NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hagen Open-air Museum

The Hagen Westphalian Open-Air Museum (German: LWL-Freilichtmuseum Hagen – Westfälisches Landesmuseum für Handwerk und Technik; English: "LWL Open-air Museum Hagen – Westphalian State Museum for Craft and Technics") is a museum at Hagen in the southeastern Ruhr area, North Rhine-Westphalia, Germany. Overview The museum was founded, together with the Detmold Open-air Museum, in 1960, and was first opened to the public in the early 1970s. The museum is run by the Landschaftsverband Westfalen-Lippe (LWL, regional authority for Westphalia and Lippe within North Rhine-Westphalia). It lies in the Hagen neighbourhood of Selbecke south of Eilpe in the Mäckingerbach valley. The open-air museum brings a bit of skilled-trade history into the present, and it takes a hands-on approach. On its grounds stretching for about 42 ha, not only are urban and rural trades simply "displayed" along with their workshops and tools, but in more than twenty of the nearly sixty rebuilt workshops, they are still practised, and interested visitors can, sometimes by themselves, take part in the production. History As early as the 1920s, there were efforts by a group of engineers and historical preservationists to preserve technological monuments for posterity. The initiator, Wilhelm Claas, even suggested the Mäckingerbach valley as a good place for a museum to that end. The narrow valley was chosen, as wind, water and wood were the three most important location factors for industry in the 18th and 19th centuries. In 1960, the Westphalian Open-Air Museum was founded, and thirteen years later, the gates opened to the public. Unlike most open-air museums, which show everyday life on the farm or in the country as it was in days gone by, the Hagen Open-Air Museum puts the history of these activities in Westphalia in the fore. From the late 18th century through the early years of the Industrial Revolution to the highly industrialized society emerging in the early 20th century, the visitor can experience the development of these trades and the industry in the region. Crafts and trades Crafts and trades demonstrated at the Westphalian Open-Air Museum include ropemaking, smithing, brewing, baking, tanning, printing, milling, papermaking, etc. An important attraction is the triphammer workshop. Once the hammer is engaged, a craftsman goes to work noisily forging a scythe, passing it between the hammer and the anvil underneath in a process called peening. The Hagen Westphalian Open-Air Museum is open from March or April until October. See also Historisches Centrum Hagen References External links Official website (in German)
Вестфальський державний музей ремесел і техніки

Вестфальський державний музей ремесел і техніки або Хагенський музей просто неба (нім. Westfälisches Landesmuseum für Handwerk und Technik (WFH), Das LWL-Freilichtmuseum Hagen) — музей просто неба в німецькому місті Хаген (район Selbecke im Mäckingerbachtal), у південно-східній частині Рурського регіону. Функціонує за підтримки Регіональної асоціації Вестфалія-Ліппе (LWL). На відміну від більшості європейських музеїв просто неба, Хагенський музей присвячений не побуту селян, а історії ремесел і техніки. Історія Створення музею розпочалося у 1920-х роках завдяки зусиллям групи інженерів і захисників історії для збереження технічних пам'яток для нащадків. Ініціатором створення музею був Вільям Клаас. Саме він запропонував обрати місцем для розташування музею долину Маркінґебах. Вузька долина мала для цього усі переваги, оскільки тут поєднувалися три найважливіші чинники розвитку промисловості XVII-XIX сторіч: вітер, вода і деревина. 1960 року Хагенський музей просто неба був створений, а тринадцять років по тому, ворота відкрилися для широкої публіки. На відміну від більшості музеїв просто неба, які показують повсякденне життя на фермі або в сільській місцевості, як це було за старих часів, Хагенський музей відтворює історію розвитку ремесел і техніки у Вестфалії. Відвідувач може на власні очі побачити процес розвитку різних галузей промисловості у регіоні, немов подорожуючи у часі — з кінця XVII-го століття, через перші роки промислової революції до індустріально розвиненого суспільства початку ХХ століття. 1983 року на території Вестфальського державного музею ремесел і техніки відкрито Німецький музей ковальства, який раніше був в Альтенському замку. Музей розміщений біля будівлі ратуші м. Нойнкірхена, збудованій 1754 року та перенесеній на територію музею просто неба. Опис На території площею майже 24 гектари відтворено або реконструйовано 16 видів виробництв. Більшість із них досі функціонують та час від часу випускають продукцію для демонстраційних цілей. Відвідувачі можуть долучитися до процесу виробництва та власноруч виготовити різноманітну продукцію: ковані вироби, воскові свічки, випічку, папір та багато іншого. Тим самим відвідувачі отримують уявлення про процес виробництва періоду XVII-XIX ст. Музей відкрито у сезон з 1 квітня до 31 жовтня. У перші вихідні адвенту на території музею протягом трьох днів діє Різдвяний ринок. У будівлях музею та наметах продаються переважно вироби декоративно-ужиткового мистецтва та гастрономії. Галерея Джерела Uwe Beckmann, Lutz Engelskirchen M.A.: Westfälische Freilichtmuseum Hagen – Landesmuseum für Handwerk und Technik: Museumsführer. Landschaftsverband Westfalen-Lippe 2005, ISBN 3-926190-18-3. Див. також Список музеїв просто неба Європи Детмольдський музей просто неба Музей народної архітектури та побуту України Музей народної архітектури, побуту та дитячої творчості в селі Прелесне Музей народної архітектури і побуту «Шевченківський гай»
Eschbach Dam

The Eschbach Dam (German: Eschbachtalsperre) was the first dam to be built in Germany for drinking water supply. It is located in Remscheid, North Rhine-Westphalia, Germany. With its opening in 1891, this pioneer work of hydraulic engineering was a milestone in the economic development of the city of Remscheid. History The Eschbach Dam was designed by pioneering hydraulic engineer and professor Otto Intze. It was constructed during the years 1889 to 1891 by the industrialist Robert Böker following the idea of the Intze Principle. Until the beginning of the 20th century it was common in Germany to name the dam after the city where it stood rather than the waters it impounded. Consequently, in the writings of the times, the Eschbach Dam is also called the Remscheid Dam. This impressive work of water commerce saw many diverse imitations worldwide and was a popular tourist destination from the beginning. Prince Friedrich Leopold of Prussia visited the dam on 15 July 1897. Two years later, Emperor Wilhelm II visited the dam and praised it as a great work of construction technology and water commerce. In 1977, in order to make the dam more attractive to visitors, a road was built around the reservoir that led to a nature trail. The dam was redeveloped from 1991 to 1994. It was refortified with a 35 cm (13 in) thick concrete retaining wall and an inspection walkway on the water side. A new drainage system was also added, along with new removal processors and monitoring systems. A good view of the remodeled retaining wall and the water of the reservoir encircled by trees can be seen from the terrace of the A 1's Remscheid motorway services. Dam network The dam belongs to the water association of the Wupper Association. It is connected to the Neye Dam and is fed through there as needed. See also List of reservoirs and dams Reservoirs and dams in Germany External links Stadt Remscheid: Eschbachtalsperre (in German) Bergisches Land: Eschbachtalsperre Archived 2007-09-27 at the Wayback Machine (in German)
Zapora Eschbach

Zapora Eschbach (niem. Eschbachtalsperre, pierwotnie Remscheider Talsperre) – pierwsza w Niemczech zapora wodna zbudowana w celu pozyskiwania wody pitnej, spiętrzająca wody rzeki Eschbach. Położona na terenie miasta Remscheid w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia w Niemczech. Historia Wybudowana w latach 1889–1891. Zaprojektowana przez inżyniera budownictwa lądowego Otto Intze. Inicjatorem budowy był miejscowy przemysłowiec Robert Böker. Zaporę wybudowała firma Wolf i Vering z Düsseldorfu. Zapora była pionierskim osiągnięciem inżynierii hydraulicznej i służyła jako wzór do budowy wielu następnych zapór grawitacyjnych, budowanych zgodnie z tzw. zasadą Intzego. Zapora została odnowiona w latach 1991–1994. Ściana zapory wykonana z miejscowego łupka, została wzmocniona o betonową ścianę grubości 35 cm i korytarz kontrolny po stronie wody. Wykonano nowy drenaż, nową instalację opróżniającą (upust denny), oraz zamontowano nowy sprzęt pomiarowy. Elektrownia wodna W listopadzie 2012 w zaporze umieszczono turbinę elektrowni wodnej o mocy 29 kW, wytwarzającej do 120 tys. kWh energii elektrycznej rocznie. Energia elektryczna wytwarzana przez tę elektrownię pokrywa własne zapotrzebowanie energetyczne zapory, a dodatkowo wytwarzana energia jest dostarczana do sieci publicznej. Turystyka i rekreacja Zapora Eschbach szybko stała się ważnym celem turystycznym Remscheid i okolic po jej ukończeniu w 1891 roku. Liczne okrężne szlaki turystyczne pozwalają odwiedzającym na zwiedzanie okolic zapory, a najkrótsza trasa wzdłuż brzegu ma ok. 2 km i zajmuje zaledwie około 40 minut. Szlak turystyczny biegnie przez całą dolinę Eschbach i jest również popularny wśród rowerzystów górskich: od źródła potoku Eschbach w Bergisch Born należy podążać szlakiem A1 do zapory Eschbach, a następnie kontynuować 10-kilometrową trasą Eschbach Adventure Trail (oznaczoną trójkątnym żaglem) do Unterburga. Parkingi dla turystów pieszych znajdują się przy zaporze Eschbach oraz w Tyrolu, na granicy Remscheid i Solingen. W upalne letnie dni odkryte kąpielisko w dolinie Eschbach jest popularną atrakcją. Przypisy
Schauspielhaus Bochum

Schauspielhaus Bochum est un théâtre situé à Bochum (Rhénanie-du-Nord-Westphalie) en Allemagne. C'est l'un des théâtres dramatiques les plus grands et les plus remarquables d'Allemagne. Eric de Vroedt est un metteur en scène invité établi au théâtre. Directeurs artistiques Saladin Schmitt (1919-1949) Hans Schalla (1949-1972) Peter Zadek (1972-1979) Claus Peymann (1979-1986) Frank-Patrick Steckel (1986-1995) Leander Haußmann (1995-2000) Matthias Hartmann (2000-2005) Elmar Goerden (2005-2010) Anselm Weber (2010-) Notes et références Liens externes (de) Site officiel Ressource relative au spectacle : Archives suisses des arts de la scène Portail du théâtre
Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung

Az IFA, vagyis teljes nevén az Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (angolul: Institute for Occupational Safety and Health of the German Social Accident Insurance) egy német intézet Sankt Augustinban, Bonn közelében. Magyar fordításban a neve: Német Munkahelyi Biztonsági és Egészségvédelmi Intézet. Főbb tevékenységei kutatás, fejlesztés és vizsgálat termékek és anyagminták bevizsgálása munkaállomások felmérése és tanácsadás szabályozások és szabványosítások előkészítése szakértői anyagok és tudásanyag biztosítása Ezeken felül az intézet foglalkozik még gyártók és vállalatok termékeivel kapcsolatos vizsgálatokkal és minőségirányítási rendszereikhez tartozó tanúsítványok kibocsátásával. Kutatási területei kémiai/biológiai anyagok (porok, gázok, gőzök) fémek vizsgálta porok és rostok veszélyes anyagok emissziója szerves szennyező anyagok (gázkromatográfia) fizikai hatások zajmérés sugárzás meleg/hideg felületek személyes védelmi felszerelések hallásvédelem vibráció ergonómia járványtan balesetvédelem/termékbiztonság védőeszközök és rendszerek gépek és berendezések biztonsága szállítás és közlekedés magasépítés új technológiák multidiszciplináris feladatok sajtókapcsolat képzés és továbbképzés kockázatelemzés információtechnológia információmenedzsment Jegyzetek További információk IFA hivatalos weboldala (németül)
Institut für Arbeitschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung

O Instituto da Sociedade Cooperativa Profissional da Segurança e Saúde Ocupacional (em alemão:Institut für Arbeitschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (IFA) ou em inglês:Institute for Occupational Safety and Health) é um instituto público de pesquisa e de controle pertencente às cooperativas profissionais alemãs com sede em Sankt Augustin perto de Bonn. No sistema de segurança social alemão, este instituto encarrega-se de pesquisas no campo da medicina ocupacional e fornece recomendações técnicas às Berufsgenossenschaften, com vista a reduzir os riscos de acidentes de trabalho e doenças profissionais. Tarefas O instituto apoia as Berufsgenossenschaften industriais e suas instituições no campo de questões técnicas relativas a problemáticas das ciências naturais da segurança no trabalho e proteção da saúde: Pesquisa, desenvolvimento e controle Controle de produtos e matérias Medidas industriais e aconselhamento Apoio na acção normativa e jurídica Divulgação de informação técnica especializada. O instituto também está activo para empresas produtoras referente: Controle e certificação de produtos Certificação de Sistemas de Gestão de Qualidade. Áreas de especialidade Influências químicas/biologicas (Poeiras, Gases, Vapores) Análise de matérias perigosas orgânicas e certas anorgânicas Análise de metais perigosos Ligações externas (em inglês) Banco de dados GESTIS contendo informação sobre a toxicidade de substâncias (em inglês) Banco de dados da IFA (em alemão) Livro de trabalho da IFA
Blankenstein Castle

Blankenstein Castle (German: Burg Blankenstein) is a castle located on the south side of the river Ruhr in Hattingen, North Rhine-Westphalia, Germany. History On 12 May 1226, Adolf I, Count of the Mark gave the order to build the castle. He charged Truchsess Ludolf von Bönen with its construction, beginning in 1227. The castle was ready in 1243, but further developed over the course of 200 years by the Counts of the Mark. By 1425, Blankenstein was one of the most important castles in the county. In 1614, shortly before the Thirty Years' War, it was occupied by Spanish troops. From 1637, the castle fell into disrepair so that, in September 1662, Frederick William, Elector of Brandenburg ordered its demolition. Only the tower and parts of the curtain wall remained. In 1860, the owner of the ruin, Gustav von Stein, began to rebuild the castle and established a factory there. The property has belonged to the city of Bochum since 1922, but the town is looking for an alternative due to the costs. From 1957 to 1959, most of the buildings of the 19th century were pulled down, but some still remain. The tower can still be visited and offers a good view over Bochum and the Kemnader Lake. References Further reading Niederhöfer, Kai (2010): Burgen AufRuhr. Unterwegs zu 100 Burgen, Schlössern und Herrensitzen in der Ruhrregion. Edited by Ministerium für Bauen und Verkehr des Landes Nordrhein-Westfalen and Landschaftsverband Westfalen-Lippe. Essen: Klartext Verlag, pp. 120–123
Quirinus-Münster, Neuss

The Quirinus-Münster also called Münster-Basilika of St. Quirinus of Neuss is a Catholic basilica that was erected in the city of Neuss in the western part of the present state of North Rhine-Westphalia in Germany between 1209 and 1230. The basilica is one of the best examples of Romanesque churches in Germany. It has a strong Lombard influence but in principle shows the first signs of Gothic. In its bell tower the first semicircular arches appear. This form of arch becomes centuries later in one of the marks that marked the Gothic style. It is dedicated to St. Quirinus of Neuss, a prominent Roman martyr of the third century, revered in Neuss as the body of the martyr moved to this city in the year 1050, a gift of Pope Leo IX to Abbess Gepa. In 2009 the church was recognized by Pope Benedict XVI with the title of minor basilica. Architecture Build as a sacral building in the time between Romanticism and Gothic building style the Quirinus-Münster is a great example churches built in Germany at that time. It is also one of the last big churches build to house pilgrims with the cloaf-leafed (German: Dreikonchenstil) common in the Rhine-area – the bench seats in 90 degree angle have a rounded curvature at the outer side. Building began at 9th of October 1209 as stated in cornerstone found in the south side of the clover-leafed bench seating. Décor The dome of Quirinus featured magnificent internal features like a Ciborium above the main altar similar to Basilica of Saint Paul Outside the Walls and similar churches in Rome built in Gothic Revival architecture. Many precious objects where lost due to World War II. Organ In 1907 Ernst Seifert (working in Cologne-Mannsfeld and Kevelaer) installed the big organ. See also Roman Catholicism in Germany Saint Quirinus of Neuss References Media related to Quirinus-Münster Neuss at Wikimedia Commons
Basílica de San Quirino (Neuss)

La Basílica de San Quirino (en alemán: Münster-Basilika St. Quirin)​ es un templo católico que fue erigido en la ciudad de Neuss​ en la parte occidental del actual estado de Renania del Norte-Westfalia, entre 1209 y 1230. La basílica es uno de los mejores ejemplos de iglesias románicas en Alemania.​​ Tiene una fuerte influencia lombarda pero en principio muestra los primeros signos del gótico. En su campanario aparecen los primeros arcos de medio punto. Esta forma de arco se convierte en siglos posteriores en una de las señales que marcaron el estilo gótico. Está dedicada a san Quirino de Neuss, un destacado mártir romano del siglo III, venerado en Neuss ya que el cuerpo del mártir se trasladó a esta ciudad en el año 1050, un regalo del papa León IX a la abadesa Gepa. En 2009 la iglesia fue reconocida por el papa Benedicto XVI con el título de basílica menor. Arquitectura Construida como un edificio sacro en la época entre el romanticismo y el estilo gótico, la Quirinus-Münster es un gran ejemplo de iglesias construidas en Alemania en esa época. ​ También es una de las últimas grandes iglesias construidas para albergar a los peregrinos con el estilo de hoja de pan (en alemán: Dreikonchenstil), común en la zona del Rin: los bancos en un ángulo de 90 grados tienen una curvatura redondeada en el lado exterior. La construcción comenzó el 9 de octubre de 1209, como se indica en la piedra angular que se encuentra en el lado sur del banco con hojas de trébol. Referencias
Basilique Saint-Quirin de Neuss

La basilique Saint-Quirin de Neuss (Quirinus-Münster en allemand) est l'une des plus importantes églises romanes de la région du Rhin inférieur (Niederrhein), voire d'Allemagne. Emblème de la ville de Neuss, elle fut construite entre 1209 et 1230 et fut élevée au rang de basilique mineure en 2009 par le pape Benoît XVI. Historique Antiquité En 16 av. J.-C., les Romains construisent un camp militaire au sud de la vieille ville actuelle de Neuss. Une colonie civile se développe rapidement à côté de ce camp. Les trouvailles archéologiques suggèrent que, comme à Cologne et à Xanten, des chrétiens étaient présents parmi la population romaine. Selon la coutume romaine, les morts étaient enterrés à l'extérieur de la colonie. Un cimetière était situé dans le quartier de l'église actuelle. Sous la basilique, on a retrouvé les restes d'une abside de l'époque romaine. Elle faisait partie d'une « cella memoriae », un édifice à la mémoire des morts, et est visible à travers une plaque de verre dans le sol actuel de l'église. Moyen Âge Un monastère fut fondé à cet endroit vers 850. La première mention d'une église sur ce site remonte à l'année 1043 à l'occasion d'une donation faite par Henri III. Dans ce document, le saint patron de la ville Quirin est nommé pour la première fois. Selon une ancienne tradition, c'est l'abbesse Gepa de Neuss (sœur du pape Léon IX) qui amena les reliques de saint Quirin en 1050 de Rome à Neuss. Ces reliques provoquèrent un afflux important de pèlerins à Neuss et la prospérité qui en découla peut être une des causes qui ont conduit à la construction de l'église actuelle en 1209. La construction, dirigée par l'architecte Wolbero, montre clairement l'influence des églises romanes de Cologne, en particulier celle de l'église Sainte-Marie-du-Capitole. Époques moderne et contemporaine En 1741, l'église a été fortement endommagée par la foudre et par l'incendie qui s'ensuivit. Les flèches gothiques de la tour occidentale de la tour de la croisée du transept ainsi que certaines galeries naines ne furent pas reconstruites. La croisée fut alors surmontée d'une coupole baroque surmontée d'une statue de saint Quirin. Les conséquences de la Révolution française furent désastreuses pour l'église et le monastère : les bâtiments conventuels furent détruits, l'église servit de cellier et les objets de valeur furent mis en sécurité avant l'occupation et ne revinrent jamais ou furent détruits. Au XXe siècle, l'église fut endommagée en 1914 par un incendie dans la tour et en 1944 par un bombardement. L'église fut élevée au rang de basilique mineure en 2009 par le pape Benoît XVI. Architecture Articles connexes Neuss Art roman en Allemagne Références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Quirinus-Münster (Neuss) » (voir la liste des auteurs). Liens externes (de) Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Rhénanie-du-Nord-Westphalie
Basilica di San Quirino (Neuss)

La basilica di San Quirino venne eretta nella città di Neuss tra il 1209 e il 1230. La basilica è uno dei più alti esempi di chiese romaniche tedesche. Essa porta forte l'influsso lombardo ma in embrione mostra i primi segni di gotico. Nella sua torre campanaria compaiono le prime arcate a sesto acuto. Questa forma di arco diventerà nei secoli successivi uno dei segni marcati del gotico. Essa è dedicata a San Quirino di Neuss, martire romano degl'inizi del III secolo, venerato a Neuss poiché il corpo del martire venne traslato in questa città nel 1050, dono di papa Leone IX alla badessa Gepa. Nel 2009 la chiesa è stata insignita del titolo di Basilica minore. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su basilica di San Quirino Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su neuss-mitte.de. (EN) Basilica di San Quirino, in GCatholic.org. Basilica di San Quirino, su archINFORM. (EN) Basilica di San Quirino, su Structurae.