NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vestre Porsgrunn Church

Vestre Porsgrunn Church (Norwegian: Vestre Porsgrunn kirke) is a parish church of the Church of Norway in Porsgrunn Municipality in Telemark county, Norway. It is located in the town of Porsgrunn. It is one of the churches for the Porsgrunn parish which is part of the Skien prosti (deanery) in the Diocese of Agder og Telemark. The white, wooden church was built in a long church design in 1758 using plans drawn up by the architects Lauritz de Thurah and Andreas Pfützner. The church seats about 170 people. History Porsgrunn grew up as a ladested for the nearby town of Skien. In 1690, a cemetery was built in Porsgrunn, on the west side of the river. A small wooden building at the cemetery was sometimes used for worship services due to the lack of a church in Porsgrunn. In 1722, a new cemetery chapel was built to replace the previous one. These buildings are sometimes considered the precursors to the current church. The King gave authorization to construct the church in the autumn of 1756. Joen Jacobsen was hired to build the church using plans by the architects Lauritz de Thurah and Andreas Pfützner. Construction took place in 1757–1758. The church was a wooden long church with a bell tower at the entrance to the south, and a rectangular choir to the north of the nave. The year on the wind vane in the spire is 1757, presumably the year when the tower was completed. The new building was consecrated on 16 March 1758 and the church was called "Immanuel Church" (Norwegian: Immanuelkirken). In 1766, the log construction was covered over with wooden paneling that were painted white and a black trim pattern on the corners give the illusion of masonry. In 1777, there was a major renovation of the interior where some of the partition between the nave and choir was removed and the choir ceiling was redone as a barrel vault, which was painted with the sky and clouds. In 1830, a sacristy was built to the north of the choir. Around 1900, the interior was changed according to the taste of the time: the vaulted ceiling was painted white and the paneled walls were painted green, the altarpiece was replaced with a cross, and much of the old furniture was replaced. In the 1930s, the interior was somewhat restored under the direction of Wilhelm Swensen. During this project, the wall paneling was removed and the historic rococo interior was brought back. See also List of churches in Agder og Telemark References
Langøy Chapel

Langøy Chapel (Norwegian: Langøy kapell) is a parish church of the Church of Norway in Averøy Municipality in Møre og Romsdal county, Norway. It is located in the village of Langøy. It is an annex chapel for the Averøy parish which is part of the Ytre Nordmøre prosti (deanery) in the Diocese of Møre. The white, wooden chapel was built in a long church design in 1935. See also List of churches in Møre References
Haakonsvern Orlogsstasjon

Haakonsvern Orlogsstasjon er Sjøforsvarets hovedbase og er den største flådestation i Norden. Sammen med Ramsund Orlogsstasjon er Haakonsvern de eneste to tilbageværende flådestationer i Norge. Flådestationen er placeret i Mathopen i Bergen kommune, 8 km vest for centrum. Den blev åbnet i 1962, efter fire års opførelsesarbejde. Cirka 4.000 personer gør tjeneste på flådestationen, enten som værnepligtige eller som militære- og civilt ansatte. Stort set alle grene i Sjøforsvaret benytter basen. Flådestationen er udstyret med værksteder, logistikfunktioner, infirmeri, brandstation, postkontor, biograf, svømmehal, motionscenter, kirke samt en tandlæge. Henvisninger Haakonsvern på Forsvaret.no Besøgt 16-04-11
Haakonsvern

Haakonsvern (dt.: Haakons Festung) ist der größte Stützpunkt der Norwegischen Seestreitkräfte, bestehend aus der norwegischen Marine und der Küstenwache Norwegens. Der Stützpunkt wurde am 7. Juni 1963 von König Olav V. eröffnet und erhielt seinen Namen nach dessen Vater Haakon VII. Lage Der Stützpunkt liegt in Mathopen in der Kommune Bergen, etwa acht Kilometer südwestlich des Stadtzentrums. Insgesamt sind dort 3.500 Soldaten und Zivilisten einschließlich der etwa 1.250 Wehrpflichtigen beschäftigt. Es existiert eine eigene Feuerwache, ein Krankenhaus, eine Schwimm- und Sporthalle, Post, Kirche, Arzt und Zahnarzt, Depot und Werkstätten. In Norwegen wird Haakonsvern als „eit samfunn i miniatyr“ bezeichnet, deutsch eine Gesellschaft in Miniatur. Haakonsvern und Ramsund sind die letzten beiden Stützpunkte der Marine. Im Stützpunkt ist das regionale Logistik-Kommando für West-Norwegen sowie die Werkstatt für Schiffe der Marine und Ausrüstung untergebracht. 220 Wohnungen stehen den Angehörigen der Basis kurz- oder langfristig zur Verfügung. Ausbau Im April 2006 lief die erste von mehreren neuen Fregatten (Fridtjof-Nansen-Klasse) der norwegischen Marine in Haakonsvern ein. Bedingt durch den Neuerwerb dieser Fregatten musste zum Beispiel das Trockendock erheblich erweitert werden. Hinzu kommt ein Hubschrauberlandeplatz für das Helikopterdetasjement aus Bardufoss, der 2016 fertiggestellt wurde, drei Jahre vor der verspäteten Auslieferung des ersten NH90-ASW im August 2019. Ab den 2030er Jahren soll die Basis auch U-Boote der Klasse 212 CD beherbergen, die von Deutschland gemeinsam mit Norwegen gebaut werden. Literatur Christian Müller: Heerlager Europa: Nato-Abwehr von Spitzbergen zum Ararat, Verlag Neue Zürcher Zeitung, 1983, S. 144 ff. ISBN 978-3-85823-095-9 Eric Wertheim: Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World, US Naval Institute Press, 2007, ISBN 978-1-59114-955-2 Weblinks Haakonsvern. forsvaret.no, abgerufen am 20. August 2017 (norwegisch). Einzelnachweise
Haakonsvern Naval Base

Haakonsvern (lit. 'Haakon's fortress') is the main base of the Royal Norwegian Navy and the largest naval base in the Nordic area. The base is located at Mathopen within Bergen municipality, about 15 km south-west of the city centre. Around 5,400 people work at the base as conscripts, officers or civilian staff. The base was established in 1963 when the main naval activities were moved from Horten in the Oslofjord to Bergen. It is the main base for most vessels within the Royal Norwegian Navy and frequently visited by allied vessels. Haakonsvern contains the Royal Norwegian Naval Training Establishment (KNM Tordenskjold) as well as repair and maintenance facilities, including an underground dock facility with the capacity to take frigates. References External links Media related to Haakonsvern Naval Base at Wikimedia Commons Haakonsvern official website (in English)
Håkonsvern

Håkonsvern ou Haakonsvern est la principale base de la Marine royale norvégienne et la plus grande base navale des pays nordiques. Elle est située à Mathopen à l'embouchure de Nordåsvatnet, à 15 kilomètres du centre de Bergen. Elle a été établie en 1962 quand la majeure partie des activités navales fut déplacée de Horten, alors principale base norvégienne dans le fjord d'Oslo vers Bergen. Haakonsvern est le port d'attache pour la plupart des navires et sous-marins de la marine norvégienne et est fréquemment visité par des navires d'autres pays de l'OTAN. Haakonsvern abrite également l'établissement royal d'entrainement naval KNM Tordenskjold ainsi que des installations d'entretien et de maintenance, dont une forme souterraine capable d'accueillir des frégates. Environ 5 400 personnes travaillent sur la base, militaires ou civils. Notes (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Haakonsvern » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Constructions défensives de Bergen Liens externes (no) site officiel d'Haakonsvern Portail de l’histoire militaire Portail du monde maritime Portail de la Norvège
Haakonsvern

Haakonsvern – największa norweska baza morska, położona w pobliżu Bergen założona w 1962 roku, gdy została to przeniesiona z Horten. Główna baza królewskiej marynarki wojennej, dysponuje tu zapleczem remontowym, w tym podziemnymi dokami zdolnymi obsłużyć remont fregaty. Haakonsvern stanowi również główną bazę morską NATO na wodach arktycznych. Bibliografia Haakonsvern Naval Base, Bergen-Norway.. dtic.mil. [dostęp 2017-02-15]. (ang.).
Haakonsvern

Haakonsvern är den norska marinens huvudbas och ligger i Mathopen i Bergens kommun. Bakgrund Anläggningen började byggas 1954 och invigdes officiellt den 7 juni 1963. Då flyttades de flesta institutionerna vid den tidigare huvudstationen Karljohansvern i Horten hit. Basen har utrustningskajer, verkstäder och upplagshamn för marinens fartyg. Torrdocka, lager och en stor del av verkstäderna finns i en anläggning som är insprängd i berget. Vid Haakonsvern har tyngdpunkten av de avdelningar av Sjøforsvaret som har ansvar för styrkeproduktionen. Förutom ledningen för Haakonsverns örlogsstation återfinns generalinspektören för Sjøforsvaret med stab, chefen för Kysteskadren, chefen för Kystvaktskvadron Sør och Sjøforsvarets utbildnings- och kompetenscenter för maritim krigföring, KNM Tordenskjold, här. Basen finansierades delvis med medel från Natos infrastrukturprogram. Se även Musköbasen Olavsvern Källor ”Haakonsvern”. Store norske leksikon. http://snl.no/Haakonsvern. Läst 28 maj 2011. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Haakonsvern.﻿
Justvik Church

Justvik Church (Norwegian: Justvik kirke) is a parish church of the Church of Norway in Kristiansand Municipality in Agder county, Norway. It is located in the village of Justvik, just north of the centre of the city of Kristiansand. It is one of the churches for the Oddernes parish which is part of the Kristiansand domprosti (arch-deanery) in the Diocese of Agder og Telemark. The tan brick church was built in a rectangular design in 1996 using plans drawn up by the architect Ernst Aukland. The church seats about 275 people. The church was consecrated on 29 December 1996 by the Bishop. Media gallery See also List of churches in Agder og Telemark References
Haftanstalt Bastøy

Die Haftanstalt Bastøy (norwegisch Bastøy landsfengsel) ist ein norwegisches Gefängnis zur Verwahrung von Strafgefangenen in der Provinz Vestfold. Es befindet sich auf der Insel Bastøy im Oslofjord etwa 75 Kilometer südlich von Oslo. Die Insel ist rund 2,23 km² groß. Etwa 115 männliche Straftäter befinden sich auf der Gefängnisinsel, die mit einem liberalen Konzept betrieben wird. So dürfen sich die Gefangenen frei auf der Insel bewegen, ihre Kleidung frei wählen, ein Mobiltelefon zum Telefonieren besitzen und mit erarbeiteten Gutscheinen im dortigen Supermarkt einkaufen. Weiterhin besitzen die Wärter keine Waffen und sind absichtlich unterbesetzt, sodass nachts nur 4 von ihnen auf der Insel bleiben. Trotzdem gab es seit der Gründung nur einen Fluchtversuch im Jahr 2015. Gründe dafür sind, dass die meisten schon den Großteil ihrer Strafe abgesessen haben und dass man bei einem Fluchtversuch in strengere Gefängnisse versetzt wird. Die Insassen gehen Berufen wie Koch, Mechaniker, Schreiner und Landwirt nach. Weblinks Bastøy fengsel. In: kriminalomsorgen.no. Abgerufen am 23. November 2024 (norwegisch). Einzelnachweise
Prisión de Bastøy

La prisión de Bastøy (en noruego: Bastøy landsfengsel) está ubicada en la isla homónima, a 75 kilómetros al sur de Oslo, en Noruega. Descripción Es una prisión de mínima seguridad que ocupa la totalidad de la isla. Los prisioneros pueden moverse con ciertas libertades dentro de la isla. Viven en cabañas, en grupos de 6 y trabajan en talleres, aprenden oficios y atienden las granjas de la isla. La prisión tiene una dotación de 70 personas, 35 son guardias armados y sólo cuatro permanecen en la isla por la noche. El resto del personal se traslada en ferry a sus hogares en Oslo.​​ Los prisioneros reciben un sueldo por su trabajo con el que pueden comprar alimentos en el supermercado de la isla. El objetivo es que los prisioneros se acostumbren a vivir siguiendo las mismas normas que se encontraran al ser liberados.​ La prisión es considerada un modelo de reinserción social. La tasa de reincidencia en los liberados de Bastøy es del 16 %, mientras que, en las prisiones británicas, por ejemplo, la tasa de reincidencia llega al 70 %.​​ Referencias
Prison de Bastøy

La prison Bastøy (norvégien : Bastøy landsfengsel) est une prison de sécurité minimale située sur une île de 2,6 km2 : l'île Bastøy. Celle-ci fait partie de la municipalité de Horten en Norvège, à environ 75 km au sud d'Oslo dans le fjord d'Oslo. Le directeur de la prison qui héberge 115 prisonniers, dirige une équipe de 69 employés dont seuls 5 restent sur place la nuit. Historique Après avoir été un centre pour jeunes délinquants de 1900 à 1970, puis un centre de traitement pour sans abris et alcooliques de 1971 à 1983, la prison de Bastøy y a été instaurée un an plus tard et est maintenant un lieu d'expérimentation pour devenir la « première prison écologique au monde ». Description Les prisonniers sont logés dans des maisons et travaillent dans différents domaines comme la ferme, le ferry de l'île et les travaux forestiers. Pendant leur temps libre, les prisonniers peuvent pratiquer le football, le golf, la pêche, le tennis, la natation, la baignade, la randonnée sur toute l'île mais aussi le ski de fond et même un espace « wellness » leur est dédié. L’établissement pénitentiaire travaille sur la réinsertion en leur communiquant le sens du vivre ensemble, du respect ainsi que le goût et l’importance du travail afin de pouvoir les réintégrer dans la société[réf. souhaitée]. Cinéma 2007 : la prison Bastøy apparaît dans les bonus du film Sicko, documentaire de Michael Moore sur le système de santé américain comparé à ceux du Canada, de la Grande-Bretagne, de la France et de Cuba. 2010 : le documentaire Bastøy du néerlandais Michel Kapteijns traite de la prison. 2010 : le film norvégien Les Révoltés de l'île du diable (Kongen av Bastøy) de Marius Holst situe son action en 1915 lorsque Bastøy abritait un centre pour jeunes délinquants. 2015 : le documentaire américain Where To Invade Next de Michael Moore compare le système carcéral américain avec celui de la Norvège. Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Bastøy prison » (voir la liste des auteurs). Notes et références Webographie (no + en) Site officiel (no) Site de la prison Bastøy (de) Deutsche Welle article A Bastøy, la prison est propre, en plein air et sans barreaux (en) Bad Boy? Bastøy Boys' Home Liens externes (no) Site officiel Portail de la prison Portail de la Norvège
Prigione di Bastøy

La prigione di Bastøy (in norvegese Bastøy landsfengsel) si trova sull'isola di Bastøy, 75 chilometri a sud di Oslo, in Norvegia. Descrizione È un carcere di minima sicurezza che occupa l'intera isola. Ai detenuti sono concesse alcune libertà di movimento sull'isola. Vivono in capanne, in gruppi di 6, e lavorano in laboratori, imparano mestieri e curano le fattorie dell'isola. Il carcere ha uno staff di 70 persone, 35 sono guardie armate e solo quattro rimangono sull'isola di notte. Il resto del personale viene trasferito in traghetto alle proprie abitazioni a Oslo. Per il loro lavoro, i prigionieri ricevono un salario con il quale possono acquistare cibo al supermercato dell'isola. L'obiettivo è che i detenuti si abituino a vivere secondo le stesse regole che troveranno al momento del rilascio. Il carcere è considerato un modello di reinserimento sociale. Il tasso di recidiva per le persone rilasciate da Bastøy è del 16%, mentre nelle carceri britanniche, ad esempio, il tasso di recidiva raggiunge il 70%. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Prigione di Bastøy Collegamenti esterni (NO) Sito ufficiale, su kriminalomsorgen.no.
Bastøy

Bastøy is een eiland in het Oslofjord in Noorwegen, dat zowel een officieel natuurgebied als een gevangenis is. Het eiland is bijna drie km lang en heeft een omtrek van 7,5 kilometer. De samenstelling van de groep gevangenen is een afspiegeling van de populatie gevangenen in Noorwegen. Naast hoogopgeleide witteboordencriminelen zitten er dealers, junks, bankovervallers, zedendelinquenten, geweldplegers en moordenaars. Over het algemeen betreft het dus langgestraften die maximaal vijf jaar op Bastøy verblijven. Om het eiland staat geen hek, maar ontsnappingen zijn redelijk zeldzaam. Het strand aan de lagune is openbaar gebied. Behalve de gevangenen telt het eiland 26 bewakers en 38 andere personeelsleden. Elke werkdag om 15.00 uur verlaat het personeel het eiland. De gevangenen blijven dan achter met slechts vijf bewakers. Ook in de weekenden zijn de gevangenen zelf verantwoordelijk voor de gang van zaken op het eiland. De meeste gevangenen wonen in groepjes van zes bijeen in vrijstaande huizen. Ze hebben ieder een eigen kamer die ze zelf inrichten en waar ze zelf de sleutel van hebben. Ze treffen elkaar in een gemeenschappelijke woonkamer. Er zijn enkele kleinere huizen voor één persoon en er zijn twee grote woonhuizen waar respectievelijk 16 en 19 mannen wonen. De gevangenen runnen zo veel mogelijk zelf de bedrijven die op het eiland gevestigd zijn. Er is bos- en tuinbouw, runderteelt, een paarden- en een schapenfokkerij. Men vangt er vis met een eigen vissersboot. Er is een constructiewerkplaats en een timmerwerkplaats, een wasserij en een bibliotheek. Er is een kleine busonderneming en een veerdienst naar de vaste wal. Een keuken verzorgt de maaltijden voor twee kantines, waar de gevangenen eenmaal per dag samen warm eten. De overige maaltijden bereiden ze zelf in hun eigen woning. Bezoek wordt ontvangen in bungalows. Het uitgangspunt van de gevangenis is dat de meeste misdadigers kunnen en willen veranderen, mits je hen eigen verantwoordelijkheden geeft en het aandurft hen als gelijken te behandelen. Het eiland is in 2007 officieel erkend als een ecologische gemeenschap en is daarmee de eerste milieuvriendelijke gevangenis ter wereld. Het afval wordt gescheiden en voor honderd procent gerecycleerd. Er is geen uitstoot van CO2. De weinige auto’s, tractoren en bussen rijden op biodiesel, er wordt zo veel mogelijk gewerkt met paardenkracht. In de elf jaar dat de gevangenis bestaat, zijn twee mannen gevlucht. De recidive op Bastøy bedraagt 16 procent. Er loopt een langdurig wetenschappelijk onderzoek van de Universiteit van Oslo naar dit cijfer. Voor heel Noorwegen is de recidive 20 procent. Recidive bedraagt in Nederland 47 procent. In 2010 kwam er zowel een documentaire uit van Michiel Kapteijns over het huidige Bastøy (Bastøy the Movie-Documentary), alsook een film van Marius Holst die gebaseerd is op de waargebeurde rebellie van de jeugdige gedetineerden in 1915, Kongen av Bastøy (De koning van Bastøy). Zie ook Gevangenissysteem in Noorwegen
Prisão de Bastoy

A prisão de Bastoy localiza-se em Bastoy, na Noruega, e é habitada por 120 pessoas, sendo 70 funcionários, dos quais 35 são guardas e outros são enfermeiras, dentistas e fisioterapeutas, entre outros. É uma das únicas quatro do mundo de baixa segurança e a de menor taxa de reincidência da Europa, 16%. Também, é a mais barata do país. Não há celas, armas, cassetetes ou câmeras de monitoramento, mas álcool, drogas e violência são proibidos. Quem descumpre a regra é expulso desta prisão de volta a uma prisão comum e fica em uma das duas celas comuns escondidas até ser transferido. A última vez que isto ocorreu foi em 2010, quando um detento foi flagrado ingerindo bebida alcoólica. Uma vez também, um preso declarou sentir falta da prisão comum, onde havia drogas. Para chegar à ilha, é necessário fazer uma viagem de uma hora de balsa conduzida pelos detentos. Não há registros de tentativas de fuga nem nesta prisão, nem na Prisão de Halden, que apresenta similaridades. Referências
Bastøy

Bastøy är en ö och ett fängelse som upptar hela ön. Ön är belägen i Oslofjorden ungefär 75 km söder om Oslo i Hortens kommun i Vestfold fylke i sydöstra Norge. Fängelset hyser 115 interner. Fängelsedirektör Arne Kvernvik-Nilsen leder en stab på 69 anställda. Historia Tidigare var ön en uppfostringsanstalt för unga män. Det som kallades Bastøy skolehjem var ett resultat av en lag från 1896 om ”behandlingen av utsatta barn”. Den norska staten köpte ön 1898 och den första pojken kom dit två år senare. Uppfostringsanstalten stängdes 1970. 1915 ägde ett omtalat uppror rum på ön och militär (150 marinsoldater) var tvungen att tillkallas. Populärkultur Flykten från Bastöy är en film om upproret 1915. Källor
Rockheim

Rockheim is een Noors museum over pop- en rockmuziek. Het is gevestigd in Trondheim en werd geopend op 5 augustus 2010. Het heeft permanente en wisselende exposities, een interactief gedeelte, en verder worden er concerten georganiseerd. Er ligt een sterke nadruk op Noorse artiesten. Daarnaast worden er internationale exposities gehouden. Twee jaar na de opening, in 2012, werd het genomineerd voor de titel van Europees museum van het jaar. Het bezoek begint boven in het museum, in de TopBox, met plek voor wisselende exposities. Daarna gaat de route langs de verdiepingen naar beneden, waaronder door de tijdtunnel waar een deel van de permanente collectie te zien en horen is. Hierna volgen een aantal vertrekken met aandacht voor telkens een deel uit de muziekgeschiedenis. Het tijdsverloop is chronologisch en begint in de jaren vijftig van de twintigste eeuw. Het museum staat bekend om het gebruik van moderne technologie. De kleuren van de verlichting variëren en zijn afkomstig van dertienduizend ledlampen. Het is gevestigd in een pakhuis uit het jaar 1920 dat werd gerenoveerd naar een winnend ontwerp uit een competitie. Hierdoor zijn aan de buitenkant twee architectonische stijlen met elkaar verweven. Het museum staat aan de haven van Trjondheim waardoor het in de skyline tegen de waterkant afsteekt. 's Winters wordt het verlicht met kleurige lichtshows. Op de vijfde verdieping is een café-restaurant gevestigd. Van hieruit is het panorama van de stad te zien, met uitzicht over de haven en de Trondheimfjord. Galerij Zie ook Lijst van muziekmusea Lijst van musea in Noorwegen Externe link Officiële website
Rockheim

Rockheim är det nationella museet för populärmusik i Norge. Rockheims viktigaste uppgift är att samla in, ta hand om, och förmedla norsk populärmusik från 1950-talet och framåt. Museet öppnades 5 augusti 2010, och ligger i Trondheim. Rockheim innehåller också flera mindre lokaler, museumsbutik, restaurant och en scen med 350 platser till den besökande publiken. Museet Det finns både en fast utställning och andra som byter tema. Den fasta är gjord som en resa genom nyare norsk musik och kulturhistoria. Den börjar på 1950-talet och går fram till dagens digitala musikvärld. Man lyfter fram grupper och artister från de olika decennierna. Här finns också speciella föremål som har haft betydelse för den norska rock- och pophistorien. Så har man också, som sagt, skiftande områden man tar upp från musikhistorien och samtidskulturen. Det gäller både lokala, nationella och internationella fenomen. Mediateket Mediateket är en samling med olika informationsmedier, som är till för publiken. Här kan man fördjupa sig i rocklitteraturen och uppleva originella smakbitar från musik och videoarkivet. Här finns också ett bibliotek med böcker, uppslagsverk och magasin från populärmusikens värld. Rockheim Hall of Fame Rockheim Hall of Fame är en lista över personer som har haft stor betydelse för norsk populärmusik. Varje år, från 2011. så nomineras det, och väljs in, nya artister i Hall of Fame. Man måste ha varit verksam i minst 25 år för att kunna väljas in i denne speciella gruppen. Invalda i Rockheim Hall of Fame Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Rockheim.﻿ Officiell webbplats
Trondheim Torg

Trondheim Torg er et storcenter, som ligger ved Torvet i Trondheim, Norge. Indkøbscenteret har 73 butikker og syv spisesteder fordelt på fire etager. Centeret blev etableret i 1992 som en modvægt til City Syd, som ligger udenfor byen og som er blandt Norges største storcentre. Efter udvidelsen i 2002, som tog et helt kvartal at udføre, blev en række med træhusbebyggelser langs Prinsensgate en del af centeret. Denne udvidelsen gjorde at Trondheim Torg nu er et af de største storcentre nord for Dovre. Trondheim Torg blev kåret til Årets storcenter i 1998 af Norsk Kjøpesenterforening. Referencer Eksterne henvisninger Trondheim Torgs hjemmeside