NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Flughafen Florø

Der Flughafen Florø (norwegisch Florø lufthamn, IATA-Code: FRO, ICAO-Code: ENFL) ist ein westnorwegischer Flughafen. Er liegt an der Atlantikküste, rund zwei Kilometer südlich der Stadt Florø. Betreiber des Flughafens ist das norwegische Staatsunternehmen Avinor. Hier besteht seit 2009 ein Detachment der 330. Skvadron des Redningshelikoptertjenesten der Luftforsvaret. Das hiesige SAR-Detachment war bis 2017 mit Sea King Mk.43 Rettungshubschraubern ausgerüstet und fliegt ab 2024 die AW101 Mk612 „SAR Queen“. Übergangsweise war hier in den Jahren 2017 bis 2024 ein ziviler AS332L1 Super Puma-Rettungshubschrauber von CHC Helikopter Service stationiert. Fluggesellschaften und Ziele Der Flughafen Florø wird derzeit nur von den Regionalfluggesellschaften DAT und Widerøe angeflogen. Direkte Linienflugverbindungen gibt es nach Bergen und Oslo. Zusätzlich gibt es vereinzelt Flüge nach Sandane und Sogndal. (Stand April 2023) Zusätzlich besteht regelmäßiger Helikopterverkehr zu Bohrinseln in der Nordsee. Weblinks Webauftritt des Flughafens (englisch / norwegisch) Einzelnachweise
Aeropuerto de Florø

El Aeropuerto de Florø (en noruego: Florø lufthavn) (IATA: FRO, OACI: ENFL) es un aeropuerto regional que presta servicio a la ciudad de Florø, en el condado de Sogn og Fjordane, Noruega. Está situado en la costa sur de la isla de Florelandet, al lado del centro de la ciudad. Aerolíneas y destinos
Aéroport de Florø

L'aéroport de Florø (norvégien : Florø lufthavn, (code IATA : FRO • code OACI : ENFL)) est un aéroport régional desservant Florø en Norvège. Il est situé sur la rive sud de l'île de Florelandet, à proximité du centre-ville. Appartenant et exploités par la société d'état Avinor, il dispose d'une piste de 1 264 mètres. L'aéroport a accueilli environ 120 000 passagers en 2021, faisant de lui un aéroport important dans sa région. La construction d'un aéroport à Florø débute à l'automne 1956, mais elle est interrompue en décembre de la même année. Finalement, le Storting décide de construire un aéroport à Florø. L'aéroport de Florø est inauguré le 28 juillet 1971 par le ministre des Transports Reiulf Steen. Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Compagnies aériennes et destinations Édité le 03/03/2019 Actualisé le 24/02/2023 L'avenir Avinor envisage des mesures pour élargir l'aéroport, tout en le renforcant avec par exemple la fermeture des aéroports de Førde et de Sandane. Cela permettrait à de plus gros avions d'opérer sur Florø vers Oslo avec une baisse sensible du prix des billets et d'éliminer le besoin de subventions. Références Liens externes Site officiel Ressource relative à la géographie : Sentralt stadnamnregister Portail de l’aéronautique Portail de la Norvège
Luchthaven Florø

Luchthaven Florø (IATA: FRO, ICAO: ENFL) (Noors: Florø Lufthavn) is de luchthaven van de stad Florø in de gemeente Kinn in de Noorse provincie Vestland. Het ligt ten zuiden van het centrum, in een gebied genaamd Florelandet. Het had 144.194 passagiers in 2005 en is daarmee de grootste regionale luchthaven van Noorwegen. De luchthaven wordt gebruikt door Danish Air Transport, dat ATR-42's inzet voor vluchten naar Oslo en Bergen. Florø heeft ook een heliplatform, dat voornamelijk gebruikt wordt voor personeelstransporten naar olieplatforms in de Noordzee. De Koninklijke Noorse luchtmacht vliegt vanaf Florø met Westland Sea King-reddingshelikopters. Geschiedenis Vluchten met watervliegtuigen kwamen al op in de jaren '30. In de jaren '50 werden plannen voor een vliegveld gemaakt, en in 1956 begon men met de bouw van een startbaan. Toen duidelijk werd dat de beoogde toestellen van het type Scottish Aviation Twin Pioneer geen toestemming zouden krijgen om in de winter te vliegen werd de bouw gestaakt. In 1969 besloot het Noorse parlement tot de aanleg van vier regionale luchthavens in noordwest Noorwegen, waaronder Florø. De luchthaven werd geopend op 1 juni 1971 samen met andere regionale luchthavens in Sogn og Fjordane. Het heliplatform werd geopend in 1994. Een uitbreiding van de startbaan van 800 naar 1190 meter werd afgemaakt in 2000. De eerste passagiersvluchten op Florø werden uitgevoerd door Widerøe, maar Coast Air won in 2000 de aanbesteding in het kader van de PSO-verordening en nam de lijnen over. Sinds 1 april 2003 vliegt Danish Air Transport vanaf Florø. Het verliezen van het contract bracht voor Widerøe problemen met zich mee voor, omdat het op Florø een onderhoudshangar had. Externe link Site van de luchthaven
Aeroportul Florø

Aeroportul Florø (în norvegiană Florø lufthamn, IATA: FRO, ICAO: ENFL) este un aeroport din provincia norvegiană Vestland în regiunea Vestlandet. Este situat pe Coasta atlantică, la aproximativ doi kilometri sud de orașul Florø. Aeroportul este operat de compania de stat norvegiană Avinor. Aeroportul Florø este deservit în prezent doar de companiile aeriene regionale DAT și Widerøe. Există zboruri regulate directe către Bergen și Oslo. Există și zboruri ocazionale către Sandane și Sogndal. De asemenea există trafic regulat de elicoptere către platformele petroliere din Marea Nordului. Note Legături externe Materiale media legate de Aeroportul Florø la Wikimedia Commons Webauftritt des Flughafens Arhivat în 28 octombrie 2023, la Wayback Machine. (englisch / norwegisch)
Florø flygplats

Florø flygplats (bokmål: Florø lufthavn, nynorska: Florø lufthamn) är en flygplats belägen söder om staden Florø. Flygplatsen ägs och drivs av Avinor. År 2012 reste 187,148 passagerare via flygplatsen vilket gjorde den till Norges största regionala flygplats. Flygplatsen innehar även en helikopterflygplats som används vid transport av arbetare till oljeplattformar i Nordsjön. Historia Linjer med sjöflygplan började redan på 1930-talet. Landbaserade plan kom först på 1950-talet men det var inte förrän 1956 man började konstruera en ny terminal. Byggarbetet blev dock försenat och färdigställdes inte förrän 1971 efter ett beslut av Stortinget. Heliporten öppnades 1994. Den ursprungliga banan hade en längd av 800 meter men år 2000 förlängde man den till dagens 1300 meter. Faciliteter Avis, Europcar och Hertz står för biluthyrning. Avgiftsbelagd parkering för bil och buss finns utanför terminalen. Marktransport En buss avgår varje timma tio minuter över. Däröver erbjuds taxiservice. Källor Avinor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Externa länkar Flygplatsens webbplats
Andøya Lufthavn, Andenes

Andøya Lufthavn, Andenes (IATA: ANX, ICAO: ENAN) er en lufthavn ved Andenes på Andøya i Nordland fylke i Norge. Lufthavnen er militær, men har også civil trafik. Den militære del er del af Andøya Flyvestation. Den civile del ejes og drives af Avinor AS. Historie Ønsket om at bygge en lufthavn på Andøya blev præsenteret på et NATO-møde i Lissabon i 1951. I marts 1952 besluttedes det at bygge lufthavnen. Der var flere muligheder for, hvor øens lufthavn skulle ligge, men valget faldt på området mellem Andenes og landsbyen Haugnes. Hele landsbyen Haugnes med bygninger og jorder blev eksproprieret for at gøre plads til lufthavnen. Første landing af fly i den delvist færdige lufthavn var 17. september 1954. Der var også behov for civil trafik i lufthavnen, og det første civile passagerfly var et SAS-fly 2. april 1964. Ulykke 31 Juli 1988 blev fire mennesker dræbt, efter at en privat Cessna 172-maskine styrtede ned vest for lufthavnen lige efter takeoff. Brug Fra 1. april 2007 fløj Widerøe på ruten mellem Andøya og Bodø og Tromsø, efter at Coast Air tidligere på året besluttede at trække sig fra denne rute, som de havde fløjet fra 1. april 2006. Norwegian har annonceret, at firmaet vil lancere direkte fly til Oslo, hovedsagelig om sommeren og ved ferier Lufthavnen befordrede 48.254 passengers, 3.189 flyvninger og 15 ton fragt i 2012. Militære P-3 Orion overvågningsfly har base på Andøya Flyvestation ved lufthavnen. Ruter og selskaber Noter Eksterne henvisninger Avinors side om Andøya lufthavn, Andenes Forsvarsnetts side om Andøya Flyvestation
Aeropuerto de Andøya-Andenes

El aeropuerto de Andøya-Andenes (en noruego: Andøya lufthavn, Andenes) (IATA: ANX, OACI: ENAN) está situado en Andenes, en el municipio de Andøy, provincia de Nordland, Noruega. Comparte instalaciones con la base aérea de Andøya y lo opera la empresa Avinor. Aerolíneas y destinos Estadísticas Ver fuente y consulta Wikidata. Accidentes e incidentes El 31 de julio de 1988, cuatro personas murieron tras estrellarse una Cessna 172 poco después del despegue. El accidente tuvo lugar a 4,5 km al oeste del aeropuerto, en una colina a 250 m de altitud.​ Referencias
Aéroport d'Andenes

L'aéroport d'Andenes (code IATA : ANX • code OACI : ENAN) (en norvégien : Andøya lufthavn) est un aéroport situé à Andenes, en Norvège, dans le comté de Nordland. Il se trouve à quelques kilomètres au sud-est d'Andenes sur l'île Andøya. Compagnies aériennes et destinations Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à la géographie : Sentralt stadnamnregister Portail de la Norvège Portail de l’aéronautique
Luchthaven Andøya Andenes

Luchthaven Andøya Andenes (Noors: Andøya lufthavn Andenes) (IATA: ANX, ICAO: ENAN) is een vliegveld bij Andenes op het eiland Andøya in Vesterålen. Het vliegveld wordt geëxploiteerd door het staatsbedrijf Avinor. Daarnaast wordt het gebruikt door de Noorse luchtmacht. Het civiele gedeelte van het vliegveld wordt bediend door Widerøe. De maatschappij vliegt dagelijks op Tromsø, Bodø en Stokmarknes en Harstad/Narvik.
Aeroportul Andøya

Aeroportul Andøya (IATA: ANX, ICAO: ENAN) este un aeroport din Comuna Andøy, Nordland, Norvegia ce deservește zona Andenes. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 66.829 de pasageri. A fost deschis în 1957 și numit după Comuna Andøy. Situat la o altitudine de 13 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Este operat de Avinor⁠(d). Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 14/32 are suprafața de asfalt și dimensiunile 3.006 m × 45 m. Terminale Note Vezi și
Andøya flygplats, Andenes

Andøya flygplats, Andenes (norska: Andøya lufthavn, Andenes) är en flygplats som ligger 1,9 km söder om orten Andenes på norra delen av ön Andøya i Andøy kommun, Norge. Flygplatsen är också en del av Andøya flygstation som tillhör norska försvaret. Norska rymdcentret (NRS) och Andøya rymdraketbas har också sin verksamhet på flygplatsen. Destinationer Uppgifter från november 2009. Inrikes Externa länkar Flygplatsens webbplats
Atrå kyrka

Atrå kyrka är en kyrkobyggnad belägen i Tinns kommun i Telemark fylke i södra Norge. Den är en långkyrka i trä med 300 sittplatser. Kyrkan uppfördes efter ritningar av arkitekt Hans Ditlev Franciscus von Linstow och invigdes 1836. Två av dess tre klockor härstammar från den stavkyrka som tidigare fanns på platsen. Den tredje klockan erhölls som gåva 1925. Referenser ”Atrå kirke”. Store norske leksikon. http://snl.no/Atr%C3%A5_kirke. Läst 11 januari 2013. ”Atrå kyrkje”. Kirkesøk. Kirkebyggdatabasen. KA Kirkelig arbeidsgiver- og interesseorganisasjon. http://www.kirkesok.no/kirker/Atraa-kyrkje. Läst 11 januari 2013.
Grue kyrka

Grue kyrka är en kyrkobyggnad belägen i Grue kommun i Innlandet fylke i Norge. Den är en långkyrka uppförd i sten och har 500 sittplatser. Historia I Grue fanns tidigare en annan kyrka, byggd i trä, som låg betydlig närmare floden Glommas strand. Den hotades därför av erosion, vilket ledde till att man år 1794 fick tillåtelse att riva den och ersätta den med en ny kyrka, som skulle byggas längre in i land. Tillståndet utnyttjades dock inte. Träkyrkan förstördes istället den 26 maj 1822 i en brand som utbröt under pingstgudstjänsten och krävde 113 människors liv. Den nuvarande Grue kyrka uppfördes på den plats man hade 1794 fått lov för. Den byggdes efter ritningar av arkitekt Hans Ditlev Franciscus von Linstow och invigdes 1825. Under perioden 1975-1977 genomgick den en genomgripande restaurering. Källor ”Grue kirke”. Store norske leksikon. http://snl.no/Grue_kirke. Läst 11 januari 2013.
Sørvær Chapel

Sørvær Chapel (Norwegian: Sørvær kapell) is a chapel of the Church of Norway in Hasvik Municipality in Finnmark county, Norway. It is located in the village of Sørvær on the western tip of the island of Sørøya. It is an annex chapel for the Hasvik parish which is part of the Alta prosti (deanery) in the Diocese of Nord-Hålogaland. The white chapel, made of stone and wood, was built in a long church style in 1968 using plans drawn up by the architect Sverre Flåto. The church seats about 100 people. History The earliest existing historical records of the church date back to the year 1589, but the church was likely built much earlier. By 1697, the old church was quite dilapidated and so it was torn down and not replaced. After more than 250 years, a new chapel was built on the same site. The chapel was completed in 1968. See also List of churches in Nord-Hålogaland References
Hasvik Church

Hasvik Church (Norwegian: Hasvik kirke) is a parish church of the Church of Norway in Hasvik Municipality in Finnmark county, Norway. It is located in the village of Hasvik. It is the church for the Hasvik parish which is part of the Alta prosti (deanery) in the Diocese of Nord-Hålogaland. The white, wooden church was built in an octagonal style in 1955 using plans drawn up by the architect Valdemar Scheel Hansteen. The church seats about 220 people. History The earliest existing historical records of the church date back to the year 1589, but the church was not new that year. The original church stood in Hasvåg, about 1.5 kilometres (0.93 mi) north of the present site of the church. In 1690, the old church was in poor condition so repairs were undertaken, however, two years later in 1692, the old church was torn down and replaced with a new church on the same site. The new church was a rectangular timber-framed building. The new church building quickly fell into disrepair. In 1712, materials were procured for a new church building, but it was decided to move the church site about 1.5 kilometres (0.93 mi) to the south to Hasvik. In 1814, this church served as an election church (Norwegian: valgkirke). Together with more than 300 other parish churches across Norway, it was a polling station for elections to the 1814 Norwegian Constituent Assembly which wrote the Constitution of Norway. This was Norway's first national elections. Each church parish was a constituency that elected people called "electors" who later met together in each county to elect the representatives for the assembly that was to meet in Eidsvoll later that year. In 1861, the old church was torn down and replaced with a new church building that was designed by the architect Christian Heinrich Grosch. In 1944, as the retreating German army was leaving Hasvik, they burned the church to the ground. The church was rebuilt in 1955 in an octagonal design. It was consecrated on 17 July 1955. See also List of churches in Nord-Hålogaland References
Dønnesfjord Church

Dønnesfjord Church (Norwegian: Dønnesfjord kirke) is a former parish church of the Church of Norway in Hasvik Municipality in Finnmark county, Norway. It is located in the village of Dønnesfjord on the island of Sørøya. It was one of the churches for the Hasvik parish which is part of the Alta prosti (deanery) in the Diocese of Nord-Hålogaland. The white, wooden church was built on this site in 1952 and it was closed in 2003. The church seats about 120 people. History On 15 December 1885, a royal decree gave permission to build a church in the fishing village of Galten, on the shores of the Galtenfjorden to serve all the fisherman and whalers living on this part of the island of Sørøya. The architect Jacob Wilhelm Nordan was the designer of the building that was completed in 1888. The consecration of the church was scheduled to be on 24 August 1888, and all the local residents gathered at the new church, but due to bad weather and high seas, the clergy members who were to perform the consecration were not able to make it. The villagers had to go home and the consecration took place on 28 August instead. In 1944, when the German occupation of Norway was ending and the German army was burning all the villages in Norway, the entire village of Galten was burned. This church, however, survived because the fire in this church went out shortly after it was set. After World War II, it was decided to not rebuild the village of Galten since it was in a very isolated location, only accessible by boat. The church was then moved to the nearby village of Dønnesfjord, across the fjord. The rebuilt church was reopened in 1952. Over time, the village of Dønnesfjord depopulated to the point where no one lived there anymore and in 2003, the church was closed and regular services were no longer held there. Since then, one service is held each summer in addition to special occasions such as weddings. In 2004, the parish wanted to give away the church to someone who could take it down and reuse the materials, but the Riksantikvaren board officially designated the church as a preserved cultural site, so with this protection, the church has to remain standing. The church was renovated in 2005 for a cost of 350,000 kr that was jointly financed by the Riksantikvaren, the county, and the parish. See also List of churches in Nord-Hålogaland References
Breivikbotn Chapel

Breivikbotn Chapel (Norwegian: Breivikbotn kapell) is a chapel of the Church of Norway in Hasvik Municipality in Finnmark county, Norway. It is located in the village of Breivikbotn on the west coast of the island of Sørøya. It is an annex chapel for the Hasvik parish which is part of the Alta prosti (deanery) in the Diocese of Nord-Hålogaland. The red, wooden church was built in a long church style in 1959 using plans drawn up by the architect Rolf Harlew Jenssen. The church seats about 90 people. See also List of churches in Nord-Hålogaland References
Statkraft Hurum saltkraftværk

Statkraft Hurum saltkraftværk (Statkraft Osmotic Power Prototype) er verdens første saltkraftværk, baseret på energi fra osmose. Kraftværket drives af Statkraft. Det er placeret ved Tofte i Hurum, med lokaler på fabriksområdet ved Södra Cell Tofte cellulosefabrik. Kraftværket udnytter osmosen, som opstår når ferskvand og saltvand mødes adskilt af en membran. Saltvandet trækker ferskvand gennem membranen – og den resulterende trykforøgelse på saltvandssiden anvendes til at producere elektricitet via en vandturbine. Anlægget er en prototype udviklet sammen med SINTEF, og startede prøveproduktion af kraft 24. november 2009. Kronprinsesse Mette-Marit forestod den officielle åbning af anlægget. Dette anlæg har været planlagt siden sommeren 2008, med et vandforbrug på 10 liter ferskvand og 20 liter saltvand per sekund. Man forventer en effekt på 2-4 kW. Med bedre membraner antages det, at effekten for et lignende anlæg kan øges til ca. 10 kW. Det er beregnet at kommerciel drift kan ske mellem 2012 og 2015. Kilder/referencer Eksterne henvisninger Archive.org backup: Statkraft – «Saltkraft», presentasjon oktober 2009. Archive.org backup: Statkraft – «Verdens første saltkraftverk åpnet!», 24. november 2009.
Centrale osmotique d'Hurum

La Centrale osmotique d'Hurum est le premier prototype de centrale osmotique au monde. Elle a été construite par Statkraft à Tofte, dans la commune d'Hurum en Norvège. Elle fut inaugurée par la princesse héritière de Norvège Mette-Marit le 24 novembre 2009. La centrale n'était qu'un prototype et n'avait une puissance que de 2 à 4 kW. Statskraft planifiait la création d'un prototype de plus grande envergure dans la commune de Sunndal mais devant le peu de développements internationaux dans le domaine, il décida d'y renoncer en 2013 et d'abandonner tout développement de cette nouvelle forme d'énergie. Principe Il est théoriquement possible d'extraire de l'énergie au voisinage des estuaires (où l'eau douce des cours d'eau se mélange avec l'eau salée de la mer), en exploitant le phénomène d'osmose : si de l’eau douce et de l’eau salée sont séparées par une membrane semi-perméable, l’eau douce migre à travers la membrane. Si le réservoir contenant l’eau salée est à une pression supérieure à celle de l’eau douce, l’eau douce migre vers l’eau salée tant que la différence de pression n’excède pas une valeur limite (limite théorique avec l'eau de mer : 2,7 MPa, soit 27 bars) ; la surpression ainsi créée peut être utilisée pour actionner une turbine. Dans la pratique, on envisage d'opérer avec une surpression de 1 MPa (10 bars) ; un débit d’eau douce de 1 m3/s générerait alors 1 MW. Une autre possibilité consiste à utiliser des membranes qui ne laissent passer qu'un type d'ions (positifs ou négatifs) : on peut alors produire directement de l'électricité. L'impact sur l'environnement est en principe nul, puisque le mélange se serait fait naturellement. Dans l’état actuel de la technologie, la surface de membrane nécessaire est de 200 000 à 250 000 m2 par mégawatt ; la réalisation de ces membranes est une des difficultés pour le développement de cette technique. Références Portail des énergies renouvelables Portail de la Norvège Portail des lacs et cours d'eau
Осмотична електростанція

Осмотична електростанція — стаціонарна енергетична установка, заснована на принципі дифузії води (осмос) різної солоності. Першу і єдину, на даний час в світі, осмотичну електростанцію побудовано компанією Statkraft в норвезькому містечку Тофте (комуна Хурум), на території целюлозно-паперового комбінату «Södra Cell Tofte». Будівництво електростанції вартувало 20 млн доларів і 10 років, витрачених на дослідження і розробку технології. Ця електростанція покищо виробляє дуже мало енергії: приблизно 2-4 Квт. Згодом планується збільшити виробництво енергії до 10 Квт. На даний момент (2014) електростанція має вигляд експериментальної, але в разі успішного завершення випробувань, станцію буде запущено для комерційного використання. Принцип дії Осмотична електростанція бере під контроль змішування солоної і прісної води, тим самим витягає енергію з ентропії рідин, що збільшується. Змішування відбувається в резервуарі, який розділений на два відсіки напівпроникною мембраною. До одного відсіку подається морська вода, до іншого — прісна. За рахунок різної концентрації солей у морській і прісній воді, молекули води з прісного відсіку, прагнучи вирівняти концентрацію солі, переходять через мембрану до морського відсіку. В результаті цього процесу у відсіку з морською водою формується надлишковий тиск, який в свою чергу використовується для обертання гідротурбіни, яка виробляє електроенергію. Переваги і недоліки технології Переваги На відміну від вітру і сонця, є безперервним відновлюваним джерелом енергії, з незначними сезонними коливаннями. Відсутній парниковий ефект. Недоліки Використовувана мембрана має продуктивність 1 Вт/м². Показник, який би дозволив зробити станції рентабельними — 5 Вт/м². У світі є декілька компаній, що виробляють подібні мембрани (General Electric, Dow Chemical, Hydranautics, Toray Industries), але пристрої для осмотичної станції повинні бути набагато тонші від тих, що виробляються нині. Осмотичні електростанції можуть будуватися лише в гирлах річок, де прісна вода вливається в солону. Потенціал і перспективи осмотичної енергетики Компанія Statkraft оцінює потенціал даного типу енергетики в 1600—1700 ТВт*ч. Що складає близько 10 % від всього світового споживання електроенергії. Приблизно через 2-3 роки (дані на 2009) планувалося створення ще одної експериментальної електростанції, потужністю до одного мегаватту. Див. також Відновлювана енергетика Ресурси Інтернету Сайт Норвезької державної компанії-розробника Виноски