NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Basarene

Die ehemalige Markthalle Stortorgets basar („Basarene“) östlich der Domkirche in der norwegischen Hauptstadt Oslo wurde in den Jahren 1840 bis 1859 von dem Architekten Christian Heinrich Grosch im neoromanischen Stil erbaut. Geschichte Ursprünglich befanden sich an dieser Stelle lediglich überdachte Fleischerbuden. Zu Beginn des 19. Jahrhunderts wurden jedoch bessere Bedingungen für Lebensmittel gefordert und so wurde der Bau von 24 Läden entlang der Karl Johans Gate und Dronningen gate beschlossen. Da diese nicht ausreichten, führte man das Arkadengebäude mit denselben Abmessungen zum Halbkreis fort. Zusammen ergaben sich somit mehr als 50 Läden. Auf Grund eines unterschiedlichen Höhenniveaus des Terrains konzipierte Grosch eine Treppenanlage an der Außenfront. In Anknüpfung an die Ladenfront wurde die Feuerwache in den Jahren 1854–1856 angebaut. In den 1870er Jahren erwies sich auch diese Anzahl an Läden als zu wenig und es wurde ein erneuter Anbau diskutiert. Stattdessen wurden die neuen Läden auf den nahegelegenen Platz Nytorget (heute Youngstorget) verlegt. Im Jahr 1898 nahm sich das Börsen- und Handelskomitee in Kristiania (Børs- og handelskomiteen i Kristiania) der Frage eines neuen Börsengebäudes an. Es sollte als Ersatz für das seit 1828 existierende Gebäude Oslo Børs dienen, das sich als zu klein und unzweckmäßig erwiesen hatte. Zwei Jahre zuvor hatte der Gemeinderat beschlossen, dass Pläne für eine neue Börse ausgearbeitet werden sollten, die den Abriss des Stortorgets basar und der dazugehörigen Feuerwache vorsahen. Der Neubau sollte sowohl kommunalen als auch privaten Zwecken dienen. Die Kommune selbst schlug dem Börsenkomitee vor, auf dem Grundstück der Basarhallen zu bauen. Daraufhin legte der Architekt Herman Major Backer 1901 Pläne für den Neubau im Neorenaissance-Stil vor. Dies löste eine der ersten Debatten um Abriss oder Bewahren in der Stadt aus. Auf Grund des starken Widerstands konnten die Baupläne nicht realisiert werden. 1927 wurde der Gebäudekomplex unter Denkmalschutz gestellt, dennoch diskutierte der Stadtrat einen Abriss zu Gunsten eines großen Parks. Dieser Vorschlag wurde 1931 trotz Denkmalschutzes auch angenommen. Riksantikvaren Harry Fett, Leiter der norwegischen Denkmalschutzbehörde, engagierte sich intensiv gegen den Abriss. Mit der deutschen Besatzung Norwegens im Zweiten Weltkrieg fand die Diskussion ein jähes Ende. Nach dem Krieg wurden die Abrisspläne im Jahr 1949 aufgehoben. Die Anlage verfiel während der Zeit und wurde schließlich 1960 restauriert. Heute befinden sich Geschäfte und Restaurants in den Hallen. Weblinks Basarene Kirkeristen. Riksantikvaren, abgerufen am 12. Dezember 2012 (norwegisch). Christian Heinrich Grosch. Store norske leksikon, abgerufen am 12. Dezember 2012 (norwegisch).
Oslo Bazaars

Oslo Bazaars (Basarene Kirkeristen) are located at Oslo Cathedral, along the streets Karl Johans gate and Dronningens gate in Oslo, Norway. The buildings of the bazaar constitute a continuous facility that encircles three sides of the quarter with Oslo Cathedral. History The Oslo Bazaars were constructed between 1841 and 1859 and have facades of untreated red brick. They were designed in Romanesque Revival architecture style by Christian Heinrich Grosch who acted as the city's chief architect, planning engineer, and building inspector. Originally built for butchers who sold meat at the nearby Stortorvet market place, they were later expanded after their size proved insufficient. Construction continued along the same design in a semicircle to the east of the church, with more than 50 stalls in total. On several occasions, the buildings were considered for demolition as part of a beautification plan for Oslo Cathedral. In 1927, the Oslo City Council voted against demolition supported by the arguments of architect Harald Hals (1876–1959) who served as chief of city planning from 1926 to 1947. Today the bazaar halls are listed as a protected site. In 2025 the site was sold from then owner Oslo Municipality to two private companies (Fauna Eiendom and Andenergy). Gallery See also Bazaar Market (place) Retail References
Базар в Осло

Базар в Осло (норв. Basarene Kirkeristen) расположен у Кафедрального собора, вдоль улиц Карла-Юхана и Дроннингенс в Осло, Норвегия. Здания базара представляют собой непрерывный объект, опоясывающий с трёх сторон квартал с Кафедральным собором. История Базар в Осло был построен в период с 1841 по 1859 год, его фасады выполнены из необработанного красного кирпича. Они были спроектированы в неороманском стиле Кристианом Генрихом Грошем, который выступал в качестве главного архитектора города, инженера-планировщика и инспектора по строительству. Первоначально базар был построен для мясников, продававших мясо на близлежащем рынке на площади Сторторвет, но позже здания расширили, так как их размеров оказалось недостаточно. Строительство продолжилось по той же схеме полукругом к востоку от церкви, всего было построено более 50 лавок. Несколько раз здания рассматривались на предмет сноса в рамках плана благоустройства Кафедрального собора. В 1927 году городской совет Осло проголосовал против сноса, получив поддержку от архитектора Харальда Халса (норв. Harald Hals, 1876—1959), который занимал пост начальника отдела городского планирования с 1926 по 1947 год. Сегодня базарные залы внесены в список охраняемых объектов. Галерея Примечания
Catedral de Bergen

La Catedral de Bergen (en noruec;Bergen domkirke) és la catedral de culte luterà en el municipi de Bergen al Comtat de Hordaland, Noruega. Està localitzada a la ciutat de Bergen i és la seu de la Diòcesi de Bjørgvin. Forma part de l'Església de Noruega. La primera referència històrica registrada data del 1181. Conserva la seva antiga dedicació a Sant Olaf. La catedral té una capacitat per a 1.000 persones. Història Durant el regnat del rei Haakon IV de Noruega, un monestir franciscà es va establir prop de l'església, aleshores coneguda com a Olavskirken, o l'església de Sant Olaf, la qual es va incorporar a la mateixa. L'església va cremar l'any 1248 i de nou l'any 1270, però va ser reconstruïda després d'ambdós focs. L'any 1463, va cremar novament però aquest cop no va ser reconstruïda fins a la dècada del 1550, tot i haver estat declarada com a catedral l'any 1537. Després dels incendis de 1623 i 1640, la Catedral de Bergen va recuperar el seu aspecte general actual. El campanar de la nau va ser enderrocat i es va construir l'actual torre. Durant la renovació de la dècada de 1880, sota la direcció dels arquitectes Christian Christie i Peter Andreas Blix, l'interior rococó va ser reemplaçat per a retornar a la seva anterior aparença medieval. Com a part de la Segona guerra Anglo-Holandesa, la batalla de Vågen del 1665 va tenir lloc a la zona principal del port de Bergen. Una bola de canó de la batalla naval entre les flotes Anglesa i Holandesa roman incrustada a la paret exterior de la catedral. Música L'actual orgue de la catedral de Bergen, de Rieger Orgelbau, és de l'any 1997. L'orgue és el cinquè en la història de la catedral; el primer conegut es va instal·lar l'any 1549. La catedral s'utilitza regularment per a concerts musicals. Galeria d'imatges Referències Enllaços externs Catedral de Bergen (anglès)
Bergen Domkirke

Bergen Domkirke er en langkirke fra 1150 i Bergen, Hordaland fylke. Kirken, der har 615 pladser, tilhørte under senmiddelalderen et franciskanerkonvent. Kirken brændte 1248, 1270 og atter 1463/64 og var i ruiner da den i 1537 blev domkirke. Den tidligere domkirken var Kristkirken på Holmen i Bergen, der blev revet i 1531. Eksterne henvisninger Bergen Domkirke på Riksantikvarens hjemmeside kulturminnesok.no
Bergen Domkirke

Der evangelisch-lutherische Dom zu Bergen (norw.: Bergen Domkirke, dt. auch Dom St. Olav, Domkirche Bergen) ist ein Sakralbau in Bergen, Provinz Vestland/Norwegen, gegründet im 12. Jahrhundert, erhaltene Teile ab 2. Hälfte des 13. Jahrhunderts. Er ist die Kathedrale des lutherischen Bistums Bjørgvin. Aufbau und Baugeschichte Die erste St.-Olav-Kirche an dieser Stelle wurde um das Jahr 1150 erbaut und dem norwegischen Heiligen Olav II. Haraldsson geweiht. Diese romanische Kirche bestand aus einem Chor und einem einschiffigen Langhaus gleicher Breite. Heute hat sie ein zweischiffiges Langhaus und einen polygonal schließenden gotischen Chor. Die aus Stein erbaute Langkirche hat eine Länge von 60,5 m und eine Breite von 20,5 m. Die Domkirche bietet etwa 1000 Sitzplätze. Trotz zahlreicher Umbauten sind aus der Gotik des 13. Jahrhunderts das Westportal und Maßwerkfenster erhalten. Unter der Herrschaft König Håkons IV. wurde die Kirche Teil eines Franziskanerklosters, das südlich der Kirche lag. In den Jahren 1248 und 1270 brannte die Kirche nieder. Unter König Magnus VI. wurde sie 1301 wieder aufgebaut. In der Kirche fand Magnus VI. auch seine letzte Ruhe. Im Laufe der Jahrhunderte wurde die Kirche immer wieder neu gestaltet und 1537 nach der Zerstörung des Klosters Munkeliv zum Dom bestimmt. Der quadratische Turm wurde erst im 17. Jahrhundert angebaut, aber das Westportal stammt nach Angabe der norwegischen Denkmaldatenbank aus dem 13. Jahrhundert (s. o.). Nördlich vom Chor befindet sich eine Kapelle aus dem späten 13. Jahrhundert, die auch als Sakristei diente. 1880 wurde die Kirche von Peter Andreas Blix und Christian Christie (1832–1906) umfassend restauriert. Dabei wurde dem bis dahin einschiffigen Gotteshaus das Seitenschiff angefügt. Von Christie stammt auch der Altar von 1884, der einem mittelalterlichen Reliquienschrein nachempfunden ist. Aus dem Jahr 1883 stammen die Kanzel und der Taufstein. In der Wand des Kirchturms befindet sich eine Kanonenkugel, die der Legende nach aus der Schlacht in der Bucht von Bergen im Jahr 1655 stammen soll. Orgel Die Orgel wurde 1997 von der Orgelbaufirma Rieger aus Österreich erbaut. Es handelt sich um das 15. Instrument in der Geschichte der Orgeln in der Kathedrale seit 1549. Das Instrument wurde in den Prospekt bzw. das Gehäuse der Vorgängerorgel von Albert Hollenbach aus dem Jahre 1891 errichtet. Das Orgelwerk hat 61 Register auf drei Manualen und Pedal. Die Spieltrakturen sind mechanisch, die Registertrakturen sind elektrisch. Koppeln: I/II, III/I, III/II, I/P, II/P, III/P Spielhilfen: Registercrescendo, elektronische Setzeranlage Literatur G. H. Hartvedt: Domkirken. In: Bergen Byleksikon, 1994 S. 157–158. H. E. Lidén, E. M. Magerøy: Norges Kirker Band III: Bergen Oslo 1983, ISBN 82-05-14299-8 J. F. Knudsen: Domkirke 700 år Bergen, 2001 Weblinks Bergen Domkirke (englisch und norwegisch) Einzelnachweise
Catedral de San Olaf de Bergen

La Catedral de San Olaf de Bergen (en noruego, Bergen domkirke), es una catedral de culto luterano bajo la consagración de San Olaf en la ciudad de Bergen, en la provincia de Hordaland, en Noruega. Es la sede de la Diócesis de Bjørgvin. Su construcción data desde aproximadamente 1150. Es una iglesia de piedra esteatita que cuenta con una nave lateral y sacristía. Mide 60,5 m de largo y 20,5 m de ancho. La torre mide 13 m de ancho, y el coro 13,5. Existen restos de cimientos de dos iglesias más antiguas. La primera vez que se menciona es llamada Olavkirke i Vågsbunnen (Iglesia de San Olaf en la Bahía Vågen). Durante el gobierno de Haakon IV se construyó un monasterio franciscano al sur de la iglesia, y ésta pasó a formar parte del mismo. En 1248 y 1270 la iglesia se incendió y cayó en desuso. Volvería a ser utilizada en 1301 cuando Magnus VI financió la reconstrucción del edificio. El propio Magnus fue sepultado en la iglesia. De nuevo se incendió entre 1463 y 1464 y se hallaba en estado ruinoso cuando fue designada nueva catedral de Bergen en 1537, después de que la antigua catedral había sido demolida en 1531. El obispo Gjeble Pederson se encargó de la reconstrucción de la nueva torre y de la reparación de los daños hasta su muerte en 1557. Esta torre se localizaba sobre el centro de la nave central, y sería reemplazada en la década de 1640 por una nueva situada en el extremo occidental de la iglesia, que persiste en la actualidad. Se realizó una nueva y profunda restauración después del incendio de la ciudad en 1702, y sería nuevamente utilizada para fines litúrgicos en 1743. La reconstrucción más significativa es quizás la de 1880 a 1883 realizada por los arquitectos Christian Christie y Peter Blix: la nave lateral fue demolida y vuelta a construir desde los cimientos, con cuatro columnas góticas. Uno de los objetivos era dotar a la catedral de un aspecto que se asemejara más a sus orígenes medievales, y por lo tanto se reiró la decoración rococó del interior. También se la dotó de un nuevo altar de esteatita. La catedral permanece como testimonio de la Batalla de Vågen entre buques ingleses y holandeses en 1665, y conserva el rastro de una bala de cañón. Véase también Ciudad de Bergen Antigua catedral de Bergen Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de San Olaf de Bergen.
Cathédrale de Bergen

La cathédrale de Bergen (en norvégien : Domkirken i Bergen ou Bergen domkirke) se trouve en Norvège. Elle a été construite en pierre en 1150. Elle fait 60,5 mètres de long sur 20,5 de large. Son clocher culmine à 13,5 mètres. Elle a été restaurée en 1880 par les architectes Christie & Blix. Elle peut contenir 1 000 personnes. La première église Saint-Olaf à cet endroit a été construite vers 1150 et consacrée au saint norvégien Olaf II Haraldsson. Un boulet de canon datant de la bataille de Vågen est encastré dans une des façades. Liens externes Ressources relatives à la religion : GCatholic.org Kirkebyggdatabasen Ressources relatives à l'architecture : Kulturminne Structurae Ressource relative à la géographie : Sentralt stadnamnregister Ressource relative à la musique : MusicBrainz Bergenskartet Portail du protestantisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Norvège
Cattedrale di Bergen

La cattedrale di Bergen (in lingua norvegese Bergen domkirke) è il principale edificio di culto della città norvegese, sede della Diocesi di Bjørgvin della Chiesa di Norvegia. Storia Durante il regno di re Haakon IV di Norvegia un convento francescano è stato stabilito nei pressi della chiesa, allora conosciuta come Olavskirken, o "chiesa di Sant'Olaf". La chiesa è bruciata nel 1248 e di nuovo nel 1270, ma venne ricostruita dopo entrambi gli incendi. Nel 1463 il convento è bruciato di nuovo, ma questa volta non è stata ricostruita fino al 1550, nonostante fosse stata dichiarata cattedrale della città nel 1537, contemporaneamente al passaggio della Norvegia al luteranesimo, sostituendo la precedente cattedrale che sorgeva adiacente al castello della città (che era residenza reale). Dopo gli incendi del 1623 e il 1640, la cattedrale di Bergen ha assunto il suo aspetto attuale. Il campanile sulla navata centrale fu abbattuto ed è stata costruita la torre attuale. Durante la ristrutturazione nel 1880 ad opera dell'architetto Christian Christie, il rococò interno è stato sostituito per dare agli interni di nuovo il loro aspetto originale medievale. Nel 1665 una palla di cannone durante la battaglia di Vågen tra le flotte inglese e olandese rimane incastonata nel muro esterno della cattedrale. L'attuale organo presso la cattedrale di Bergen, della Rieger Orgelbau, è dal 1997 il quinto organo nella storia della cattedrale. Note Voci correlate Cattedrali in Norvegia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Bergen Collegamenti esterni (EN) Cattedrale di Bergen, in GCatholic.org. (EN) Cattedrale di Bergen, su Structurae.
Domkerk van Bergen

De Domkerk van Bergen (Noors: Bergen Domkirke) is de hoofdkerk van het bisdom Bjørgvin van de Kerk van Noorwegen. De kerk is gelegen in het centrum van Bergen en werd voor het eerst vermeld in het jaar 1181. Sinds 1537 heeft de kerk de status van domkerk. Geschiedenis De kathedraal werd gebouwd op de resten van twee oudere kerken. Oorspronkelijk was de aan Sint-Olaf gewijde kerk een kleine parochiekerk. Het oudst nog bestaande deel werd gebouwd in de tweede helft van de 12e eeuw. Tijdens het bewind van koning Haakon IV werd de kerk overgedragen aan franciscaanse monniken. Net ten zuiden van kerk werd het klooster aangebouwd. Hun kerk was eenvoudig, met slechts één schip en weinig versiering. De kerk brandde in 1248 af en na de herbouw opnieuw in 1270. Koning Magnus VI liet de kerk herbouwen in 1270 en werd naar men zegt begraven in het koor, maar zijn stoffelijke resten zijn nooit gelokaliseerd. In 1463 werd de kerk opnieuw door brand in de as werd gelegd maar het duurde daarna tot na de reformatie eer de wederopbouw plaatsvond. Na de sloop van de oude Christuskathedraal door de Deense edelman Eske Bille in 1531 werd de ruïne van de Olafkerk in 1537 tot domkerk benoemd. Onder leiding van de eerste lutherse bisschop Gjeble Pederson werd de kerk hersteld en vergroot voordat hij in 1557 stierf. De kerk kreeg zelfs haar eerste orgel uit Bremen. In de 17e eeuw kreeg de kerk de huidige vorm. Het torentje boven het kerkschip werd toen vervangen door de vierkante toren aan de westkant van het schip. Na een brand in 1702 volgden nieuwe restauratiewerken. In de jaren 1880-1883 werd de domkerk onder leiding van de architecten Christiaan Christie en Peter Andreas Blix grondig verbouwd. Men wilde de kerk de middeleeuwse sfeer terug geven en dus werd het rococo interieur verwijderd. Het zijschip werd gesloopt en herbouwd met vier gotische zuilen. Ook kreeg de domkerk een nieuw altaar van speksteen in de vorm van een middeleeuwse reliekschrijn. De kansel en het doopvont dateren uit 1883. Ten noorden van het koor bevindt zich een kapel uit de late 13e eeuw. Als herinnering aan de Slag in de Baai van Bergen tussen Engelse en Nederlandse schepen in 1665 is er in de muur van de domkerk nog altijd een kanonskogel te zien. Orgel Het huidige orgel in de kathedraal werd in 1997 door de Oostenrijkse orgelbouwfirma Rieger geïnstalleerd. De orgelkas van het oudere orgel van Albert Hollenbach uit 1891 bleef bij de nieuwbouw bewaard. Het orgel heeft 61 registers op drie manualen en pedaal. De speeltracturen zijn mechanisch, de registertracturen zijn elektrisch. In de kathedraal worden regelmatig orgelconcerten gegeven. Cijfers De kerk heeft plaats voor 1000 gelovigen. Ze is 60,5 meter lang en 20,5 meter breed, terwijl het koor een breedte van 13,5 meter heeft. Externe link Website van de domkerk, Bergen
Katedra w Bergen

Katedra w Bergen (bokmål: Bergen domkirke, nynorsk Bergen domkyrkje) – jest główną świątynią diecezji Bjørgvin. Usytuowana w centrum miasta Bergen w Norwegii, pierwsza udokumentowana wzmianka o niej pochodzi z 1181. Zachowała dawne wezwanie Świętego Olafa (norw.: S Olav). Podczas panowania króla Haakona IV Starego, klasztor Franciszkanów został założony obok kościoła, wtedy znanego jako Olavskirken lub kościół Świętego Olafa, który został do niego włączony. Kościół spłonął w 1248 i ponownie w 1270, ale został odbudowany po obu pożarach. W 1463 spłonął ponownie, ale tym razem nie został odbudowany aż do 1550, mimo że został ustanowiony katedrą w roku 1537. Po pożarach w 1623 i 1640, katedra w Bergen otrzymała obecny wygląd zewnętrzny Wieża przy nawie została zburzona, a obecna wieża została wybudowana. W trakcie renowacji w 1880 roku przez architekta Christiana Christiego, rokokowe wnętrze zostało zastąpione przez nadanie wnętrzu z powrotem ich dawnego średniowiecznego wyglądu. Kula armatnia pochodząca z Bitwy pod Vågen (1665) między flotami angielską i holenderską została osadzona w ścianie zewnętrznej katedry. W dniu 18 marca 2007 Drone doomowa grupa Sunn O))) nagrała album Domkirke na żywo w katedrze podczas festiwalu Borealis. Bibliografia Informacje o katedrze
Бергенский собор

Бергенский собор (норв. Bergen Domkirke) — лютеранский собор норвежского города Берген. Первый каменный храм на этом месте историки относят к середине XII века. Впервые упоминается под 1181 годом как церковь св. Олафа. Расположен в северо-западной части центра города. Горел в 1248, 1270 и 1463 годах. В 1537 г. приобрёл статус собора, в 1550-е годы отстроен заново. Поновлялся после пожаров 1623 и 1640 годов; к этому периоду относится замена шпиля башенкой. В 1880-е годы барочный интерьер переделан в духе средневековья, архитекторами Кристианом Кристи и Петером Бликсом. В соборной стене застряло пушечное ядро с Бергенской битвы 1665 года (Вторая англо-голландская война). В соборе имеется орган, периодически проводятся концерты органной музыки. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Бергенский собор Bergen Cathedral — histos.no (норв.) (англ.)
Bergens domkyrka

Bergens domkyrka (norska: Bergen domkirke) är en långkyrka från 1150 i staden Bergen i landskapet Midthordland i Vestland fylke i västra Norge. Kyrkan, som har 1 000 platser, tillhörde under senmedeltiden ett franciskankonvent. Kyrkan brann 1248, 1270 och åter 1463/64 och var i ruiner då den 1537 blev domkyrka. Den tidigare domkyrkan var Kristkirken på Holmen i Bergen som revs 1531. Domkyrkoorganister Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från norska Wikipedia (bokmål/riksmål), tidigare version. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Bergens domkyrka.﻿
Бергенський собор

Берґенський собор (Bergen Domkirke) — лютеранський собор норвезького міста Бергена. Перший кам'яний храм на цьому місці історики відносять до середини XII століття. Вперше згадана в 1181 році як церква св. Олафа. Розташований у північно-західній частині центру міста. Історія Церква горіла у 1248, 1270 і 1463 роках. У 1537 р. набула статусу собору, в 1550-і роки відбудовано наново. Відбудовувався після пожеж 1623 і 1640 років; приблизно в той час відбулася також заміна шпиля вежею. У 1880-ті роки архітектором Крістіаном Крісті бароковий інтер'єр було перероблено у дусі середньовіччя. У соборній стіні застрягло гарматне ядро з Бергенської битви 1665 (Друга англо-голландська війна). У соборі є орган, періодично проводяться концерти органної музики. Література G. H. Hartvedt: Domkirken. In: Bergen Byleksikon, 1994 S. 157-158. H. E. Lidén, E. M. Magerøy: Norges Kirker Band III: Bergen Oslo 1983, ISBN 82-05-14299-8 J. F. Knudsen: Domkirke 700 år Bergen, 2001 Посилання Bergen Cathedral — histos.no (норв.)(англ.)
Bergsøysundbroen

Bergsøysundbroen er en flydebro, som krydser Bergsøysundet mellem Aspøya og Bergsøya i Møre og Romsdal fylke i Norge. Den blev åbnet i 1992 og er en del af «KRIFAST» – fastlandsforbindelsen til Kristiansund. Broen er i dag en del af riksvei 70 og Europavej E39. Brooverbygningen består af et stålgitterværk med rørknudepunkter. Selve brobanen består af stålplader. Pontonerne er bygget i letbeton LC55. Broen er udstyret med konstant overvågning, bl.a. til registrering af lækage i pontonerne, bølgetilstand, tidevand og broens bevægelser. Målingerne overføres direkte til en overvågningscentral. Bergsøysundbroen blev i 2002 foreslået fredet i Nasjonal verneplan for veger, bruer og vegrelaterte kulturminner. Riksantikvaren fredede broen 17. april 2008. Referencer
Bergsøysundbrua

Bergsøysundbrua (deutsch „Bergsöysund-Brücke“) ist eine 1992 eröffnete Schwimmbrücke auf der Europastraße 39 südlich von Kristiansund in Norwegen. Das Bauwerk hat eine Gesamtstützweite von 845 m. Die Brücke ist für Tideschwankungen von ±2,0 m ausgelegt. Die mit einem Radius von 1300 m gekrümmte Schwimmbrücke ruht auf sieben Pontons und ist nur in den Widerlagern horizontal gehalten. Die Pontons besitzen neun wasserdichte Kammern, bestehen aus Leichtbeton und haben Abmessungen von 34 m Länge, 20 m Breite sowie 6 m bzw. 7 m Höhe. Der Tiefgang beträgt vier Meter. Der Überbau hat in Längsrichtung als Bauwerkssystem den Durchlaufträger mit Feldweiten von 105 m und besteht bei 11,2 m Brückenbreite aus einem 7 m hohen stählernen Rohrfachwerk. Die Fachwerkgurte haben bis zu 102 cm Durchmesser bei 55 mm Wanddicke. Die Brücke verbindet die Inseln Bergsøya, Gemeinde Gjemnes und Aspøy, Gemeinde Tingvoll. Über sie führen die Europastraße 39 und die Reichsstraße 70. Sie wurde 1992 im Rahmen des Projektes Krifast eröffnet. Siehe auch Liste von Brücken in Norwegen Literatur Wolf Plagemann: Gekrümmte Brücke in Norwegen. In: Der Bauingenieur, Jg. 69 (1994), S. 256, ISSN 0005-6650 Weblinks