NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Институт экономики труда

Институт экономики труда (нем. Forschungsinstitut zur Zukunft der Arbeit, IZA; англ. вариант названия: Institute for the Study of Labor) — независимый исследовательский институт (Бонн). Основное направление исследований: экономический анализ национальных и международных рынков труда. До 2016 г. был директором института профессор К. Циммерман. Институт с 1988 г. издаёт Journal of Population Economics. Серия научных докладов Института (IZA Discussion Papers) относится к числу наиболее читаемых и влиятельных среди экономистов, занимающихся исследованиями рынка труда. В рейтинге IDEAS научные доклады Института занимают 5 строчку (по состоянию на ноябрь 2010 г.) после научных докладов NBER (США), MPRA Archive (Германия), Policy Research Working Paper Series (Всемирный Банк, Вашингтон), CEPR Discussion Papers (Великобритания). Основные направления исследований Исследовательская работа института ведется по семи основным направлениям: 1. Оценка программ на рынке труда (директор программы — проф. Ван дер Берг, Университет Мангейма) 2. Поведенческая экономика и экономика персонала (директор программы — проф. Армин Фальк, Университет Бонна) 3. Миграция (директор программы — проф. Барри Чисвик, Университет Иллинойса, Чикаго) 4. Рынки труда и институты (директор программы — проф. Пьер Каук, Эколь Политекник, Париж) 5. Рынки труда в переходных и развивающихся экономиках (директор программы — проф. Хартмут Леманн, Университет Болоньи) 6. Будущее труда (директор программы — проф. Дэвид Бланчфлауэр, Дартмутский колледж, Великобритания) 7. Экономика развития и занятость (директора программы — проф. Маркус Фролих, Университет Мангейма и д.э.н. Дэвид Робалино, Всемирный Банк). Премия IZA С 2002 г. институтом ежегодно присуждается премия (IZA Prize in Labor Economics) за выдающиеся научные достижения в сфере экономики труда. Денежный эквивалент премии: € 50 000. Лауреат также получает оригинальную медаль. Лауреаты премии: 2002 — Джейкоб Минсер; 2003 — Орли Ашенфельтер; 2004 — Эдвард Лейзир; 2005 — Дэйл Мортенсен и Кристофер Писсаридес; 2006 — Дэвид Кард и Энн Крюгер. С 2006 г. институт начинает вручать аналогичную премию для молодых экономистов в возрасте до 40 лет (IZA Young Labor Economist Award) объемом € 5000. Сотрудники института — выходцы из России и бывшего СССР Среди сотрудников (research fellows and staff members) института-выходцев из России и бывшего СССР: Владимир Гимпельсон (Россия; Высшая школа экономики, Москва); Юрий Городниченко (Украина, Университет Калифорнии в Беркли); Рауль Еамец (Эстония, Университет Тарту); Руслан Емцов (Россия, Всемирный Банк, Вашингтон); Анжелика Зайцева (Литва, Институт экономики труда, Бонн и Университет Болоньи); Андрей Лаунов (Украина, Университет Майнца); Александр Муравьёв (Россия, Институт экономики труда, Бонн и ВШМ СПбГУ, Санкт-Петербург); Елена Низалова (Украина, Киевская школа экономики); Сабирьянова Питер, Клара (Россия, Университет Северной Каролины в Чапел-Хилл); Михаилс Хазанс (Латвия, Университет Латвии, Рига). Ссылки Сайт института Top 25 Working Paper Series by File Downloads Last 12 Months
Niemiecki Instytut Polityki Rozwoju

Niemiecki Instytut Polityki Rozwoju (niem. Deutsches Institut für Entwicklungspolitik, ang. German Development Institute) należy do najważniejszych think tanków do spraw globalnego rozwoju i polityki międzynarodowej. Instytut został założony w Berlinie w roku 1964. W roku 2000 przeniesiono je do Bonn. Najważniejsze zadania instytutu są badania i porada na temat ekonomii rozwoju, oraz kształcenie absolwentów szkół wyższych w ramach pomocy dla krajów rozwijających się. Linki zewnętrzne Strona internetowa Niemieckiego Instytutu Polityki Rozwoju (niem./ang.)
Bertelsmann-Stiftung

De Bertelsmann-Stiftung is een Duitse, in Gütersloh gevestigde stichting, die o.a. de meerderheid van de aandelen van het Bertelsmann-mediaconcern bezit. De stichting vertegenwoordigt de belangen van de familie Bertelsmann/ Mohn in het concern. Samen met twee gelieerde stichtingen bezit zij (2019) 80,9% van de aandelen in het concern, echter geen aandelen met stemrecht binnen de algemene vergadering van aandeelhouders, zodat haar invloed op het bedrijfsbeleid pro forma te verwaarlozen is. De stichting, die in 1977 door concerndirecteur Reinhard Mohn in het leven werd geroepen, heeft officieel ook een cultureel en maatschappelijk doel, hetgeen fiscale voordelen voor de stichting, de familie Bertelsmann/ Mohn en het Bertelsmann-concern oplevert. Dit bezorgt de stichting veel kritiek, vooral van degenen, die een ongewenste beïnvloeding van de publieke opinie alsmede een te grote invloed op de gezondheidszorg en het onderwijsbeleid vrezen ten gunste van mensen, instellingen en bedrijven, die dezelfde belangen als de Bertelsmann/ Mohn-familie hebben of dezelfde politieke opvattingen huldigen (belangenverstrengeling). De stichting heeft daadwerkelijk veel initiatieven ontplooid, waarvan die op het gebied van de muziek, de educatie en de gezondheidszorg het meest opvallend zijn. Sinds 2011 werd het bestuur van de stichting geleid door een Nederlander, Aart Jan de Geus, en sinds 2020 door de uit Eupen afkomstige Ralph Heck.
Фонд Бертельсмана

Фонд Бертельсмана (нім. Bertelsmann Stiftung) — є незалежним фундом приватного права, розташованою в Гютерсло, Німеччина. Був заснований в 1977 році Рейнхардом Моном в результаті соціальних, корпоративних і фіскальних міркувань. Як зазначив сам Bertelsmann Stiftung, фонд сприяє «процесам реформ» і «принципам підприємницької діяльності» для побудови «суспільства, орієнтованого на майбутнє». З 1993 року Bertelsmann Stiftung володіє більшістю акцій Bertelsmann Group. Володіє 80,9% разом із Reinhard Mohn Stiftung і BVG Stiftung, але не має права голосу. Історія Наприкінці 1970-х років точилися дискусії щодо того, хто буде слідувати за Рейнхардом Моном на посаді голови Bertelsmann. На цьому тлі та оскільки він вважав, що держава повинна мати можливість розраховувати на готовність своїх громадян взяти на себе відповідальність і проявити ініціативу, Мон заснував Bertelsmann Stiftung 8 лютого 1977 року. Був офіційно затверджений владою 14 березня 1977 року. Фонд Bertelsmann Stiftung спочатку мав 100 000 німецьких марок капіталу. Приблизно через два роки він почав свою роботу. У 1979 році Ганс-Дітер Вегер був призначений першим керуючим директором. Він розробив концепцію операційного фонду, який розробляє та курує власні проекти. Однією з перших заходів Bertelsmann Stiftung було базове дослідження «Kommunikationsverhalten und Buch» (Комунікаційна поведінка та книга), яке було підготовлено у співпраці з Infratest. Bertelsmann Stiftung і Bertelsmann Group також надали підтримку будівництво муніципалітету Гютерсло бібліотека. Примітки Подальше читання Frank Böckelmann, Hersch Fischler (2004). Bertelsmann: Hinter der Fassade des Medienimperiums (нім.). Frankfurt am Main: Eichborn Verlag. ISBN 3-8218-5551-7. Ulrich Brömmling (2005). Die Kunst des Stiftens: 20 Perspektiven auf Stiftungen in Deutschland (нім.). Berlin: Edition Pro Arte. с. 22—25. ISBN 3-9805009-6-9. Thomas Bart, ред. (2006). Bertelsmann: Ein globales Medienimperium macht Politik / Expansion als Bildungsdienstleister und politische Einflussnahme – internationale Perspektive (нім.). Hamburg: Anders Verlag. ISBN 3-939594-01-6. Werner Biermann, Arno Klönne (2007). Agenda Bertelsmann: Ein Konzern stiftet Politik (нім.). Köln: Papyrossa Verlag. ISBN 978-3-89438-372-5. Jens Wernicke, ред. (2007). Netzwerk der Macht – Bertelsmann / Der medial-politische Komplex aus Gütersloh (нім.). Marburg: Bund demokratischer Wissenschaftlerinnen und Wissenschaftler. ISBN 978-3-939864-02-8. Regina Hannerer, Christian Steininger (2008). Die Bertelsmann Stiftung im Institutionengefüge – Medienpolitik aus Sicht des ökonomischen Institutionalismus (нім.). Baden-Baden: Nomos Verlag. ISBN 978-3-8329-3982-3. Thomas Schuler (2010). Bertelsmannrepublik Deutschland: Eine Stiftung macht Politik (нім.). Frankfurt am Main: Campus Verlag. ISBN 978-3-593-39097-0. Посилання Офіційний сайт (нім.), (англ.)
Cologne Rodenkirchen Bridge

The Cologne Rodenkirchen Bridge is a steel suspension bridge over the Rhine located in Cologne, Germany. Completed in 1954, it has a main span of 378 metres. It was named after the Cologne district of Rodenkirchen. Planning and construction It was built from 1938 to 1941, after the design of Paul Bonatz and the planning of Fritz Leonhardt, for the Autobahn Cologne-Aachen. Today the Bundesautobahn 4 is the southern wing of the Cologne Beltway. On 14 January 1945 an airstrike destroyed the bridge. It was rebuilt from 1952 to 1954, with the old pylons re-used. The old bridge had 6100 tons of steel and the new bridge has only 3350. Because of the increasing traffic on the bridge, in 1990 it was expanded with an equal bridge, sharing the middle cable with the 1954 bridge. The expansion was finished in 1995. See also List of bridges in Germany References External links Media related to Cologne Rodenkirchen Bridge at Wikimedia Commons Rodenkirchen Bridge at Structurae
Pont de Rodenkirchen

Le pont de Rodenkirchen (allemand : Rheinbrücke Köln-Rodenkirchen) est un pont suspendu sur le Rhin dans la ville de Cologne et le Land de Rhénanie-du-Nord-Westphalie en Allemagne. Achevé en 1941 et reconstruit en 1954, il possède une travée principale de 378 mètres. Description Il a été construit de 1938 à 1941, suivant la conception de Paul Bonatz et la planification de Fritz Leonhardt, pour l'autoroute Cologne-Aix. Il intègre la Bundesautobahn 4 et le périphérique de Cologne. La longueur de la partie suspendue est de 567 mètres pour une largeur de tablier de 52,80 mètres (26,40 mètres avant l'élargissement), la hauteur des pylônes est de 59,40 mètres (depuis les piles). Le pont a été détruit par un raid aérien le 14 janvier 1945. Il fut reconstruit de 1952 à 1954, avec les anciens pylônes réutilisés. Le nouveau pont a été construit à partir de seulement 3 350 tonnes d'acier, contrairement à l'ancien pont qui avait nécessité 6 100 tonnes. En raison de l'augmentation du trafic sur le pont, il a été élargi de 1990 à 1995. Galerie Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Rheinbrücke Köln-Rodenkirchen » (voir la liste des auteurs). (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Cologne Rodenkirchen Bridge » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Liste de ponts d'Allemagne Liste des ponts suspendus les plus longs Rodenkirchen Liens externes (de)[vidéo]Strabag - Ein Zwilling für den Schnellverkehr - Documentaire sur la construction du pont Rodenkirchen sur Bauforum24.tv (de) Autobahnbrücke Rodenkirchen sur Stadt-koeln.de Le pont de Rodenkirchen sur Structurae. Bibliographie (de) Roland May, Pontifex maximus. Der Architekt Paul Bonatz und die Brücken, Münster i.W., Monsenstein und Vannerdat, 2011, pp. 383–396, 560–563, 636–639 (ISBN 978-3-86991-176-2) (de) W. Roosen, J. Haensel, R. Hornby, W. Piel, Verbreiterung und Umbau der Rheinbrücke Köln-Rodenkirchen, Technische Bearbeitung für den Überbau, Der Bauingenieur 69, 1994 (de) H. Schautes, H. Runkel, P. Dünnebacke, Verbreiterung und Umbau der Rheinbrücke Köln-Rodenkirchen, Bauwerksgeschichte und Entwurf und Ausführungsplanung, Der Bauingenieur 69, 1994 (de) Helmut Signon, Brücken in Köln am Rhein, Köln, Verlag J. P. Bachem, 1966 Portail des ponts Portail des routes Portail de Cologne
Most na Renie w Rodenkirchen

Most na Renie w Rodenkirchen (niem.: Rheinbrücke Köln-Rodenkirchen) – most wiszący o długości 567 m na Renie, w dzielnicy Kolonii Rodenkirchen. Jest częścią autostrady A4 i znajduje się w ciągu Autostradowej Obwodnicy Kolonii. Został zbudowany w latach 1938-1941 według projektu Paula Bonatza i zaplanowany przez Fritza Leonhardta na trasie Kolonia-Akwizgran. Początkowo most nosił imię Adolfa Hitlera. 14 stycznia 1945 most został zbombardowany. Został ponownie odbudowany w latach 1952-1954. Ze względu na wzmożony ruch samochodowy na moście w latach 1990-1995 powstał drugi bliźniaczy most równolegle do starego, zwiększając przepustowość drogi na tym odcinku. Przypisy
Bergkamen Power Station

Bergkamen Power Station is a coal-fired power station in Germany. It is located in the city of Bergkamen, in the Unna district. It began operations in 1981 and has an output capacity of 747 megawatts. The power station produces 4.8 billion kWh of electricity annually, and also provides long-distance heating through steam generation. Annual hard coal consumption amounts to about 1.4 million tons. In October 2021, the station stopped temporarily due to a coal shortage. The power station is operated by Evonik Industries. References Sources STEAG.com: Kraftwerk Bergkamen Archived 2018-09-23 at the Wayback Machine (in German) route-industriekultur.ruhr: Bergkamen (in German)
Elektriciteitscentrale Bergkamen

Elektriciteitscentrale Bergkamen (Kraftwerk Heil) is een steenkool-gestookte centrale in stadsdeel Heil van Bergkamen in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen. De centrale ligt naast het Datteln-Hammkanaal en wordt zowel door het Duitse energiebedrijf RWE als door STEAG geëxploiteerd. Het vermogen is 780 MW en de schoorsteen is 284 meter hoog. Externe links (de) RWE website (de) STEAG website
Lünen Power Station

Lünen Power Station was a coal-fired power station in Germany. It was located in Lünen, in the district Unna. It had an output capacity of 500 megawatts. The first power station in Lünen was commissioned in 1938. The power station produced traction current since 1984 also. The power station also produced long-distance heating since late 2003. Annual coal consumption amounted to 960,000 tons. The operator of the power station was Evonik Industries. The power station's chimney was 250 metres (820 ft) high. It was decommissioned in 2018 and, in 2019, the dismantlement process started. In 2021, the cooling tower, the chimney, the boiler house were demolished. References
Elektriciteitscentrale Lünen

Elektriciteitscentrale Lünen (Kraftwerk Lünen, Kraftwerk Kellermann) is een steenkool-gestookte centrale bij Lünen in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen. De centrale ligt bij de rivier Lippe voor het koelwater en wordt door het Duitse energiebedrijf STEAG geëxploiteerd. De eerste bouw was tussen 1938 en 1941 voor een voormalig aluminiumfabriek, dat nu een recyclingpark van de Remondis Groep is. Er zijn twee blokken (blok 6 en 7) met een totaal vermogen van 507 MW. Blok 6 levert stroom voor treinverkeer, het leveringscontract met Deutsche Bahn loopt eind december 2018 af. Sinds 2003 wordt er energie aan het stadsverwarmingsnetwerk van de stad Lünen geleverd. Het is de bedoeling om eind 2018 de kolencentrale stil te leggen en in maart 2019 van het stroomnet los te koppelen. De 250 meter hoge schoorsteen is uit 1968. Vlakbij ligt elektriciteitscentrale Lünen-Stummhafen. Externe link (de) STEAG website
Jardí Botànic de Wuppertal

El Jardí Botànic de Wuppertal, o en alemany, Botanischer Garten, Wuppertal, és un Jardí botànic històric que es troba al centre de la ciutat de Wuppertal, a Rin del Nord-Westfàlia, Alemanya. És un parc d'entrada lliure, on es poden visitar les seves col·leccions de plantes exòtiques que es troben en les 1,5 hectàrees de vivers, així com les plantes locals disposades en els nombrosos senders que hi condueixen. Localització El Jardí Botànic de Wuppertal es troba al centre de la ciutat de Wuppertal, a la carena d'un dels nombrosos turons de la zona de parcs de la muntanya Hardt. Està situat en un terreny accidentat, entre els 195 i els 220 metres d'altura des d'on es veu la vall del riu Wupper. Història Aquest jardí botànic es va fundar l'any 1890 com un jardí d'ensenyament per a les escoles de la ciutat. L'any 1910, per la falta d'espai s'hi van agregar els terrenys de la finca llindant Ellerschen Vila. Des de desembre de 1993 el jardí botànic està administrat a més de pel govern local, per l'"Associació d'Amics i Promotors del Jardí Botànic de Wuppertal". Col·leccions El fons del jardí botànic conté plantes de tot el món que es troben en les 1,5 hectàrees dels vivers. A més hi ha col·leccions d'arbres, arbustos, plantes perennes, anuals i bianuals locals del Hardt que es poden observar al llarg dels senders que condueixen cap als vivers. La torre Elisa (Eliseturm) es va construir quan es va erigir el vell molí, la torre Elisa ha estat dominant la zona de parcs Hardt des de l'any 1839. Durant un temps, aquesta bella torre d'estil clàssic, va tenir les funcions d'observatori astronòmic. Actualment es pot gaudir d'una impressionant panoràmica de la ciutat de Wuppertal des de la Elisenturm. Referències Enllaços externs Pàgina descriptiva del botànic (en alemany) Friends: Botanischer Garten Wuppertal Plànol del jardí
Botanischer Garten Wuppertal

Der Botanische Garten in Wuppertal ist eine kostenfrei zugängliche Garten- bzw. Parkanlage mit zahlreichen heimischen und teilweise exotischen Pflanzen. Lage Der Wuppertaler Botanische Garten befindet sich mitten in der Stadt auf dem westlichen Ausläufer des Parkgebietes der Hardt. Er liegt auf einer Höhe zwischen 195 und 220 Metern über NN und somit etwa 90 Meter über dem Tal der Wupper. Das eigentliche Gelände des Gartens besitzt eine Länge von etwa 230 Metern und eine Breite von 70 Metern. Auf dem Gelände befinden sich das zumindest teilweise zugängliche Gebäude der Ellerschen Villa mit der Orangerie sowie der Elisenturm. Geschichte Der Botanische Garten wurde im Jahre 1890 als Schulgarten auf der Hardt angelegt und im Jahr 1910 wegen Platzmangels auf das in der Nähe gelegene Gelände der Ellerschen Villa verlegt. Seit Dezember 1993 wird der Botanische Garten nicht nur von der Stadt Wuppertal unterhalten, sondern auch von dem neu gegründeten „Verein der Freunde und Förderer des Botanischen Gartens Wuppertal“ unterstützt. Im Rahmen der Regionale 2006 wurden auf dem ehemaligen Gelände der Stadtgärtnerei als Erweiterung des Botanischen Gartens drei neue Gewächshäuser errichtet, ein großes Demonstrationsgewächshaus mit rund 400 m² und zwei kleinere mit jeweils rund 100 m² Grundfläche. Das Demonstrationsgewächshaus auf der Südseite beherbergt schwerpunktmäßig tropische Nutzpflanzen. Die Nordseite des Hauses mit ca. 250 m² dient im Sommer als Ausstellungs- und Veranstaltungsfläche, im Winter wird sie zur Überwinterung von Pflanzen genutzt. In den beiden kleineren Gewächshäusern befinden sich Spezialsammlungen von Zwiebeln- und Knollengewächsen sowie Kakteen. Die gesamte Anlage des „Neuen Gartens Hardt“ auf einer Fläche von 3,6 ha wurde am 5. Mai 2007 der Öffentlichkeit übergeben. Angebote Bei Führungen durch den Garten werden botanische Aspekte und ökologische Zusammenhänge vermittelt. Der ganzjährig, am 1. Mittwoch im Monat angebotene Pflanzenberatungsdienst wird von vielen Ratsuchenden gerne angenommen. Darüber hinaus gibt es Angebote für Kinder und Familien, Seminare, Ausstellungen, Vorträge und weitere Veranstaltungen. Anfahrt Am besten ist der Garten zu Fuß über die auf die Hardt führenden Straßen- und Treppenverbindungen oder mit der innerstädtischen Kleinbuslinie 643 zu erreichen, da die wenigen sich in der Nähe befindenden Parkplätze gerade in den Sommermonaten völlig überfüllt sind. Im Jahr 2008 wurde der Parkplatz jedoch erweitert. Weblinks Offizielle Seite der Stadt Wuppertal Verein der Freunde und Förderer des Botanischen Gartens Wuppertal e. V.
Botanischer Garten Wuppertal

The Botanischer Garten Wuppertal (2.5 hectares), also known as the Botanischer Garten der Stadt Wuppertal, is a municipal botanical garden located at Elisenhöhe 1, Wuppertal, North Rhine-Westphalia, Germany. It is open daily without charge. The garden dates to 1890 when a botanical school garden was first created on a 4600 m² plot that is now the Rose Garden. Between 1908-1910 it relocated to today's site, the Villa Eller'schen, a former country house of textile manufacturers named Eller, which contained a villa (built 1820), orangery, residential and farm buildings, and the Elise Tower (built 1838) which provides the garden's focal point. After Wuppertal was established in 1929, it became a municipal botanical garden. In 2006 three new greenhouses were constructed on the former site of the city nursery, thus extending the garden: a large demonstration greenhouse (400 m²) and two smaller ones (each about 100 m²). Today the garden cultivates about 400 protected species of the genus Babiana, Cyclamen, Gladiolus, Iris, Moraea, Paeonia, Scilla, etc. The large greenhouse contains tropical crops, exhibition and event space, and room for overwintering plants. The smaller greenhouses exhibit bulbs, tuber plants, and cacti. See also List of botanical gardens in Germany References City: Botanischer Garten Wuppertal Friends: Botanischer Garten Wuppertal Garden map BGCI entry
Beethoven Haus

La Beethoven-Haus és un museu musical que es troba a Bonn, Alemanya, dedicat al compositor Ludwig van Beethoven. La seva seu es troba al carrer Bonngasse 20, el lloc de naixement del compositor. Els seus salons i les habitacions de la casa del costat "Im Mohren" - 18 Bonngasse - acullen la major col·lecció al món de documents, objectes materials de Beethoven. Beethoven-Archiv o Arxiu Beethoven El Beethoven-Archiv o "Arxiu Beethoven", fa part del museu Beethoven-Haus, va ser fundat el 26 març de 1927, amb motiu del centenari de la mort de Beethoven, pel musicòleg Ludwig Schiedermair, que fou també el seu primer director i ocupa el càrrec fins a l'any 1945. És l'institut de recerca de la Beethoven-Haus i publica les investigacions i treballs realitzats sobre la vida i obra del compositor. El 2009 va adquirir el manuscrit original de les Variacions Diabelli op.120 de Beethoven. Actualment, una versió digitalitzada d'aquesta obra està disponible a la pàgina web del museu. El Jardí Al jardí de la Beethoven-Haus hi ha una col·lecció de bustos de Beethoven majoritàriament realitzats als inicis del segle xx. Enllaços externs A Wikimedia Commons hi ha contingut multimèdia relatiu a: Beethoven Haus Web Oficial de la Beethoven-Haus
Beethoven-Haus (Bonn)

Het Beethoven-Haus in Bonn, Duitsland, is het geboortehuis van de componist Ludwig van Beethoven (1770-1827). Het oefent functies uit als museum, bibliotheek, archief, onderzoekscentrum, uitgeverij en zaal voor kamermuziek. Op 24 februari 1889 werd de vereniging 'Beethoven-Haus' opgericht en in 1893 werd het museum op deze plek geopend. Het is gewijd aan het leven en werk van de componist en beschikt over de grootste Beethoven-verzameling wereldwijd. De collectie bestaat uit een groot aantal muziekinstrumenten, afbeeldingen en objecten. Meer dan duizend originele handschriften uit de collectie zijn via het digitale archief in te zien. Naast de museumfunctie, wordt er onderzoek gedaan, archieven bijgehouden en kennis verspreid. Het huis is gevestigd aan de Bonngasse op de nummers 18, 24 en 26. Anders dan vandaag, waren beide gebouwen in Beethovens tijd van elkaar gescheiden. Ook had het toen een ander nummer, namelijk 515. In 1745 was op dit adres de latere componist en concertorganisator Johann Peter Salomon geboren. De Beethovens woonden sinds november 1767 aan de achterkant van de Bonngasse 20. Hun gedeelte van het huis bestond uit een wetenschapskamer in het souterrain, een keuken op de begane grond, twee kleine en een grote kamer op de eerste verdieping en erboven Ludwigs kleine zolderkamer. Toen het gezin groeide, verhuisde het naar grotere woningen in de stad. Dit huis is echter het enige dat behouden gebleven is. Zie ook Lijst van muziekmusea Lijst van musea in Duitsland