NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Spitsbergen (eiland)

Spitsbergen, in het verleden aangeduid als West-Spitsbergen, is een van de eilanden die samen de archipel Spitsbergen (Noors: Svalbard) vormen. Het eiland, gelegen in de Noordelijke IJszee, is iets kleiner dan Nederland. Circa 95 % van de oppervlakte is bedekt met sneeuw en ijs. Ten oosten van het eiland Spitsbergen liggen de eilanden Nordaustlandet, Barentszeiland en Edgeøya. Het eiland wordt van de andere eilanden afgescheiden door de Straat Hinlopen in het noordoosten, fjord Ginevrabotnen en Storfjorden in het zuidoosten en zeestraat Forlandsundet in het westen. Bevolking De bevolking van het eiland bestaat voornamelijk uit Noren en Russen, die werkzaam zijn in de mijnbouw of in de toeristische sector. Plaatsen op het eiland Spitsbergen zijn: Barentszburg Longyearbyen. In een berg in de buurt van deze plaats bevindt zich de wereldzaadbank. Ny-Ålesund Pyramiden (sinds 2000 verlaten) Sveagruva Er bevindt zich op Spitsbergen ook een raketlanceerbasis, SvalRak genaamd. Klimaatopwarming Spitsbergen warmt door het gesmolten zee-ijs veel sneller op dan de rest van de aarde. In de periode 1971-2020 is op Spitsbergen de gemiddelde jaarlijkse temperatuur zo’n 4 graden Celsius gestegen, en de gemiddelde temperatuur ’s winters zo’n 7 graden. Deelgebieden Op het eiland Spitsbergen bevinden zich meerdere schiereilanden en/of landstreken. Albert I-land Andréeland Bünsowland Dicksonland Haakon VII-land Heerland James I-land Nathorstland Nieuw-Friesland (Ny-Friesland) Nordenskiöldland Olav V-land Oscar II-land Sabineland Sørkappland Torellland Wedel Jarlsbergland Zie ook Spitsbergen van A tot Z Externe links Spitsbergen vest, nord, øst og sør
Spitsbergen

Spitsbergen – największa wyspa Norwegii, położona w archipelagu Svalbard, na Morzu Arktycznym. Powierzchnia ok. 39 tys. km², górzysta (do 1717 m n.p.m.), w dużej mierze pokryta lodowcami. Odkryta w 1596 roku przez Willema Barentsa. Populacja wyspy szacowana jest na około 2,5 tys. mieszkańców. Występuje tam rozwinięte rybołówstwo, kiedyś wielorybnictwo. Największe miejscowości to Longyearbyen, Pyramiden oraz Barentsburg, z których dwie ostatnie to dawne radzieckie osady górnicze. Na wyspie znajduje się Polska Stacja Polarna Hornsund. W dawniejszym nazewnictwie nazwa Spitsbergen określała cały archipelag Svalbard, którego największą wyspę nazywano wtedy Spitsbergenem Zachodnim (Vestspitsbergen). Historia W 1194 Spitsbergen został odkryty przez Normanów, a w XV wieku prawdopodobnie także przez Pomorców, rybaków z północnej Rusi, jednak informacje o nowym lądzie nie wykroczyły poza ich kręgi kulturowe. Za oficjalną datę odkrycia Spitsbergenu uznaje się 17 czerwca 1596 r., kiedy do jego brzegów dotarli Holendrzy w ramach trzeciej z kolei wyprawy, poszukującej Przejścia Północno-Wschodniego. Kapitanami dwóch statków byli Jan Cornelius van Rijp i Jacob van Heemskerck, a głównym nawigatorem Willem Barents. Na mapy nanieśli oni nowy, nieznany ląd, który nazwali Nieuland Spits Bergen, czyli Nowa Ziemia Ostrych Gór. W wieku XVII wyspy Svalbardu były celem podróży wielorybników. Spitsbergen odegrał rolę jako punkt startowy wszystkich ważniejszych wypraw podbiegunowych w XIX i XX wieku. Z niego wyruszył w 1894 na wyprawę do Ziemi Franciszka Józefa Anglik Frederick George Jackson, a w roku 1896 balonem sterowym Szwed Salomon August Andrée na biegun północny. Jeszcze w XIX wieku sądzono, że morze naokoło bieguna północnego jest wolne od lodów i roi się od zwierząt. Podczas II wojny światowej Norwegia trafiła pod okupację niemiecką. 25 sierpnia 1941 roku marynarka brytyjska z wojskami kanadyjskimi dokonała rajdu na Spitsbergen (operacja Gauntlet), podczas którego zniszczono kopalnie i składy węgla, wykorzystywane przez Niemców, oraz wyewakuowano w całości mieszkających tam obywateli Norwegii i ZSRR. Zobacz też Stacja Polarna Uniwersytetu Mikołaja Kopernika na Spitsbergenie Polska Stacja Polarna Hornsund Stacja Polarna im. Stanisława Baranowskiego na Spitsbergenie Stacja Polarna UAM Park Narodowy Północno-Zachodniego Spitsbergenu Stacja Polarna Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej Traktat Spitsbergeński Przypisy Linki zewnętrzne Polska stacja Hornsund. hornsund.igf.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-06-02)]. Spitsbergen – panoramy sferyczne QTVR 360 stopni, prezentuje Witold Kaszkin. Spitsbergen latem – fotografie
Insula Spitsbergen

Insula Spitzbergen (în norvegiană Spitsbergen) este o insulă ce aparține de teritoriul Svalbard, Norvegia, din Oceanul Arctic. Insula are o suprafață de 39.044 km², fiind insula principală din arhipelagul Svalbard. Relieful insulei este muntos, punctul cel mai înalt „Newtontoppen” având altitudinea de 1717 m deasupra n.m. Insula are o populație de 2.642 locuitori (2012). Așezări Barentsburg Longyearbyen Ny-Ålesund Ny-London (părăsit) Pyramiden (din 1998 părăsit) Smeerenburg (pe insula Amsterdam, din 1660 părăsit) Svea Legături externe Materiale media legate de Insula Spitsbergen la Wikimedia Commons 78.90518.0130555555567
Spitsberg

Spitsberg (norveško Spitsbergen) je največji otok otočja Svalbard v Arktičnem oceanu na skrajnem severu Evrope, ki tvori najzahodnejši del tega otočja na stičišču Grenlandskega in Barentsovega morja, približno na pol razdalje med Grenlandijo in Deželo Franca Jožefa. S površino 37.814 km² je tudi največji otok Norveške in 36. največji otok na svetu. Administrativno središče in največje naselje je Longyearbyen, skupno pa v naseljih ob zahodnih obalah živi približno 2500 stalnih prebivalcev. Geografija Zaradi geološke zgodovine, zlasti poledenitev v kvartarju, ima razbrazdano površje z ostrimi, nazobčanimi vrhovi in globokimi fjordi, po čemer je dobil tudi ime (dobesedno »nazobčani vrhovi«). Manjše ravnine v notranjosti, ki so nastale med ledenimi dobami, delno prekrivajo morski sedimenti. Kljub legi na skrajnem severu sveta je podnebje razmeroma blago, s poletnimi temperaturami tudi do 5 ºC nad lediščem. Temu botruje topel spitsberški tok, ki je ena od vej zalivskega toka. Morje ob zahodnih obalah nikoli ne zamrzne, z vzhoda in severa pa pritekajo hladnejše vode Barentsovega morja, zato so ti deli Spitsberga občutno hladnejši. Zaradi lege na stičišču toplih atlantskih in hladnih arktičnih voda je otok uporaben kot indikator globalnih podnebnih sprememb. Najvišji vrh je 1717 m visoki Mount Newton, poleg njega pa je še nekaj vrhov blizu 1500 m. Z njih se proti obalam spuščajo številni ledeniki. Rastlinstvo in živalstvo Kljub razmeroma toplemu podnebju so pogoji za preživetje ostri, saj tla prekriva permafrost, ki se poleti odtaja le do globine nekaj deset centimetrov. Na Spitsbergu so našli približno 170 vrst višjih rastlin, ki pripadajo flori arktične tundre, in le tri kopenske sesalce: polarno lisico, lokalno podvrsto severnega jelena in severnega medveda. Po drugi strani naseljuje otok in vode okrog njega večje število vodnih sesalcev, kot so mroži, razni tjulnji in beluge, predvsem pa stotisoče ptic pri gnezditvi, kot so njorke in galebi. Za zaščito njihovega ranljivega okolja je vzpostavljenih več narodnih parkov in drugih zaščitenih območij, ki pokrivajo več kot 60 % ozemlja otoka. Zgodovina Po koncu dobe vikinških odprav je bil otok pozabljen, dokler ga ni leta 1596 znova odkril nizozemski raziskovalec Willem Barents na svoji odpravi iskanja severozahodnega prehoda do Azije. Naslednji dve stoletji je intenzivni kitolov skoraj iztrebil populacije kitov in drugih vodnih sesalcev. V 20. stoletju je kopanje premoga postalo glavna gospodarska dejavnost. Ostanek bistveno toplejšega podnebja v geološki preteklosti so obsežni fosilni gozdovi (podobno kot na Otoku Axla Heiberga v Kanadskem arktičnem otočju), ki jih izkoriščajo v rudnikih pri Barentsburgu, Longyearbyenu in Svei. Zdaj sta ekonomsko pomembni dejavnosti tudi turizem in raziskovanje. Sklici Zunanje povezave Predstavnosti o temi Spitsbergen v Wikimedijini zbirki
Західний Шпіцберген

Шпі́цберген (норв. Strandflaten), раніше За́хідний Шпі́цберген — норвезький острів, розташований у Північному Льодовитому океані, найбільший острів архіпелагу Шпіцберген. Острів має площу 39,044 км². Розміри острова — 450 км у довжину і від 40 до 225 — у ширину. Географія Назву «Шпіцберген» перекладають як «гострі гори»: так назвав острів голландський дослідний Віллем Баренц, що відкрив його під час пошуку Північного морського шляху в 1596 році. Можливо, цей архіпелаг був відомий поморським мисливцям ще в 14 або 15 столітті, хоча однозначних доказів до 17 століття немає. Вони дійшли до висновку, що земля, яку вони знайшли, — це частина Гренландії, тому й назвали її Грумант. Назва Шпіцберген уперше згадувалась в ісландських сагах 10 і 11 сторіч, але так могли називати тоді і острів Ян-Маєн і навіть Гренландію. На частині острова розташований Південно-Шпіцбергенський національний парк і природоохоронна територія Індре Війдефйорден. Посилання Terje Motrøen: // Strandflatens dannelse. Kystlandskapet som spiser seg inn i landblokken. ISBN 82-7671-104-9 Фрітьйоф Нансен: // 1904: The bathymetrical features of the North polar seas. In Nansen F. (ed.): The Norwegian North Polar Expedition 1893-1896. Scientific results, Vol IV. J. Dybwad, Christiania, 1-232.
Riksgränsen

Riksgränsen er en by, der ligger på den svenske side af grænsen mellem Sverige og Norge, i Jukkasjärvi församling, Kiruna kommune. Byen ligger ved Malmbanan. En populær sport i byen er skisport, hvor løjperne er åbne fra februar til midsommer. Indtil 1925 var der en jernbanestation til udveksling af lokomotiver og mandskab på grænsen mellem Norge og Sverige. Den station blev flyttet til den nuværende placering cirka 1 kilometer længere inde på den svenske side af grænsen til Riksgränsen station, med togforbindelser til Narvik i Norge, og i Sverige med Kiruna, Boden og Stockholm. Byen er bygget op omkring stationen og skisportsturismen. Den er hjemsted for Sveriges ældste skiskole, etableret i 1934. 8. og 9. april 2008 afholdt Nordisk Ministerråd mødet Nordisk Globaliseringsforum om Nordens rolle i globaliseringen, hvor statsministre fra de nordiske lande underskrev en fælles erklæring under titlen The Riksgränsen Declaration, som lagde grundlaget for en fælles nordisk indsats for at fremme forskning og innovation med fokus på klima, energi og miljø . Nord for Riksgränsen ligger søen Vassijaure. Galleri Noter Ekstern henvisning
Riksgränsen

Riksgränsen (wörtlich „Reichsgrenze“) ist eine Ortschaft in der schwedischen Provinz Norrbottens län und der historischen Provinz Lappland. Der Ort liegt an der schwedisch-norwegischen Grenze. 1995 hatte Riksgränsen noch 55 ständig dort lebende Einwohner. Bis 2000 sank diese Zahl jedoch unter 50, sodass Riksgränsen den Status eines småort verlor. Lage Der Ort, der in der Gemeinde Kiruna liegt, ist heute vor allem als Skiort bekannt. 1902 wurde dafür der Grundstein gelegt, als die Erzbahn von Luleå über Kiruna nach Narvik zum Eisenerztransport fertiggestellt wurde. Verbindungen im Personenverkehr bestehen nach Narvik in Norwegen sowie in das schwedische Boden und nach Stockholm. Klima Riksgränsen liegt im Skandinavischen Gebirge auf einer Höhe von über 500 Metern über dem Meeresspiegel und ist sowohl dem maritimen Einfluss des Nordatlantikstroms als auch kontinentalen Luftmassen aus östlicher Richtung ausgesetzt. Dadurch hat der Ort niedrige Sommertemperaturen und sehr lange Winter. Eine geschlossene Schneedecke kann bereits Anfang Oktober entstehen, sie verschwindet nicht selten erst im Juni. Mit einer Jahresmenge von durchschnittlich 1005,6 mm ist Riksgränsen einer der niederschlagsreichsten Orte Schwedens. Die Schneehöhe kann über zwei Meter liegen, während extreme Temperaturen von unter −30 °C, die sonst im östlicheren Lappland häufig sind, in Riksgränsen wegen der Nähe zum Atlantik eher selten vorkommen. Da lediglich ein Monat eine Durchschnittstemperatur von über 10 °C erreicht, ist das Klima Riksgränsens subarktisch oder kaltgemäßigt (Effektive Klimaklassifikation: Dfc). Persönlichkeiten Sven Hörnell (1919–1992) – der schwedische Fjäll-Fotograf hatte von 1940 bis 1992 sein Fotostudio in Riksgränsen Galerie Weblinks VÄLKOMMEN TILL RIKSGRÄNSEN. Abgerufen am 28. März 2016 (schwedisch, (auch in Englisch)). Quellen
Riksgränsen

Riksgränsen (Swedish for 'National Border'; Norwegian: Riksgrensen) is a Swedish ski resort located at the northwest edge of Kiruna Municipality in Lappland, next to the Norwegian border. It is the most northerly ski resort in the world, being roughly 200 kilometres (120 mi) north of the Arctic Circle; the skiing season is from February to June, and from the end of May the lifts operate under the midnight sun. One of the pistes crosses the border to Norway and back to Sweden, where there is no border control due to Schengen Area policies. Riksgränsen is a popular location for the winter testing of pre-production cars by various European manufacturers. Photo-snipers are prevalent, attempting to get the first spy-shots of new models, though their activities are frowned upon by local hoteliers who value the custom of the manufacturers. The same manufacturers frequently use the location for winter launches, bringing journalists from across the world to drive the new cars on snow-covered roads and on courses specially prepared on frozen lakes. History The village was founded around 1900 in connection with the construction of the railway, whose traffic began 1902. Due to railway politics and limited range for steam locomotives, trains changed locomotives and crew and a roundhouse for locomotives was built. Later, after electrification 1923, this roundhouse was removed and locomotives went all the way to Narvik. Tourism picked up in the 1930:s. The first ski lift was built 1952. Climate Although the subarctic climate (Koppen: Dfc) of the region is very cold, it has considerably milder winters than normally expected for an inland northerly area, due to its proximity to the warm North Atlantic Current. Summers do remain cool in spite of the midnight sun due to similar maritime effects. With prevailing low-pressure systems taking precedence, the climate is snowy and cloudy. The deep snow cover and the time it takes for thawing prolongs the skiing season to the midnight sun window. The snow depth can be above 200 centimetres (6.6 ft) in unshovelled areas during spring. The snow depth charts have sometimes ended during late May when the pack has been shrinking, which skews the June readings that likely are a bit higher. In 2020, a 145 centimetres (4.76 ft) snow depth was measured in that month. References External links Riksgränsen
Riksgränsen

Riksgränsen est une localité et une station de ski de la commune de Kiruna dans le comté de Norrbotten en Suède. Elle se situe à 200 km au nord du cercle polaire arctique, sur la frontière avec la Norvège. Elle se trouve sur la ligne d'Ofot, le chemin de fer qui mène à la ville norvégienne de Narvik, distante de 43 km, ainsi que sur la Malmbanan qui descend jusqu'à la ville suédoise de Boden à 398 km. Liens externes Portail des sports d’hiver Portail de la Laponie Portail de la Suède
Riksgränsen

Riksgränsen is een klein dorp binnen de gemeente Kiruna dat in de lente veel meer inwoners heeft dan in de rest van het jaar (ongeveer 40 in 2006). Het ligt in een van de populairste wintersportgebieden (34 pistes) van Zweden, tevens het meest noordelijke wintersportgebied van dat land. Het dorp is gelegen aan het meer Vassijaure. Het kreeg zijn bekendheid door enige acties tijdens de Tweede Wereldoorlog toen mensen uit het Noorse verzet naar het neutrale Zweden probeerden te vluchten; Zweden liet toen oogluikend toe dat ook Duitsers de grens overstaken en dat nemen de Noren de Zweden nog steeds kwalijk. Riksgränsen is al sinds 1902 bereikbaar per trein; het ligt aan de Ertsspoorlijn, tussen Kiruna en Narvik. Later volgde de Europese weg 10, die aangelegd is op het werkpad naast de spoorlijn. De naam verwijst naar de grens tussen Zweden en Noorwegen. Aan de Noorse kant van de grens ligt Bjørnfjell.
Riksgränsen

Riksgränsen – najwyżej położona (660 m n.p.m.) wieś w gminie Kiruna. Leży 200 km za kołem podbiegunowym. Przejście graniczne z Norwegią na trasie E10 w drodze do portu Narwik. Atrakcje turystyczne Trasy zjazdowe Galeria fotografii dzikiej przyrody Svena Hōrnella Przypisy Linki zewnętrzne Strona Riksgränsen
Riksgränsen

Riksgränsen é uma pequena localidade da Suécia, situada na província histórica da Lapônia. Tem cerca de 55 habitantes, e pertence à Comuna de Kiruna. Está situada na proximidade da fronteira da Noruega, a 45 km da cidade norueguesa de Narvik e a 30 km a oeste do vilarejo sueco de Abisko. É atravessada pela estrada europeia E10 (ligando Narvik a Kiruna e Luleå). Tem uma pequena estação ferroviária junto à linha férrea Luleå-Narvik (Linha do Minério). É uma localidade turística, com pistas de esquis, neve abundante e auroras boreais frequentes. Referências Ligações externas Página oficial de Riksgränsen
Риксгрансен

Риксгра́нсен (швед. Riksgränsen) — населённый пункт в северной Швеции. Расположен на северо-западе Кирунской коммуны провинции Норрботтен на границе с Норвегией. С 31 декабря 1995 года имеет статус деревни (швед. småort). Является наиболее популярным в Швеции горнолыжным курортом. Название Слово riksgränsen по-шведски означает буквально «государственная граница». Так оно и есть: населённый пункт находится на границе с Норвегией. Климат Климат в Риксгрансене субарктический, но теплее, чем можно было бы ожидать на данной широте: отепляющее действие оказывает Северо-Атлантическое течение, проходящее вдоль берегов Норвегии. Выпадает большое количество твёрдых водных осадков (снега). Горнолыжный спорт Риксгрансен — самый северный горнолыжный курорт в Швеции. Некоторым экспертам он кажется немного простоватым, так как здесь находится только одна трасса высшего уровня. Тем не менее, этот курорт очень популярен, в том числе из-за больших возможностей внетрассового катания и возможностей кататься круглогодично. находится в 130 км от Кируны и в 45 км от Нарвика; сезон катания: февраль — май и конец июня; количество горнолыжных спусков и трасс: 4 зелёных, 4 синих, 10 красных, 1 чёрная; общая протяжённость трасс — 20 км; перепад высот — 410 м; количество подъёмников — 6; пропускная способность подъёмников — 7 400 человек в час; есть лыжная школа. Автомобильные испытания Риксгрансен является популярным местом для зимнего испытания предсерийных автомобилей различных европейских производителей. В связи с этим в отелях деревни нередко поселяются фотошпионы, которые стремятся сделать ранние снимки автомобилей, которые вскоре поступят в продажу. Местные отельеры не препятствуют этому, несмотря на негативные заявления представителей ряда компаний. Кроме того, в Риксгрансене часто проводятся тестирования автомобилей, в том числе для обучения навыкам экстремального вождения, а также для исследования новых моделей зимних шин. Подобные мероприятия собирают большое количество журналистов. Примечания
Tønsberg Domkirke

Der Dom zu Tønsberg (norwegisch: Tønsberg Domkirke) ist die evangelisch-lutherische Bischofskirche in der südnorwegischen Stadt Tønsberg und ist Sitz des Bistums Tønsberg. Ursprünglich war sie eine Pfarrkirche, wurde jedoch mit Gründung des Bistums, das sich 1948 vom Bistum Oslo abspaltete, in den Rang einer Kathedrale erhoben. Vor einigen hundert Jahren war Tønsberg ein wichtiges kirchliches Zentrum in Südnorwegen. Im Mittelalter befanden sich sieben Kirchen und drei Klöster in Ort, von welchen heute nur noch Ruinen erhalten sind. Die heutige neogotische Backsteinkirche ist über den Ruinen von St. Laurentius errichtet worden, welche im 12. Jahrhundert erbaut und 1814 abgerissen wurde. Bauherr der 1858 fertiggestellten Kirche war der dänisch-norwegische Architekt Christian Heinrich Grosch. Bereits 1939 erfolgte die erste Restaurierung unter Arnstein Arneberg, der der Kathedrale das heutige Aussehen verlieh. Das erhöhte Mittelschiff wird durch zwei Säulenreihen von den niedrigeren Seitenschiffen getrennt. Das Altarbild der Kirche zeigt den kämpfenden Jesus in Gethsemane, welches 1760 von J.P. Lindegård gemalt wurde. Der Künstler der Kanzel aus dem Jahre 1621 ist nicht bekannt; als Motive sind die vier Evangelisten mit ihren Symbolen zu sehen. Kanzel, Altar und weitere Gemälde, die die Taufe Jesus und das Letzte Abendmahl zeigen, stammen aus der alten Marienkirche. Im Turm hängen drei Glocken, wobei die älteste von 1530 ebenfalls aus der Marienkirche stammt. Die kleinste der Glocken wurde aus der Laurentiuskirche übernommen und stammt von 1685. Die jüngste Glocke wurde während der Restaurierung 1939 von der Tønsberger Sparkasse gespendet. Die Kirchenfenster, ebenfalls anlässlich der Restaurierung von Per Vigeland geschaffen, zeigen Motive aus dem Alten und Neuen Testament. Auch stammt das Fresko über der Südtür von ihm, welches Jesus als guten Hirten porträtiert. Zum Kirchenschatz gehören auch zwei kostbare Bibeln: eine von 1550, die andere von 1589. Weblinks artemisia.no (norwegisch) Tourismusseite von Tønsberg (englisch)
Catedral de Tønsberg

La catedral de Tønsberg (en noruego, Tønsberg domkirke) es un templo luterano de la Iglesia de Noruega; es sede de la diócesis de Tunsberg. Es un templo de ladrillos neogótico, diseñado originalmente por el arquitecto Christian Heinrich Grosch y finalizada en 1858, sobre las ruinas de una antigua iglesia. Fue remodelada en 1939 por Arnstein Arneberg. Originalmente una iglesia parroquial, fue elevada a catedral en 1948, cuando se creó la diócesis de Tunsberg, desprendida de la de Oslo. Tiene espacio para 550 asientos. Entre sus piezas más destacadas figura el púlpito de 1621 y el retablo de 1764.
Cathédrale de Tønsberg

La cathédrale de Tønsberg (norvégien : Tønsberg domkirke) est une cathédrale luthérienne de la municipalité de Tønsberg dans le comté de Vestfold en Norvège, elle fait partie de l'Église de Norvège et est le siège du Diocèse de Tønsberg. Autrefois une simple église, elle fut élevée au rang de Cathédrale en 1948, quand le Diocèse fut créé, le séparant de celui d'Oslo. L'église fut bâtie sur les ruines de l'Église Saint-Laurent, qui avait été bâtie au début du XIIe siècle et détruite en 1814. Il s'agit d'une église de type gothique, imaginée par l'architecte norvégien Christian Heinrich Grosch et complétée en 1858. Elle fut rénovée en 1939. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Tønsberg Cathedral » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de la Norvège
Cattedrale di Tønsberg

La cattedrale di Tønsberg (in lingua norvegese Tønsberg domkirke) è il principale edificio di culto della città di Tønsberg, in Norvegia, ed è sede della diocesi di Tunsberg per la chiesa di Norvegia. Storia La cattedrale è stata costruita sulle rovine della chiesa di San Lorenzo, della prima metà del XII secolo e demolita nel 1814. Si tratta di una chiesa in mattoni in stile gotico, originariamente progettata dall'architetto Christian Heinrich Grosch e completata nel 1858. Il 19 dicembre 1858 la chiesa è stata consacrata dal vescovo Kristiania Jens Lauritz Arup. L'edificio è stato ristrutturato nel 1939. La chiesa è stata elevata a cattedrale nel 1948, quando è stato creata la diocesi di Tunsberg per distacco dalla diocesi di Oslo. Descrizione La pala d'altare mostra la passione di Gesù al Getsemani ed è stato dipinto nel 1760 da JP Lindegård. Il pulpito, creato da artigiani locali sconosciuti, è del 1621. Due Bibbie del XVI secolo, una del 1550 e una del 1589, sono conservate nella cattedrale. La cattedrale è riccamente scolpito compresi i quattro evangelisti e i loro simboli personali. Note Voci correlate Cattedrali in Norvegia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Tønsberg Collegamenti esterni (NO) *La diocesi di Tønsberg nel sito della chiesa di Norvegia