NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Faro de Calais

El Faro de Calais (en francés: Phare de Calais) es un faro situado en la localidad de Calais, departamento de Paso de Calais, Francia. Construido entre 1845 y 1848, está declarado Monumento histórico de Francia, junto con otros faros de esa misma época, desde 2010.​ Historia En 1845 se adjudicó la construcción de un faro de primer orden en Calais al arquitecto francés Léonce Reynaud, de acuerdo al plan de faros impulsado Élisabeth de Rossel y Augustin Fresnel en 1825. La construcción del mismo finalizó en 1848 año en que fue puesto en servicio, apagando el faro hasta entonces existente que llevaba en funcionamiento desde 1818, en lo alto de la Torre de Guet. Estaba equipado con una lente de Fresnel de primer orden, de 920 mm de distancia focal, estaba alimentado de aceite vegetal y emitía una luz blanca fija que luego fue cambiada a destellos largos en un ciclo de 4 minutos. En 1875 se cambió la alimentación a aceite mineral. En 1879 se construyó el edificio anexo para servicio del faro y su personal. En 1883 fue de los primeros faros franceses en ser electrificados, instalándose una lamparilla de arco en una nueva óptica de 100 mm de distancia focal pasando a tener una característica de 4 destellos en 15 segundos, que es la que sigue manteniendo en la actualidad. Escapó de la destrucción durante la Segunda Guerra Mundial aunque resultó severamente dañado y no fue totalmente restaurado hasta 1948. En 1987 fue automatizado. En 1992 el fuste de la torre fue reforzado con anillos de hormigón situados entre las ventanas.​ Características El faro consiste en una torre de sección octogonal de un diámetro interior inscrito de 3,70 m y una altura de 51 metros a la que se le debe añadir la de la linterna. Está construida en ladrillo blanco y la parte superior está adornada con pilastras de sillería, pintadas de color negro, que sujetan la balaustrada, pintada de blanco, y linterna, de negro. Anexa a la torre se encuentra un edificio de dos alturas también pintado de color blanco. Emite un grupo de cuatro destellos de luz blanca cada 15 segundos con un alcance nominal nocturno de 22 millas náuticas y limitada su visibilidad a un sector entre los 73° y 260°.​​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Faro de Calais. Base Mérimée. Phare de Calais. Registro del Patrimonio Cultural e Histórico de Francia. Ministerio de Cultura de Francia. (en francés). NGA list of lights. Sitio web de la Agencia Nacional de Inteligencia-Geoespacial. (en inglés). Lighthouses of France: North Coast. Sitio web con información de faros de todo el mundo. (en inglés). Les phares de France. Calais. Sitio web con información sobre faros de Francia. (en francés). Feux des côtes de France: Calais - Feu principal. (en francés). Phare de Calais. Sitio web oficial del Faro de Calais.
Phare de Calais

Le phare de Calais fut construit en 1848, électrifié en 1883 et automatisé en 1987. Son architecte fut Léonce Reynaud. Aujourd'hui il n'y a plus de gardien mais ce sont les techniciens des phares et balises qui veillent au bon fonctionnement du phare. Il remplaça la tour du Guet du XIIIe siècle. En effet, à l'époque, on allumait un feu au sommet de la tour afin d'aiguiller les marins. Il est bâti près du centre-ville, ce qui est assez rare pour les phares. En France, ceux de Dunkerque, Ouistreham et La Rochelle notamment sont aussi dans ce cas. On accède à la lanterne par 271 marches. Il fut partiellement détruit pendant la Seconde Guerre mondiale puisque la salle de la lanterne fut détruite. De jour il se distingue des autres phares côtiers environnants par sa couleur blanche et le dessous de lanterne en noir. Le phare fait l’objet d’un classement au titre des monuments historiques depuis le 19 avril 2011. Notes et références Articles connexes Liste des phares de France Liens externes Notice no IA62001154, sur la plateforme ouverte du patrimoine, base Mérimée, ministère français de la Culture Phare de Calais Phare de Calais (Phares et Feux des Côtes de France) Les Archives nationales conservent sous la cote CP/F/14/17523/5 quarante plans du phare élaborés de 1829 à 1947, dont onze ne sont pas datés. Portail des phares Portail des monuments historiques français Portail de la mer du Nord Portail de la Côte d'Opale Portail de la Manche
Vuurtoren van Calais

De Vuurtoren van Calais is een vuurtoren in de tot het departement Pas-de-Calais behorende stad Calais. Hij bevindt zich op een hoge plek in het oude stadshart, in het verlengde van de oude zeehaven. Aanvankelijk was de Tour du Guet, een 13e-eeuwse uitkijktoren, in gebruik als baken voor de zeelieden, maar in 1848 werd deze vuurtoren als nieuw baken gebouwd, naar ontwerp van Léonce Reynaud. In 1883 kwam er elektrisch licht en in 1992 werd hij geautomatiseerd, zodat geen vuurtorenwachter meer nodig was. In 2011 werd hij geklasseerd als monument historique. De achthoekige toren is wit van kleur, maar de lantaren en de verdieping daaronder zijn zwart geverfd. De 55 meter hoge toren wordt beklommen via een spiraalvormige trap die 271 treden telt. De vuurtoren is opengesteld voor het publiek. Zie ook Lijst van vuurtorens in Frankrijk
Farul din Calais

Farul din Calais este un far situat în orașul Calais, Franța. Acesta a fost construit în 1848, electrificat în 1883 și automatizat în 1987. Arhitectul său a fost Léonce Reynaud. În prezent, nu mai există un paznic al farului, dar tehnicienii acestuia se asigură că farul funcționează corect. Farul a înlocuit Tour du Guet din secolul al XIII-lea. La acea vreme, în vârful turnului era aprins un foc pentru a ghida marinarii. Este construit în apropierea centrului orașului, ceea ce este destul de rar pentru faruri. În Franța, farurile din Dunkerque, Ouistreham și La Rochelle se află, de asemenea, în această situație. A fost parțial distrus în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, deoarece camera felinarelor a fost distrusă. În timpul zilei, se poate distinge de celelalte faruri de coastă din jur prin culoarea albă și prin partea inferioară neagră a lanternei. Farul a fost clasificat ca monument istoric începând cu 19 aprilie 2011. Descriere Farul are o înălțime de 55 m, iar turnul său este octogonal la exterior și rotund în interior, cu pereți de 1,90 m la bază și 1,50 m în vârf. Fundațiile coboară 7,40 m sub pivnițe. La felinar se ajunge urcând 271 de trepte. Lumina centrală a farului este permanentă, iar felinarul, ale cărui panouri închid lumina, se învârte în jurul luminii, dând 4 flash-uri de 2/10 de secundă la fiecare 15 secunde. Note Legături externe Materiale media legate de Farul din Calais la Wikimedia Commons
Conde-sur-l'Escaut Communal Cemetery

Le cimetière « Condé-sur-l'Escaut Communal Cemetery » est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale situé sur le territoire de la commune de Condé-sur-l'Escaut, Nord. Localisation Ce cimetière est situé au nord de la ville, à l'intérieur du cimetière communal, route de Bonsecours. Historique Occupée dès la fin août 1914 par les troupes allemandes, Condé-sur-l'Escaut est restée loin des combats jusqu'en novembre 1918. Tous les soldats du Commonwealth inhumés dans ce cimetière étaient prisonniers des Allemands, décédés de maladies ou de mauvais traitements. Caractéristique Ce cimetière a été créé après l'armistice. Il comporte 99 tombes. Sépultures Galerie Notes et références Annexes Liens internes Cimetière militaire Condé-sur-l'Escaut Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Nord Commonwealth War Graves Liens externes http://www.inmemories.com/Cemeteries/conde.htm Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la mort Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail du Royaume-Uni
Begraafplaats van Condé-sur-l'Escaut

De Begraafplaats van Condé-sur-l'Escaut (Cimetière du Centre) is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Condé-sur-l'Escaut in het Noorderdepartement. De begraafplaats ligt aan de Route de Bonsecours op ruim 600 m ten noorden van het centrum (stadhuis), net buiten de oude de oude stadswallen. De begraafplaats heeft een onregelmatig grondplan en wordt deels omsloten door een bakstenen muur, groene heesters en een haag. De toegang bestaat uit een tweedelig traliehek tussen bakstenen zuilen. Vooraan op de begraafplaats staat en gedenkteken voor de gesneuvelde gemeentenaren uit beide wereldoorlogen. In het perk met de Britse militaire graven liggen drie Franse gesneuvelde militairen uit de Eerste Wereldoorlog. Britse oorlogsgraven In de begraafplaats ligt een perk met 99 Britse gesneuvelde militairen uit de Eerste Wereldoorlog. Het perk bestaat uit twee delen die werden ontworpen door William Cowlishaw. Het grootste deel heeft een lange smalle rechthoekige vorm waarin de graven in een lange rij naast elkaar liggen. Aan het oostelijke einde ervan staat een natuurstenen schuilhuisje waarin zich een zitbank en het registerkastje bevindt. Tegenover dit perk staat de Stone of Remembrance. Het tweede, kleinere deel, geflankeerd door een zitbank bevat 12 graven en ligt iets oostelijker van de Stone of Remembrance. Het is merkwaardig dat er geen Cross of Sacrifice staat niettegenstaande dat er meer dan 40 graven zijn. Er liggen 95 Britten, 3 Canadezen en 1 Nieuw-Zeelander begraven. Zij stierven tussen juni 1917 en oktober 1918. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission waar ze geregistreerd staan onder Conde-sur-l'Escaut Communal Cemetery. Onderscheiden militairen Frederick Thomas Elliston, soldaat bij het Norfolk Regiment werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). E.G. Strate, sergeant bij de Canadian Infantry werd onderscheiden met de Military Medal (MM).
Chapel Corner Cemetery

Chapel Corner Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Sauchy-Lestrée in het departement Pas-de-Calais. De begraafplaats werd ontworpen door George Goldsmith en ligt aan de weg naar Epinoy op ruim 1200 m ten zuidoosten van het centrum van de gemeente (gemeentehuis). Ze heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van ruim 678 m² en wordt omsloten door een lage natuurstenen muur. Vanaf de weg leiden 5 stenen treden naar het terrein met de graven. Het Cross of Sacrifice staat centraal op deze trap. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 177 doden herdacht waaronder 28 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Sauchy-Lestrée werd op 27 september 1918 ingenomen door de 56th (Londen) Division en de begraafplaats werd gedurende de daaropvolgende weken aangelegd en gebruikt door gevechtseenheden. Tot de wapenstilstand waren er 50 graven maar daarna werden nog meer graven toegevoegd vanuit de omliggende slagvelden en van de volgende begraafplaatsen: Epinoy Road Cemetery (28 Britten en 4 Canadezen) en Lecluse Crucifix Cemetery (16 Canadezen). Graven Onderscheiden militairen S.J. Murphy, kapitein bij de Canadian Infantry werd onderscheiden met het Military Cross (MC). sergeant R.K. Tufts (Canadian Infantry) werd tweemaal onderscheiden met de Military Medal (MM and Bar). sergeant E. Mallinson, de korporaals William Thomas Spragg en F.H. Higgins en de soldaten H. Amey, G. Barton, Alfred Magnus Lohr, Fredrick Charles Morgan en S. Simms werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Alias Soldaat F. Ashdown diende onder het alias Frederick Nelson bij de Canadian Infantry.
Begraafplaats van Bachy

De Begraafplaats van Bachy is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Bachy in het Noorderdepartement. De begraafplaats ligt aan de oostkant van het dorpscentrum. Oorlogsgraf Op de begraafplaats bevindt zich een Brits oorlogsgraf uit de Tweede Wereldoorlog. Het graf is geïdentificeerd en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de CWGC-registers is de begraafplaats opgenomen als Bachy Communal Cemetery.
IMT Nord Europe

Die IMT Nord Europe (ehemals École des Mines de Douai) ist eine französische Ingenieurhochschule, die 1878 gegründet wurde. Die Hochschule bildet Ingenieure mit einem multidisziplinären Profil aus, die in allen Bereichen der Industrie und des Dienstleistungssektors arbeiten. Die IMT Nord Europe ist in Douai und in Villeneuve-d’Ascq. Die Schule ist Mitglied der Université Lille Nord de France. Weblinks Offizielle Internetseite der IMT Nord Europe (französisch, englisch) Einzelnachweise
Houchin British Cemetery

Houchin British Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Houchin (Pas-de-Calais). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 734 geïdentificeerde graven waarvan 698 Gemenebest graven uit de Eerste Wereldoorlog, 34 overige graven uit de Eerste Wereldoorlog en 2 Gemenebest-graven uit de Tweede Wereldoorlog.
Cimetière militaire britannique d'Anzin-St. Aubin

Le cimetière militaire britannique d'Anzin-St. Aubin (Anzin-St. Aubin British Cemetery) est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale situé à Anzin-Saint-Aubin (Pas-de-Calais). Le cimetière est entretenu par la Commonwealth War Graves Commission. Histoire Le cimetière a été ouvert en avril 1917 par la 51e (Highland) Division, et utilisé par les unités d'artillerie et les unités des ambulances jusqu'à octobre 1917. Il a ensuite été utilisé par les 30e et 57e Casualty Clearing Stations. La 51e Division y est revenue, en avril 1918 et l'a fermé en septembre suivant. Trois soldats indiens y ont été enterrés en 1922. Victimes Voir aussi Articles connexes Commonwealth War Graves Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Anzin-St. Aubin British Cemetery sur ww1cemeteries.com Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais
Anzin-St. Aubin British Cemetery

Anzin-St. Aubin British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Anzin-Saint-Aubin (departement Pas-de-Calais). De begraafplaats werd ontworpen door Reginald Blomfield en ligt aan de Rue du Maréchal Haig op 240 m ten noorden van het centrum (Église du Sacré-Cœur-Jésus). Een graspad van 75 m leidt vanaf de weg tussen de bebouwing naar de begraafplaats. Het terrein heeft een rechthoekig grondplan en wordt omsloten door een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat bij de noordelijke muur en een metalen hek tussen witte stenen zuilen sluit de begraafplaats af. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 358 gesneuvelden uit de Eerste en vier uit de Tweede Wereldoorlog begraven. Geschiedenis De begraafplaats werd begin april 1917 door de 51st (Highland) Division aangelegd en bleef tot in de herfst van dat jaar door artillerie-eenheden en veldhospitalen gebruikt. Daarna werd ze gebruikt door de 30th en de 57th Casualty Clearing Stations. De 51st Division kwam er in april 1918 terug en in september werd ze gesloten. In 1922 werden hier nog drie Indische cavaleristen bijgezet die vanuit de Anzin-St. Aubin French Military Cemetery werden overgebracht. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden nog vier soldaten van de British Expeditionary Force begraven die omkwamen tussen oktober 1939 en april 1940 . Er liggen nu 294 Britten, 63 Canadezen en 4 Indiërs begraven. Onderscheiden militairen John Edouard Marsden Bromley, majoor bij de Royal Field Artillery werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). J.S. Wallace, majoor bij het Royal Army Medical Corps werd tweemaal onderscheiden met het Military Cross (MC and Bar). kapitein J.C. Rae en onderluitenant John McFarlane, beiden dienend bij de Royal Field Artillery werden onderscheiden met het Military Cross (MC). de sergeanten F.J. Harrison, C. Campbell en Frederick James Lewis, korporaal John Richard Long, kanonnier J.F. Hibbert, schutter R. Butcher en soldaat A.E. Austin werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Minderjarige militairen kanonnier Tom Partridge (Royal Field Artillery) en soldaat A. Benoit (Canadian Infantry) waren 17 jaar toen ze sneuvelden Zie ook Op het kerkhof van Anzin-Saint-Aubin liggen ook 5 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog
Vendin-le-Vieil Communal Cemetery

Vendin-le-Vieil Communal Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Vendin-le-Vieil (Pas-de-Calais). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 1 geïdentificeerd Gemenebest graf uit de Tweede Wereldoorlog.
Bapaume Australian Cemetery

The Bapaume Australian Cemetery (French: Cimetière australien de Bapaume) is a military cemetery located in the French commune of Bapaume (Pas-de-Calais). The site is maintained by the Commonwealth War Graves Commission. History Bapaume was severely damaged by both sides during World War I. When the cemetery was established in 1917, the location was close to the 3rd Australian Casualty Clearing Station. Design The rectangular site is enclosed by a rubble wall. Burials The site includes both Commonwealth and German graves, including 87 identified casualties from World War I. References The War Graves Photographic Project Details (Commonwealth War Graves Commission) External links Bapaume Australian Cemetery at Find a Grave
Bapaume Australian Cemetery

Le Bapaume Australian Cemetery (Cimetière australien de Bapaume) est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Bapaume, dans le département du Pas-de-Calais, au sud d'Arras. Localisation Ce cimetière est situé au sud-est de la ville, rue du Chemin, à la limite des dernières habitations. Histoire Aux mains des Allemands depuis le dédut de la guerre, la ville de Bapaume est occupée par les forces du Commonwealth en mars 1917 lors du retrait des troupes allemande sur la ligne Hindenburg. La ville est de nouveau perdue un an plus tard lors de l'offensive allemande au printemps 1918 pour être définitvivement libérée le 29 août 1918 par les troupes néo-zelandaises. Le cimetière australien de Bapaume a été commencé en mars 1917 par le 3e Australian Casualty Clearing Station et utilisé jusqu'au mois de juin suivant. En avril et mai 1918, 21 tombes allemandes ont été ajoutées. Il y a maintenant plus de 110 victimes de la guerre 1914-18 commémorées sur ce site dont 4 ne sont pas identifiés. Caractéristiques Ce cimetière a un plan rectangulaire de 50 m sur 10. Il est entouré d'un muret de moellons. Sépultures Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Commonwealth War Graves Bapaume Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la mort Portail du Royaume-Uni Portail de l’Allemagne Portail du Nord-Pas-de-Calais
Bapaume Australian Cemetery

Bapaume Australian Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Ze ligt aan de rue du Chemin Blanc in de Franse gemeente Bapaume (departement Pas-de-Calais), ongeveer 425 m ten zuidoosten van het centrum (gemeentehuis). De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en heeft een langwerpig, trapeziumvormig grondplan met een oppervlakte van 542 m². Ze wordt omsloten door een ruwe natuurstenen muur en in de westelijke hoek bevindt zich een driehoekige plantenbak met ernaast een metalen hekje als toegang tot het terrein met de graven. Het Cross of Sacrifice staat centraal op het terrein. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 110 gesneuvelden waaronder 4 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Bapaume werd op 26 september 1914 bezet door Duitse troepen en op 17 maart 1917 door de Britten. Op 24 maart 1918 werd de stad tijdens het Duitse lenteoffensief door hen opnieuw bezet maar op 29 augustus van datzelfde jaar door de New Zealand Division heroverd. Tijdens de oorlog werd de stad door beide partijen zwaar beschadigd en werden de veldslagen later naar de stad genoemd. De begraafplaats werd in maart 1917 aangelegd door het 3rd Australian Casualty Clearing Station (CCS) en bleef tot juni van dat jaar in gebruik. In april en mei 1918 werden er 23 Duitse gesneuvelden (waaronder 4 niet geïdentificeerde) aan toegevoegd. Onder de geïdentificeerde slachtoffers zijn er 73 Australiërs, 12 Britten, 1 Indiër en 19 Duitsers. Alias soldaat William Austin Donald diende onder het alias William McCarthy bij het Australian Machine Gun Corps.
Archives nationales du monde du travail

Das Archives nationales du monde du travail (deutsch Nationalarchiv der Arbeitswelt) ist eine 1993 gegründete staatliche Behörde von nationaler Bedeutung mit Sitz in Roubaix, die dem französischen Kultusministerium untersteht. Aufgaben Das ursprünglich als Centre des archives du monde du travail (CAMT) gegründete Archiv wurde in Archives nationales du monde du travail (ANMT) umbenannt. Das ANMT hat die Aufgabe Firmen- und Gewerkschaftsarchive zu sammeln bzw. im weitesten Sinne Dokumente zu bewahren, die Bezug zu den wirtschaftlichen und sozialen Aktivitäten haben. Dienstsitz Der Behördensitz mit der Adresse Boulevard du Général Leclerc Nr. 78 befindet sich in der ehemaligen Garnspinnerei Motte-Bossut. Das Gebäude aus dem Jahr 1865 ist seit 1978 als Monument historique geschützt. Weblinks Archives nationales du monde du travail
Arena Stade Couvert de Liévin

Arena Stade Couvert de Liévin (formerly Stade Couvert Régional) is an indoor arena in Liévin, France. Construction began in 1982. The arena is primarily used for indoor athletics with a capacity up to 6,000 people and for concerts. The arena is part of a complex that also includes an amphitheater, meeting and training rooms, and a self-service restaurant. In 2024, the arena hosted one of the gold-level events on the 2024 World Athletics Indoor Tour. In 2025, it hosted the Indoor Triathlon World Cup. References External links Venue homepage
Arena stade couvert de Liévin

L'Arena stade couvert de Liévin, (conosciuto anche come Stade Couvert Régional) è un'arena coperta localizzata nella città di Liévin in Francia. La sua capacità arriva sino ai 6000 posti per le gare di atletica leggera e sino ai 14 000 posti per i concerti. Storia Nel 1982, dopo 10 anni di riflessione sulla creazione di un grande impianto destinato all'atletica nel Passo di Calais, iniziarono i lavori di costruzione dello Stade Couvert Régional (in italiano Stadio Regionale Coperto). I terminarono nel dicembre 1985 e l'impianto, di proprietà del comune di Liévin, fu inaugurato nel gennaio 1986. Nel 1987 ha ospitato i Campionati europei di atletica leggera indoor 1987. Nel 2006 iniziarono i lavori di ristrutturazione, duranti due anni e mezzo e completati nel febbraio del 2009. L'anno successivo fu cambiato il nome dell'impianto in Arena stade couvert de Liévin. Dall'ottobre del 2012 ad aprile del 2017 l'arena è stata chiusa per un'altra ristrutturazione. Nel 2018 il Meeting Hauts-de-France Pas-de-Calais torna nel calendario World Athletics Indoor Tour. Nel 2020 ha ospitato i campionati europei di badminton a squadre. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Arena stade couvert de Liévin Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su arena-lievin.fr. (EN) Sito musicale, su musicbrainz.org.
Arena Stade Couvert de Liévin

Arena Stade Couvert de Liévin is een arena in de Franse plaats Liévin. De arena biedt plaats aan 6.000 toeschouwers bij sportwedstrijden en 14.000 toeschouwers bij concerten. Het gebouw bevat ook een amfitheater dat plaats biedt aan 300 personen. In april 2011 werd de naam veranderd van Stade Couvert Régional de Liévin in Arena Stade Couvert de Liévin. De Europese kampioenschappen indooratletiek 1987 werden in deze arena gehouden. Externe link (fr) Website van Arena Stade Couvert de Liévin
Arena Stade Couvert de Liévin

Arena stade couvert de Liévin (dawniej Stade couvert régional) – francuska hala sportowo-widowiskowa w Liévin. Może pomieścić 6000 widzów, a podczas koncertów 14 000. Jest wykorzystywana do sportowych wydarzeń, jak również do koncertów. W 1987 odbyły się Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce. W 2011 zmieniono nazwę hali ze Stade couvert régional na Arena stade couvert de Liévin. Przypisy