NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Церковь Святого Петра (Дортмунд)

Церковь Святого Петра (нем. Petrikirche) — готический зальный храм в городе Дортмунде (федеральная земля Северный Рейн — Вестфалия). Церковь находится в старом городе в квартале, называемом Петрикирххоф (Petrikirchhof) между улицами Вестенхельвег (Westenhellweg) и Кампштрассе (Kampstraße). Также как и церковь Святого Ринальда церковь Святого Петра находится непосредственно на пути Хелльвег (Hellweg) — главной средневековой дороги региона, соединяющей место впадения Рура в Рейн в Дуйсбурге и Тевтобургский Лес в окрестностях Падерборна. Строительство церкви было начато в 1322 году. Здание церкви почти квадратное в плане имеет главный и два боковых нефа, а также сравнительно короткий хор. Крыша — двухскатная, над каждым из боковых нефов имеются по три треугольных фронтона. Шпиль церкви был установлен в 1752 году. В ходе Второй мировой войны 23 мая 1943 года во время бомбардировки Дортмунда силами ВВС Великобритании, церковь была разрушена почти полностью. Восстановление церкви было окончено лишь в 80-е годы XX века. 17 ноября 1981 года был установлен новый шпиль. Общая высота церкви достигла 105 м, из которых высота собственно шпиля с крестом составляет 48 м. Внутри церкви Святого Петра находится так называемое Золотое чудо Вестфалии (de:Goldenes Wunder von Westfalen) — великолепный трёхстворчатый резной алтарь высотой 5,65 м и шириной — 7,49 м, установленный в 1521 году. В закрытом состоянии алтарь изображает сцену Евхаристии, а в открытом — 36 детальных изображений Евангельских сцен. В 2003 году было создано общество (подъёмный союз) сохранения алтаря церкви Святого Петра. Церковь принадлежит Евангелической церкви Германии. Ранее община Святого Петра была самостоятельной, однако, в связи с уменьшением числа членов общины и, соответственно, уменьшением финансовых возможностей 1 июля 2007 года она была объединена с общиной Святого Николая. Объединенная община насчитывает около 9000 членов. Литература Wolfgang Rinke: Dortmunder Kirchen des Mittelalters. Dortmund 1991, ISBN 3-7932-5032-6 Barbara Welzel (Hrsg.): Das «goldene Wunder» in der Dortmunder Petrikirche: Bildgebrauch und Bildproduktion im Mittelalter. Bielefeld 2003, ISBN 3-89534-522-9 Примечания
Werl Prison

Werl Prison has about 900 inmates, and is one of the largest prisons in Germany. It is located in the town of Werl in the state of North Rhine-Westphalia, east of Dortmund. In April 1945, the 95th Infantry Division (United States) "Victory" division uncovered a German prison and civilian labor camp in the town of Werl. On April 7, the unit reported discovering a camp housing some 4,500 undernourished French officers and 800 enlisted men. The 95th provided the prisoners with emergency rations from the division's own supplies. The 95th Infantry Division (United States) was recognized as a liberating unit by the United States Army Center of Military History and the United States Holocaust Memorial Museum in 1995. After World War II, the British military used Werl Prison to house Nazi war criminals they had convicted during the occupation. They released their last two inmates on June 24, 1957. The prisoners were Hans Kühne, a former Luftwaffe pilot who was complicit in the murders of four Royal Canadian Air Force airmen, and Wilhelm Katerndahl, a local Nazi Party leader who was complicit in the murder of an RAF airman. The British military also carried out several executions by firing squad of Nazi war criminals at Werl Prison. Notable inmates Eduard Crasemann Nikolaus von Falkenhorst Curt Gallenkamp Albert Kesselring Eberhard von Mackensen Kurt Mälzer Erich von Manstein August Schmidt Max Simon References External links (in German) JVA Werl
Gevangenis van Werl

De gevangenis van Werl, gelegen ten noorden van de stad (Werl (Noordrijn-Westfalen), is een van de grootste gevangenissen van Duitsland. Het complex beslaat een terrein van ongeveer 10 hectare en biedt thans plaats aan 866 volwassen, mannelijke gedetineerden. In 2007 is begonnen met een uitbreiding van nog eens 3 hectare. Geschiedenis Na de eerstesteenlegging in 1906, is het gebouw op 1 juli 1908 in gebruik genomen als centrale gevangenis van het koninkrijk Pruisen. Het was de grootste gevangenis in het Duitse Rijk. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was op het terrein van de gevangenis een wapen- en munitiefabriek gevestigd in een grote hal, waar ongeveer 2000 personen, vooral Russische krijgsgevangenen, als dwangarbeiders waren tewerkgesteld. Politieke gevangenen werden overgeplaatst, omdat men hen de wapenproductie en de specialistische apparatuur niet wilde toevertrouwen. De dwangarbeiders waren in verschillende kazernes in de omgeving gehuisvest. Na afloop van de oorlog was Werl de militaire gevangenis (Allied National Prison) in de Britse bezettingszone. (Elke bezettingszone had zo'n gevangenis.) Er zaten een aantal kopstukken uit de oorlog gevangen. Recente geschiedenis Op 30 juni 1992 hebben twee misdadigers, Michael Heckhoff en Kurt Knickmeier, met een neppistool in de ziekenboeg een tandarts, twee assistentes en vier ambtenaren gegijzeld. Ze eisten losgeld en een vrijgeleide. Na 13 uur werd Heckhoff neergeschoten toen hij een vluchtauto wilde inspecteren. Knickmeier heeft toen twee gijzelaars met benzine overgoten, die vervolgens ernstig gewond zijn geraakt, voordat Knickmeier in de ziekenboeg kon worden overmeesterd. Beveiliging De gevangenis is een gesloten inrichting die valt te kwalificeren als extra-beveiligde inrichting. Het complex wordt omringd door 6 meter hoge muren, met zeven uitkijkposten. Bewakers in deze uitkijkposten hebben instructies om zo nodig (verplicht) een vuurwapen te gebruiken. Zie ook Arrest Von Colson en Kamann (1984) Externe links Werbsite van JVA-Werl Justizvollzugsanstalt Werl
Stadion am Zoo

Lo Stadion am Zoo è un impianto sportivo nella città di Wuppertal che ospita le partite casalinghe del Wuppertaler SV. Storia L'iniziatore del nuovo complesso dello stadio nella città di Elberfeld è stato il vice responsabile e ingegnere civile Friedrich Roth. Lo stadio è stato progettato dagli architetti di Colonia, Theo Nussbaum e Theo Willkens e completato in sei mesi. L'inaugurazione avvenne nell'ottobre del 1924. Dal 1954, questo stadio, è la sede degli incontri del Wuppertaler SV. Il 20 marzo 1938, la nazionale tedesca ha giocato qui contro il Lussemburgo davanti a 20.000 spettatori. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stadion am Zoo Collegamenti esterni
Stadion am Zoo

Het Stadion am Zoo is een stadion in de Duitse stad Wuppertal. De voetbalclub Wuppertaler SV, die uitkomt in de Regionalliga West, speelt er zijn thuiswedstrijden. In het stadion passen 28.300 toeschouwers, maar uit veiligheidoverwegingen worden er slechts 23.067 toegelaten. Het stadion beschikt over 5000 zitplaatsen. Geschiedenis Het stadion werd in 1924 gebouwd in de stad Elberfeld, dat in 1929 opging in de nieuwe gemeente Wuppertal. Tussen het voetbalveld en de tribunes bevond zich een wielerbaan, en het stadion werd eerst voornamelijk gebruikt voor wielerwedstrijden. De baan stond bekend als een van de snelste van Europa. Na de Tweede Wereldoorlog werd het stadion echter bekender als de thuishaven van de voetbalclub Wuppertaler SV Borussia, dat in de jaren zeventig kort in de Bundesliga speelde. De wielerbaan werd gedeeltelijk afgebroken om meer toeschouwerplaatsen mogelijk te maken. In het begin van de jaren negentig werd de hoofdtribune van het stadion ingrijpend gerenoveerd; alleen de voorgevel, die als monument beschermd was, bleef behouden. Tussen 2005 en 2008 vond nogmaals een grote renovatie plaats, waarbij de wielerbaan volledig werd gesloopt en achter de doelen tribunes werden gebouwd.
Lohrheidestadion

Het Lohrheidestadion is een voetbalstadion met plaats voor 16.387 toeschouwers in de Duitse stad Bochum. Het is de thuisbasis van de voetbalclub SG Wattenscheid 09 en de lokale atletiekvereniging. Verder speelde VfL Bochum II tussen 2008 en 2015 haar wedstrijden ook hier. Vanaf 2025 zijn er ongeveer evenveel zitplaatsen als staanplaatsen: respectievelijk 8.020 om 8.367. Verbouwingen In 1992 werd aan de oostkant van het stadion een zittribune bijgebouwd. Tussen 2023 en 2025 werd het stadion voor circa €31 miljoen verduurzaamd en gemoderniseerd, vooral met het doel om een goede atletiekfaciliteit te worden. Daarnaast werden de tribunes volledig overdekt gemaakt.
Château de Schellenberg

Le château de Schellenberg (Schloss Schellenberg) est un château allemand situé dans la région de la Ruhr dans l’arrondissement de Rellinghausen appartenant à la municipalité d’Essen. C’est avec son plan inhabituel un Wasserschloss protégé appartenant au patrimoine historique depuis 1984. Historique Il y avait d’abord au XIIe siècle une maison fortifiée qui laisse la place au XIVe siècle à un château fort, détenu en 1353 par la famille von der Horst et entouré de douves comportant deux corps de bâtiments dont le Vorburg, bâtiments d’entrée, et le donjon entourés de remparts. Il appartient ensuite à la famille von Kückelsheim, puis par mariage en 1452 à la famille von Vittinghoff et ne change pas d’aspect, jusqu’à ce que Giesbert Johann von Vittinghoff de la branche de Schell et son épouse, née Agnès-Marguerite von Boenen, fassent démolir le Vorburg dans la première moitié du XVIIe siècle, pour de nouveaux bâtiments formant une cour seigneuriale édifiés entre 1643 et 1656. Melchior von Vittinghoff-Schell fait construire un nouveau corps de logis baroque entre 1660 et 1672, tandis que le reste est modernisé. La chapelle catholique est rehaussée avec un étage et l’on construit une petite aile d’un étage menant à l’habitation principale. Le jardin à la française est dessiné entre 1672 et 1674 et orné de deux pavillons de plaisance par Wilhelm Franz von Vittinghoff qui était maître de chapelle de la cathédrale d'Essen. Après la restauration de la galerie de la cour en 1780, de nouveaux bâtiments de communs sont érigés en 1804. C’est en 1820 que Max Friedrich von Vittinghoff et son épouse, née comtesse von Spee-Heltorf, font construire un logis seigneurial avec deux étages supérieurs au sud du corps de logis et doivent pour cela faire combler une partie des douves. Le parc est réaménagé à l’anglaise entre les années 1820 et 1840. Divers aménagements ont lieu encore dans la seconde moitié du XIXe siècle. Ainsi du bâtiment d’entrée et de sa tour érigés entre 1875 et 1893 en style néogothique, tandis que des parties anciennes sont démolies en 1879. Le château est loué par la famille Vittinghoff en 1918 et devient un foyer catholique pour l’enfance, jusqu’en 1967, pour devenir ensuite une école de police. La famille s’éteint en ligne masculine en 1993 et la nièce du dernier propriétaire, la baronne Spies von Büllesheim en hérite. Le château est loué à diverses sociétés et à des particuliers en appartements ou maisons particulières Galerie Notes Voir aussi Château de Kalbeck Château de Wittringen Famille von Vietinghoff Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Schloss Schellenberg » (voir la liste des auteurs). Portail des châteaux Portail de la Rhénanie-du-Nord-Westphalie Portail des monuments historiques en Allemagne
Замок Шелленберг

Замок Шелленберг (нем. Schloss Schellenberg) — замок в районе Реллингхаузен немецкого города Эссен (федеральная земля Северный Рейн-Вестфалия). Замок находится в лесном районе, который также называется лес Шелленберг. История Точная дата основания замка Шелленберг неизвестна. Первое письменное упоминание о замке датируется XII веком. В это время замком владеют благородные господа фон Бройх из Мюльхайма. В это время замок состоит из основного и вспомогательного корпусов, окруженных оборонительной стеной. В таком виде замок просуществует около пяти столетий. В конце XIII века замок по обмену передается во владение семейству Орст. В 1353 году Генрих фон Орст продает замок рыцарю Нольдо Кюкельсхайму, внучка которого принесла замок, как приданое, Пилгриму фон Лайтену. Их бездетный сын Дитрих продал замок 28 августа 1452 года своему деверю[уточнить] Иоганну фон Фиттингхофф-Шеллю за 1100 рейнских гульденов. Попав во владение этого семейства, замок и получил своё нынешнее название. Это семейство было министериалами Эссенского аббатства и с 1456 года занимали должность дростов аббатства вплоть до секуляризации в 1803 году. В 1477 году сыновья Иоганна — Иоганн, Корд и Берндт делят наследство и замок Шелленберг попадает во владение Корда фон Фиттингхофф-Шелля. В 1643—1656 годах Гисберт Иоганн Фиттингхофф-Шель сносит вспомогательный корпус и на его месте строит каменный жилой дом. При Мелчиоре фон Фиттингхофф-Шелле между 1660 и 1672 годами замок Шелленберг перестраивается в барочную усадьбу — угловая оборонительная башня перестраивается в жилую, перестраивается каменный дом, с юго-западной стороны пристраивается ещё одно крыло. В 1804 году оборудуется большой вытянутый хозяйственный двор. В 1820 году Макс Фридрих фон Фиттингхофф-Шелль сооружает трехэтажный господский дом на южной стороне замка. В 1829 году средневековый каменный дом увеличивается на один этаж. В 1893 году сооружается здание в псевдоготическом стиле на северо-западной стороне замка. Потомки Корда фон Фиттингхофф-Шелля использовали замок Шелленберг как основное место жительства до начала XX века, пока в 1909 году, семейство не перебралось в замок Кальбек в Веце. С 1918 года замок использовался в качестве детского дома, в 1920 году замок сдают в аренду католическому обществу помощи женщинам и детям. В 1967 году в замке размещается Высшая школа полиции. В 1993 году умирает последний представитель мужского пола в роду Фиттингхофф-Шеллей и замок унаследовала его племянница баронесса Шпис фон Бюллесхайм. Сегодня помещения замка сдаются в аренду различным фирмам и компаниям. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Замок Шелленберг Официальный сайт замка Шелленберг
Schloss Beck

Schloss Beck ist ein Schlossbau aus dem Spätbarock im Bottroper Ortsteil Kirchhellen-Feldhausen. Geschichte Schon im 15. Jahrhundert gab es ein Wasserschloss „Haus Beck“. Das heutige Gebäude errichtete 1766 bis 1771 der bekannteste westfälischen Barockbaumeister Johann Conrad Schlaun als Lustschloss (Maison de Plaisance) für Friedrich Florenz Raban von der Wenge (1702–1775). Zum Ende des 18. Jahrhunderts betrieb Freiherr Clemens August von der Wenge, Sohn des Bauherrn, auf dem Gutshof eine Schnapsfabrik. Nach dem Tod von dessen Sohn Friedrich Florens Raban von der Wenge († 1850) erbten es die Nachfahren von dessen Schwester Maria Franziska (1775–1800) und ihres Ehemannes Maximilian Werner von Wolff-Metternich. Im Jahre 1958 kaufte das Bergbauunternehmen Hibernia das Areal mit dem Schlossgebäude. Im Jahre 1966 erwarb Karl Kuchenbäcker das stark verfallene Schloss und begann, einen Familienfreizeitpark zu errichten, unter anderem um die Kosten für die Restaurierung zu decken. Nach alten Plänen wurden seitdem sämtliche Gebäude und das Portal am Eingang in den Originalzustand zurückversetzt. Das Bauwerk des Spätbarocks steht unter Denkmalschutz. Seit Karl Kuchenbäckers Tod am 28. Dezember 2004 führen seine Frau Renate sowie seine Töchter Karla Kuchenbäcker und Katharina Graveland-Kuchenbäcker als Geschäftsleitung der Freizeitpark Schloss Beck GmbH das Schloss und den Park. Freizeitpark Der das Schloss umgebende Park wurde ab den 1960er Jahren in einen Freizeitpark umgewandelt. Als Zielgruppe werden vor allem Familien mit kleineren Kindern angesprochen. Es gibt viele klassische Kinderspielgeräte wie Klettergerüste, Schaukeln und Rutschen. An größeren Attraktionen werden u. a. eine Familienachterbahn, eine Wasserwellenrutsche, ein Riesenrad und verschiedene Karussells (eines ist auch für Menschen im Rollstuhl geeignet) sowie seit 2012 ein pädagogischer Baumkronenpfad geboten. Der See kann mit Tret- oder Ruderbooten befahren werden. Das Schloss selbst ist weitgehend zu besichtigen. In den meisten Räumen werden Dioramen mit mechanisch bewegten Stofftieren gezeigt. Der Keller des Schlosses ist als Gruselkeller gestaltet und bietet einige schauerliche Animatronics. Der Park bot bis zur Saison 2016/2017 neben verschiedenen gastronomischen Angeboten auch Grillplätze, die aber aus brandschutztechnischen Gründen zur Saison 2017/2018 entfernt wurden. Er ist von März bis Ende Oktober geöffnet. Hunde sind erlaubt. Literatur Stefan Kleineschulte: Haus Beck. In: Ministerium für Bauen und Verkehr des Landes NRW / Landschaftsverband Westfalen-Lippe (Hrsg.): Burgen auf Ruhr. Unterwegs zu 100 Burgen, Schlössern und Herrensitzen in der Ruhrregion. Essen: Klartext Verlag, 2010, S. 32–35 Weblinks Tom Bauer und Jens Friedhoff: Beck in der wissenschaftlichen Datenbank „EBIDAT“ des Europäischen Burgeninstituts Freizeitpark Schloss Beck Einzelnachweise
Schloss Beck

Schloss Beck (Beck Castle) is a Baroque castle in Bottrop, Germany, planned and built as a “maison de plaisance” between 1766 and 1777 by Johann Conrad Schlaun. It is currently run as an amusement park. History Although the building was designed as a palatial residence, by the end of the 18th century Beck Castle had become a distillery for schnaps. It came into the possession of the Metternich family around 1850. Despite the Second World War the castle remained intact, and in 1958 the Hibernia Mining Society bought the property. However, Hibernia was only interested in the grounds, and offered the castle building to all interested parties for free. Because of the responsibility and the expense of maintaining it, nobody wanted to acquire it until 1966, when a certain Karl Kuchenbäcker bought it. Because of years of neglect, the castle had to be completely restored, and to provide money for the restoration Kuchenbäcker opened it to the public. Following Kuchenbäcker's death (on 28 December 2004), his family put the castle and amusement park up for sale. It is now a protected historical monument. The amusement park Beck Castle is very popular with people in the surrounding area, especially for children from 3 to 14 years, because this small theme park is not well known and is rarely overcrowded. For the locals, it is a place to go with the family to enjoy the peace and quiet and to let the children play safely. The park management offers Christmas parties and weddings in large public rooms, as well as nightly dances and recitations. Beck's moated castle, which is a baroque architectural monument in Westphalia, include a haunted cellar. The attractions include: Wendy house Bumper cars Adventure simulator Trampolines Horse-drawn carriages A diorama with 1000 moving figures in the castle A haunted basement Railroad Nature studies path Cart track Playground Big wheel Swing boats Electric race track for horses Places for barbecues Paddle and rowing boats Carousel with aeroplanes Roller coaster References External links (in German) Schloss Beck web page
Château Beck

Le château Beck (Schloss Beck en allemand) est un château baroque situé à Bottrop, en Allemagne, construit comme maison de plaisance entre 1766 et 1777 par Johann Conrad Schlaun. Il accueille maintenant un petit parc d'attractions. Histoire Le bâtiment a été conçu pour devenir une résidence de plaisance, mais à la fin du XVIIIe siècle, le château Beck fut transformé en distillerie de schnaps. Il devint la propriété de la famille Metternich aux alentours de 1850. Malgré la Seconde Guerre mondiale, le château est resté intact, et en 1958, l’Hibernia Mining Society acheta la propriété. La société était intéressée uniquement par les sous-sols et offrit le château gratuitement à qui était intéressé. Malheureusement, personne ne se porta acquéreur à cause des responsabilités et des dépenses liées à la maintenance de l’édifice, jusqu’en 1966, quand Karl Kuchenbäcker en devint propriétaire. Le château, alors en très mauvais état après tant d'années d'abandon, est complètement restauré et enfin rouvert au public. Il devient ensuite parc d'attractions. En 2004, à la mort du propriétaire, sa famille met le domaine en vente. Il est maintenant protégé au titre de monument historique. Le parc d’attractions Le parc est connu pour avoir des attractions destinées aux enfants dont : Abenteuer-Simulator - Simulateur de mouvements Thomson Entertainment Bumper cars - Autos tamponneuses Diorama Drachenbahn - Zierer Familienachterbahn - Montagnes russes en métal (1987) Zierer Gruselkeller - Parcours scénique à pied Himmelsschaukel - Heege Oldtimer-Bahn - Balade en tacots Ihle Pédalos Pferdereitbahn - Course de chevaux mécaniques Riesenrad - Grande roue Schwebeturm - Tour Heege (1996) Heege Trampolines Wasserbob - Nautic Jet (1983) Heege Wendy house Lien externe Ressource relative au tourisme : Roller Coaster DataBase Ressource relative aux beaux-arts : Bildindex (de) Site officiel Portail des parcs de loisirs Portail de la Rhénanie-du-Nord-Westphalie Portail des châteaux Portail des monuments historiques en Allemagne
Schloss Beck

Schloss Beck is een paleis uit de late Barok en staat in Kirchhellen-Feldhausen, een deel van de stad Bottrop in het Ruhrgebied. Bij het paleis bevindt zich een vrijetijdspark dat vooral op jongere kinderen en families is gericht. Geschiedenis Al in de 15e eeuw was er een waterburcht Haus Beck. Het huidige gebouw, gebouwd in 1766-1771, werd ontworpen door de bouwmeester Johann Conrad Schlaun, die bouwde in de stijl van de Westfaalse barok. Het paleis werd gebouwd als lustslot voor Frederick Florence Raban van de Wenge (1702-1775). Aan het eind van de 18e eeuw had Freiherr Clemens August van de Wenge, de zoon van de eigenaar, op het landgoed een drankfabriek. Na de dood van zijn zoon Frederik Floris Raban van de Wenge († 1850) werd de fabriek overgenomen door afstammelingen van zijn zuster Maria Franziska (1775-1800) en haar echtgenoot Maximiliaan Werner von Wolff-Metternich. In 1958 kocht het mijnbouwbedrijf Hibernia het landgoed. In 1966 kocht Karl Kuchenbäcker het erg vervallen paleis en zette een familiepretpark op, onder andere om de kosten van de restauratie te dekken. Het was ook de bedoeling om, op basis van oude plannen, het gebouw en het portaal bij de ingang naar de oorspronkelijke toestand terug te restaureren. Het paleis staat onder bescherming van de monumentenzorg. Literatuur Stefan Kleineschulte: Haus Beck. In: Ministerium für Bauen und Verkehr des Landes NRW / Landschaftsverband Westfalen-Lippe (Hrsg.): Burgen auf Ruhr. Unterwegs zu 100 Burgen, Schlössern und Herrensitzen in der Ruhrregion. Essen: Klartext Verlag, 2010, pp. 32–35 Weblinks Freizeitpark Schloss Beck