aéroport. Pour y accéder plus facilement, il faut partir de Bray-sur-Somme et emprunter vers le nord plusieurs chemins vicinaux sur environ 3 km. Histoire Ce cimetière a été commencé en septembre 1916, par les groupes d'évacuation des blessés établis à cet endroit, connu des troupes sous le nom de Grove Town, pour inhumer les victimes de la bataille de la Somme. Ce cimetière de Grove Town comporte 1 395 sépultures de la Première Guerre mondiale, parmi ceux-ci, seuls 4 sont non identifiés: ceci vient du fait qu'à cet endroit on ne soignait que des blessés qui arrivaient du front et dont l'identité était connue. Caractéristique Ce cimetière a un plan trapézoïdal. Il est entouré d'un mur de briques. Le cimetière a été conçu par Sir Edwin Lutyens. Sépultures Galerie Liens internes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires de la Somme Bataille de la Somme Commonwealth War Graves Méaulte Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Somme Portail du Royaume-Uni