NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lobos de Tierra

Lobos de Tierra is a Peruvian island situated 19 km from the mainland close to the Illescas Peninsula and the boundary between the departments of Piura and Lambayeque regions. Its area is 16 km2, its approximate length is 10 km, and its approximate width is 3 km. Around the island there are several islets such as El León and Albatros. It is part of Peru’s Guano Islands, Islets, and Capes National Reserve System. History In 1863 the island was estimated to have guano deposits of almost 7 million metric tons, which were then exploited without any control. The number proved to be an overestimate and today that wealth has almost disappeared and the little remaining guano does not have the same quality as before. Environment The climate of Lobos de Tierra is warm and dry. It owes its name to its proximity to the coast and the presence of eared seals ("lobo marino" in Spanish, or "sea wolves"). At times blue whales can be seen. The island is home to birds such as the kelp gulls, boobies and cormorants who were the primary producers during the heyday of guano collecting. It has been designated an Important Bird Area (IBA) by BirdLife International because it supports significant populations of resident or breeding seabirds, including Humboldt penguins, Peruvian diving-petrels, Peruvian pelicans, blue-footed and Peruvian boobies, and red-legged and guanay cormorants. See also List of islands of Peru Guano Islands, Islets, and Capes National Reserve System References External links Geographic information on geonames.org
Isla Lobos de Tierra

Lobos de Tierra es una isla peruana que está situada a 19 kilómetros de distancia de la costa continental entre los departamento de Piura y Lambayeque.​ Su superficie es de 16.00 km²,​ su largo aproximado es 10 km y su ancho es de 3 km. Geografía de la isla Sus principales accidentes son: La bahía Canevaro. La bahía Vivero. La bahía Juanchuquita. El cabo Cruz. El cabo Punta Sáenz El islote Albatros. Recursos naturales Hacia 1863 esta isla tenía depósitos de guano que sobrepasaban los 7 millones de toneladas, que luego serían explotados sin ningún control. Hoy día esa riqueza casi ha desaparecido y las pocas muestras que aún quedan no tienen la misma calidad de años atrás. El clima de esta isla es muy cálido y en ella viven aves como los camanayes, gaviotas, piqueros y guanayes, siendo las 2 últimas especies de gran importancia durante el apogeo del guano de isla. La isla Lobos de Tierra debe su nombre a su cercanía con la costa y a la presencia de otáridos. Eventualmente se ven enormes cetáceos como la ballena azul, que también fue diezmada en todo el mar peruano y en todos los océanos del mundo. La biodiversidad de macroalgas de la isla ha sido registrada en publicaciones e informes técnicos que tendrán que buscar para citar directamente. Ubicación geográfica Su ubicación geográfica está en las coordenadas 6° 26' 0" sur y 80° 51' 30" oeste. Se ubica frente a Morrope, Lambayeque, a 12 millas de la costa y su accidentado territorio está lleno de farallones. Alrededor de Lobos de Tierra hay varios islotes como El León o Albatros. Véase también Isla Lobos de Afuera Anexo:Islas del Perú Referencias Enlaces externos Información geográfica en geonames.org
Lobos de Tierra

Lobos de Tierra est une île péruvienne située dans l’océan Pacifique à 19 kilomètres du continent entre les départements de Piura et de Lambayeque. Sa superficie est de 16 km2, sa longueur est approximativement de 10 km et sa largeur de 3 km. Ressources naturelles En 1863, l'île possédait des gisements de guano dépassant les 7 millions de tonnes, qui furent ensuite exploités sans aucun contrôle. Aujourd’hui, cette richesse a presque disparu et les quelques exemples qui subsistent ne sont pas de la même qualité qu’il y a quelques années. Le climat de cette île est très chaud et abrite des oiseaux tels que les camanayes, les goélands, les fous et les guanayes, les deux dernières espèces étant d'une grande importance pendant le pic de la production de guano de l'île. L'île de Lobos de Tierra doit son nom à sa proximité avec la côte et à la présence d' otariidés . On y observe d'énormes cétacés, comme la baleine bleue, qui a également été décimée dans toute la mer du Pérou et dans tous les océans du monde. La biodiversité des macroalgues de l’île a été documentée dans des publications et des rapports techniques, qui nécessiteront une citation directe. Notes et références Cet article comprend des extraits du Dictionnaire Bouillet. Il est possible de supprimer cette indication, si le texte reflète le savoir actuel sur ce thème, si les sources sont citées, s'il satisfait aux exigences linguistiques actuelles et s'il ne contient pas de propos qui vont à l'encontre des règles de neutralité de Wikipédia. Voir aussi Webographie Portail du Pérou Portail des îles
Lobos de Tierra

Lobos de Tierra – peruwiańska bezludna wyspa położona na Pacyfiku 19 km od lądu, w pobliżu półwyspu Illescas. Jej powierzchnia wynosi 16 km², długość ok. 10 km, a szerokość ok. 3 km. Administracyjnie należy do regionu Lambayeque. Przyroda Zasoby naturalne W 1863 odkryto ogromne ilości guano, cennego wówczas nawozu naturalnego. Szybka eksploatacja doprowadziła w krótkim czasie do prawie całkowitego zaniku pokładów guano. Fauna Wyspa jest domem dla wielu ptaków morskich, takich jak mewa południowa, głuptak niebieskonogi, głuptak galapagoski czy kormoran peruwiański. Wyspę zamieszkują również drapieżne uchatki. U wybrzeży wyspy można dostrzec przepływające płetwale błękitne. Przypisy
Лобос-де-Тьєрра

Лобос-де-Тьєрра (ісп. Lobos de Tierra) — перуанський острів, розташований за 19 км від материка поблизу півострова Ільєскас. Належить до регіону Ламбаєке. Займає площу 16 км 2. Максимальна довжина — 10 км, а ширина — 3 км. Природні ресурси У 1863 році було оцінено, що на острові були запаси гуано майже 7 мільйонів тонн. Запаси потім експлуатувалися без жодного контролю і сьогодні це багатство майже зникло, а гуано, що залишилося, не має такої якості, як раніше. Клімат цього острова дуже теплий, і тут розмножуються мартини домініканські, олуші (блакитноногі, насканські та перуанські), і баклани перуанські. На узбережжі є численні леговища отаріїд. У морі ноді можна побачити синіх китів. Географія Навколо острова є кілька дрібних острівців, таких як Ель-Леон і Альбатрос. Примітки Посилання Географічна інформація на geonames.org
Túcume

Den lille landsby Túcume er beliggende nordvest i Peru, i Lambayeque-dalen ved Stillehavskysten, ca. 50 mil fra Lima og tre mil fra storbyen Chiclayo. Pyramiderne i Túcume Området er mest kendt for sine 26 enorme adobepyramider på et 220 hektar stort område. Arkæologerne har påvist spor efter højkulturer som strækker sig tilbage til et par århundreder før Kristus, blandt andet den såkaldte Moche- eller Mochica-kulturen (200 før Kristus–750 efter Kristus). Túcume var genstand for tre invasionsbølger, omtrent 1350 (chimu-imperiet); omtrent 1470 (inkaerne fra Andes) og 1532 (da spaniolerne erobrede området med kors og sværd). Thor Heyerdahl var leder af udgravningene i Túcume 1988–1994, i et samarbejde mellem Kon-Tiki-museet og Instituto Nacional de Cultura Peru. Udgravningerne begyndte 28. august 1988 og omfattede en række internationale arkæologer, tolv peruvianske arkæologstuderende samt mellem 50 og 100 landsbyfolk. Man gjorde blandt andet fund af krukker, menneskeknogler, førkoloniale kunstgenstande, tempelstrukturer, åreblade, barnegrave, 23 skeletter af veversker(?), sølvgenstande, mumier med mere. Flere af fundene, ikke mindst tempelfresker og motiver på kunstgenstande, bekræfter at før-inkakulturerne i denne del af Peru var stærkt søorienterede. I forbindelse med udgravningerne købte Heyerdahl en grund på 80 hektar i udkanten af landsbyen. Villaen bar navnet Casa Kon-Tiki. Heyerdahl satte også i gang et storstillet socialt hjælpeprogram (Tucume Vivo) sammen med Strømmestiftelsen. I 1993 blev bogen "Pyramidene i Tucume", som handler om udgravningerne, udgivet. I 1994 åbnede et museum i området. Det er veldrevent. Museet havde 10.000 besøgende under de tre første månederne af 2008, fra 37 forskellige land. De fleste kommer fra Peru, dernæst fra USA og Tyskland.
Túcume

Túcume is a pre-Hispanic site in Peru, south of the La Leche River on a plain around La Raya Mountain. It covers an area of over 540 acres (220 ha) and encompassing 26 major pyramids and mounds. The area is referred to as "Pirámides de Túcume" (en: pyramids of Túcume) or Purgatorio (purgatory) by local people. The site was a major regional center, maybe even the capital of the successive occupations of the area by the Lambayeque/Sican (800-1350 AD), Chimú (1350–1450 AD) and Inca (1450–1532 AD). Local shaman healers (curanderos) invoke power of Tucume and La Raya Mountain in their rituals, and local people fear these sites. The vast plains of Túcume are part of the Lambayeque region, the largest valley of the north coast of Peru. The Lambayeque Valley is the site of scores of natural and man-made waterways and is also a region containing the remains of about 250 decaying and heavily eroded mud-brick pyramids. See also Iperu, tourist information and assistance Tourism in Peru References External links Túcume Archaeological Site
Túcume

Túcume Peru északi partvidékének egyik régészeti lelőhelye, amely vályogból készült, nagy méretű, piramisszerű, de mára az erózió által nagy mértékben lepusztított építményeivel és 220 hektáros területével az egyik legnagyobb ilyen jellegű hely az egész országban. Lambayeque megye közepén egy termékeny síkságon, a megyeszékhelytől, Chiclayótól körülbelül 27 km-rel északra található, a Csendes-óceán partjától kevesebb mint 30 km távolságra. A lelőhely 2019 óta a világörökség javaslati listáján szerepel. Története A legendák szerint Naylamp egyik leszármazottja, Cium telepedett itt le először. Szénizotópos kormeghatározás segítségével tudósok kimutatták, hogy a „karók huacája” 1010-ből, a „hosszú huaca” 1260-ból az El Mirador huaca pedig 1290-ből származik. Az épületeket az úgynevezett Llambayeque-kultúra népe építette fel, akiket bár 1375-ben a csimuk, 1470-ben az inkák, majd 1532-ben a spanyolok is leigáztak, mégis megtartották identitásukat és kultúrájukat. Túcume urai mitikus és rituális tartalmú domborművekkel díszített hatalmas palotákban, szinte félistenként éltek itt, drága bútoraik és ékszereik voltak, körülöttük pedig papok, adminisztrátorok, kézművesek és szolgák nyüzsögtek. A lakók között sokan foglalkoztak mezőgazdasággal, de hajósok is voltak köztük, akiknek köszönhetően a helyiek élének kereskedelmi tevékenységet folytattak más partközeli civilizációkkal. 1989 és 1994 között Thor Heyerdahl, Daniel Sandweiss és Alfredo Narváez vezetésével tudományos kutatások folytak a területen, amely felkeltette a FOPTUR nevű turisztikai szervezet érdeklődését is. Ennek köszönhető, hogy Jorge Cosmópolis Bullón építész tervei alapján 1991 és 1993 között felépült a helyi múzeum is, amely azóta is számos látogatót vonz Túcumébe. Képek Jegyzetek
Túcume

Túcume è un sito pre-ispanico situato in Perù. Si estende su una superficie di oltre 540 acri (220 ha) e comprende 26 piramidi. L'area è denominata anche Purgatorio da parte del popolo che lo ospita. Il sito era un importante centro regionale, occupata dai Sican (800-1350), Chimú (1350-1450) e Inca (1450-1532). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Túcume
Piramiden van Túcume

De piramiden van Túcume, in de volksmond Purgatorio ("vagevuur") genoemd, is de benaming voor een serie van piramiden, grafheuvels en andere archeologische overblijfselen in het district Túcume in de Lambayequevallei rond de berg La Raya ten zuiden van de rivier de La Leche in de provincie Lambayeque van de gelijknamige noordwestelijke Peruaanse regio. In deze grootste vallei van Peru bevinden zich vele natuurlijke en door de mens gemaakte waterwegen en ongeveer 250 piramiden, waarvan 26 grote stenen piramiden en plateaus in Túcume, op een oppervlakte van ongeveer 2,2 km². De grootste hiervan is de Huaca Larga met een lengte van 700 meter, een breedte van 280 meter en een hoogte van 30 meter. Túcume vormde een regionaal centrum en mogelijk zelfs de hoofdstad ten tijde van achtereenvolgens de Lambayequecultuur (onderdeel van de Sicáncultuur) tussen 800 en 1300 na Chr., de Chimúcultuur (1350 tot 1450) en de Incacultuur (1450 tot 1532). Lokale sjamaanse genezers (curanderos) kennen macht toe aan Túcume en de berg La Raya in hun rituelen. De lokale bevolking is bang voor deze plekken en behalve de genezers komen er 's nachts dan ook zelden mensen. De piramiden van Túcume werden bij toeval gevonden door mensen die op zoek waren naar goud.
Тукуме

Ту́куме (исп. Túcume), среди местных жителей также называется «Чистилище» (исп. Purgatorio), — название серии скалистых «пирамид» естественного происхождения, могил и других археологических останков в долине Ламбайеке около горы Ла-Райя к югу от реки Ла-Лече в округе Тукуме провинции Ламбайеке региона Ламбайеке в Перу. В этой крупнейшей долине Перу находится множество как природных, так и искусственных водных каналов и примерно 250 «пирамид», из которых крупнейшей является Уака-Ларга длиной в 700 м, шириной в 280 м и высотой в 30 м. Тукуме представлял собой региональный центр, а какое-то время, возможно, также и столицу древней культуры Ламбайеке в период с 800 по 1300 годы н. э., культуры Чиму в период 1350—1450 годы н. э. и культуры инков в период 1450—1532 г. н. э. Местные шаманы-целители курандеро приписывают Тукуме и горе Ла-Райя целительную силу и организуют вокруг них своих ритуалы, а местные жители опасаются этих мест. Пирамиды Тукуме были открыты случайно нелегальными копателями уакерос, которые искали в этих местах золото. Изучение этих пирамид начал в 1894 году немецкий инженер и этнограф Ханс Генрих Брюнинг. Примечания Ссылки Tucume Pyramids, inkanatura.com (англ.) Туристическая информация на сайте tucume.com (исп.) Фотографии пирамид
Тукуме

Тукуме (Túcume) серед місцевих жителів також називається Чистилище (ісп. Purgatorio) — назва серії скелястих пірамід природного походження, могил та інших археологічних залишків в долині Ламбаєке біля гори Ла-Райян на південь від річки Ла-Лече в окрузі Тукуме провінції Ламбаєке регіону Ламбаєке в Перу. У цій найбільшій долині Перу знаходиться безліч як природних, так і штучних водних каналів і близько 250 пірамід, із яких найбільшої є Уака-Ларга довжиною 700 м, шириною 280 м і висотою 30 м. Тукуме являв собою регіональний центр, в якийсь час, можливо, також був і столицю стародавньої культури Ламбаєке в період з 800 по 1300 рр. н. е., культури Чиму в період 1350—1450 рр. н. е. і культури інків в період 1450—1532 р.н. Місцеві шамани-цілителі курандеро приписують Тукуме і горі Ла-Райян цілющу силу і організують навколо них своїх ритуали, а місцеві жителі побоюються цих місць. Піраміди Тукуме були відкриті випадково скарбошукачами, які шукали в цих місцях золото. Німецький інженер і етнограф Генріх Брюнинг в 1894 році почав вивчення цих пірамід. Примітки Посилання Tucume Pyramids, inkanatura.com (англ.) Туристична інформація [Архівовано 23 березня 2021 у Wayback Machine.] на сайті tucume.com (ісп.) Фотографії пірамід
Antacocha (Junín)

Antacocha (vjerojatno od kečuanskog anta bakar, qucha jezero, "bakreno jezero") je jezero u Peruu koje se nalazi u regiji Junín, pokrajini Junín, okrugu Junín. Leži istočno od jezera Junín i sjeverozapadno od Alcacocha na nadmorskoj visini od 4,247 metara. Izvori
Antaqucha (Lima)

Antaqucha (Quechua anta copper, qucha lake, "copper lake", Hispanicized spelling Antacocha) is a lake in Peru located in the Lima Region, Huarochirí Province, Huachupampa District. It is situated at a height of approximately 4,480 m (14,700 ft). What makes Antaqucha so special is its dam of pre-Inca times. The dam is 60 m (66 yd) long, 10 m (33 ft) high and 5 m (5.5 yd) wide. See also List of lakes in Peru References
Lake Apiñaccocha

Lake Apiñaccocha (possibly from Quechua apiña, maswa a flowering, partly eatable plant, qucha lake) is a lake in Peru located in the Ayacucho Region, Lucanas Province, in the districts of Chipao and Puquio. It is situated at a height of approximately 4,404 metres (14,449 ft). Lake Apiñaccocha lies northeast of the town of Puquio and southeast of the lakes Yaurihuiri and Urqunqucha. See also List of lakes in Peru References
Museo de Historia Natural

Das Museo de Historia Natural (UNMSM) ist ein Naturkundemuseum in Lima, der Hauptstadt Perus. Es befindet sich an der Av. Arenales 1256. Das Museum widmet sich der Ökologie und Geologie des Landes. Gegründet wurde es 1918 von der Fakultät der Wissenschaften der Universidad Nacional Mayor de San Marcos. Erster Direktor war Carlos Rospigliosi. Publikationen des Museums Seit 1937 wird das Boletín del Museo de Historia Natural herausgegeben, seit 1948 erscheinen die Publicaciones del Museo Publicaciones del Museo, seit 1951 erscheinen die Memorias del Museo und seit 1964 wird die Serie de Divulgación veröffentlicht. Liste der Direktoren Carlos Rospigliosi (1918–1938) Carlos Morales (1938–1947) Jehan Vellard (1947–1956) Bernardo Boit (1956–1961) Ramón Alejandro Ferreyra (1961–1981) Hernando de Macedo (1981–1985) Emma Cerrate (1985–1988) Gerardo Lamas (1988–1992) Hernán Ortega (1992–1995) Magda Chanco (1995–1996) Niels Valencia (1996–2005) Gerardo Lamas (2006–2009) Betty Millán (seit 2010) Weblinks Offizielle Website des Museo de Historia Natural (spanisch) Belege
Museum of Natural History, Lima

The Natural History Museum (Spanish: Museo de Historia Natural) in Lima, is Peru's most important museum of natural history. It was established in 1918 and belongs to the National University of San Marcos. History The museum was founded in 1918 by the Faculty of Sciences of the Universidad Nacional Mayor de San Marcos. The first director and founder of the museum was Carlos Rospigliosi. The initial personal of the museum consisted in one curator in chief, and three curators for the areas of Zoology, Botany and Mineralogy. The first scientific expedition was organized by Rospigliosi in April 1918, that collected specimens of fauna, flora and minerals from the departments of Junín and Huánuco. The second expedition was organized by the Geographic Society of Lima in 1920 that included the participation of Swedish geologist and explorer Otto Nordenskiöld. This expedition explored the highlands and foothills of the Andes in the department of Junín. In 1920, the rector of the National University of San Marcos, Dr. Javier Prado, interceded in order to acquire the collections of Antonio Raimondi for the recently created museum. These samples included zoological, botanical and mineralogical specimens. The building Originally, the museum was located at the Faculty of Humanities and Social Sciences at the campus in Parque Universitario. In 1934, it moved to its current location on 1256 Arenales Avenue, Jesús María in Lima, Peru. Collections The museum is repository of representative specimens of Peruvian fauna, flora and minerals, including exhibitions of mammals, primates, invertebrates, reptiles, amphibians, birds, plants, fossils, dinosaurs, fish and minerals. Highlights of the collections include: Skeletons of a sperm whale Fossils of South American horses Fossils of giant ground sloths Publications The first publication series was the Boletín del Museo de Historia Natural in 1937 aimed to divulge institutional activities and results of scientific research. The Publicaciones del Museo series in Zoology, Botany and Geology were published from 1948, the Memorias del Museo in 1951 and the Serie de Divulgación in 1964. References External links Official website of the Natural History Museum (in Spanish)
Muzeul de Istorie Naturală din Lima

Muzeul de Istorie Naturală (Museo de Historia Natural) din Lima, este cel mai important muzeu de istorie naturală din Peru. A fost înființat în 1918 și aparține Universității Naționale San Marcos. Istorie Muzeul a fost fondat în 1918 de către Facultatea de Științe a Universității Naționale San Marcos. Primul director și fondator al muzeului a fost Carlos Rospigliosi. Personalul inițial al muzeului a constat dintr-un curator șef și trei curatori pentru domeniile Zoologie, Botanică și Mineralogie. Prima expediție științifică a fost organizată de Rospigliosi în aprilie 1918, care a colectat exemplare de faună, floră și minerale din regiunile Junín și Huánuco. A doua expediție a fost organizată de Societatea Geografică din Lima în 1920, care a inclus participarea geologului și exploratorului suedez Otto Nordenskiöld. Această expediție a explorat zonele muntoase și poalele Anzilor din departamentul Junín. În 1920, rectorul Universității Naționale din San Marcos, Dr. Javier Prado, a intervenit pentru a achiziționa colecțiile lui Antonio Raimondi pentru muzeul creat recent. Acestea au inclus specimene zoologice, botanice și mineralogice. Clădirea Inițial, muzeul a fost amplasat la Facultatea de Științe Umaniste și Sociale din campusul din Parque Universitario. În 1934, s-a mutat în locația sa actuală pe Av. Arenales 1256, Jesús María în Lima, Peru. Colecții Muzeul este depozitarul unor exemplare reprezentative ale faunei, florei și mineralelor din Peru, inclusiv expoziții de mamifere, primate, nevertebrate, reptile, amfibieni, păsări, plante, fosile, dinozauri, pești și minerale. Reperele colecțiilor includ: Scheletele unui cașalot Fosile de cai sud-americani Fosile de leneși uriași de pământ Publicații Prima serie de publicații a fost Boletín del Museo de Historia Natural, în 1937, și a avut ca scop prezentarea activităților instituționale și a rezultatelor cercetării științifice. Seria Publicaciones del Museo în zoologie, botanică și geologie au fost publicate din 1948, Memorias del Museo în 1951 și Serie de Divulgación în 1964. Legături externe Site-ul oficial al Muzeului de Istorie Naturală (în spaniolă)
Pampaqucha (Ayacucho)

Pampaqucha (Quechua pampa a large plain, qucha lake, hispanicized spellings Pampaccocha, Pampacocha) or Rasuwillka is a lake in Peru located in the Ayacucho Region, Huanta Province, Huanta District. It is situated at a height of about 4,600 metres (15,092 ft). Pampaqucha lies south of the mountains named Rasuwillka and Quriwariwayrana (Corihuarihuairana) and Chakaqucha, southwest of Yanaqucha and northwest of Muruqucha. The nearest village is Qurpakancha (Corpacancha). A little perennial stream connects the lakes named Yanaqucha and Pampaqucha and flows to the southwest. Upstream it is called Pampaqucha. After the confluence with the stream named Chakaqucha it changes its name to Huanta River. The river flows to Kachimayu as a right affluent. References
Kimsaqucha (Pisac)

Kimsaqucha or Quimsacocha (Quechua kimsa three, qucha lake, "three lakes", hispanicized spellings Kinsa Qocha, Quimsacocha) is a group of lakes in Peru located in the Cusco Region, Calca Province, Pisac District. The lakes lie in the north of the district, northeast of Pisac, in the community of Paru Paru. See also Chawaytiri References
Lake Llacsacocha

Lake Llacsacocha (possibly from Quechua llaksa puna teal (Anas puna); fearful; melting of metals; metal; bronze; a small ceremonial collar, qucha lake) is a lake in Peru located in the Junín Region, Jauja Province, Canchayllo District. It lies northeast of a lake with the same name, southwest of Chalhuacocha and west of Mancacocha. References
Llacsacocha

El lago Llacsacocha (posiblemente del quechua llaksa cerceta de la puna (Spatula puna); temible; fusión de metales; metal; bronce; un pequeño collar ceremonial, lago qucha ) ​ es un lago en Perú ubicado en la región Junín, provincia Jauja, distrito Canchayllo. Se encuentra al noreste de un lago con el mismo nombre, al suroeste de Chalhuacocha y al oeste de Mancacocha. Referencias
Markahirka

Markahirka or Marka Hirka (Quechua marka village, Ancash Quechua hirka mountain, "village mountain", Hispanicized spellings Marca Jirca, Marcajirca) is an archaeological site with cave paintings and stone tombs (chullpa) on a mountain of the same name in Peru. It is located in the Ancash Region, Huari Province, in the districts of Cajay and Masin. It is situated at a height of 3,580 metres (11,745 ft). Markahirka is also a good viewpoint with views into the Puchka valley (Puchca) and to the towns of Huari (Wari) and Huachis (Wachis). References