NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wahlenbergfjorden

Wahlenbergfjorden, traduït en català com a Fiord de Wahlenberg, és un fiord situat a la costa sud-oest de l'illa àrtica de Nordaustlandet, a l'arxipèlag de Svalbard, Noruega. Amb 46 quilòmetres de llargada i 15 d'amplada, és el cinquè fiord més llarg de l'arxipèlag, i el més llarg de l'illa. La seva boca s'obre a l'estret de Hinlopen, que separa l'illa de Spitsbergen de la Nordaustlandet. El fiord es diu així pel naturalista suec Göran Wahlenberg (1780-1851) i ha estat conegut per aquest nom almenys des de la dècada del 1930. La glacera de Wahlenbergbreen a la Terra d'Òscar II, a Spitsbergen, també s'anomena així per a ell. Referències
Wahlenbergfjorden

Wahlenbergfjorden, sometimes known in English as Waalenburg Bay, is a fjord on the southwest coast of the Arctic island of Nordaustlandet, in Norway's Svalbard archipelago. At 46 kilometres (29 mi) in length, and 15 km (9.3 mi) wide, it is the fifth longest fjord in the archipelago, and the longest on the island. The fjord separates Gustav V Land in the north from Gustav Adolf Land in the south, at geographical co-ordinates 79°40′N 20°00′E. Its mouth faces Spitsbergen across Hinlopen Strait, the strait separating the two islands. The fjord is named for the Swedish naturalist Göran Wahlenberg (1780-1851) and has been known by this name since at least the early 1930s. The glacier of Wahlenbergbreen in Oscar II Land, Spitsbergen, is also named for him. References Wahlenbergfjord, Svalbard place names database, Norwegian Polar Institute, 2005 (URL accessed 29 July 2006) Wahlenbergbreen, Svalbard place names database, Norwegian Polar Institute, 2005 (URL accessed 29 July 2006)
Wahlenbergfjorden

Il Wahlenbergfjorden è un fiordo situato nel sud-ovest dell'isola di Nordaustlandet, facente parte dell'arcipelago delle isole Svalbard, in Norvegia. Il fiordo è lungo 46 chilometri e largo 15 chilometri, ed è il quinto fiordo dell'arcipelago per lunghezza, e il più lungo dell'isola. Il fiordo di Wahlenbergfjorden si trova alle coordinate geografiche 79°40′N 20°00′E79°40′N, 20°00′E. La foce del fiordo di Wahlenbergfjorden si trova sull'Hinlopenstretet, lo stretto che separa l'isola di Spitsbergen, la più estesa dell'arcipelago, dall'isola di Nordaustlandet.
Wahlenbergfjorden

Wahlenbergfjorden is een fjord van het eiland Nordaustlandet, dat deel uitmaakt van de Noorse eilandengroep Spitsbergen. Het fjord is vernoemd naar de Zweedse natuuronderzoeker Göran Wahlenberg (1780-1851). Geografie Het fjord loopt van oost naar west en heeft een lengte van ongeveer 50 kilometer en een breedte van ongeveer 15 kilometer. Het is het grootste fjord van het eiland en mondt in het westen uit in de Straat Hinlopen. In het oosten wordt het fjord gevoed door diverse gletsjers en het water van de rivier die van het meer Brånevatnet afkomstig is. Dit meer wordt op zijn beurt gevoed door gletsjer Winsnesbreen en andere gletsjers en gletsjerrivieren. Vanuit het zuidoosten komt ook de baai Palanderbukta uit op het fjord. In het noordoosten gaat het fjord over in het dal Rijpdalen. Ten noordwesten van het fjord ligt op schiereiland Gustav V-land de ijskap Vestfonna en ten zuidoosten Gustav Adolfland met het schiereiland Scaniahalvøya. Op Scaniahalvøya liggen de ijskappen Glitnefonna en Vegafonna, met gletsjers die uitkomen op het fjord en baai Palanderbukta. Aan de zuidzijde van het fjord komen de gletsjers Eindridebreen, Vikingbreen, Hårbardbreen en Ludolf Schjelderupbreen op het fjord uit, elk gevoed worden door de Palanderisen. In de Palanderbukta komen de Clasebreen en Holtenbreen vanaf de ijskap Glitnefonna, de Palanderbreen en Ericabreen vanaf de ijskap Vegafonna en de gletsjer Palanderisen vanaf de ijskap Austfonna. Aan de noordzijde van het fjord komen de gletsjers Bodleybreen, Eltonbreen, Aldousbreen, Frazerbreen, Idunbreen, Bragebreen en Gimlebreen uit op het fjord. Op meer dan 30 kilometer naar het noordwesten ligt het fjord Murchisonfjorden.
Валенберг-фьорд

Валенберг-фьорд (норв. Wahlenbergfjorden) — фьорд, расположенный на юго-западном побережье арктического острова Северо-Восточная Земля в норвежском архипелаге Шпицберген. Длина фьорда 46 км, ширина — 15 км. Является пятым по длине фьордом на архипелаге и самым длинным на острове. Фьорд расположен между Землёй Густава V и Землёй Густава Адольфа. Его устье расположено вдоль пролива Хинлопен, разделяющего два острова. Фьорд был назван в честь шведского натуралиста Йёрана Валенберга (1780—1851 гг.) и стал известен с этим названием сначала 1930-х годов. Ледник Валенбергбрин, расположенный на Земле Оскара II, так же назван его именем. Ссылки Wahlenbergfjord Архивная копия от 6 мая 2016 на Wayback Machine, база данных названий территорий Шпицберегена (англ.)
Skien kirke

Die evangelisch-lutherische Skien kirke ist ein neugotischer Kirchenbau in der norwegischen Stadt Skien aus dem Jahr 1894. Sie ist die Hauptkirche der Propstei Skien. Geschichte Skiens ehemalige Christianskirke am heutigen Marktplatz wurde 1886 durch einen großen Brand zerstört. Bis zu einer Neuerrichtung wurde im Stadtteil Marenso eine Holzkirche erbaut, die später als Schulhaus genutzt wurde. Am 31. März 2011 wurde das Schulgebäude abgerissen. Mit der Aussicht, dass Skien zum Bischofssitz ernannt werden würde, ist die Skien kirke als Domkirche entworfen worden. Während des Zweiten Weltkrieges strukturierte Quislings Besatzungsregierung die Kirchenorgane neu und die Skien kirke wurde bis zum Kriegsende Domkirche genannt. Danach wurde die alte geografische Kirchenordnung wieder eingeführt und Skien wurde nicht Bischofssitz. Bauwerk Der Architekt Hagbarth Martin Schytte-Berg, ein Schüler der deutschen Architekten Johannes Vollmer und Johannes Otzen, entwarf die Kirche. Sie hat 1200 Sitzplätze, eine Länge von 47 m, eine Turmhöhe von 68 m und eine Innenraumhöhe von 17 m. Am 31. August 1894 wurde sie von Kristiansands Bischof Johan Christian Heuch eingeweiht. Die Orgel in der Skien kirke ist mit 5000 Pfeifen eine der größten Norwegens. Die ursprüngliche Orgel wurde 1894 von Olsen & Jørgensens orgelfabrikk in Oslo gebaut. Diese wurde 1954 durch eine neue von J. H. Jørgensens orgelfabrikk ersetzt, die später umgebaut und modernisiert wurde. Baustil Die Skien kirke ist eine Kombination aus neugotischen Spitzbögen und aus der Romanik entlehnten Rundbögen. In der Galerie und den Seitenschiffen befinden sich Rundbögen, der obere Teil des Querschiffs und die Chorbögen sind dagegen in Spitzbögen ausgearbeitet. Das Dekor der Kirche ist hauptsächlich durch die Ornamente an Decke und Wänden und Glasmalerei geprägt, die sich im Chor, dem Taufraum, dem Haupt- und dem Querschiff befindet. Einzelnachweise Weblinks Skien kirke Webpräsenz bei der Norwegischen Kirche (norwegisch) Skien kirkested auf der Webseite www.Kulturminnesøk.no des Riksantikvaren (norwegisch) Arkitekter: Hagbarth Martin Schytte-Berg (1860–1944) Artikel auf der Website Artemisia (norwegisch)
Kościół w Skien

Kościół w Skien (nor. Skien kirke/Skien kyrkje) – luterańska świątynia parafialna w norweskim mieście Skien, siedziba prepozyta regionalnego. Historia Na miejscu obecnego kościoła wcześniej znajdowała się wzniesiona w 1783 niewielka, kamienna świątynia, zwana Christianskirken (pl. kościół Chrystiana). Obecny budynek konsekrowano 31 sierpnia 1894 roku. Budowę, którą prowadzono według projektu Hagbartha Martina Schyttego-Berga, wspomogła gmina miejska, która zapłaciła niego 415 000 koron. Stary, kamienny kościół spłonął w 1886 roku podczas pożaru miasta. W 1969 odbyła się renowacja wnętrza nowego kościoła, a w 1985 odrestaurowano wieże. Architektura i wyposażenie Świątynia neogotycka, trójnawowa, z jednonawowym transeptem, w którym po obu stronach znajduje się empora. Znajduje się na osi Henrik Ibsens Gate i swoją fasadą zamyka od północy jej perspektywę. Budowla ma długość 47 metrów i wysokość 68 metrów. Wnętrze zdobi ołtarz z obrazami przedstawiającymi czterech ewangelistów oraz Jezusa Chrystusa. Na południowej emporze znajdują się 70-głosowe organy z 1954 roku, drugie co do wielkości w Norwegii. We wieżach kościoła zawieszone są cztery dzwony, po dwa w każdej wieży. Galeria Przypisy
Церковь Шиена

Церковь Шиена (норв. Skien kirke) — лютеранская церковь в Шиене, фюльке Телемарк, Норвегия. Относится к епархии Агдера и Телемарка Церкви Норвегии. Достопримечательность Шиена. История Существующая церковь построена взамен церкви Кристиана, сгоревшей во время большого городского пожара в 1886 году. Закладка церкви произошла 8 апреля 1892 года, проект разработал архитектор Хагбарт Шитте-Берг. 31 августа 1894 года церковь была освящена епископом Йоханом Кристианом Хёком. Стоимость строительства составила 415 тыс. крон. Церковь была построена на основе ожиданий, что Шиен станет резиденцией епископа и что новая церковь станет собором, чего не произошло. Во время Второй мировой войны правительство Квислинга изменило границы епархий и церковь Шиена стала собором, но после окончания войны прежние границы были восстановлены. Архитектура Здание построено в неоготическом стиле, в плане имеет форму латинского креста. Главный фасад имеет три портала, над которыми возвышаются две башни высотой 68 м. Наружная поверхность из красного кирпича, декорирована глазурованным кирпичом. Церковь сочетает в себе неоготические стрельчатые арки и круглые арки в романском стиле. Длина здания составляет 47 м, высота сводов — 17 м. Кафедра украшена девятью изображениями Хауге, Ханса Нильсена Хауге, Ганса Тауcена, Олава II Святого, Апостола Павла, Апостола Петра, Мартина Лютера, Августина, Амвросия Медиоланского и Иоанна Златоуста, написанные Х.К. Хансеном-младшим (норв. H. C. Hansen jr.). Алтарь имеет форму церковного фасада с пятью порталами и тремя башнями. На средней башне установлен большой крест, который частично скрывает витраж Воскресения Христова. Ниже порталов находятся изображения Христа и четырех евангелистов, также написанные Хансеном-младшим. В центре алтарного стола стоит семисвечник, окруженный двумя подсвечниками из церкви Кристиана. Также из этой церкви картина слева от хора Положение во гроб, которая является копией оригинала Караваджо. Алтарь также содержит камень бывшей церкви. Церковные витражи были изготовлены немецкой фирмой Hemmersdorf & Co. Церковный орган является вторым по величине в стране с более чем 5000 труб и 70 регистрами. Оригинальный орган был построен в 1894 году на фабрике Olsen & Jørgensens orgelfabrik в Осло. В 1954 году он был заменен органом фабрики J. Jørgensens Orgelfabrik, который впоследствии был модернизирован. Фасад органа спроектирован архитектором Вильгельмом Свенсеном. Первоначально церковь была рассчитана на 1400 мест, в настоящее время количество мест уменьшилось до 1040. Примечания Литература Kullerud, Erik. Skien kirke 1894—1994 (норв.). — Skien: Skien menighetsråd, 1994. — 119 с. — ISBN 82-91427-01-1. Eldal, Jens Christian, Havran, Jiri. Kirker i Norge, bind 3: Med historiske forbilder. 1800-tallet (норв.). — Oslo: ARFO, 2002. — С. 172-175. — ISBN 82-91399-11-5. Henriksveen, Herman. Skien kirke. Kirker i Telemark. Stathelle (норв.). — Oslo: Flora forlag, 1986. — С. 10-11. — ISBN 82-90695-00-4. Ссылки Skien Kirke // Skien kirkelige fellesråd (норв.)
Skien kirke

Skien kirke är en tegelkyrka som ligger i Skien i Skiens kommun i Telemark fylke i Norge. Kyrkobyggnaden En äldre kyrkobyggnad Christianskirken förstördes i en stor eldsvåda 1886. Nuvarande kyrka uppfördes 1894 efter ritningar av arkitekt Hagbarth Schytte-Berg. 31 augusti samma år invigdes kyrkan av biskop Johan Christian Heuch. När kyrkan byggdes fanns förväntningar att Skien skulle bli ett eget stift med egen biskop. Skien kirke skulle då bli domkyrka i det nya stiftet, men så blev inte fallet. Kyrkan består av ett långhus med nordsydlig orientering. I norr finns koret och i söder finns två torn och huvudingången med tre portaler. Korsarmar sträcker sig ut åt öster och väster. Inventarier Altaret är utformat som en kyrkofasad med fem portaler och tre torn. Högst upp på det mittre tornet finns ett stort kors. Mitt på altarbordet står en sjuarmad ljusstake. Ursprungliga orgeln var tillverkad 1894 av Olsen & Jørgensens orgelfabrik i Oslo. Nuvarande orgelverk tillverkat av J. H. Jørgensens orgelfabrikk sattes in 1954. Senare har orgeln byggts ut och moderniserats. Dopfunten är en dopängel tillverkad av den norske skulptören Ole Henriksen Fladager som avled 1871. Dopänglen fanns i Christianskirken och räddades därifrån när kyrkan brann ned. Predikstolen är murad av tegelstenar och glaserade stenar. Referenser kirkerommet i undervisningen TelemarkFylke.no Externa länkar Skien menighet Wikimedia Commons har media som rör Skien kirke.
Skute-Kirche

Die Skute-Kirche ist eine Holzkirche in der Kirchengemeinde Skute, die in der Kommune Søndre Land in der norwegischen Provinz Innlandet liegt. Die Kirche befindet sich an der Westseite des Randsfjords am RV 245 und ist ein 1915 errichteter Langbau mit 250 Sitzplätzen. Der Architekt war Ole Stein. Weblinks Skute-Kirche auf kirkesok.no
Skute Church

Skute Church (Norwegian: Skute kirke) is a parish church of the Church of Norway in Søndre Land Municipality in Innlandet county, Norway. It is located in the village of Ringelia. It is the church for the Skute parish which is part of the Hadeland og Land prosti (deanery) in the Diocese of Hamar. The brown, wooden church was built in a long church design in 1915 using plans drawn up by the architect Ole Stein. The church seats about 360 people. History In the early 20th century, planning began for a church in Søndre Land on the west side of the Randsfjorden. Ole Stein was hired to design the new church. Peder Skute donated the land on which the church was built. It was built as a long church in a style that mimics the designs of the medieval stave churches in Norway. The new building was consecrated by Bishop Christen Brun on 16 June 1915. The church received electric lighting in 1923 and electric heating in 1955. See also List of churches in Hamar References
Tromsø domkirke

Die Tromsø domkirke (deutsch Dom zu Tromsø) ist die evangelisch-lutherische Bischofskirche des Bistums Nord-Hålogaland im nordnorwegischen Tromsø in der Provinz Troms. Das Bauwerk wurde in den 1860er Jahren eingeweiht und besteht komplett aus Holz. Es verfügt daher über eine sehr gute Akustik und wird auch gern zu Konzerten genutzt. Lage Die Kirche befindet sich im Stadtzentrum Tromsøs und trägt die Adresse Sjøgata 27 9008 Tromsø. Das Gotteshaus wird vom Kirchpark umgeben, der aus dem mittelalterlichen Friedhof entstanden ist. Die Straßenzüge Storgata (westlich), Kirkegata (südlich) und Bankgata (nördlich) begrenzen die Parkfläche. Die östliche Grenze wird von der Volksuniversität gebildet. Geschichte Die erste Kirche der Stadt war die unter Håkon IV. (1204–1263) erbaute Königskapelle. Sie gehörte dem König und nicht der katholischen Kirche. Dieser Kapelle folgten an gleicher Stelle mehrere stetig größere Kirchbauten. Der heutige Dom wurde unter Christian Heinrich Grosch erbaut und 1861 vollendet. Architektur Der Stil der Kirche orientiert sich an der Gotik (siehe auch: Neogotik) und ist die einzige norwegische Kathedrale, welche aus Holz besteht. Sie gehört zu den nördlichsten Kathedralen der Welt und ist mit ihren 800 Sitzplätzen eine der größten norwegischen Holzkirchen. Die Grundfläche des Gotteshauses beträgt rund 750 Quadratmeter bei einer geschätzten Länge von der westlichen Seite des Turmes bis zur östlichen Seite der Apsis von rund 45 Meter, sie besitzt eine fünfeckige eingezogene Apsis im östlichen Bereich und auf der Westseite einen sich pyramidenartig verjüngenden, hölzernen Turm. Der Turm ist mit Kupferblech gedeckt, das Kirchenschiff mit Schiefer. In das Kirchenschiff führen drei Eingänge: Je einer in der Nordwand und in der Südwand und ein westlicher direkt unter dem Turm. Eine dreiseitige Empore umschließt das Hauptschiff und trägt die Orgel. Ausstattung Der Innenraum der Kirche wird vom Altar dominiert, dessen Bild eine Kopie der Auferstehung ist. Das Originalgemälde befindet sich in der Kirche Bragernes in der Kommune Drammen. Ältestes Ausstattungsstück ist eine Madonna, vermutlich aus dem 15. Jahrhundert. Die Orgel wurde in den Jahren 1860–1863 vom Orgelbauer Claus Jensen geschaffen. Das Instrument hat 23 Register auf zwei Manualen und Pedal. Der Orgelbauer Br. Torkildsen (Norwegen) restaurierte das Instrument im Jahr 2014. Koppeln: I/I (Suboktavkoppel), II/I, I/P Weblinks Tromsø domkirke. In: Arkitekturguide for Nord-Norge og Svalbard. 2003; abgerufen am 1. September 2023 (norwegisch). Einzelnachweise
Catedral de Tromsø

La catedral de Tromsø (en noruego, Tromsø domkirke) es la sede de la diócesis de Nord-Hålogaland de la Iglesia de Noruega, en Tromsø, Noruega. Tiene la peculiaridad de ser la única catedral de Noruega, junto a la otra catedral de Tromsø, hecha de madera. Fue construida en 1861 por el arquitecto Christian Heinrich Grosch en estilo neogótico. Tiene una planta de cruz con una sola torre con reloj en el centro de la fachada occidental, donde se ubica la entrada principal. La catedral de Tromsø se localiza en el centro de la ciudad, donde estuvo la primera iglesia de la ciudad, una capilla real construida por órdenes de Haakon IV en 1252. Posteriormente, en el mismo lugar se levantó la iglesia de Elverhøy; ésta fue trasladada a la isla Tromsøya en 1861 cuando se inició la construcción de la catedral. Está ubicada en el centro del Kirkeparken (parque de la iglesia), un área verde que funcionó como cementerio desde la Edad Media hasta la primera mitad del siglo XIX. Véase también Catedral de Nuestra Señora de Tromsø Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de Tromsø.
Cathédrale de Tromsø

La cathédrale de Tromsø (norvégien : Tromsø domkirke) à Tromsø, Norvège est le siège du Diocèse de Nord-Hålogaland, la seule cathédrale édifiée en bois, un exemple peu commun d'architecture néogothique de bois. Il s'agit également de la cathédrale protestante la plus nordique du monde. Historique L'édifice fut terminé en 1861, avec Christian Heinrich Grosch (en) comme architecte. La cathédrale est située au centre de la ville de Tromsø sur un site qui comportait une église depuis le XIIIe siècle. Notes et références Voir aussi Cathédrale arctique de Tromsø Liens externes (fr) Fiche sur le site Structurae Guide architectural sur la cathédrale Portail du protestantisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Norvège
Cattedrale di Tromsø

La cattedrale di Tromsø (in lingua norvegese Tromsø domkirke) è la cattedrale di Tromsø in Norvegia, ed è un grande esempio di architettura neogotica. Questa chiesa è la cattedrale protestante più a nord al mondo, e l'unica cattedrale ad essere stata costruita interamente in legno in Norvegia. Storia La prima chiesa di Tromsø è stata costruita nel 1252 dal re Haakon IV di Norvegia come cappella reale. Apparteneva, quindi, al re e non alla chiesa cattolica. Questa chiesa è citata più volte nel medioevo come "Santa Maria nei pressi dei pagani" (Sanctae Mariae iuxta Pagano). Nel 1711 una nuova chiesa è stata costruita sul sito dell'attuale cattedrale. Quella chiesa è stata sostituita nel 1803 da un altro edificio, poi spostato fuori dalla città nel 1860 per far posto alla costruzione della cattedrale. La struttura è stata completata nel 1861, su progetto dell'architetto Christian Heinrich Grosch. Si trova nel centro della città di Tromsø (sull'isola di Tromsøya) in un sito dove con ogni probabilità c'è stata una chiesa dal XIII secolo. La cattedrale è stata consacrata il 1º dicembre 1861 ad opera del vescovo Carl Peter Essendrop. Nel 1862 il campanile è stato completato e la campane installate. Tutte le decorazioni interne non sono state completate fino al 1880. La chiesa luterana più famosa a Tromsø è però una più recente (finita nel 1965) chiamata, impropriamente, la "cattedrale dell'Artico" da non confondere con questa. Galleria d'immagini Voci correlate Cattedrali in Norvegia Cattedrale dell'Artico Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Tromsø Collegamenti esterni La cattedrale, su ub.uit.no. Foto della chiesa, su panoramio.com. URL consultato il 30 aprile 2019 (archiviato dall'url originale il 10 ottobre 2016).
Domkerk van Tromsø

De Domkerk van Tromsø (Noors: Tromsø Domkirke) is de lutherse bisschopskerk van het bisdom Nord-Hålogaland in het Noorse Tromsø. Het gebouw is de meest noordelijke kathedraal ter wereld en bezit na de verwijdering van een aantal banken tegenwoordig ruim 600 zitplaatsen. De domkerk is volledig van hout gebouwd en behoort tot de grootste houten kerken van het land. Het kerkgebouw staat in het centrum van Tromsø waar al sinds de 13e eeuw een kerkgebouw heeft gestaan. Geschiedenis De eerste kerk in Tromsø werd gebouwd in 1252 door koning Haakon IV als een koninklijke kapel. Het behoorde toe aan de koning, dus niet de katholieke kerk. Deze kerk vormde de meest noordelijke grens van het christelijke Noorwegen en werd in de middeleeuwen daarom meerdere malen omschreven als "Onze-Lieve-Vrouw bij de heidenen" (Sanctae Mariae juxta Pagano). Veel is er niet bekend over de voormalige kerken op de plaats, maar zeker is dat er in 1711 een nieuwe kerk werd gebouwd. Deze werd in 1803 vervangen. In verband met de bouw van de huidige domkerk werd deze kerk verplaatst naar een andere locatie. Later werd deze eveneens houten kerk nogmaals ontmanteld en op ongeveer 1 kilometer afstand van het stadscentrum hoger op de heuvel herbouwd. Tegenwoordig doet dit kerkgebouw dienst als de parochiekerk van Elverhøy en hier worden nog altijd een aantal kunstwerken uit de oudere middeleeuwse kerken van Tromsø bewaard, waaronder een Madonna uit de 15e eeuw. Met de bouw van de huidige domkerk werd in 1860 begonnen. Het ontwerp van het neogotische kerkgebouw is van de architect Christian Heinrich Grosch. De kerk werd voltooid in 1861. Het middeleeuwse kerkhof bij de domkerk bleef tot de eerste helft van de jaren 1800 in gebruik. Sommige oudere graven zijn nog te zien aan de noordzijde van de kerk. De huidige kathedraal werd op 1 december 1861 ingewijd door bisschop Carl Peter Essendrop. De toren werd in 1862 voltooid en uitgerust met klokken. Het interieur van de kerk kwam niet eerder dan in de jaren 1880 gereed. Vanaf 1952 heeft de kerk de status van domkerk. Interieur Het altaar van de kerk bezit een schilderij van de Verrijzenis van de kunstenaar Adolph Tidemand, het betreft een reproductie van het origineel dat zich in de Bragerneskerk in Drammen bevindt. Onder het schilderij is de tekst Ik ben de opstanding en het leven uit het evangelie van Johannes (11:25) aangebracht. De glas-in-loodramen werden ontworpen door Gustav Vigeland en in 1960 geplaatst. Het orgel werd door Noorwegens belangrijkste orgelbouwer Claus Jensen gebouwd. Het is een van de grootste orgels van deze orgelbouwer. Oorspronkelijk had het orgel 23 registers. In 1959 werd het orgel uitgebreid, hetgeen niet als een succes wordt ervaren. Men is van plan het orgel in de oorspronkelijke staat terug te brengen en het aan te vullen met een koororgel. De restauratie van het orgel is in maart 2013 begonnen. Externe link (no) Website van de kerken in Tromsø[dode link]