NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Silvesterkerk (Rubroek)

De Sint-Silvesterkerk (Frans: Église Saint-Sylvestre) is de parochiekerk van de gemeente Rubroek in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Reeds in de 11e eeuw was er sprake van een kerkgebouw. Deze gotische kerk werd hersteld in 1532, brandde af in 1579, en werd in 1616 gerestaureerd en vergroot. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met een voorgebouwde zware, 40 meter hoge, westtoren van 1532. Interieur De kerk heeft twee biechtstoelen van 1692, een 17e-eeuwse preekstoel, diverse 17e- en 18e-eeuwse heiligenbeelden, twee veelluiken namelijk een Laatste Avondmaal van 1619 en een Kruisiging van 1671. Ook is er een Onze-Lieve-Vrouwe altaarstuk van 1715 door Jacques Wailsch. Er is een 18e-eeuws doopvont en een orgel van 1807. Zie ook Kerkhof van Rubroek
Sint-Joriskerk (Sint-Joris, Frankrijk)

De Sint-Joriskerk (Frans: Église Saint-Georges) is de parochiekerk van de gemeente Sint-Joris (Saint-Georges-sur-l'Aa) in het Franse Noorderdepartement. Gebouw Het oudste deel van deze kerk is het koor uit de 1e helft van de 13e eeuw. De zware toren die daar tegenaan is gebouwd is van ongeveer 1400 en diende als baken voor de vissers. De bovenste geleding van de toren is 19e-eeuws. De toren wordt geflankeerd door een achthoekig traptorentje. Het is denkbaar dat de toren ooit een vieringtoren is geweest, maar het is zelfs niet bekend of de kerk ooit een schip heeft gehad. Interieur Het marmeren doopvont is van 1673. Het oksaal is 18e-eeuws.
Église Saint-Léger de Socx

L’église Saint-Léger est un édifice religieux catholique situé au cœur du village de Socx (France). Il s'agit d'une église-halle en brique de style gothique tardif à trois nefs avec un clocher massif. Histoire Le clocher a été construite à la fin du XVe. L'église a subi d'importants dégâts lors des troubles religieux de la seconde moitié du XVIe siècle et a été reconstruite sous une forme plus modeste à la fin de ce siècle. Les nefs de cette église-halle furent dotées d'une travée supplémentaire en 1894-1895 et le chœur fut rénové, sous la direction d'Omer Cockenpot. En 1890, la flèche s'est effondrée et elle a été reconstruite de 1897 à 1899 sous la direction d'Adolphe van Moe . L'église a été endommagée pendant la Seconde Guerre mondiale et a été remise en service en 1960. Le clocher fait l’objet d’une inscription au titre des monuments historiques depuis le 19 décembre 1944, protection étendue à la totalité de l'édifice par un arrêté du 7 février 2023. Intérieur L'église possède des stalles de chœur du XVIIIe siècle ; deux reliquaires du XVIIIe siècle pour Saint Léger et Saint Gilles; un maître-autel du XVIIIe siècle et deux autels latéraux du XVIIIe siècle , dédiés respectivement à la Vierge et à Saint Léger ; des fonts baptismaux en marbre du XVIIIe siècle ; une chaire de 1775 ; un orgue de 1957. La principale cloche (1700), qui provient du carillon de l’abbaye de Saint-Winoc de Bergues, est ornée d'une danse macabre. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Sint-Legierskerk (Soks) » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques du Nord Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail des monuments historiques français Portail du Nord-Pas-de-Calais
Sint-Legierskerk (Soks)

De Sint-Legierskerk (Frans: Église Saint-Léger) is de parochiekerk van de gemeente Soks in het Franse Noorderdepartement. Het ligt in het centrum van het dorp en is omringd door het kerkhof van Soks, een gemeentelijke kerkhof met vier oorlogsgraven uit de Tweede Wereldoorlog. De kerk is vernoemd naar en gewijd aan Sint-Legiers, een heilige aan wie diverse wonderen zijn toegeschreven die in de kerk zouden hebben plaatsgevonden. Geschiedenis De toren werd eind 15e en in de loop van de 16e eeuw gebouwd. De kerk leed grote schade tijdens de godsdiensttroebelen in de tweede helft van de 16e eeuw en werd eind deze eeuw en begin 17e eeuw weer herbouwd in bescheidener vorm. In de 18e eeuw zou sprake zijn van wonderen in de kerk die toegeschreven werden aan de naamgever van de kerk, Sint Legiers. Dit werd geclaimd in het plakaat Solemniteyt van de negen daegen (1773), vermoedelijk geschreven door de toenmalige priester van de kerk, Jean Baptiste Plaetevoet (1732–1798). De schepen van deze hallenkerk werden in 1894-1895 voorzien van één extra travee en het koor werd vernieuwd, onder leiding van Omer Cockenpot. In 1890 stortte de spits naar beneden en deze werd herbouwd van 1897-1899 onder leiding van Adolphe van Moe. De kerk werd beschadigd tijdens de Tweede Wereldoorlog om in 1960 weer in gebruik te worden genomen. Gebouw en interieur Het betreft een driebeukige bakstenen laatgotische hallenkerk met zware voorgebouwde westtoren. De kerk bevat een 18e-eeuws koorgestoelte; twee 18e-eeuwse reliekhouders voor Sint-Lieven en Sint-Gillis; een 18e-eeuws hoofdaltaar en twee 18e-eeuwse zijaltaren, gewijd aan respectievelijk Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Legiers; een 18e-eeuws marmeren doopvont; een preekstoel van 1775; een klok van 1700 waarop de dodendans is afgebeeld en die afkomstig is van de Abdij van Sint-Winoksbergen en een orgel van 1957. Jean-Baptista Plaetevoet Joannes (Jean)-Baptista Plaetevoet (1732 – 1798) was een rooms-katholieke priester die de kerk leidde van 1771 tot 1792. Hij zou de Solemniteyt van de negen daegen (1773) hebben geschreven, een plakkaat over wonderen in de kerk die werden toegeschreven aan Sint-Leger (616–678), bisschop en martelaar van Autun. Het is een aankondiging van een negen dagen durende bedevaart en kerkelijke viering ter ere van deze heilige, met bijzondere aandacht voor de genezing van oogziekten en blindheid. Hij was kennelijk geen onbekende van de staat destijds: in het artikel "Le curé de Socx, ennemi de l'Etat en 1790" (2014) wordt Plaetevoets' houding jegens de Staten van West-Vlaanderen en Hendrik van der Noot ten tijde van de Verenigde Nederlandse Staten besproken.
Kasteel Steenburg

Het Kasteel Steenburg (Frans: Château Steenburg) is een kasteel in de gemeente Stene, gelegen aan de Rue du Château nr. 8, in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Het kasteel werd gebouwd in de 2e helft van de 16e eeuw voor Vigorus de Raepe, heer van Stene en burgemeester van Sint-Winoksbergen. Het wapenschild van deze familie is bij de ingang nog aanwezig. Het kasteel kwam dan aan de familie Vaillant, en in 1667 aan de familie Zylof. Deze was eigenaar tot 1970. Tijdens de Eerste Wereldoorlog fungeerde het kasteel als residentie voor Charles de Broqueville. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het kasteel in handen van de bezetter, die er een Kommandatur vestigde, bunkers bouwde en een gevangenis inrichtte. Het kasteel werd daarbij geplunderd door de nazi's. Het woongedeelte werd in 1900 gerestaureerd. In 1901 werd een conciërgewoning toegevoegd. De boerderijgebouwen werden in de loop van de 20e eeuw afgebroken. Gebouw Het betreft een bakstenen waterkasteel, gebouwd in een U-vorm en op de hoekpunten voorzien van vier achtkantige hoektorens. Het kasteel is beschermd en is op 24-06-1983 geklasseerd als monument historique.
Sint-Maartenskerk (Stene)

De Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Stene in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis In de 11e of 12e eeuw werd een romaanse kerk gebouwd, waarvan het onderste deel van de vieringtoren en enkele muurresten in ijzerzandsteen nog bewaard zijn. Het bovenste deel van de toren is 14e-eeuws en in vroege gotiek uitgevoerd. Tussen 1533 en 1542 kwamen plannen ten uitvoer om een driebeukige hallenkerk te bouwen in laatgotische stijl. Hiervan zijn slechts twee beuken gerealiseerd. De toen voorziene noordbeuk is nooit gebouwd, maar omstreeks 1600 werd een eenvoudiger en veel lagere noordbeuk toegevoegd. In 1880 werd nog een voorportaal aangebouwd. Interieur In de kerk vindt men enkele bijzondere pilaren, waaronder ronde, achthoekige en gedraaide. De kerk bevat diverse kunstschatten zoals een rijk van houtsnijwerk voorziene preekstoel van 1728; diverse schilderijen waaronder een Marteling van Sint-Erasmus (18e eeuw); heiligenbeelden; drie biechtstoelen en dergelijke.
Sint-Chrysoliusbron

De Sint-Chrysoliusbron (Frans: Fontaine Saint-Chrysole) is een bron in de tot het Noorderdepartement behorende plaats Verlinghem, gelegen aan de Rue de la Fontaine. Geschiedenis De bron zou ontsprongen zijn op de plaats waar Sint-Chrysolius zou zijn onthoofd in het jaar 303. In plaats van onthoofd te worden, zou zijn schedel zijn gekliefd en het schedeldak zou in drie stukken uiteen zijn gevallen, op de plaats waarvan een bron ontstond. Vervolgens zou Chrysolius zij schedeldak in zijn hand hebben genomen en aldus naar Komen zijn gewandeld, om te sterven voor het altaar dat hij daar had opgericht en waar hij wenste begraven te worden. De bron werd in 1920 geklasseerd als monument historique. In 1935 werd een beeld van de heilige toegevoegd, geschonken door de familie Lernould en vervaardigd door Adolphe Masselot.
Sint-Gilliskerk (Waten)

De Sint-Gilliskerk (Frans: Église Saint-Gilles) is de parochiekerk van de gemeente en stad Waten in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis De kerk werd gesticht in 1236 door de monniken van de Abdij van Waten. De huidige gotische bakstenen westtoren is gebouwd van 1498-1513 en heeft zes verdiepingen. In 1800 waaide de spits tijdens een storm eraf. De huidige kerk werd gebouwd van 1498-1513 in neogotische stijl naar ontwerp van François Develle, waarbij gebruik werd gemaakt van de materialen van de vroegere kerk. Interieur De kerk bezit een 18e-eeuwse biechtstoel en enkele voorwerpen die afkomstig zijn van de Abdij van Waten. Ook van belang zijn de glas-in-loodramen in het koor. Ook is er een calvarieberg van 1781. De toren werd in 1984 ingeschreven als monument historique en werd in 1997 gerestaureerd. Ook de glas-in-loodramen werden geklasseerd als monument historique. Zie ook Kerkhof van Waten
Sint-Maartenskerk (Wemaarskappel)

De Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Wemaarskappel in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Deze kerk werd in de 12e eeuw als romaans kerkje gebouwd. Hiervan zijn de middenbeuk en een deel van de westgevel overgebleven. Deze gevel is gebouwd in ijzerzandsteen, er zijn enkele Romeinse dakpannen in verwerkt, en later is deze gevel met bakstenen bijgewerkt en werden er drie vensters in gemaakt. In de 15e eeuw werden de zijbeuken vergroot en werd het koor gebouwd. De zuidgevel is nog deels in ijzerzandsteen. De met leien bedekte toren bevindt zich op het schip, waar dit overgaat in het koor. Interieur Veel kerkmeubilair is 18e-eeuws. Naast enkele 18e-eeuwse grafstenen zijn ook het barokke hoofdaltaar en het Onze-Lieve-Vrouwe altaar, de preekstoel en de communiebank uit deze eeuw. Er is een 16e-eeuws doopvont en er zijn enkele 18e-eeuwse heiligenbeelden.
Sint-Silvesterkerk (Westkappel)

De Sint-Silvesterkerk (Frans: Église Saint-Sylvestre) is de parochiekerk van de gemeente Westkappel in het Franse Noorderdepartement. Gebouw Het betreft een bakstenen kerk die eind 15e of begin 16e eeuw moet zijn gebouwd, gezien de jaartallen 1532, 1533 en 1534 op de vensters. Het is een driebeukige hallenkerk waarvan de binnenruimte overwelfd wordt door houten gewelven. De kerk heeft een zware westtoren. Interieur De kerk werd van binnen aangekleed met meubilair uit de 17e en 18e eeuw. Er is een grafsteen van 1420 van Vrauwe Luwine van Cappel, die geschonden werd tijdens de Franse Revolutie. Ook is er een grafsteen van 1484 en er zijn grafstenen van de 16e, 17e en 18e eeuw. Er zijn nog fragmenten van 16e-eeuwse glas-in-loodramen, van de overgang van gotische naar renaissancestijl. De glazen werden geschonken door het geslacht "Van Sint-Omaars-Morbeke". De preekstoel is van 1641 en is in renaissancestijl. Er zij barokke 18e-eeuwse zijaltaren en ook de communiebank is 18e-eeuws. De lambrisering is in rococostijl en werd aangebracht in 1757. Zie ook Kerkhof van Westkappel
Musée du scoutisme

Fermé depuis le décès, en 2002, de son fondateur (Michel Mulleman), le musée du scoutisme était situé à Dourlers près d'Avesnes-sur-Helpe, dans le département du Nord, en France. Histoire L'industriel Michel Mulleman (1919-2002) est chef de groupe chez les Scouts de France et « Chevalier de France ». il acquiert le château de Dourlers au début des années 1970 et y crée le musée en 1984. Le musée ferme après sa mort. Depuis le fonds est géré par l'association "Scoutisme, patrimoine & collections", dont il avait été président. Les collections Environnement et accès Le musée est situé dans le château de Dourlers, monument inscrit dans la base Mérimée des monuments historiques, au titre de témoin de l'art des jardins au 19e siècle. Notes et références Liens externes Notice no PA00107926, sur la plateforme ouverte du patrimoine, base Mérimée, ministère français de la Culture Portail du scoutisme Portail des musées Portail du Nord-Pas-de-Calais
Sint-Kwintenskerk (Aire-sur-la-Lys)

De Sint-Kwintenskerk (Frans: Église Saint-Quentin) is de parochiekerk van de tot de gemeente Aire-sur-la-Lys behorende plaats Saint-Quentin in het Franse departement Pas-de-Calais. De oudste delen van deze kerk zijn van de 11e eeuw, en de kerk werd in de 16e eeuw ingrijpend vergroot. Ook daarna vonden regelmatig verbouwingen plaats. De stijl is voor het merendeel gotisch en het gebouw heeft twee beuken die uitkomen op een koor dat verlicht wordt door glas-in-loodramen van de 19e eeuw. De kerk bezit diverse beelden, waaronder een groep die de ondeugden verbeeldt, vanaf de erfzonde.
Église Saint-Martin d'Auxi-le-Château

L'église Saint-Martin est une église catholique située à Auxi-le-Château, en France. Localisation L'église est située dans le département français du Pas-de-Calais, sur la commune d'Auxi-le-Château. Historique L'église précédente a été détruite en 1493 par la garnison allemande d'Arras, peut-être par haine du seigneur du lieu, le maréchal d'Esquerdes, comme le montrait une inscription sur le portail : « L'an mil quattre cens et quattre vingt trois 1483, le lendemain de Quasimodo, fut la course des Allemans estans en Arras en guarnison et fut bruslé ceste église et une parti de ceste ville d'Auxy. Les habitans furent pillié et environ huictante hommes prisonniers ». La restauration de l'église a commencé immédiatement car l'arc triomphal porte les armes du maréchal, mort en 1494. La dédicace de l'église est faite en 1503 d'après l'inscription du portail : « Dedication huius ecclesie fuit anno Domini millesimo quincentesimo tertio, in dominica videlicet die septima maii ». À cette date seule la nef est achevée. La construction du chœur est ensuite entreprise. Son maître d'œuvre est Pierre Daniel. Il y travaille encore en 1516-1517. La présence de l'écu de Luxembourg sur les voûtes. Les voûtes du chœur peuvent placer leur réalisation entre 1512-1530. Le clocher date de 1577. Daniel Warnier, maître verrier d'Abbeville, pose la verrière maîtresse du chœur en 1533. François Lardié, maître verrier d'Abbeville, pose deux autres verrières dans le chœur la même année. L'église a souffert des effets des guerres en 1571 et surtout en 1636. Des traces d'incendie se voient à l'intérieur de l'église. La façade occidentale est reprise en 1697. Les voûtes et les bas-côtés du chœur sont réparés en 1714. Des réparations de l'église sont faites en 1785, 1792 et 1839. Mais les réparations faites en 1839 ont endommagé la façade sud et les charpentes de la nef. D'autres réparations sont effectuées en 1842, 1871, 1889 et dans les années 1930. Protection L'édifice est classé au titre des monuments historiques le 18 octobre 1910. Description L'église a été construite sur un escarpement dominant la rive droite de l'Authie. Orgues Les orgues de l’église ont été construites à Arras entre 1731 et 1745 par Adrien Carpentier. Elles ont été restaurées en 1862 et 1888. Notes et références Annexes Bibliographie Roger Rodière, « Auxi-le-Château », dans Congrès archéologique de France. 99e session. Amiens. 1936, Paris, Société française d'archéologie, 1937 (lire en ligne), p. 144-155 Articles connexes Liste des monuments historiques du Pas-de-Calais Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail des monuments historiques français Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail de l’architecture chrétienne
Église Saint-Martin de Dannes

L'église Saint-Martin est une église sise, rue de l'Église, à Dannes, commune française de la région Nord-Pas-de-Calais. Elle est inscrite au titre des Monuments historiques depuis le 10 juin 1926. Bâtiment Construction L'église Saint-Martin connaît sa campagne principale de construction au XVe siècle et au XVIe siècle. Description L'église Saint-Martin, toute voutée doit sa silhouette allongée à sa construction en plusieurs campagnes successives et à son absence de collatéraux et de transept. La façade, flanquée d’une tourelle d’escalier, précède une nef de six travées barlongues, remontant probablement au XVe siècle. Ses voûtes basses, établies sur croisées d’ogives, reposent sur des culots latéraux. Les contreforts qui les épaulent ont été renforcés au début du XVIe siècle. La tour carrée est plus tardive. Elle abrite, au-dessus de sa voûte, une salle dotée d’une cheminée. Le niveau supérieur est ajouté au début du XVIIIe siècle. L'église est inscrite au titre des Monuments historiques depuis le 10 juin 1926. Nef Le chœur, terminé par un chevet à pans, est éclairé par de grandes fenêtres à remplages flamboyants et couvert de voûtes sur croisées d’ogives, curieusement dotées de liernes qui en soulignent l’axe longitudinal. La construction daterait du début du XVIe siècle, au mécénat de François de Créqui et de sa femme Marguerite Blondel, héritière de la seigneurie de Dannes. Intérieur de la nef Statues Dans la nef à gauche de l'entrée Dans le chœur Dans la nef à droite de l'entrée Vitraux L'église est éclairée par 10 verrières classés aux MH au titre des objets. Dans la nef à gauche de l'entrée Le vitrail central de Saint-Martin dans le chœur Dans la nef à droite de l'entrée Rénovation L'église, très délabrée en 1886, fait l’objet d’une importante restauration, menée jusqu’en 1893 par l’architecte hesdinois Clovis Normand. En 2013, pour la restauration de la couverture et de la maçonnerie du pignon occidental, de la tourelle, du beffroi et des pans coupés du trésor, la Sauvegarde de l’art français a participé à hauteur de 20 000 euros au titre du mécénat Duprez-Mulliez. Selon Eric Barriol, architecte du patrimoine, qui a réalisé un diagnostic de l'édifice avant la restauration de 2013, l'église présente deux caractéristiques particulières : « Ce qui m'avait beaucoup intéressé dans cet édifice, c'est deux choses. La première c'est le chœur construit au-dessus d'un cours d'eau, sur une voûte. La deuxième c'est le clocher qui servit de tour de guet (voire de défense) à moins que la tour n'ait préexisté au clocher, en témoignent les traces de la cheminée. » Paroisse L'église Saint-Martin est rattaché à la paroisse de « Notre-Dame de foy » au sein du doyenné de Berck-Montreuil, dépendant du diocèse d'Arras. Références Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail des monuments historiques français
Sint-Martinuskerk (Dannes)

De Sint-Martinuskerk of Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Dannes, gelegen aan de Rue du Centre, in het Franse departement Pas-de-Calais. De voorgevel wordt door een trapgevel geflankeerd en dateert, evenals het schip, van de 15e eeuw. De steunberen zijn begin 16e eeuw toegevoegd. De vierkante toren, aan de koorzijde van het schip, bevat een ruimte die voorzien is van een stookplaats en diende mogelijk als toevluchtsoord in tijden van troebelen, of - mogelijk - als de woonplaats van de klokkenluider. De bovenste geleding van de toren werd begin 18e eeuw toegevoegd. Tegenover het sobere schip is het koor veel verfijnder. De bouw vond begin 16e eeuw plaats met steun van François de Créqui en Marguerite Blondel, heer en vrouwe van Dannes, en gestorven in 1518 respectievelijk 1513. Men vindt in het koor ook glas-in-loodramen die onder andere het leven van Saint-Frieux verbeelden. Vooral in 1893 werd de kerk grondig gerestaureerd onder leiding van Clovis Normand.
Église Saint-Martin de Fressin

L'église Saint-Martin de Fressin, est un édifice religieux, situé à Fressin, en France. Généralités L’église Saint-Martin est située au cœur du village de Fressin, dans le département du Pas-de-Calais, région Hauts-de-France, en France. Elle se trouve au 26 Grand Rue à proximité du cimetière communal. L'église fait partie de la paroisse Saint Pierre Et Saint Paul de Fruges, du diocèse d'Arras. Histoire L’église actuelle remonte au XVIe siècle, bien qu’un édifice religieux ait existé à Fressin dès le Moyen Âge. Elle fut construite à l’initiative de Jean V de Créquy, seigneur du lieu, dont le château voisin fut également édifié à cette époque. Le style architectural de l’église témoigne de la transition entre le gothique flamboyant et les premières influences de la Renaissance. Selon l’abbé Fromentin, l’église fut conçue comme un lieu de prestige pour la famille seigneuriale, avec une chapelle dédiée et des éléments décoratifs soignés. L'église subit des incendies au XVIe siècle et est restaurée à cette époque, ainsi qu'au XIXe siècle. L'église est classée au titre des monuments historiques par arrêté du 11 septembre 1906. Architecture L'église, de style gothique flamboyant, a pour dimensions 32 mètres de longueur sur 18 mètres de largeur au niveau du transept, la hauteur de la nef est de 14 mètres. Elle présente trois nefs à quatre travées, flanquée de chapelles latérales dans le transept. Le clocher est positionné entre le chœur et la nef principale. Il est de dimensions modestes si l'on considère le volume de l'église, et est flanqué de 4 clochetons. Six piliers octogonaux à chapiteaux viennent soutenir la nef. Les vitraux datent du XIXe siècle, remplaçant ceux détruits pendant la Révolution. Le portail méridional possède deux portes séparés par un pilier sous une arcade ogivale et surmonté d'un pignon rectangulaire. Mobilier Le mobilier liturgique comprend un autel en pierre, une frise sculptée parcourant les arcs de la nef -témoignant le style gothique flamboyant de l'église-, des statues de saints, de nombreuses peintures et une chaire en bois sculpté datant du XVIIIe siècle. Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques du Pas-de-Calais Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail des monuments historiques français
Sint-Martinuskerk (Groffliers)

De Sint-Martinuskerk of Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Groffliers in het Franse departement Pas-de-Calais. Geschiedenis Deze kerk werd waarschijnlijk gebouwd in de 12e eeuw. De zijbeuken van de kerk zijn gesloopt en de scheibogen werden in de 18e eeuw opgevuld na een overstroming, die in 1745 plaatsvond. De kapitelen van de zuilen zijn 14e-eeuws. Het bijzondere portaal van de kerk is ook van die tijd. De kerk is beschermd als monument historique.