Marais breton

Het Marais breton (vertaald: Bretons moeras), of Marais breton-vendéen (vertaald: Bretons-Vendées moeras), is een moerasregio langs de Atlantische Oceaankust van Frankrijk. Het gebied ligt op de grens tussen de Franse voormalige provincies Bretagne en Poitou. Nu ligt het in twee departementen van de regio Pays de la Loire: Loire-Atlantique en Vendée. Het Marais Breton wordt beschermd door dijken en duinen (gestabiliseerd door dennenbomen, het bos van Pays-de-Monts), omdat het gebied rond Bouin en Beauvoir-sur-Mer, bijvoorbeeld, vroeger vaak te maken had met stormvloeden, omdat het land soms onder het hoogste waterpeil van de oceaan lag. Er zijn afwateringssystemen aangelegd om het waterpeil in het hele moeras te reguleren. Zout water aan de kust voor de zoutwinning en zoet water voor de landbouw in het moeras. Deze afwateringssystemen maken een nauwkeurig beheer van het moeras mogelijk en voorkomen overstromingen van het land (en mogelijk ook van woningen) in de winter door het water uit de moerassen en stroomgebieden naar zee af te voeren. Het moeras is een bevoorrechte observatieplaats, een site die bekend staat om zijn ongerepte natuur en zijn ecologisch verantwoord toerisme. Geografie Het Marais Breton strekts zich uit over meer dan 35.000 hectare en bestaat uit een netwerk van kanalen, vochtige weiden, akkers en polders met een grote biologische rijkdom. Het strekt zich uit van noord naar zuid, van de gemeenten Les Moutiers-en-Retz tot Saint-Gilles-Croix-de-Vie aan de kust en van Machecoul-Saint-Même tot Challans in het binnenland, in het oosten. Geschiedenis Oorspronkelijk maakte het gebied deel uit van een grote baai die door de oceaan werd bedekt (de baai van Bretagne). Het is deze baai van Bretagne (een deel van de huidige baai van Bourgneuf) die zijn naam heeft gegeven aan het Marais Breton. Van de vele eilanden die deze baai rijk was, wordt alleen het Île de Noirmoutier nog door de zee omringd. Bouin, Sallertaine en Île-Chauvet zijn voormalige eilanden die tegenwoordig met het vasteland zijn verbonden. In de prehistorie heeft sedimentatie uit de Loire een gebied van opeenvolgende afzettingen gecreëerd, waardoor de baai geleidelijk werd afgesloten. Vervolgens hebben mensen een dijkensysteem aangelegd om dit land op de zee te winnen. De eerste zoutpannen werden aan het begin van de christelijke jaartelling onder invloed van de Romeinen gegraven. De benedictijner monniken begonnen in de 11e tot 13e eeuw met de aanleg van dijken, met als voornaamste doel het creëren van zoutmoerassen. Ze vestigden zich met name op Île-Chauvet (Bois de Céné) en in andere abdijen. Van de middeleeuwen tot de 18e eeuw stond het moeras bekend om zijn zoutpannen, waardoor het Marais Breton uitgroeide tot de grootste zoutproducent van Frankrijk (van de 15e tot de 18e eeuw met een productie van maximaal 30.000 ton per jaar). Het zoutverbruik was toen veel groter dan nu, omdat zout werd gebruikt als belangrijkste conserveermiddel voor voedsel: het zouten van voedsel was zeer wijdverbreid. De twee parochies die in die tijd het meeste zout produceerden, waren die van Bouin en Bourgneuf. Het zout werd vervolgens voornamelijk naar de Scandinavische landen geëxporteerd door de Hanze-kooplieden vanuit de havens van Bourgneuf-en-Retz en vervolgens Le Collet. Maar de geleidelijke verzanding van de baai (deels veroorzaakt door de tonnen ballast die schepen lozen voordat ze zout laden) maakte een einde aan de grootschalige handel, omdat de toegang tot de havens voor schepen steeds moeilijker werd. Dit productiegebied werd toen geleidelijk verlaten ten gunste van de zoutpannen van de Middellandse Zee. De landbouw verdrong geleidelijk aan de zoutwinning en er werd begonnen met de herinrichting van de moerassen. Het zoute water werd geleidelijk aan afgevoerd naar zee en vervangen door regenwater dat het waternetwerk van het moeras vulde. Tegenwoordig is het water in het moeras volledig zoet, met uitzondering van de gebieden aan de kust, zoals La Barre-de-Monts, Beauvoir-sur-Mer, Bouin en Bourgneuf, waar het water zout is, met name voor de oesterteelt. Er werden bredere en minder talrijke sloten aangelegd en gegraven om een betere irrigatie en een goede afwatering in de winter van het Marais Breton te garanderen. In 1965 werden de moerassen van Machecoul, Bois-de-Céné en Saint-Gervais, die tot dan toe met zout water werden beheerd, in de zomer voorzien van zoet water, dat vanuit de Loire werd aangevoerd via het kanaal van Martinière, Acheneau en Tenu. Het water werd vervolgens in Machecoul, bij La Pommeraie, opgepompt om de moerassen te voeden. Cultuur Het grootste deel van het zuiden van het Marais Breton spreekt traditioneel Poitevin, in de variant Maraîchine, tot bijvoorbeeld La Garnache en Beauvoir-sur-Mer. De traditionele taal van het noordelijke deel (met name Bouin, Bois-de-Céné, Machecoul) behoort tot het dialect van het Pays de Retz, een lokale variant van het Gallo van het Pays Nantais. De Marais Breton heeft een traditie van muziek en dans die vergelijkbaar is met die van zijn buren, de Bocage vendéen en Haute-Bretagne, maar het heeft ook zijn eigen lokale instrument, de veuze-doedelzak, en zijn eigen dans, de Maraîchine. Economie Tegenwoordig hebben de oesterteelt (oesters uit de Vendée-Atlantique) en het toerisme een belangrijke rol overgenomen rond de badplaatsen van de baai van Bourgneuf (Les Moutiers-en-Retz, Noirmoutier, enz.) en de kust van de Vendée (Saint-Gilles-Croix-de-Vie, Saint-Jean-de-Monts, enz.). . De zoutwinning kent sinds enkele jaren een nieuwe opleving in het Bretonse moerasgebied, met name op het eiland Noirmoutier, in Beauvoir-sur-Mer, Bouin en Bourgneuf-en-Retz, vooral dankzij de hernieuwde belangstelling voor traditionele activiteiten en het toeristische potentieel dat dit met zich meebrengt, evenals de kwaliteit van de productie. De windmolens van Bouin, die op 18 juni 2003 in gebruik zijn genomen, zijn een bezienswaardigheid geworden die in het hele noorden van het moerasgebied te zien is. Ze produceren energie voor bijna 20.000 huishoudens, exclusief verwarming. De opgewekte elektriciteit wordt rechtstreeks naar het elektriciteitsnet gestuurd, waar deze nodig is. Flora en fauna Volgens Natura 2000 maakt het Marais Breton deel uit van een groter geografisch gebied dat ook het forêt des Pays de Monts, de baai van Bourgneuf en het île de Noirmoutier omvat. Sinds 2 februari 2017 is dit zelfde gebied ook aangewezen als Ramsargebied. Deze moerasomgeving wordt gekenmerkt door een rijke en bijzondere fauna, met reigers, zilverreigers, bruine kiekendieven en eenden, evenals ooievaars in de omgeving van Machecoul en Fresnay-en-Retz. Er is ook een grote diversiteit aan vissoorten. Bepaalde zogenaamde halofiele planten groeien alleen in zoute omgevingen. In de zoutmoerassen zijn de plantensoorten verdeeld naar gelang de zoutgehalte en de aard van de grond waarop ze groeien. Zeekraal groeit dicht bij het zoute water onderaan de heuvels, terwijl zwarte mosterd groeit op minder zoute grond op de heuvels. Important Bird Area Het marais breton en de baai van Bourgneuf zijn aangewezen als Important Bird Area door BirdLife International vanwege het belang voor significante populaties van de bergeend, blauwborst, bonte strandloper, bruine kiekendief, grauwe kiekendief, kleine zilverreiger, kluut, rosse grutto, rotgans, slobeend, steltkluut, tureluur, velduil, visdief, wulp, zilverplevier, zwarte wouw en andere watervogels.