NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cypress Tomb

Cypress Tomb, also known as Saruwala Maqbara (Urdu: سرو والا مقبرہ), is an early 18th century tomb located in Begumpura, Lahore, Pakistan. Background This structure houses the tomb of Sharf-un-Nisa Begam, sister of Nawab Zakariya Khan, the governor of Lahore province during the reign of Mughal emperor Muhammad Shah Rangeela, built in the eighteenth century. It is located near to the north of the Tomb of Dai Anga, and east of the Grand Trunk Road in the Begampura neighbourhood of Lahore, Pakistan. History The structure was built during 1735–1740 CE, and was used by Sharf-un-Nisa Begam as a meditation chamber during her lifetime. Sharf-un-Nisa Begam had the structure constructed as a place for her to read the Quran in the mornings. She climbed up and descended from the structure by means of a wooden ladder. After her death, the meditation chamber was converted into her tomb, so that even in death, she could remain in purdah and out of view of unrelated men. The building came to be known locally as the Cypress tomb, on account of the tile motifs depicting cypress trees, alongside other floral motifs used on the tiles on the exterior walls. The tomb was originally surrounded by a garden and pool, which likely abutted the garden which once surrounded the nearby Tomb of Dai Anga. The tomb was one of the last notable structures of the late Mughal era. During Sikh rule in the 18th century, it was believed that the tomb contained treasure, and so Sharf-un-Nisa Begam's Quran and sword were both plundered and the tomb desecrated. As new buildings have been constructed around the area, it has become difficult to access the tomb. It was initially surrounded by gardens, but because of the houses built on them, a "small garden" exists today in which the local boys play cricket. Architecture Historian Catherine Blanshard Asher describes the tomb as "Lahore's best preserved monument from the post-Aurangzeb period". It is a "unique structure" as it is like a tapering tower with a "pyramidal vault". The exterior walls of the tomb are covered with Varanasi tiles, whose colours are much fainter than other buildings where similar tiles have been used. The lower part of the walls contains white and blue tiles imported from western Europe. The mosaic tiles are set in a plaster base. The structure has an elevated platform, so that Sharf-un-Nisa Begam could remain in purdah even after death. The use of glazed tiles is not unique in Lahore architecture, but the "stiff, rigid quality" of the design of these separates it from other buildings in the city. Conservation The tomb is listed on the Protected Heritage Monuments of the Archaeology Department of Punjab. Gallery References External links Media related to Tomb of Sharf ul Nisa, Lahore at Wikimedia Commons
Hafiz Hayat

Hafiz Hayat (Urdu: حافظ حیات) is a place in district of Gujrat, Pakistan. It is named after a local Sufi saint Hafiz Muhammad Hayat. History Hafiz Muhammad Hayat travelled from Delhi to Wazirabad during the Mughal period. Hafiz was a devoted disciple of the renowned mystic Baqi Shah Auliya, who had arrived in Wazirabad during the reign of Ahmad Shah Abdali. Baqi Shah's mysticism, steeped in profound spirituality, was such that a single glance from him could kindle a deep and enduring love in the hearts of his followers. Baqi Shah, in turn, initiated three disciples—Daim Shah, Hafiz Hayat, and the goldsmith Mai Durgo—into the secrets of mysticism. The fort was surrounded by a dense forest and it was later settled by Hafiz Hayat when he aided people with his spiritual aura. He died in 1771, during the reign of Gujjar Singh Bhangi. The main campus of University of Gujrat has been constructed on the land donated by Hafiz Muhammad Hayat and is named after him. Shrine of Hafiz Hayat Situated atop a 12-meter-high mound, the complex included a haveli, a baradari, seven wells, four graves of disciples, and a mosque. The place was initially the property of the then ruler Raja Kaladhvi. References
Delhi Gate, Lahore

Delhi Gate (Punjabi: دِلّی بُوہا, romanized: Dillī Būhā; Urdu: دہلی دروازه‬, romanized: Dēhlī Darwāzā) is one of the six remaining historic gates of the Walled City of Lahore in Lahore, Punjab, Pakistan. Delhi Gate and the adjacent Shahi Hammam were restored in 2015 by the Aga Khan Cultural Service Pakistan. Background The Delhi Gate was originally built during the Mughal period, and is now known as the Chitta Gate, about 100 metres west of the new Delhi Gate. The gate was named after Delhi since the gate opened east, in the general direction of that city. During the Mughal era, the gate served as the main gateway to Lahore, and its doors were shut every evening. The surrounding area includes several buildings of historical significance including the 17th century Wazir Khan Mosque, Shahi Hammam, and havelis. "The original 13 gates around the city of Lahore were built by the third Mughal emperor Akbar in the mid 1600s. These thirteen gates provided access to the city of Lahore which was once enclosed within a thirty feet high fortified wall, built by the same Mughal emperor". Delhi Gate also served as Union Council 27 (UC 27) in Tehsil Ravi of Lahore City District. History The gate was once part of Lahore's city walls, which were torn down by the British after the Sepoy Mutiny of 1857. The gate itself was also destroyed by the British, but was reconstructed in the 19th century under the British Raj. Following the Partition of British India, the gate housed a girls' school. The gate is mentioned by Rudyard Kipling in his 1891 short story "The City of Dreadful Night." Lahore's famous Zamzama Gun was originally placed at Delhi Gate, but was relocated by the British to a site in front of the Lahore Museum. Structure The gate is a two-story structure with space for ten to twelve shops. The gate's rooftop can be accessed by a staircase. The gate opens up into a Bazaar heading to the Wazir Khan Mosque and further leading to Shah Alam Market and Suha Bazaar. The famous spice market Akbari Mandi is also located next to Delhi Gate. Restoration undertook a project to renovate the gate that was funded by the government of Norway. Goals of the project were to conserve not only the gate, but also the nearby 17th century Wazir Khan Mosque, as well as the adjacent Shahi Hammam. Gallery See also Lahore Lahore Fort Walled City of Lahore Wazir Khan Mosque Shahi Hammam Badshahi Mosque Mori Gate References External links Walled City Has thirteen gates on Archived website
Делийские ворота (Лахор)

Делийские ворота (англ. Delhi Gate) — одни из наиболее известных ворот Лахора. История Возведены по приказу третьего падишаха Индии из династии Великих Моголов, Акбара. Расположены в восточной части исторического центра города. Обращены в сторону Дели, столицы империи. В период средневековья в районе ворот сосредотачивалось основное городское движение. Слева от ворот находится купальня, построенная по проекту Хакима Иммудина в могольском стиле и предназначавшаяся для членов семьи падишаха. После вхождения Лахора в состав Британской Индии ворота и прилегавшие к ним здания были полностью уничтожены. В настоящее время их развалины находятся на расстоянии 1 км от современного монумента. Положение ворот За воротами располагается ряд исторических зданий, старых улиц и торговые ряды. В нескольких метрах от ворот находится мечеть Вазир Хана. Во внутренней части ворот расположено стилизованное под старину здание, в котором находится частная школа для девочек, а также ряд старых хавалий (огромных зданий), повергающих туристов в состояние полного изумления. Торговля Недалеко от Делийских ворот торгуют тканями. Внутри ворот находится индуистское место поклонения «Шавала Баба Бхакар Гуру». Также напротив находится рынок Ланда, где по очень дешёвым ценам продаются наряды из вторично переработанного сырья. Интересно, что в ряде случаев они в лучшем состоянии, нежели сшитые из совершенно новых тканей. Примечания Ссылки Gateways to the Past (Gates of Lahore) (англ.). Academy of the Punjab in North America. apnaorg.com. Дата обращения: 20 октября 2014.
Naušahro

Naušahro (anglicky Nausharo, persky نوشهرو) je archeologická lokalita v pákistánském Balúčistánu, známá jako jedno z center harappské neboli protoindické kultury. Vykopávky byly uskutečněny v letech 1985–1996 týmem francouzských archeologů pod vedením Jeana-Françoise Jarrige (* 1940). Tým se stejným vedoucím již roku 1974 objevil 6 km vzdálený větší Méhrgarh (který má historii delší, až do neolitu). Třetím místem patřícím k téže kultuře je Pirak, nacházející se 20 km jižně od dnešního města Sibi. Periodizace Fáze IA cca 3000/2900–2800 př. n. l. Fáze IB cca 2800–2700 př. n. l. Fáze IC cca 2700–2600 př. n. l. Fáze ID cca 2600–2550 př. n. l. (přechodné období) Fáze IIA cca 2550–2300 př. n. l. Fáze IIB cca 2300–1900 př. n. l. Fáze III cca 1900–1800 př. n. l. Související články Harappská kultura Méhrgarh Externí odkazy (anglicky) Jean-François Jarrige v anglické Wikipedii (anglicky) Francouzské archeologické výpravy do Balúčistánu (francouzsky) Francouzské archeologické výpravy do Pákistánu (anglicky) Hrnce z Naušahra (anglicky) Dětský vozík z Naušahra (anglicky) Mužské figurky z Naušahra a Méhrgarhu (anglicky) Model volského potahu
Nausharo

Nausharo is an archaeological site dating back to the Harappan period, located in Balochistan, Pakistan. The excavations were carried out between 1985 and 1996 by a French team of archaeologists, under the direction of Jean-François Jarrige. The other sites belonging to the same cluster are Mehrgarh and Pirak. Nausharo excavation Excavations at Nausharo, 6 km from Mehrgarh, revealed a dwelling-site contemporaneous and identical to the later periods of Mehrgarh. It was occupied between 3000 and 2550 BC and again between 2550 and 1900 BC. Pottery workshop The discovery of a pottery workshop at Nausharo revealed fired and unfired pottery pieces and unworked clay, as well as 12 flint blades or blade fragments. The blades showed use-wear traces that indicates their usage in shaving clay while shaping pottery on a potter's wheel. The excavated blades were compared to experimentally produced replica blades used for a variety of other activities such as harvesting and processing of silica-rich plants, hide processing, and hand-held use for shaping clay; however, the use-wear traces were almost identical to the excavated blades when used with a mechanical potter's wheel in the shaping of clay pots. Also significant was the discovery of copper traces found on the platforms of two blades examined with a scanning electron microscope and X ray analysis. Chronology Mature Indus Valley Civilisation is believed to begin around 2600–2450 BC, during Mehrgarh VII period (2600 BC–2000 BC). This time period also corresponds to Nausharo I (Kot Diji phase), and Nausharo II periods. Somewhere between 2600 BC and 2000 BC (Mehrgarh Period VII), Mehrgarh seems to have been largely abandoned in favor of Nausharo, which became fortified and quite large. Historian Michael Wood suggests this abandonment took place around 2500 BCE. According to Jarrige, period I of Nausharo corresponds to Mehrgarth VII, while periods II and III were during the mature Harappan civilization. The more detailed chronology of Nausharo is usually given as follows, Period IA c. 2900–2800 BC Period IB c. 2800–2700 BC Period IC c. 2700–2600 BC Period ID c. 2600–2550 BC (transition period) Period IIA c. 2550–2300 BC Period IIB c. 2300–1900 BC Period III c. 1900–1800 BC See also Indus Valley civilization List of Indus Valley Civilization sites List of inventions and discoveries of the Indus Valley Civilization Hydraulic engineering of the Indus Valley Civilization Mehrgarh Pirak Further reading Jarrige, Catherine; Une tête d'éléphant en terre cuite de Nausharo (Pakistan) [An elephant's head in terracotta:Nausharo (Pakistan)] (French). References External links Cooking pots, Nausharo Toy carts, Nausharo Centre for Archaeological Research Indus Balochistan
Nausharo

Nausharo est un site archéologique de l'actuel Pakistan, situé dans la région du Baloutchistan. Le site, qui appartient à la civilisation d'Harappa, a été fouillé entre 1985 et 1996 par une équipe d'archéologues français, sous la direction de Jean-François Jarrige. Liens internes Civilisation de la vallée de l'Indus Sites archéologiques de la civilisation de l'Indus Harappa Pirak Liens externes Les fouilles de Nausharo au Balochistan pakistanais et leur contribution à l'étude de la civilisation de l'Indus par J.-F. Jarrige Une tête d'éléphant en terre cuite de Nausharo (Pakistan) par C. Jarrige Portail de l’archéologie Portail du monde indien Portail du Pakistan
Nausharo

Nausharo – stanowisko archeologiczne należące do cywilizacji doliny Indusu, położone w Beludżystanie w środkowym Pakistanie. Pierwsze wykopaliska na tym stanowisko prowadził w latach 1985-1996 zespół francuskich archeologów, którym przewodził Jean-François Jarrige. W niedalekiej odległości od Nausharo znajdują się dwa inne stanowiska archeologiczne kultury harappańskiej - Mehrgarh i Pirak. Wykopaliska Podczas prowadzonych w Nausharo wykopalisk odsłonięto liczne pozostałości domostw identycznych do tych, jakie powstawały w tym samym czasie w oddalonym o 6 kilometrów Mehrgarh. Miasto było zamieszkane od około 3000 roku p.n.e. do około roku 1900 p.n.e., przy czym szybszy rozwój przypada na lata po 2550 roku p.n.e, co przypada na czas rozkwitu tzw. właściwej kultury harappańskiej, a także powolny upadek sąsiedniego, znacznie starszego Mehrgarhu i związany z tym wzrost znaczenia Nausharo. Warsztaty garncarskie Odkrycie pracowni garncarskiej w Nausharo ujawniło wypalone i niewypalone kawałki ceramiki oraz nieobrobioną glinę, a także 12 ostrzy krzemiennych lub fragmentów ostrzy. Ostrza wykazywały ślady użytkowania, które wskazują na ich wykorzystanie do strugania gliny podczas kształtowania ceramiki na kole garncarskim. Odnalezione ostrza porównano z eksperymentalnie wyprodukowanymi replikami ostrzy używanymi do różnych innych czynności, takich jak zbiór i przetwarzanie roślin, obróbka skór i ręczne kształtowanie gliny; jednak ślady użytkowania były prawie identyczne z wydobytymi ostrzami tylko wtedy, gdy były używane przy kole garncarskim do kształtowania glinianych garnków. Istotne było również odkrycie śladów miedzi znalezionych na ostrzach dwóch ostrzy zbadanych za pomocą skaningowego mikroskopu elektronowego i analizy rentgenowskiej. Chronologia Początek właściwej bądź dojrzałej kultury harappańskiej przypada na lata 2600 p.n.e. - 2450 p.n.e., kiedy w sąsiednim do Nausharo Mehrgarhu trwa właśnie okres schyłkowy, nazywany okresem Mehrgarh VII (2600 p.n.e. - 2000 p.n.e.). W tych latach w Nausharo wyróżnia się okresy I oraz II. Po roku 2600 p.n.e. dochodzi do prawie całkowitego wyludnienia Mehrgarhu na rzecz Nausharo, które staje się miastem większym i silniej ufortyfikowanym. Historyk Michael Wood sugeruje, że doszło do tego około 2500 roku p.n.e.. Według Jarrige, okres I w dziejach Nausharu odpowiada okresowi schyłkowemu Mehrgarh VII, zaś okresy II oraz III odpowiadają rozwojowi dojrzałej kultury harappańskiej. Bardziej szczegółowo dzieje stanowiska archeologicznego Nausharo dzieli się następujące okresy: Okres IA - 2900-2800 p.n.e. Okres IB - 2800-2700 p.n.e. Okres IC - 2700-2600 p.n.e. Okres ID - 2600-2550 p.n.e. (początek rozwoju dojrzałej kultury harappańskiej, schyłek Mehrgarhu) Okres IIA - 2550-2300 p.n.e. Okres IIB - 2300-1900 p.n.e. Okres III - 1900-1800 p.n.e. Zobacz też Mehrgarh Shortugai Harappa Mohendżo-Daro Przypisy Linki zewnętrzne Naczynia ceramiczne, Nausharo Wóz - zabawka, Nausharo Centrum Badań Archeologicznych Indus - Beludżystan
Наушаро

Наушаро — археологический памятник на территории пакистанского Белуджистана. Относится к хараппской цивилизации. Раскопки проводила в период 1985—1996 годов команда французских археологов во главе с Ж. Ф. Жаррижем (Jean-François Jarrige). Невдалеке расположены другие города этой же цивилизации — Мергарх и Пирак. Город был населён в период 3000 — 2550 гг. до н. э. и вновь в 2550—1900 гг. до н. э.. Ссылки Cooking pots, Nausharo Toy carts, Nausharo Centre for Archaeological Research Indus Balochistan
Pakistanische Nationalbibliothek

Die Pakistanische Nationalbibliothek (National Library of Pakistan) befindet sich in Islamabad, der Hauptstadt Pakistans. Die National Library of Pakistan wurde am 24. August 1993 von Moin Ahmad Qureshi eröffnet. Die Bibliothek verfügt derzeit über etwa 130.000 Bücher, 555 Manuskripte, 45 Mikrofilme, 845 Magazine und etwa 135 Zeitschriften. Das Gebäude hat eine Grundfläche von etwa 150 × 34 Metern, die gesamte Fläche der Bibliothek beträgt ungefähr 15.600 m² auf vier Stockwerken. Die angebotene Fläche der Bibliothek kann bis zu einer Million Bücher auffassen und hat 500 Arbeitsplätze für Leser. Weblinks Offizielle Website der Bibliothek (englisch)
National Library of Pakistan

The National Library of Pakistan (Urdu:قومى کتب خانہ پاکستان) is located in the vicinity of the Red Zone, Islamabad, Pakistan. Argued to be the country's oldest cultural institution, the library is a leading resource for information— ancient and new. The National Library collection includes approximately 66% of all serial and 50-55% of all books publications in the country. Designed in Eastern architectural style, the library includes space for 500 readers, has 15 research rooms, a 450-seat auditorium, and provides computer and microfilm services. At its opening in 1993, the library owned a collection of 130,000 volumes and 600 manuscripts. The National Library's mission is to promote literacy and serve as a dynamic cultural and educational center for the state's capital Islamabad. History Authorization for a national library can be traced back to 1949, although it was not established until 1951 under the secretariat of the Ministry of Education (MoEd). However, there was no physical library infrastructure until 1954 when the National Library merged with the existing Liaquat Memorial Library in Karachi, and was renamed the Liaquat National Library (LNL). Plans began to move the library to Islamabad in 1963, and 1968 saw the separation of the Liaquat and National libraries, with the latter relocated to Pakistan's new capital, Islamabad. The library was housed in a series of rented structures until construction of a permanent building was completed in 1988. The formal opening took place on 24 August 1993. Scholar Syed Jalaluddin Haider dates the library's existence later, to April 1999, when the 100,000-volume collection housed by the Department of Libraries was physically moved into the new building. In 1962, the library received the right of transference of all copyrighted works to be deposited into its collections. In 1963, the Library began receiving two copies of all books, maps, illustrations and diagrams printed in Pakistan as part of the ordinance. During the Indo-Pakistani War of 1971, the library was thinned with the creation of Bangladesh with key material being transferred to Bangladesh. After a period of slow growth in its reconstruction, the library began to enlarge its size and importance in the country. Development culminated in the 1980s with an expensive and separated national library building within the vicinity of the Supreme Court's library. It gained more significance in 1992 with the promulgation of copyright (amendment) act 1992. In addition to deposited collections that began in 1993, clauses to include electronic publications as deposit material were also being added to the Copyright law in 2014. See also List of libraries References External links National Library of Pakistan - Official site
Biblioteca Nacional de Pakistán

La Biblioteca Nacional de Pakistán, fue inaugurada en 1993, en Islamabad, capital de Pakistán. Pertenece a la IFLA (International Federation of Library Associations), sirve como centro coordinador de todas las bibliotecas del país, y posee una colección constantemente incrementada por diversas donaciones, regalos, intercambios bibliotecarios y adquisiciones. Posee unos 200.000 volúmenes, y centenares de manuscritos, todo ello en un moderno edificio de cuatro plantas, con diversos servicios: Auditorio, salas de lectura con quinientos asientos, capacidad de almacenamiento hasta un millón de libros, y una moderna climatización. Es uno de los más importantes centros culturales de la capital pakistaní.​ Historia La autorización para una biblioteca nacional se remonta a 1949, aunque no obtuvo ninguna infraestructura física hasta que se fusionó con la Biblioteca Conmemorativa de Liaquat existente en Karachi y se renombró como Biblioteca Nacional de Liaquat. En 1967, la biblioteca comenzó a recibir copias de obras publicadas en Pakistán como parte de su mandato como depósito de derechos de autor según la ordenanza de derechos de autor de 1962. 1968 vio la separación de las bibliotecas Liaquat y National, y esta última se trasladó a Islamabad junto con la capital de Pakistán. La biblioteca estuvo alojada en una serie de estructuras alquiladas hasta que se completó la construcción de un edificio permanente en 1988. La inauguración formal tuvo lugar el 24 de agosto de 1993. El académico Syed Jalaluddin Haider fecha la existencia de la biblioteca más tarde, en abril de 1999.​ Véase también Anexo:Bibliotecas nacionales Referencias
Biblioteka Narodowa Pakistanu

Biblioteka Narodowa Pakistanu (urdu: قومى کتب خانہ پاکستان) – biblioteka narodowa w Islamabadzie w Pakistanie. Historia Biblioteka powstała na początku 1951 roku. W 1954 roku połączono ją z Liaquat Memorial Library w Karachi i nadano nazwę Biblioteka Narodowa Liaquat (Liaquat National Library). W 1968 roku bibliotekę przeniesiono do Islamabadu, oddzielając ją od Liquuat Memorial Library. W latach 80. XX wieku rozpoczęto budowę nowego budynku biblioteki. W 2008 roku biblioteka zatrudniała 180 osób. ISBN Od 1985 roku biblioteka przyznaje numery ISBN dla publikacji wydawanych na terenie Pakistanu. Do 2007 roku przyznała 25 500 numerów. Szacuje się, że jest to połowa wszystkich wydawnictw, ponieważ mniejsi wydawcy nie występując o nadanie numeru, unikają obowiązku przesłania kopii do zbiorów biblioteki. Nowy budynek Pomimo zatwierdzenia projektu w kwietniu 1980 roku, budowę rozpoczęto w 1982 roku. Prace budowlane ukończono w czerwcu 1988 roku i w tym samym roku zaczęto przenoszenie zbiorów do nowego budynku. Oficjalne otwarcie biblioteki przez premiera Pakistanu Moeenuddina Ahmada Qureshi miało miejsce 24 sierpnia 1993 roku. Budynek ma 168 844 m² powierzchni i posiada klimatyzację i centralne ogrzewanie. Z czterech czytelni, które mieszczą się na piętrze biblioteki, może korzystać 500 czytelników i badaczy. Dodatkowo biblioteka posiada audytorium z 400 miejscami siedzącymi, które jest centrum edukacyjnym i kulturalnym Islamabadu. Zbiory Biblioteka posiada ponad 10 000 rzadkich książek w języku urdu, arabskim i perskim. Zbiory liczą 300 000 książek. Nie są wypożyczane, lecz udostępniane czytelnikom na miejscu. Egzemplarz obowiązkowy Zgodnie z ustawą o prawie autorskim z 1962 roku i jej nowelizacją z 1992 roku biblioteka ma prawo do egzemplarza obowiązkowego. Każdy wydawca ma obowiązek przekazania kopii publikacji do Biblioteki Narodowej Pakistanu w ciągu trzydziestu dni od daty jej opublikowania. Bibliografia Jednym z zadań biblioteki narodowej jest wydawanie bibliografii. Prace nad jej tworzeniem rozpoczęto w 1962 roku wydając pierwszą publikację. Do 2006 roku Biblioteka Narodowa wydała 39 tomów Pakistan National Bibliography (PNB). Jest ona wzorowana na brytyjskiej bibliografii narodowej. Lokalizacja Biblioteka powstała w dzielnicy rządowej. Niedaleko mieszczą się gabinety premiera i prezydenta, Sąd Najwyższy, ambasady, budynek Zgromadzenia Narodowego i Senatu. Przypisy