NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Мост Флее

Мост Флее (нем. Fleher Brücke) — стальной вантовый мост через Рейн в одноименном районе города Дюссельдорф — столицы федеральной земли Северный Рейн-Вестфалия (Германия). Мост соединяет Дюссельдорф с расположенном на левом берегу Рейна городом Нойс. По мосту проходит автобан № 46 (de:Bundesautobahn 46). Через мост ежедневно проезжает около 76 000 автомобилей (по данным 2005 года). Проект моста выполнил кёльнский архитектор Герд Ломер (de:Gerd Lohmer). Проект пилона выполнил архитектор Герберт Шамбек (de:Herbert Schambeck). Строительство моста велось с 1976 по 1979 годы строительными компаниями «Koger» и «Kahmann». Техническая экспертиза моста, выполненная в 2003 году выявила, что 9 из 96 вантов поражены коррозией и должны быть заменены. На это мероприятие было выделено 9,5 млн. евро, ещё 7,5 млн. Евро были выделены на комплекс мероприятий по защите всех конструкций моста от коррозии. Эти работы начались в июне 2006 года и полностью были завершены в сентябре 2010 года. Технические данные Количество пилонов — 1 Высота пилонов — 160 м Материал вантов — сталь Материал пилона — железобетон Материал полотна — сталь Количество вантов — 96 Главный пролёт — 368 м Схема пролётов — 12×60.00 м — 59.25 м — 368.00 м Общая длина — 1 148 м Ширина моста — 41,7 м Ширина тротуаров — 2×2.75 м Толщина полотна — 3,8 м Примечания Ссылки Страница моста Флее на официальном сайте Дюссельдорфа (нем.) См. также Список Рейнских мостов
Hartigsee

Der Hartigsee ist ein durch Sandabbau entstandener See im Bad Salzufler Ortsteil Holzhausen im nordrhein-westfälischen Kreis Lippe. Der namensgebende Hartigshof liegt östlich des Sees. Südlich befindet sich der ebenfalls durch Sandabbau entstandene Krietfeldsee. Direkt westlich des Sees befindet sich der Lauf des Moddenbachs mit der ehemaligen, heute unter Denkmalschutz stehenden, Moddenmühle. Das Gelände direkt nordöstlich des Sees dient als Hochwasserrückhaltebecken der Bega. Landschaftsschutzgebiet Der See ist nach Rekultivierung der Uferbereiche als Landschaftsschutzgebiet Hartigsee ausgewiesen. Das Schutzgebiet ist etwa 37 Hektar groß. Im Westen grenzt das Landschaftsschutzgebiet Moddenbach und im Norden und nordwestlich davon das Landschaftsschutzgebiet Beganiederung an das Schutzgebiet an. Nutzung Der See wird als Angelgewässer vom Sport-Fischer-Verein Bad Salzuflen e. V. genutzt. Die Hauptfischarten sind Karpfen, Brassen, Weißfisch, Barsch, Zander, Hecht, Schleie und Aal. Vereinzelt kommen auch Welse vor. Das Baden im See ist verboten. Rechtliche Vorschriften Im Landschaftsschutzgebiet ist unter anderem das Errichten von Bauten verboten. Grün- und Brachland darf nicht in eine andere Nutzungsart umgewandelt oder umgebrochen werden. Siehe auch Liste der Landschaftsschutzgebiete im Kreis Lippe Literatur Kreis Lippe (Hrsg.): Nr. 3 "Bad Salzuflen" Detmold. Weblinks Einzelnachweise
Krickenbecker Seen

Die Krickenbecker Seen sind vier durch Abtorfung von Niedermooren entstandene Seen in Nettetal am linken Niederrhein in Nordrhein-Westfalen. Die heutige Form erhielten sie in der Zeit vom 16. bis zum 19. Jahrhundert durch Torfabbau im großen Stil sowie durch Zuleitung des Flüsschens Nette. 1938 wurde der Bereich der Krickenbecker Seen zum Naturschutzgebiet erklärt (heute NSG VIE-045 „Krickenbecker Seen und Kleiner De Wittsee“). Im Einzelnen handelt es sich um die Seen Hinsbecker Bruch (Wasserfläche: 37,5 Hektar), Glabbacher Bruch (36,0 ha) sowie die noch etwas älteren Seen Poelvenn (24,5 ha) und Schrolik (15,5 ha). Sie werden teilweise von der Nette und der Renne (Nette) durchflossen. Die Namenszusätze „-Bruch“ und „-Venn“ weisen auf die frühere Ausprägung als Niedermoor bzw. Sumpf hin. Vom hölzernen Feuerwach-Turm auf den Hinsbecker Höhen hat man einen guten Überblick auf die Seen, die von Eichen-Buchen-Wäldern, Erlenbrüchen und Wiesen umrahmt werden. Inmitten der vier Seen, am nächsten gelegen zum Glabbacher Bruch, liegt Schloss Krickenbeck. Die Seen bieten unter anderem Entenvögeln, Graureihern, Haubentauchern, Rallen und Rohrsängern eine Heimat. Als Pflanzen sind hier neben den Seerosen auch Drachenwurz, Knabenkräuter, Königsfarn und Salomonssiegel zu finden. Fische wie Karpfen, Hechte und diverse Arten von Weißfischen sind zahlreich vertreten. Am Ostufer des Hinsbecker Bruchs gibt es eine biologische Station mit einer Dauerausstellung. Dort führt eine stählerne Treppe auf einen Steg. Dieser führt in einigen Metern Höhe über die Uferzone. An seinem Ende hat man eine weite Aussicht über den See. Im Naturschutzgebiet befinden sich Gräben, die Napoleon 1809 und 1810 ausheben ließ (heute Bodendenkmal). Sie sollten Teil des Nordkanals werden; dieser sollte die Maas (bei Venlo) und den Rhein (bei Neuss) verbinden. Galerie Siehe auch Liste der Seen in Nordrhein-Westfalen Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Viersen Schloss Krickenbeck Literatur Herbert Hubatsch: Das Nettetal. Entwicklung und Erhaltung einer niederrheinischen Landschaft (= Rheinische Landschaften. 15). Rheinischer Verein für Denkmalpflege und Landschaftsschutz, Köln 1979, ISBN 3-88094-261-7. Weblinks Naturschutzgebiet „Krickenbecker Seen“ (VIE-045) im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Biologische Station Krickenbecker Seen Einzelnachweise
Station Aachen Nord

Station Aachen Nord (Duits: Bahnhof Aachen Nord) was een station in de stad Aken. Het lag aan de spoorlijn 2555 Aachen Nord - Jülich. Het kopstation is in 1980 gesloten voor het reizigersverkeer, het goederenstation wordt nog gebruikt, onder andere door de Waggonfabrik Talbot, tegenwoordig onderdeel van Bombardier.
Fernmeldeturm Münster

The Fernmeldeturm Münster (Telecommunication Tower Münster) or, colloquial: "Fernsehturm" (TV-Tower) is the modern landmark of Münster completed in 1985/86. The 229.5-metre-high (753 ft) tower, which is used for directional services and TV-, VHF- and UHF-transmission is not accessible to the public. The basket of this tower, which carries also the name "Münster 42" has a diameter of 40 metres and is situated at a height of 108 metres. Fernmeldeturm Münster, which has a weight of 14,000 tons, is the property of Deutsche Telekom. See also List of amateur radio repeater sites in Germany List of Towers References External links Münster Telecommunications Tower at Structurae
Torre de telecomunicaciones de Münster

La Torre de telecomunicaciones de Münster (en alemán: Fernmeldeturm Münster) también llamada Münster 42 es una torre de telecomunicaciones de Münster, Alemania. Construida entre 1985 y 1986 es una réplica exacta de la torre de telecomunicaciones de Kiel.​ Tiene 229,5 m de alto y en ella se encuentra varios transmisores VHF y estaciones base para aplicaciones móviles. No es accesible al público. La cesta tiene un diámetro de 40 metros y está situado a 108 m de la base.​ Referencias
Мюнстер 42

Мюнстер 42 (нем. Fernmeldeturm Münster 42) — железобетонная телевизионная и радиовещательная башня, расположенная в городе Мюнстер (федеральная земля Северный Рейн — Вестфалия). Используется для размещения антенн аналогового телевидения, антенн DVB-T, радиослужб УКВ-диапазона. Также башня служит для обеспечения радиорелейной связи в регионе Мюнстер-Билефельд-Шверте-Хальтерн-ам-Зее. Башня «Мюнстер 42» является точной копией телевизионной башни в Киле (de:Fernmeldeturm Kiel), построенной в 1975 году по проекту архитекторов Герхарда Крайзеля (нем. Gerhard Kreisel) и Гюнтера Мюллера (нем. Günter H. Müller). Технические характеристики Высота антенны — 222,50 м Высота крыши — 207,5 м Высота нижней точки «корзины» — 108 м Диаметр «корзины» (в верхней части) — 40,12 м Диаметр нижней платформы — 24,96 м Диаметр средней платформы — 21,96 м Диаметр верхней платформы — 18,96 м Диаметр «ствола» в нижней части — 13,5 м Диаметр «ствола» в верхней части — 2 м Толщина стенки «ствола» — 0,8 м Общий вес — 14000 т Глубина заложения фундамента — 8,3 м Диаметр фундамента — 22,0 м Масса фундамента — 3500 т Ссылки Страница башни «Мюнстер 42» на International Database and Gallery of Structures (англ.) Диаграмма телебашен в Германии на SkyscraperPage Замена антенны на башне Colonius (нем.) Примечания
Pascha (Keulen)

Pascha is een flatgebouw van 10 verdiepingen in Keulen dat geheel dient als bordeel. In zeven verdiepingen zijn 126 appartementen ondergebracht die door prostituees worden gehuurd. Op de bovenste verdieping bevindt zich een bordeel van het type "seksclub". Verder telt het gebouw een nachtclub, restaurant, schoonheidscentrum, boetiek, wassalon, zonnestudio en een paar bistro's. Dit eerste hoogbouw-bordeel in Europa werd door het stadsbestuur geïnitieerd om de prostitutie aldaar te bundelen en te kunnen controleren, en op 10 januari 1972, volgens andere bronnen in 1974, geopend als naamloos eros-center in de Hornstraße in het stadsdeel Neuehrenfeld. Voordien waren de Keulse prostituees voornamelijk werkzaam in de Kleine Brinkgasse midden in de Keulse binnenstad. De naam Pascha werd in 1995 geïntroduceerd. Referenties Externe links (de) Website van Pascha
Wuppertal Zoologischer Garten station

Wuppertal Zoologischer Garten station (locally also called Zoo station) is a station on the Düsseldorf–Elberfeld railway in the city of Wuppertal in the German state of North Rhine-Westphalia. The station building was heritage-listed on 31 August 1987. It is classified by Deutsche Bahn as a category 4 station. The station building Wuppertal Zoo was opened in western Wuppertal in 1881, in the Zooviertel ("zoo quarter"). The station was constructed after the takeover of the Düsseldorf–Elberfeld line by the Prussian state railways, on 1 January 1882, following the nationalisation of the Bergisch-Markisch Railway Company. The dating of the start of construction is difficult; it was dedicated in 1898, but the building is already visible in a photograph from 1892, and some sources say construction began in 1886. The entrance to the building is on Siegfriedstrasse and it is connected by a straight connecting street, Walkürenallee, which provides a vista to the Zoo entrance on Hubertusallee. It is a single-storey timber-framed building, covered with a protruding hip roof. A striking feature is the prefabricated two-storey entrance tower, which has a steep hip roof. The tower has a balcony-like gable dormer and it is perforated with a round arch. The station building is now used as a restaurant. Rail services Since the establishment of line S8 of the Rhine-Ruhr S-Bahn on 29 May 1988, the station is no longer used for long-distance traffic and it is now only served by S-Bahn trains. It is served by line S8 running between Mönchengladbach Hauptbahnhof and Hagen Hauptbahnhof every 20 minutes (two out of three starting/ending at Wuppertal-Oberbarmen), by line S9 running between Gladbeck and Wuppertal Hbf every 30 minutes and to Recklinghausen / Haltern am See and to Hagen every 60 minutes, and by the S28 service operating two times an hour to Wuppertal Hbf and to Kaarster See via Mettmann. The station is also served by bus route 639, operated every 60 minutes by WSW mobil. The remains of the former access to the long distance platform can still be seen today between the two middle tracks on the northern side of the pedestrian bridge. The platform itself has been completely removed, however, although the mainline tracks are still in the same position, so that in the area between the tracks at the station is much greater than usual. The S-Bahn station is about 500m from two stations on the Wuppertal Suspension Railway: Zoo/Stadion and Varresbecker Straße. Notes External links "Wuppertal stations" (in German). Bahnen-Wuppertal.de. Retrieved 12 October 2011.
Station Wuppertal-Zoologischer Garten

Station Wuppertal-Zoologischer Garten (Duits: Bahnhof Wuppertal-Zoologischer Garten) is een S-Bahnstation in het stadsdeel Elberfeld West van de Duitse stad Wuppertal en ligt aan de spoorlijn Neuss - aansluiting Linderhausen. Het station werd geopend in 1880. De Zoologische Garten is de dierentuin van Wuppertal. Treinverbindingen
Düsseldorf University of Applied Sciences

The Düsseldorf University of Applied Sciences is a Fachhochschule (University of Applied Sciences) with departments for social sciences and cultural studies, technical sciences, architecture, media, design and business education in Düsseldorf with more than 9,000 students. Its foundation was in 1971. It is the second largest University of Applied Sciences in North Rhine-Westphalia, after the Technical University of Cologne. On 1 May 2015 the name was changed from Fachhochschule Düsseldorf to Hochschule Düsseldorf. History Hochschule Düsseldorf, University of Applied Sciences (HSD), was established on August 1, 1971, through the merger of several regional educational institutions. This consolidation aimed to create a comprehensive institution offering a wide range of applied sciences programs. Over the years, HSD has expanded its academic offerings and facilities, becoming one of the largest universities of applied sciences in North Rhine-Westphalia. In 2015, the institution underwent a rebranding, changing its name from Fachhochschule Düsseldorf to Hochschule Düsseldorf to reflect its broad spectrum of disciplines and its commitment to practical, application-oriented education. List of Departments Architecture Design Electrical Engineering Mechanical and Process Engineering Media Social Sciences and Cultural Studies Business Studies Education Study Programs The university provides bachelor's and master's degrees. Faculty of Architecture: Bachelor's Programmes: Architecture Master's Programmes: Architecture Faculty of Design: Bachelor's Programmes: Communication Design Retail Design Master's Programmes: Exhibition Design Faculty of Electrical Engineering and Information Technology: Bachelor's Programmes: Electrical Engineering Information Technology Master's Programmes: Automation and Control Communication Engineering Faculty of Mechanical and Process Engineering: Bachelor's Programmes: Mechanical Engineering Process Engineering Master's Programmes: Mechanical Engineering Process Engineering Faculty of Media: Bachelor's Programmes: Audio and Video Media Engineering Media Informatics Master's Programmes: Media Informatics Faculty of Social Sciences and Cultural Studies: Bachelor's Programmes: Early Childhood Education and Family Studies Social Work / Social Pedagogy (Full-Time/Part-Time) Master's Programmes: Culture, Aesthetics, Media (Full-Time/Part-Time) Empowerment Studies (Full-Time/Part-Time) Social Work and Pedagogy with a Focus on Psychosocial Counselling Faculty of Business Studies: Bachelor's Programmes: Business Administration (Full-Time/Part-Time) Communication and Multimedia Management International Management Taxation 3in1 Master's Programmes: Business Analytics Communication, Multimedia and Market Management Centre for Digitalisation and Digitality (ZDD): Bachelor's Programmes: Data Science, AI and Intelligent Systems (DAISY) Master's Programmes: Transforming Digitality External links Official website References
Fachhochschule Düsseldorf

La Fachhochschule Düsseldorf est une université de sciences appliquées située à Düsseldorf, fondée en 1971. C'est la Fachhochschule la plus grande en Rhénanie-du-Nord-Westphalie. Liste des départements Architecture Design Génie électrique et électrotechnique Génie mécanique et ingénierie des procédés Médias Sciences sociales et études culturelles Études commerciales Anciens élèves notables Bodo Hombach, personnalité politique du parti social-démocrate SPD Fons Matthias Hickmann, designer, typographe, professeur Fritz Hilpert, ingénieur du son, musicien du groupe Kraftwerk Renate Künast, travailleuse sociale, puis personnalité politique du parti vert Bündnis 90/Die Grünen Uwe Loesch, designer, typographe, professeur Ronald Pofalla, personnalité politique, secrétaire général du parti chrétien-démocrate CDU Mariette Teisserenc, peintre abstrait, plasticienne et graveur française Voir aussi Fachhochschule Liens externes (de) Site officiel Ressource relative à la recherche : Horizon 2020 Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail des grandes écoles Portail de l’éducation
Sint-Clemenskerk (Schwarzrheindorf)

De Sint-Clemenskerk (Duits: Kirche von St. Maria und Clemens) is een romaanse dubbelkerk in Bonn, gelegen in de wijk Schwarzrheindorf/Vilich-Rheindorf. De kerk is vooral bijzonder vanwege de 12e-eeuwse muurschilderingen en wordt mede daardoor gezien als een van de voornaamste romaanse kerken van Duitsland. De bovenkapel is aan Maria gewijd; de benedenkapel aan paus Clemens I. Geschiedenis Opdrachtgever voor de bouw van de dubbelkapel was Arnold II van Wied, proost van de dom van Limburg aan de Lahn, de dom van Keulen en het kapittel van Sint-Servaas, later aartsbisschop van Keulen. Arnold van Wied wordt tevens gezien als een van de belangrijkste bouwheren van de Sint-Servaaskerk in Maastricht, waarmee de kerk van Schwarzrheindorf opvallende gelijkenissen toont (onder anderen de dwerggalerij en de romaanse bouwsculptuur). De kapel was waarschijnlijk bedoeld als hofkapel en grafkapel van de graven van Wied. Naast de kapel zijn restanten van een burcht opgegraven. Na de dood van Arnold in 1156, vormde zijn zuster Hadwig van Wied, die al abdis was te Gerresheim en van het Sticht Essen, de kapel om tot het centrum van een klooster van benedictinessen, waarvan ze zelf abdis werd. Beschrijving De Sint-Clemenskerk is een goed bewaard gebleven dubbelkapel met een bovengalerij, waar de adellijke stiftsdames, gescheiden van het volk in de kerk beneden, de mis konden bijwonen. De kerk heeft een zware vieringtoren. De dwerggalerij is bijzonder, omdat deze zich voorbij de apsis voortzet langs de transepten. Zowel in Maastricht als in Schwarzrheindorf liet Arnold van Wied de kerken versieren met gebeeldhouwde kapitelen, vervaardigd door het zogenaamde Heimo-atelier, een Maaslands atelier van steenbeeldhouwers met Noord-Italiaanse wortels. Het werk van dit atelier wordt gerekend tot de hoogtepunten van de romaanse sculptuur in het Maas-Rijngebied. De 12e-eeuwse muur- en gewelfschilderingen in zowel de bovenkapel als de benedenkapel zijn grotendeels bewaard gebleven en zijn van groot kunsthistorisch belang. De Nederlandse kunsthistoricus Fred Ahsmann stelde belangrijke overeenkomsten vast tussen deze fresco's en die in het priesterkoor van de eerder genoemde Maastrichtse Sint-Servaaskerk, alsmede in de westelijke voorhal van de Dom van Hildesheim (beide in de 19e eeuw grotendeels, respectievelijk geheel verloren gegaan). In alle drie kerken stonden de visioenen van de oudtestamentische profeet Ezechiël centraal. De afgebeelde onderwerpen zijn sterk beïnvloed door de theologische inzichten van 12e-eeuwse denkers als Rupert van Deutz en Otto van Freising. In de bovenkapel van Schwarzrheindorf is, net als in Maastricht, een Majestas Domini afgebeeld in een mandorla, met, anders dan in Maastricht, daaronder de opdrachtgevers Arnold en Hadwig van Wied, afgebeeld in nederige, ter aarde geworpen houding.
Kościół Świętych Marii i Klemensa w Schwarzrheindorfie

Kościół Świętych Marii i Klemensa (niem. St. Maria und Clemens) – romańska świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w Bonn, w dzielnicy Schwarzrheindorf/Vilich-Rheindorf. Dawny kościół benedyktynów. Historia Budowę świątyni rozpoczęto około 1149 roku, 24 kwietnia 1151 abp Arnold von Wied dokonał jej konsekracji. Była on częścią klasztoru benedyktynów. Po likwidacji klasztoru w kościele przestano sprawować nabożeństwa, a budynkowi groziło zniszczenie. Wyremontowano go staraniem księcia Karla von Wieda-Runkela i w 1832 roku ponownie konsekrowano. W 1869 roku ustanowiono go siedzibą parafii św. Klemensa w Schwarzrheindorfie. Kościół wyremontowano w latach 1994–1998, a wraz z zakończeniem prac świątyni przywrócono jako patronkę świętą Marię. Architektura i wyposażenie Świątynia romańska, jednonawowa, dwukondygnacyjna. Wewnętrzne ściany kościoła pokrywa XII-wieczna dekoracja malarska. Sklepienie dolnego kościoła posiada ośmiokątny otwór umożliwiający oglądanie wizerunku Chrystusa Pantokratora na konsze w górnym kościele. Wnętrze dekorują nowożytne figury Chrystusa (z XVI lub XVII wieku) i Marii (z początku XVII wieku). 27-głosowe organy wykonała w 1728 roku rodzina Stummów, do kościoła w Schwarzrheindorfie zakupiono je w 1936 roku. Autorem chrzcielnicy, stacji drogi krzyżowej i przykościelnej fontanny jest Jochem Pechau. Dzwon kościelny został zarekwirowany przez wojska francuskie jesienią 1794 roku. Uniknął on jednak przelania i w nieznanych okolicznościach trafił do kościoła Mirecourt. W marcu 1965 roku instrument wrócił do Schwarzrheindorfu, nadano mu imię Michael und Maria Magdalena i ponownie zawieszono na wieży świątyni. Galeria Przypisy
Centrale nucléaire de Würgassen

La centrale nucléaire de Würgassen (en allemand : Kernkraftwerk Würgassen) (KWW) a été l'une des premières centrales à eau légère installée en Allemagne. La centrale de Würgassen, d’une capacité de 640 mégawatts électriques (MWe), a été mise en service en 1972 et arrêtée 22 ans plus tard, en 1994. Histoire La construction a commencé en 1968 et le réacteur a été mis en service industriel en 1972. Il a été le réacteur le plus puissant d'Europe. La centrale de Würgassen a été opérationnelle jusqu'en 1994 et a produit au total 72 922 gigawatts-heures (GWh) d'énergie électrique. Le propriétaire et exploitant était PreussenElektra (de) qui a, par la suite, été intégré dans E.ON. Problèmes techniques En septembre 1994, au cours d'une inspection du TÜV (Technischer Überwachungs-Verein, un organisme de contrôle et de normalisation allemand), de graves fissures ont été constatées sur un cylindre placé autour du cœur du réacteur. L'autorité allemande ayant exigé la réparation, et celle-ci s'étant avérée trop coûteuse, il a été décidé d'arrêter le réacteur, ce qui a été une perte importante de revenus pour la commune. Démantèlement Le démantèlement a commencé en 1997 et s'est terminé en 2014. Alors que la construction a coûté 400 millions de marks, le démantèlement devrait coûter environ 700 millions d'euros. Références Portail de l'industrie Portail de l’énergie Portail du nucléaire Portail de la Rhénanie-du-Nord-Westphalie
Kerncentrale Würgassen

De kerncentrale Würgassen (KWW) ligt in het stadsdeel Würgassen van de stad Beverungen in de deelstaat Noordrijn-Westfalen aan de rivier de Wezer. De centrale had één kokendwaterreactor (BWR). In 1992 werd bij groot onderhoud ontdekt, dat in de ommanteling van de reactorkern barstjes zaten. In 1994 is de reactor daarom, op verzoek van de exploitant zelf, stilgelegd en de centrale gesloten. De eerste fase van de ontmanteling heeft van 1994 tot 2010 geduurd en heeft 1 miljard euro gekost Daarbij is de reactor zelf geheel verwijderd en is de grond daaronder gesaneerd. Anno 2015 bestonden nog een aantal bijgebouwen van de centrale, die zelf ook radioactief besmet zijn, en daarom bij sloop als radio-actief afval behandeld moeten worden. De verdere sloop en sanering zal naar verwachting in 2028 zijn voltooid. De eigenaar Preussenelektra Kernkraft is later opgegaan in E.ON. Zie ook Lijst van kernreactoren Hergebruik In 2020 heeft het Duitse bedrijf BGZ toestemming van de overheid gekregen, op het terrein van de voormalige centrale een tussendepot voor radioactief afval in te richten. Galerij Externe link AKW_Wuergassen_2002.jpg|De resterende gebouwen van de kerncentrale in 2010 (de) kerncentrale Würgassen bij E.ON
АЭС Вюргассен

Атомная электростанция Вюргассен (нем. Kernkraftwerk Würgassen) — закрытая атомная электростанция в Германии с одним кипящим ядерным реактором (BWR) первого поколения мощностью 670 МВт. АЭС расположена в Вюргассене — части города Беверунген в восточной Вестфалии в районе Хёкстер, земли Северный Рейн-Вестфалия. Строительство электростанции было начато в 1968 году, в 1971 году станция выдала первый ток, в 1975 году строительство полностью завершилось. Станция находилась в эксплуатации по 26 августа 1994 года. В начале сентября 1994 года во время плановой проверки были обнаружены трещины длиной до 60 мм в стальной оболочке активной зоны реактора. АЭС была окончательно закрыта 14 апреля 1995 года. В 1997 году был начат демонтаж оборудования, который был завершён в 2014 году. Данные энергоблока АЭС имеет один энергоблок: Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме АЭС Вюргассен Примечания