NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rhineland Nature Park

Rheinland Nature Park (Naturpark Rheinland) is a nature park in North Rhine-Westphalia, situated between Bergheim, Kerpen, Erftstadt, Euskirchen, Königswinter, Bornheim, Bonn, Brühl, Hürth, Frechen and Pulheim. It covers an area of about 880 km2. Ville The Ville is a ridge reaching up to 170 meters above sea level in the central part of the nature park between Cologne and Bonn. It forms the southern foothills of the Ville (from the Germanic *vele, meaning "hill"). The highest point of the Ville is the Glessener Höhe at 205.8 meters. The ridge is largely forested and is clearly demarcated to the east by a slope with a drop of 60 to 100 m down to the Cologne Bay. The northern section of the Ville, as part of the Rhenish lignite mining region, is characterized by former open-pit lignite mining and subsequent reclamation. In the area around Erftstadt, Brühl, Bornheim, and Hürth, some 40 lakes of various sizes have been created, which are now used for swimming, diving, fishing, and recreation (Ville Lake District). In 1920, Adolf Dasbach near Hürth was the first to begin reforesting his mining area with black locust, beech, pine, red oak, and larch trees. Ville-Seen-Platte Roughly translated, this would be the 'plateau of lakes in the Ville'. In the vicinity of Erftstadt, Brühl and Hürth many small and large lakes have been created due to coal mining. The reforestation of the area was begun in 1920 by planting beech, pine, oak and larch trees. Today, there are about forty lakes that have sprung from the mining operations. List of lakes on the Villen-Seen-Platte: Concordia See Köttinger See Zieselsmaarsee Villesee Dinnendahlsee Liblarer See Forellenteich Obersee Mittelsee Untersee Bleibtreusee Silbersee Heider Bergsee Gruhlsee Margarethenweier Schluchtsee Franziskussee Karauschenweiher Teich Donatussee Zwillingssee Entenweiher Villenhofer Maar Pfingsdorfer See Fasanenweiher Forsthausweiher Lucretiasee Berggeistsee Gotteshülfeteich Otto-Maiglersee Waldsee Klärteich Flora and Fauna On Venusberg along Dottendorfer Allee stand numerous old "pollarded beech trees" These beech trees, which were once “pollarded” at chest height to quickly harvest firewood, took on an extremely bizarre shape as they grew, earning them the nickname “ghost beech trees.” The many damp spots in the Kotten Forest (Kottenforst) allow lily-of-the-valley and anemones to sprout. Otherwise, there is a mixed forest alongside the usual spruce plantations. The agile frog, a species strictly protected under the Habitats Directive, occurs in an isolated island population within the nature park. It is listed on Germany’s Red List. So far, it has been found in waterlogged areas of the Kottenforst and in the natural shallow lakes near Brühl. References External links Naturpark Rheinland (German)
Natuurpark Rheinland

Het Naturpark Rheinland, tot 2005 geheten: Naturpark Kottenforst-Ville, is een in 1959 ingericht en 1.045 km² groot natuurgebied in Duitsland in de deelstaat Noordrijn-Westfalen. Het ligt in de Kreise Rhein-Erft-Kreis, Kreis Euskirchen en Rhein-Sieg-Kreis. Een Naturpark, te vergelijken met een landschapspark in andere landen, is in Duitsland een gebied, waar natuurbeschermingsmaatregelken gelden, maar niet zo strikt als in een natuurreservaat. 9 Procent van het Naturpark heeft de status natuurreservaat. Het gebied strekt zich uit van Bedburg in het noorden, via Erftstadt, tot dicht bij Ahrweiler in het zuiden. Hiertoe behoren ook de gebieden, waar na het sluiten van bruinkoolgroeven in het Rijnlands bruinkoolgebied landschapsherstel plaats heeft. Ook het dal van de rivier de Erft behoort hiertoe. Dit dal is o.a. in de gemeente Kerpen (Noordrijn-Westfalen) hier en daar in stadsparken en recreatieterreinen ingepast, maar elders is het oevergebied een natuurreservaat. Er komen veel zeldzame vogels en insecten voor. Op enkele plekken langs de Erft heeft zich ooibos ontwikkeld. In de landschapsherstel-zones zijn, o.a. bij de Bruinkoolgroeve Frechen de bruinkoolgroeves dichtgestort, met bos herbeplant en voorzien van enige, meest kleine, meren, die ten dele als recreatieplas dienen. Vooral tussen Erftstadt en Brühl liggen veel van deze met bos omringde meren. Oude cultuurlandschappen in het zuiden van het gebied zijn te vinden in het Kottenforst tussen Bad Godesberg en Meckenheim. Ten westen van Brühl en Bonn ligt de grotendeels beboste, tot 170 meter hoge, heuvelrug Ville. Het gebied is van groot belang als groene long aan de linker Rijnoever en als recreatie- en wandelgebied voor de inwoners van Bonn, Keulen, Leverkusen, Düren en andere omliggende steden. Er zijn dan ook talrijke recreatieve en toeristische voorzieningen aanwezig. Aan de rand van het gebied liggen enkele bezienswaardige kastelen.
Parcul natural Rheinland

Parcul Natural Rheinland până în anul 2005 fiind numit „Parcul Natural Kottenforst-Ville”, este situat în Lunca Rinului și Erftului la vest de Bonn și Köln, el cuprinde Vorgebirge și regiunea recultivată a minelor de cărbuni din regiune. Așezare Parcul natural se întinde pe direcția nord-sud pe o lungime de 60 și o lățime de 30 km, având o suprafață de 1.045 km². El cuprinde pe teritoriul să porțiuni din districtele Rhein-Erft, Euskirchen și Rhein-Sieg. Regiunea este limitată la vest de Valea Erftului între Euskirchen și Bedburg. Jumătate din regiunea parcului este zonă împădurită, ca. 9 % este destinată agriculturii restul fiind reginune protejată. Pe teritoriul parcului se află localitățile, Bedburg, Bergheim, Bornheim (Rheinland), Kerpen, Frechen, Hürth, Brühl (Rheinland), Erftstadt, Gymnich, Zülpich, Euskirchen, Rheinbach și Meckenheim. Lacuri
Naturpark Rheinland

Naturpark Rheinland (kallat Naturpark Kottenforst-Ville till 2005) är ett naturreservat (Naturpark) i Nordrhein-Westfalen i västra Tyskland. Det täcker en yta av 880 km². Det ligger vid Bergheim, Kerpen, Erftstadt, Euskirchen, Königswinter, Bonn, Brühl, Hürth, Frechen och Pulheim. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Naturpark Rheinland.
Styrum

Styrum (German pronunciation: [ˈʃtiːʁʊm]; sometimes spelled "Stirum") was an immediate lordship in the Holy Roman Empire, located in Mülheim an der Ruhr, North Rhine-Westphalia, Germany. It held no seat in the Diet and was circumvened by the Lordship of Broich. The exact date of construction of its castle is unknown. Styrum was already prosperous in Frankish times before Charlemagne (late 8th century). In 1067 Styrum was given to the Abbacy of Kaiserswerth. After the murder of the Archbishop of Cologne, Engelbert of Berg, in 1225, the descendants of Frederick I of Isenberg gained ownership of Mülheim on the river Ruhr and thereby of the castle Styrum and the castle Hohenlimburg on the river Lenne. They founded the line of Counts of Limburg zu Hohenlimburg and Lords of Limburg zu Styrum. The family obtained important estates in Westphalia and the Lower Rhine. With the partition of the House of Limburg Styrum in 1644, Styrum passed to the line of Limburg-Styrum-Styrum. Styrum was rebuilt in Baroque style in 1668, and it received its present form after a fire in 1738. In the mediatisation of 1806, Styrum came under control of the Grand Duchy of Berg. The line of Limburg-Styrum-Styrum became extinct in 1809. The last count of the Styrum branch of the family, Ernst Maria Johan (deceased on 23 March 1809) in his will of 29 January 1808 donated Styrum to the sister of his wife: Maria Margaretha von Humbracht, who sold it in 1825. Styrum was purchased by the German industrialist August Thyssen in 1890. His company gave the castle to the city of Mülheim in 1960. It was transformed into a restaurant, artist studio and community centre for the elderly in 1992. The community of Styrum is now part of the cities of Mülheim an der Ruhr and Oberhausen. Its local soccer team, FC Styrum, renamed FC Mülheim in 1975, was successful from the 1950s to the 1980s, even playing in the 2. Bundesliga-Nord. The name "Styrum" originates from "Stiarhem", meaning "Bulls Home" in the early medieval local dialect. Literature Rawe, Kai: Schloss Styrum (2010). In: Niederhöfer, Kai (ed.): Burgen AufRuhr. Unterwegs zu 100 Burgen, Schlössern und Herrensitzen in der Ruhrregion. Essen: Klartext Verlag, p. 301–304. External links
Heerlijkheid Styrum

Styrum was een rijksonmiddellijke heerlijkheid binnen het Heilige Roomse Rijk. De heerlijkheid Styrum bezat geen zetel in de Rijksdag en ook niet in een kreitsdag. Het kleine gebied was een afsplitsing van het graafschap Limburg (Lenne) en lag als enclave binnen het tot de hertogdom Berg behorende heerlijkheid Broich. Het hiërarchisch primaat van zitting in de Rijksdag kwam ten tijde van de latere opvolgende gravenhuizen van het graafschap Limburg (Hohenlimburg) toe. Omstreeks 1200 was de zoon van graaf Frederik van Altena-Isenberg, Dirk van Limburg in het bezit van Mülheim an der Ruhr en het daarbij gelegen Styrum. Na de dood van Diederik I van Limburg omstreeks 1301 vererfde zijn graafschap Limburg en heerlijkheid Styrum: Zijn kleinzoon Diederik volgde zijn vooroverleden vader Johan op in de heerlijkheid Styrum aan de Ruhr. Zijn zoon Eberhard I werd graaf in het graafschap Limburg aan de Lenne. Na het verwerven van de heerlijkheid Broich in 1372 wordt dit de tak Graven van Limburg Hohenlimburg & Broich. Styrum werd na 1289 tot een bevestigd huis uitgebouwd en wordt in 1442 rijksleen genoemd. Graaf Georg van Limburg Stirum en Bronckhorst huwt in 1539 met Ermgard van Wisch gravin van Bronkhorst. Zij is de erfgename van Wisch, Borculo, Wildenberg, Lichtenvoorde en Overhagen. In 1591 huwt Joost van Limburg Stirum en Bronckhorst met Maria van Holstein-Pinneberg, de erfgename van de rijksheerlijkheid Gemen. De zonen van Herman Otto I van Limburg Stirum delen na zijn dood in 1644 de bezittingen: Otto van Limburg Stirum krijgt Bronckhorst en Borculo Adolf Ernst van Limburg Stirum krijgt Gemen (uitgestorven 1800) Maurits van Limburg Stirum krijgt Styrum (uitgestorven 1809) Graaf Maurits Herman van Limburg Stirum huwt in 1692 Dorothea Wilhelmina van Leiningen-Dagsburg, de erfgename van de halve heerlijkheid Oberstein. De heerlijkheid Oberstein gaat verloren door de Franse bezetting van de linker Rijnoever in 1797. Paragraaf 6 van de Reichsdeputationshauptschluss van 25 februari 1803 kende de graaf van Limburg-Styrum voor het verlies van de heerlijkheid Oberstein een eeuwigdurende rente van 12.200 gulden toe. In artikel 24 van de Rijnbondakte van 1806 worden de heerlijkheden van Limburg-Styrum (en Broich) onder de soevereiniteit van het groothertogdom Berg gesteld: de mediatisering. De laatste graaf van Limburg-Styrum, Ernst Maria Johan van Limburg Stirum (overleden 23 maart 1809) laat bij zijn testament van 29 januari 1808 Styrum na aan de zuster van zijn vrouw: Maria Margaretha van Humbracht, die het in 1825 verkocht.
Castelul Styrum

Castelul Styrum se află situat în cartierul Styrum din orașul Mülheim an der Ruhr, castelul până în 1067 este curte regală în timpul regelui Heinrich IV (1050–1106), care cedează castelul ducelui de Limburg-Styrum. În anul 1986 castelul a fost renovat și declarat monument istoric.
Escuela Superior de Deportes de Alemania

La Escuela Superior de Deportes de Alemania (en alemán, "Deutsche Sporthochschule") es la única universidad dedicada a los deportes y ciencias afines en la RFA. Fue fundada en 1947 con sede en la ciudad de Colonia y cuenta actualmente con más de 5000 estudiantes y 19 institutos de investigación. Historia La institución fue fundada en 1946 por resolución del Consejo de Educación Zonal de las zonas de ocupación británica y estadounidense. Su primer rector, Carl Diem, asumió el cargo en 1947 y lo ejerció hasta su muerte en 1962. Su concepto se orientaba a una profesión "corporal, espiritual, moral y artística": las cuatro columnas de su emblema representan lo fuerte, lo verdadero, lo bueno y lo bello. Institutos Instituto de terapia del movimiento, prevención y rehabilitación. Instituto de ciencias neurológicas del movimiento. Instituto de gerontología deportiva y del movimiento. Instituto de bioquímica Instituto de biomecánica y ortopedia. Instituto de desarrollo deportivo europeo e investigación del tiempo libre. Instituto de investigaciones cognitivas y del juego deportivo. Instituto de comunicación e investigación de los medios. Instituto de cardiología y medicina deportivas. Instituto de deporte natural y ecología. Instituto de pedagogía y filosofía. Instituto de fisiología y anatomía. Instituto de psicología. Instituto de deportes escolares y desarrollo escolar. Instituto de historia del deporte. Instituto de economía y gestión deportiva. Instituto de sociología del deporte. Instituto de danza y cultura del movimiento. Instituto de ciencias del entrenamiento e informática deportiva.
Université allemande du sport de Cologne

L'Université allemande du sport de Cologne (Deutsche Sporthochschule Köln, DSHS, Spoho) est une université sportive allemande. L'université est située dans le quartier Müngersdorf de Cologne, non loin du RheinEnergieStadion. La DSHS est la plus grande université sportive au monde, et l'unique université de ce type en Allemagne. Histoire En 1970, l'État de Rhénanie-du-Nord-Westphalie a accordé à l'Université allemande des sports de Cologne le droit de décerner des doctorats et une habilitation, ainsi que le statut d'une université scientifique avec un statut universitaire. Elle accueille 5 800 étudiants de 59 pays. Elle dispose de 19 instituts scientifiques d'enseignement et de recherche, dispense des formations de type Bachelor et Master, et décerne des diplômes de doctorat et de post-doctorat. Notes et références Liens externes Ressources relatives à la recherche : Classement académique des universités mondiales CrossRef Horizon 2020 Ressource relative au spectacle : Archives suisses des arts de la scène Portail du sport Portail de l’éducation Portail des universités Portail de Cologne
Centrale thermique de Neurath

La centrale thermique de Neurath est une centrale thermique en Rhénanie-du-Nord-Westphalie, en Allemagne. Elle est considérée en 2019 comme le 2e plus gros pollueur d'Europe avec 32,2 mégatonnes de CO2 par an, soit davantage que ce que génère la totalité du trafic aérien intérieur en France. Notes et références Portail de l'industrie Portail des énergies fossiles Portail de la Rhénanie-du-Nord-Westphalie
Elektriciteitscentrale Neurath

Elektriciteitscentrale Neurath (Kraftwerk Neurath) ligt tussen Grevenbroich-Neurath en Rommerskirchen in deelstaat Noordrijn-Westfalen vlak bij Elektriciteitscentrale Frimmersdorf en de dagbouw Garzweiler. Deze centrale is de modernste bruinkoolcentrale van Duitsland: Braunkohlekraftwerk mit optimierter Anlagentechnik (BoA). BoA 1 staat bij Elektriciteitscentrale Niederaußem. Tijdens de bouw van de nieuwe eenheiden blok F-G vond op 25 oktober 2007 een ernstig ongeval plaats, waarbij drie mensen zijn omgekomen. Externe link (de) website over elektriciteitscentrale Neurath bij RWE
Elektrownia Neurath

Elektrownia Neurath – elektrownia cieplna opalana węglem brunatnym w Niemczech, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia. Na elektrownie składa się 7 bloków energetycznych, z czego 2 aktualnie eksploatowane, natomiast węgiel dostarczają pobliskie kopalnie odkrywkowe w Garzweiler i Hambach. Operatorem elektrowni jest koncern energetyczny RWE. W 2019 roku Grupa Transportu i Środowiska Unii Europejskiej wskazała elektrownie jako drugiego największego emitenta dwutlenku węgla w Unii, a Climate Trace określiła Neurath jako 103 największego jednostkowego emitenta dwutlenku węgla na świecie. Przypisy Linki zewnętrzne Neurath power plant
Нойрат (ТЭС)

ТЭС «Нойрат» (нем. Kraftwerk Neurath) — тепловая электростанция на буром угле в земле Северный Рейн-Вестфалия, Германия. Расположена к югу от Гревенбройха и граничит с муниципалитетами Роммерскирхен и Бедбург. Установленная мощность составляет 4211 МВт, что, на 2019 год, делает её самой мощной электростанцией Германии. Первый блок введён в эксплуатацию в 1972 году, блоки F и G — 15 августа 2012 года. Блоки A и B выведены из эксплуатации. Блок C находится в состоянии «готовности по соображениям безопасности» с 2019 года. Находится в собственности RWE. Основные сведения ТЭС «Нойрат» является электростанцией базовой нагрузки. В качестве топлива использует бурый уголь, который доставляется по железной дороге из карьеров Рейнского угольного бассейна, в частности из рудников Гарцвайлер и Хамбах Первые 5 блоков станции были введены в эксплуатацию в 1970-х годах (2100 МВт), в 2012 году были добавлены два новых блока производства Alstom, каждый мощностью 1000 МВт, конструкция которых позволяет осуществлять регулирование нагрузок в электросетях. Хронология ввода в эксплуатацию энергоблоков: Примечания
Qiagen

Qiagen est une société qui vend des kits de biologie moléculaire. Ces produits sont destinés à la préparation d'échantillon en préanalyse et des solutions de diagnostic moléculaire. Fondée en 1984, Qiagen est désormais une compagnie de holding néerlandaise avec un centre opérationnel basé à Hilden en Allemagne. Qiagen possède des filiales dans 14 pays et emploie environ 5200 personnes à travers le monde. Principaux actionnaires Au 19 décembre 2019: Notes et références Lien externe Qiagen Site officiel Portail des entreprises Portail de l’Allemagne Portail de la biologie cellulaire et moléculaire
Qiagen

La QIAGEN è un produttore di tecnologie per campioni e analisi per la diagnostica molecolare, test applicati, per la ricerca accademica e farmaceutica. Consolidata sotto la holding olandese QIAGEN NV, la società gestisce più di 35 uffici in oltre 25 paesi. Le azioni di QIAGEN sono quotate al NYSE (con il ticker QGEN) e alla Borsa di Francoforte nel Prime Standard (con il ticker QIA). La sede operativa principale si trova a Hilden, in Germania; Thierry Bernard è l'amministratore delegato dell'azienda. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Qiagen Collegamenti esterni Sito ufficiale, su qiagen.com. QIAGEN (canale), su YouTube.
Wittringen Castle

Wittringen Castle or Wittringen House (German: Schloss Wittringen or Haus Wittringen) is a moated castle in Gladbeck, North Rhine-Westphalia, Germany. History The noble family von Wittringen was first mentioned in an official document from 1263. Knight Ludolfus de Witteringe is today believed to have erected the castle around that time. The exact date is, however, unclear. Another document from 1394 mentions Heinrich von Brachtbecke as the castle's owner. The three Wolfsangeln of Brachtbecke's family crest were later also included in the crest of the city of Gladbeck. In 1438, the Herzog of Cleves granted the von Oeffte family enfeoffment of 50 percent of Wittringen. The family later acquired the other half and was thus the castle's sole possessor for the next 150 years. In the mid-sixteenth century, Wittringen was given to the family of the Knights von Capellen as a betrothal gift. During the Thirty Years' War, it was plundered by Hessian troops in 1642. In 1922, Freiherr Vittinghoff-Schell, then the owner of Wittringen, sold the castle to the city of Gladbeck. In the following years, it was extensively overhauled, using historic maps and plans. The manor house was re-modelled in its original style of the Dutch Renaissance. Since 1928, Wittringen has been home to the museum of Gladbeck (Museum der Stadt Gladbeck) and today it also hosts a restaurant. The castle is surrounded by spacious forests, parks and the Gladbeck Stadium. External links Museum der Stadt Gladbeck – official site Restaurant's website with more photos of Wittringen Castle
Château de Wittringen

Le château de Wittringen (Schloss Wittringen) est un Wasserschloss, c’est-à-dire un château fortifié entouré d’eau, situé dans l’État de Rhénanie-du-Nord-Westphalie en Allemagne, près de Gladbeck. Historique Les seigneurs de l’endroit, les chevaliers de Wittringen, sont nommés en 1263 avec un Ludolfus de Witteringe qui fait construire un château fortifié. Celui-ci est un descendant de la famille von der Horst qui possède le château fort d’Altendorf au sud de la Ruhr, près de l’actuelle Essen. Le château est en la possession du seigneur Heinrich von Brachtbecke dit de Wittringen en 1394. Leurs armoiries sont intégrées aujourd’hui au blason de la ville de Gladbeck. Ernst von Oeffte bénéficie en 1438 de la moitié des terres de Wittringen, de la part du duc Adolphe de Clèves et fait construire le bâtiment principal. La famille von Oeffte obtient l’autre moitié plus tard, puis les terres entrent par mariage dans la famille von der Capellen au XVIe siècle, pendant cent cinquante ans. La guerre de Trente Ans n’est pas sans laisser de traces à Wittringen. Le château est incendié par les soldats du duc de Hesse en 1642 et l’on construit ensuite à côté un petit château à colombages de deux étages devenu aujourd’hui un musée. La famille von Vittinghoff de la branche de Schell devient propriétaire des terres et du château au début du XVIIIe siècle. Son dernier propriétaire est le baron Friedrich von Vittinghoff qui le vend, ainsi que les terres et les forêts, en 1922 pour 3,75 millions de marks à la ville de Gladbeck qui restaure l’ensemble. Quant au bâtiment principal du château, avec ses pignons à échelons caractéristiques, il est restauré dans son ancienne splendeur d’’après les archives conservées au château de Hugenpoet, château du même style architectural Renaissance. Voir aussi Château de Kalbeck Château de Schellenberg Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Schloss Wittringen » (voir la liste des auteurs). Portail des châteaux Portail de la Rhénanie-du-Nord-Westphalie Portail des monuments historiques en Allemagne