NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Begraafplaats van Komen (Frankrijk)

De Begraafplaats van Komen is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Komen. De begraafplaats ligt langs de Rue du Bas Chemin in het noorden van de gemeente en is volledig ommuurd. De begraafplaats werd aangelegd in de periode 1856-1860 toen men stopte met het begraven rond de parochiekerk. Tijdens de Eerste Wereldoorlog vorderde de Duitse bezetter een stuk grond naast de begraafplaats op om er een militaire begraafplaats aan te leggen waar ongeveer 6.000 Duitse gesneuvelden werden begraven. Er werd een herdenkingsmonument voor de Duitse gesneuvelden opgetrokken. In de jaren 1950 werd de Duitse begraafplaats ontruimd en de graven werden overgebracht naar het Deutscher Soldatenfriedhof Saint-Laurent-Blangy. Het terrein werd opgenomen in de burgerlijke begraafplaats maar het Duits monument bleef bewaard. Het Duitse monument bestaat uit vier zuilen met bovenop een trappenpiramide. Daarop staan figuren in reliëf en het opschrift "Niemand hat grossere Liebe denn die dass er sein Leben lasset für seine Freunde". In het interbellum werd op het oude deel van de begraafplaats ook een gedenkzuil opgericht voor de gemeentenaren die sneuvelden in de beide wereldoorlogen en het conflict in Noord-Afrika. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats ligt een perk met 5 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Een slachtoffer is niet geïdentificeerd. Zij behoorden bij de British Expeditionary Force dat in mei 1940 strijd leverde tegen het oprukkende Duitse leger. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Comines Communal Cemetery.
Begraafplaats van De Krebbe

De Begraafplaats van De Krebbe is een gemeentelijk begraafplaats in het Franse gehucht De Krebbe in de gemeente Belle (Noorderdepartement). De begraafplaats ligt aan de Rue de la Serpentine, 220 m ten noorden van de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk (Église de la Nativité de Notre-Dame). Ze heeft een rechthoekig grondplan en is omgeven door een haag. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats liggen drie Britse militaire graven met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Ze liggen tussen de burgerlijke graven en zijn van Hugh Henry O'Sullivan, onderluitenant bij het North Staffordshire Regiment en van Joseph Fitzgerald en A. Yapp, soldaten bij het Royal Warwickshire Regiment. Hun graven worden door de Commonwealth War Graves Commission onderhouden en zijn daar geregistreerd onder La Creche Communal Cemetery.
Kerkhof van Sains-lès-Marquion

Het Kerkhof van Sains-lès-Marquion is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Sains-lès-Marquion in het departement Pas-de-Calais. Ze ligt in het centrum van de gemeente rond de Église Sainte Saturnine. Aan de zuidkant van de kerk, net buiten het kerkhof, staat een monument voor de gesneuvelde gemeentenaren uit de Eerste Wereldoorlog, de Tweede Wereldoorlog en de Algerijnse Oorlog. Brits oorlogsgraf Op het kerkhof ligt het graf van de Britse piloot Iain Colin Moorwood. Hij kwam om toen hij met zijn Hawker Hurricane op 19 mei 1940 neerstortte. Zijn graf wordt door de gemeente onderhouden en staat bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd onder Sains-les-Marquion Churchyard.
Kerkhof van Bellignies

Het Kerkhof van Bellignies is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Bellignies in het Noorderdepartement. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum, achter de Église Saint-Barthélemy. Het kerkhof werd hier ingericht toen de Église Saint-Barthélemy op deze plaats werd opgetrokken in 1847-1855. Het terrein voor het kerkhof werd ter beschikking gesteld door baron de Molenbaix, in ruil voor dat waarop zich de oude kerk bevond. Dat terrein van de oude kerk bevond zich vlak bij het kasteel van Bellignies en werd na afbraak gebruikt voor het vergroten van de kasteeltuin. Op het kerkhof bevindt zich een kapel waarvoor de gevel en het portaal van de oude kerk werden gebruikt. Deze kapel is ingeschreven als monument historique. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof bevinden zich vier Britse oorlogsgraven met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. De vier slachtoffers zijn geïdentificeerd en kwamen om op 7 november 1918. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd als Bellignies Churchyard.
Kerkhof van Lederzele

Het Kerkhof van Lederzele is een gemeentelijke begraafplaats in de gemeente Lederzele in het Franse Noorderdepartement. Het kerkhof ligt rond de Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk in het dorpscentrum. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof bevinden zich 3 geïdentificeerde Britse oorlogsgraven uit de Eerste Wereldoorlog. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de CWGC-registers staat het kerkhof als Lederzeele Churchyard. Zie ook Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk in Lederzele.
Sanders Keep Military Cemetery

Le Sanders Keep Military Cemetery est un cimetière militaire britannique de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Graincourt-lès-Havrincourt, dans le département du Pas-de-Calais, à l'est d'Arras. Localisation Ce cimetière est situé en pleine campagne, à 1,5 km au sud-ouest du village. Depuis la D 15, il est accessible en empruntant un chemin agricole sur environ 200 mètres. Histoire Le village de Graincourt-lès-Havrincourt est occupé par les troupes allemandes dès fin août 1914. Début septembre 1918, les troupes du Commonwhealt franchissent la Ligne Hindenburg et arrivent près de Graincourt le 27 septembre. Les Allemands avaient construit une fortification appelée Le Donjon de Sanders au sud du village, sur une butte, qui permettait de contrôler toute la région. Ce site fut pris d'assaut par les Scots Guards le 27 septembre 1918 après de violents combats . Les 143 soldats britanniques tués lors de cette attaque furent enterrés sur le champ de bataille . Caractéristiques Ce cimetière est entièrement clos d'un muret de moellons. Sépultures Galerie Notes et références Pour approfondir Articles connexes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Commonwealth War Graves Bataille d'Havrincourt Graincourt-lès-Havrincourt Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Portail de la mort Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail de la Première Guerre mondiale
Sanders Keep Military Cemetery

Sanders Keep Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Graincourt-lès-Havrincourt (departement Pas-de-Calais). De begraafplaats ligt in het veld op ruim 2 km ten zuidwesten van het dorpscentrum (Église Saint-Martin). Vanaf de weg van Sains-lès-Marquion naar Havrincourt leidt een landweg van 400 m naar de begraafplaats. Ze heeft een veelhoekig grondplan met een oppervlakte van 755 m² en wordt omsloten door een natuurstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat tegen de oostelijke muur. De toegang is een metalen hekje in het midden van de westelijke muur. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 143 Britten begraven waaronder 8 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Sanders Keep was een Duitse versterking langs de frontlijn op 2 kilometer ten zuidwesten van het dorp. Deze versterking werd op 27 september 1918 door de Scots Guards bestormd. Na het gevecht werden de Britse en Duitse doden op het slagveld begraven door de Guards Division Burial Officer (deze officier was verantwoordelijk voor het registreren en begraven van de gesneuvelden). Alle slachtoffers vielen in september 1918. Onderscheiden militairen Thomas Norman Jackson, korporaal bij de Coldstream Guards werd onderscheiden met het Victoria Cross (VC). William Herbert Gladstone, kapitein bij de Coldstream Guards en Hugh De Bary Cordes, onderluitenant bij de Scots Guards werden onderscheiden met het Military Cross (MC). Joseph Mansfield, soldaat bij de Irish Guards werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DSM). compagnie sergeant-majoor Albert Bird, sergeant Harry Lawer en korporaal H. Symonds (Coldstream Guards); korporaal B.F.G. Shore (Scots Guards) en soldaat Edward Fitzgerald (Welsh Guards) werden onderscheiden met de Military Medal (MM).
Shrine Cemetery (Bucquoy)

Le Shrine Cemetery, Bucquoy est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Bucquoy, dans le département du Pas-de-Calais, au sud d'Arras. Trois autres cimetières britanniques sont implantés sur le territoire de la commune : Quesnoy Farm Military Cemetery, Queens Cemetery (Bucquoy) et Bucquoy Communal Cemetery Extension. Localisation Ce cimetière est situé à 500 m à l'ouest du village sur la D 6 en direction d'Hannescamps. Histoire Le village de Bucquoy a été occupé par la 7e division le 17 mars 1917 et a été également le théâtre de très violents combats en mars et avril 1918. Le cimetière du sanctuaire doit son nom à un crucifix dressé sur un monticule du côté ouest du village. Il a été commencé par la 46e division (North Midland) en mars 1917 et agrandi par d'autres unités en août 1918. Après l'armistice, d'autres tombes ont été apportées. Le cimetière comporte maintenant 88 sépultures du Commonwealth de la Première Guerre mondiale et une tombe de guerre allemande. Caractéristiques Ce cimetière a un plan rectangulaire de 60 m sur 30. Il est clos par un muret de moellons. Le cimetière a été conçu par W.H. Cowlishaw. Sépultures Galerie Notes et références Pour approfondir Articles connexes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Bataille de la Somme Commonwealth War Graves Bucquoy Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail de l’Allemagne Portail du Nord-Pas-de-Calais
Shrine Cemetery

Shrine Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Bucquoy in het departement Pas-de-Calais. De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt aan een landweg op 1,2 km ten westen van het centrum van de gemeente (Église Saint-Pierre). Ze heeft een trapeziumvormig grondplan met een oppervlakte van ruim 381 m². De begraafplaats wordt omsloten door een bakstenen muur en via een terras en enkele opwaartse treden bereikt men vanaf de straat het terrein met de graven waar ongeveer in het midden het Cross of Sacrifice staat. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en bevat 91 graven waaronder 42 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Bucquoy werd op 17 maart 1917 bezet door de 7th Division en was in maart en april 1918 het toneel van zware gevechten tijdens het Duitse lenteoffensief. De begraafplaats werd door de 46th (North Midland) Division in maart 1917 aangelegd en is genoemd naar een nabijgelegen crucifix. In augustus 1918 werden nog door andere eenheden gesneuvelden bijgezet. Na de wapenstilstand werden nog meer graven binnengebracht, voornamelijk vanuit Ligny-le-Barque en Eaucourt-L'Abbe. Onder de geïdentificeerde doden zijn er 41 Britten, 6 Nieuw-Zeelanders en 1 Australiër. Er ligt ook nog 1 Duitser. Onderscheiden militairen Leslie Sayer, kapitein bij het Royal Warwickshire Regiment werd tweemaal onderscheiden met het Military Cross (MC and Bar). A. Linnell, sergeant bij het South Staffordshire Regiment werd onderscheiden met de Military Medal ((MM).
Mindel Trench British Cemetery

Le Mindel Trench British Cemetery est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Saint-Laurent-Blangy, dans le département du Pas-de-Calais, au nord-est d'Arras. Trois autres cimetières britanniques sont implantés dans la commune : Bailleul Road East Cemetery, Bailleul Road West Cemetery et Hervin Farm British Cemetery. Localisation Ce cimetière est situé à 1 km au nord-est de l'agglomération, rue Louise-Michel. À l'origine implanté en pleine campagne, ce cimetière se retrouve aujourd'hui au milieu des habitations. Histoire En mars 1916, la moitié ouest du village (du côté d'Arras) fut prise par les troupes britanniques alors que la partie est resta aux mains des Allemands. Le bourg, dont la plupart des habitants dont la plupart avaient été évacués, fut donc traversé par la ligne de front. La tranchée (connue des Allemands sous le nom de Mindel Trench et appelée en 1918 McLaren Trench) fut prise par la 9e division (écossaise) le 9 avril 1917, premier jour de la bataille d'Arras et le cimetière fut aménagé juste à côté de la tranchée après la bataille. Il fut utilisé par les unités combattantes et les ambulances de campagne jusqu'en septembre 1918. Le cimetière britannique de Mindel Trench comporte 191 sépultures de la Première Guerre mondiale, dont neuf non identifiées. Caractéristiques Ce cimetière a un plan rectangulaire de 35 m sur 20 et est clos par un muret de silex sur un socle en moellons. Le cimetière a été conçu par l'architecte britannique Noel Ackroyd Rew (d) . Sépultures Galerie Notes et références Pour approfondir Articles connexes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Commonwealth War Graves Bataille d'Arras Saint-Laurent-Blangy Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais
Mindel Trench British Cemetery

Mindel Trench British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Saint-Laurent-Blangy (Pas-de-Calais). De begraafplaats werd ontworpen door Noel Rew en ligt 1,5 km ten oosten van het gemeentehuis van Saint-Laurent-Blangy. Ze wordt omringd door nieuw bebouwde percelen en is bereikbaar vanaf de Rue Henri Barbusse via een pad van 110 m. Het terrein heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 825 m² en wordt begrensd door een muur van gekloven silexstenen afgedekt met ruwe natuursteen. Centraal tegen de noordelijke muur staat het Cross of Sacrifice. Er worden 191 doden herdacht waaronder 9 niet geïdentificeerde. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis De frontlijn liep tot 9 april 1917 door de gemeente. Op deze eerste dag van de Slag bij Arras werd een loopgraaf die Mindel Trench werd genoemd (naam overgenomen van de Duitsers) door de 9th (Scottish) Division ingenomen. De begraafplaats werd na de slag naast deze loopgraaf ingericht. Ze werd door tot september 1918 gebruikt door gevechtseenheden en veldhospitalen. Onder de geïdentificeerde slachtoffers zijn er 180 Britten en 2 Zuid-Afrikanen. Onderscheiden militairen W. McGildowny, majoor bij de Royal Garrison Artillery werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). J. Gentleman, soldaat bij de Gordon Highlanders werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). de soldaten J. Cook en J. Wilson werden onderscheiden met de Military Medal (MM).
Begraafplaats van Prouvy

De Begraafplaats van Prouvy is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Prouvy. De begraafplaats ligt in het oosten van het dorpscentrum. Brits oorlogsgraf Op de begraafplaats bevindt zich een Brits oorlogsgraf uit de Eerste Wereldoorlog. De gesneuvelde is geïdentificeerd en het graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de CWGC-registers is de begraafplaats opgenomen als Prouvy Communal Cemetery.
Louez Military Cemetery

Louez Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Duisans (departement Pas-de-Calais). De begraafplaats ligt aan het einde van de Rue des Maçons, vlak naast de N25, op 2,6 km ten oosten van het centrum van Duisans (Église Saint-Léger). Ze werd ontworpen door George Goldsmith. Het terrein heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 1.405 m² en wordt omgeven door een natuurstenen muur. Aan de zuidelijke muur, pal tegenover de open toegang, staat het Cross of Sacrifice. Er liggen 206 slachtoffers begraven. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis De begraafplaats werd door Franse troepen aangelegd en in maart 1916 door de 51st (Highland) Division overgenomen die ze gebruikten als een frontlijnbegraafplaats. In de zomer van 1916 volgde de 60th (London) Division en de laatste bijzettingen (behalve twee) gebeurden tussen november 1916 en maart 1917 met hoofdzakelijk gesneuvelden van de Canadian Mounted Rifles. De Franse graven werden later naar elders overgebracht. Er liggen nu 155 Britten, 49 Canadezen en 2 Duitsers begraven. Graven Onderscheiden militairen Algernon Bingham Anstruther Stewart, luitenant-kolonel bij de Seaforth Highlanders en Claude Henry Campbell, luitenant-kolonel bij de Cameron Highlanders werden onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). compagnie sergeant-majoor Edward C. Woodroof en korporaal Gordon J. McNamara werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). Walter Alexander, korporaal bij de Gordon Highlanders werd onderscheiden met de Military Medal (MM). Minderjarige militair Wilfred Stephenson, soldaat bij de Seaforth Highlanders was slechts 17 jaar toen hij op 11 juli 1916 sneuvelde. Alias schutter Eric Wattenbach diende onder het alias Eric Watts bij het London Regiment (First Surrey Rifles). Gefusilleerde militair Peter Giles, soldaat bij de Northumberland Fusiliers werd wegens desertie op 16 augustus 1916 gefusilleerd.
Église Saint-Nicolas de Zuydcoote

L'église Saint-Nicolas est une église catholique paroissiale située à Zuydcoote, dans le Nord, en France. Reconstruit en 1960, l'édifice est la troisième église de l'histoire du village. La première avait été détruite par une tempête de sable en 1777, la seconde dynamitée par les Allemands pendant la Seconde Guerre mondiale. Histoire Une première église, déjà dédiée à saint Nicolas, est construite à son emplacement vers 1350. Elle est désaffectée en 1777, après avoir été envahie par les sables. En 1803, la flèche de la tour-clocher est détruite et la tour rehaussée de trois niveaux : le premier niveau est aveugle ; le deuxième niveau est éclairé par deux baies géminées couvertes en plein-cintre sur chaque face, les troisième et quatrième niveaux par deux baies simples couvertes en plein-cintre. Désaffectée en 1890, elle est transformée en sémaphore, qui sert notamment de poste de guet pendant la Première Guerre mondiale. Elle est adjointe d'un blockhaus vers 1940. Elle est enfin totalement détruite par l'armée allemande pendant la Seconde Guerre mondiale, en 1944. L'Église est ensuite remplacée par un baraquement en bois dans un premier temps dépourvu de cloches. C'est l'architecte Lucien Housez qui reconstruit l'édifice entre 1958 et 1960. L'église est d'une grande simplicité en raison des limites du budget consenti par les dommages de guerre. Le 25 novembre 2016, l'église est volontairement incendiée et son mobilier saccagé. Trois jours plus tard, un homme sans emploi, âgé de 24 ans, avoue être l'auteur des dégradations et avoir agi « contre ce que représente ce lieu de culte, contre Dieu ». Jugé irresponsable de ses actes, l'homme n'est toutefois pas poursuivi. En 2021 l’Église est rénovée. La toiture est ainsi changée, le plafond est isolé, l’électricité et l’éclairage seront eux-mêmes rénovés. Les bannières de procession seront mis en vitrine derrière le Maitre-Autel. Description L'église est un bâtiment en parpaing de béton dont la toiture repose sur des portiques en béton. La couverture est en tuile. Un volume est adossé au chevet pour former la sacristie et une salle de réunion. Le clocher est accolé à un angle de la façade. Un chemin de croix en céramique est réalisé par les ateliers monastiques de l'abbaye Saint-Paul de Wisques et les sculptures par Maurice Ringot. Dans les années 1990, la municipalité ravale la façade de l'église et y ajoute une brique de parement, ainsi qu'un double vitrage pour protéger les vitraux. De même en 2021, à la suite des travaux d’envergure entrepris par la municipalité, l’Église reçoit du mobilier liturgique de l’ancienne Église Saint-Michel de Roubaix pour remplacer le mobilier détruit en 2016. L’église sera donc dorénavant dotée de stalles. Une chapelle dédiée à la Vierge Marie est également aménagée. Références Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Nord-Pas-de-Calais
Sint-Nicolaaskerk (Zuidkote)

De Sint-Nicolaaskerk (Frans: Église Saint-Nicolas) de parochiekerk van de gemeente Zuidkote in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis In de 7e eeuw zou er al een kapel zijn geweest, volgend op het bezoek van Sint-Elooi. Deze kapel werd verschillende malen hersteld en vergroot, maar pas omstreeks 1350 werd een echte kerk gebouwd, in gotische stijl. Deze kerk werd in 1777, evenals het dorp, door noodweer verwoest en opgegeven, afgezien van de toren die als baken voor de zeevaart diende. De kerk werd in 1779 gesloopt en er werd een nieuwe gebouwd. Van de toren werd in 1803 de spits verwijderd en de toren met drie verdiepingen verhoogd. In 1890 werd de toren omgebouwd tot semafoor en tijdens de Eerste Wereldoorlog was het een uitkijkpost. In 1940 werd een Duitse bunker naast de toren gebouwd. In 1944 werden kerk en toren door de Duitsers opgeblazen. Na de Tweede Wereldoorlog werd er naar ontwerp van Lucien Housez, tussen 1958 en 1960, een nieuwe kerk gebouwd. Het werd een eenvoudig bakstenen gebouw met naastgebouwde toren. In 2016 werd er in de kerk nog brand gesticht. De kruiswegstaties in de kerk zijn uitgevoerd door de ateliers van de Abdij van Wisques.
Église Saint-Martin de Templeuve-en-Pévèle

L'église Saint-Martin est une église catholique paroissiale située à Templeuve-en-Pévèle, dans le Nord, en région des Hauts-de-France. Histoire Bâtie au XIe siècle, l'église est donnée en 1101 à l'abbaye d'Anchin par l'évêque de Tournai, Baudric. En 1767, les travées occidentales de la nef sont élevées dans le même style que les autres et les arcades sont construites en briques. Les abaques sont quant à elle un rare pastiche d'œuvres du Moyen-Âge : la corbeille n'est pas évasée et les feuilles sont enroulées vers l'intérieur. De 1880 à 1883, l'église connaît de grands travaux d'agrandissement sous la direction de l'architecte Paul Destombes, qui transforme le chœur du XVIe siècle en hallekerque flamande. Le clocher est achevé en 1883. Pastiche d'œuvres normandes, ce clocher est surmonté d'une flèche datant du XVIIIe siècle. Dans la tour, se trouve également une cloche aux armes de Charles Quint, datant du XVIe siècle. Au XIXe siècle des transformations radicales sont opérées. La nef centrale est surélevée et garnie de fausses baies dans les voûtes en plâtre, les anciens berceaux en bois des trois chœurs sont recouverts d'enduit en 1846 et les vitraux sont remplacés à la fin du siècle. Quelques tableaux des XVIe et XVIIe siècles sont toutefois conservés. C'est notamment le cas du Sacre de saint Martin, peint par Jehan Bellegambe en 1517, pour le retable du maître-autel. Dans les années 2000, une colonie de murins à oreilles échancrées s'installe dans la nef de l'église. Cette colonie est unique dans le département du Nord. En 2016, des études sur leur comportement et leur migration sont notamment effectuées par la coordination mammalogique du Nord de la France. Faute d'entretien conséquent, l'église est fermée en urgence à partir du 23 octobre 2020, et ce jusqu'à nouvel ordre. En effet, les charpentes supportant les voûtes sont attaquées par le mérule, provoquant un danger immédiat d'effondrement. L'église est finalement restaurée à partir de 2023. Elle est inaugurée le dimanche 14 avril 2024, en présence des représentants de l'autorité civile et de l'archevêque de Lille, Laurent Le Boulc'h. Références Portail du catholicisme Portail du Nord-Pas-de-Calais