NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cattedrale di Luçon

La cattedrale di Nostra Signora dell'Assunzione (in francese: Cathédrale Notre-Dame-de-l'Assomption de Luçon) è il principale luogo di culto cattolico di Luçon, nel dipartimento della Vandea. La chiesa, sede del vescovo di Luçon, è monumento storico di Francia dal 1906. Costruita (tra XIII e XIV secolo) come chiesa di un'importante Abbazia fondata nel IX secolo divenne cattedrale di una nuova diocesi nel 1317. Essenzialmente di stile gotico ebbe nel corso dei secoli modifiche in stile rinascimentale e barocco. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla cattedrale di Luçon Collegamenti esterni Sito ufficiale, su doyenne-lucon.catho85.org. (EN) Cattedrale di Luçon, in GCatholic.org. (EN) Cattedrale di Luçon, su Structurae.
Katedra w Luçon

Katedra w Luçon (właściwie katedra pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, fr. Cathédrale Notre-Dame-de-l'Assomption) – rzymskokatolicka katedra we francuskiej gminie Luçon, w Kraju Loary. Siedziba diecezji Luçon. Historia W VII roku na miejscu obecnej katedry uczniowie św. Filiberta założyli klasztor. Zakon benedyktynów, który przejął założenie, podniósł go do rangi opactwa, z którego zachował się jedynie XI-wieczny, romański transept katedry. Mnisi okolicznego klasztoru kazali rozbudować kościół klasztorny. W 1317 roku papież Jan XXII utworzył diecezję Luçon, którą wyodrębnił z diecezji Poitiers. Biskupem został opat klasztoru, Pierre de la Voyri. Od XIII do XV wieku budynek był kilkakrotnie przebudowywany. W XVII wieku zawaliła się wieża katedry, podczas rewolucji francuskiej świątynia została zdesakralizowana i początkowo służyła jako stajnia, później przekształcono ją w bazę wojskową. W XIX roku odbudowano dzwonnicę. Architektura Budowla gotycka, trójnawowa, posiada układ bazylikowy. Wieża ma wysokość 85 metrów. Galeria Przypisy
Saint-Laurent-sur-Sèvre

Saint-Laurent-sur-Sèvre ist eine französische Gemeinde mit 3.550 Einwohnern (Stand: 1. Januar 2023) im Département Vendée in der Region Pays de la Loire. Geografie Die Gemeinde liegt rund 60 Kilometer südöstlich von Nantes an der Grenze zum benachbarten Département Deux-Sèvres der Region Nouvelle-Aquitaine. Der Gemeindehauptort wird vom Fluss Sèvre Nantaise durchquert. Nachbargemeinden sind: Mauléon im Nordosten und Osten (Dép. Deux-Sèvres), Treize-Vents im Südosten, Saint-Malô-du-Bois im Süden, Chanverrie im Westen und Mortagne-sur-Sèvre im Nordwesten. An der nördlichen Gemeindegrenze mündet der Ouin als rechter Nebenfluss in die Sèvre Nantaise. Verkehrsanbindung Die Verbindung mit den nördlichen und südlichen Nachbargemeinden wird über die Départementsstraße D752 hergestellt. Von Nordwest nach Südost verläuft die Nationalstraße N149, die von Mortagne-sur-Sèvre nach Bressuire führt. Ganz im Westen wird das Gemeindegebiet von der Autobahn A87 berührt. Außerdem führt auch noch die Eisenbahnlinie Train de Fer de la Vendée, die heute nur mehr touristisch genützt wird, durch die Gemeinde, die einen Weiler namens „La Gare de Saint-Laurent“ besitzt. Bevölkerungsentwicklung Literatur Le Patrimoine des Communes de la Vendée. Flohic Editions, Band 1, Paris 2001, ISBN 2-84234-118-X, S. 579–591. Weblinks Offizielle Website
Saint-Laurent-sur-Sèvre

Saint-Laurent-sur-Sèvre (French pronunciation: [sɛ̃ loʁɑ̃ syʁ sɛvʁ], literally Saint-Laurent on Sèvre) is a commune in the Vendée department in the Pays de la Loire region in western France. Population Pilgrimage Some 25,000 visitors per year arrive at the town, for it is the burial place of two well known Roman Catholic figures: Saint Louis de Montfort and Blessed Marie Louise Trichet. The Basilica of Saint Louis de Montfort at Saint-Laurent-sur-Sèvre is an impressive structure that attracts a good number of pilgrims each year. On September 19, 1996, Pope John-Paul II visited the town to meditate and pray on the adjacent tombs of Saint Louis and Blessed Marie Louise. Pope John Paul II's strong Marian devotion was highly influenced by the Mariology of Saint Louis de Montfort. According to his Apostolic Letter Rosarium Virginis Mariae, the pontif's personal motto "Totus Tuus" was inspired by St. Louis' doctrine on total consecration to the Virgin Mary. Claire Ferchaud was born in Saint-Laurent-sur-Sèvre. See also Communes of the Vendée department References
Saint-Laurent-sur-Sèvre

Saint-Laurent-sur-Sèvre (San Lorenzo del Sevre) es una población y comuna francesa, en la región de Países del Loira, departamento de Vandea, en el distrito de La Roche-sur-Yon y cantón de Mortagne-sur-Sèvre. Demografía Referencias Véase también Hermanos de San Gabriel. Enlaces externos INSEE
Saint-Laurent-sur-Sèvre

Saint-Laurent-sur-Sèvre település Franciaországban, Vendée megyében. Lakosainak száma 3550 fő (2023. január 1.). Saint-Laurent-sur-Sèvre Mauléon, Mortagne-sur-Sèvre, Saint-Malô-du-Bois, Treize-Vents és Chanverrie községekkel határos. Népesség A település népessége az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (francia)
Saint-Laurent-sur-Sèvre

Saint-Laurent-sur-Sèvre è un comune francese di 4 352 abitanti situato nel dipartimento della Vandea nella regione dei Paesi della Loira. Società Evoluzione demografica Abitanti censiti Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Saint-Laurent-sur-Sèvre Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su saintlaurentsursevre.fr.
Saint-Laurent-sur-Sèvre

Saint-Laurent-sur-Sèvre is een gemeente in het Franse departement Vendée (regio Pays de la Loire). De plaats maakt deel uit van het arrondissement La Roche-sur-Yon. De gemeente telde 3.550 inwoners op 1 januari 2023. De plaats is een katholiek bedevaartsoord. Elk jaar bezoeken ongeveer 25.000 gelovigen de graftombe van de heilige Louis-Marie Grignion de Montfort, stichter van de Montfortanen, in de basiliek. In de gemeente is ook een grote katholieke school, Saint-Gabriel – Saint Michel, die ongeveer 2.500 leerlingen telt waarvan 1.300 internen. Geschiedenis De plaats ontstond in de 5e of 6e eeuw en droeg aanvankelijk de naam Saint-Pierre-de-Savara. Door de aanwezigheid van een reliek, een botje van een duim toegeschreven aan de heilige Laurentius, werd de plaats een bedevaartsoord. In 1050 werd een kerk gewijd aan Sint-Laurentius gebouwd en de plaats nam de naam Saint-Laurent aan. In 1716 overleed Louis-Marie Grignion de Montfort in Saint-Laurent en werd daar begraven. De religieuze congregaties die door hem werden gestichten openden kloosters in Saint-Laurent. Tijdens de Opstand in de Vendée was Saint-Laurent een centrum van de opstand en het republikeinse leger hield hier tussen januari en maart 1794 lelijk huis. In de tweede helft van de 19e eeuw kwam er industrie in de gemeente. Katholieken verzamelden in Saint-Laurent-sur-Sèvre in 1925, 1947 en 1950 om te betogen voor het vrije onderwijs in Frankrijk. Ook de heiligverklaring van Louis-Marie Grignion de Montfort (in 1947) en de zaligverklaring van zuster Marie-Louise de Jésus (in 1993) zorgden voor een grote volkstoeloop. In 1996 bezocht paus Johannes Paulus II de gemeente om te bidden aan het graf van Louis-Marie Grignion de Montfort. Geografie De oppervlakte van Saint-Laurent-sur-Sèvre bedraagt 15,79 vierkante kilometer. Op 1 januari 2023 was de bevolkingsdichtheid 224,8 inwoners per km². De Sèvre Nantaise stroomt door de gemeente, die dicht bij de grens met de departementen Maine-et-Loire en Deux-Sèvres ligt. Demografie Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Saint-Laurent-sur-Sèvre

Saint-Laurent-sur-Sèvre – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Kraj Loary, w departamencie Wandea. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 3 247 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 206 osób/km² (wśród 1504 gmin Kraju Loary Saint-Laurent-sur-Sèvre plasuje się na 143. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 746.). Bibliografia Francuski urząd statystyczny. (fr.).
Сен-Лоран-сюр-Севр

Сен-Лоран-сюр-Севр (фр. Saint-Laurent-sur-Sèvre) — коммуна на западе Франции, регион Пеи-де-ла-Луар, департамент Вандея, округ Ла-Рош-сюр-Йон, кантон Мортань-сюр-Севр. Расположена в 10 км к югу от Шоле, в 57 км к северо-востоку от Ла-Рош-сюр-Йона и 63 км к юго-западу от Нанта, в 1 км от национальной автомагистрали N149, на левом берегу реки Севр-Нантез. Население (2019) — 3 689 человек. Достопримечательности Базилика Святого Лаврентия Виадук Барбен Экономика Структура занятости населения: сельское хозяйство — 2,1 % промышленность — 35,8 % строительство — 3,9 % торговля, транспорт и сфера услуг — 29,0 % государственные и муниципальные службы — 29,3 % Уровень безработицы (2019) — 8,8 % (Франция в целом — 12,9 %, департамент Вандея — 10,5 %). Среднегодовой доход на 1 человека, евро (2019) — 22 180 (Франция в целом — 21 930, департамент Вандея — 21 550). Демография Динамика численности населения, чел. Администрация Пост мэра Сен-Лоран-сюр-Севра с 2020 года занимает Эрик Кудерк (Éric Couderc). На муниципальных выборах 2020 года возглавляемый им правый список был единственным. Галерея Ссылки Национальный институт статистики Результаты муниципальных выборов 2020 года
Saint-Laurent-sur-Sèvre

Saint-Laurent-sur-Sèvre är en kommun i departementet Vendée i regionen Pays de la Loire i västra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Mortagne-sur-Sèvre som tillhör arrondissementet La Roche-sur-Yon. År 2023 hade Saint-Laurent-sur-Sèvre 3 550 invånare. Befolkningsutveckling Antalet invånare i kommunen Saint-Laurent-sur-Sèvre Se även Lista över kommuner i departementet Vendée Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Saint-Laurent-sur-Sèvre.
Сен-Лоран-сюр-Севр

Сен-Лора́н-сюр-Севр (фр. Saint-Laurent-sur-Sèvre) — муніципалітет у Франції, у регіоні Пеї-де-ла-Луар, департамент Вандея. Населення — 3613 осіб (2022). Муніципалітет розташований на відстані близько 330 км на південний захід від Парижа, 60 км на південний схід від Нанта, 55 км на північний схід від Ла-Рош-сюр-Іона. Демографія Динаміка населення (INSEE ): Розподіл населення за віком та статтю (2006): Економіка 2010 року серед 2025 осіб працездатного віку (15—64 років) 1440 були активними, 585 — неактивними (показник активності 71,1%, у 1999 році було 67,5%). З 1440 активних мешканців працювало 1345 осіб (722 чоловіки та 623 жінки), безробітними було 95 (36 чоловіків та 59 жінок). Серед 585 неактивних 302 особи були учнями чи студентами, 212 — пенсіонерами, 71 була неактивною з інших причин. У 2010 році у муніципалітеті числилось 1228 оподаткованих домогосподарств, у яких проживали 3108,0 особи, медіана доходів виносила 18 511 євро на одного особоспоживача. Сусідні муніципалітети Посилання Офіційний сайт муніципалітету [Архівовано 25 листопада 2006 у Wayback Machine.] Див. також Список муніципалітетів департаменту Вандея Примітки
Cathédrale Saint-Pierre-et-Saint-Paul

A Cathédrale Saint-Pierre-et-Saint-Paul a Nantes-i egyházmegye székesegyháza Franciaországban, Nantes városában. Története A katedrálist II. Ferenc rendeletére kezdték el építeni 1434-ben. 1972-ben egy tűzvész károsította, de újjáépítették. Bretagne legnagyobb temploma nem a félszigeten szokásos barna terméskőből, hanem fehér tufából épült. A két nagy, 63 méteres bejárati torony dísztelen, annál szebben és gazdagabban díszítették viszont a bejárati kapukat szobrokkal, faragásokkal. Az öthajós katedrális belmagassága 37,5 méter, magasabb mint a Notre-Dame-é Párizsban. Itt látható II. Ferenc és felesége síremléke, amely Bretagne-i Anna rendelésére készült 1502 és 1507 között, ezek eredetileg egy másik templomban voltak elhelyezve, de a forradalom idején a város főépítésze darabokra szedte és elrejtette, 1817-ben állították fel újra, ekkor már a katedrálisban. A fekete márványból készült síremléket az erények, a bűnök, az erő és a jámborság jelképes szobrai veszik körül. 2020. július 18-án tűz ütött ki a székesegyház három helyén; az ügyészség gyűjtogatást feltételez. A tűzben megsemmisültek a katedrális ablakai és 15. századi orgonája. Jegyzetek További információk (franciául) La cathédrale de Nantes visite virtuelle 360 photo panoramique Irodalom Cocke, T. H., (1990) Gothique Moderne: The Use of Gothic in Seventeenth Century France, In P. Crossley and E. Fernie, Medieval Architecture and its Intellectual Context. Studies in Honour of Peter Kidson. London and Ronceverte, 1990, 249-257.
Kathedraal van Nantes

De Kathedraal van Sint-Pieter en Sint-Paulus (Frans: cathédrale Saint-Pierre-et-Saint-Paul), lokaal ook wel simpelweg de Sint-Pieterskathedraal genoemd, is een rooms-katholieke kathedraal in de Franse stad Nantes. Geschiedenis De plek van de kathedraal geldt al lang als plaats van aanbidding. In de Romeinse Tijd stond er een tempel gewijd aan Janus. Daarna zouden er achtereenvolgens een basiliek uit de 4e eeuw, een kathedraal uit de 6e eeuw en een kathedraal uit de 11e eeuw staan. De bouw van de huidige kathedraal werd begonnen in 1434. Bretagne was in die periode welvarend, waardoor er verschillende van dergelijke projecten werden gestart. De bouw van het portaal en de façade werd voor het einde van de 15e eeuw afgerond, de torens zouden echter pas in 1508 klaar zijn. Ook de bouw van het schip en de zijbeuken zou aan het begin van de 16e eeuw worden afgerond. Pas in de 17e eeuw waren de werkzaamheden aan de kathedraal klaar. Tijdens de Franse Revolutie werd de kathedraal gebruikt als militaire uitkijkpost. Daartoe werd de zuidelijke toren van de kathedraal verhoogd met een houten constructie van tien meter hoog. De kathedraal verwerd tot arsenaal en stal. In 1796 dreigde het gebouw te worden afgebroken om plaats te maken voor het doortrekken van een weg, maar dankzij een deskundig rapport van de bouwkundig ingenieur Mathurin-Julien Grolleau (1734-1806) werd vernietiging voorkomen. Sinds 1862 geldt de kathedraal als historisch monument in Frankrijk. De kathedraal bevat de cenotaaf van de Bretonse generaal De Lamoricière. Ernstige schades Op 15 juni 1944 raakte het gebouw beschadigd door bombardementen door de geallieerden. Het herstel van de schade aan vooral het koor en de sacristie werd tientallen jaren vertraagd door onduidelijkheden over de financiering. Het grote hoofdorgel, in 1619-1621 gebouwd door Jacques Girardet en daarna herhaaldelijk gewijzigd, kon pas op 21 november 1971 weer in gebruik genomen worden. Op 28 januari 1972 raakte de kathedraal tijdens onderhoudswerkzaamheden beschadigd door een brand die onder meer het houten dakgewelf verwoestte en in het interieur grote schade aanrichtte. Dit leidde tot een hersteloperatie die tot 1985 geduurd heeft. Het hoofdorgel, dat op het moment van de brand pas twee maanden weer functioneerde, kon ternauwernood worden gered. Op 18 juli 2020 richtte opnieuw een grote brand ernstige schade aan in de kathedraal. Het hoofdorgel werd deze keer geheel verwoest, evenals de gebrandschilderde ramen. De politie ging uit van brandstichting omdat het vuur op drie plaatsen was ontstaan. Na een week legde een verdachte die eerder was vrijgelaten een bekentenis af. Externe link Officiële website
Katedralen i Nantes

Katedralen i Nantes, även känd som Petrus och Paulus katedral i Nantes (franska: Cathédrale Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Nantes), är en gotisk romersk-katolsk katedral i staden Nantes, Pays de la Loire, Frankrike. Byggandet av katedralen inleddes år 1434 på platsen för en romansk katedral och tog 457 år att avsluta, med fullbordan 1891. Rekonstruktionen av domkyrkan påbörjades under första hälften av 1400-talet, under en tid då Nantes och Bretagne var kommersiellt välmående, då det påbörjades sådana storskaliga arkitektoniska projekt i stor skala, delvis på grund av den opportunistiska och skickliga diplomatiska politik hertigen Johan VI förde i en period av politisk turbulens och konflikt med England. Historia Katedralens grundsten lades i april 1434 av hertigen Johan VI (1389–1442) och biskopen Jean de Malestroit (1375–1443). Den första ansvarige arkitekten var Guillaume de Dammartin som senare ersattes av Mathurin Rodier. Konstruktionen inleddes med den västra fasaden, sidoskeppet och dess sidokapell. Leniaud et al. delar in byggprocessen i fem faser. Den första fasen ägde rum mellan byggstarten 1434 och cirka 1470. Den andra fasen ägde rum från cirka 1470 till cirka 1490, den tredje fasen mellan cirka 1500 och 1516. Den sista fasen var en efter-medeltida fas då den inträffade mellan cirka 1626 och 1630. Under den första perioden byggdes bland annat den västra fasaden, den södra gången av långhuset med dess kapell och de södra arkad-pelarna. Den andra fasen innebar att man byggde till skeppet, den norra gången och dess kapell. Den sista fasen innebar att man färdigställde skeppets höga takvalv. Branden 2020 Katedralen eldhärjades den 18 juli 2020. En vecka senare erkände en 39-årig asylsökande från Rwanda som jobbat som volontär i kyrkan att han anlagt branden. I branden totalförstördes bland annat katedralens huvudorgel. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Katedralen i Nantes.
Musée Jean Lurçat

Das Musée Jean Lurçat (vollständig: Musée Jean-Lurçat et de la Tapisserie Contemporaine) ist ein Textilkunst-Museum in der westfranzösischen Stadt Angers. Im Gebäude des Krankenhauses Saint-Jean aus dem 12. Jahrhundert werden die monumentalen, zeitgenössischen Wandteppiche (1957–1966) von Jean Lurçat ausgestellt. Er hat dieses Werk „Chant du monde“ („Gesang der Welt“) genannt. Sie sollen die Apokalypse der Neuzeit, die Atombombe, darstellen. Es gibt auch Sonderausstellungen mit zeitgenössischer Textilkunst. Weblinks Offizielle Website
Musée Jean-Lurçat et de la Tapisserie contemporaine

Le musée Jean-Lurçat et de la tapisserie contemporaine est un musée de la ville d'Angers. Histoire Il est situé dans l'hôpital médiéval Saint-Jean et dans un ancien orphelinat. Il abrite depuis le 16 mai 1968 le plus grand ensemble contemporain de tapisseries, le Chant du monde de Jean Lurçat. Description Le musée se veut comme l'écho contemporain à la Tenture de l'Apocalypse, le plus grand ensemble médiéval de tapisseries. Dans la grande salle des malades de l'ancien hôpital, il regroupe un ensemble de dix tapisseries (réalisées par Jean Lurçat de 1957 à 1966) qui constitue une vision épique, poétique, symbolique et humaniste du XXe siècle. Dans un bâtiment voisin, ancien orphelinat du XVIIe siècle, des grandes tentures aux petits formats, l’accrochage des collections suit le fil de la tapisserie depuis la deuxième guerre mondiale jusqu’aux démarches les plus contemporaines. Le noyau des collections est constitué des donations Jean Lurçat, Thomas Gleb et Josep Grau-Garriga. Il présente des œuvres d'Yves Millecamps, Mario Prassinos, Michel Tourlière ou Robert Wogensky. Le musée présente ensuite les artistes de la Nouvelle Tapisserie et enfin les démarches contemporaines liées à l'art du souple ou fiber art. On retrouve dans les collections Fanny Viollet, Simone Pheulpin ou Patrice Hugues. Le musée présente deux expositions temporaires par an, consacrées à des monographies d'artistes ou à des expositions de groupe, en privilégiant la recherche textile contemporaine. Une fois tous les 3 ans, le musée Jean-Lurçat et de la tapisserie contemporaine organise un concours de mini-textiles et présente les œuvres sélectionnées dans une exposition qui circule ensuite dans différents pays. Fréquentation Notes et références Voir aussi Articles connexes Hôpital Saint-Jean Liste des musées du Maine-et-Loire Liens externes Site des musées d'Angers : musees.angers.fr Portail des musées Portail d’Angers Portail du textile
Communauté de communes de l’Île de Noirmoutier

Die Communauté de communes de l’Île de Noirmoutier ist ein französischer Gemeindeverband mit der Rechtsform einer Communauté de communes im Département Vendée in der Region Pays de la Loire. Der Gemeindeverband wurde am 9. Februar 2004 gegründet und umfasst vier Gemeinden. Der Verwaltungssitz befindet sich im Ort Noirmoutier-en-l’Île. Mitgliedsgemeinden Quellen
Communauté de communes de l'Île-de-Noirmoutier

La communauté de communes de l’Île-de-Noirmoutier (CCIN), généralement appelée « Île-de-Noirmoutier », est une intercommunalité à fiscalité propre française située dans le département de la Vendée et la région des Pays de la Loire. Histoire Toponymie Territoire communautaire Géographie Située au nord-ouest du département de la Vendée, la communauté de communes de l'île de Noirmoutier regroupe 4 communes et s'étend sur 48,8 km2. Composition La communauté de communes est composée des 4 communes suivantes : Instances administratives Démographie Économie et infrastructures Compétences Administration Siège La maison intercommunale se trouve rue de la Prée-au-Duc à Noirmoutier-en-l'Île. Conseil communautaire Avant les élections municipales des 23 et 30 mars 2014, un arrêté préfectoral daté du 25 octobre 2013 entérine le nombre de délégués par commune au sein du conseil communautaire à compter du prochain renouvellement général. Le 23 novembre 2018, un nouvel arrêté modifie la répartition des délégués alors que la commune de L’Épine doit partiellement renouveler son conseil municipal. L’effet de l’acte est immédiat. Présidence Participation à d’autres groupements Régime fiscal et budget Régime fiscal Budget et fiscalité Projets et réalisations Identité visuelle Notes et références Notes Références Annexes Articles connexes Liste des intercommunalités à fiscalité propre de la Vendée Noirmoutier-en-l’Île Liens externes Site officiel de la communauté de communes de l’Île-de-Noirmoutier Site officiel de l’office de tourisme de l’Île-de-Noirmoutier Portail de la Vendée Portail des intercommunalités de France
Nantes Atlantique repülőtér

A Nantes Atlantique repülőtér (IATA: NTE, ICAO: LFRS) egy nemzetközi repülőtér Franciaországban, Nantes közelében. Éves utasforgalma 5 800 372 (2022) fő. Futópályák A repülőtér futópályái: 03/21 (2900 m, 45 m, aszfaltbeton) Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Légitársaságok és úticélok Jegyzetek További információk Hivatalos oldal A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában Aéroport de Nantes Atlantique at Union des Aéroports Français (franciául)
Aéroport Nantes Atlantique

Luchthaven Nantes Atlantique (Frans: Aéroport Nantes Atlantique) is een internationale luchthaven die de Franse stad Nantes bedient. Het ligt 8 kilometer ten zuidwesten van Nantes, vlak bij Bouguenais. Eigenaar is de Chambre de Commerce et d'Industrie de Nantes (Kamer van Koophandel en de Industrie in Nantes). Het is de grootste luchthaven in het westen van Frankrijk. De luchthaven De luchthaven heeft een start- en landingsbaan en een terminal. Aan de terminal zitten vijf vliegtuigslurven. Een aantal plekken mist aansluiting met het gebouw via een vliegtuigslurf. Er loopt een taxibaan parallel met de startbaan. De tweede start- en landingsbaan is buiten gebruik. Nantes is vanuit de luchthaven makkelijk te bereiken. Er is een 30-minuten verbinding met het centrum van Nantes (Place du Commerce, Cité des Congres, Gare SCNF Sud). Externe links (en) Aéroport Nantes Atlantique Officiële site (fr) Aéroport de Nantes Atlantique (Unie van de Franse luchthavens)
Aeroportul Nantes Atlantique

Aeroportul Nantes Atlantique (în franceză Aéroport Nantes Atlantique) (IATA: NTE, ICAO: LFRS) este un aeroport din Bouguenais, Loire-Atlantique, Pays de la Loire, Franța metropolitană, Franța ce deservește zona Nantes. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 5.800.372 de pasageri. A fost numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 27 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Este operat de Q2876137⁠(d). Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 03/21 are suprafața de asfalt și dimensiunile 2.900 m × 45 m. Terminale Note Vezi și
Аеродром Нант

Аеродром Нант-Атлантик (фр. Aéroport Nantes Atlantique) је ваздушна лука француског града Нанта, једног од највећих у држави и највећег града западне Француске. Аеродром је смештен 8 km југозападно од града и, поред Нанта, опслужује област атлантске Француске и доње Лоаре. Ваздушна лука у Нанту је последњих година једна од десет најпрометнијих у Француској. 2023. године промет путника је био више 6,5 милиона. Аеродром је авио-чвориште за пар авиопревозника: „Ер Франс Хоп”, „Изиџет”, „Трансавија Френс” и „Волотеа”. Референце Спољашње везе Званична страница аеродрома (енг.)