NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Regione autonoma di Bougainville

La regione autonoma di Bougainville è una regione autonoma della Papua Nuova Guinea. È composta dalle isole di Bougainville, Buka e altre isole minori. Fino all'ottenimento dell'autonomia, era nota come Provincia delle Salomone Settentrionali. Il 23 novembre 2019 si è tenuto nella regione un referendum consultivo per l'indipendenza dalla Papua Nuova Guinea in cui il 98,31% dei cittadini ha votato per l'indipendenza. Geografia fisica Geografia antropica Suddivisioni amministrative La provincia è suddivisa in distretti, che a loro volta sono suddivisi in aree di governo locale (Local Level Government Areas). Società Religione La maggior parte dei residenti a Bougainville è di religione cristiana, di cui il 70% di confessione cattolica e una minoranza appartenente alla chiesa protestante della Papua Nuova Guinea. La Diocesi di Bougainville della Chiesa cattolica segue il rito romano e la sede principale nella Cattedrale dell'Assunzione di Maria Vergine a sull'isola di Buka. Nella regione sono presenti 33 parrocchie e una missione. Lingua La costituzione, scritta in inglese, non specifica una lingua ufficiale, ma prevede la traduzione della stessa in Tok Pisin e in quante più lingue locali possibili. Promuove al contempo lo sviluppo, la salvaguardia e l'arricchimento di tutte le lingue di Bougainville. Note Voci correlate Arcipelago delle Isole Salomone Guerra civile di Bougainville Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su regione autonoma di Bougainville
Autonome Regio Bougainville

De Autonome Regio Bougainville (Tok Pisin: Otonomos Region bilong Bogenvil) is een autonome regio van Papoea-Nieuw-Guinea. De regio bestaat uit de Noordelijke Salomonseilanden waarvan Bougainville de grootste is, gevolgd door Buka en enkele kleinere eilanden en atollen. De hoofdstad van de regio is Buka. De officiële talen zijn Tok Pisin en Engels. De eilanden zijn echter verder, net zoals de rest van Papoea-Nieuw-Guinea, linguïstisch zeer divers. Er worden in de regio tientallen verschillende Papoeatalen en Austronesische talen gesproken. In 2019 werd een niet-bindend onafhankelijkheidsreferendum gehouden, waar 98% voor onafhankelijkheid van Papoea-Nieuw-Guinea stemde. De presidenten van Papoea-Nieuw-Guinea en Bougainville zijn overeengekomen dat Bougainville onafhankelijkheid zal krijgen tussen 2025 en 2027. Dit proces is echter wel afhankelijk van parlementaire goedkeuring van het Nationale Parlement van Papoea-Nieuw-Guinea dat tot dusver geen goedkeuring heeft gegeven. Geografie De Noordelijke Salomonseilanden bestaan uit de twee grotere eilanden van Bougainville en Buka die slechts door een nauwe zeestraat worden gescheiden en een aantal verdere eilanden en atollen. De eilanden zijn onderdeel van dezelfde onderzeese rug als de Salomonseilanden. Op Bougainville bevinden zich meerdere vulkanen. In het zuidwesten van het eiland ligt de vulkaan Loloru, naar het noordwesten de actieve Bagana (1750 meter hoog) en meer centraal op het eiland de vulkaan Billy Mitchell. Verder naar het noordwesten ligt de holocene vulkaan Mount Balbi die tevens het hoogste punt vormt van het eiland. Al deze vulkanen maken deel uit van de bergketen Emperor Range die van noordwest naar het zuidoosten over het eiland loopt. Arawa was de hoofdstad van het gebied tot de burgeroorlog van 1988 tot 1998. Doordat de stad dusdanig werd beschadigd tijdens de oorlog werd de hoofdstad veranderd naar Buka. Het is niet duidelijk of na onafhankelijkheid Buka de hoofdstad zal blijven of dat Arawa wederom hoofdstad zal worden.
Bougainville (prowincja)

Bougainville (ang. Autonomous Region of Bougainville) – autonomiczna prowincja Papui-Nowej Gwinei. Obejmuje wyspy Bougainville, Buka oraz wiele mniejszych wysepek. Stolicą jest Buka, planowane jest jednak przeniesienie jej do Arawy. Historia Wyspa została nazwana na cześć francuskiego żeglarza Louisa Antoine’a de Bougainville’a. W okresie kolonialnym wyspa znajdowała się pod administracją niemiecką jako część Nowej Gwinei Niemieckiej. W latach 1918–1975 administrację z ramienia Ligi Narodów sprawowała Australia. W 1975 bezskutecznie próbowano proklamować niepodległość pod nazwą Północne Wyspy Salomona. W 1976 wyspa weszła w skład Papui-Nowej Gwinei. Na wyspie znajdują się bogate złoża miedzi i złota. Podział zysków z ich eksploatacji doprowadził do konfliktu między rządem w Port Moresby a mieszkańcami wyspy. Pod koniec lat 80. XX w. powstała Rewolucyjna Armia Bougainville (ang. Bougainville Revolutionary Army, w skrócie BRA), która w 1989 zażądała niepodległości wyspy. Walki między separatystami a wojskami rządowymi trwały do 1997 i kosztowały życie ok. 20 tys. osób. Oficjalny rozejm podpisano dopiero w 2001 po interwencji rządu Australii. Na podstawie zawartego wówczas porozumienia Bougainville zyskało status autonomicznej prowincji Papui-Nowej Gwinei i prawo do własnych rządów w sprawach wewnętrznych. Jedno z uzgodnień porozumienia przewiduje przeprowadzenie referendum dotyczącego przyszłego statusu prowincji (w tym niepodległości). Referendum powinno odbyć się nie wcześniej niż 10 lat i nie później niż 15 lat po utworzeniu rządu autonomicznego. Na przełomie maja i czerwca 2005 na wyspie odbyły się pierwsze wybory do autonomicznego parlamentu Bougainville, które wygrał proniepodległościowy Ludowy Kongres Bougainville. Pierwszym szefem autonomicznego rządu został przywódca Kongresu Joseph Kabui. 17 października 2019 roku odbyło się referendum, w którym 97,7% głosujących opowiedziało się za niepodległością Wyspy Bougainville. W efekcie do 2023 władze Bougainville przejmą większość kompetencji od rządu Papui-Nowej Gwinei i przygotują projekt ustawy zasadniczej nowego państwa, które ma zostać proklamowane w 2027. Wymaga to jednak akceptacji parlamentu Papui-Nowej Gwinei. Zobacz też Prezydenci Autonomicznego Regionu Bougainville Przypisy Linki zewnętrzne Autonomous Region of Bougainville. Papua New Guinea Tourism Promotion Authority. (ang.).
Manam

Manam, von Einheimischen Manam Motu und in der deutschen Kolonialzeit Hansainsel genannt, ist eine bewohnte Insel in der Bismarck-See und durch die Stephan Strait von der Nordküste der Insel Neuguinea getrennt. Während der deutschen Kolonialzeit war die Insel auch unter den Namen Hansainsel oder Vulkaninsel bekannt. Geographie Die Entfernung zum Hansa Point beträgt 13,3 km. Die Insel mit ihrem annähernd kreisförmigen Grundriss hat einen Durchmesser von gut 10 km. Sie hat ihre Existenz der Aktivität des Manam-Vulkans zu verdanken, einer der aktivsten Vulkane in Papua-Neuguinea. Vor dem letzten Vulkanausbruch konnte die Insel von der 18 km weiter südlich gelegenen Küstenstadt Bogia aus per Boot erreicht werden. 2005 hatte Manam eine Bevölkerung von 10.677 in 1.880 Familien bzw. 16 Dörfern. Die größten Dörfer der Insel sind Baliau (Norden), Dugulaba (auch Dukulawa, im Südosten) und Kuluguma (Westen). Verwaltung Manam gehört zum Bogia District im Norden der Provinz Madang. Zusammen mit der kleinen, vier Kilometer im Nordwesten gelegenen Insel Boisa (Aris) bildet Manam die Iabu Rural LLG (Local Level Government) Area, mit den Wards (statistischen Zählbezirken), die nach Dörfern benannt sind (im Uhrzeigersinn, beginnend im Norden, Bevölkerung zur Volkszählung 2000): Geologie Manam ist ein basaltisch-andesitischer Stratovulkan, der trotz seinen ausgesprochen symmetrischen unteren Bergflanken die Insel in vier Täler trennt. Diese werden auch als „Lawinentäler“ bezeichnet, da in diesen bei Ausbrüchen pyroklastische Ströme entstehen können. Deswegen sind diese Täler während Eruptionen hoch gefährdete Gebiete, die zuallererst evakuiert werden. Die ersten Berichte eines Vulkanausbruchs des Manam datieren aus dem Jahr 1616. Eruptionen und Gefahren Dreizehn Bewohner wurden bei einer Eruption am 3. Dezember 1996 getötet, als pyroklastische Ströme die Siedlung Budua (Bodua) an der Südküste erreichten. Im November 2004 wurden aufgrund eines stärkeren Vulkanausbruchs über 9000 Inselbewohner evakuiert. Der Ausbruch begann am 24. Oktober, wurde aber anfangs nicht als eine größere Bedrohung angesehen. Dies änderte sich, als sich die Windrichtung änderte und Asche auf bewohnte Gebiete regnete. Fünf Menschen kamen dabei ums Leben. Illustrationen Einzelnachweise Weblinks Manam im Global Volcanism Program der Smithsonian Institution (englisch) Kartenausschnitt von 1942
Manam Motu

Manam, known locally as Manam Motu, is an island located in the Bismarck Sea across the Stephan Strait from Yawar on the northeast coast of mainland Papua New Guinea's Bogia District. The island is 10 kilometers (6.2 mi) wide, and was created by the activity of the Manam Volcano, one of the country’s most active. The island was evacuated in 2004 and its residents resettled elsewhere in Papua New Guinea, but many have begun to return despite concerns of future volcanic activity. Manam is still erupting as of January 2024. Geology Manam is a basaltic-andesitic stratovolcano, and despite remarkably symmetrical lower flanks has four distinct valleys, locally known as "avalanche valleys" due to their ability to focus avalanches and particularly pyroclastic flows generated at the summit. These valleys represent the highest-risk areas during eruptions, and, when the island was inhabited, were typically the first areas to be evacuated during heightened activity. The earliest documented eruption of Manam was in 1616. History The first recorded sighting by Europeans of Manam Island was on 5 August 1545 by the Spanish navigator Iñigo Órtiz de Retes on board the carrack San Juan, trying to return from Tidore to New Spain. Eruptions and hazards Thirteen local residents were killed during an eruption on 3 December 1996, when pyroclastic flows reached the village of Budua. In November 2004, a major eruption forced the emergency evacuation of over 9,000 inhabitants of the island. The eruption began October 24 but was not seen as a major threat until the wind changed pushing ash and debris towards inhabited areas. Five people died during the eruption. On December 11, the threat was downgraded due to a reduction in activity. There have been significant problems at Bogia on the mainland where the evacuees resettled in camps at Mangem, Asarumba and Potsdam. In March 2007 the government of Papua New Guinea made a large area of land available for permanent resettlement of displaced islanders at Andarum near Bogia. Also in March 2007, three people were killed by mudslides on the northern part of the island. As of 2014, at least 2000-3000 people have returned to the island despite continued government concerns for their safety. On March 8, 2022, the volcano erupted, sending a column of ash 15 km (9 mi) into the atmosphere. The eruption was confirmed by the Volcanic Ash Advisory Center in Darwin, Australia. Residents Manam Islanders have their own language called Manam Pile (literally "Manam talk"), which is spoken on Manam and the nearby Boisa Islands. Manam islanders have a reputation in Papua New Guinea for musicianship and have produced several locally renowned musicians. See also List of volcanoes in Papua New Guinea List of Ultras of Oceania References External links http://www.radioaustralia.net.au/news/stories/s1876049.htm Mostafa M. Naser (2015). "Assessing the Evidence: Migration, Environment and Climate Change in Papua New Guinea" (PDF). International Organization for Migration. pp. 38–40. Retrieved 15 July 2025.
Manam (Papouasie-Nouvelle-Guinée)

Manam ou Manam Motu est une île volcanique de Papouasie-Nouvelle-Guinée. L'île fait 10 kilomètres de diamètre et se situe à 13 kilomètres au large des côtes de l'île de Nouvelle-Guinée, dans la province de Madang. Avec 45 épisodes éruptifs recensés depuis 1616, le volcan constituant l'île est l'un des plus actifs de Papouasie-Nouvelle-Guinée. En 2005, la population est estimée à 9 000 habitants. Lors d'une importante activité éruptive en janvier 2005, l'île est entièrement évacuée et les habitants sont déplacés sur les côtes de la province de Madang. Une partie de cette population se réinstalle sur l'île par la suite. Géologie Manam est un stratovolcan aux laves basaltiques à andésitiques. Il est formé par subduction le long de la ceinture de feu du Pacifique, et se situe plus précisément sur la plaque de Bismarck Sud. Il possède deux cratères sommitaux et plusieurs centres d'activités secondaires près des côtes. Quatre grandes vallées, chacune séparées de 90°, partent du sommet et s'étendent jusqu'au pied du cône. Ces vallées canalisent l'essentiel des produits volcaniques. L'activité volcanique est principalement faible à modérée, et inclut la production de coulées de lave, qui ont parfois atteint les côtes. Dans de plus rares cas, le volcan produit de puissantes activités explosives accompagnées de coulées pyroclastiques pouvant descendre jusqu'en mer, et qui ont parfois touché les zones habitées. Histoire éruptive Le volcan est observé en éruption pour la première fois par les Européens en 1616, lors d'une expédition menée par Willem Schouten. Il s'agit de la plus ancienne éruption volcanique documentée en Papouasie-Nouvelle-Guinée. Dès la fin du XIXe siècle, le volcan est régulièrement observé en éruption, et n'a depuis connu que de courtes périodes de sommeil. Manam connaît des phases d'activités explosives importantes notamment en octobre-novembre 1992, le 3 décembre 1996 (13 victimes), d'octobre 2004 à janvier 2005 (1 victime), en février 2006 et le 31 juillet 2015. La répétition et l'imprévisibilité de ces épisodes font du Manam un volcan dangereux et justifient le déplacement des habitants entrepris en 2005. Le volcan s'est de nouveau réveillé le 10 juin 2018. Une activité paroxysmale explosive s’est produite le 25 août 2018 vers 6 heures accompagnée par une coulée de lave et l’émission de coulées pyroclastiques dans la vallée dans le Nord-Est de l’île. Six maisons ont été brûlées. Aucune victime n'a été recensée. Le panache qui s’est élevé à 15 km d’altitude a occasionné d’importantes chutes de cendres sur les villages de l’île. Le paroxysme s’est terminé vers 10 h 30 le même jour. Références Voir aussi Articles connexes Liste des volcans de Papouasie-Nouvelle-Guinée Liste des sommets ultra-proéminents d'Océanie Liens externes Ressources relatives à la géographie : Global Volcanism Program Volcano Global Risk Identification and Analysis Project Portail de la montagne Portail des îles Portail du volcanisme Portail de la Papouasie-Nouvelle-Guinée
Manam

Manam (nota anche come Manumudar o Volcan island) è un'isola vulcanica di Papua Nuova Guinea. Geografia L'isola di Manam è un'isola vulcanica di forma quasi circolare con un diametro di 10 km, situata a circa 13 km dalle coste nord-orientali di Papua Nuova Guinea. È caratterizzata dalla presenza di uno stratovulcano dalla cui sommità si estendono a raggiera quattro grandi vallate. Sulla sua cima sono presenti due crateri, entrambi attivi con eruzioni documentate fin dal 1616. Il clima è tropicale umido. Il terreno principalmente basaltico-andesitico è ricoperto di Foresta pluviale di pianura. L'eruzione del 2004 ha provocato l'evacuazione della popolazione locale verso altre località di Papua Nuova Guinea. Tuttavia recentemente alcuni di loro hanno fatto rientro nonostante l'attività vulcanica sia ancora presente. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Manam Collegamenti esterni Scheda su Manam nel Global Volcanism Program Scheda su Manam nel sito del WWF Scheda su Manam nel sito dell'UNEP
Manam

Manam is een vulkanisch eiland in Papoea-Nieuw-Guinea. Het is 83 km² groot en het hoogste punt is 1807 meter. Er komen slechts twee zoogdieren voor, de geïntroduceerde Polynesische rat (Rattus exulans) en de vleermuis Pteropus hypomelanus. Externe link Manam bij Global Volcanism Program Manam bij Volcano Live Manam bij Volcano Discovery
Manam

Manam – czynny stratowulkan w Papui-Nowej Gwinei. Tworzy wyspę o średnicy około 10 km położoną w odległości 13 km od Nowej Gwinei. Wysokość wulkanu wynosi 1807 m n.p.m. Zanotowano kilkadziesiąt erupcji tego wulkanu, pierwsza z nich nastąpiła w 1616 roku. Trzynastu mieszkańców zginęło podczas wybuchu w dniu 3 grudnia 1996, kiedy przepływy piroklastyczne dotarły do wsi Budua. W listopadzie i grudniu 2004 wybuch zmusił do ewakuacji około 9600 mieszkańców wyspy, było 5 ofiar śmiertelnych. Wulkan uaktywnił się w 2019. 8 marca 2022 roku miała miejsce silna erupcja, a słup dymu mógł sięgnąć 15 km. Przypisy
Manam

Manam ou Manam Motu, é uma ilha do mar de Bismarck, separada da Nova Guiné pelo estreito de Stephan, e pertencente à Papua-Nova Guiné. Tem 10 km de diâmetro e é dominada pelo vulcão Manam, um dos mais ativos do país. A ilha foi evacuada em 2004 devido à perigosidade vulcânica. Referências
Манам

Остров Манам (англ. Manam Island), иногда Манум (англ. Manum) — вулканический остров в Новогвинейскоом море, принадлежащий Папуа — Новой Гвинее. Является активным стратовулканом. Остров имеет форму окружности диаметром 10 км. Площадь острова — 83 км². Административно входит в состав провинции Маданг региона Момасе. География Остров Манам, на немецких картах иногда называемый островом Ганза (нем. Hansa-Vulkaninsel), расположен в 13 км на северо-запад от побережья острова Новая Гвинея (провинции Маданг, отделен проливом Стефан) и в 54 км на юго-восток от устья реки Сепик и недалеко от устья реки Раму. Остров представляет собой активный стратовулкан, извержения которого происходят очень часто (последнее отмечалось в 2013 году). Извержения сопровождаются человеческими жертвами. Так извержение 1996 года привело к эвакуации всего населения острова, погибли 13 жителей деревни Будум; в 2007 погибли еще 4 человека. Диаметр вулкана у основания — 25 км, диаметр образуемого им острова почти правильной округлой формы — около 10 км. Над дном моря вулкан возвышается на 2800 м, высота острова — 1807 м, активный кратер расположен на высоте 1350 м. Конус вулкана сложен базальтами и андезитобазальтами и разбит двумя перпендикулярными разломами, по которым расположены рифты. Имеется 4 побочных конуса (2 на южном берегу острова, 1 на западном и 1 на северном). Из-за частых извержений на острове нет рек и постоянных водотоков. Климат острова тропический муссонный. Северо-западный муссон дует с ноября по апрель, сухой юго-восточный ветер — с мая по октябрь. Население По данным 1982 года на острове проживало 6400 человек, в 2005 — 10 677 (которые образовывали 1880 семей). На острове имеется 16 деревень. Большинство населения (50 — 60 %) являются детьми до 18 лет. Основным языком населения является манам. На этом же языке говорят в округе острова. Большинство населения владеет и говорит также на меланезийском пиджине — языке ток-писин, и некоторая небольшая группа островитян (в основном молодежь) владеет английским. Примечания Ссылки Зарегистрированные извержения вулкана Манам События извержения 2004 года
Misima

Misima, früher St. Aignan Island, ist eine Insel vulkanischen Ursprungs im Louisiade-Archipel der (Milne Bay Province von Papua-Neuguinea). Die Insel ist 40 km lang und 10 km breit, und hat eine Fläche von 202,5 km². Sie liegt gut 20 km nördlich des äußersten nordwestlichen Barriereriffs von Vanatinai, und 80 km nordwestlich dieser Insel. Misima ist gebirgig und dicht bewaldet. Der Mt. Koia Tau ist mit 1.036 Metern der höchste Gipfel des Louisiade-Archipels. Bevölkerung Misima hatte 14.756 Einwohner zur Volkszählung 2000 und ist die am dichtesten bevölkerte Insel im Archipel. Der Hauptort Bwagaoia, gleichzeitig auch Sitz der Gemeindeverwaltung für den westlichen Teil des Louisiade-Archipels (Louisiade Rural Local Level Government), liegt an der Südostküste der Insel. Die Bevölkerung verteilte sich auf 75 Dörfer und drei separate Einrichtungen, darunter Bwagaoia Station(nahe Hauptort Bwagaoia an der Südostküste) mit 734 Einwohnern als zweitgrößte Siedlung. Größter Ort war Kalotawa an der Nordküste mit 752 Einwohnern. Daneben wurden zwei unbewohnte Dörfer und eine unbewohnte separate Einrichtung (eine Schule) aufgelistet. Öffentliche Einrichtungen Misima hat einen Flughafen, eine Schule, einen kleinen Markt, einige kleine Lebensmittelspeicher und ein Krankenhaus. Alle Einrichtungen sind jedoch im Hauptort der Insel. Wirtschaft Eine Gold- und Silbergrube wurde auf der Insel 1990 geöffnet, jedoch 2004 wieder geschlossen, unter anderem aus Gründen des Umwelt- und Gesundheitsschutzes. Amtssprachen Die Hauptsprache der Insel ist Misima, Amtssprache ist jedoch Englisch, was die meisten Bewohner auch sprechen können. Einzelnachweise
Isla Misima

La Isla Misima, de formación volcánica, cuenta con una dimensión de 202,5 km² y forma parte del Archipiélago de las Luisiadas, ubicado en la Provincia de Bahía Milne, Papúa Nueva Guinea. Historia Estuvo habitada por austronesios desde aproximadamente el año 1500 a. C. La isla fue avistada en 1768 por el capitán francés Louis Antoine de Bougainville y explorada en 1793 por el explorador francés Antoine Bruni d'Entrecasteaux. La isla Misima debe su nombre a Élisabeth-Paul-Édouard de Rossel, que fue teniente del contraalmirante Antoine Bruny d'Entrecasteaux durante su viaje de exploración científica. En 1888, el Imperio Británico anexó la isla Misima y pasó a formar parte de la Nueva Guinea Británica (desde 1904, el Territorio de Papúa administrado por Australia). En 1942, se temía una invasión japonesa en el contexto de la Segunda Guerra Mundial.​ Por este motivo, se generó un ambiente convulsionado, caracterizado por saqueos y desórdenes, que terminó en castigos y muertes de lugareños a manos de europeos.​ También hubo algunos intentos de levantamiento que provocaron otras bajas en la población local. ​ Desde 1975, Misima pertenece al estado independiente de Papúa Nueva Guinea. En 1990, una corporación internacional abrió una mina de oro y plata en la isla.​ Las minas proporcionaban trabajo a los isleños, aunque las condiciones laborales no eran óptimas.​ Durante 15 años se extrajeron 3.7 millones de onzas de oro.​ La mina se cerró oficialmente en 2004, debido a la carga excesiva sobre el medio ambiente, y los riesgos para la salud pública. Estos sucesos inspiraron algunos documentales.​​​ Geografía La isla mide 40 por 10 km (24,9 por 6,2 millas) y tiene una superficie de 2 145 km² (828 millas cuadradas). Se encuentra a unos 20 km al norte del extremo noroeste de la barrera de coral de Vanatinai, en la Isla Isu Raua Raua, y a 80 km al noroeste de la propia Isla Vanatinai. Misima es montañosa y densamente boscosa. El monte Koia Tau, a una altitud de 1036 m, es la cima más alta del Archipiélago de las Luisiadas. El 24 de diciembre de 2016, Kolbe Bare, un geólogo de Papúa Nueva Guinea, y dos lugareños, David Kaliton y Kaliton Ada, realizaron el primer ascenso registrado a la cima de Koia Tau. Clima El clima local es tropical, moderado por los vientos alisios del noreste. Hay estación seca del 1 de diciembre al 31 de mayo, y una estación húmeda del 1 de junio al 30 de noviembre. Como se encuentra cerca del ecuador, la temperatura no fluctúa mucho entre el invierno y el verano. Referencias Bibliografía Nelson, Hank (1976). Black, white & gold: goldmining in Papua New Guinea, 1878-1930. Canberra: Australian National University Press. ISBN 0708104878.
Misima

L’île Misima est une île volcanique des Louisiades, dans la province de Baie Milne, en Papouasie-Nouvelle-Guinée. Géographie Située en mer des Salomon, elle couvre 260 km2 et est l'île la plus peuplée de l'archipel. La mine de Misima, extrayant de l'or et de l'argent a été ouverte en 1990 puis fermée officiellement en 2004. Histoire Elle doit son nom à Élisabeth-Paul-Édouard de Rossel, lieutenant du contre-amiral Antoine Bruny d'Entrecasteaux lors de son voyage d'exploration scientifique (1791-1794). Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des îles de Papouasie-Nouvelle-Guinée Liens externes (en) Article of the mine from mining-technology.com Portail des îles Portail de la Papouasie-Nouvelle-Guinée