NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bazylika św. Kwiryna w Neuss

Bazylika św. Kwiryna (niem. Basilika St. Quirin), znana powszechnie jako Quirinus-Münster – rzymskokatolicka świątynia znajdująca się w niemieckim mieście Neuss. Historia W V wieku w miejscu obecnej bazyliki znajdował się cmentarz i prawdopodobnie niewielka świątynia. W IX wieku wzniesiono tu trójnawową bazylikę należącą do benedyktynów, którą około 1000 roku powiększono o kryptę. Około 1050 roku sprowadzono tu relikwie św. Kwiryna, wczesnochrześcijańskiego męczennika, które uczyniły świątynię celem pielgrzymów. Kamień węgielny pod budowę dzisiejszego kościoła wmurował mistrz Wolbero 9 października 1209, w dzień wspomnienia św. Dionizego, prace budowlane trwały do 1230 roku. Świątynia częściowo spłonęła podczas pożaru miasta w 1586 roku. Dach i wieże zostały zniszczone wskutek uderzenia pioruna w 1741 roku, podczas odbudowy wzniesiono barokową kopułę zwieńczoną figurą św. Kwiryna. W 1802 roku, w okresie okupacji napoleońskiej, rozebrano zabudowania dawnego klasztoru wraz z krużgankami. W XIX wieku i na początku wieku XX świątynię poddano renowacji. W 1914 zachodnia wieża została zniszczona przez pożar. 5 stycznia 1944 gmach poważnie ucierpiał podczas nalotu bombowego, waląca się zachodnia ściana prezbiterium zniszczyła kryptę. W 1950 roku ukończono odbudowę, a na przełomie XX i XXI wieku świątynię wyremontowano. 6 października 2009 papież Benedykt XVI wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej. Kolejne prace remontowe miały miejsce w 2024 roku. Architektura i wyposażenie Świątynia późnoromańska, trójnawowa, o układzie bazyliki emporowej z transeptem. Wnętrze zdobi wykonana przez kolońskiego mistrza późnogotycka figura św. Kwiryna i krucyfiks widlasty z 1580 roku. W prezbiterium znajduje się relikwiarz św. Kwiryna z 1900 roku, który zastąpił przeniesionego do Clemens-Sels-Museum poprzednika. XX-wieczną figurę św. Krzysztofa wykonał Hein Minkenberg, a ołtarz i tabernakulum – Elmar Hillebrand. Organy wykonał w 1907 roku Ernst Seifert, rozlokowano je na dwóch emporach, składają się z 86 głosów. Wewnątrz zachodniej wieży zawieszono siedem dzwonów o łącznej wadze 15 550 kg, a największy z nich, poświęcony św. Kwirynowi, waży 5750 kg. Galeria Przypisy
Iglesia de San Lamberto (Münster)

La Iglesia de San Lamberto de Münster, en alemán Sankt Lamberti o simplemente Lambertkirche, es un ejemplo clásico de iglesia de salón columnaria de estilo gótico.​ Era la iglesia del mercado de la ciudad medieval. Ya en el año 1000 había una iglesia pequeña junto al mercado. La construcción del edificio presente fue iniciada en 1375. Una vez terminada de la Rebelión de Münster de 1534/35, los líderes de los anabaptistas fueron sentenciados a muerte y sus cadáveres fueron colgados en jaulas en la torre de la iglesia de San Lamberto. En 1887, la torre estaba tan frágil, que fue demolida y sustituida por una torre más alta de estilo neogótico. En esta iglesia el obispo Clemens von Galen pronunció un sermón el 3 de agosto de 1941 en el que denunció el asesinato de personas discapacitadas que estaban llevando a cabo los nazis (el programa tenía el nombre clave de Aktion T-4) que tuvo tanto impacto en la opinión pública que Adolf Hitler se vio obligado a suspender las matanzas.​ Galería Referencias Fuente bibliográfica Hans Josef Böker: Die Marktpfarrkirche St. Lamberti zu Münster – Die Bau- und Restaurierungsgeschichte einer spätgotischen Stadtkirche, en el periódico Denkmalpflege und Forschung in Westfalen, libro 18, Bonn 1989. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de San Lamberto. Página de la parroquia (en alemán e inglés)
Kościół św. Lamberta w Münsterze

Kościół św. Lamberta (niem. St. Lamberti) – gotycka świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w niemieckim mieście Münster. Siedziba parafii św. Lamberta. Historia Około 1000 roku w osadzie kupieckiej przy katedrze wzniesiono niewielki kościół pw. św. Lamberta. Prawdopodobnie pod koniec XI wieku na jego miejscu wybudowano nową świątynię, która została zniszczona w 1121 roku podczas ataku wojsk Lotara III na miasto. Budowę trzeciego już kościoła ukończono w 1150 roku, był to jednonawowy, romański, sklepiony budynek. Z 1189 roku pochodzi pierwsza wzmianka o parafii i jej proboszczu – Erneście. Wkrótce parafia okazała się zbyt duża, a cmentarz parafialny przepełniony, stąd wydzielono z niej trzy inne parafie – z siedzibami przy kościołach św. Ludgera, św. Idziego i św. Marcina. W 1270 roku proboszcz Richard nabył kamieniołom na wzgórzach Baumberge w celu uzyskania materiału pod budowę nowego, trójnawowego kościoła halowego. W 1330 roku ks. Bernhard Mönnick założył Bractwo św. Katarzyny i uczynił świętą drugą patronką parafii. Kamień węgielny pod budowę istniejącej do dziś, piątej historycznie świątyni, wmurowano 22 lipca 1375. Budowę ukończono około 1440 roku. W XIX wieku rozebrano wieżę kościelną będącą w złym stanie technicznym, nową, neogotycką wieżę wzniesiono w latach 1887–1898. W 1941 roku abp Clemens August Graf von Galen wygłosił w kościele kazanie, w którym skrytykował nadużycia władz nazistowskich. Kościół był wielokrotnie niszczony wskutek nalotów w latach 1943–1945, podczas II wojny światowej. Prowizoryczną odbudowę ukończono w 1949 roku, a prace rekonstrukcyjne trwały do roku 1960. Architektura i wyposażenie Świątynia późnogotycka, trójnawowa, o układzie halowym. Neogotycka wieża ma wysokość 90 m, zawieszono na niej XVI-wieczne klatki, w których wywieszono ciała anabaptystów straconych w 1536 roku, którzy dwa lata wcześniej zdewastowali wyposażenie świątyni. Ażurowy hełm wieży wzorowano na hełmie katedry we Fryburgu Bryzgowijskim. Grupa Ukrzyżowania pochodzi z 1536 roku, figury apostołów w prezbiterium wykonano ok. 1600 roku, a rzeźby Ojców Kościoła są XVII-wieczne. Organy wykonało w 1989 roku przedsiębiorstwo Karl Schuke Berliner Orgelbauwerkstatt, w 2006 roku miała miejsce ich rozbudowa. Instrument składa się z 4 manuałów i 55 głosów. W prezbiterium znajduje się mniejszy, 7-głosowy instrument, wykonany w 2004 roku przez Johannesa Rohlfa. Na wieży kościoła zawieszono sześć dzwonów, pięć z nich jest kołysanych, a najmniejszy, zwany dzwonem pożarowym (Brandglocke) lub dzwonem Rady (Ratsglocke), wisi w hełmie i jest nieruchomy (kołysze się jedynie jego serce). Dane dzwonów: Galeria Przypisy
Quadrat Bottrop

Quadrat-Bottrop è un museo nel parco della città di Bottrop. Josef Albers Museum Parte importante del museo è il Josef Albers Museum, dove si può ammirare un grande collezione dell'opera di Josef Albers (1888-1976). Il museo ospita una grande collezione di artisti della Bauhaus. L'edificio L'edificio Quadrat è realizzato su progetto dell'architetto Bernhard Küppers. Il nome Quadrat ("quadrato") rimanda alla famosa serie „Hommage to the Square“ (1963) di Josef Albers. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Quadrat Bottrop Collegamenti esterni (DE) Quadrat-Bottrop, su quadrat-bottrop.de. URL consultato il 22 maggio 2008 (archiviato dall'url originale il 30 marzo 2009).
Quadrat Bottrop

Quadrat-Bottrop is een museumcomplex met beeldenpark in het stadspark van Bottrop in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen. Josef Albers Museum Belangrijkste deel van het museumcomplex wordt ingenomen door het Josef Albers Museum, waar een permanente tentoonstelling is te zien van de beeldend kunstenaar Josef Albers (1888-1976). Het museum heeft een waardevolle collectie werken van de Bauhaus-kunstenaar, die zich in zijn werk op wetenschappelijke wijze heeft beziggehouden met het fenomeen kleur. De museumcollectie bestaat voornamelijk uit een gift van de weduwe van Albers, Anni Albers: 85 schilderijen en 250 stuks grafiek. Het gebouw Het gebouwencomplex Quadrat is een ontwerp van de architect Bernhard Küppers. De naam Quadrat verwijst in de eerste plaats naar de beroemde serie „Hommage to the Square“ (1963) van Albers en in de tweede plaats naar de plattegrond van het gebouw. Ook speelt een rol, dat vier musea deel uitmaken van het complex. Naast het Josef Albers Museum zijn dat: Het Archeologisch en Historisch Museum De Studio Galerie De Moderne Galerie (met een eigen collectie werken van constructivisme en concrete kunst) In deze laatste twee vinden regelmatig wisseltentoonstellingen plaats van Duitse en internationale constructivistische kunstenaars. Het beeldenpark De collectie sculptures van de Moderne Galerie, die zich in het beeldenpark bevindt, omvat werken van constructivistische kunstenaars, zoals Friedrich Gräsel, Walter Dexel, Erwin Heerich, Hans Steinbrenner, Ernst Hermanns, Max Bill, Hermann Glöckner, Bernar Venet, Marcello Morandini, Norbert Kricke, George Rickey en Donald Judd. Literatuur Moderne Galerie - Die Sammlung, Uitgave Josef Albers Museum 1996 Bottrop ISBN 3-89355-139-5 Externe link (de) Quadrat-Bottrop
Basilica of St. Vitus, Mönchengladbach

The Basilica of St. Vitus (German: Münster-Basilika St. Vitus ) also called Mönchengladbach Basilica Is a Catholic church in Mönchengladbach in Germany. An old Benedictine monastery, Pope Paul VI elevated it in 1973 to the rank of Minor Basilica. The first true knowledge about the foundation of the abbey dates back to a document from the late 11th century, probably from the scriptorium of the monastery of Gladbach. This richly illuminated document reports that a nobleman long before the founding of the abbey would have erected a church on the top of the hill, a church destroyed by the Magyars in 954. In 1120, at the latest, the monastery was affected by the Benedictine reform Siegburg. It was between 1228 and 1239 the nave of the abbey took its definitive form. Between 1256 and 1277, while reconstruction was developing, the idea of building a new choir appeared, but on a different plane (the typical elongated choir of the Gothic style). In order to carry out this plan, Master Gerhard, the first architect of Cologne Cathedral brought to his experience. Albert the Great consecrated the abbey on April 28, 1275. See also Roman Catholicism in Germany St. Vitus Cathedral References
Basílica de San Vito (Mönchengladbach)

La Basílica de San Vito​ o la Abadía de Mönchengladbach (en alemán: Münster-Basilika St. Vitus; Mönchengladbacher Münster) es una iglesia católica en Mönchengladbach​​ en Alemania.​ Un antiguo monasterio benedictino, el Papa Pablo VI la elevó en 1973 al rango de Basílica Menor.​ El primer conocimiento cierto sobre la fundación de la abadía se remonta a un documento de finales del siglo XI, probablemente desde el scriptorium del monasterio de Gladbach. Este documento, ricamente iluminado, informa que un noble habría erigido, mucho antes de la fundación de la abadía, una iglesia en la cima de la colina, iglesia que fue destruida por los magiares en 954. En 1120, a más tardar, el monasterio se vio afectado por la reforma benedictina de Siegburg. Entre 1228 y 1239 la nave de la abadía tomó su forma definitiva. Entre 1256 y 1277, cuando se estaba reconstruyendo, apareció la idea de construir un nuevo coro, pero en un plano diferente (el típico coro alargado del estilo gótico). Para llevar a cabo este plan, el maestro Gerhard, el primer arquitecto de la catedral de Colonia, colabroró con su experiencia. Alberto Magno consagró la abadía el 28 de abril de 1275. [cita requerida] Véase también Basílica de San Pedro y San Alejandro (Aschaffenburg) San Vito Referencias
Abbazia di Gladbach

L'abbazia di Gladbach (Rathaus Abtei, ovvero "municipio dell'abbazia") è un'ex abbazia benedettina fondata nel X secolo e, dal 1802, impiegata per diversi usi civili e infine come municipio di Mönchengladbach, in Germania. Storia L'abbazia fu fondata nel 974 dall'arcivescovo Gerone di Colonia e dal monaco Sandrad di Treviri. Prende il nome dal Gladbach, un ruscello stretto che ora scorre sottoterra. L'abbazia e i villaggi adiacenti si svilupparono nella città di Gladbach, incorporata nel 1360, all'origine dell'attuale città di Mönchengladbach nel Renania Settentrionale-Vestfalia. Nel 1802 l'abbazia fu occupata da truppe sotto l'occupazione francese e secolarizzata; la sua grande biblioteca andò dispersa. Dal 1805 al 1835 fu utilizzato come fabbrica tessile. Nel 1835 le autorità cittadine acquistarono l'edificio principale per sostituire il vecchio municipio, che fu demolito. per costituire l'attuale municipio Rathaus Abtei; i restanti edifici monastici furono acquisiti dalla città poco alla volta e impiegati come uffici municipali. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Abbazia di Gladbach
Bazylika św. Wita w Mönchengladbach

Bazylika św. Wita (niem. Münster-Basilika St. Vitus), znana również jako Mönchengladbacher Münster – romańsko-gotycka świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w niemieckim mieście Mönchengladbach. Dawny kościół opactwa benedyktynów, siedziba parafii św. Wita. Historia Pierwszy kościół w tym miejscu wzniesiono w 974 roku, wkrótce po założeniu sąsiedniego klasztoru benedyktynów przez abpa Gerona. Około 1100 wykonano kryptę, będącą najstarszą zachowaną budowlą w mieście. W latach 1180–1183 wzniesiono fundamenty zachodniej części świątyni, a w latach 1228–1239 wybudowano korpus nawowy. W 1275 św. Albert Wielki konsekrował prezbiterium i zakrystię, wzniesione pod okiem mistrza Gerharda, budowniczego Katedry Kolońskiej. W 1343 wzniesiono wieżę, która zastąpiła nieukończony westwerk. W latach 1450–1492 wybudowano nowe sklepienie nawy głównej. W latach 1680–1703 wnętrze świątyni przebudowano w stylu barokowym, usunięto wówczas średniowieczne elementy wyposażenia, a w 1749 wzniesiono barokowy hełm wieży. 30 maja 1802 klasztor został zsekularyzowany podczas okupacji napoleońskiej, w następnych latach jego zabudowania służyły jako fabryka bawełny. W 1892 roku rozebrano barokowy hełm wieży, podwyższono konstrukcję o jedną kondygnację i wzniesiono nową, smukłą iglicę wg projektu Vincenza Statza. Kościół został zniszczony podczas bombardowań w 1943 i 1944 roku, odbudowano go w latach 1947–1957. W 1950 roku dawny prałatury klasztornej został siedzibą urzędu miasta. W latach 1995–2008 świątynię odrestaurowano. 25 kwietnia 1973 papież Paweł VI wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej. Architektura i wyposażenie Trójnawowy korpus nawowy jest romański, a prezbiterium i wieża – gotyckie. Środkowe okno absydy, zwane Oknem Biblijnym (niem. Bibelfenster), wypełnia witraż z 1265 roku. Jego lewa strona upamiętnia sceny starotestamentowe, a prawa – nowotestamentowe. Przenośny ołtarz pochodzi z 1160 roku i jest najstarszym elementem wyposażenia bazyliki. Z XII wieku pochodzi również chrzcielnica. Figura św. Anny Samotrzeciej wykonana została w XV wieku. W kaplicy św. Marcina znajduje się relikwiarz komunii świętej z 1895 roku, w którym przechowywane są wiekowe chusty komunijne. Z tego samego roku pochodzi popiersie patrona świątyni, św. Wita. Autorem zawieszonego nad ołtarzem krzyża triumfalnego z 1974 roku oraz ambony z 1991 roku jest rzeźbiarz Elmar Hillebrand. Bazylika posiada trzy instrumenty organowe: 44-głosowe organy główne wykonało w 1960 roku przedsiębiorstwo Rieger Orgelbau, w krypcie znajduje się 4-głosowy instrument autorstwa Geralda Woehla z 1974, a ośmiogłosowy pozytyw w prezbiterium pochodzi z 1981 roku. Na wieży kościelnej zawieszono dziesięć dzwonów. Galeria Przypisy
Базилика Святого Вита (Мёнхенгладбах)

Базилика Святого Вита (нем. Mönchengladbacher Münster St. Vitus) — католическая церковь в городе Мёнхенгладбах (федеральная земля Северный Рейн-Вестфалия). Бывшая главная церковь бенедиктинского аббатства Гладбах, сейчас — приходская церковь. Главной реликвией базилики является хранящаяся в золотом ларце часть скатерти, которой был покрыт стол во время Тайной вечери. Реликвию раз в семь лет открывают для верующих. Легенда об основании Согласно легенде в 972 году архиепископ Кёльна Святой Геро и сопровождавший его монах из Трира Сандрад искали место для основания монастыря. Когда они подошли к нынешнему монастырскому холму, в ту пору густо заросшему лесом, то они услыхали колокольный звон, доносящийся из недр горы. Следуя за звуком колокола, они нашли в холме расщелину, в которой обнаружили реликвии Святого Вита, римского папы Корнелия, Святого Киприана Карфагенского и Святой Варвары. Это было воспринято как знак, о том что именно здесь должен быть основан монастырь. История Бенедиктинский монастырь и его главная церковь были заложены в 974 году. Практически ничего об этих первых монастырских сооружениях неизвестно. Около 1100 года начинается строительство новой базилики. Есть основания предполагать, что тогда были перестроены только хор и крипта церкви. В конце XII века был сооружён массивный вестверк, который можно наблюдать и сегодня. В 1228—1239 годах были построены новые главный и боковые нефы базилики. В 1256—1277 по проекту архитектора Герарда фон Риле — строителя Кёльнского собора — был перестроен хор в готическом стиле, после чего здание приобрело вид близкий к современному. Освящение обновлённой церкви провёл 28 апреля 1275 года Альберт Великий, о чём свидетельствует документ, скреплённый печатью Альберта Великого и хранящийся в ризнице базилики. 9 июня 1802 года в ходе медиатизации, проходившей под руководством наполеоновского министра Талейрана все монастыри Рейнской области были секуляризированы, после чего базилика Святого Вита становится приходской церковью. 25 апреля 1973 года папа Павел VI присвоил базилике Святого Вита звание Малой папской базилики (лат. Basilica minor). Примечания Ссылки Страница базилики Святого Вита на сайте gcatholic.org (англ.)
Abadia de Heisterbach

L'abadia de Heisterbach (Kloster Heisterbach, també coneguda com a Petersthal i anteriorment Petersberg) va ser un monestir cistercenc situat a Siebengebirge, prop d'Oberdollendorf a Rin del Nord-Westfàlia (Alemanya). La tradició del seu origen és que un cavaller anomenat Walther va viure com a ermità a Stromberg, també conegut com a Petersberg, una de les muntanyes que formen el Siebengebirge. Nombrosos deixebles van començar a establir-se amb ell i l'any 1134 van construir un monestir, on la comunitat vivia segons la Regla de Sant Agustí. Després de la mort de Walther, els seus deixebles van abandonar el monestir i van construir un altre a Sulz. El 1189, l'arquebisbe de Colònia Felip von Heinsberg va demanar a Gisilbert, abat del Cister de l'abadia d'Himmerod, de l'arquebisbat de Trèveris, que es tornés a instal·lar el monestir abandonat de Petersberg amb cistercencs de Himmerod. El 22 de març 1189, dotze monjos cistercencs amb l'abat Hermann recentment nomenat van prendre possessió del monestir. Tres o quatre anys més tard es van traslladar als peus de la muntanya, on es va construir un nou monestir que el van anomenar Petersthal o Heisterbach, que va ser el nom que va romandre. La famosa basílica d'Heisterbach va ser iniciada per l'abat Gerard (1195-1208), i consagrada el 1237 sota l'abat Henry (1208-1244). Sent construït durant el període de transició de l'arc romànic de mig punt a l'arc apuntat gòtic, el seu estil d'arquitectura fou una combinació dels dos estils. Heisterbach, que tenia grans possessions i ingressos de molts pobles veïns, va ser un dels monestirs cistercencs més pròsper fins a la seva supressió l'any 1803. La biblioteca i els arxius van ser lliurats a la ciutat de Düsseldorf. El monestir i l'església van ser venuts i enderrocats el 1809 i els blocs de pedra van ser utilitzats per construir el Canal del Nord entre Venlo i Neuss, i més tard van ser utilitzats per reconstruir la fortalesa d'Ehrenbreitstein a Koblenz. Actualment només n'hi queden l'absis amb les ruïnes del cor. El 18 d'octubre de 1984 es crea la «Fundació de l'Abadia d'Heisterbach», que és l'encarregada de l'estudi i conservació d'aquest patrimoni cultural. Cessari d'Heisterbach va ser un dels membres més coneguts de l'orde del Cister, que va ser monjo en aquesta abadia entre els anys 1199 i 1240, i prior a partir de 1228. Es va erigir un monument en honor seu a prop de les ruïnes en 1897. Referències
Heisterbach Abbey

Heisterbach Abbey (Kloster Heisterbach; also Petersthal, formerly Petersberg) was a Cistercian monastery in the Siebengebirge near Oberdollendorf in North Rhine-Westphalia, Germany. Petersberg The tradition of its origin is that a knight named Walther lived as a hermit on the Stromberg, also known as the Petersberg, one of the mountains forming the Siebengebirge. When numerous disciples began to settle near his cell, he built a monastery in 1134, where the community lived according to the Rule of St. Augustine. After the death of Walther however his disciples left the monastery on the Petersberg and built another on the Sulz. In 1189 Philip, Archbishop of Cologne, requested Gisilbert, abbot of the Cistercian Himmerod Abbey in the Bishopric of Trier, to re-settle the deserted monastery of Petersberg with Cistercians from Himmerod. On 22 March 1189, therefore, twelve Cistercian monks with the newly appointed Abbot Hermann took possession of it. Heisterbach In 1202 they moved to the lower Peterstal (Valle St. Petri), where they built a new monastery which they called Petersthal or Heisterbach, which was the name which prevailed. In 1205 Abbot Gevard of Heisterbach and Reimer of Rommersdorf mediated a conflict between the counts of Sayne and Count Dietrich of Landsberg. The famous basilica of Heisterbach was begun by Abbot Gerard (1195–1208), and consecrated in 1237 under Abbot Henry (1208–1244). Being built during the period of transition from the Romanesque round arch to the Gothic pointed arch, its style of architecture was a combination of the Romanesque and the Gothic. It was the largest church in the Rhine Valley after the Romanesque Cologne Cathedral. Heisterbach, which had large possessions and drew revenues from many neighbouring towns, remained one of the most flourishing Cistercian monasteries until its suppression in 1803. The library and the archives were given to the city of Düsseldorf; the monastery and the church were sold and torn down in 1809, and only the apse with the ruins of the choir remains. In 1820, the George William, Prince of Schaumburg-Lippe purchased the remains of the former Abbey and set up an English garden. Caesarius of Heisterbach, one of the best-known members of the Cistercian Order, was a monk at this abbey (1199–c. 1240). A monument was erected in his honour near the ruins in 1897. The Stiftung Abtei Heisterbach (Heisterbach Abbey Foundation) was founded in 1984 to preserve the former Heisterbach Abbey as a cultural and historical monument. A legend, reminiscent of "Rip Van Winkle", concerns a monk, who besieged by doubts, fell asleep in the nearby forest and awoke 300 years later. Karl Wilhelm Muller (1813 - 1894) wrote a poem based on the legend. References Literature Caesarius von Heisterbach: Dialogus Miraculorum – Dialog über die Wunder. Nikolaus Nösges and Horst Schneider eds.,5 vols. Latin and German. Brepols Publishers, Turnhout 2009, ISBN 978-2-503-52940-0 External links Stiftung Heisterbach This article incorporates text from a publication now in the public domain: Herbermann, Charles, ed. (1913). "Heisterbach". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
Klasztor Heisterbach

Klasztor Heisterbach (niem. Kloster Heisterbach) – ruiny dawnego opactwa cystersów znajdujące się w granicach niemieckiego miasta Königswinter. Od 1919 roku funkcjonuje tu klasztor sióstr cellitek, a od 1970 roku – dom opieki. Historia Opactwo zostało założone 22 marca 1189 przez dwunastu mnichów z klasztoru Himmerod. Pierwotną siedzibą były pozostałości augustiańskiej pustelni na wzgórzu Petersberg, w 1202 zakonnicy przenieśli klasztor do obecnej lokalizacji. W 1212 roku opat Hermann II założył filię placówki, Marienstatt, którą kierował przez następnych 11 lat. 18 października 1237 konsekrowano kościół klasztorny, długi na 88 metrów. W 1750 roku wzniesiono barokowy budynek bramny. Opactwo zostało zlikwidowane w 1803 roku. Kościół klasztorny zburzono w 1809 roku, a materiałów rozbiórkowych użyto przy budowie Kanału Północnego między Venlo a Neuss i twierdzy Ehrenbreitstein w Koblencji. W 1820 ruiny zakupił graf zur Lippe-Biesterfeld, który w 1826–1827 utworzył tu ogród angielski. W 1919 roku na terenie kompleksu osiedliły się siostry cellitki, które w 1970 założyły dom opieki dla 80 osób. 18 października 1984 powstała fundacja Stiftung Abtei Heisterbach opiekująca się ruinami opactwa. Galeria Przypisy