NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Grip stavkirke

Grip stavkirke czyli kościół słupowy w Grip – jeden z najmniejszych i najprostszych kościołów słupowych (klepkowych) w Norwegii, wzniesiony ok. 1470 roku. Znajdował się we wsi rybackiej Grip, obecnie opuszczonej, włączonej do Kristiansundu, w okręgu Møre og Romsdal. Użytkowany w okresie letnim. Opis Jednonawowy kościół z prezbiterium równej nawie szerokości, zbudowany ok. 1470 roku. Przebudowany i odnowiony w 1621 roku i ponownie w latach 1860–1870. Zainstalowano wtedy nowe okna i wyłożono ściany boazerią, malowaną na biało. W 1932 roku usunięto ją całkowicie, przywracając pierwotny wygląd wnętrza. Wymieniono wtedy również zewnętrzne pokrycie, kryjąc kościół na nowo ciętym gontem i deskami, impregnowanymi smołą i malowanymi czerwoną farbą, a dach gontem asfaltowym. W ołtarzu kościoła znajduje się cenny niderlandzki tryptyk, przedstawiający Marię Pannę, Św. Olafa (który chroni od sztormów) i Św. Małgorzatę (opiekunkę podróżnych), ofiarowany w 1520 roku przez Izabelę Habsburżankę, księżniczkę austriacką i królową duńską (żonę Chrystiana II). W 1515 roku flotylla wioząca księżniczkę do Danii wpadła w potężny sztorm. W podzięce za szczęśliwe ocalenie, królowa zamówiła w Utrechcie pięć identycznych ołtarzy, które zostały rozmieszczone w pięciu kościołach diecezji arcybiskupa Erika Valkendorfa, który towarzyszył jej w tej niebezpiecznej podróży. Podczas reformacji ołtarz został ukryty i przywrócono go na miejsce dopiero podczas remontu w 1932 roku; innym skarbem kościoła jest kielich mszalny z 1320 roku. W okresie poreformacyjnym kościół został ozdobiony ściennymi malowidłami tworzącymi draperie, przedstawiającymi postacie biblijne i inskrypcje pisane gotykiem (cytaty z Biblii po duńsku i łacinie) na belkach nośnych przez lokalnych artystów. W 1796 roku budynek przetrwał potężny sztorm, który zniszczył ponad 100 domów w okolicy, a wraz z nim przetrwali schronieni w nim mieszkańcy wioski. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół w Grip w rejestrze zabytków Norwegii (norw.)
Ставкирка на Грипе

Ста́вкирка на Гри́пе (норв. Grip stavkirke) — деревянная церковь на острове Грип в округе Мёре-Ог-Ромсдал, Норвегия. Однонефная постройка, 12 метров в длину, 6.5 метров в ширину и 6 метров в высоту, является одной из самых маленьких церквей в Норвегии. С 1635 года в церкви нет постоянного священника, но на остров регулярно приезжают священники с окружающих церквей. История Церковь была построена приблизительно в 1470 на самой высокой точке острова, 8 метров над уровнем моря. Церковь относится к типу церквей региона Мёре, имеет сходства к ставкирками в Квернесе и Рёдвене. Из-за неплодородной земли на острове, не существует кладбища на территории церкви, и тела хоронят в другом месте, на кладбище церкви в Бремснесе, находящейся более чем в 10 километрах по открытому морю. Церковь претерпела значительные изменения в 1621 году, когда стены были заменены и установлен шпиль. Современные окна были установлены в 1870-х годах, тогда же были добавлены портал и ризница. Во время реставрационных работ в 1933 году был установлен новый фундамент, внешние стены были отделаны панелями. Всё это было сделано потому, что церковь не имела облик типичной норвежской ставкирки. В 1972 году поступило предложение о переносе церкви, но оно не было принято. В 2007 году крыша и шпиль были восстановлены и некоторые панели заменены. Интерьер Алтарь представляет собой триптих из Утрехта в Нидерландах, датируется примерно 1520 годом. В центре триптиха представлена скульптура Девы Марии, по бокам скульптуры Святого Олафа из Норвегии и Святой Маргариты, известной в округе как Санкт Марет. Согласно легенде, триптих является одним из пяти алтарей, которые принесла в дар норвежским церквям принцесса Изабелла Австрийская, после того, как в сопровождении Эрика Валкендорфа, архиепископа Норвегии, в ужасную погоду побывала в этих местах по пути на свадьбу в Копенгаген с датским королём Кристианом II в 1515. Другие алтари были подарены церквям в Кинее, Леке, Хадселе и Рёсте. Четырех алтарей сохранились в целости по сей день, но только алтарь в Грипе остался в первоначальном виде. Несмотря на то, что алтарь содержит три скульптуры святых, алтарь пережил протестантскую реформацию Норвегии в 1537 году. Был восстановлен в 2002 году. Новый орган из Нидерландов с 270 деревянными трубами был подарен в 2006 году, который из-за влажности будет устанавливаться в церкви только во время летнего сезона. В остальное время года, орган используется в другой церкви. Церковь также имеет небольшую алтарную чашу 1320 года, холст с двусторонней живописью 16-го века, и два макета кораблей, подаренные моряками. Медиагалерея Источники
Grips stavkyrka

Grips stavkyrka är en stavkyrka från senare delen av 1400-talet på ön Gripholmen i Kristiansunds kommun i Møre og Romsdal fylke i Norge. Kyrkan är en långhuskyrka med skeppet orienterat från sydväst till nordost och ett vapenhus mot syd. Det och sakristian är troligen från 1865. Den är 12 meter lång och 6,5 meter bred och en av de minsta stavkyrkorna som har bevarats. Koret är lika brett som skeppet. Kyrkan är klädd med träpanel på utsidan och invändigt dekorerad med målningar av draperier, blommor, rankor och människor från 1600-talet. Den renoverades 1930–1932 då de flesta av de tidigare ändringarna togs bort. Kyrkan rätades upp och isolerades och fick en sockel av betong. Delar av panelen på ytterväggarna byttes ut och de större fönstren sattes igen. De vita panelerna på innerväggarna togs bort och målningarna renoverades. Altarskåpet från omkring 1500 tjänstgör som altartavla. Det är troligen tillverkat i Nederländerna på beställning och består av tre nischer med Olof den helige, Jungfru Maria med Jesusbarnet samt helgonet Margareta. Färgerna är från en renovering på 1700-talet. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Grips stavkyrka.
Hamnsund Church

Hamnsund Church (Norwegian: Hamnsund kyrkje) is a parish church of the Church of Norway in Haram Municipality in Møre og Romsdal county, Norway. It is located in the village of Søvik. It is the church for the Hamnsund parish which is part of the Nordre Sunnmøre prosti (deanery) in the Diocese of Møre. The white, wooden church was built in a long church design in 1875 using plans drawn up by the architect Hagbart Brinchmann. The church seats about 350 people. History The people of the Søvik area were part of the Borgund Church parish for a long time. In 1866, it was transferred into the newly created Vatne Church parish. On 19 April 1873, the parish was given permission to establish a chapel at Søvik. The building was designed by Hagbart Brinchmann and it was constructed by the lead builder Knut Stokkeland. It was consecrated in 1875. In 1957, the chapel was expanded and upgraded to the status of a parish church. During the construction, a new choir and sacristy. Before the addition, the choir was set up in the same room as the nave. See also List of churches in Møre References
Hildre Church

Hildre Church (Norwegian: Hildre kyrkje) is a parish church of the Church of Norway in Haram Municipality in Møre og Romsdal county, Norway. It is located in the village of Hildrestranda. It is one of the two churches for the Brattvåg parish which is part of the Nordre Sunnmøre prosti (deanery) in the Diocese of Møre. The white, wooden church was built in a long church design in 1934 using plans drawn up by the architect Otto Hald. The church seats about 385 people. See also List of churches in Møre References
Brattvåg Church

Brattvåg Church (Norwegian: Brattvåg kyrkje) is a parish church of the Church of Norway in Haram Municipality in Møre og Romsdal county, Norway. It is located in the village of Brattvåg. It is one of the two churches for the Brattvåg parish which is part of the Nordre Sunnmøre prosti (deanery) in the Diocese of Møre. The modern-looking concrete church was built in a rectangular design in 1977 using plans drawn up by the architect Aksel Fronth. The church seats about 650 people. History During the 20th century, the village of Brattvåg grew up as an industrial centre for Haram Municipality. The church in Brattvåg was built in 1977 using designs by Aksel Fronth. The church was consecrated in 1977. It is a fairly modern looking building with two large triangular walls with a slit of glass in between, forming a somewhat modern take on a church bell tower. The lower level of the building houses a church hall as well as the main entrance to the building while the upper-level houses the main sanctuary. Media gallery See also List of churches in Møre References
Garmo stavkirke

Garmo stavkirke er en stavkirke fra 1100-tallet, der er opstillet på frilandsmuseet Maihaugen ved Lillehammer i Innlandet, Norge. Garmo stavkirke er en af de mest besøgte stavkirker i Norge. Description Garmo stavkirke kom oprindeligt fra landsbyen Garmo i Lom i den tidligere region Oppland. Den blev opført omkring 1150, hvor man mener, at der tidligere har stået en kirke bygget i 1021 opført af en vikingehøvding. I 1730 blev den udvidet med sideskibe, så kirken fik korsform. Efter Garmo Kirke blev opført som nye sognekirke i 1879 blev stavkirken revet ned, og materialer blev solgt på auktion. I 1882 blev kirken solgt til Anders Sandvig, der fik flyttet den til Lillehammer i sektioner. Den blev genopført på Maihaugen i 1920–1921. Det er usikkert hvor stor en del af de oprindelige materialer, der blev brugt til genopførslen. Den nuværende kirke består hovedsageligt af interiør fra 1600- og 1700-tallet, bortset fra døbefonden af lerstan, som stammer fra 1100-tallet, og alle møbler stammer fra andre kirker. Prædikestolen er fremstillet i 1738 og stammer fra Romsdalen. Altertavlen er fra 1695 og kommer fra Lillehammer. Se også Prästänkan - svensk film fra 1920 optaget i kirken Stavkirker i Norge References Yderligere læsning Leif Anker (2005) The Norwegian Stave Churches (Oslo: Arfo Forlag) ISBN 978-8291399294 Roar Hauglid (1970) Norwegian Stave Churches (Oslo: Dreyers Forlag) ISBN 9788209106020 Eksterne henvisninger
Stabkirche Garmo

Die Stabkirche Garmo ist eine Stabkirche, die ursprünglich in Garmo in der Kommune Lom in Innlandet (Norwegen) stand und in Maihaugen in Lillehammer wieder aufgebaut wurde. Das Gebäude Die jetzige Kirche wurde wahrscheinlich um 1200 als Nachfolgebau einer früheren Kirche gebaut. Sie war ursprünglich eine einfache Kirche mit rechteckigem Schiff, einem schmalen Chor und wahrscheinlich einem Laubengang. Später wurde die Kirche verlängert und 1690 wurde der Glockenturm hinzugefügt. Sie wurde 1730 zu einer Kreuzkirche mit einem Querschiffanbau in Blockbauweise. Abriss und Wiederaufbau Die Kirche wurde im 19. Jahrhundert zu klein für die Gemeinde. Der Gemeindepfarrer plante den Bau einer neuen, größeren Kirche. Die alte Kirche wurde daher 1880 abgerissen und die Bausubstanz bei einer Auktion versteigert. Trond Eklestuen, ein Aufkäufer und Sammler von alten Gegenständen des nördlichen Gudbrandsdal kaufte das meiste des Stabwerks bei dieser Auktion, während das Taufbecken und die Drachenköpfe in die Universitetets Oldsaksamling in Kristiania (Oslo) gebracht wurden. Später kam Trond Eklestuen in Kontakt mit dem Sammler Anders Sandvig und gemeinsam konnten sie die meisten Elemente der abgerissenen Kirche zusammentragen. Am 30. Juli 1921 wurde die Rekonstruktion der Stabkirche in Maihaugen bei Lillehammer eröffnet. Die neuen Teile sind gekennzeichnet, so dass man sie von der originalen Bausubstanz unterscheiden kann. Inventar Vom originalen Inventar der Kirche ist heute das Taufbecken und ein Gemälde vorhanden. Die meisten Gemälde befinden sich im Glomdalsmuseet in Elverum. Die Drachenköpfe des Daches sind im Museum Oldsaksamlingen untergebracht. Die Altartafeln, die Kanzel und viele Gemälde sind in privatem Besitz in der Kommune Lom. Das romanische Taufbecken aus Speckstein stammt aus dem 12. Jahrhundert und wurde im nördlichen Gudbrandsdal hergestellt. Der Holzdeckel stammt ebenfalls aus dem Mittelalter. In der vorreformatorischen Zeit wurde das Taufwasser nur einmal jährlich ausgetauscht und deshalb musste das Taufbecken mit einem Deckel verschlossen werden. Es gibt außerdem Spuren eines Verschlusses am Deckel, der den Diebstahl des Taufwassers verhindern sollte (Dem Wasser wurden damals magische Kräfte zugeschrieben). Die Kanzel stammt aus der Kirche Hustad in Fræna. Sie wurde von Peder Knudsen Kjørsvik ca. 1730 gefertigt. Die Stabkirche Garmo wird auch heute noch als Kirche benutzt und ist besonders für Hochzeiten im Sommerhalbjahr sehr beliebt. Siehe auch Liste der Stabkirchen Literatur Roar Hauglid: Norwegische Stabkirchen. Dreyer Verl., Oslo 1977, ISBN 82-09-00938-9. (dt. Übers.; norwegischer Originaltitel: Norske stavkirker) Erich Burger: Norwegische Stabkirchen. Geschichte, Bauweise, Schmuck. Erstveröff., DuMont, Köln 1978 (= DuMont-Kunst-Taschenbücher; 69), ISBN 3-7701-1080-3. Yasuo Sakuma, Ola Storsletten: Die Stabkirchen Norwegens. Meisterwerke nordischer Baukunst. Genehmigte Lizenzausg., Bechtermünz-Verl., Augsburg 1997, ISBN 3-86047-239-9. (dt. Übers.) Weblinks Stabkirche von Garmo. In: Visit Norway. Abgerufen am 10. Februar 2025
Garmo Stave Church

Garmo Stave Church (Garmo stavkyrkje) is a stave church situated at the Maihaugen museum in Lillehammer Municipality in Innlandet county, Norway. Garmo Stave Church at Maihaugen is one of the most visited stave churches in Norway. Description Garmo Stave Church originally came from the village of Garmo in Lom Municipality in Innlandet county. It was built circa 1150 on the site of a previous church believed to have been built in 1021 by a Viking chieftain. In 1730, it was expanded into a timber cruciform church. After Garmo Church (Garmo kyrkje) was built as the new parish church in 1879, the stave church was demolished and the materials sold at auction. In 1882, the church was sold to Anders Sandvig, who disassembled it and brought it to Lillehammer in sections. It was re-erected at Maihaugen in 1920–1921. It is unclear how much of the original materials were used in the reconstruction. The church consists largely of 17th and 18th century inventory. Apart from the claystone baptismal font from the 1100s, all the furnishings in the Garmo Stave Church come from other churches. The pulpit made in 1738 came from Romsdalen. The altarpiece from 1695 came from Lillehammer. Gallery See also The Parson's Widow References Further reading Leif Anker (2005) The Norwegian Stave Churches (Oslo: Arfo Forlag) ISBN 978-8291399294 Roar Hauglid (1970) Norwegian Stave Churches (Oslo: Dreyers Forlag) ISBN 9788209106020 External links Garmo Stave Church in Stavkirke.org (in Norwegian)
Stavkirke de Garmo

La stavkirke (église en bois debout) de Garmo (Garmo stavkyrkje) est une église située au musée de Maihaugen, dans la municipalité de Lillehammer, comté d'Innlandet, en Norvège. C'est l'une des églises en bois debout les plus visitées de Norvège. Description L'église en bois debout de Garmo provient à l'origine du village de Garmo, dans la municipalité de Lom, comté d'Innlandet. Elle est construite vers 1150 sur le site d'une église antérieure que l'on pense avoir été bâtie en 1021 par un chef viking. En 1730, elle fut agrandie pour devenir une église cruciforme en bois. Après la construction d'une nouvelle église paroissiale à Garmo (Garmo kyrkje) en 1879, l'église en bois debout est démolie et ses matériaux vendus aux enchères. En 1882, elle est acquise par Anders Sandvig, qui la démonte et la transporte pièce par pièce à Lillehammer. Elle est reconstruite à Maihaugen entre 1920 et 1921. On ignore quelle proportion des matériaux d'origine fut réutilisée lors de cette reconstruction. L'église est principalement composée d'éléments des XVIIe et XVIIIe siècles. Hormis les fonts baptismaux du XIIe siècle, tout le mobilier de l'église en bois debout de Garmo provient d'autres églises. La chaire, datant de 1738, vient de Romsdalen. Le retable de 1695 provient de Lillehammer. L'église a servi de décor pour le tournage du film La Quatrième Alliance de Dame Marguerite. Galerie Notes et références Bibliographie (en) Leif Anker, The Norwegian Stave Churches, Oslo, Arfo Forlag, 2005 (en) Roar Hauglid, Norwegian Stave Churches, Oslo, Arfo Forlag, 1970 Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Norvège
Staafkerk van Garmo

De staafkerk van Garmo (Noors Garmo stavkyrkje) is een staafkerk gelegen in het openluchtmuseum Maihaugen in Lillehammer, Noorwegen. Beschrijving De staafkerk van Garmo kwam oorspronkelijk uit Garmo in Lom in de provincie Oppland. Ze werd gebouwd rond 1150 op de plaats van een eerdere kerk waarvan men vermoedt dat ze in 1021 door een Vikinghoofdman werd gebouwd. De inventaris van de kerk bestaat uit 17e- en 18e-eeuwse objecten met een preekstoel uit het Romsdal, een dal in de provincie Møre og Romsdal. In 1730 werd de staafkerk uitgebreid tot een kruiskerk in hout. Nadat de nieuwe parochiekerk werd gebouwd in 1879, werd de staafkerk gesloopt en de materialen verkocht op een veiling. In 1882 werd de kerk verkocht aan Anders Sandvig, die de delen naar Lillehammer bracht. De staafkerk werd opnieuw gebouwd in het openluchtmuseum Maihaugen in 1920-1921 Mede door de populariteit van het openluchtmuseum behoort deze staafkerk tot de meest bezochte staafkerken in Noorwegen. De kerk is een beschermd monument met volgnummer 84231. De kerk was een filmlocatie voor de film De weduwe van de dominee.
Garmo stavkirke

Kościół klepkowy z Garmo (Garmo stavkirke) – kościół klepkowy (słupowy), znajdujący się obecnie w skansenie Maihaugen w norweskim mieście Lillehammer. Został wybudowany w miejscowości Garmo, w gminie Lom, w regionie Oppland. Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z 1363 roku. Jednak został wybudowany przez Thorgeira z Garmo, zwanego Thorgeirem Starym, już około 1150 na miejscu wcześniejszej świątyni, wzniesionej w 1021 roku przez wikińskiego konstruktora. Według lokalnej tradycji, kościół miał stanowić dowód wdzięczności za nadanie Thorgeirowi na własność jeziora Tess przez króla Olafa II Świętego. We wnętrzu świątyni znajduje się wyposażenie pochodzące z XVII i XVIII wieku. Ambona pochodzi z Romsdal. Świątynia została rozmontowana w 1882 roku, gdy zakupił ją Anders Sandvig. Kościół został przeniesiony do powstającego skansenu Maihaugen w Lillehammer i tam ponownie złożony w latach 1920-1921.
Fagerborg Church

Fagerborg Church (Fagerborg kirke) is located south of Stensparken at Fagerborg in Oslo, Norway. The building Construction of the church began in 1901 and was completed in 1903. The church was consecrated on 22 December 1903 by Bishop Anton Christian Bang. The structure is a three-aisled church built of brick, with constructive joints made of quarried granite and has 480 seats. The church is in neo-Gothic style with elements of Jugendstil and built in granite from Skjeberg. The church was redecorated inside for the 50th anniversary in 1953. On this occasion, the church received new chandeliers designed by architect Harald Hille. The church is built to a design by architect Hagbarth Martin Schytte-Berg (1860–1944), after a competition in which 54 entries were submitted. The style church is the result of Art Nouveau treatment of the historic eclecticism. The basic features are derived from the Neo-Romanesque and neo-Gothic, but filtered through the Jugendstil styled shapes and materials. Church doors are executed in a national romantic medieval-inspired style Interior The pulpit and altar are both designed by the church architect. Stained glass is made of imperial and royal court stained glass artist Max Roth from the studio Miksa Roth in Budapest, Hungary, with Art Nouveau features. Pulpit is also Art Nouveau style and made of American Oregon pine. It is decorated with carvings from drawing by Schytte-Berg. The font is in white marble, has an octagonal base and is in neo-Romanesque style. The altarpiece was designed by the architect and executed by sculptor Jo Visdalen (1861–1923). The altarpiece has over the years undergone a number of changes. Church organs The old church organ at the side of the choir was completed in 1903. The church received a new organ in 1932 consisting of 2728 pipes. In 2007 a newer organ was dedicated. The new organ was built by Orgelbau Goll based in Lucerne. The organ has 54 voices and is among the largest in Oslo. References
Fagerborgkerk

De Fagerborgkerk (Noors: Fagerborg kirke) is een markante parochiekerk in Oslo, Noorwegen. Het gebouw bevindt zich in de wijk Fagerborg, in het stadsdeel St. Hanshaugen, aan de zuidrand van het Stensparken. De kerk behoort tot de Fagerborggemeente, die in 1898 werd opgericht, en valt onder het domproosdij Oslo in het bisdom Oslo. Door haar ligging nabij het paar en haar karakteristieke architectuur vormt de kerk een belangrijk herkenningspunt in de omgeving. De bouw van de Fagerborgkerk begon in 1901 en werd voltooid in 1903. Op 22 december van dat jaar werd de kerk ingewijd door bisschoop Anton Christian Bang. Het gebouw is opgetrokken uit baksteen, met constructieve en decoratieve elementen van gehouwen graniet. Het gebruikte graniet is afkomstig uit Skjeberg, wat bijdraagt aan het robuuste en monumentale karakter van de kerk. De kerk is een driebeukige langkerk met een capaciteit van circa 480 zitplaatsen. De bouwkosten bedroegen destijds 307.943 Noorse kronen (circa €26.135,-), een aanzienlijk bedrag voor die tijd. Het ontwerp is van architect Hagbarth Martin Schytte-Berg, gekozen na een architectuurwedstrijd waaraan 54 inzendingen deelnamen. Stilistisch is de Fagerborgkerk een uitgesproken voorbeeld van de jugendstil. De hoofdvormen zijn ontleend aan de neoromaanse en neogotische bouwkunst, maar verzacht en gemoderniseerd door de organische vormen en het materiaalgebruik van de art nouveau. De buitengevels bestaan uit zowel ruw als fijn gehouwen graniet, terwijl de kerkdeuren zijn uitgevoerd in een nationaal-romantische, door de middeleeuwen geïnspireerde stijl. Het interieur van de kerk werd grotendeels ontworpen door Schytte-Berg zelf. Zowel de preekstoel als het altaar en het altaarstuk zijn door hem ontworpen. Het altaarstuk is in de loop der jaren meerdere malen aangepast. De Fagerborgkerk is geregistreerd als cultureel erfgoed in de erfgoedlijst van het Noors directoraat voor cultureel erfgoed.
Uvdal stavkirke

Uvdal stavkirke er en stavkirke, der står i i Uvdal i Nore og Uvdal kommune i Viken. Den fremstår i dag som en korskirke i stavværk (stående tømmer), men den blev oprindelig bygget som en étskibet stavkirke af midtmasttypen. De senere udvidelser og tilbygninger er udført i samme teknik som den oprindelige stavkirke, og man har i stor grad kun flyttet på og genbrugt bygningsdelen fra middelalderen. Det bliver normalt dateret tilslutningen af 1100-tallet. Det ældste tømmer i bygningen er dateret til 1168 ved hjælp af dendrokronologi, og kirken er nok udført umiddelbart efter dette, da det ser ud til, at det ikke var helt tørt, da det blev brugt til at bygge med. Kirken har også i dag præg af middelalder i bygningsformen, med kraftige indslag fra renæssancen og rokoko i interiøret. Bygningen har ca. 170 siddepladser. Kirken ligger oppe i Kirkebygda på den gamle præstegård Opdal (i dag «Prestgarden»), hvor to bygninger (et loft med middelalderkerne og en stue som fungerede som skole for «Kirkebygden» fra 1800-tallet til 1968) står som del af Nore og Uvdal Bygdetun. Uvdal stavkirke blev tidligere også kaldt "Uppdals K. i Numdal" eller "Opdals kirke". Se også Stavkirker i Norge Referencer Eksterne henvisninger Uvdal stavkirke på Riksantikvarens hjemmeside kulturminnesok.no