NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Марширтор

Марширтор (нем. Marschiertor — «Маршевые ворота» или «Походные ворота») — южная воротная башня городской стены в городе Ахене (федеральная земля Северный Рейн — Вестфалия). Расположены на пересечении улиц Францштрассе, Вальштрассе, Лагерхаусштрассе, Буртшайдерштрассе и Боксграбен. Марширтор наряду с Понттор — двое сохранившихся ворот Ахенской городской стены. История Строительство башни началось в 1257 году и закончилось, вероятно, вскоре после 1300 года. Наряду с башнями Понттор, Кёльнскими воротами и воротами Якоба Marschiertor являлись главными воротами сооруженного в XIV-XV веках второго кольца городских стен тогдашнего свободного имперского города Ахена. Ворота Marschiertor были самой южной точкой так называемой «Южной готической стены». Именно в Марширтор размещался городской гарнизон, а возле него плац — отсюда и происхождение названия башни. Об этом напоминает бронзовая скульптура солдата, установленная с северной стороны ворот. За время своего существования башня испытала не одну осаду, занималась для размещения оккупационных войск. Позднее в башне размещалась ночлежка, молодёжная туристская база, общежитие Гитлерюгенда. Во время бомбардировок союзнической авиации в 1943 году ворота Марширтор были серьёзно повреждены зажигательными бомбами. В 1964 году ворота Марширтор были восстановлены и отданы под штаб-квартиру «Карнавального общества Ахена». Сегодня большой зал оружия может принимать 200 человек. Кроме этого в башне также находятся архивные помещения, бывшая комната комендатуры, винный погреб, рюмочная и палата одежды. Архитектура Марширтор представляет собой две четырёхэтажные круглые башни, объединённые общим пятиэтажным центральным корпусом с арочными воротами. Всё сооружение накрыто высокой шатровой крышей. Общая ширина ворот составляет 23,8 м, проездная ширина ворот — 4,8 м. Высота арки ворот с южной стороны — 13 м, с северной — 8,5 м. Высота ворот вместе со шпилем — 48,9 м. В каждой из башен винтовые лестницы ведут к расположенному в центральном здании залу оружия. Помещения для караула располагались на первом этаже башен, там же размещались служащие темницами ублиеты. На стене восточной башни выделяется выполненная в виде эркера уборная. Ранее с южной стороны Marschiertor был барбакан (наподобие имеющегося ныне у Ponttor), выступавший в сторону улицы Burtscheiderstraße. Это укрепление было снесено в XVIII веке, чтобы быть заменённым на более современное шанцевое укрепление. Это шанцевое укрепление было уничтожено во время второй мировой войны, но его можно увидеть на картине Дж. Ф. Янсена 1800 года. Галерея Примечания Литература Bruno Lerho «Die große Aachener Stadtmauer mit Toren und Türmen», Helios Verlag, 2006, ISBN=3-938208-37-6 Carl Rhoen «Die Befestigungswerke der freien Reichsstadt Aachen», Anton Creutzer, Aachen, 1894 (PDF (недоступная ссылка); 6,61 MB). Ссылки Статья о Marschiertor (нем.) Вид Marschiertor в XVIII веке 3D-модель Marschiertor
Борбек

Борбек (на немски: Borbeck) е замък в град Есен, западна Германия. Замъкът е основан в края на 13 век и служи за лятна резиденция на абатисите на Есенското абатство до неговото закриване в началото на 19 век. През втората половина на 17 век сградата е построена наново, а в средата на 18 век придобива сегашния си вид. През по-голямата част от 19 век замъкът е собственост на баронската фамилия Фюрстенберг, чиито наследници го продават на общината на Есен през 1941 година.
Borbeck Castle

Borbeck Castle is a Baroque moated castle in the Essen district of Borbeck. From the 14th century onward it served as the preferred residence of the prince-abbesses of the Essen Abbey, and it acquired its present external appearance during the 18th century. Since the 1980s it has been used as a venue for continuing education and cultural events. Description The Borbeck Castle complex consists of a main building and a long former inner bailey (Wirtschaftsgebäude) situated to the north-east of the manor house. Both buildings are surrounded by a 42-hectare castle park designed in the style of an English landscape garden. References
Kasteel van Borbeck

Het Kasteel van Borbeck (Duits: Schloss Borbeck) is een kasteel in het stadsdeel Borbeck van de Duitse stad Essen (Noordrijn-Westfalen). Beschrijving Het gebouw bestaat uit een hoofdgebouw en een langgerekt bijgebouw, dat zich ten noorden van het hoofdgebouw bevindt. Om het kasteel ligt een 42 hectare groot kasteelpark in Engelse landschapsstijl. Het drie verdiepingen hoge hoofdgebouw is omgeven door een zes tot negen meter brede slotgracht. Het sobere uiterlijk is het resultaat van renovatiewerkzaamheden die met name plaatsvonden in de 18e eeuw. Het noordelijk deel is licht gepleisterd en voorzien van twee vierkante hoektorens. Geschiedenis De eerste vermelding van het gebied dateert uit 778 uit de tijd van Karel de Grote. Vanaf de 14e eeuw was het slot de residentie van de abdissen van het sticht Essen. In 1372 werd het voor het eerst kasteel genoemd, hetgeen erop duidt dat het gebouw sinds die tijd verstevigd was. Voor deze tijd was het gebouw in gebruik als rechtszaal en regeringsgebouw. In 1493 woede er een grote brand in het gebouw. In 1590 werd het kasteel tijdens de Tachtigjarige Oorlog grotendeels verwoest maar door vorstin-abdis Elisabeth van Manderscheid-Blankenheim weer gerestaureerd en daarna als zomerverblijf gebruikt. In de jaren daarna werd het slot verschillende malen omgebouwd, tot het omstreeks 1650 onder vorstin-abdis Franziska Christine von Pfalz-Sulzbach zijn huidige uiterlijk kreeg. Nadat het Sticht Essen in 1802 door Pruisen was geannexeerd, werd het slot in 1803 privébezit. In 1826 kocht Baron Clemens van Fürstenberg het landgoed. Hij liet de architect Theodor Freyse in neoklassieke stijl een nieuw bijgebouw bouwen op de plaats van de oude bijgebouwen. Ook realiseerde hij de stallen opnieuw. Nadat de baronnen van Fürstenberg in 1879 hun residentie naar het Kasteel Hugenpoet verlegden, stond het slot Borbeck leeg en werd het verwaarloosd. In 1920 ging het kasteel open voor publiek waarbij het tegen betaling bezocht kon worden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden er kleine betonnen bunkers gebouwd in het kasteelpark. Gedurende de oorlog bleef het gebouw intact. In 1941 werd het gebouw verkocht aan de stad Essen, die het in gebruik nam als overheidsgebouw. In de jaren 1950-1960 werd het gerestaureerd en ontdaan van veel waardevolle elementen en decoratie. Sinds 1983 is het gebouw in gebruik als opleidingsplaats en voor culturele evenementen. Ook is het gebouw in gebruik als trouwlocatie. Sinds 1985 is het een beschermd monument. Externe link Officiële website Bronnen Schloss Borbeck op de Duitse Wikipedia, geraadpleegd op 28 mei 2016. Burgen auf Ruhr, red. Kai Niederhöfer. Klartext Verlag, 2010, Essen.
Zamek Borbeck

Zamek Borbeck (niem. Schloss Borbeck) – zabytkowy zamek w Borbeck-Mitte, dzielnicy Essen (Nadrenia Północna-Westfalia). W IX w. w miejscu zamku został zbudowany sąd klasztoru w Essen. W XIII w. ksieni zakupiła Oberhof Borbeck i wzniosła rezydencję typu motte, która była poprzedniczką zamku. Od tego momentu Borbeck stał się siedzibą ksieni. Z biegiem czasu zamek był dalej rozbudowywany, a nawet wykorzystywany jako miejsce, w którym schronienie często znajdowali kanonicy. Pożar w 1493 a także wojna osiemdziesięcioletnia (1568–1648) spowodowały zniszczenia, które zostały naprawione. Po 1598 rezydencja była jeszcze bardziej rozbudowywana. O obecnym wyglądzie obiektu zadecydowała w latach 1744–1762 ksieni Franciszka von Pfalz-Sulzbach, która zleciła gruntowną przebudowę posiadłości. Sekularyzacja zakończyła klasztorną historię zamku, który do 1941 znajdował się w rękach prywatnych. Przypisy
Verband für das Deutsche Hundewesen

Verband für das Deutsche Hundewesen (VDH) is a kennel club that represents Germany in the international federation Fédération Cynologique Internationale. Founded on 11 June 1949, it is headquartered in Dortmund. As the country-wide controlling body, VDH represents 176 member organizations, such as the German Dog Sports Association and the German Association of Working Dog Sports Clubs, with more than 650,000 members, and covering over 250 different breeds of dog. Further reading Anne Dreesbach, Britta Kägler, Susanne Vers: Geschichte der Hunde. Vom Kaiserreich bis heute. 100 Jahre VDH. Kosmos (Franckh-Kosmos), Stuttgart 2007, ISBN 978-3440108703. References External links Official website
Verband für das Deutsche Hundewesen

Verband für das Deutsche Hundewesen (VDH) är Tysklands nationella kennelklubb som var en av grundarna av den internationella kennelfederationen Fédération Cynologique Internationale (FCI) 1911. Den är de tyska hundägarnas intresse- och riksorganisation och för nationell stambok över hundraser. Den första nationella kennelklubben i Tyskland bildades 1906, i sin nuvarande form grundades organisationen 1949. Se även Lista över de populäraste hundraserna Källor Artikeln är delvis en översättning av motsvarande artikel på tyskspråkiga Wikipedia Externa länkar Verband für das Deutsche Hundewesen
St. Agnes, Cologne

St. Agnes is a neo-Gothic Catholic church in Neustadt-Nord, Cologne, Germany. It was consecrated in 1902 and is the second-largest church in Cologne after the Cologne Cathedral. St. Agnes is 80 metres (260 ft) long, 40 metres (130 ft) wide and occupies an area of 2,155 square metres (23,200 sq ft). The tower has a height of 61 metres (200 ft). The church is named after Agnes of Rome. External links Official webpage of the St. Agnes parish (in German)
Sint-Agneskerk (Keulen)

De Sint-Agneskerk is een rooms-katholieke parochiekerk is een van de grootste kerken in de Duitse stad Keulen. Ze is gelegen aan de Neusser Straße in de naar de kerk vernoemde Agneswijk. Geschiedenis Na de sloop van de middeleeuwse stadsmuren van Keulen in 1880 trad de stad buiten de historische grenzen en vond er een forse stadsuitbreiding plaats met de aanleg van Neustadt. Het initiatief tot de bouw van de Agneskerk werd genomen door Peter Joseph Roeckerath (1837–1905), die was gehuwd met een boerendochter die grote stukken land in de buurt van de stad bezat. Met de verkoop hiervan ten behoeve van de stadsuitbreiding wist de familie grote rijkdom te vergaren. De bouw van de kerk zou als grafkerk dienen voor zijn in 1890 gestorven vrouw die naar de heilige Agnes was vernoemd. Met de bouw van de kerk werd in 1896 begonnen. De kerk werd in 1901 voltooid en op 21 januari 1902 ingezegend. De wijding door de Keulse bisschop vond pas plaats in 1913, toen ook de aanbouw van een sacristie gereed kwam. In 1924 kwam de verbouw van de crypte tot een herdenkingskapel van oorlogsslachtoffers gereed. In een van de zijkapellen werd de stichter van de kerk begraven, die in 1905 overleed. Verwoesting en herbouw De Tweede Wereldoorlog bezorgde de Sint-Agnes aanzienlijke schade. In 1943 werd de kerk voor het eerst door de explosie van een bom getroffen. Later ging het dak in vlammen op en in september 1943 stortten de gewelven van het kerkschip als gevolg van bombardementen in. Na de oorlog hielden ook de koorgewelven het niet meer. Met het neerstortende puin werd het nog behouden hoogaltaar vernietigd. In juli 1945 werd de eerste Keulse noodkerk in het oostelijke dwarsschip ingewijd. In januari 1950 kreeg de kerk een op stalen balken gedragen betondak. Enkele maanden later werd de hele kerkruimte weer in gebruik genomen. In 1958 werd de kerk weer voorzien van een dak en ten slotte werden in 1967 ook de werkzaamheden aan de gevel afgerond. Op 18 juni 1980 brak er bij gebrekkig uitgevoerd werk brand uit, waarbij het voor de wederopbouwtijd karakteristieke kerkdak van houtpanelen verwoest werd. Na lange discussies werd er uiteindelijk gekozen voor een reconstructie van de oorspronkelijke, vooroorlogse gewelven. Architectuur De kerk is in neogotische stijl opgetrokken. Na de voltooiing van de Keulse Dom was de neogotiek met name in Keulen een zeer populaire bouwstijl geworden. Het ontwerp was afkomstig van de architecten Carl Rüdell en Richard Odenthal. Model voor het grondplan stond de Elisabethkerk in Marburg. Het gebouw werd in baksteen opgetrokken en met zand- en tufsteen bedekt. Pijlers, bogen, portalen en maaswerk van de vensters werden in rode zandsteen uitgevoerd. De kerk is 80 meter lang, 40 meter breed en heeft een grondoppervlak van 2.155 m². De toren heeft een hoogte van 61 meter. Externe link (de) De kerk op de website van het aartsbisdom Keulen
KHS GmbH

Die KHS GmbH ist ein international tätiger deutscher Hersteller von Abfüll- und Verpackungsanlagen für Glas, PET, Keg und Dosen. Der Hauptsitz befindet sich in Dortmund. Das Unternehmen entwickelt und produziert komplette Anlagen für die Getränke-, Food- und Nonfood-Industrie. Es ist eine 100-prozentige Tochtergesellschaft der zum Salzgitter-Konzern gehörenden Salzgitter Klöckner-Werke GmbH. Geschichte Die KHS GmbH ist 1993 aus einem Zusammenschluss der 1868 in Dortmund gegründeten Holstein & Kappert GmbH und der 1887 in Kreuznach gegründeten Seitz-Werke GmbH (& Co. KG), später Seitz-Enzinger-Noll AG (SEN), Bad Kreuznach, entstanden. Von 1977 bis 1982 wurde die H&K (zu 100 %) und SEN (zu 90 %) durch die Klöckner Werke AG, Duisburg übernommen. 1993 wurde das Unternehmen H&K und SEN zur KHS Maschinen- und Anlagenbau AG Dortmund zusammengeschlossen. Durch die Salzgitter AG wurde 2007 die Mehrheitsbeteiligung an den Klöckner-Werken erworben. 2008 wurden die Unternehmen KHS Corpoplast, KHS Plasmax und KHS Moldtec in die Salzgitter Klöckner-Werke GmbH integriert. 2010 wurde es von der KHS AG zur KHS GmbH umgewandelt. KHS wurde 2011 eine 100-prozentige Tochtergesellschaft der Salzgitter Klöckner-Werke. Standorte Am Hauptsitz in Dortmund ist eine der fünf deutschen Produktionsstätten, weitere liegen in Bad Kreuznach, Hamburg, Kleve und Worms. Die ausländischen Produktionsstandorte befinden sich in São Paulo/Brasilien, Waukesha/USA, Zinacantepec/Mexiko, Ahmedabad/Indien und Kunshan/China. Darüber hinaus existieren weltweit mehr als 70 Niederlassungen. Produkte Das Unternehmen bietet Turnkey-Lösungen für verschiedenste Branchen, Behälter und Prozesse in der Getränketechnologie an. Zu den Behältern gehören Glasflaschen, PET, Dosen, Kegs und Aluminium-Flaschen. Jede KHS-Anlage besteht aus Einzelmaschinen und Prozesskomponenten: von der PET-Flaschenherstellung, Abfüllung, Etikettierung, Verpackung und Palettierung bis hin zu Inspektion und Komplettreinigung. Ein weiteres Kerngebiet der KHS GmbH sind Prozessanlagen zur Vereinfachung und effizienteren Gestaltung komplexer Getränkeherstellungsprozesse. Die unterschiedlichen Prozesse betreffen Reinigungssysteme, Getränkemischungen sowie die Konzeption und Gestaltung von Produktionsanlagen. Weblinks Website der KHS GmbH Einzelnachweise
KHS (företag)

KHS är ett tyskt företag verksamt inom förpackningsindustrin, framför allt vad gäller maskiner för att tillverka och fylla flaskor och burkar med drycker. Företagets har sitt huvudkontor i Dortmund, men även produktionsanläggningar i Brasilien, USA, Mexiko, Indien och Kina. År 2010 hade KHS drygt 5000 anställda och omsatte en knapp miljard euro. Företaget har sitt ursprung i Holstein & Kappert som grundades 1868, och namnet KHS blev resultatet av en sammanslagning med Klöckner-Werke.
Rheinpark

The Rheinpark (meaning: Rhine park) is a 40 hectare (0,4 km²) large urban park along the right bank of the river Rhine in Cologne, Germany. The park lies between the Cologne districts of Deutz and Mülheim and includes a beach club, an open-air theater (the Tanzbrunnen) and a Roman Thermae styled public bath (the Claudius-Therme). It was voted Germany's best park in 2007. History Originally laid out according to plans by landscape architect Fritz Encke and opened in 1913, the park today mirrors the redesign of the park for the Bundesgartenschau in 1957. Major public events in the history of the park were: Cologne Werkbund Exhibition, 1914 Internationale Presse-Ausstellung 1928 Bundesgartenschau 1957 Bundesgartenschau 1971 Venues Tanzbrunnen Theater References External links official site
Rheinpark

Il Rheinpark o (Parco del Reno) è un parco urbano che si estende per 40 ettari nella città di Colonia in Germania. Il parco fu progettato dall'architetto Fritz Encke e fu aperto al pubblico nel 1913. I maggiori eventi ospitati nel parco sono stati: Esposizione del Werkbund a Colonia, 1914 Bundesgartenschau, 1957 Bundesgartenschau, 1971 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Rheinpark Collegamenti esterni Sito ufficiale, su stadt-koeln.de.
Église Saint-Pierre de Dortmund

L'église Saint-Pierre de Dortmund est une église protestante située dans la ville de Dortmund en Allemagne. C'est l'une des plus hautes église d'Allemagne. Historique La construction a commencé au Moyen Âge en 1322 et la flèche a été achevée en 1523 mais a connu un incendie en 1538 . Après des dégâts causés par les tremblements de terre et les tempêtes de 1640 et 1660 l'église a été totalement restaurée en 1661. La flèche s'est effondrée en 1752. En 1759, l'église a finalement été reconstruite après une destruction totale, avec des éléments et des galeries baroques et classiques. Au XIXe siècle l'autel sculpté flamand, également connu sous le nom de "miracle doré" fabriqué à l'origine en 1521 pour le monastère franciscain de Dortmund, a été installé dans l'église après la sécularisation du monastère franciscain. C'est l'un des plus grands et des plus précieux retables d'Anvers encore en vie. Le bâtiment a de nouveau été restauré, jusqu'en 1882, en particulier la flèche, reconstruite dans un style néogothique en 1867 Le 23 mai 1943 lors d'un raid aérien l'église a été largement détruite. La reconstruction a duré de 1954 à 1981 avec de 1954 à 1966 la reconstruction d'une nouvelle toiture sur la nef centrale avec 6 pignons. La flèche a fini d'être reconstruite en 1981 dans sa forme antérieure au XIXe siècle En 2010 le sous-sol utilisé comme salle de réception a été agrandi. Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes : Hauteur du faîtage ; 28,4 m Longueur : 51,36 m Hauteur de la tour : 104 m Largeur ; 22,7 m Annexes Articles connexes Liste des églises les plus hautes Liens externes Site officiel Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de la Rhénanie-du-Nord-Westphalie
Sint-Petruskerk (Dortmund)

De Sint-Petruskerk (Duits: St. Petri) is een protestantse stadskerk in het westelijke deel van de binnenstad van Dortmund. Bouwgeschiedenis Omstreeks 1322 werd begonnen met de bouw van de gotische hallenkerk. Halverwege de 14e eeuw werd de bouw voortgezet met de oprichting van een koor. In 1396 ving men aan met de bouw van de toren, die met de plaatsing van de spits pas in 1523 werd voltooid. Een brand in de torenspits (1538), een aardbeving (1640) en een storm (1660) brachten het gebouw steeds weer schade toe. Na verwoesting door instorting van de toren kreeg de kerk in de periode 1752-1759 een nieuw zadeldak zonder zijgevels en een vlak gewelf van baksteen op vier nieuwe, achthoekige zuilen. De toren werd pas in 1867 weer van een neogotische spits met op de hoeken pinakels voorzien. Bij een luchtaanval in de nacht van 23 op 24 mei 1943 werd de stad Dortmund zwaar getroffen door bombardementen. De Sint-Petruskerk werd tot op de buitenmuren vernietigd. Van 1956 tot 1966 vond de reconstructie van de kerk in de middeleeuwse en oorspronkelijke staat plaats met aan elke zijde van het schip drie nieuwe topgevels. Met de plaatsing van de 60 meter hoge torenspits werd de wederopbouw afgerond. De totale hoogte van de toren bedraagt 105 meter. De kerk meet 51,36 meter lang, 22,70 meter breed en 28,40 meter hoog. Interieur Pronkstuk van de kerk is het laatgotische "Gouden Wonder van Westfalen", een retabel dat met twee paar vleugels is uitgerust. Het betreft het grootste Vlaamse altaar uit de middeleeuwen en een van de grootste religieuze beeldhouwwerken van Europa. Het bij geopende toestand 7,4 meter brede en 5,6 meter hoge altaar werd in 1529 in Antwerpen gemaakt voor de Dortmundse Franciscanen. Na de opheffing van hun klooster kocht de Petruskerk het altaar en in 1809 werd het vlak voor de afbraak van de kloosterkerk naar de Petruskerk overgebracht. In gesloten toestand op Goede Vrijdag toont het altaar in 18 vlakken de aanbidding van de eucharistie. Van Pinksteren tot de Dankdag voor het Gewas worden de buitenste deuren geopend en 36 scènes uit het kinderleven van Jezus getoond. Vanaf de Dankdag voor het Gewas tot de lijdensweek en van Pasen tot Pinksteren is het vergulde altaar in volle glorie met 36 vlakken en 633 vergulde figuren te zien. Het altaar staat na de recente restauratie achter een glazen wand. In de Tweede Wereldoorlog ontsnapte het altaar aan vernietiging door tijdige opslag elders. Klokken In de toren van de Petruskerk hangen vijf klokken die in 1963 werden gegoten door Bochumer Verein. Ze hebben de toonvolgorde b°-c'-es'-f'-g'. Externe link (de) Website Petruskerk, Dortmund
Kościół św. Piotra w Dortmundzie

Kościół św. Piotra w Dortmundzie (niem. St.-Petri-Kirche) – kościół ewangelicko-augsburski, położony w centrum Dortmundu przy ulicy Westenhellweg. Historia i architektura Kościół św. Piotra został wzniesiony jako halowy kościół miejski w stylu późnogotyckim. Korpus kościoła został zbudowany niemal na planie kwadratu ze stosunkowo krótkim prezbiterium i jest wybitnym przykładem specyficznego dla westfalskich kościołów halowych ukształtowania formy. Kościół św. Piotra jest, obok Kościoła św. Rajnolda i Kościoła Mariackiego kolejną średniowieczną świątynią przy ul. Westenhellweg na Starym Mieście w Dortmundzie. Wznoszenie trzynawowej budowli rozpoczęto w I poł. XIV w. Jako budulca użyto jasnego piaskowca. Dzisiejszy kształt kościoła wskazuje nadal na jego pierwotną, średniowieczną proweniencję. Trzyprzęsłowe nawy boczne przykryte są poprzecznymi dwuspadowymi dachami, tworzącymi rząd trzech szczytów w nieco wyższym dachu nawy głównej. Uwagę przyciąga wieża kościelna, zwieńczona nieproporcjonalnie wysokim, spiczastym hełmem, który runął w 1752 i nigdy potem nie był widziany w obecnym kształcie aż do 17 listopada 1981, kiedy to został odbudowany po zniszczeniach drugiej wojny światowej w oryginalnej formie wraz z kościołem. W swoim wymiarze wieża kościoła św. Piotra jest rezultatem starego współzawodnictwa o najwyższą wieżę kościelną w Dortmundzie z kościołem św. Rajnolda w XV i XVI w. Sam hełm ma ok. 60 m wysokości. Składa się z 15-metrowej bazy i 48-metrowego szpiczastego zwieńczenia zakończonego kulą. Łączna wysokość wieży z hełmem wynosi 105 m. Wnętrze We wnętrzu kościoła uwagę przyciąga tzw. Złoty cud Westfalii (niem. Goldene Wunder von Westfalen), okazały, rzeźbiony w drewnie ołtarz, który przeszedł kosztowną restaurację. Jest to późnogotycki poliptyk zamówiony w 1521 w Antwerpii, jednym z głównych europejskich miast, w których wytwarzano tego typu obrazy. Pierwotnie znajdował się w kościele franciszkanów, ale po jego wyburzeniu w XIX w. przeniesiony został do kościoła św. Piotra. Wspólnota parafialna 1 lipca 2007 połączono dotychczasowe parafie św. Piotra, św. Mikołaja i św. Marcina w jedną parafię św. Piotra-św. Mikołaja (niem. Evangelische St. Petri-Nicolai-Kirchengemeinde Dortmund). Powodem fuzji była spadająca liczba członków poszczególnych parafii a tym samym zmniejszająca się ilość środków finansowych. Nowa, powiększona parafia liczy ok. 9000 członków. Przypisy Bibliografia Dortmunder Kirchen des Mittelalters, St. Reinoldi, St. Marien, St. Johannes Bapt. Propstei, St. Petri. Gerhard PG.P. Müller, Josef HJ.H. Neumann, WolfgangW. Rinke, wyd. 2., überarb. und erw. Aufl, Dortmund: Ruhfus, 1991, ISBN 3-7932-5032-6, OCLC 258636097 . Linki zewnętrzne Strona kościoła św. Piotra (jęz. niem.)