NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Calicoan

Calicaon is een eiland in de Filipijnen. Calicaon ligt ten zuiden van het eiland Samar in de centraal gelegen eilandengroep Visayas. Het eiland heeft een oppervlakte van 4 km². Bestuurlijk behoort het eiland tot de gemeente Guiuan in de provincie Eastern Samar. Geografie Topografie en landschap Calicaon is een van de eilanden binnen de gemeente Guiuan. Het eiland ligt ten zuidoosten van Samar op zo'n 75 kilometer ten zuidwesten van Borongan en 90 kilometer ten westzuidwesten van Tacloban. Het eiland strekt zich over ruim 12,5 kilometer uit van het noordwesten naar het zuidoosten, is maximaal zo'n 700 meter breed en heeft een oppervlakte van ongeveer 4 km². Calicoan wordt aan de noordzijde door een nauwe zeestraat, de Calicoan Pass, gescheiden van Samar. Vlak voor de zuidkust van het eiland ligt het veel kleinere eilandje Leleboon, en iets verder naar het zuiden ligt Candolu. Ten oosten van het eiland bevindt zich de Filipijnenzee en ten westen de Golf van Leyte. Calicoan wordt omgeven door kilometers lange witte zandstranden. Ongeveer de helft van het landoppervlak van Calicoan is nog bedekt door tropisch regenwoud. Ook heeft het eiland zes zoutwaterlagunes, waarvan de grootste 30 hectare beslaat. Op het noordelijkste puntje van het eiland liggen draslanden, die wat weg hebben van de Everglades. Bestuurlijke indeling Calicoan behoort bestuurlijk gezien tot de gemeente Guiuan in de provincie Eastern Samar en is onderverdeeld in de volgende vier barangays: Baras Ngolos Pagnamitan Sulangan (deels) Fauna De tropische bossen van Calicoan zijn door het Ministerie van Energie en Natuurlijke Hulpbronnen uitgroepen tot beschermd gebied. De bossen vormen het leefgebied van onder andere civetkatten, knaagdiersoorten als Bullimus bagobus, de Java-aap en diverse vogelsoorten, zoals de Rosse neushoornvogel, de Filipijnse specht, de Filipijnse snijdervogel, Winchells ijsvogel en de Filipijnse vleermuisparkiet. Referenties
Ilha Calicoan

Calicoan é uma ilha das Filipinas, a leste do golfo de Leyte, mesmo junto ao extremo sudeste de Samar. É uma das ilhas que fazem parte da localidade de Guiuan, na província de Samar Oriental. A ilha tem acesso a partir de Tacloban por autocarro, num percurso de 2 horas. Tem 4 km2. Calicoan tem excelentes praias de areia branca com fundos rochosos. No meio da ilha há seis lagoas rodeadas por floresta, a maior das quais com 30 ha de área. Há dezenas de grutas, e também zonas húmidas onde crescem peixes, camarões e caranguejos.
Sultan Haji Hassanal Bolkiah Masjid

Die Sultan Haji Hassanal Bolkiah Masjid in Cotabato City ist die größte Moschee auf den Philippinen. Sie wurde mit finanzieller Unterstützung von Hassanal Bolkiah, des Sultans von Brunei, gebaut und trägt auch seinen Namen. 5000 Quadratmeter Fläche hat die Moschee. Die Baukosten betrugen etwa 48 Millionen US-Dollar, wovon 53 % von Sultan Bolkiah beigesteuert wurden. Insgesamt finden etwa 1200 Gläubige Platz. Einzelnachweise Weblinks http://www.abs-cbnnews.com/nation/regions/08/30/11/muslims-flock-philippines-largest-mosque http://www.brusearch.com/news/95907
Sultan Haji Hassanal Bolkiah Mosque

The Grand Mosque of Cotabato, officially the Sultan Haji Hassanal Bolkiah Mosque, is situated in Cotabato City and is the second largest mosque in the Philippines with the capacity to accommodate 15,000 people. The largest mosque in the Philippines is the Marawi Grand Mosque in Marawi City which consists of three floors and a basement, and a total floor area of 9,434 square meters and has a capacity to accommodate 20,000 worshipers at any given time. The Bolkiah mosque is located in Barangay Kalanganan II in Cotabato City. It is also the 61st biggest mosque in the world and the third largest mosque in Southeast Asia after the Istiqlal Mosque of Indonesia and the Marawi Grand Mosque. Construction The mosque was erected in 2011 with the building's construction reportedly costing US$48 million. Around 53% of the construction cost was partly funded by Sultan Hassanal Bolkiah of Brunei, after whom the mosque has been named, while the rest was funded by the administration of President Noynoy Aquino. The construction work was done by Manila-based firm New Kanlaon Construction, Inc. with Richard Harris Jordan as project manager. The mosque is 99.12% complete by April 2011. 300 workers were hired for the construction of the mosque. It was built on a lot donated by former Maguindanao First District Representative Didagen Dilangalen. Architecture and design The Sultan Haji Hassanal Bolkiah Mosque was designed by local architecture firm Palafox Associates of Felino Palafox. The mosque's domes are painted in gold and their tips are adorned by crescent moons. The building's minarets stands 43 meters (141 ft) high and is lit at night which serves as a guide for aircraft pilots flying near the area. The building itself occupies an area of 5,000 square meters (54,000 sq ft) or half a hectare on a five hectare lot. Management The mosque is managed and operated by the Bangsamoro regional government. Prior to this the entity responsible for its management has been disputed, with claims that either the local government of Cotabato City or the defunct Autonomous Region in Muslim Mindanao (ARMM) should manage the religious site. The dispute prompted the national government to temporarily take over the mosque's management except fund allocation for the building's maintenance which has been taken care of by nearby residents. In November 2019, the national government has offered to cede its role of managing the mosque to the Bangsamoro regional government which succeeded the ARMM in the first quarter of the same year as part of the transition process. The mosque was officially turned over to the Bangsamoro regional government on January 8, 2020. See also Islam in the Philippines Masjid Al-Dahab References
Gran Mezquita de Cotabato

La Gran Mezquita de Cotabato​ (también llamada Sultán Haji Hassanal Bolkiah Masjid) es la mezquita más grande en el país asiático de Filipinas.​​ La mezquita se encuentra en el Barangay de Kalanganan en la ciudad de Cotabato, y fue financiada por el sultán Hassanal Bolkiah de Brunéi Darussalam a un costo reportado de US $ 48 millones. Es la mezquita más grande en el Mindanao Musulmán. El sultán de Brunéi, impulsó la construcción de esta mezquita con su propio dinero para según afirmó ayudar a la población musulmana emergente en el sur de Filipinas. Véase también Islam en Filipinas Mezquita del Globo de Oro Referencias
Sultan Haji Hassanal Bolkiah-moskee (Cotabato)

De Sultan Haji Hassanal Bolkiah-moksee (ook wel de Grote Moskee van Cotabato genoemd) is een moskee in Cotabato, een stad in het zuiden van de Filipijnen. Het is de grootste moskee in de Filipijnen en werd gebouwd met de financiële steun van Hassanal Bolkiah, de sultan van Brunei, en draagt ook zijn naam. De moskee heeft een oppervlakte van 5.000 vierkante meter. De bouwkosten bedroegen ongeveer 48 miljoen dollar, waarvan 53% werd bijgedragen door sultan Hassanal Bolkiah.
Мечеть Султана Хаджі Хассанала Болкіаха

Мечеть султана Хаджі Хасанала Болкіаха, розташована в місті Котабато-Сіті і є другою за величиною мечеттю на Філіппінах, яка вміщує 15 000 осіб. Мечеть Султана Хаджі Болкіаха розташована в Барангаї Каланганан II. Це також третя за величиною мечеть у Південно-Східній Азії після мечеті Істікляль в Індонезії та Великої мечеті Мараві. Будівництво Мечеть була споруджена в 2011 році, як повідомляється, будівництво будівлі обійшлося в 48 мільйонів доларів США. Близько 53% вартості будівництва частково профінансував султан Брунею Хассанал Болкіах, на честь якого названа мечеть, а решту профінансувала адміністрація президента Нойной Акіно. Будівельні роботи були виконані фірмою New Kanlaon Construction, Inc. з Маніли, керівником проекту став Річард Харріс Джордан. До квітня 2011 року мечеть готова на 99,12%. Для будівництва мечеті було найнято 300 робітників. Архітектура та дизайн Мечеть султана Хаджі Хасанала Болкіаха була спроектована місцевою архітектурною фірмою Palafox Associates Феліно Палафокса. Куполи мечеті пофарбовані в золото, а їх кінчики прикрашені півмісяцями. Мінарети будівлі мають висоту 43 метри (141 фут) і освітлюються вночі, що служить орієнтиром для пілотів літаків, які літають поблизу цього району. Сама будівля займає площу 5000 квадратних метрів (54 000 квадратних футів) або півгектара на ділянці площею п’ять гектарів. Управління Мечеть управляється та керується регіональним урядом Бангсаморо. До цього орган, відповідальний за його управління, був оскаржений із заявами, що або місцева влада міста Котабато, або неіснуючий автономний район на мусульманському Мінданао (ARMM) повинні керувати релігійним об’єктом. Суперечка спонукала національний уряд тимчасово взяти на себе управління мечеттю, за винятком виділення коштів на утримання будівлі, яким опікувалися сусідні мешканці. У листопаді 2019 року національний уряд запропонував передати свою роль управління мечеттю регіональному уряду Бангсаморо, який прийшов на зміну ARMM у першому кварталі того ж року в рамках перехідного процесу. 8 січня 2020 року мечеть була офіційно передана регіональному уряду Бангсаморо.
IslaSol II

islaSol II formerly known as SaCaSol III is a 48-megawatt (MW) photovoltaic power station under construction developed by Bronzeoak Philippines for San Carlos Solar Energy Inc. (SaCaSol), located in Negros Occidental, Philippines. islaSol II, follows SaCaSol I, the country's largest solar farm currently being expanded from 22 MW to 45 MW, and islaSol I, also being under construction with a planned final capacity of 32 megawatts. References
St. Joseph the Worker Chapel, Victorias

Saint Joseph the Worker Parish Church, commonly known as the Angry Christ Church, is a Roman Catholic church located inside the Victorias Milling Company residential complex in Victorias City, Negros Occidental, Philippines. It is considered as the first example of modern sacred architecture in the Philippines as well as part of its industrial heritage. The church is under the jurisdiction of the Diocese of Bacolod and is dedicated to St. Joseph the Worker. The church was designed by the Czech-American architect Antonín Raymond, himself already recognized as one of the founders of modern architecture in Japan. Raymond designed the church to be earthquake-proof since the Philippines is in an earthquake belt. The St. Joseph the Worker Church is made up of two sections, the nave and the tower. They are connected by movable beams holding the building up well even during earthquakes. Raymond also took into consideration the climate in the Philippine thus he designed the structure to allow maximum air circulation in the hot and humid climate. The church was declared Important Cultural Property of the Philippines in December 2015. The church is also known for its modern altar painting of so-called "Angry Christ" painted in vivid colors by Alfonso Ossorio, Filipino-American abstract expressionist artist. History It was built between 1948 and 1950 by the Ossorio family thus it is sometimes called the Ossorio's Chapel The Ossorios originally planned to offer the job to the then young Filipino architect Leandro Locsin, but later changed their mind and selected then-already internationally acclaimed Antonín Raymond. Raymond then had designed buildings in the United States, Japan, India, Indonesia and other Asian countries. This event caused Locsin to change his style to more modern architecture, which made him famous later. Art in the church The church sanctuary, devoid of any reredos, is dominated by a vibrant-colored mural of a large Masonic eye and an angry-looking Jesus commonly called "The Angry Christ". The mural was painted by Philippine-born Alfonso Ossorio, friend of Jackson Pollock and Clyfford Still. Mosaics are by the Belgian Adelaide de Bethune. The materials and talents were provided by the local artists Arcadio Anore and Benjamin Valenciano. Arcadio Anore executed Bethune's designs for the brass plates in the pulpit and baptistery while Benjamin Valenciano did the wooden image sculptures inside the church including the images for the Stations of the Cross. Their works were recognized by the Philippine religious arts for introducing a "Filipinized" version of religious themes depicting Mary, Joseph and the characters in the Fourteen Stations of the Cross to have brown skin in traditional Filipino attire. References External links Media related to Saint Joseph the Worker Chapel (Victorias, Negros Occidental) at Wikimedia Commons St. Joseph the Worker Chapel, Victorias on Facebook Photos on the interior on Beautiful Churches in the Philippines Angry Christ Church: An Icon of Modern Liturgical Art & Architecture in the Philippines Chapel of St. Joseph the Worker Angry Christ Church Victorias City
Catedral de Parañaque

La Catedral de Parañaque más formalmente la Catedral de San Andrés y alternativamente Santuario Diocesano de Nuestra Señora del Buen Suceso es considerada una de las iglesias más antiguas de Filipinas.​ Fue establecido en 1580 por frailes agustinos españoles,​ quienes trajeron consigo la venerada imagen de Nuestra Señora del Buen Suceso. La iglesia es la sede de la Diócesis de Parañaque, la iglesia local que comprende la ciudad de Parañaque, la Ciudad de Muntinlupa, y ciudad de Las Piñas. La historia de la Parroquia de San Andrés comenzó cuando los misioneros agustinos llegaron a un pueblo de pescadores junto al mar, hace más de cuatrocientos años. Véase también Iglesia católica en Filipinas Referencias
Kathedraal van Parañaque

De kathedraal van Parañaque (voorheen: St. Andrew Church) is een rooms-katholieke kathedraal in de Filipijnse stad Parañaque, in de National Capital Region van Manilla. Het is een van de oudste kerken op de Filipijnen, in 1580 gesticht door paters augustijnen. De kathedraal is de enige kathedraal in het bisdom Parañaque, dat behalve Parañaque ook Muntinlupa en Las Piñas omvat. Het bisdom Parañaque maakt deel uit van de kerkprovincie Manilla. Referenties
Tago Island

Tago Island ist eine philippinische Insel in der Provinz Iloilo. Sie liegt etwa 200 Meter vor der Ostküste der Insel Panay, nordöstlich liegt in 100 Metern Entfernung Pan de Azucar, 2 km östlich liegt Botlog Island und 3 km südöstlich liegt Igbon Island. Tago Island liegt der Concepcion Bay vorgelagert, wird von der Großraumgemeinde Concepcion aus verwaltet. Sie ist unbewohnt und befindet sich in Privatbesitz. Die Topografie der 5,87 km² großen Insel ist gekennzeichnet durch ein hügeliges Terrain, das im Süden bis auf 170 Meter über dem Meeresspiegel ansteigt. Die Küstenlinie der etwa 4,5 km langen und ca. 1,8 km breiten Insel wird durch Sandstrände gesäumt. Östlich und nördlich liegen ausgedehnte Korallenriffe der Insel vorgelagert und die westlichen Gewässerabschnitte sind sehr flach. Der Pflanzenwuchs der Insel besteht größtenteils aus Kokos-, Nipapalmen, Mango- und Pilinussbäumen. Fährverbindungen zur Insel bestehen nicht, es müssen Auslegerboote im Fischereihafen von Concepcion gemietet werden. Die Überfahrt dauert ca. 10 Minuten. Siehe auch Biodiversität der Philippinen Weblinks Concepcion Island auf Exploreiloilo.com Einzelnachweise
Tago Island

Tago Island is a mountain, which is also the eponymous whole island, in northeastern Iloilo, Philippines. It is part of the municipality of Concepcion. Location and geography Mount Tago, covering the whole Tago Island, is east of Panay Island in the Visayan Sea. Part of the Concepcion Islands, Tago is 3.2 kilometres (2 mi) west of Igbon Island and southwest of Pan de Azucar Island. Tago and Pan de Azucar are separated by the impassable Pan Pass. Tago is 170 metres (560 ft) at its highest point. See also List of islands in the Philippines References External links Tago Island at OpenStreetMap
De Los Santos Medical Center

De Los Santos Medical Center is a 150-bed private tertiary hospital in Quezon City, Philippines, managed by Metro Pacific. History The history of the De Los Santos Medical Center can be traced back to a small family-owned clinic by couple Jose Sr. and Pacita V. De Los Santos which opened in September 17, 1949. Delos Santos Sr. was an orthopedic. The private clinic specializes on patients with bone conditions and the couple are motivated by their two daughters who had polio. After the De Los Santos' two sons grew up to be doctors themselves, the De Los Santos Clinic along E. Rodriguez Avenue reopened as the De Los Santos General Hospital on November 17, 1973. In December 2012, Metro Pacific Investments Corporation (MPIC) began the process of acquiring majority stakes over the hospital. By June 2013, the acquisition of 51 percent stakes was completed. Management The hospital is ran by De Los Santos General Hospital Inc. (DLSGHI) with the Metro Pacific Investments having a majority stakes on DLSGHI. References Media related to De Los Santos Medical Center at Wikimedia Commons
Pacific Plaza Condominiums

Pacific Plaza Condominiums is een wolkenkrabber in Makati, Filipijnen. De woontoren, die staat aan Ayala Avenue, werd in 1992 voltooid door D.M. Consunji, Inc. Het gebouw is 150,03 meter hoog en telt 44 verdiepingen. Het is door Recio+Casas Architects in modernistische stijl ontworpen en is het eerste gebouw uit een reeks woontorens van de Metro Pacific Corporation.
Santuario de Nuestra Señora del Santísimo Rosario de Manáoag

El Santuario de Nuestra Señora del Santísimo Rosario de Manáoag es un edificio religioso situado en la provincia de Pangasinán en Filipinas.​ Este santuario católico, administrado por la orden de los dominicos, pertenece a la arquidiócesis de Lingayen-Dagupan y ha sido canónicamente afiliado a la Basílica de Santa María la Mayor, en Roma, desde junio de 2011. Es la sede de la parroquia de Manáoag y las ciudades circundantes. En ella se rinde culto a Nuestra Señora de Manáoag. Situación Se encuentra a unos 200 kilómetros al norte de Manila. Es fácilmente accesible en transporte público. Esta da 4-5 horas en autobús desde Cubao, Ciudad de Quezón. Historia Según consta en el Boletin Eclesiastico de Filipinas publicado por los padres Dominicos Manáoag fue fundada el año de 1608. Los dominicos comenzaron a construir la iglesia en su actual emplazamiento en 1701. Su expansión comenzó en 1882 pero fue frustrada por un terremoto en 1892. Los dominicos regresaron en 1901 y la iglesia que comenzó en el año 1882 se completó finalmente en gran medida en 1911-12. Véase también Iglesia católica en Filipinas Referencias
Philippine Institute of Volcanology and Seismology

Le Philippine Institute of Volcanology and Seismology, souvent abrégé en PHIVOLCS, en tagalog Suriang Pilipino ng Bulkanolohiya at Sesmolohiya, est l'organisme scientifique des Philippines chargé de l'étude, de la surveillance et de la prévention des risques volcaniques et sismiques dans tout le pays. Organisation administrative Le Philippine Institute of Volcanology and Seismology est un organisme gouvernemental qui dépend du département de Science et Technologie chargé de prévenir les risques tectoniques en général dont les éruptions volcaniques, les séismes et les tsunamis. Compétences Le Philippine Institute of Volcanology and Seismology est chargé d'étudier le volcanisme et la sismicité présents aux Philippines, notamment les types, la fréquence et la probabilité d'éruption, de collecter et de gérer les données relatives aux volcans et aux séismes, d'établir des plans d'évacuation et de protection et de promouvoir les bénéfices du volcanisme. Pour mener ces missions à bien, l'observatoire dispose d'un ensemble d'instruments de mesure qu'il est chargé d'entretenir et d'améliorer les technologies utilisées. Il est aussi chargé d'établir l'impact socio-économique des éruptions et des séismes afin de mieux préparer les populations, d'élaborer les mesures de protection et de tirer le meilleur profit de cette situation géologique. Histoire L'organisme précurseur du PHIVOLCS, le Commission on Volcanology (COMVOL) est créé le 20 juin 1952 à la suite de l'éruption meurtrière du Hibok-Hibok le 4 décembre 1951 qui fait plus de 3 000 morts. Le 17 mars 1982, le COMVOL est renommé en Philippine Institute of Volcanology à la suite de la réorganisation des services dans lesquels il fait partie. Deux ans plus tard, le 17 septembre 1984, il récupère l'étude de la sismologie, ce qui le fait changer à nouveau pour son nom actuel de Philippine Institute of Volcanology and Seismology. Enfin, le 30 janvier 1987, il quitte la tutelle de l'autorité nationale de Science et Technologie pour celle du département des Sciences et Technologie. Références Liens externes (en) Site officiel Portail des Philippines Portail du volcanisme Portail de la géologie
Philippine Institute of Volcanology and Seismology

Il Philippine Institute of Volcanology and Seismology (PHIVOLCS) (Istituto filippino di vulcanologia e sismologia) è un organo ufficiale filippino sottoposto all'autorità del Ministero delle Scienze e della Tecnologia il cui scopo è di prevedere le attività vulcaniche e sismiche e di mitigarne gli effetti attraverso gli strumenti appropriati di cui ha disponibilità. L'istituto venne riorganizzato nella sua attuale forma nel 1984 dall'ordine esecutivo n°984 firmato dall'allora Presidente delle Filippine Ferdinand Marcos. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Philippine Institute of Volcanology and Seismology Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su phivolcs.dost.gov.ph. DOST- PHIVOLCS (canale), su YouTube. (EN) Philippine Institute of Volcanology and Seismology, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Philippine Institute of Volcanology and Seismology

Het Philippine Institute of Volcanology and Seismology (PHIVOLCS) is een vulkaanobservatorium en de nationale instantie in de Filipijnen, die als opdracht heeft om de vulkanische en seimologische activiteiten in het land te bestuderen, en zo te proberen voorspellingen te doen over toekomstige vulkanische uitbarstingen en aardbevingen. Geschiedenis De Filipijnen liggen in een gebied waar drie verschillende tektonische platen elkaar raken. Het land heeft als gevolg van deze ligging meer dan 200 vulkanen en ondervindt per dag ten minste vijf (meestal kleine) aardbevingen per dag. Met de gewelddadige uitbarstingen van Mount Hibok-Hibok tussen 1948 en 1951, waarbij meer dan 3000 mensen om het leven kwamen, kwam het besef dat het land behoefte had aan een instantie die de actieve vulkanen van het land zou monitoren en bestuderen. Hierop werd in 1952 de Commission on Volcanology (COMVOL) opgericht. COMVOL realiseerde in de jaren daarna permanente observatieposten op de vijf meeste actieve vulkanen van het land. Bovendien werd aandacht geschonken aan de mogelijkheden om energie te onttrekken op een geothermische manier. Op 17 maart 1982 werd het instituut als gevolg van een reorganisatie ondergebracht bij de National Science and Technology Authority (NSTA) en hernoemd naar Philippine Institute of Volcanology (PHIVOLC). Op 17 september 1984 werden de verantwoordelijkheden van het instituut uitgebreid met het bestuderen en monitoren van seismologische activiteiten in het gebied en werd de naam werderom gewijzigd in Philippine Institute of Volcanology and Seismology (PHIVOLCS). Externe link Website van het PHIVOLCS