NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vilcabamba (Peru)

Vilcabamba (Willkapampa, Quechua Wilka ‚heilig‘ und pampa ‚Ebene‘ = „heiliges Gebiet“) gilt als der letzte Rückzugsort der Inka in Peru, nachdem die Spanier ihr Reich erobert hatten. In diesem Gebiet, das von den Flüssen Río Vilcabamba und Río Cushireni durchflossen wird, befinden sich die Orte Vilcabamba la Vieja (Espíritu Pampa; auch: Vilcabamba viejo) und Vilcabamba la Nueva (San Francisco). Heute existiert in diesem Bereich der Distrikt Vilcabamba als Verwaltungseinheit der Provinz La Convención in der Region Cusco. Vilcabamba befindet sich zwischen den großen Flüssen Apurímac und Urubamba in etwa im Dreieck von Choquequirao (ca. 120 km westlich von Cusco), Chaullay/Santa Ana (ca. 20 km nordwestlich von Machu Picchu) und Espíritu Pampa (ca. 110 km westlich von Machu Picchu). Geschichte Nachdem der von Francisco Pizarro eingesetzte Inka-Herrscher Manco Cápac II. sich 1536 gegen die Spanier gestellt hatte (siehe Belagerung von Cuzco) und sein Aufstand gescheitert war, floh er mit einigen tausend Anhängern nach Vilcabamba und leistete den europäischen Eindringlingen von dort aus weiter Widerstand. 1544, nach seiner Ermordung, folgten ihm nacheinander seine beiden Söhne Sayri Túpac und Titu Cusi Yupanqui und konnten durch geschickte Politik die Unabhängigkeit Vilcabambas bewahren. Der brüchige Frieden mit den Spaniern hielt, bis nach Titu Cusi Yupanquis Tod 1571 Túpac Amaru als Letzter die Inkawürde übernahm. Am 24. Juli 1572 eroberten die Spanier Vilcabamba la Vieja. Die Inka brannten dabei ihre Stadt ab. Túpac Amaru floh ins Tiefland, wurde aber von den Spaniern gefangen genommen und zwei Monate darauf auf Befehl des Vizekönigs in Cusco öffentlich enthauptet. Ab dem 19. Jahrhundert wurde die verlorene Stadt zunächst erfolglos gesucht. In dem Gebiet gibt es zahlreiche Ruinen aus der Inka-Zeit. Vilcabamba ist in Teilen noch unerforscht, was teilweise auf die schwere Erreichbarkeit und auch auf den Terror des Sendero Luminoso (bis 1992) zurückzuführen ist. Entdeckt wurde es erst in den 1960er Jahren durch amerikanische Luftbildaufnahmen. Seither wurden immer wieder Neuentdeckungen vermeldet. Inkaruinen in dem Gebiet Vitcos: In der Nähe von Huancacalle. Mutmaßlicher Palast von Manco Capac II. Yurak Rumi oder (Ñusta Hisp'ana): Heiligtum, 1 km von Vitcos entfernt. Quechua für „der weiße Stein“, auch als Ñusta España oder Chuquipalta bekannt. Puncuyoc: Sehr gut erhaltenes Inka-Gebäude in sehenswerter Umgebung Choquequirao: Große Inka-Anlage mit sehr gut erhaltenen Gebäuden Corihuayrachina (ca. 5 km nördlich von Choquequirao): Über die Entdeckung am Berg Cerro Victoria durch eine von der National Geographic Society geförderte Expedition unter der Leitung von Peter Frost wurde im März 2002 berichtet. Cota Coca (ca. 2 km nordwestlich von Choquequirao): Über die Entdeckung durch eine Expedition unter der Leitung von Gary Ziegler und Hugh Thompson berichtete die Royal Geographical Society im Juni 2002. Major New Inca Site Discovered, 6. Juni 2002, abgerufen am 27. Juni 2020. Literatur Aude de Tocqueville: Atlas der verlorenen Städte. Frederking & Thaler, München 2015, ISBN 978-3-95416-179-9. Weblinks Einzelnachweise
Vilcabamba (Pérou)

Vilcabamba (Willkapampa en aymara et quechua, ou encore Espíritu Pampa) est une région du Pérou, au nord de Cuzco, qui fut le dernier refuge des Incas après la conquête espagnole. Noms Vilcabamba, en quechua, signifie « plaine sacrée ». Le nom moderne des ruines incas de Vilcabamba est Espíritu Pampa (Plaine des Esprits). Descriptif Cette région accidentée et couverte d'une végétation luxuriante offrit un refuge idéal à Manco Inca après la grande rébellion de 1536 contre les conquistadors. Dans la cité de Vilcabamba, entouré de ses proches, il tenta de reconstituer une cour impériale et un État reproduisant l'organisation du Cuzco d'avant la conquête : c'est pourquoi il fut postérieurement appelé le « royaume perdu des Incas ». Ce petit royaume inca subsista durant trente-six années, profitant des luttes internes entre les conquistadors espagnols, menant des raids contre leurs possessions et orchestrant des soulèvements dans la population indigène. Pour y mettre un terme, les Espagnols organisèrent une ultime expédition dans Vilcabamba en 1572. Ils ne rencontrèrent aucune opposition à leur progression et capturèrent le dernier Inca régnant : Tupac Amaru. Bien que disposé à parlementer avec le pouvoir colonial, il fut exécuté en public sur la place d'armes de Cuzco, devant une foule en larmes. On ignore la réelle position géographique et l'étendue exacte du royaume de Vilcabamba. Cependant, concernant sa capitale, les archéologues s'orientent vers le site de Choquequirao au Pérou. Exploration Selon Ethan Todras-Whitehill du New York Times, le premier visiteur non Inca dans la région de Vilcabamba fut l'explorateur Juan Arias Díaz (en) en 1710. La première référence écrite date de 1768 et fut rédigée par Francisco Antonio Cosme Bueno (es), mais resta ignorée à l'époque. En 1834, l'explorateur français Eugène de Sartiges redécouvrit le site et en fit une description dans la Revue des Deux-Mondes. Lorsque Hiram Bingham, découvreur également du site de Machu Picchu, visita Choquequirao en 1909, le site connut un regain de popularité et d'attention. Douglas Savoy, explorateur américain, a aussi, entre autres, exploré Choquequirao. Voir aussi Vidéographie L'émission Enquêtes archéologiques d'Arte, a consacré son numéro du 30 août 2021 au site de Choquequirao, sous le titre « La géographie sacrée des Incas ». Elle décortique les raisons qui ont pu pousser Manco Inca à construire un palais dans ce lieu isolé : glaciers des montagnes sacrées, surplomb du rio Apurimac, lieu privilégié par rapport à la course du soleil. Dans la culture Vilcabamba forme tout un niveau dans les jeux Tomb Raider (1996), ainsi que ses remakes Anniversary (2007), Reloaded (2023) et Legacy of Atlantis (2026). Articles connexes Empire Inca Liens externes [vidéo] « La géographie sacrée des Incas », Agnès Molia, Nathalie Laville (réalisatrices), dans Enquêtes archéologiques sur ARTE, 2018, 27 min, France (consulté le 1er mars 2025) [vidéo] « Empire inca - L'histoire révélée », Thibaud Marchand (realisateur) sur ARTE, 2023, 90 min (consulté le 1er mars 2025) Notes et références Portail de la civilisation inca
Vilcabamba

Vilcabamba (kečua. Willkapampa, španj. Espíritu Pampa), grad na području današnjeg Perua koji je u prašumi utemeljio sapa Inka Manco Capac II. 1539. godine, nakon što se pobunio protiv španjolskih konkvistadora. Grad je postao prijestolnica Kasnog carstva Inka, posljednjeg neovisnog dijela nekadašnjeg Carstva Inka koje se održalo do 1572. godine kada je grad razoren i završena pobuna Inka.5 Grad je bio smješten na rijeci Chontabamba, pritoku rijeke Urubambe i danas se arheološko nalazište naziva Stara Vilcabamba, kako bi se razlikovalo od španjolskog kolonijalnog grada Vilcabamba la Nueva. Izvori Vanjske poveznice
Vilcabamba

Vilcabamba fu una città fondata da Manco II nel 1539 e fu l'ultimo rifugio dell'Impero inca fino alla sua caduta per mano degli spagnoli nel 1572. La città venne data alle fiamme, la zona divenne un luogo arretrato del Perù e la sua posizione venne dimenticata. Scavi archeologici Le rovine della città furono riscoperte, nel 1911, in una remota foresta chiamata Espíritu Pampa a circa 130 km a ovest di Cusco, da Hiram Bingham, che tuttavia non ne riconobbe l'importanza, credendo che Machu Picchu, anch'essa da lui riscoperta, fosse in realtà la leggendaria città perduta degli Inca. Fu riconosciuta solo con l'esplorazione e le scoperte di Antonio Santander e di Gene Savoy nell'anno 1964, sebbene questi non poterono dimostrare la loro teoria. Nel 1976 il professore Edmundo Guillen e gli esploratori polacchi Tony Halik e Elżbieta Dzikowska ritrovarono le rovine. Prima della spedizione Guillen aveva ritrovato in un museo di Siviglia delle lettere degli spagnoli, nei quali descrivevano il progredire dell'invasione e quanto avevano trovato a Vilcabamba. Il confronto delle lettere con le rovine fu la prima prova della posizione di Vilcabamba. Ulteriori scavi archeologici di Vincent Lee e ricerche di John Hemming diedero ulteriori conferme che Espíritu Pampa fosse in realtà la storica Vilcabamba. Il 16 giugno 2006 in un museo a Cusco è stata posta una placca che commemora il trentesimo anniversario della scoperta di Vilcabamba. Tra le altre ci sono i nomi degli esploratori della "prima spedizione provata": Guillen, Halik e Dzikowska. La città perduta di Vilcabamba compare nella serie di videogiochi educativi Amazon Trail, nel videogioco Tomb Raider e anche nel libro Evil Star di Anthony Horowitz. Vilcabamba è anche un livello di gioco del videogioco di ruolo per PlayStation 2 Shadow Hearts: From the New World. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Vilcabamba Collegamenti esterni (EN) Vilcabamba / Espiritu Pampa, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Vilcabamba (site)

Vilcabamba of Espíritu Pampa (van Quechua: Willkapampa, "heilige vallei") is een archeologische vindplaats in het gelijknamige district Vilcabamba in Peru. De Inca-heerser Manco Inca stichtte de Neo-Incastaat van Vilcabamba in 1537 als laatste toevluchtsoord voor zijn volk, nadat de Spaanse conquistadores onder leiding van Francisco Pizarro het Inca-rijk hadden veroverd. De stad werd in 1572 door de Spanjaarden verwoest. De laatste Inca-heerser, Túpac Amaru, werd gevangengenomen en in Cuzco in het openbaar onthoofd. Eeuwenlang bleven de ruïnes van de stad verborgen in het regenwoud. Hiram Bingham, de ontdekker van Machu Picchu, ontdekte de resten van de stad in 1911, maar hij realiseerde zich niet dat hij de gezochte hoofdstad van de Inca's had herontdekt. Pas in de jaren 1960 werd de link met Vilcabamba gelegd door nieuwe onderzoekers.
Vilcabamba

Vilcabamba – dawne miasto w dzisiejszym Peru, legendarna stolica Inków, w latach 1536-1572 siedziba władców inkaskich, z której opierali się postępującej ekspansji Hiszpanów. W 1572 roku miasto to zostało zdobyte i zburzone przez Hiszpanów, a jego lokalizacja uległa zapomnieniu. Poszukiwania Vilcabamby trwały od XVIII wieku. W 1911 roku Hiram Bingham odkrył ruiny Espíritu Pampa w lesie odległym o 130 km na zachód od Cuzco, niemniej jednak uznał je za zbyt skromne na stolicę (zapominając, że była to stolica na wygnaniu), za którą ostatecznie przyjął również odkryte przez siebie, Machu Picchu. W latach 60. XX wieku do tych samych ruin dotarli Antonio Santander i Gene Savoy, którzy uznali je za ostatnią stolicę Inków. Nie mieli jednak na to żadnych konkretnych dowodów. W 1976 roku Tony Halik i Elżbieta Dzikowska wraz z profesorem Edmundo Guillénem ponownie dotarli do ruin Vilcabamby. W Archiwum Indii w Sewilli Guillen dotarł do listów żołnierzy hiszpańskich, którzy opisywali trasę podbojów, jak również to, co zastali w Vilcabambie. Porównanie treści tych listów z rzeczywistymi ruinami było więc pierwszym bezpośrednim dowodem, że jest to właśnie legendarna siedziba władców inkaskich. W późniejszych latach Vincent Lee i John Hemming prowadzili prace archeologiczne i badania, których wyniki były dalszym potwierdzeniem tej hipotezy. 16 czerwca 2006 w muzeum w Cuzco odsłonięto tablicę upamiętniającą 30. rocznicę tamtych wydarzeń, na której widnieją m.in. nazwiska Tony’ego Halika i Elżbiety Dzikowskiej.
Vilcabamba

Vilcabamba (em língua castelhana), Willkapampa (em língua quíchua e língua aimará) ou Espíritu Pampa (tradução castelhana-quíchua para o termo willkapampa, que significa "planície sagrada") foi uma cidade inca fundada por Manco Capac II em 1539 no rio Chontabamba, um afluente do rio Urubamba. Foi o último refúgio do Império Inca, sucumbindo às forças espanholas e sendo destruída em 1572. Também é conhecida como Vilcabamba a Velha ou Velha Vilcabamba, para ser distinguida da cidade colonial espanhola de Vilcabamba a Nova. História Manco Capac II se retirou de Ollantaytambo para Vitcos e, finalmente, para Vilcabamba. O Inca trouxe, consigo, todos os de sangue real que ele pôde encontrar, tanto homens quanto mulheres, e se retirou para as florestas selvagens dos Andes para um lugar chamado Vilcabamba onde ele viveu em exílio e solidão como um príncipe sem posses e sem herança, até que um dia foi assassinado por um espanhol que ele havia abrigado e protegido contra inimigos que queriam matá-lo. Titu Cusi falou, de seu pai Manco Capac IIː Ele chegou, descansou, se recuperou por alguns dias e construiu suas casas e cabanas para se fixar ali, pois considerou o local apropriado para sediar uma capital. O Estado Neoinca permaneceu no local por 33 anos, até ser destruído pelos espanhóis em 1572. Posteriormente, os espanhóis construíram uma cidade mineira a oeste da antiga Vilcabamba, no vale do rio Vilcabamba (um afluente do rio Urubamba), e a chamaram de "São Francisco da Vitória de Vilcabamba". Após sua destruição, a antiga Vilcabamba foi esquecida por três séculos, somente vindo a ser redescoberta por três cusquenhos, Manuel Ugarte, Manuel López Torres e Juan Cancio Saavedra, em 1892. Em 1911, o explorador estadunidense Hiram Bingham despertou a atenção mundial para os restos da cidade com seu livro "A cidade perdida dos incas", embora ele acreditasse que a mítica Vilcabamba, o último refúgio dos incas, fosse Machu Picchu. Na década de 1960, as pesquisas de Antonio Santander Casselli e Gene Savoy finalmente associaram a localidade de Espíritu Pampa com a mítica Vilcabamba. Citações Esta cidade peruana foi utilizada nos jogos eletrônicos The Amazon Trail, Tomb Raider e Tomb Raider: Anniversary logo no primeiro nível, Peru. Esses jogos mostram-nos o ambiente dessa cidade inca, Vilcabamba. Também é citada em livros comoː "Estrela do Mal" (2006), da série "O Poder dos Cinco", de Anthony Horowitz. "Vilcabamba" (2010), de Harry Turtledove, um conto de ficção científica que descreve uma invasão alienígena ao planeta Terra. Referências
Vilcabamba

Vilcabamba var en stad som grundades av Manco Inca 1539 och var den sista tillflyktsorten för motståndet mot de spanska conquistadorerna. Spanjorerna erövrade staden 1572, vilket markerade slutpunkten för inkafolkets motstånd mot spanjorerna. Staden brändes, området avfolkades och Vilcabambas geografiska läge glömdes bort. Först under 1980-talet karterades området på allvar, efter att det tidigare varit under kontroll av gerillarörelsen Sendero Luminoso. Se även Túpac Amaru Sista Inkas i Vilcabamba Cuzco Referenser
Вількабамба

Вількабамба (ісп. Vilcabamba, айм. Willkapampa, кеч. Willkapampa, або Еспіриту Пампа (ісп. Espíritu Pampa)) — інкське місто, останній притулок (з 1536 р.) правителя Інкської імперії Манко Інки Юпанкі після вторгнення конкістадорів. Історія Місцевість, що іменована в хроніках «Вількабамба», була на території сучасної провінції Куско в Перу. Регіон, покритий пишною рослинністю, виглядав для Сапа Інки зручним притулком, де він сподівався перечекати якийсь час і повторно зібрати сили проти завойовників. Манко Інка Юпанки відступив сюди, зазнавши поразки в боротьбі з іспанцями. 1539 року у Вількабамбі було засновано місто з тією ж назвою, створено новий імператорський двір і відтворено систему управління, що існувала в Куско до навали іспанців. У Вількабамбі послідовно правили Сапа Інки Манко Інка Юпанкі (1533/39 — 1545), Сайрі Тупак (1545/57 — 1560), Тіто Кусі Юпанкі (1560—1571) і Тупак Амару I (1571—1572). У той час, протягом декількох десятиліть на території колишньої інкської держави, підконтрольної іспанцям, тривала громадянська війна за участю різних загонів. 1572 року іспанці організували експедицію проти інки Тупак Амару I. Хроніст та видатний мандрівник Сарм'єнто де Гамбоа взяв у ній участь як молодший лейтенант та секретар експедиції. Іспанців, під командуванням Мартін Уртадо де Арбьето, зібралося 250 солдатів, добре озброєних і на конях, з багатьма надійними ветеранами, а крім того — дві тисячі індіанців під керівництвом двох дружніх касиків. Всі вони рушили з Куско до Вількабамби в середині квітня 1572 року. Після серйозного зіткнення між індійцями та іспанцями, останні врешті здобули перемогу та захопили Великого інку Тупак Амару і всіх його полководців. 24 вересня 1572 року їх повісили на площі в Куско, а сам Інка був обезголовлений. Сарм'єнто та Хуан де Бетансос, з яким у нього були дружні відносини, були присутні при страті інків, які відстоювали свою незалежність. Деякі археологи ототожнюють Вількабамбу не з описаним вище городищем, а з містом Чокекірао в Перу. Примітки Література Deyermenjian, Gregory «Vilcabamba Revisited» in South American Explorer, No. 12 (1985) Hemming, John (1970). The conquest of the Incas. New York: Harcourt Brace Jovanovich. ISBN 978-0-15-602826-4. Lee, Vincent H. L. coauthors= (2000). Forgotten Vilcabamba: final stronghold of the Incas. [Wilson, Wyo.]: Sixpac Manco Publications. ISBN 978-0-9677109-0-7. : Пропущено вертикальну риску в: |first= (довідка) Macquarrie, Kim (2007). The last days of the Incas. New York: Simon Schuster. ISBN 978-0-7432-6049-7. Santander Casselli, Antonio (no date) «Vilcabamba» in Andanzas de un Soñador. Savoy, Gene (1970). Antisuyo : the search for the lost cities of the Amazon / Glen Savoy. New York, Simon and Schuster [1970]. ISBN 978-0-671-20220-0. Waisbard, Simone (1979). The Mysteries of Machu Picchu. New York: Avon Books. ISBN 0-380-43687-6.
Sacsayhuamán

Sacsayhuamán (též španělsky Sacsaihuaman, kečuánsky Saksaywaman, Saksaq Waman či Sasa Waman, doslova „orlí hnízdo“) je incká „pevnost“ z obrovských, přesně opracovaných a dokonale do sebe zapadajících kamenných bloků na severním okraji jihoperuánského města Cuzco, které je historickým hlavním městem incké říše. Podle tradice ji naplánovali v době vlády Inky Pachacuteka Yupanquiho (1438–1471) a postavili za Huayna Capaka (1493–1527). Údajně ji stavělo 30 000 indiánů 70 let. Podle archeologů je však alespoň její spodní část mnohem starší. Části pevnosti byly postaveny již v době kolem roku 1100 příslušníky kultury Killike, kteří ve zdejší oblasti žili asi od roku 900. Inkové ji pak od 13. století rozšiřovali. Podle legend nesloužil Sacsayhuamán jako pevnost, což se domnívali španělští conquistadoři, ale jako „Dům Slunce“. Když před těmito mohutnými kamennými bloky stáli první španělští dobyvatelé, mnozí z nich si mysleli, že musí jít o ďáblovo dílo. Sacsayhuamán totiž sestává ze tří nad sebou terasovitě postavených hradeb, z nichž je každá přes 365 metrů dlouhá. Některé kamenné bloky mají úctyhodnou velikost a váhu – největší z nich měří 5 × 5 × 4 metry a jejich hmotnost je odhadnuta na více než 200 tun. Zůstává otázkou, jak Inkové tyto obrovské kamenné bloky transportovali, ukládali a opracovávali. Jednotlivé bloky mají různé velikosti a tvary, přesně k sobě přiléhají a jsou na sobě uložené bez jakékoli spojovací hmoty. Při zemětřesení, kterých je v této oblasti hodně, zapadnou kameny zpět na svoje místa, a díky tomu jsou škody po zemětřeseních minimální. Panorama Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Sacsayhuamán na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Sacsayhuamán na Wikimedia Commons
Saksaywaman

Saksaywaman (spansk skrivemåde: Sacsayhuamán) er en ceremoniel fæstning fra Inkariget på en høj to kilometer nord for den peruanske by Cusco, inkaernes tidligere hovedstad. Den består af høje vægge bygget af polerede sten, nogle meget store, som blev sat sammen uden nogen form for mørtel. På inkaernes tid havde Cusco form som en stor puma, hvis man så den fra luften. Saksaywaman udgjorde hovedet på pumaen, og væggene går derfor i zag-zag, for at ligne pumaens knurhår. Komplekset blev påbegyndt under Pachacutis styre i 1400-tallet, og blev afsluttet under Huayna Capac i 1500-tallet. Stedet bruges i dag til at fejre Inti Rami, inkaernes solfest, hvert år ved vintersolhverv 24. juni. Navnet Saksaywaman er quechua og betyder "stedet hvor ørnen mættes". Stedet står på UNESCO's Verdensarvsliste. Eksterne henvisninger
Sacsayhuamán

Sacsayhuamán – kompleks inkaskich kamiennych murów wzniesionych w pobliżu miasta Cuzco w Peru, na wysokości ponad 3600 m n.p.m. W 1983 roku obiekt został wpisany wraz z historycznym miastem Cuzco na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Nieznane jest przeznaczenie budowli, która mogła służyć jako miejsce kultu religijnego bądź twierdza. Przypuszcza się również, że Sacsayhuamán stanowi głowę pumy, której kształt widoczny z lotu ptaka tworzy razem z historyczną częścią miasta Cuzco. Okres, w którym wzniesiono mury, także nie jest jasny. Według wielu archeologów budowa miała miejsce w drugiej połowie XV wieku, za panowania króla Pachacuteca, względnie została wówczas rozbudowana na bazie budowli powstałych w XI wieku. 13 marca 2008 archeolodzy odkryli w pobliżu Sacsayhuamán ruiny świątyni pochodzącej z czasów preinkaskich (900-1200 n.e.). Konstrukcja murów Budowla składa się z trzech megalitycznych murów w układzie tarasowym – jeden nad drugim, zbudowanych w zygzak, rozciągających się na długości około 400 m. Do budowy ścian użyto ogromnych głazów dostarczonych z kamieniołomów znajdujących się w odległości 15 km, a następnie obrabianych w celu idealnego ich dopasowania bez stosowania zaprawy. Największy użyty kamień ma wymiary 9 m wysokości, 5 m szerokości i 4 m grubości. Jego waga wynosi około 350 ton. Nie jest jasne, jak Inkowie transportowali owe kamienie, ponieważ nie znali ani koła, ani rolek. Nie jest również zrozumiałe, jak je obrabiali znanymi sobie narzędziami kamiennymi, których twardość nie wystarczała do obróbki granitu. Poszczególne elementy kamienne były ze sobą połączone bardzo precyzyjnie. Przypisy Bibliografia Sacsayhuaman. CuscoPeru.com. [dostęp 2013-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-01)]. (ang.).
Cerro Baúl

Cerro Baúl je stolová hora v Peru o nadmořské výšce 2585 metrů. Nachází se v departementu Moquegua, 11 kilometrů severovýchodně od města Moquegua. Vzhledem k tomu, že hora byla do roku 1000 posvátným místem Huarijské kultury, je archeologickou památkou. Na hoře se nacházejí rozsáhlé zbytky osídlení, které byly objeveny od 80. let dvacátého století archeology přírodopisného muzea v Chicagu . Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Cerro Baúl na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Cerro Baúl na Wikimedia Commons
Cerro Baúl

Der Cerro Baúl ist ein Tafelberg in Peru. Er befindet sich in der Region Moquegua, 11 Kilometer nordöstlich von Moquegua. Da der Berg bis ungefähr zum Jahr 1000 ein Standort der Wari-Kultur war, ist er heute ein Bodendenkmal. Auf dem Berg befinden sich umfangreiche Siedlungsreste, die seit ihrer Entdeckung in den 1980er-Jahren von Mitarbeitern des Field Museum of Natural History in Chicago ausgegraben wurden. Das Wappen der Region Moquegua zeigt den Cerro Baúl. Literatur Patrick Ryan Williams: Cerro Baúl: A Wari center on the Tiwanaku frontier. In: Latin American Antiquity 12, 2001, S. 67–83 (PDF). Weblinks Proyecto Arqueológico Cerro Baúl, Website des Field Museum of Natural History Chicago mit umfangreicher Literatur Cerro Baúl, Ministerio de Comercio Exterior y Turismo Luftaufnahme der Siedlungsreste