NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château Hülshoff

Le château Hülshoff est un château allemand entouré d'eaux, ou Wasserburg, dont l'architecture est typique de la région de Münster. Il se trouve entre Havixbeck et Roxel (quartier des faubourgs de Munster). Il appartient depuis 1975 à la commune d'Havixbeck et contient un musée. Il a été, depuis 1417, le siège de la noble famille des Droste zu Hülshoff et lieu de naissance de la poétesse Annette von Droste-Hülshoff. Depuis 2012 elle appartient à la nouvelle fondation "Annette von Droste-Hülshoff". Histoire Le château Hülshoff fut la résidence de la célèbre poétesse Annette von Droste-Hülshoff durant toute son enfance et jeunesse. Elle y vécut heureuse avec sa famille (son père, sa mère, ses deux frères et sa sœur Jenny) durant trente ans, jusqu’à l’an 1826. Elle y vivait paisiblement avec sa santé fragile, tout en apprenant les arts qui ont fait d’elle une poétesse : l’amour de la nature, le dessin et la musique. Grâce au Journal de Jenny, on peut retracer la vie d’Annette. Ce lieu était un endroit important de la vie sociale et culturelle de la région, fréquemment visité par les membres de la famille catholique des Barons Droste zu Hülshoff, qui étaient pour la plupart, maires de la ville de Münster, juristes, écrivains, compositeurs. Le château était doté de nombreuses pièces luxueuses dont: une très grande bibliothèque, une chapelle, plusieurs chambres, salles de bains, et une salle à manger (avec une galerie de portraits de la famille, notamment un d’Annette). La décoration des pièces était magnifique et diversifiée, le parc est vaste, fleuri et orné de statues. Liens internes Münster Annette von Droste-Hülshoff Liens externes Site du Burg Hülshoff Site tourisme du Burg Hülshoff Portail de la Rhénanie-du-Nord-Westphalie Portail des châteaux Portail des monuments historiques en Allemagne
Castello Hülshoff

Il castello Hülshoff (in tedesco: Burg Hülshoff) è un tipico castello sull'acqua della regione tedesca del Münsterland, nel Land Renania Settentrionale-Vestfalia, situato tra il comune di Havixbeck e la località di Roxel (frazione di Münster e costruito nella forma attuale tra il 1540-1545. Fu di proprietà dei signori Droste zu Hülshoff, e fu il luogo di nascita della scrittrice Annette von Droste-Hülshoff. Descrizione Il castello, in stile rinascimentale, si dispone su due isolotti: in un isolotto si erge il corpo centrale, mentre nell'altro isolotto si ergono delle torri quadrate che erano destinate alla servitù. Il corpo centrale si caratterizza per i suoi frontoni a scalare. Storia La prima menzione di un castello in loco risale all'XI secolo, quando si parlava della corte "zum Hülshoff", di proprietà dei signori Von Schonebeck. Nel 1414, la parte settentrionale del parco attorno al castello fu acquisita da Johann IV. von Droste. Tra il 1540-1545, l'edificio fu rifatto in stile rinascimentale per volere di Heinrichs I von Droste-Hülshoff. Nel 1870, fu annessa al castello una cappella. Annette von Droste-Hülshoff La scrittrice nacque nel castello il 10 gennaio 1797. Vi visse per ventinove anni, cioè fino al 1826, quando suo padre morì e il castello divenne di proprietà del fratello Werner. Note Voci correlate Haus Rüschhaus Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello Hülshoff Collegamenti esterni Sito ufficiale, su burg-huelshoff.de. Castello Hülshoff, su archINFORM.
Zamek Hülshoff

Zamek Hülshoff (niem. Burg Hülshoff) – zamek wodny położony pomiędzy Havixbeck a Roxel (dzielnicą miasta Münster). Miejsce urodzenia poetki Annette von Droste-Hülshoff. Budowla była po raz pierwszy wzmiankowana w XI w. jako dwór „Zum Hülshoff“. Od 1417 zamek stanowił własność panów von Deckenbrock. Obecną budowlę wzniósł w latach 1540–1545 Heinrich von Droste-Hülshoff. W następnych stuleciach zamek był wielokrotnie przebudowywany. Obecnie jego część wraz z ogrodem jest udostępniona do zwiedzania. Działa w nim także restauracja. Linki zewnętrzne Historia zamku (niem.)
Castello di Darfeld

Il castello di Darfeld (in tedesco: Wasserschloss Darfeld o semplicemente Schloss Darfeld o anche Haus Darfeld) è un tipico castello sull'acqua (Wasserschloss) della regione tedesca del Münsterland, nel Land Renania Settentrionale-Vestfalia (Germania nord-occidentale), situato nella frazione di Darfeld (comune di Rosendahl) e costruito tra il 1612 e il 1616 su progetto di Gerhard Gröninger e per volere del cavaliere Jobst von Voerden. È stato a lungo la residenza della famiglia Droste zu Vischering.. Storia Di una fortezza chiamata "Darfeld" si hanno notizie sin dal XIII secolo: l'edificio era di proprietà del casato di Darvelthe Il castello attuale fu tuttavia realizzato soltanto tra il 1612 e il 1616, quando l'architetto e scultore Gerhard Gröninger creò una residenza in stile rinascimentale veneziano. Nel corso del XVII secolo, l'edificio fu ereditato dal cavaliere Jobst von Voerden. Von Voerden incaricò nel 1612 l'architetto e scultore Gerhard Gröninger di ricostruire l'edificio. Nel 1651, il successore di Jobst von Voerden, suo fratello Johann Heinrich von Voerden fu costretto, a causa dei debiti, a cedere il castello nel al conte Adrian von Flodorf. Von Flodorf era però protestante e ciò lo portò a dei contrasti con il vescovo Christoph Bernhard von Galen, contrasti che lo costrinsero a lasciare il castello e a trasferirsi nei Paesi Bassi. Von Galen regalò quindi il castello di Darfeld ad un cugino, Ludolf von Galen, dichiaratosi nel 1680, signore di Gowin Droste von Vischering. Con la morte di Ludolf von Galen, avvenuta nel 1690, il castello fu ereditato da Christoph Heidenreich Droste zu Vischering. La famiglia Droste zu Vischering lasciò così l'anno seguente il Burg Vischering, scegliendo il castello di Darfeld come propria residenza. Nel 1899, il castello andò quasi completamente distrutto a causa di un incendio e fu quindi ricostruito nel 1904 in stile neo-rinascimentale dall'architetto Hermann Schaedtler. Nel corso della seconda guerra mondiale e nei 17 anni che seguirono dal termine del conflitto, il castello fu occupato dapprima dalla truppe tedesche e poi dalla truppe americane. In seguito, il castello fu utilizzato, tra l'altro, anche come orfanotrofio. Punti d'interesse Esterni Antoinettenburg Nella parte meridionale del parco del castello, si trova una casa per giardino, realizzata nel 1767 in stile barocco da Johann Conrad Schlaun. Cappella Nel parco si trova anche una cappella costruita nel 1873 in stile neoromanico ed intitolata a Sant'Antonio da Padova. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Darfeld Collegamenti esterni Sito ufficiale, su schloss-darfeld.de. Castello di Darfeld, su archINFORM.
Kasteel Darfeld

Het Kasteel Darfeld (Duits Schloss Darfeld) is een Duitse waterburcht bij Darfeld in Noordrijn-Westfalen. Het kasteel werd gebouwd tussen 1612 en 1616 door de beeldhouwer en architect Gerhard Gröninger, op de fundamenten van het 13e-eeuwse Huis Darfeld. Het gebouw, opgetrokken in geel zandsteen, zou oorspronkelijk als een achtvleugelig gebouw in Barokke stijl worden uitgevoerd. Door onenigheid tussen de opdrachtgever, ridder Jobst von Vörden, en de architect, kwam dit niet tot stand. Slechts twee van de acht vleugels werden opgericht. Vermoedelijk door geldproblemen wisselde het kasteel in korte tijd geregeld van eigenaar, tot het in 1680 in handen kwam van de familie Droste zu Vischering. De door Paus Paulus VI zalig verklaarde non Maria van Goddelijk Hart (eigenlijk: Maria gravin Droste zu Vischering (1863-1899)) bracht haar jeugd door op Darfeld. In 1899 werd het kasteel bij een brand zwaar beschadigd. Het werd in 1904 door architect Hermann Schaedtler herbouwd, deels in oorspronkelijke stijl, deels met nieuwe elementen uit de neorenaissance. Kasteel Darfeld is een van de kastelen in de '100-Schlösser-Route' door het Münsterland. Het is particulier bezit en niet van binnen te bezichtigen. Afbeeldingen Externe link Kasteel Darfeld
Klášter Steinfeld

Steinfeldský klášter (německy Kloster Steinfeld) je původem premonstrátský klášter, od roku 1923 spravovaný salvatoriány. Nachází se v německé obci Steinfeld, která je součástí městečka Kall ve spolkové zemi Severní Porýní-Vestfálsko. V sousedství kláštera se nachází také benediktinské opatství Steinfeld. Historie Roku 920 zde první - benediktinský klášter chtěl založit hrabě Sibodo von Hochstaden, a proto sem dal z Kardenu přenést ostatky svatých mučedníků Potentina a jeho dvou synů Felicia a Simplicia. Ke stavbě však nedošlo. První klášterní budova vznikla až kolem roku 1070 a v roce 1097 připadla augustiniánům. V roce 1138 se zde usadil řád premonstrátských kanovníků, kteří v letech 1142 až 1150 vystavěli opatský kostel (dnes baziliku). Jejich přičiněním se opatství Steinfeld později stalo jedním z nejvýznamnějších ve Svaté říši, jehož působnost se rozšířila i do zahraničí prostřednictvím dceřiných opatství, jako byl již roku 1143 založený Strahovský klášter v Praze nebo opatství Sayn. V roce 1184 byl konvent povýšen na opatství. Opat Christophorus Pilckmann zde roku 1615 založil první Collegium Norbertinum, jako bydliště a učiliště premonstrátských kanovníků, kteří studovali na staré univerzitě v Kolíně nad Rýnem. Po obsazení zdejší oblasti napoleonskými vojsky v roce 1802 bylo opatství sekularizováno a poté sloužilo k různým světským funkcím, s výjimkou baziliky, která byla přeměněna na farní kostel. Rozpuštění konventu vedlo k rozkradení mnoha uměleckých děl Francouzi nebo jejich rozprodeji k zaplacení dluhů. V roce 1923 byly všechny budovy navráceny do církevních rukou a přešly do vlastnictví Společnosti salvatoriánů, která je opět přeměnila na klášter, po roce 1990 byly zčásti adaptovány na ubytovací zařízení, školu a kavárnu. Klášterní kostel povýšil papež Jan XXIII. v roce 1960 na basiliku minor. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Abbaye de Steinfeld na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Klášter Steinfeld na Wikimedia Commons
Abadía de Steinfeld

La Abadía de Steinfeld​​ (en alemán: Kloster Steinfeld) es un antiguo monasterio premonstratense, ahora un convento salvatoriano, con una basílica importante, en Steinfeld,​​ Kall, Renania del Norte-Westfalia, Alemania. Los orígenes del sitio remontan a alrededor de 920. El primer asentamiento monástico en Steinfeld se estableció alrededor del 1070, y los Premonstratenses se establecieron aquí en 1130. Se convirtió en un importante monasterio en el Imperio Alemán, y establecieron una serie de casas en toda Europa, incluyendo la Abadía de Strahov en Praga. Fue elevada a la categoría de una abadía en 1184. En 1802, la abadía de Steinfeld fue secularizada. La basílica fue usada como iglesia parroquial, mientras que los edificios conventuales fueron utilizadas para una serie de propósitos seculares hasta 1923, cuando los Salvatorianos los adquirieron. La basílica, antes la iglesia abacial, se construyó entre 1142 y 1150 por la monjes como una de las iglesias abovedadas más antiguas de Alemania. Véase también Iglesia católica Basílica Referencias
Klasztor Steinfeld

Klasztor Steinfeld (niem. Kloster Steinfeld) – dawne opactwo zakonu norbertanów, a od 1923 klasztor salwatorianów, znajdujący się w niemieckiej gminie Kall. Historia Pierwsza wzmianka o Steinfeldzie pochodzi z 1069 roku, odnosi się ona do posiadłości Odona, biskupa Toul. W 1121 przybyli tu kanonicy regularni z klasztoru Springiersbach. Około 1138 przyjęli oni regułę norbertańską, a dwa lata później założyli oni swoją najważniejszą filię – praski klasztor na Strahowie. W 1142 wmurowano kamień węgielny pod budowę kościoła klasztornego. W 1184 prepozyturę podniesiono do godności opactwa. Pod koniec XV wieku wzniesiono gotycki krużganek. W latach 1767–1784 kompleks częściowo przebudowano w stylu barokowym, a w 1789 wzniesiono mur z bramą wjazdową. Placówkę zsekularyzowano w 1802 roku, podczas okupacji napoleońskiej. Kościół klasztorny został świątynią parafialną. W 1853 władze pruskie założyły tu placówkę edukacyjną. W 1923 kompleks przejął zakon salwatorianów. 7 października 1960 papież Jan XXIII wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej. Bazylika Głównym budynkiem klasztoru jest romańska bazylika świętych Potentyna, Felicjusza i Symplicjusza. Ma ona formę trójnawowej bazyliki z transeptem, przykrytej sklepieniami krzyżowymi. Znajduje w niej się grób Hermana Józefa, zakonnika ze Steinfeldu zmarłego w 1241 roku, czczonego jako świętego. Wedle legendy miał on przynosić jabłka pod figurę Maryi w kościele Najświętszej Marii Panny na Kapitolu w Kolonii, stąd tradycją stało się układanie świeżych jabłek na jego sarkofagu. Herman Józef jest również patronem ołtarza pochodzącego z 1698 roku. Pod nawą południową ulokowano kryptę opatów. Nagrobki, które pokrywały posadzkę świątyni, usunięto podczas XVIII-wiecznej barokizacji. Budowę organów kościelnych zakończył w 1727 roku Balthasar König, miały one wówczas 29 głosów. W 1934 przedsiębiorstwo Johannes Klais Orgelbau z Bonn rozbudowało je do 46 głosów. Z powodu usterek w 1977 wyłączono je z użytku, a cztery lata później firma Weimbs Orgelbau przeprowadziła ich renowację. Od tego czasu instrument składa się z 1956 piszczałek zgrupowanych w 35 głosów. Dzwony kościelne zostały zniszczone podczas pożaru 7 października 1873. Kolejny zestaw dzwonów, odlany w 1874 roku, został zarekwirowany na cele I wojny światowej. W 1956 roku odlano cztery dzwony o tonach d', e', fis' i g', a podczas renowacji w 1972 roku dodano piąty, najmniejszy dzwon, o tonie a'. Galeria Przypisy
Yayla Arena

Yayla Arena, formerly known as KönigPALAST from 2004 to 2018, is an arena in Krefeld, Germany. It is primarily used for ice hockey, and is the Home to the Krefeld Pinguine. It opened in 2004 and holds 8,029 people. The original name sponsor was the König Brewery from Duisburg. External links Official website of Yayla Arena Former website of KönigPALAST
Königpalast

Le Königpalast est une patinoire située à Krefeld en Allemagne. Description Elle ouvre en 2004. La patinoire accueille notamment l'équipe de hockey sur glace des Krefeld Pinguine de la DEL. La patinoire a une capacité de 8 029 spectateurs. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du hockey sur glace Portail de la Rhénanie-du-Nord-Westphalie
Yayla-Arena

De Yayla-Arena is een multifunctionele indoorhal in de Duitse stad Krefeld. In de hal kunnen evenementen worden georganiseerd, maar het complex is vooral in gebruik als ijshockeystadion van de club Krefeld Pinguine. Naast ijshockey vinden er andere sporten als tennis, handbal en boksen plaats. In de arena is plaats voor 9.500 bezoekers bij concerten en 8.029 bij sportwedstrijden, waarvan 5.339 zitplaatsen. Vanaf de opening van de arena in 2004 tot eind 2018 stond de hal bekend onder de naam König Palast (Koningspaleis), daarna werd de naam aan het Turkse levensmiddelenbedrijf Yayla verkocht. De Yayla-Arena is sinds 2018 jaarlijks het toneel van de Deutschland Cup, een prestigieus ijshockeytoernooi voor landenteams in het najaar, waaraan het Duits ijshockeyteam altijd meedoet. Krefeld werd als gaststad gekozen omdat in die stad de Duitse ijshockeybond werd opgericht. Afbeeldingen
Devolo

Devolo AG is a technology company founded on 1 May 2002 in Aachen, Germany, and specializes in the development of communications devices for private consumers and industrial applications. Its product range includes home-networking solutions mainly using the existing electrical wiring for data transmission, based on Powerline Communications (PLC). The current range of consumer products is based on the PLC standard G.hn, older products were based on HomePlug AV. The consumer products are available as PLC or hybrid PLC/WiFi variants and can be purchased in retail stores as well as online. Moreover, devolo is an OEM supplier for international telecommunications companies. Additional to home networking, devolo develops data communications devices for industrial use, e.g. in the smart grid. Moreover, the company regularly collaborates in publicly funded projects. devolo is a member of several industry associations, e.g. the Homegrid Forum, the G3-PLC Alliance or the German BITKOM. See also G.hn HomePlug Powerline Alliance IEEE P1901 Power line communication References External links Official website
Devolo

devolo AG fue fundada el 1 de mayo de 2002 en Aquisgrán, Alemania, y se ha especializado en el desarrollo de soluciones de comunicación para consumidores privados y aplicaciones industriales. Su rango de productos incluye dispositivos para DSL, ISDN y acceso analógico a Internet, así como soluciones de red doméstica utilizando Ethernet, Wireless LAN, o, principalmente el cableado eléctrico existente (HomePlug con Ethernet, USB o WiFi). Véase también HomePlug Powerline Alliance IEEE P1901 Power line communication (PLC) Enlaces externos devolo Devolo dLAN 650+, Internet a través de la red eléctrica de hasta 600 Mbps HomePlug
Langer Eugen

Langer Eugen (známý také jako UN-Hochhaus) je výšková budova v městské části Gronau německého města Bonn. Byla poostavená v letech 1966–1969. Od rekonstrukce v roce 2006 zde sídlí jedenáct organizací OSN a proto je Součástí UN-Campusu. Budova je 114 m vysoká a disponuje 31 nadzemními a 3 podzemními patry. Je nejvyšší budovou Německa, jejíž konstrukce je zejména z oceli. Nejvyšší budovou města byla do roku 2002, kdy byl dokončen mrakodrap Post Tower. Dnes je na druhém místě. Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Langer Eugen na německé Wikipedii a Langer Eugen na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Langer Eugen na Wikimedia Commons
Langer Eugen

El Langer Eugen es un edificio de oficinas situado en la ciudad alemana de Bonn. Historia y características Fue proyectado por Egon Eiermann​ y su construcción tuvo lugar entre 1966 y 1969.​ El edificio, que albergó la sede del Bundestag, ha pasado posteriormente a albergar instalaciones de la Organización de las Naciones Unidas.​ Debe su nombre al antiguo presidente del Bundestag Eugen Gerstenmaier.​ Alcanza una altura de 115 m.​ Referencias Bibliografía Barnstone, Deborah Ascher (2005). The Transparent State: Architecture and Politics in Postwar Germany (en inglés). Londres y Nueva York: Routledge. ISBN 0-415-70018-3. Eckart, Kai (1998). Den Wolken entgegen: die höchsten Türme Deutschlands (en alemán). Múnich: Herbert Utz Verlag. ISBN 3-89675-902-7. Kuehn, Michael; Mattner, Dirk (2003). «Solar Concepts for Building». En: Christian Schittich (Ed.). Solar Architecture: Strategies, Visions, Concepts (en inglés) (Walter de Gruyter): 38-56. ISBN 3-7643-0747-1. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Langer Eugen.
Langer Eugen

La Langer Eugen è un grattacielo situato a Bonn, nel distretto di Gronau in Germania. Descrizione Alto 115 metri e progettato da Egon Eiermann, fu costruito tra il 1966 e il 1969. Dal 2006 ospita diverse organizzazioni delle Nazioni Unite. Fino a quando il Bundestag tedesco non si trasferì a Berlino nel 1999, l'edificio era la sede principale degli uffici dei membri del Bundestag. Dopo i lavori di ristrutturazione, undici organizzazioni delle Nazioni Unite si sono trasferite nell'edificio utilizzandolo come centro del campus delle Nazioni Unite. Il Langer Eugen è un edificio protetto secondo la legge sulla protezione dei monumenti del Nord Reno-Westfalia. È il secondo edificio più alto di Bonn e il 43° edificio più alto della Germania. Al momento della fine della costruzione, fu per breve tempo il secondo edificio più alto della Germania dietro il Bayer-Hochhaus. Note Voci correlate Grattacieli più alti dell'Unione europea Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Langer Eugen Collegamenti esterni Langer Eugen, su archINFORM. (EN) Langer Eugen, su Skyscraper Center.
Южный мост (Кёльн)

Южный мост (нем. Südbrücke) — стальной железнодорожный мост через реку Рейн, расположенный в крупнейшем городе федеральной земли Северный Рейн-Вестфалия — Кёльне (Германия). Южный мост используется главным образом для движения грузовых составов, однако, в 1999—2001 годах во время реконструкции вокзала Кёльн–Мессе/Дойц по мосту осуществляли движения и поезда ICE. Мост находится под охраной государства как памятник истории и архитектуры. Выше по течению находится Мост Роденкирхен, ниже — Мост Святого Северина. История Строительство Южного моста было начато 8 ноября 1906 года, а движение по мосту было открыто 5 апреля 1910 года. Затраты на строительство составили 5,5 млн. марок. Въезд на мост был украшен неороманскими башнями, возведенными по проекту архитектора Франца Швехтена, который проектировал подобные башни и для моста Гогенцоллернов. Мост был открыт без обычной в таких случаях торжественной церемонии. Это было обусловлено трауром по восьми рабочим, погибшим в результате аварии во время строительства. 6 января 1945 года во время одной из 262 бомбардировок Кёльна британской авиацией Южный мост был разрушен. Сразу после окончания второй мировой войны начались работы по восстановлению моста и уже в мае 1946 года движение по мосту было восстановлено, правда, только по одной колее. Полностью мост после реконструкции был открыт 1 октября 1950 года, при этом затраты на восстановление составили 10 млн марок. В декабре 2009 года начались работы по ремонту и модернизации Южного моста. На эти работы было выделено 5,1 млн евро. Работы были завершены в октябре 2012 года. Конструкция Полотно моста — сталь Общая длина — 536 м Длина силовых арок — 368 м Схема пролётов — 102,0 м — 165,0 м — 102,0 м — 3×56,0 м Количество железнодорожных колей — 2 Ширина железнодорожной части моста — 10,34 м Общая ширина моста — 14,69 м См. также Список Рейнских мостов Примечания Ссылки Südbrücke Köln Архивная копия от 23 августа 2019 на Wayback Machine // Structurae (англ.) Страница Южного моста на сайте Рейнской индустриальной культуры Архивная копия от 23 ноября 2017 на Wayback Machine (нем.)
Saalbau Essen

Saalbau Essen es la sala de conciertos de Essen, Alemania. La sala original de 1904 llamada Stadtgartensaal donde Gustav Mahler dirigió su Sexta Sinfonía en 1906 y Max Reger estrenó su Böcklin-Suite fue bombardeada el 26 de julio de 1943. Un edificio provisorio la reemplazó entre 1949 y 1954. El nuevo edificio inaugurado en 2003 es la sede de la Orquesta Filarmonica de Essen tiene varias salas de espectáculos, la sala mayor - Alfried Krupp Saal - tiene capacidad para 1900 espectadores. Enlaces externos Sitio oficial Saalbau-Essen (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última).
Theater an der Ruhr

Theater an der Ruhr is a theatre in Mulheim, North Rhine-Westphalia, Germany. It was founded in 1980 by Italian director Roberto Ciulli and dramaturge Helmut Schäfer as gGmbH in Mülheim an der Ruhr. The city of Mülheim also became a companion gGmbH. The theatre is subsidised with a budget of 3.6 million euros yearly to 50% and is financed to 50% by the income of the theatre. His draught means an artistic and economic alternative to the customary model of municipal stages. History In 1981 the theatre was founded in the Ruhr by Roberto Ciulli, Helmut Schäfer and Gralf-Edzard Habben. The first premiere was Lulu von Frank Wedekind in November, 1981. Already in the first year a cooperation begins with the free national stage in Berlin and every staging is so conceived, that the scenery of Gralf-Edzard Habben fits in a truck container and can go therefore at a reasonable price on tour. The Tourneen also became fast the main taking factor of the theatre. In 1982 the theatre was invited in the Ruhr to guest performances with her stagings "God" and "death" in the free national stage Berlin. In 1988 it was chosen by the trade journal Theater Heute for the theatre of the year.