NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Guddu Thermal Power Station

The Guddu Thermal Power Plant, also known by other names such as Central Power Generation Company Limited, and GENCO-II, is a thermal power station located in Guddu, Sindh, Pakistan. Built in the 1980s, the power plant was built with joint technical cooperation and financial assistance from the Soviet Union. In April 2014, the then-Prime Minister Nawaz Sharif inaugurated commissioning of two gas turbines of 243 MW each. As of 2017, the station had seventeen installed power units and its contribution to the national grid stood between 1,400 MW to 1,750 MW. See also List of power stations in Pakistan Guddu, Pakistan Guddu Barrage References
ТЭС Гудду

Тепловая электростанция «Гудду» — тепловая электростанция, расположенная в Гудду, Синд, Пакистан. Построенная в 1980-х годах электростанция с технической и финансовой помощью Союза Советских Социалистических Республик (СССР). Решение о строительстве ТЭС было принято после визита Зульфикара Бхутто в Советский Союз. В апреле 2014 года тогдашний премьер-министр Наваз Шариф торжественно ввел в эксплуатацию две газовые турбины мощностью по 243 МВт каждая. По состоянию на 2017 год, на станции было установлено семнадцать энергоблоков, и ее вклад в национальную электросеть составлял от 1400 до 1750 МВт. Сведения о проекте CHP - это аббревиатура от Combined Heat and Power (комбинированное производство тепла и электроэнергии). Эта технология позволяет эффективно производить как электрическую, так и тепловую энергию. Примечания Ссылки ТЭС Guddo в Фейсбуке
ТЕС Гудду

ТЕС Гудду — потужна теплова електростанція в Пакистані. У 1974 році на майданчик станції ввели в дію дві виготовлені у Чехословаччині парові турбіни потужністю по 110 МВт. В 1980-му їх доповнили постаченою з СРСР третьою паровою турбіною з показником 210 МВт, а в 1986-му стала до ладу четверта парова турбіна з такою саме потужністю 210 МВт, але вже китайського походження. У 1985—1987 та 1986—1988 роках ввели в дію два однотипні парогазові блоки комбінованого циклу потужністю по 300 МВт, у кожному з яких дві газові турбіни потужністю по 100 МВт живлять через відповідну кількість котлів-утилізаторів одну парову турбіну з показником 100 МВт. У 1992—1994 роках став до ладу парогазовий блок потужністю 415 МВт, у якому дві газові турбіни потужністю по 136 МВт живлять через відповідну кількість котлів-утилізаторів одну парову турбіну з показником 143 МВт. У 2013 році ввели в дію четвертий парогазовий блок потужністю 747 МВт, в якому дві газові турбіни потужністю по 243 МВт живлять через відповідну кількість котлів-утилізаторів одну парову турбіну з показником 261 МВт. Паливна ефективність блоку становить 59,1 %. Станція використовує природний газ, який спершу подали по трубопроводу Суї – Гудду. В подальшому вона була переведена на живлення від газопроводів Кандхкот – Гудду та Марі – Гудду. Для видалення продуктів згоряння четвертого парогазового блоку кожна газова турбіна отримала димар заввишки 60 метрів, а кожен котел-утилізатор — димар заввишки 40 метрів. Воду для охолодження отримують з каналу, що починається у водосховищі Гудду на річці Інд. Видача продукції відбувається під напругою 500 кв, 220 кВ та 132 кВ. Примітки
Gulbahar

Gulbahar or Gul Bahar (Urdu: گلبهار) is one of the neighborhoods of SITE Town in Karachi, Sindh, Pakistan. Gulbahar Colony, known as Golimar, is a suburb of Karachi. This area is along the Lyari River and was mainly farmland before the settlement of Muslim refugees after the independence of Pakistan. There are several ethnic groups in Gulbahar including Urdu speakers, Sindhis, Kashmiris, Seraikis, Pakhtuns, Punjabis, Balochs, Memons. Ismaili Shia Muslims are present in large number in Gulbahar. Neighborhoods There are following areas in Gulbahar: Ismailis Ismailis are present in large number in Gulbahar. Their main centres are located between Gulbahar Police Station and Lyari River. Sultanabad Colony Sultanabad Colony No. 2, commonly known as Sultanabad Colony, is home to the Ismaili community. It has an Ismaili Jama'at Khana and an Ismaili Religious Education Centre. See also Golimar Jama'at Khana References External links SITE Town Archived
Habib Bank Plaza

Habib Bank Plaza (Urdu: حبیب بینک پلازا), also known as HBL Plaza, located on I. I. Chundrigar Road in Karachi, Sindh, Pakistan, is the head office of Habib Bank Limited. It was once the tallest building in Asia, a title that hasn't been held by any other building in South Asia, and was one of only three to hold the title outside of East and Southeast Asia, while still under construction between 1963 and 1968. It was also the tallest building in South Asia until 1972, when it was surpassed by Express Towers, in India. It remained the tallest building in Pakistan for four decades until the 29-floor and 381 foot (116 m) tall MCB Tower was built, also in Karachi. HBL Plaza was inaugurated to mark the 25th anniversary of the bank, and started its operations on 4 September 1971. The Ruet-e-Hilal Committee, the official moon-sighting body in Pakistan, has regularly used the building over the years to convene meetings for moon sighting. As of 2021, it housed more than 1,770 employees. See also Economy of Pakistan List of tallest buildings in Pakistan List of tallest buildings in Karachi References External links Media related to Habib Bank Plaza at Wikimedia Commons Habib Bank Limited official website
Habib Bank Plaza

El Habib Bank Plaza (en urdu: حبیب بینک پلازا), también conocido como HBL Plaza, es un rascacielos en Karachi, Pakistán. Alberga las oficinas centrales del banco paquistaní Habib Bank Limited .​​ Fue el edificio más alto de Asia, un título que no ha tenido ningún otro edificio en el sur de Asia. También fue el edificio más alto del sur de Asia hasta 1972, cuando fue superado por Express Towers, en India.​ Siguió siendo el edificio más alto de Pakistán durante cuatro décadas hasta que se construyó la Torre MCB, de 29 pisos y 116 m de altura, también en Karachi.​​ El edificio fue inaugurado con motivo del 25 aniversario del banco, e inició sus operaciones el 4 de septiembre de 1971. En 2021, albergaba a más de 1.770 empleados.​​​ El Comité Ruet-e-Hilal, organismo oficial de observación de la luna en Pakistán, ha utilizado de manera regular el edificio para convocar reuniones para la observación de la luna.​​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Habib Bank Plaza. Sitio web oficial de Habib Bank Limited
Hadero Lake

Hadero Lake (Urdu: ہڈیری جھیل) is located in Thatta District, Sindh. It is an important brackish wetland, where waterfowl occur. It was declared a wildlife sanctuary for the protection of migratory and resident birds. Hadero Lake is a natural lake in a shallow depression. It has a surface area of 1,321 ha (5.10 sq mi) and is located on the edge of a stony desert, about 85 km (53 mi) to the east of Karachi. It is considered one of the favourite lakes of ornithologist. Among the fauna, in addition to the fish, waterfowl occur in large numbers, including swans, storks, cranes and feeding flocks of pelicans. Also waders and cormorants are common. The lake was initially declared a game reserve under Section 15 of the West Pakistan Wildlife Protection Ordinance 1959 in 1971. In 1977 it was declared a Wildlife Sanctuary under a notification by Government of Sindh. At the time of declaration of the protected area local people were allowed to catch fish from lake, but did not have the right to disturb the birds in winter season. It was initially protected for shooting purpose in 1971 but keeping in view its potential and the birds varieties here, it ultimately got the status of a wildlife sanctuary. Because of its fish resources, local fishermen were allowed to catch fish for their livelihood. The lake is owned by the Government. For regular monitoring of wetland resources, the Sindh Wildlife Department has provided a facility of residential quarters for sanctuary staff, which consists of one sanctuary assistant, and six game watchers. See also Hamal Lake Haleji Lake References
Hailey College of Banking and Finance

Hailey College of Banking and Finance is a business school has an affiliation with University of the Punjab in Lahore, Pakistan. History Hailey College was emerged on 23 March 2003 by Khalid Maqbool. Hailey College of Banking and Finance has been established as the 5th Constituent College of the University of the Punjab, Lahore. College was inaugurated by Lt. Gen. (R) Khalid Maqbool (formerly Chancellor and Governor Punjab) on 26 March 2003. It is established in renovated old premises of Hailey College of Commerce which was shifted to Quaid-i-Azam (New) Campus, University of the Punjab in 1978. The Building was donated by Sir Ganga Ram. The college is planning to start Certifications, Diplomas and Short Terms Courses to cater the need of the Trade, Commerce and Industry. Efforts are being made to develop entrepreneurship in the students so that they can undertake their own business work. Hailey college of banking and finance is more focusing on making entrepreneur rather than UN skill labour. Programs It provides following programs. Bachelor of Business Administration Master of Business Administration References
Haleji Lake

Haleji Lake (Urdu: ہالیجی جھیل) is a perennial freshwater lake in Thatta District of Sindh Province, Pakistan. It is 6.58 km2 (2.54 sq mi) in size and is surrounded by marshes and brackish seepage lagoons. History Haleji Lake was a saline lagoon until the 1930s and was converted into a reservoir to provide additional water to Karachi. During World War II, additional water was required for troops stationed at Karachi. The then-British Government of Sindh Province decided to increase the capacity of the lake by introducing a feeder canal from the Indus River. Salt water was drained out and an embankment was constructed around the lake which was fed with fresh water through a canal. The work was placed on a war footing and was completed within 24 months in 1943. Fauna Haleji Lake is a wintering site for native and migratory waterfowl such as cotton teal, Indian spot-billed duck, purple moorhen and pheasant-tailed jacana. It is also a breeding site for egrets and herons. See also Hamal Lake Hadero Lake References
Hamal Lake

Hamal Lake (Urdu: حمل جھیل) is situated in Qambar Shahdadkot District in Sindh, Pakistan, 58 km from Larkana city and 40 km from Qambar town. The length of the lake is 25 km and the width is 10 km, with a surface area of 2,965 acres (1,200 ha). It is a fresh-water lake and the main source of water are the streams from Kirthar Mountains. Hamal Lake is the habitat of resident and Siberian migratory birds like Ducks, Geese, Coots, Shorebirds, Cormorants, Flamingos, Herons, Ibises, Gulls, Terns and Egrets. It is also the great nursery of fresh-water fish. But now environment and wildlife of this lake is badly affected by the discharge of poisonous and saline water from the Hirdin drain. See also Haleji Lake Hadero Lake Kenjhar Jheel Lake Manchar References
Harunabad

Harunabad (Urdu ہارون آباد) ist eine Stadt im Distrikts Bahawalnagar in der Provinz Punjab in Pakistan. Geschichte Harunabad ist heute der Verwaltungssitz des Tehsil Harunabad und eine wichtige Stadt im Distrikt Bahawalnagar. Die Stadt ist nicht sehr alt. Sie wurde im Rahmen des Satluj-Tal-Projekts während der Kolonialisierung der Region unter britischer Herrschaft im zweiten Jahrzehnt des 20. Jahrhunderts angelegt und gegründet. Vor der Kolonialisierung war der Standort der heutigen Stadt Harunabad als Toba Badru Wala bekannt. Das Wort „Toba“ in der Landessprache bedeutet „Teich“. Es wird gesagt, dass sich an der Nordseite des Bahnhofs in geringer Entfernung ein großer natürlicher Teich befand, in dem Regenwasser gesammelt wurde. 1927 wurde die Nebenbahnlinie zwischen der Stadt Forrtabbas und der Stadt Bahawalnagar gebaut. Der Bahnhof in der Stadt Harunabad wurde im selben Jahr gebaut und hieß Badru Wala Station. Daneben trug die Einrichtung eines Bewässerungssystems im Rahmen des Satluj-Tal-Projekts im Jahr 1934 zur landwirtschaftlichen Produktion des Hinterlandes bei und bildete eine bedeutende wirtschaftliche Basis für diese kleine Siedlung. Zum Zeitpunkt der Teilung des Subkontinents im Jahr 1947 ließ sich hier eine große Anzahl von Flüchtlingen nieder und die Bevölkerung der Stadt nahm erheblich zu. Die Entwicklung einiger Wohnkolonien, die Einrichtung sozialer Dienste wie Bildungs- und Gesundheitseinrichtungen und die Bereitstellung öffentlicher Einrichtungen machten die Lebensbedingungen in der Stadt attraktiver und führten zu einem raschen Wachstum. Bevölkerungsentwicklung Galerie Einzelnachweise
Haroonabad

Haroonabad ou Harunabad (en ourdou : ہارون آباد) est une ville pakistanaise, située dans le district de Bahawalnagar, dans la province du Pendjab, à proximité immédiate de la frontière indienne. Elle est également la capitale du tehsil éponyme. La ville a été fondée dans les années 1920, alors au sein de l'État princier de Bahawalpur et connue sous le nom de Badru Wala. La ville est également proche du désert du Cholistan. L'économie de la ville est principalement basée sur l'agriculture, dont notamment le coton. La population de la ville a été multipliée par près de trois entre 1972 et 2017, passant de 35 189 habitants à 107 858. Entre 1998 et 2017, la croissance annuelle moyenne s'affiche à 2,9 %, supérieure à la moyenne nationale de 2,4 %. En 2023, la population de la ville monte à 149 679 habitants. Références Voir aussi Liste de villes du Pakistan Portail du Pakistan
Mohenjo-Daro

Mohenjo-Daro (dansk: ~ dødehøjen) og Harappa var samtidige oldtidsbyer i Indusdalen, der i dag ligger i Pakistan. De var begge en del af Induskulturen, som blev opdaget og udgravet i løbet af 1920'erne. Mohenjo-Daro blev sandsynligvis bygget i tidsrummet mellem 3.000 f.Kr. og 2.000 f.Kr. Byen blev ødelagt og genopbygget mindst 11 gange. Hver gang blev den nye by bygget ovenpå den gamle. Byen var planlagt med et retvinklet gadenet, og husene var opført i teglsten, soltørrede mursten og ildhærdet træ. Da den var størst, rummede Mohenjo-Daro mellem 35.000 og 40.000 indbyggere. Byens afhængighed af landbrugets produktion ses både af et stort kornkammer og en centralt beliggende markedsplads. Husene var udstyret med badeværelser, der var forbundet med et kloakeringssystem, som er århundreder forud for deres tid. Folkene i Indusdalen satte pris på skønhed og havde handelsforbindelser til andre kulturer. I byerne er der fundet smykker, hvoraf mange havde ædelsten, som var importeret langvejs fra. Af én eller anden ukendt grund brød Induskulturen sammen. Byerne ser ud til at være forladt omkring 1700 f.Kr. og man har gisnet om flere, mulige årsager: En flodbølge kan have svækket kulturen En ændring af flodens leje kan have gjort transport til byen umulig Grådighed kan have forrykket områdets økologiske balance Tektoniske bevægelser i det indiske subkontinent kan have fremkaldt jordskælv De indvandrende indoeuropæisktalende folk kan have overvundet Induskulturen I 1980 blev Mohenjo-Daro optaget på UNESCOs verdensarvsliste. Se også Silkevejen Eksterne henvisninger
Mohenjodaro

Mohenjodaro (Hindi:मोएन-जोदड़ो) is een stad uit de Indusbeschaving gelegen op zo'n 28 km van het huidige Larkano in de provincie Sindh van Pakistan en door de UNESCO uitgeroepen tot werelderfgoed. Het is beter geconserveerd dan Harappa, dat eerder was ontdekt en leverde veel informatie op over de beschaving waar het uit voortgekomen is. Mohenjodaro ligt 600 km ten zuiden van Harappa. De stad werd gebouwd rond 2600 v.Chr. en werd verlaten rond 1700 v.Chr., naar alle waarschijnlijkheid als gevolg van de wijziging van de loop van de rivier waar de stad aan lag en die de hele beschaving in de streek voedde. Mohenjodaro werd herontdekt in de jaren 1920. De resten lijden schade van stijgend grondwater onder invloed van de nabije rivier de Indus. De taal en het schrift van de Indusbeschaving zijn nog niet ontcijferd, zodat ook de oorspronkelijke naam van deze en andere steden uit de omgeving (ook de Punjab en Gujarat) onbekend zijn. In het Sindhi staat Mohenjo-daro voor dodenberg. Mohenjodaro is, gelet op de ouderdom ervan, een opmerkelijk bouwproject. De indeling – een patroon van elkaar loodrecht snijdende straten – was duidelijk het resultaat van stadsplanning. De gebouwen zijn opgetrokken uit baksteen, gebakken of gedroogd in de zon en verbrand hout. Op het hoogtepunt telde deze stad waarschijnlijk rond de 35.000 inwoners. Er was een geavanceerd drainagesysteem, met zowel watertoevoer naar de huizen als afvoer via riolen. Er stonden allerlei soorten huizen die een of twee verdiepingen konden hebben en er was een ruime publieke badplaats. Deze laatste was voorzien van een laag natuurlijke teer, waardoor lekken werd voorkomen. Er bevonden zich ook een grote waterput, graanopslagplaatsen en een centraal gelegen marktplein. Er was bovendien een gebouw met ondergrondse vuurhaard (hypocaust), mogelijk voor warme baden. Mohenjodaro is minstens zeven maal achtereen verwoest en herbouwd. Telkens werd de nieuwe stad boven op de oude aangelegd. Overstromingen door de Indus zijn mogelijk de voornaamste oorzaak van de verwoestingen. De stad bestond uit twee delen, de citadel en de benedenstad. Het grootste gedeelte van de benedenstad is momenteel nog niet opgegraven, maar de citadel bevatte duidelijk een openbaar bad, een grote ruimte waarin wel 5000 mensen konden plaatsnemen, en twee grote vergaderruimten of overdekte markten. Externe links Harappa Mohenjodaro Mohenjo-Daro De Harappa cultuur foto opgravingen Apnanaudero
Mohendżo Daro

Mohendżo Daro (urdu موئن جودڑو, sindhi موئن جو دڙو IPA: [muˑənⁱ dʑoˑ d̪əɽoˑ] „Kopiec zmarłych”) – osada protomiejska w pobliżu brzegu Indusu (nie nad samą rzeką), znajdująca się na obszarze cywilizacji doliny Indusu, obecnie leżąca na terenie Pakistanu. Odkryta w 1922 przez angielskiego archeologa Johna Marshalla. Miasto o powierzchni ponad 250 ha, otoczone było murem, którego głównym przeznaczeniem była najprawdopodobniej ochrona miasta przed częstymi wylewami Indusu (chociaż miasto nie było położone bezpośrednio nad brzegiem rzeki, lecz na szczycie wzniesienia, znajdującego się na terenie doliny zalewowej Indusu, co w dużym stopniu chroniło je przed regularnym zalewaniem). Najważniejsze budowle miejskie zidentyfikowane przez archeologów to: Wielka Łaźnia, położona w obrębie cytadeli miejskiej. Był to kompleks wielu komnat i ośmiu łazienek usytuowanych wokół basenu o wymiarach 12×7×2,5 metra. Na krótszych bokach basenu znajdowały się schody ułatwiające wejście i wyjście z basenu. Woda napływała z wykładanej cegłami studni. Dno basenu było pochyłe i strome. Dom Wodza, wyróżniający się wielkością dom położony na cytadeli na wschód od Wielkiej Łaźni. Posiadał tylko jedno wejście i pozbawiony był okien na zewnątrz budynku. Wszystkie okna wychodziły na dziedziniec wewnętrzny. Wielki Spichlerz, składający się z magazynów ustawionych na platformie, zbudowanej z 27 bloków z wąskimi kanałami wentylacyjnymi, zapewniającymi prawidłową cyrkulację powietrza. Położony był w zachodniej części cytadeli. Dom Zgromadzeń, położony na południe od cytadeli. Budynek składał się z sali o powierzchni 900 m², krytej dachem wspartym na 29 drewnianych kolumnach, oraz niewielkiej komnaty o charakterze reprezentacyjnym. Badania archeologiczne wykazały, że miasto zostało założone na dziewiczym terenie i zbudowane według planu około XXVI wieku p.n.e. Wejścia do domów prowadziły z bocznych uliczek, korytarz wejściowy prowadził na wewnętrzny dziedziniec do którego przylegały inne pomieszczenia. Miasto wyróżniało się również rozbudowaną siecią wodno-kanalizacyjną, stąd w większości domów jednym z pomieszczeń była łazienka z posadzką z wypalanych cegieł, a czasami również toaleta. Według jednej z teorii zbudowane przez Drawidów w drugiej połowie III tysiąclecia p.n.e. Zobacz też Harappa Przypisy
Moenjodaro

Moenjodaro (AFI: [muˑənⁱ dʑoˑ d̪əɽoˑ], em urdu: موئن جودڑو; em sindi: موئن جو دڙو; romaniz.: Mohenjo Daro; lit. "Monte dos Mortos"), é um sítio arqueológico situado na província do Sinde, no Paquistão. Construído por volta do século XXVI a.C., foi um dos maiores centros populacionais da antiga Civilização do Vale do Indo, e um dos primeiros grandes povoados urbanos do mundo, contemporâneo às civilizações do Antigo Egito, Mesopotâmia e Creta. Mohenjo-daro foi abandonada no século XIX a.C., e só foi redescoberta em 1922. Escavações importantes têm sido conduzidas no sítio da cidade, que foi declarada Patrimônio Mundial pela UNESCO em 1980. Atualmente, no entanto, o sítio tem sofrido com ameaças de erosão e restaurações indevidas. Nome Moenjodaro, o nome atual do local, significa apenas "Monte dos Mortos" no idioma sindi. Não se conhece o nome original da cidade, porém a análise de um selo encontrado em Moenjodaro sugere um possível antigo nome dravidiano, Kukkutarma ("a cidade [-rma] do galo [kukkuta]"). A briga de galos pode ter tido algum significado ritual e religioso na cidade, e galinhas domesticadas no local poderiam ser usadas para propósitos religiosos, e não como fonte de alimento. História Moenjodaro situa-se aproximadamente a 400 milhas de Harapa. Foi construída por volta de 2 600, e foi abandonada por volta de 1 700 a.C., provavelmente devido a uma mudança do curso do rio que suportava esta civilização. Moenjodaro foi redescoberto na década de 20 do século XX pelo arqueólogo Sir John Marshall. O seu automóvel ainda se encontra no museu de Moenjodaro, evidenciando a sua presença, luta e dedicação a Moenjodaro. A linguagem da Civilização de Harapa ainda não foi decifrada e o verdadeiro nome da cidade, assim como o de outras cidades escavadas em Sinde, Punjabe e Guzerate, é desconhecido. Moenjodaro significa em sindi "Monte dos Mortos." Referências
Mohenjo-daro

Mohenjo-daro (în Sindhi: موئن جو دڙو; în Urdu: موئن جو دڑو; în Hindi: मोएन जो दड़ो; pronunție: [muˑənⁱ dʑoˑ d̪əɽoˑ]) a fost un oraș antic aparținând civilizației Văii Indusului, situat la circa 80 km sud-vest de actualul oraș pakistanez Sukkur din provincia Sindth. Numele său înseamnă „colina celor morți”. Mohenjo-daro, a fost construit circa în anul 2.600 î.Hr., abandonat cam în anul 1.700 î.Hr. și descoperit de arheologi în anul 1921 în timpul construirii unei căi ferate, când lucrătorii au început să sape chiar lângă acea colină. Se remarcă construcția orașului care are formă de rețea și drumuri paralele. Locuințele aveau fiecare propria cameră de îmbăiere dotată cu toaletă. Acesta a fost printre primele orașe de pe planetă. Note
Mohenjo-daro

Mohenjo-daro ("De dödas stad") är en arkeologisk fyndplats och var liksom Harappa en stad i Indusdalen under tiden för den forntida induskulturen. Mohenjo-daro är något bättre bevarad än Harappa, och har därför mer information om civilisationen bakom. Sannolikt byggdes staden för mellan 4 000 och 5 000 år sedan och övergavs omkring år 1 700 f.Kr., antagligen på grund av att floden ändrade läge. Staden återupptäcktes på 1920-talet av arkeologer. Mohenjo-daro är en remarkabel konstruktion, om man ser till dess ålder. Staden har ett välplanerat nät av gator, med hus byggda av bränd lera, soltorkat tegel och bränt trä. När staden var som störst hade den mellan 35 000 och 40 000 invånare. Den har ett avancerat dräneringssystem, en mängd olika byggnader, upp till två våningar höga, och ett badområde. Badområdet var genomtänkt och välbyggt och hade ett lager av naturlig tjära för att förhindra läckage. Staden låg i en jordbruksbygd och hade en stor brunn, spannmålsmagasin och en central marknadsplats. Kanske mest oväntat fanns här även en byggnad med ett underjordiskt värmesystem, hypokaust, vilket måhända var till för uppvärma bad. Staden raserades och återuppbyggdes minst sju gånger. Varje gång uppfördes den nya staden direkt på resterna av den gamla. Indusflodens översvämningar tros vara orsaken till förstörelsen. Floden rann genom staden. Mohenjo-daro ligger i vad som i dag är nordvästra Sind i Pakistan. År 1980 upptogs Mohenjo-daro på Unescos världsarvslista. Referenser Externa länkar UNESCO World Heritage Centre – Archaeological Ruins at Moenjodaro UNESCO – International Campaign for the Safeguarding of Moenjodaro – Pakistan