NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cimetière militaire britannique de Seraucourt-le-Grand

Le cimetière militaire britannique de Seraucourt-le-Grand est un cimetière militaire datant de la Première Guerre mondiale situé sur le territoire de la commune de Seraucourt-le-Grand, dans le département de l'Aisne. Historique Le cimetière britannique de Seraucourt a été créé de 1920 à 1926, on y a regroupé les dépouilles de soldats inhumées dans des tombes situées sur le champ de bataille des environs, tués pour la plupart en 1918. Description Le cimetière rassemble 1 378 corps dont : 1 371 Britanniques, 5 Canadiens et 2 Australiens. Parmi eux figurent une vingtaine d'aviateurs abattus en 1944. Seuls 496 corps ont été identifiés. Notes et références Articles connexes Liste des mémoriaux et cimetières militaires de l'Aisne Liens externes Cimetière militaire britannique de Seraucourt-le-Grand Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la mort Portail de l’Aisne Portail du Royaume-Uni
Sequehart British Cemetery N°1

Sequehart British Cemetery No 1 est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale situé sur le territoire de la commune de Sequehart dans le département de l'Aisne. Historique Le village de Sequehart a été occupé par les Allemands dès le 28 août 1914 et a été épargné par les combats jusqu'en octobre 1918 date de sa reprise par les troupes britanniques, les 5e et 6e Royal Scots et le 15e Highland Light Infantry . Caractéristique Sequehart a été capturé le 3 octobre 1918 après trois jours de combats. Le cimetière britannique no 1 a été fait le 10 octobre 1918. Il comprend 56 tombes de soldats britanniques, dont 2 sont non identifiés, tous tombés dans les 8 premiers jours d'octobre. Ce cimetière est situé près de l'église derrière le cimetière communal. Un second cimetière britannique Sequehart British Cemetery N°2 se situe à une centaine de mètres. Galerie Sépultures Voir aussi Articles connexes Cimetière militaire Sequehart Liste des mémoriaux et cimetières militaires de l'Aisne Commonwealth War Graves Liens externes In Memory by Pierre Vandervelden Notes et références Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la mort Portail de l’Aisne Portail du Royaume-Uni
Sequehart British Cemetery No.1

Sequehart British Cemetery No.1 is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Franse dorp Sequehart (departement Aisne). De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt achter de gemeentelijke begraafplaats op 65 m ten noordoosten van de Église Saint-Quentin. Ze is via deze begraafplaats bereikbaar. Ze heeft een smalle rechthoekige vorm met een oppervlakte van 313 m² en is omgeven door een natuurstenen muur. De graven liggen in een lange rij en het Cross of Sacrifice staat vlak bij de toegang. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Ongeveer 75 m noordwestelijker ligt de Sequehart British Cemetery No.2. Er worden 56 slachtoffers herdacht waaronder 2 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Na een strijd van drie dagen werd het dorp op 3 oktober 1918 veroverd door het 5th/6th Royal Scots en de 15th Highland Light Infantry (32nd Division). De begraafplaats werd op 10 oktober 1918 door het 1st/6th Sherwood Foresters aangelegd. Alle slachtoffers sneuvelden in de eerste week van oktober 1918 en bijna 2/3 van hen waren leden van het Monmouthshire Regiment.
Sequehart British Cemetery N°2

Sequehart British Cemetery No 2 est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale situé sur le territoire de la commune de Sequehart dans le département de l'Aisne. Historique Le village de Sequehart a été occupé par les Allemands dès le 28 août 1914 et a été épargné par les combats jusqu'en octobre 1918 date de sa reprise par les troupes britanniques, les 5e et 6e Royal Scots et le 15e Highland Light Infantry . Caractéristique Sequehart a été pris le 3 octobre 1918 après trois jours de combats. Le cimetière britannique no 2 a été créé le 10 octobre 1918. Il comprend 62 tombes de soldats britanniques, dont 4 sont non identifiés, tous tombés dans les 8 premiers jours d'octobre. Ce cimetière est situé non loin de l'autre cimetière britannique Sequehart British Cemetery N°1; on y accède par un sentier engazonné. Galerie Sépultures Voir aussi Articles connexes Cimetière militaire Sequehart Liste des mémoriaux et cimetières militaires de l'Aisne Commonwealth War Graves Liens externes In Memory by Pierre Vandervelden Notes et références Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la mort Portail de l’Aisne Portail du Royaume-Uni
Sequehart British Cemetery No.2

Sequehart British Cemetery No.2 is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Franse dorp Sequehart (departement Aisne). De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt in het centrum van het dorp achter de gemeentelijke begraafplaats op 120 m ten noorden van de Église Saint-Quentin. Ze is via deze kerk en de Sequehart British Cemetery No.1 bereikbaar. Ze heeft een smalle rechthoekige vorm met een oppervlakte van 397 m² en is omgeven door een natuurstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat centraal in de oostelijke helft van de begraafplaats. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 62 slachtoffers herdacht waaronder 4 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Na een strijd van drie dagen werd het dorp op 3 oktober 1918 veroverd door het 5th/6th Royal Scots en de 15th Highland Light Infantry (32nd Division). De begraafplaats werd na de gevechten in oktober 1918 aangelegd. Alle slachtoffers sneuvelden in de eerste tien dagen van deze maand. Onderscheiden militairen T.R. Brown, sergeant bij het Dorsetshire Regiment en R.D. Thomson, soldaat bij het 5th/6th Bn.Royal Scots werden onderscheiden met de Military Medal (MM).
Saint-Valery-sur-Somme

Saint-Valery-sur-Somme je francouzská obec v departementu Somme v regionu Hauts-de-France. V roce 2010 zde žilo 2 818 obyvatel. Vývoj počtu obyvatel Související články Seznam obcí v departementu Somme Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Saint-Valery-sur-Somme na Wikimedia Commons Reference
Saint-Valery-sur-Somme

Saint-Valery-sur-Somme [sɛ̃ valʁi syʁ sɔm] (flämisch: Sint-Walarik) ist eine französische Gemeinde mit 2.306 Einwohnern (Stand 1. Januar 2023) im Département Somme in der Region Hauts-de-France. Sie gehört zum Arrondissement Abbeville und zum Kanton Abbeville-2. Geografie Saint-Valery sur Somme liegt an der dort drei Kilometer breiten Mündung der kanalisierten Somme in den Ärmelkanal. Der Ort ist durch die Bahnstrecke Noyelles-sur-Mer–Cayeux-sur-Mer mit der Bahnstrecke Paris–Boulogne verbunden, er ist Sitz eines Handelsgerichts und mehrerer Konsulate. Er hat einen schwer vor Versandung zu schützenden und im Verkehr zurückgehenden Hafen, eine Schifffahrtsschule und Seebäder. Bis ins 20. Jahrhundert waren Fabrikationsstätten für Segeltuch, Schlosser- und Seilerwaren, Fischerei und Bierbrauerei erwähnenswert. Das Gemeindegebiet gehört zum Regionalen Naturpark Baie de Somme Picardie Maritime und grenzt seeseitig an den Meeresnaturpark Estuaires Picards et Mer d’Opale. Die neuzeitliche Unterstadt heißt La Ferté, die mittelalterliche Oberstadt auf einem Hügel hat die Kirche St. Martin aus dem 15. Jahrhundert und die Mauern des Schlosses Saint-Valery. Geschichte Im Hafen von Saint-Valery versammelte der Normannenherzog Wilhelm seine Invasionsflotte und sein Invasionsheer, ehe er am 30. September 1066 zur Eroberung Englands übersetzte. Bekannte Besucher waren der Maler Edgar Degas sowie die Schriftsteller Victor Hugo, Anatole France, Colette, Julien Green und Heinrich Böll. Bevölkerungsentwicklung Die Bevölkerung hatte 1872 noch 3686 Einwohner betragen. Verkehr Am 5. Juni 1858 eröffnete die Compagnie des chemins de fer du Nord eine regelspurige, 5,6 km lange Zweigstrecke von Noyelles nach Saint-Valery. Der damalige Bahnhof rechts des Kanals wurde 1937 aufgegeben, diese Betriebsstelle dient heute unter dem Namen Saint-Valery-Canal der Museumseisenbahn Chemin de Fer de la Baie de Somme (CFBS) als Bahnbetriebswerk. 1887 erreichte das Meterspurgleis der Société générale des chemins de fer économiques (SE) den Ort, der an ihm den Bahnhof Saint-Valery-Ville erhielt. Der reguläre Personenverkehr auf dieser Strecke endete am 31. Dezember 1972, noch bis 1989 bediente die SNCF den Hafen von Saint-Valery im Güterverkehr. Die Schmalspurstrecke wurde vom CFBS übernommen und wird als touristische Bahn mit historischen Fahrzeugen betrieben. Gemeindepartnerschaften Herstelle, Nordrhein-Westfalen, Deutschland (seit 1970) Ronse, Ostflandern, Belgien (seit 2005) Persönlichkeiten Fernande Barrey (1893–1960), Prostituierte, Modell und Malerin Marie-Anne de Lachassaigne (1747–1820), Bühnenschauspielerin Jean-Baptiste Perrée (1761–1800), Konteradmiral Pierre-François Perrée (1762–1842), Kapitän und Bruder des Vorigen Weblinks Informationen zum Ort auf der Seite der regionalen Tourismusorganisation (englisch/französisch) Seite der Museumsbahn (englisch/französisch) Einzelnachweise
Saint-Valery-sur-Somme

Saint-Valery-sur-Somme es una comuna francesa situada en el departamento de Somme, en la región de Alta Francia. Es un puerto marítimo y centro turístico en la orilla sur del estuario del río Somme. El carácter medieval de la ciudad y sus murallas, su iglesia gótica y su largo paseo junto al río la convierten en un popular destino turístico. En una encuesta realizada por el canal de televisión France 2 en el año 2017, fue elegida en el segundo lugar entre los pueblos favoritos de los franceses.​ Demografía Referencias
Saint-Valery-sur-Somme

Saint-Valery-sur-Somme település Franciaországban, Somme megyében. Lakosainak száma 2306 fő (2023. január 1.). Saint-Valery-sur-Somme Boismont, Estrébœuf és Pendé községekkel határos. Népesség A település népessége az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (francia)
Saint-Valery-sur-Somme

Saint-Valery-sur-Somme – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Hauts-de-France, w departamencie Somma. Według danych na rok 2011 gminę zamieszkiwało 2760 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 263 osoby/km² (wśród 2293 gmin Pikardii Saint-Valery-sur-Somme plasuje się na 85. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 419.). Współpraca Miejscowość partnerska: Ronse, Belgia Przypisy
Сен-Валери-сюр-Сом

Сен-Валери-сюр-Сом (фр. Saint-Valery-sur-Somme) — коммуна на севере Франции, регион О-де-Франс, департамент Сомма, округ Абвиль, кантон Абвиль-2. Расположена на левом берегу реки Сомма в месте её впадения в Ла-Манш, в 30 км к северо-западу от Абвиля, в 12 км от автомагистрали А16. Население (2018) — 2 491 человек. История Поселение на месте Сен-Валери появилось во времена римского господства в Галлии. В VII столетии здесь строится монастырь. В течение VIII и IX веком и монастырь, и поселение подвергались нападениям викингов. В XI веке в Сен-Валери собирал и готовил свой флот перед походом на Англию Вильгельм I Завоеватель. Впоследствии город не раз переходил из рук в руки у англичан, бургундцев и французов. В течение XV—XVII столетий город успешно развивался. Через порт шла интенсивная торговля, на экспорт вывозились вино и рыба. В то же время на хозяйственной жизни негативно сказались события Религиозных войн и Французской революции. Достопримечательности Башня, в которой содержалась в заключении Жанна д'Арк перед судом в Руане Морской шлюз, контролирующий поток воды из Соммы Готическая церковь Святого Мартина XV-XVIII веков Часовя Святого Валарика (Валери) 1880 года в стиле неоготика Развалины бенедиктинского аббатства Святого Валарика Экономика Структура занятости населения: сельское хозяйство — 0,9 % промышленность — 4,3 % строительство — 2,5 % торговля, транспорт и сфера услуг — 40,1 % государственные и муниципальные службы — 52,2 % Уровень безработицы (2017) — 17,6 % (Франция в целом — 13,4 %, департамент Сомма — 15,9 %). Среднегодовой доход на 1 человека, евро (2018) — 20 700 (Франция в целом — 21 730, департамент Сомма — 20 320). Демография Динамика численности населения, чел. Администрация Пост мэра Сен-Валери-сюр-Сома с 2020 года занимает Даниэль Шарерон (Daniel Chareyron). На муниципальных выборах 2020 году победу одержал правый список во главе с многолетним мэром города Стефаном Оссулье (Stéphane Haussoulier), получивший в 1-м туре 66,47 % голосов. 10 июля Стефан Оссулье был переизбран мэром города, но в ноябре 2020 года ушел в отставку в связи с избранием его президентом Совета департамента Сомма. Новым мэром был избран его заместитель Даниэль Шарерон, а сам Оссулье получил пост первого вице-мэра Сен-Валери-сюр-Сома. Города-побратимы Ронсе, Бельгия Баттл, Великобритания Интересно В XIX—XX веках в Сен-Валери жили и работали многие известные личности — писатели Виктор Гюго, Жюль Верн, Анатоль Франс; художники — А.Сислей, Э.Дега. См. также Коммуны департамента Сомма Ссылки Национальный институт статистики Результаты муниципальных выборов 2020 года Галерея
Saint-Valery-sur-Somme

Saint-Valery-sur-Somme är en kommun i departementet Somme i regionen Hauts-de-France i norra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Saint-Valery-sur-Somme som tillhör arrondissementet Abbeville. År 2023 hade Saint-Valery-sur-Somme 2 306 invånare. Befolkningsutveckling Antalet invånare i kommunen Saint-Valery-sur-Somme Se även Lista över kommuner i departementet Somme Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Saint-Valery-sur-Somme.
Сен-Валері-сюр-Сомм

Сен-Валері́-сюр-Сомм (фр. Saint-Valery-sur-Somme) — муніципалітет у Франції, у регіоні О-де-Франс, департамент Сомма. Населення — 2350 осіб (2022). Муніципалітет розташований на відстані близько 160 км на північ від Парижа, 60 км на північний захід від Ам'єна. Демографія Динаміка населення (Ehess і INSEE ): Розподіл населення за віком та статтю (2006): Економіка 2010 року серед 1652 осіб працездатного віку (15—64 років) 1069 були активними, 583 — неактивними (показник активності 64,7%, у 1999 році було 67,3%). З 1069 активних мешканців працювали 944 особи (499 чоловіків та 445 жінок), безробітними було 125 (59 чоловіків та 66 жінок). Серед 583 неактивних 114 осіб було учнями чи студентами, 261 — пенсіонерами, 208 були неактивними з інших причин. У 2010 році в муніципалітеті числилось 1094 оподатковані домогосподарства, у яких проживали 2216,0 особи, медіана доходів виносила 18 448 євро на одного особоспоживача Сусідні муніципалітети Галерея зображень Посилання Офіційний сайт муніципалітету Сен-Валері-сюр-Сомм на сайті французького Національного інституту статистики й економічних досліджень Сен-Валері-сюр-Сомм на сайті Quid (загальні відомості, історія, пам'ятки, фото, адреси) Мапа муніципалітету Сен-Валері-сюр-Сомм на сайті Mapquest Див. також Список муніципалітетів департаменту Сомма Примітки
Begraafplaats van Annel

De Begraafplaats van Annel is een gemeentelijke begraafplaats, gelegen in Annel, een gehucht van de Franse gemeente Longueil-Annel in het departement Oise. Ze ligt langs de Allée de Châtaigniers op 1.850 m ten zuidwesten van het centrum van de gemeente (gemeentehuis). Brits oorlogsgraf Op de begraafplaats ligt een perk met 1 Britse gesneuvelde uit de Eerste Wereldoorlog. Het graf is van Victor Reginald Brooke, majoor bij de 9th (Queen's Royal) Lancers. Hij werd onderscheiden met de Order of the Indian Empire en de Distinguished Service Order (CIE, DSO). Het graf staat bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd onder Annel Communal Cemetery
Abbey of Saint-Médard de Soissons

The Abbey of Saint-Médard de Soissons was a Benedictine monastery, at one time held to be the greatest in France. History The abbey was founded in 557 by Clotaire I on his manor of Crouy, near the villa of Syagrius, just outside the then boundaries of Soissons to house the remains of Saint Medard, the legend being that during the funeral procession the bier came to a standstill at Crouy and was impossible to move until the king had made a gift of the whole estate for the foundation of the abbey. Besides Saint Medard, kings Clotaire I and Sigebert I were also buried here. In 751 Childeric III was deposed here, and Pippin the Short crowned. Richard Gerberding, the modern editor of Liber Historiae Francorum places its anonymous author here, ca 727. Hilduin, abbot from 822 to 830, obtained in 826 from Pope Eugene II relics of Saint Sebastian and Saint Gregory the Great, and also succeeded in obtaining the transfer to the abbey of the relics of Saint Gildard and Saint Remigius. He rebuilt the church, which was consecrated on 27 August 841, in the presence of Charles the Bald and seventy-two prelates; the king himself assisted in carrying the body of Saint Medard into the new church. In 804, Pope Leo III stayed at Saint-Médard, having celebrated Christmas with Charlemagne at Quierzy. In 833 Louis the Pious was imprisoned and underwent a public penance here. In 1121, after a council at Soissons where he was accused of heresy, Peter Abelard was, as punishment, confined to the convent of Saint Medard. In 1131 Pope Innocent II reconsecrated the rebuilt church and granted those visiting it indulgences known as "Saint Medard's pardons". The wealth of the abbey was immense. In the 12th century the community owned about two hundred and twenty fiefs. The abbey also minted coins. Its wealth remained into the 16th century but the abbey was destroyed in 1567 during the Wars of Religion, and although it was restored in 1637, it never regained its former stature. The abbey was dissolved in the French Revolution. The buildings had disappeared by the beginning of the 20th century, except for the still extant but almost forgotten crypt of about 840. Abbots The abbots of St. Medard's included: Saint Arnold of Soissons, who in 1081 became Bishop of Soissons; Saint Gerald of Sauve-Majeure, late 11th century; Cardinal de Bernis, commendatory abbot from 1756 Burials Chlothar I Eadgifu of Wessex References Sources Goyau, Pierre-Louis-Théophile-Georges (1912). "Soissons" . In Herbermann, Charles (ed.). Catholic Encyclopedia. Vol. 14. New York: Robert Appleton Company. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Soissons" . Encyclopædia Britannica. Vol. 25 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 352.
Sint-Medardusabdij (Soissons)

De Abdij van Sint-Medardus bij Soissons was een benedictijnse abdij, die op zeker moment de belangrijkste van Frankrijk was. Geschiedenis De abdij werd in 557 gesticht door Chlotarius I op zijn landgoed van Crouy, vlak bij de oude villa van Syagrius, net buiten de toenmalige grenzen van de stad Soissons in Picardië. De Frankische koning wilde er de overblijfselen van Sint-Medardus huisvesten; de legende is dat tijdens de rouwstoet de baar tot stilstand kwam in Crouy en dat het het onmogelijk was om de stoet weer in beweging te zetten totdat de koning het gehele landgoed Crouy had gedoneerd voor de stichting van de abdij. Behalve Sint-Medardus liggen ook de Frankische koningen Chlotarius I en Sigebert I hier begraven. In 751 werd de laatste Merovingische koning Childerik III hier afgezet en werd de Karolinger, Pepijn de Korte hier tot koning gekroond. Richard Gerberding, de moderne redacteur van de Liber Historiae Francorum plaatst de anonieme auteur van dit werk rond 727 in de abdij van Sint-Medardus. Hilduin, abt 822 tot 830, verkreeg in 826 van paus Eugenius II relikwieën van Sint-Sebastiaan en Sint-Gregorius de Grote. Hij slaagde er ook in de overdracht naar de abdij van Medardus van de relieken van Sint-Godehard en Sint-Remigius te verkrijgen. Hij herbouwde de kerk, die in aanwezigheid van Karel de Kale en twee-en-zeventig prelaten, werd ingewijd op 27 augustus 841; de koning zelf assisteerde bij het binnendragen van het lichaam van Sint-Medardus in de nieuwe kerk. In 833 werd Lodewijk de Vrome gevangengenomen. Hij onderging een openbare boetedoening in de abdij van Sint-Medardus. In 1131 wijdde paus Innocentius II de herbouwde kerk opnieuw in en verleende eenieder die de abdij van Sint-Medardus bezocht aflaten, die bekendstonden als "Sint-Medardus aflaten". De rijkdom van de abdij was immens. In de 12e eeuw bezat de gemeenschap ongeveer tweehonderdtwintig lenen. In de abdij werden ook munten geslagen. Deze rijkdom bleef tot in de 16de eeuw intact. De Franse godsdienstoorlogen maakten hier echter een einde aan. Hoewel de abdij in 1637 werd gerestaureerd, kon deze nooit meer zijn vroegere status herwinnen. De abdij werd in de Franse Revolutie ontbonden. De gebouwen waren aan het begin van de 20e eeuw verdwenen, dit met uitzondering van de nog bestaande, maar bijna vergeten crypte uit ongeveer 840. Abten Onder de abten van Sint-Medardus waren: Hilduin, abt van 822-830 Rothadius van Soissons, 832-869 met onderbreking Saint Arnold van Soissons, die in 1081 bisschop van Soissons werd; Saint Gerald van Sauve-Majeure, laat 11de eeuw; Kardinaal de Bernis, abt in commendam vanaf 1756 Voetnoten Referenties (en) Soissons (bisdom), lemma in Catholic Encyclopedia, 1913 (en) Soissons (bisdom), lemma in Encyclopaedia Britannica uit 1911
Abadia de Saint-Médard de Soissons

A Abadia de Saint-Médard de Soissons era um mosteiro beneditino, outrora considerado o maior da França. História A abadia foi fundada em 557 por Clotário I em seu feudo de Crouy, perto da vila de Siágrio, fora dos então limites de Soissons para abrigar os restos mortais de Santo Medardo, segundo a lenda que durante o cortejo fúnebre o esquife parou em Crouy e era impossível mover-se até que o rei fizesse uma doação de toda a propriedade para a fundação da abadia. Além de Santo Medardo, os reis Clotário I e Sigeberto I também foram sepultados aqui. Em 751, Quilderico III foi deposto aqui, e Pepino, o Breve, coroado. Richard Gerberding, o editor moderno do Liber Historiae Francorum coloca seu autor anônimo aqui, cerca de 727. Hilduin, abade de 822 a 830, obteve em 826 do Papa Eugênio II relíquias de São Sebastião e de São Gregório Magno, e também conseguiu obter a transferência para a abadia das relíquias de São Gotardo e de São Remígio. Ele reconstruiu a igreja, que foi consagrada em 27 de agosto de 841, na presença de Carlos, o Calvo e setenta e dois prelados; o próprio rei ajudou a carregar o corpo de Santo Medardo para a nova igreja. Em 833, Luís I, o Piedoso, foi preso e submetido a uma penitência pública aqui. Em 1121, após um concílio em Soissons, onde foi acusado de heresia, Pedro Abelardo foi, como punição, confinado ao convento de São Medardo. Em 1131, o Papa Inocêncio II reconsagrou a igreja reconstruída e concedeu aos visitantes indulgências conhecidas como "perdões de São Medardo". A riqueza da abadia era imensa. No século XII, a comunidade possuía cerca de duzentos e vinte feudos. A abadia também cunhou moedas. Sua riqueza permaneceu até o século XVI, mas as Guerras de Religião arruinaram e, embora tenha sido restaurado em 1637, nunca recuperou sua estatura anterior. A abadia foi dissolvida na Revolução Francesa. Os prédios haviam desaparecido no início do século XX, exceto pela cripta ainda existente, de cerca de 840. Abades Os abades de Saint-Médard incluíam: Santo Arnaldo de Soissons, que em 1081 tornou-se bispo de Soissons; São Geraldo de Sauve-Majeure, final do século XI; Cardeal de Bernis, abade comendatório de 1756 Sepulturas Clotário I Edgiva de Wessex Referências Fontes Goyau, Pierre-Louis-Théophile-Georges (1912). «Soissons». In: Herbermann, Charles. Enciclopédia Católica (em inglês). 14. Nova Iorque: Robert Appleton Company Chisholm, Hugh, ed. (1911). «Soissons». Encyclopædia Britannica (em inglês) 11.ª ed. Encyclopædia Britannica, Inc. (atualmente em domínio público)