NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Saint-Nicolas de Wissant

L'église Saint-Nicolas est un édifice religieux catholique sis à Wissant, dans le Pas-de-Calais (France). Description On y trouve une statue de sainte Wilgeforte. Le chœur date du XVe siècle. Le chemin de croix est notable. Le culte est assuré au sein de la paroisse Notre-Dame-des-Flots. Galerie d'images Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques du Pas-de-Calais Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Niklaaskerk (Wissant)

De Sint-Niklaaskerk (Frans:Église Saint-Nicolas) is de parochiekerk van de in het departement Pas-de-Calais gelegen plaats Wissant. De stijl is typisch voor de Boulogne streek en als bouwmateriaal zijn stenen uit Baincthun gebruikt. Architectuur Oorspronkelijk een kapel van de 15e of 16e eeuw die het koor geworden is van de huidige kerk. Het schip is gebouwd van 1835 tot 1845 en de sacristie in 1854. Op het schip is een dakruiter. Bij de laatste restauratie (2015-2017) werd onder andere het koor en de glas in loodramen in hun oorspronkelijke staat hersteld en werd de westgevel (kant toegang) bekleed met kleine platte tegels zoals gebruikelijk is in de regio. Interieur De glas-in-loodramen, in traditionele stijl, dateren uit de 20e eeuw. Twee ervan komen uit het atelier van meesterglasblazer Lhotellier uit de jaren 1950-1960. Daarnaast zijn er in de kerk verschillende voorwerpen die op de lijst van beschermde kunstwerken staan: Notre Dame de Sombres Dit standbeeld van de maagd Maria uit de 17e eeuw wordt het meest vereerd. Sint Wilgeforte Het standbeeld van Sint Wilgefortis dateert uit de 16e of begin 17e eeuw. In de regio Pas-de-Calais begon de verering van deze heilige in de 15e eeuw en is een onderdeel van de plaatselijke folklore en traditie omdat het een vrouw met een baard afbeeld. Zij is de beschermheilige voor mensen met liefdesverdriet of een ongelukkig huwelijk. Kruisweg De kruisweg is gemaakt door Raoul Brygoo in 1936 en beschermd sinds 1983.
Église Saint-Pierre de Longfossé

L'église Saint-Pierre est située à Longfossé, dans le Pas-de-Calais. Description Elle a la particularité d'être éloignée du village et donc située au milieu des champs. Galerie d'images Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques du Pas-de-Calais Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne
Église Saint-Jean-Baptiste d'Audresselles

L'église Saint-Jean-Baptiste est située à Audresselles, dans le Pas-de-Calais. Description L'église fortifiée Saint Jean-Baptiste, du XIIe siècle, possède trois grands tableaux du Second Empire (1858), inscrits à l'inventaire supplémentaire des monuments historiques. Ils sont restaurés en 2012 à l'initiative de l'Association des Équipes d'Animation paroissiale et pour moitié, aux frais de donateurs du village. Deux sont signés des initiales du peintre victorien Arthur Gilbert (en) et sont marqués comme « peints aux ateliers catholiques de l'Abbé Migne Montrouge » (Jacques Paul Migne à Montrouge). Un petit retable du XVIIIe siècle représente sainte Véronique Giuliani a été offert par l'une de ses nièces. Le porche est du XVIIIe siècle. La nef et le chœur sont brûlés par les troupes d'Henri VIII d'Angleterre dans la première moitié du XVIe siècle et reconstruits dans une plus petite dimension au XVIIIe siècle pour la nef et sous Louis XVIII pour le chœur. L'encadrement en pierre d'une des portes latérales est encore visible dans le mur nord de la nef. Le culte y est célébré dans le cadre de la paroisse Notre-Dame-des-Flots. Galerie d'images Références Voir aussi Article connexe Liste des monuments historiques du Pas-de-Calais Bibliographie Daniel Leunens, Audresselles : éléments d'une histoire, Bazinghen, Association Mémoire d'Audresselles, 1990, 191 p. (ISBN 2-9514447-0-2). Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Jan-de-Doperkerk (Audresselles)

De Sint-Jan-de-Doperkerk (Église Saint-Jean-Baptiste) is de parochiekerk van de tot het departement Pas-de-Calais behorende plaats Audresselles. Geschiedenis Het betreft een versterkte kerk van de 12e eeuw. Het schip en het koor werden in de eerste helft van de 16e eeuw in brand gestoken door de troepen van Hendrik VIII. Het schip werd in de 18e eeuw in kleinere vorm herbouwd. Het koor werd herbouwd begin 19e eeuw onder Lodewijk XVIII. Interieur De kerk bevat drie grote schilderijen daterend van 1858 (Tweede Keizerrijk) en een klein 18e-eeuws altaarstuk dat de Heilige Veronica Giuliana voorstelt. Twee van de grote schilderijen zijn van de victoriaanse schilder Arthur Gilbert en het derde is van Jacques Paul Migne.
Hinges Military Cemetery

Le Hinges Military Cemetery (Cimetière militaire de Hinges) est un cimetière de la Première Guerre mondiale situé à Hinges dans le département français du Pas-de-Calais. Imaginé par William Harrison Cowlishaw, le cimetière accueille 105 victimes. Histoire Le château d'Hinges fut utilisé comme quartier général par certains corps britanniques, notamment par l'armée des Indes britanniques, le 1er corps britannique et le 11e corps britannique (en). Ouvert en mai 1915, ce cimetière fut utilisé principalement par les ambulances de campagne (en) jusqu’en août de la même année. Il fut rouvert en avril 1918 pour un enterrement, puis, après l'armistice, des tombes y furent amenées provenant des champs de bataille à proximité du village situés à l'est. Victimes Dans ce cimetière reposent 105 victimes (59 britanniques, 26 canadiennes et 20 personnes non identifiées). Les victimes britanniques se composent de : sept membres du Royal Fusiliers, six membres du régiment du Worcestershire, cinq membres des Gordon Highlanders, quatre membres des Royal Scots Fusiliers, quatre membres du Royal Scots, trois membres du Royal Warwickshire Regiment (en), deux membres du Royal Horse Artillery, deux membres du Black Watch, deux membres du Yorkshire Regiment (en), deux membres du Northumberland Fusiliers (en), deux membres du Cameron Highlanders, deux membres du Seaforth Highlanders, 2 membres du Grenadier Guards, un membre du Prince of Wales's Own Civil Service Rifles (en), un membre du Royal Inniskilling Fusiliers (en), un membre du North Irish Horse (en), un membre du Post Office Rifles (en), un membre du Royal Engineers, un membre du Régiment royal de la Reine, un membre du King's Own Scottish Borderers, un membre du Royal Field Artillery, un membre du Army Service Corps (en), un membre du Highland Light Infantry, un membre du Border Regiment, un membre du Loyal North Lancashire Regiment (en), un membre du Scots Guards, un membre du Cameronians, un membre du Bedfordshire Regiment (en) et un membre du King's Regiment (en). Les victimes canadiennes se composent de : 22 membres de l'armée canadienne, un membre du Royal Canadian Dragoons, un membre du Canadian Engineers (en), un membre du Régiment royal de l'Artillerie canadienne et un membre du Canadian Army Medical Corps (en). Notes et références Pour approfondir Articles connexes Commonwealth War Graves Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission « Hinges Military Cemetery », sur World War I Cemeteries (ww1cemeteries.com) Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais
Hinges Military Cemetery

Hinges Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Franse dorp Hinges (departement Pas-de-Calais). De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt aan de hoek gevormd door de Rue de Béthune en de Rue de la Jandrie op 360 m ten zuiden van het dorpscentrum (Église Sainte-Marguerite). Ze heeft een nagenoeg rechthoekig grondplan met een oppervlakte van ongeveer 343 m² en wordt omsloten door een lage bakstenen muur. Aan de open toegang staat het Cross of Sacrifice. De begraafplaats heeft met de zuidoostelijke muur een gemeenschappelijke grens met de gemeentelijke begraafplaats. Er liggen 105 doden begraven waaronder 20 niet geïdentificeerde. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis Het Kasteel van Hinges was het hoofdkwartier van het I, XI Indische en andere korpsen. Het dorp werd tot april 1918 gebruikt als rustplaats, toen de Duitse opmars werd gestopt aan het Canal d'Aire, iets meer naar het oosten. De begraafplaats werd gestart in mei 1915 en tot de daaropvolgende augustus voornamelijk gebruikt door veldambulances. Ze werd opnieuw gebruikt in april 1918. Na de wapenstilstand werden nog gesneuvelden van de periode april-augustus 1918 en vanuit de slagvelden direct ten oosten van het dorp, bijgezet. Onder de geïdentificeerde doden zijn er 59 Britten en 26 Canadezen. Voor 4 Britten werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer gelokaliseerd konden worden en men neemt aan dat ze zich onder naamloze grafzerken bevinden. Onderscheiden militair Gordon Brooks Wright, majoor bij de Canadian Engineers werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO).
Warlus Communal Cemetery

Warlus Communal Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Warlus (Pas-de-Calais). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 2 geïdentificeerde Gemenebest graven, waarvan een uit de Eerste Wereldoorlog en een uit de Tweede Wereldoorlog.
Église Sainte-Ide de Saint-Martin-Boulogne

L'église Sainte-Ide est un lieu de culte catholique situé à Saint-Martin-Boulogne. L'église est consacrée à sainte Ide. Historique Cette chapelle est construite à l'initiative de l’abbé Jouez, curé de Saint-Martin, et confiée à l’architecte Pierre Drobecq, afin de doter le hameau d'Ostrohove d’un lieu de culte plus proche que son église paroissiale. L'église bénéficie du label « Patrimoine du XXe siècle » depuis le 15 décembre 2009 et est inscrite au titre des monuments historiques depuis le 10 juillet 2015. En 2026, l'église a été désacralisée et a été mise en vente. Description L’église, datant de 1936, est un petit édifice, en forme de croix latine, construit en béton armé et pierre du pays lui conférant une allure rustique dans un style régionaliste. Elle est considérée comme le manifeste du mouvement artistique « La Nef », basé sur la volonté de création d’une œuvre d’art totale. L’utilisation du béton a permis de réaliser des formes inédites que n’altère pas l’usage de références néo-romanes, médiévales ou d’esprit médiéval. Les éléments mauresques s’intègrent parfaitement dans un prolongement naturel de l’édifice. L’ensemble des vitraux présente quelques verrières de qualité, notamment les deux baies du chœur, œuvres du maître-verrier Lhotellier, ainsi que les deux baies des grands pignons dues à Largillier. Les vitraux sont d'Henry Lhotellier et du verrier lillois Jules Largillier. Le chœur est orné d’une fresque figurant sainte Ide, œuvre d’Émile Flamant. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques du Pas-de-Calais Liens externes Ressource relative à la religion : Clochers de France Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Boulogne-sur-Mer Portail des monuments historiques français
Kerkhof van Bazinghen

Het Kerkhof van Bazinghen is een gemeentelijke begraafplaats gelegen in het Franse dorp Bazinghen, departement (Pas-de-Calais). Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Église Saint-Eloi. Het terrein ligt hoger dan het straatniveau en wordt afgebakend door een ruwe natuurstenen muur. Een tweedelig houten hek dient als toegang. In de linker helft van het kerkhof staat een crucifix en een gedenkzuil voor de gesneuvelde dorpsgenoten uit de Eerste Wereldoorlog. Brits oorlogsgraf In de westelijke hoek van het kerkhof ligt het graf van de Britse sergeant Michael Keymer. Hij diende bij de Royal Air Force Volunteer Reserve en werd met zijn Spitfire op 22 augustus 1940 tijdens een duel met een Duitse Messerschmitt neergeschoten. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission, die de begraafplaats heeft ingeschreven als Bazinghen Churchyard.
Rue-du-Bacquerot (13th London) Graveyard

Rue-du-Bacquerot (13th London) Graveyard is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Laventie in het departement Pas-de-Calais. De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt 1,8 km ten oosten van het centrum van Laventie. Het terrein heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 1.516 m² en is omgeven door een natuurstenen muur. Achteraan staat het Cross of Sacrifice. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 168 Britten en 28 Australiërs herdacht. Eén slachtoffer kon niet meer geïdentificeerd kon worden. Geschiedenis De begraafplaats werd in november 1914 door de 1st Royal Irish Rifles gestart en in december werden nog graven bijgezet door het 13th London Regiment (The Kensingtons). De begraafplaats bleef tot juli 1916 in gebruik. Ze was toen ook gekend als Red House Cemetery. Graven Minderjarige militairen soldaat Richard Grenville Bennett van de The King's (Liverpool Regiment), soldaat H.A. Grand van het Middlesex Regiment, soldaat William Ewart Mortensen van de Australian Infantry, A.I.F. en soldaat Edward Walter Phipps van de Grenadier Guards waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Alias soldaat Desmond Stanley Pitty diende onder het alias David John Richards bij de Australian Infantry, A.I.F..
Bucquoy Road Cemetery

Bucquoy Road Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission military cemetery containing Commonwealth burials from the First and Second World Wars, located in the French department of Pas-de-Calais. Bucquoy Road Cemetery is located 3.9 miles (6.3 km) south of Arras and 1.2 miles (1.9 km) east of Ficheux. History Between 1914 and 1917, was occupied by the German Empire and lay far behind the Western Front, however, in April 1917, German forces retreated behind the Hindenburg Line which meant the area was occupied by British forces. The cemetery was started by the dressing stations of VII Corps and further grew with casualties from nearby ambulance units and other facets of the Royal Army Medical Corps. By November 1918, the cemetery contained 1,166 burials but soon grew as other graves from smaller cemeteries were transferred to Bucquoy Road. During the Second World War, British troops were again based closed to Bucquoy Road and casualties from the German advance were buried alongside the fallen from the First World War. Notable burials Pte. Joseph Standing Buffalo (of Fort Qu'Appelle, Saskatchewan), 78th Bn., Canadian Expeditionary Force. Pte. Buffalo was killed on 29 September 1918 and is buried in Row IV, Grave B34. Pte. Buffalo was a grandson of the famous Sioux chief, Sitting Bull. References
Grands Moulins de Paris

The Grands Moulins de Paris ("Great Mills of Paris") is a disused flour mill located in Marquette-lez-Lille in the Nord department, France. It has been an official Historical Monument since 2001. History The flour mill was established in 1921 near the Deûle River. It was built in a Flemish Revival style by architect Vuagnaux. In 1928, the company Les Grands Moulins de Paris purchased the site and used it until 1989, when it fell into disuse. During the peak activity period, the site had around 400 employees. The flour mill was listed as an official Historical Monument on 30 May 2001. In the 2010s, it was part of a series of renovations overseen by the European Metropolis of Lille. The facility will be transformed into housing by 2021 or 2022. References
Grands Moulins de Paris (Marquette-lez-Lille)

Les Grands Moulins de Paris sont une minoterie désaffectée située à Marquette-lez-Lille, en France. Localisation Les Grands Moulins de Paris sont situés dans le département français du Nord, sur la commune de Marquette-lez-Lille. Description Historique La minoterie est construite à proximité de la Deûle en 1921 par l'architecte Vuagnaux qui utilise un style néo-flamand. Le site est acquis en 1928 par Les Grands Moulins de Paris. La minoterie est utilisée jusqu'en 1989. Les bâtiments sont inscrits au titre des monuments historiques en 2001. Le site, depuis abandonné, fait partie dans les années 2010 d'un projet de rénovation urbaine suivi par la Métropole européenne de Lille. En janvier 2017, un projet de reconversion du site en logements est annoncé. Ce projet doit aboutir en 2022. Annexes Articles connexes Liste des monuments historiques du Nord Références Liens externes Le site en 2016 sur le site internet de La Voix du Nord. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des monuments historiques français Portail de la métropole européenne de Lille
Réserve naturelle régionale des prés du moulin Madame

La réserve naturelle régionale des prés du Moulin Madame (RNR283) est une réserve naturelle régionale située dans les Hauts-de-France. Classée en 2015, elle occupe une surface de 8,52 hectares. Localisation La réserve naturelle est située dans le département du Pas-de-Calais, sur le territoire de la commune de Sailly-sur-la-Lys. Histoire du site et de la réserve Écologie (biodiversité, intérêt écopaysager…) Flore Faune Intérêt touristique et pédagogique La réserve présente notamment un intérêt en matière de : pédagogie à l'environnement ; paysages ; tourisme vert et naturaliste. Un sentier de découverte aménagé en bord de la Lys et longeant les prairies humides fleuries permet de découvrir, au travers de panonceaux disposés le long du parcours, l'histoire et le patrimoine de ce milieu. Au XIXe siècle, ce secteur a vu l'émergence de l'industrie textile et notamment des blanchisseries qui utilisaient les vastes prés de fauche pour étendre les toiles et les faire blanchir, assurant ainsi leur préservation Administration, plan de gestion, règlement La réserve naturelle est gérée par le Conservatoire d'espaces naturels du Nord et du Pas-de-Calais. Outils et statut juridique La réserve naturelle a été créée par une délibération du Conseil régional du 16 février 2015. Voir aussi Articles connexes Liste des réserves naturelles régionales de France (classées par région et département) Liens externes Ressources relatives à la géographie : Common Database on Designated Areas Inventaire national du patrimoine naturel (espaces protégés) Réserves Naturelles de France World Database on Protected Areas Site officiel Notes et références Portail de la conservation de la nature Portail du Nord-Pas-de-Calais
Belfort van Rijsel

Het Belfort van Rijsel is het belfort van het stadhuis van de Noord-Franse stad Rijsel (Lille). De toren is 101 meter hoog, met de ronddraaiende schijnwerper inbegrepen is dat 104 meter. De trap die naar de top leidt, telt ruim 400 treden. Het is een van de 56 belforten in België en Frankrijk die tot werelderfgoed van de UNESCO verklaard zijn. Het gebouw werd voltooid in 1932, nadat het oude stadhuis tijdens de Eerste Wereldoorlog volledig verwoest was.
Avesnes-les-Aubert Communal Cemetery

Avesnes-les-Aubert Communal Cemetery is een Britse militaire begraafplaats gelegen in de Franse plaats Avesnes-les-Aubert (Noorderdepartement). De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 5 geïdentificeerde Gemenebest graven uit de Tweede Wereldoorlog.
Begraafplaats van Morchies

De Begraafplaats van Morchies is een begraafplaats in de Franse gemeente Morchies in het departement Pas-de-Calais. De begraafplaats ligt aan een landelijke zijweg van de Rue de Morchies op 590 m ten noorden van het centrum van de gemeente (Église Saint-Vaast). Ze heeft een nagenoeg rechthoekig grondplan en wordt omsloten door een haag. De toegang bestaat uit een tweedelig traliehek tussen bakstenen zuilen. Britse militaire graven Op de begraafplaats liggen 8 Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog waaronder 3 niet geïdentificeerde. Ze liggen verspreidt tussen de burgerlijke graven. De vijf geïdentificeerde zijn: sergeant W. Fraser (Duke of Wellington's (West Riding Regiment), onderscheiden met de Military Medal (MM). de soldaten J. Holdsworth (Yorkshire Regiment), Howard Stanton Horne (Canadian Mounted Rifles), T.G. Capes (Royal Fusiliers) en Charles Edward Barnes (Canadian Infantry). Zij sneuvelden tussen 8 september en 19 oktober 1916. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Morchies Communal Cemetery.
Sint-Jan-de-Doperkerk (Berck)

De Sint-Jan-de-Doperkerk (Frans: Église Saint-Jean-Baptiste) is de parochiekerk van de tot het Franse departement Pas-de-Calais behorende stad Berck, gelegen aan de Avenue du Docteur Quettier. Geschiedenis De toren van de kerk, die dienst deed als wachttoren en vuurtoren, werd voor het eerst vermeld in 1362 maar is 13e-eeuws, terwijl er ook in de 14e eeuw aan werd gewerkt. Het langgerekte schip is 18e-eeuws. Het hogere koor, en de bijbehorende kapel, zijn 16e-eeuws. Gebouw Het 43 meter lange gebouw heeft een zware voorgebouwde toren, een schip met slechts één zijbeuk, en een verhoogd koor. De sluitstenen in de gewelven verbeeldden de vier evangelisten. Slechts één sluitsteen is bewaard gebleven. Van belang in de kerk zijn 16 consoles (culs-de-lampe) welke voorzien zijn van beeldhouwwerk dat het leven van de Bercker vissers uit de 13e tot de 16e eeuw toont.
Quarry Cemetery (Vermelles)

Quarry Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse plaats Vermelles in het departement (Pas-de-Calais). Ze ligt 2,3 km ten noordoosten van het centrum (Place de la République). De begraafplaats heeft een min of meer ovale vorm en ligt in een voormalige kalkput, 3 m beneden het niveau van het omliggende land. Het terrein heeft een oppervlakte van 2.061 m² en is vanaf de weg bereikbaar via een pad van 280 m. Het Cross of Sacrifice staat aan het westelijke eind en aan de toegang staat een schuilhuisje geflankeerd door twee geplaveide paden die naar het lager gelegen terrein afdalen. De begraafplaats wordt omgeven door een beukenhaag Er worden 140 Britse gesneuvelden herdacht waaronder 10 niet geïdentificeerde. Er ligt ook 1 niet geïdentificeerde Duitse soldaat. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis De periode tussen 25 september en 15 oktober 1915 werd gekenmerkt door hevige gevechten die bekend werden als de Slag om Loos. De Britse troepen hadden opdracht om de versterkte Duitse verdedigingslinies Fosse 8 en Hohenzollern Redoubt te veroveren. Daarbij vielen heel wat slachtoffers die in de vele begraafplaatsen in en om Loos en Vermelles werden begraven. Quarry Cemetery werd tussen juli 1915 en juni 1916 door de gevechtseenheden gebruikt om hun doden te begraven, behalve 2 die hier in augustus 1917 werden bijgezet. Doordat de begraafplaats meermaals door artillerievuur werd beschoten konden heel wat slachtoffers niet meer teruggevonden worden waarna zij met Special Memorials werden herdacht. Een groot deel van de gesneuvelden waren leden van cavalerie-eenheden. Graven Fergus Bowes-Lyon was kapitein bij de Black Watch (Royal Highlanders) en broer van de Britse koningin Elisabeth (ook wel koningin-moeder genoemd). Hij sneuvelde op 27 september 1915. Ernest Alexander Galbally, soldaat bij de The Queen's (Royal West Surrey Regiment) was 17 jaar oud toen hij op 17 oktober 1915 sneuvelde.