NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vigelandsmuseet

Vigelandsmuseet (no. Vigeland-museet) är ett kommunalt norskt skulpturmuseum i Oslo, som är ägnat främst skulptören Gustav Vigelands arbeten. Museet ligger på Nobels gate 32, omedelbart söder om Vigelandsanlegget, som visar upp Gustav Vigelands större skulpturer, samt Frognerparken. Vigelandsmuseet öppnade som ett museum 1947. Museets huvuduppgift är att förvalta Vigelands konstnärliga arv. Också Gustav Vigelands lägenhet är bevarad som en del av museet. Det har också ambitionen att vara framträdande som skulpturmuseum och visar också andra konstnärskap inriktade på skulpturer, installationer och videoverk. Gustav Vigeland erbjöd 1919 Oslo kommun att senare till kommunen donera samlingar till kommunen, vilka bestod . av skulpturer, träsnitt, ritningar, skisser, fotografier, brev och ett personligt bibliotek. I gengäld ville Vigeland av kommunen få en ateljé, som omvandlas till ett museum efter hans död. Byggandet av det blivande museet påbörjades 1921. Det ritades av Lorentz Harboe Ree och Carl Buch i neoklassisk stil. Gustav Vigeland flyttade in 1923 och hela byggnaden färdigställdes 1924, utom södra flygeln som var klar 1930. Vigeland dog 1943 och museets öppnades 1947, delvis tack vare budgetöverskott från den kommunala biografen Oslo Kinematografer. Källor Artikeln bygger till stora delar på den engelska versionen av Vigeland Museum (Vigelandsmuseet) Noter Externa länkar Vigelandsmuseets webbplats Wikimedia Commons har media som rör Vigelandsmuseet.﻿
ГЕС Vinje

ГЕС Vinje (Токке ІІ) — гідроелектростанція на півдні Норвегії, за 140 км на північний схід від Ставангеру та за півтори сотні кілометрів на захід від Осло. Знаходячись між ГЕС Сонга та ГЕС Kjela з одного боку та ГЕС Токке з іншого, входить до складу гідровузла, створеного в озерно-річковій системі, нижнім елементом якої є річка Skienselva (впадає в Frierfjorden, продовження Langesundsfjord, з'єднаного через протоку Langesund зі Скагерраком). Станція використовує ресурс із водосховища Тотак, котре у гідрографічній мережі Skienselva є складовою частиною головної артерії, на якій далі йдуть річка Токке, озеро Бандак, річка Straumen та озеро Norsjo (з останнього і бере початок Skienselva). За допомогою двох гребель Vågi та Kolos тут утворили водойму з площею поверхні 37 км2 та об'ємом 2360 млн м3. Враховуючи припустиме коливання рівня поверхні між позначками 680 та 687 метрів НРМ, корисний об'єм Тотак становить 258 млн м3. З урахуванням же розташованих вище за схемою гідровузла сховищ на ГЕС Vinje працює об'єм у 1586 млн м3. Відпрацьована на ГЕС Сонга вода одразу потрапляє до Тотак, тоді як від ГЕС Kjela спорудили дериваційну трасу, що починається із малого сховища Raushyl на річці Kjela (після озера Tveitevatnet носить назву Smorkleppai та в підсумку впадає праворуч до Токке). Це дозволяє захопити додатковий ресурс, який надійшов у Kjela після розташованого в її верхній течії водозабору ГЕС Kjela. Далі по тунелю довжиною 6 км з перетином 27 м2 ресурс перекидається у водосховище Венемо, створене на лівій притоці Kjela річці Бора (із її верхньої течії також вже здійснювався забір для ГЕС Kjela). Венемо утримує кам'яно-накидна гребля з асфальтовим облицюванням висотою 64 метри та довжиною 240 метрів. Об'єм сховища становить 23 млн м3, а рівень поверхні коливається між 680 та 703 метрами НРМ. Від Венемо до Тотак прямує тунель довжиною 8,5 км з перетином 27 м2. Із Тотак в південному напрямку прокладено тунель довжиною 2,3 км з перетином 70 м2, який виходить у водосховище Vamarvatn, котре має коливання рівня поверхні від 677 до 687 метрів НРМ та створене за допомогою бетонної гравітаційної греблі на лівій притоці згаданої вище Smorkleppai. З Vamarvatn напірний тунель довжиною 2,3 км з перетином 90 м2 веде до машинного залу, розташованого поблизу північного берегу створеного на Smorkleppai водосховища Vinjevatn. На завершальному етапі тунель сполучений з підземною балансувальною камерою після чого починаються три похилі напірні шахти діаметром по 3,4 метра. Споруджений у підземному виконанні зал має розміри 80х21 метр при висоті 31 метр, а доступ персоналу до нього здійснюється через тунель довжиною 0,95 км з перетином 50 м2. Основне обладнання станції становлять три турбіни типу Френсіс потужністю по 100 МВт, які при напорі у 295 метрів забезпечують виробництво 1 млрд кВт-год електроенергії на рік. Відпрацьована вода відводиться до сховища Vinjevatn через відвідний тунель довжиною 1,1 км з перетином 90 м2. Видача продукції відбувається по ЛЕП, розрахованій на роботу під напругою 300 кВ. Примітки
Finse Station

Finse Station (Finse stasjon) er en jernbanestation på Bergensbanen, der ligger ved bebyggelsen Finse i Ulvik kommune i Norge. Stationen består af nogle få spor, en perron og en stationsbygning, der er opført efter tegninger af Paul Armin Due med en stueetage i sten og en overbygning i træ. Stationen er hjemsted for Rallarmuseet, der omhandler bygningen af banen. Stationen åbnede 10. juni 1908. Med sin placering 1.222,22 meter over havet er den Norges højest beliggende station. Stationen var tidligere base for snerydningen på banen, men det ophørte, da Finsetunnelen blev indviet i 1993. I stedet foregår snerydningen nu fra Geilo og Myrdal. Litteratur Thor Bjerke og Finn Holom (2004). Banedata 2004. Hamar/Oslo: Norsk Jernbaneklubb/Norsk Jernbanemuseum. s. 168-169. ISBN 82-90286-28-7. Nils Carl Aspenberg (1999). Fra Roa til Bergen. Historien om Bergensbanen. Oslo: Baneforlaget. s. 113. ISBN 82-91448-28-0. Aasmund Dahl, red. (1984). NSBs bygningsregistrering: Bergen distrikt. Vol. 1. NSB Arkitektkontoret. s. 328-359. Eksterne henvisninger Bane Nors informationsside om Finse Station Finse Station i Norsk Jernbaneklubbs stationsdatabase Norsk Jernbaneklubbs stationsdatabase: Bergensbanen
Bahnhof Finse

Der Bahnhof Finse ist mit 1222,2 moh. der höchstgelegene Bahnhof in Nordeuropa. Er liegt an der Strecke der Bergensbane von Oslo nach Bergen in der Kommune Ulvik am Nordrand der Hardangervidda unweit des Gletschers Hardangerjøkulen. Im Ort Finse gibt es, abgesehen von den Mitarbeitern der Tourismusbetriebe, keine permanenten Bewohner. Mit der Bahn sind es von Finse nach Oslo etwa 300 km und nach Bergen etwa 170 km. Es existiert neben dem Bahnhof ein Hotel, eine der größten DNT-Hütten des Landes und das so genannte Rallarmuseum (deutsch Bahnarbeiter-Museum), das über den Bau der Bergenbahn informiert. Der Rallarvegen, der ehemalige Versorgungsweg für den Bau der Bergenbahn, ist eine beliebte Fahrradstrecke und führt durch Finse. Bis zur Eröffnung des Finsetunnels 1993 gab es in Finse eine Schneeräumstation für die Strecke. Sonstiges Im März 1979 wurden in Finse Teile des Science-Fiction-Films Star Wars: Episode V – Das Imperium schlägt zurück gedreht. In Finse spielt die Handlung des Kriminalromans Der Norwegische Gast von Anne Holt. Finse und das umliegende Gebirge spielen eine zentrale Rolle in dem Abenteuerroman Das blaue Eis von Hammond Innes. Bilder Literatur Jan Guillou: Die Brückenbauer. Originalverlag: Piratförlaget. Aus dem Schwedischen von Lotta Rüegger, Holger Wolandt ISBN 978-3-453-26825-8 Weblinks Finse. banenor.no, abgerufen am 3. April 2019 (norwegisch).
Finse Station

Finse Station (Norwegian: Finse stasjon) is located in the mountain village of Finse in Ulvik Municipality in Vestland county, Norway. The station is served by up to seven daily (peak days only) express trains in each direction, normally three per day and one overnight trains, all operated by Vy Tog. The Finse Tunnel begins just west of the village and the Rallarvegen goes through the village. The station also features a navvy museum, dedicated to the builders of the railways in Norway. One of Norway's popular hiking trails also starts at the station and ends in the village of Aurlandsvangen after a four-day trek. Finse station is the only access point to Hardangerjøkulen; the glacier is clearly visible from the station area and the village. History The station was opened as part of the Bergen Line on 10 June 1908, five years after the first hotel was built in Finse. Since there is no (public) road access, the railway is the sole access to the area. After the railway came, Finse grew as a recreational area, and also received a small amount of permanent residents, at the most 200 people, including a school and a store. The proximity and easy access to both Bergen and Oslo made Finse a popular mountain resort, but during the 1960s and 1970s the tourist traffic declined, as did the village, and during the 1980s it virtually died when the school and store closed. Finse Station still operates the oldest and highest situated post office in Norway, founded on 1 March 1904. Paul Armin Due designed the station building in the jugendstil; originally with one and half storeys, it soon outgrew the traffic and was extended in length and in height. The second store was then built in wood. There was also two locomotive depots at Finse, used to store the snowplows. The restaurant was taken over by Norsk Spisevognselskap on 1 January 1928. It retained operations until 17 June 1946, when it was privatised. Finse was one of the bases for snow removal on the railway until 1993 when the Finse Tunnel opened. At the same time the station, at 1,222.2 metres (4,010 ft) above mean sea level, became the highest point on the Norwegian railway network. References External links Jernbaneverket entry NSB entry Norsk Jernbaneklubb entry Navvy Museum Archived 2013-06-13 at the Wayback Machine
Gare de Finse

La gare de Finse (norvégien : Finse stasjon) est située dans le petit village de haute montagne de Finse, dans la commune d'Ulvik, Comté de Vestland, Norvège. Cette gare ferroviaire voit passer jusqu'à 7 trains par jour dans chaque sens, répartis dans la journée et la nuit. Tous les trains sont exploités par Vy. Le Tunnel de Finse débute juste à la sortie Ouest du village et le Rallarvegen (en) traverse Finse. Le village se situant à 1 222 mètres d'altitude, la gare se trouve être la plus haute gare de train de tout le réseau ferroviaire norvégien. La gare abrite aussi un musée consacré aux constructeurs de chemins de fer en Norvège. La gare de Finse est le point le plus proche pour accéder au Hardangerjøkulen, un glacier proche du village. Histoire La gare ferroviaire, qui est un arrêt de la Ligne de Bergen, a été mise en service le 10 juin 1908, soit 7 ans après la construction du premier bâtiment à Finse. N'existant pas de route (publique) menant à Finse, le chemin de fer reste la voie d'accès la plus empruntée pour aller et partir de Finse. Cependant, durant l'été principalement, il est possible de marcher ou circuler à vélo pour rejoindre Finse, grâce à la route nommée Rallarvegen (en) qui appartient à la compagnie ferroviaire norvégienne. Finse est devenu un endroit populaire pour les plus riches d'Europe en raison de ses bonnes communications et de son emplacement spécial. Finse a connu son véritable âge d'or entre les années 1920 et 1960. Dans les années 1960 et 1970, le flux du tourisme a diminué, tandis que la Compagnie des chemins de fer norvégiens (le NSB) réduisait ses effectifs. Pendant l'électrification de 1964, tous les postes ferroviaires de Finse ont été fermés, mais Finse est restée un centre de déneigement jusqu'en 1996. La plupart des résidents étaient des employés du NSB. Au plus, il y avait autour de 200 résidents permanents à Finse, et jusqu'à la fin des années 1980 la communauté locale avait sa propre école et sa boutique. Aujourd'hui, il n'y a que quelques résidents permanents, la plupart associés à l'hôtellerie. Services voyageurs Voir aussi Articles connexes Transport ferroviaire en Norvège Liens externes Site officiel Ressource relative à la géographie : Sentralt stadnamnregister Jernbaneverket entry NSB entry Norsk Jernbaneklubb entry Navvy Museum Notes et références Portail du chemin de fer Portail de la Norvège
Station Finse

Het Station Finse is het hoogstgelegen spoorwegstation van Noord-Europa. Het ligt op 1.222 meter hoogte aan de noordkant van de Hardangervidda, in de plaats Finse in Noorwegen. Het station ligt aan de spoorlijn Bergensbanen van Oslo naar Bergen. Naast het station is een hotel en grootste hut van de Den Norske Turistforening en het Rallarmuseum. Externe links (no) Station op Jernbaneverket[dode link] Webcam
Finse (stacja kolejowa)

Finse – stacja kolei Oslo – Bergen. Położenie Finse to najwyżej położona (1222 m n.p.m.) stacja kolei Oslo – Bergen, a jednocześnie i w całej Norwegii. Jako że do Finse (gmina Ulvik) nie prowadzą żadne drogi, kolej jest jedynym środkiem transportu. Jednak podczas sezonu letniego można do Finse dotrzeć rowerem, bądź na piechotę. W Finse znajduje się hotel oraz schronisko turystyczne. Ruch pasażerski Stacja obsługuje ruch kolejowy w kierunku Oslo i Bergen. W ciągu dnia odchodzą z niej cztery pociągi Obsługa pasażerów Budynek stacyjny, poczekalnia, parking rowerowy czynny w sezonie letnim, sklep (czynny w miesiącach letnich), toaleta Stacja w kulturze W Finse rozgrywa się akcja powieści Anne Holt 1222. Przypisy
Åfjord Church

Åfjord Church (Norwegian: Åfjord kirke) is a parish church of the Church of Norway in Åfjord Municipality in Trøndelag county, Norway. It is located in the village of Årnes, just east of the Åfjorden and west of the lake Stordalsvatnet. It is one of two churches in the Åfjord og Stoksund parish which is part of the Fosen prosti (deanery) in the Diocese of Nidaros. The white, wooden church was built in a long church style in 1879 using plans drawn up by the architect Knut Guttormsen. The church seats 430 people. It was consecrated on 9 October 1879 by Bishop Andreas Grimelund. History The earliest existing historical records of the church date back to the year 1329, but the church was not new that year. The first church was a stave church that was likely built in the 13th century on a site about 60 metres (200 ft) southeast of the present church site. The church was originally dedicated to John the Baptist. The church was historically known as Aa Church. The old church was repaired in 1675, 1684, and again in 1715. On 28 January 1770, the church burned down. Over the next couple years, a new church was built on the same site. It was consecrated on 8 July 1772. It was a wooden long church. Originally, it had a small tower on the roof. In 1814, this church served as an election church (Norwegian: valgkirke). Together with more than 300 other parish churches across Norway, it was a polling station for elections to the 1814 Norwegian Constituent Assembly which wrote the Constitution of Norway. This was Norway's first national elections. Each church parish was a constituency that elected people called "electors" who later met together in each county to elect the representatives for the assembly that was to meet at Eidsvoll Manor later that year. In 1849, the church was struck by lightning which caused some fire damage to the roof. During the reconstruction after this fire, the old tower was taken down and a large new tower was constructed on the west end of the building. By the late 1800s, the church was getting to be in poor condition. It was also getting too small for the congregation. In 1879, a new church was built about 60 metres (200 ft) northwest of the old church. The new building was consecrated on 9 October 1879. The old church was torn down in 1880. Media gallery See also List of churches in Nidaros References
Ærøya

Ærøya is an unpopulated island in Arendal municipality in Agder county, Norway. The 0.12-square-kilometre (30-acre) island lies along the Skaggerak coast about 700 metres (2,300 ft) south of the larger island of Hisøya. The islands of Havsøya and Merdø lie to the northeast, the islands of Store Torungen and Lille Torungen lie to the southeast, and the island of Gjervoldsøy lies to the west. References
Ærøya

Ærøya is een eiland buiten Hisøy in de gemeente Arendal, Noorwegen, en is onderdeel van het Nationaal park Raet. Het eiland is onbewoond en heeft geen overblijfselen van nederzettingen. Het was zonder bos totdat de bark Iona op 3 december 1909 bij Havsøya verging. De kapitein aan boord van het zeilschip, Johan Osmundsen, dreef aan wal op Ærøya. Hierna besloot de toenmalige eigenaar van het eiland, minister Prebensen, dat het eiland met bomen moest worden beplant zodat schipbreukelingen daar beschutting konden zoeken in geval van een schipbreuk. Sindsdien heeft het eiland dennenbossen. Het eiland van 0,12 km² ligt langs de kust van Skagerrak, ongeveer 700 meter ten zuiden van het grotere eiland Hisøy. De eilanden Havsøya en Merdø liggen in het noordoosten, de eilanden Store Torungen en Lille Torungen in het zuidoosten en het eiland Gjervoldsøy in het westen.
Øverbygd Church

Øverbygd Church (Norwegian: Øverbygd kirke) is a parish church of the Church of Norway in Målselv Municipality in Troms county, Norway. It is located in the Øverbygd area of Målselv Municipality, about 8 kilometres (5.0 mi) southwest of the village of Skjold. It is the main church for the Øverbygd parish which is part of the Senja prosti (deanery) in the Diocese of Nord-Hålogaland. The white, wooden church was built in a long church style in 1867 by the architect Jacob Wilhelm Nordan. The church seats about 280 people. The church was consecrated by Bishop Carl Peter Parelius Essendrop. See also List of churches in Nord-Hålogaland References
Øvre Bardu Chapel

Øvre Bardu Chapel (Norwegian: Øvre Bardu kapell) is a chapel of the Church of Norway in Bardu Municipality in Troms county, Norway. It is located along the Sørdalselva river in the Sørdalen valley in eastern Bardu. It is an annex chapel for the Bardu parish which is part of the Senja prosti (deanery) in the Diocese of Nord-Hålogaland. The white, wooden church was built in a long church style in 1971 using plans drawn up by the architect Petter Bratli. The church seats about 200 people. See also List of churches in Nord-Hålogaland References
Baronie Rosendal

Die Baronie Rosendal (Baroniet Rosendal) ist die einzige Baronie in Norwegen. Sie liegt im Ort Rosendal (Kommune Kvinnherad). Ursprünglich war die Baronie Rosendal das Gut Hatteberg und ein Hochzeitsgeschenk für Karen Mowat, damals reichste Erbin Norwegens, und Ludvig Rosenkrantz bei ihrer Heirat 1658. Das Schloss war 1665 fertiggestellt und König Christian V. von Dänemark-Norwegen ernannte das Gut 1678 zur Baronie. Von 1745 bis 1800 gehörte es der Familie Rosencrone. Seit 1927 ist es im Besitz der Universität Oslo. Heute ist die Baronie ein Museum. Interessant ist der Pompeji-Raum mit Abdrücken von Friesen der Ausgrabungen von Pompeji. Daneben der Gelbe Saal im norwegischen Empirestil. Die Doppelaxt und die Rüstung von Magnus VII. Eriksson sind hier neben einer umfangreichen Münz- und Wertpapiersammlung ausgestellt. Der alte Renaissance-Garten ist heute mit Rosen bepflanzt und schließt nahtlos an den in der Mitte des 19. Jahrhunderts gestalteten romantischen Landschaftsgarten an. Beeindruckend ist die Lage der Baronie zwischen den Bergen Melderskin und Malmangernuten, ein Motiv das von vielen norwegischen Malern der Romantik gemalt wurde. Weblinks Baroniet Rosendal
Baronía Rosendal

La baronía Rosendal es un pequeño palacio en la localidad del mismo nombre, dentro del término municipal de Kvinherad, en Noruega. Fue la única baronía del país, título otorgado por el rey Cristián V en 1678. El palacio, concluido en 1665, durante la unión con Dinamarca, esboza un estilo barroco y es una de los escasas expresiones de esa arquitectura en Noruega. Actualmente la baronía y sus terrenos son un museo perteneciente a la Universidad de Oslo. Enlaces externos http://www.noruega.org.ar/About_Norway/culture/architecture/norwegian/ (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última).
Baronie Rosendal

Baronie Rosendal is een historisch landgoed en kasteel in Kvinnherad in Hordaland, Noorwegen. Geschiedenis De geschiedenis van Rosendal gaat terug tot de jaren 1650-1659, toen de edelman Ludvig Holgersen Rosenkrantz (1628-1685) naar Bergen kwam als gouverneur van oorlog voor de Deense koning Frederik III. Bij een bal in het Bergenhus ontmoette hij Karen Axelsdatter Mowatt (1630-1675), de enige erfgename van een groot fortuin en landerijen in het land. Haar vader was een groot landeigenaar en had meer dan 550 boerderijen in zijn bezit, alle gesitueerd in het Westen van Noorwegen. Ze trouwden in 1658 en kregen de boerderij van Hatteberg in Rosendal als huwelijksgeschenk. In 1661 startte Ludwig Rosenkrantz met de bouw van zijn eigen landhuis in Rosendal. Hij voltooide dit in 1665. In 1678 vergaf koning Christiaan V van Denemarken het landgoed de status van baronie, de enige in haar soort in Noorwegen. Rond 1850 werd een grote romantische tuin voltooid rondom het landkasteel. De bewoners van Rosendal waren vaak belangrijke mensen binnen het Noorse culturele leven. Auteurs als Henrik Ibsen, Jonas Lie en Alexander Kielland en landschapschilders Hans Gude en Anders Askevold bezochten regelmatig het landgoed. De Noorse zangeres AURORA heeft haar album The Gods We Can Touch, uitgebracht in 2022, opgenomen in het kasteel. Museum Het landgoed bleef privébezit tot 1927, toen de laatste eigenaar het schonk aan de Universiteit van Oslo. Het kasteel wordt nu beheerd als het 'Baroniet Rosendal Museum'. Het museum biedt waardevolle informatie over een belangrijke periode in de geschiedenis van Noorwegen. Een rondleiding door het landkasteel brengt je door periodes vanaf 1665 tot 1930. De tuin wordt vaak genoemd als een van de mooiste Victoriaanse tuinen binnen Noorwegen. Als onderdeel van de flora en fauna zijn er tussen juni en november circa 2000 rozen in bloei te bewonderen. Externe link Officiële website
Baroniet Rosendal

Baroniet Rosendal ligger i Kvinnherad, Norge. Baroniet, Norges enda, etablerades av kung Christian V 1678. Slottet, som stod färdigt 1665, omnämns ofta som "Skandinaviens minsta slott". Det ägs sedan 1927 av Universitetet i Oslo och drivs sedan 1990 som museum. Historia 1658 gifte sig den danske adelsmannen Ludvig Rosenkrantz med den rika arvtagerskan Karen Mowat. I bröllopsgåva fick de gården Hatteberg, där de lät uppföra ett mindre slott, som de kallade Rosendal. 1678 upphöjde den dansk-norske kungen Christian V godset till Lensbaroni. Rosenkrantz erhöll dock titeln på ett villkor: det kunde endast ärvas på manslinjen. Då tre av hans söner dog i krig, ärvdes det av hans yngste son, Aksel Rosenkrantz. Då denne inte hade några överlevande arvingar tillföll baroniet senare Kronan. 1745 övertogs Rosendal av Edvard Londemann (1680-1749). Tre år senare adlades han med tillnamnet af Rosencrone, och slottet blev ättens släktgård (stamhus). 1749 ärvdes det av Marcus Gerhard Rosencrone (1738-1811) och 1779 återfick Rosendal status som baroni. Vid hans död 1811 ärvdes slottet av systersonen Christian Henrik Hoff, från 1812 lensbaron Hoff-Rosencrone. I de följande generationerna ärvdes Rosendal inom familjen Hoff-Rosencrone, för att slutligen, 1900, hamna i släkten Weiss ägo. Då Rosendal, genom lag 1927, upphörde som stamhus (fideikommiss) övertogs det som testamentarisk gåva av Universitetet i Oslo, samtidigt som slottets drift övergick till Den Weis-Rosenkroneske Stiftelse. 1990 etablerades Museet Baroniet Rosendal. Flera av baroniets gamla handlingar, skrifter och böcker finns tillgängliga i digitaliserad form hos norska Digitalarkivet. Referenser Externa länkar Baroniet.no (bokmål)