NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Estación de ferrocarril de Islamabad

La Estación de Islamabad (en urdu: اسلام آباد ریلوے اسٹیشن‎), anteriormente conocida como Margalla, es una estación de ferrocarril de Islamabad, la capital de Pakistán. Historia La estación se estableció en 1979 y se inició un servicio de transporte ferroviario entre Islamabad y Rawalpindi. El transbordador fue suspendido dentro de un año debido a pérdidas financieras y la estación cerró. En 1988 se iniciaron los servicios de trenes de carga desde esta estación de ferrocarril.​​ En mayo de 2009, la estación fue reabierta y renombrada como estación de Islamabad. El 15 de mayo de 2015, un nuevo tren expreso llamado Green Line Express. Imagen Referencias
Jheel Park

The Jheel Park (Urdu: جھیل پارک), also known as Society Jheel Park is a park situated near Tariq Road in P.E.C.H Society, Karachi, Sindh, Pakistan. The park is constructed on 25 acres (100,000 m2) of land. Gallery See also List of parks and gardens in Pakistan List of parks and gardens in Lahore List of parks and gardens in Karachi References External links Jheel Park Map on Wikimapia Jheel Park Photo on Panoramio
Jinnah Barrage

The Jinnah Barrage is a barrage on the River Indus near Kalabagh, Pakistan. It is part of the Thal Project which helps irrigate 770,000 ha (1,900,000 acres) in the Sindh Sagar Doab east of the Indus. Planning for the project dates back to the nineteenth century but final plans for the barrage were made in 1919 and it was constructed between 1939 and 1946. The barrage diverts an average of 283 m3/s (10,000 cu ft/s) of water into the 51.5 km (32.0 mi) long Thal Canal where it serves areas in Bhakkar, Khushab, Layyah, Mianwali and Muzaffargarh Districts with 3,362 km (2,089 mi) of additional canal branches and distributors. It has a maximum flood height of 8.5 m (28 ft) and it spans 1,152 m (3,780 ft) over the river. The barrage can discharge up to 27,000 m3/s (950,000 cu ft/s) downstream with 42 spillway gates which are each 18.2 m (60 ft) wide. Between 2006 and 2012, a 96 MW hydroelectric power station with four 12 MW pit turbine-generators was added on the right bank. In June 2012 a major rehabilitation project for the barrage began. The project includes the construction of a weir 244 m (801 ft) downstream to help dissipate energy from the spillway upstream of it. New guide banks will be built and existing ones repaired. The railway bridge upstream will be rehabilitated as well. The project is expected to be complete in June 2016. References
Sbarramento di Jinnah

Lo sbarramento di Jinnah è uno sbarramento sul fiume Indo nei pressi di Kalabagh, in Pakistan. Fa parte del Progetto Thal che consente di irrigare 770.000 ettari nel Sindh Sagar Doab a est dell'Indo. I primi piani del progetto della sua costruzione risalgono al XIX secolo, ma il piano finale è del 1919 e la sua costruzione avvenne tra il 1939 e il 1946. Lo sbarramento devia in media 283 m³/s di acqua nel canale del Thal, lungo 51,5 km, che serve i distretti di Bhakkar, Khushab, Layyah, Mianwali e Muzaffargarh attraverso 3362 km di canali minori e distributori. Ha un'altezza massima di 8,5 m ed è lungo 1152 m. Lo sbarramento può scaricare a valle fino a 27.000 m³/s attraverso 42 stramazzi larghi ognuno 18,2 m. Tra il 2006 e il 2012, sulla sponda destra è stata costruita una centrale idroelettrica da 96 MW con quattro generatori a turbina da 12 MW. Nel giugno 2012 ha avuto inizio un'imponente opera di ripristino e miglioramento della struttura, che prevede la costruzione di una briglia 244 m a valle che aiuti a dissipare l'energia dello sfioratore a monte. Il progetto verrà completato, salvo inconvenienti, nel giugno 2016. Note Collegamenti esterni (EN) Jinnah Barrage, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
ГЕС Джіннан

ГЕС Джіннан — гідроелектростанція на півночі Пакистану. Знаходячись між ГЕС Газі-Барота (вище по течії) та ГЕС Чашма, входить до складу каскаду на річці Інд. У 1943—1947 роках на Інді звели греблю Джіннан, яка дозволила організувати зрошення 850 тисяч гектарів земель. А на початку 2010-х комплекс доповнили гідроелектростанцією, для чого праворуч від греблі прокопали канал довжиною 1,8 км та шириною по дну 133 метри, який приблизно посередині перекриває руслова будівля машинного залу. Тут встановлено вісім шахтних (різновид бульбових) турбін потужністю по 12 МВт, котрі використовують напір від 3,2 до 6,2 метра (номінальний напір 4,9 метра) та забезпечують виробництво 688 млн кВт·год. Видача продукції відбувається по ЛЕП, розрахованій на роботу під напругою 132 кВ. Примітки
Ratti Gali Lake

Ratti Gali Lake is an alpine glacial lake which is located in Neelum Valley, Azad Kashmir, Pakistan . The lake is located at an altitude of 3,683 metres (12,083 ft). The lake is fed by the surrounding glacier waters of the mountains. Geography and location Ratti Gali Lake is situated in the Neelum Valley, which is part of the greater Himalayan mountain range. The lake is fed by the glacial melt from the surrounding peaks, ensuring its crystal-clear blue waters remain cold throughout the year. The region is characterized by its rugged terrain, with steep cliffs and dense forests. Access and trekking Access to Ratti Gali Lake typically involves a trek from the nearest village, Dowarian, which is located approximately 75 kilometres (47 mi) from the district headquarters of Athmuqam. From Dowarian, visitors embark on a 19-kilometer journey that can be traversed on foot or by hiring a jeep, depending on the road conditions and weather. The trek to Ratti Gali Lake is a major attraction for adventure seekers, offering views of waterfalls, streams, and diverse flora and fauna. The path winds through both forests and meadows, gradually ascending to the lake's location. Flora and fauna The region surrounding Ratti Gali Lake is home to a variety of plant and animal life. The alpine meadows are dotted with wildflowers such as primulas, potentillas, and gentians. The forests are inhabited by several bird species, including the Himalayan monal, a brightly colored pheasant. Mammals like the Himalayan brown bear and the Kashmir stag can also be found in the area, though they are more elusive. Tourism and conservation Ratti Gali Lake has become a tourist destination in recent years, attracting both domestic and international visitors. However, the increase in tourism has raised concerns about environmental impact, leading to calls for sustainable tourism practices and conservation efforts to preserve the natural environment. Accidents Out of the total 18 kilometres (11 mi) road leading to the base of lake, 16 kilometers are covered on jeeps which accommodate over a dozen people during each trip. In July 2024, a tourist jeep fell into the river leaving two tourists dead. Eight tourists were successfully rescued while bodies of three individuals were missing. Meanwhile, the driver jumped out of the jeep when he lost control over it. The government banned the jeeps pending the issuance of fitness certificates and improvement of road condition. See also Chitta Katha Lake Saral Lake References
Makli

Makli Hill és una plana al nord-oest de Thatta al Sind (Pakistan). Fou la necròpolis de les dinasties del Sind dels sammes, arghuns i tarkhans. La tomba més antiga és d'una germana de Fath Khan (1492). El mausoleu de Jam Nizam al-Din Nindo (1509) és la més destacada de les tombes dels rajputs sammes. La tomba del sultà Ibrahim (1558) fill d'Isa Khan Tarkhan I és octagonal i té a l'interior un cenotafi datat del 1545 i a l'exterior el d'Amir Sultan Muhammad. La tomba d'Isa Khan Tarkhan I (1565) i cinc membres de la seva família es troba al centre d'un pati rodejat de murs. Mirza Djani Beg, el darrer Tarkhan, va morir durant la seva submissió a la cort d'Akbar però va ser portat a enterrar a Makli. La tomba de Djahan Baba (1608) i altres a partir de 1557 són de construcció més simple. El mausoleu d'Isa Khan Tarkhan II (1644) i la tomba de Diwan Shurfa Khan (1638) són també de destacar. Referències Bibliografia Henri Cousens, The Antiquities of Sind, with Historical Outline. Calcuta, India: Government of India, 1929 Lari, Yasmeen, i Suhail Zaheer Lari, The Jewel of Sindh: Samma Monuments on Makli Hill. Karachi, Pakistan: Heritage Foundation, Oxford University Press, 1997 Mir Ali Sher Qani Thattavi Sindhi Adabi Board, Hyderabad 1872, reimpressió a Karachi 1967 Annemaria Schimmel, Makli Hill: A Center of Islamic Culture in Sindh. Karachi, Pakistan, University of Karachi, 1983. Enllaços externs http://www.ignca.nic.in/asp/showbig.asp?projid=rar10 http://www.ayaz.com/photography/albumthumbview.asp?albumid=69&c=8&cn=pakistan Arxivat 2006-02-14 a Wayback Machine. http://archnet.org/library/images/thumbnails.tcl?location_id=10027 Arxivat 2005-08-19 a Wayback Machine. https://web.archive.org/web/20081022105338/http://geocities.com/ziadnumis3/makli
Makli

La colina de Makli, una de las mayores necrópolis del mundo con un diámetro de aproximadamente 8 kilómetros, es el lugar de enterramiento de hasta 125.000 líderes locales y santos sufíes, entre muchos otros. Está ubicada a las afueras de Thatta, la capital del Bajo Sindh hasta el siglo XVII, en lo que es la provincia suroriental del actual Pakistán. Fue inscrito en la lista de Patrimonio de la Humanidad en 1981 con el nombre de Monumentos históricos en Makli, Thatta.​ Historia Abundan las leyendas sobre su origen pero la creencia general es que el cementerio creció alrededor del santuario de Hamad Jamali, un sufí del siglo XIV. Las tumbas y lápidas esparcidas por el cementerio son documentos materiales que señalan la historia social y política de Sindh. Los mausoleos imperiales están divididos en dos grandes grupos, los del periodo Samma (1352-1520) y Tarjan (1556-1592), aunque también incluye elementos de la dinastía Arghun. De hecho, las tumbas de los dos primeros gobernantes de la dinastía Tarjan, Isa Kan Tarjan el Viejo (m. 1565) y su sucesor Baqi Kan Tarjan (m. 1585), se encuentran aquí,​ aunque la tumba más antigua es de una hermana de Fath Khan (1492). La tumba del rajput Samma Jam Nizamuddin II (quien reinó entre 1461 y 1509) es una impresionante estructura de planta cuadrada construida en arenisca y decorada con medallones florales y geométricos. Similar a esta es el mausoleo de Isa Kan Tarjan II (m. 1651), un edificio de piedra de dos plantas construido con majestuosas cúpulas y balcones. En contraste con la arquitectura sincrética de estos dos monumentos, que integran motivos hindúes e islámicos, existen mausoleos que muestran claramente las raíces centroasiáticas de la última dinastía. Un ejemplo es la tumba de Jan Beg Tarkhan (m. 1600), una típica estructura octogonal de ladrillo cuyo domo está cubierto de tejas vidriadas azules y turquesa. Hoy en día, la colina de Makli es Patrimonio de la Humanidad de la Unesco visitado tanto por peregrinos como por turistas, pero muy necesitado de conservación y mantenimiento. Galería Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Makli. Ilustraciones de los azulejos Sindh. Colección de fotos de Ayaz Asif sobre la colina de Makli y la mezquita de Shah Jahan. Archnet.org Biblioteca Digital (Fotógrafos) Banco de imágenes de la colina de Makli en fotosearch Archivado el 6 de marzo de 2017 en Wayback Machine.
Makli

Makli (en ourdou : مکلی) est une ville pakistanaise, située dans district de Thatta, dans le sud de la province du Sind. Elle est située à seulement cinq kilomètres à l'ouest de Thatta et est la deuxième plus grande ville du district. La population de la ville s'affiche à 47 136 habitants en 2017, alors qu'elle est pour la première fois considérée comme une zone urbaine par les autorités de recensement. Selon le recensement de 2023, la population de la ville monte à 54 137 habitants. La ville abrite la célèbre nécropole de Makli, inscrite au patrimoine mondial depuis 1981. Principalement construite sous l'Empire moghol, entre 1570 et 1640, elle contiendrait jusqu'à un million de tombes. Tombes notables Références (en) K. Mumtaz, Architecture in Pakistan, Mimar Book, Butterworth Architecture, 1985, PP96-97. Voir aussi Liste de villes du Pakistan Portail du Pakistan Portail de la mort Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Makli

Brdo Makli je jedna od najvećih nekropola na svijetu, promjera većeg od 8 km, na kojoj je navodno sahranjeno oko 125.000 sufijskih svetaca. Nalazi se u okolici grada Thatta, koji je od 14. do 17. stoljeća bio glavni grad pokrajine donji Sind u današnjem Pakistanu. Dok je bio glavnim gradom Sinda njime su vladali tri lokalne dinastije, a kasnije Mogulski vladari, te je nekropola neprekidno ukrašavana do 18. stoljeća. Tako su ostaci grada Thatta i njegove nekropole jedinstven uvid civilizacije Sinda, zbog čega je Makli upisan na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 1981. godine. Povijest Postoji nekoliko legendi o nastanku nekropole Makli, ali se uglavnom vjeruje kako su njezini nadgrobni spomenici i grobnice iznikli oko svetišta sufijskog sveca iz 14. stoljeća, Hamada Džamalija. Do 18. stoljeća, deltom rijeke Ind su zaredom vladale tri dinastije lokalnih vladara: Samma (1352. – 1520.), Argun (1520. – 56.) i Tarhan (1556. – 1739.), koji od 1592. godine priznaju vlast Mogulskih vladara iz Delhija. God. 1739., Sind je pripao iranskom vladaru Šahu Nadiru, nakon čega je Thatta počela nazadovati, a Makli je zbog nemara propadao. Odlike Kraljevski mauzoleji, koji svjedoče o četiri stoljeća zlatnog doba Thatta, se svrstavaju u tri skupine podijeljene po vladajućim dinastijama. Starije građevine su sinkretička mješavina hinduističkih i islamskih arhitektonskih elemenata. Tako je Mauzolej Džama Nizamudina II. (1461. – 1509.) monumentalna kvadratična građevina od pješčenjaka, ukrašena cvjetnim i geometrijskim medaljonima. Njemu slični su mauzoleji Džan Babe i njegovog sina Kana Tarhana II. (oba izgrađena prije 1644.), koji imaju dva kata, veličanstvenu kupolu i balkone. Ova arhitektura nije bila puka mješavina utjecaja jer je ukrašivana originalnim dekoracijama u terakoti otiskivanjem matrica od pocakljene opeke. Na kasnijim grobnicama se jasno prepoznaju utjecaji timuridske arhitekture iz Srednje Azije. Takve su grobnice Džan Bega Tarhana (preminuo 1600.) i Divan Šurfa Kana (preminuo 1638.) koje su tipične osmerokutne građevine od opeke čije su kupole prekrivene tirkiznim keramičkim pločicama. U istom stilu su izgrađene i džamije Dagbira i Šaha Džahana (1644. – 47.), od kojih je ova posljednja natkrivena s 93 jedinstvene kupole i fasadu ukrašenu mozaikom plavih i bijelih keramičkih pločica. Danas Brdo Makli pored brojnih hodočasnika privlači i veliki broj turista, ali mu prijeti slani zrak kojeg donose monsuni, a koji nagriza opeke spomenika Maklija. Izvori Lari, Yasmeen i Suhail Zaheer Lari, The Jewel of Sindh: Samma Monuments on Makli Hill, 1997., Pakistan: Heritage Foundation and Oxford University Press, Karači Poveznice Vanjske poveznice Ilustracije Sind keramike Galerija fotografija na Archnet.org Arhivirana inačica izvorne stranice od 19. kolovoza 2005. (Wayback Machine) Visokokvalitetne panoramske fotografije zaštićenog lokaliteta Makli Arhivirana inačica izvorne stranice od 21. travnja 2008. (Wayback Machine) Dva spomenika na Brdu Makli
Тарбела (язовир)

„Тарбела“ е язовир на река Инд в Пакистан, на 2-ро място в света по обем. Разположен е в Харипур, Кибер Пактункуа, на около 50 км северозападно от Исламабад. Водната площ на язовира е около 250 км2. Стената е завършена през 1974 година. Язовирът е проектиран за съхраняване на вода за напояване, предпазване от наводнения и произвеждане на водноелектрическа енергия. Заради силната седиментация се е смятало, че язовирът ще се запълни със седименти до 2030 г., но по-новите изследвания сочат, че животът на стената ще бъде 85 години, тоест до около 2060 година. Бележки
Diga di Tarbela

La diga di Tarbela (Urdu/Pashto:تربیلا بند) è uno sbarramento artificiale situato nella parte nord occidentale del Pakistan, dove il fiume Indo lascia la catena montuosa del Karakorum ed inizia il cammino di più di 1000 km verso il suo sbocco nell'oceano Indiano. Lo scopo dell'impianto, la cui diga ha creato un invaso di 11 miliardi di metri cubi è quello di produrre energia elettrica ed avere a disposizione grandi quantità di acqua per scopi irrigui. Costruzione Il lavoro, iniziato nel maggio 1968 e che sarebbe dovuto terminare nell'aprile 1976 (in realtà terminò nel 1978), è stato eseguito da una joint venture di imprese di tutto il mondo con capofila l'italiana Impregilo Spa. Alla realizzazione dell'impianto hanno lavorato circa 5000 tecnici delle varie imprese (in maggioranza pakistani) e circa 15000 operai indigeni. Descrizione del progetto Le opere realizzate sono le seguenti: diga principale; n.2 dighe ausiliarie; sfioratori; centrale idroelettrica; gallerie. Voci correlate Dighe più grandi del mondo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su diga di Tarbela Collegamenti esterni Impianto idroelettrico di Tarbela sul fiume Indo, su impregilo.it.
Tarbeladam

De Tarbeladam ligt in de Indus in het noordoosten van Pakistan. De dam, stuwmeer en centrale liggen op zo’n 50 kilometer ten noordwesten van de hoofdstad Islamabad. De stuwdam ligt op de grens van het Himalaya en het Pothohar-plateau. De dam reikt tot 143 meter boven de rivierbedding en is 2,7 kilometer lang. Het stuwmeer achter de dam heeft een oppervlakte van 260 km² en had bij aanvang een capaciteit van 11,6 km³ water, waarvan 9,7 km³ effectief was te gebruiken. Het niet-effectieve deel van het water zit onder de laagste wateruitstroompunt. In de loop der jaren is door de aanvoer van slib en zand de capaciteit afgenomen tot 6,4 km³, waarvan 5,8 km³ nog altijd de benutten is. Bij een vol reservoir ligt de waterspiegel op 1550 voet, dat is ongeveer 460 meter, boven zeeniveau. Het water wordt gebruikt voor de opwekking van stroom en irrigatie en dient tevens om het overstromingsgevaar verder stroomafwaarts te reduceren. Stroomopwaarts van de dam beslaat het stroomgebied een oppervlakte van 168.000 km², naast regen komt er smeltwater van sneeuw en gletsjers op de zuidelijke hellingen van de Himalaya. Met de bouw van de dam werd in 1968 een aanvang gemaakt en in 1978 waren dam en de eerste fase van de centrale gereed. Het is de grootste zwaartekrachtdam van de wereld, gemaakt van zand en rots. Het gewicht van de dam houdt het water tegen. Verder zijn er twee kleinere dammen, elk met een overlaat om een eventueel overschot aan water snel en veilig af te voeren. De primaire taak was een betere verdeling van het water over het jaar. De hoogste aanvoer van regen- en smeltwater correspondeerde niet met de grote behoefte aan water in het groeiseizoen. In de periode 1975-2024 werd gemiddeld jaarlijks 10 miljard m³ aan water geleverd voor irrigatiedoeleinden. De secundaire taak is de opwekking van elektriciteit. De geïnstalleerde capaciteit van de waterkrachtcentrale was 3478 megawatt (MW). Er stonden in totaal zeventien turbines. In de periode van juli 2019 tot en met juni 2024 lag de gemiddelde productie op 16.500 GWh per jaar. In mei 2026 kwam een verdere uitbreiding gereed. Drie turbines van elk 510 MW zijn in bedrijf gekomen, die gezamenlijk jaarlijks 4000 GWh aan elektriciteit kunnen produceren. De totale capaciteit is daarmee gekomen op 5008 MW. De dam en centrale staan onder beheer van de Pakistan Water and Power Development Authority (WAPDA). Tarbela is veruit de meest belangrijke centrale van het land. Per 30 juni 2024 heeft WAPDA in totaal 21 waterkrachtcentrales onder beheer met een totaal opgesteld vermogen van 8490 MW. De jaarlijkse levering aan het net was 33.259 GWh. Het aandeel van Tarbela is hiervan de helft.
Zapora Tarbela

Zapora Tarbela – zapora i elektrownia wodna na rzece Indus w północnym Pakistanie. Znajduje się w Dystrykcie Haripur, około 50 kilometrów na południowy zachód od Islamabadu. Jest drugą zaporą wodną na świecie pod względem wielkości konstrukcyjnej (po Zaporze Trzech Przełomów) i największą zaporą wodną Pakistanu (przed Zaporą Mangla). Historia Z powodu problemów Pakistanu z niedoborami wody, które były spowodowane sezonowymi wahaniami jej przepływu w rzece Indus i jego dopływach rząd Pakistanu poprosił Bank Światowy o wsparcie proponując realizację projektu Indus Basin. Zakładał on budowę dwóch zapór: Mangala na rzece Dźhelam i Tarbela na rzece Indus. Oprócz nawodnienia terenów wykorzystywanych przez rolnictwo, zapory miały pomóc w produkcji energii i ochronie przeciwpowodziowej. Budowę prowadziła firmaTarbela Dam Joint Venture. Było to wspólne przedsięwzięcie trzech włoskich i trzech francuskich firm. W 1969 roku dołączyło do nich pięć firm niemieckich i dwie szwajcarskie. Budowa zapory została ukończona w 1974 roku. Zapora pełni funkcję podstawowego zbiornika wody pitnej i zaplecza energetycznego Islamabadu. Całkowita długość obiektu wynosi 2743 metry, a jego maksymalna wysokość – 143 metry. Maksymalna moc hydroelektrowni Tarbela wynosi obecnie 4888 MW. Zbiornik ma powierzchnię 250 km². Powstanie zapory doprowadziło do zatopienia obszaru zajmowanego przez kilkaset wsi i przesiedlenia 96 000 osób. Elektrownia Tarbela 1 została oddana do użytku w 1977 roku i ma moc 700 MW ma cztery bloki. Tarbela 2 o mocy 1050 MW ma sześć bloków (oddane do użytku w 1982 i 1985 roku). Tarbela 3 o mocy 1728 MW ma cztery bloki (oddane do użytku w 1992 i 1993 r.). Ponieważ ponad 70% wody z zapory Tarbela przepływające przez dwa przelewy nie jest wykorzystywane do wytwarzania energii. w 2014 roku rozpoczęto budowę Tarbela 4 o mocy 1410 MW. Decyzję o budowie Tarbela 5 o mocy 1410 MW podjęto w 2019 roku, co zwiększy moc elektrowni do 6298 MW. Przypisy
Represa de Tarbela

A Represa de Tarbela ( Urdu / Pashto : تربیلا بند ) é uma barragem no rio Indo, na província de Khyber Pakhtunkhwa, no Paquistão. É a maior barragem de terra e rocha do mundo e também a maior em volume estrutural. A barragem foi concluída em 1976 e foi projetada para armazenar água do rio Indo para irrigação, controle de enchentes e geração de energia hidrelétrica. A barragem tem 143 metros de altura acima do leito do rio. O reservatório da barragem, o lago Tarbela, tem extensão de 80,5 km e uma superfície de aproximadamente 250 km2. O uso principal da barragem de Tarbela é a geração de eletricidade. A capacidade instalada das usinas hidrelétricas de Tarbela, de 4.888 MW, aumentará para 6.298 MW após a conclusão da quinta extensão planejada, com financiamento pelo Banco Asiático de Investimento em Infraestrutura (AIIB) e Banco Mundial. A implantação da barragem obrigou o deslocamento de 96 000 pessoas. Dentre os problemas ambientais, está a perda de zona úmida, floresta e pastos. Referências
Дамба Тарбела

Дамба Тарбела (англ. Tarbela Dam) — действующая ГЭС в Пакистане на реке Инд, крупнейшая по мощности электростанция в стране. Расположена в 50 км от Исламабада. Дамба Тарбелы имеет объем 153 млн. м³ и в 2025 году является самой большой гидротехнической каменно-набросной плотиной в мире. Общие сведения Строительство ГЭС началось в 1968 году, окончание строительства произошло в 1977 году. Поскольку главным источником Инда является таяние ледниковых вод Гималаев, река несёт огромное количество седиментации. Ежегодно количество наносов составляет около 430 млн тонн. Это означает, что с течением времени водохранилище будет переполнено. Срок полезного использования данной плотины, по оценкам, где-то около пятидесяти лет, после завершения строительства дамбы в 1977 году резервуар был бы заполнен к 2030 году. Однако, современный темп седиментации значительно ниже, чем прогнозировалась ранее. По оценкам, срок эксплуатации плотины будет 85 лет, до 2060 года. В сентябре 2018 года, в результате пуска дополнительных 3 гидроагрегатов, мощность ГЭС достигла 4888 МВт. См. также Ливневые дожди в Пакистане (2001) Примечания Ссылки Tarbela-Staudamm (нем.). Дата обращения: 29 января 2010.
Tarbela

Tarbela är en stor damm i floden Indus i Pakistan. Den är placerad ungefär 50 kilometer nordväst om Islamabad. Dammen är belägen på 148 meter över havet, och är 250 kvadratkilometer stor, vilket gör den till världens största. Dammen färdigställdes 1974 och var designad för att lagra vatten från floden Indus, för att då användas till bevattning och kontrollera flodens flöde. Ett vattenkraftverk finns också inbyggt i dammen.