NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nord-Pas-de-Calais mineområde

Nord-Pas-de-Calais' gruveområde (fransk Bassin minier du Nord-Pas-de-Calais) er et verdensarvsområde i den nordfranske region Hauts-de-France. Regionen har tydelige spor, både økonomisk, socialt, økologisk og kulturelt fra den intensive kulminevirksomhed som har pågået her fra omkring 1700 til hen i 1900-tallet. Verdensarvsområdet er den vestlige del af en mere omfattende mineregion som ligger på grænsen mellem Belgien og Frankrig, langs floderne Samber og Maas. Det ble udpeget til verdensarvområde 30. juni 2012. Verdensarvmindet omfatter 109 bygninger og strukturer: miner, slaggebjerge, skaktelevatorer, jernbane og anden infrastruktur, minelandsbyer og arbejderboliger, administrationsbygninger og bygninger for andre samfundsformål: skoler, kirker og kommunehuse. Historien De første kulforekomster blev opdaget i Boulogne i 1660, og den første mine kom i drift i 1692. Denne måtte imidlertid hurtigt lukke igen. Fra 1720 er der drift i et fire meter tykt kullag i Jeanne Colard-minen, men denne måtte lukke på grund af oversvømmelser i minen. Denne drift viste dog at der var potentiale for minedrift, og flere gruber åbnede. Et gunstigt fund opdagedes i 1734 i en mine i Anzin og i 1757 etableredes selskabet Compagnie des mines d'Anzin. Selskabet ekspanderede hurtigt, men også andre selskaber blev oprettet, blandt andet Compagnie des mines d'Aniche som i 1778 fandt kul i Sainte-Catherine - Saint-Mathias. I begyndelsen af 1800-tallet blev minedriften forenklet af dampmaskiner og forbedrede dræningsteknikker. Den industrielle revolution, som tog fart i 1830 og 1840'erne, skabte på sin side øget efterspørgsel på kul som energikilde; dette førte til højere priser og accelereret udvinding. I en mineulykke i 1906 døde 1.099 personer. Dette førte i første omgang til strejker, og senere til bedrede sikkerhedstiltag. Store dele af regionen blev hærget under første verdenskrig, og det tog flere år at genopbygge anlæggene og infrastrukturen i området. I 1944-46, ved afslutningen af anden verdenskrig, blev selskaberne nationaliseret og samlet i Charbonnages de France. Fra 1960 begyndte nedlæggelsen af miner, og i 1980'erne var kun nogle få i drift. Kilder og henvisninger Kampagnewebstedet for verdensarvstatus Arkiveret 20. august 2017 hos Wayback Machine på bmu.fr
Steenkoolbekken van Nord-Pas-de-Calais

Het steenkoolbekken van Nord-Pas-de-Calais is een cultuurgebied in Frankrijk. Het mijnbekken werd op 30 juni 2012 op de werelderfgoedlijst van UNESCO geplaatst, tijdens de 36e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed in Sint-Petersburg in Rusland. Achtergrond Het mijnbekken strekt zich uit over ongeveer 120 kilometer en gaat door twee departementen heen: Nord en Pas-de-Calais. De mijnbouw drukt nog steeds een stempel op het landschap. Het opmerkelijk landschap is gevormd door eeuwen van steenkoolwinning, van 1700 tot 1900. Het erfgoedgebied bestaat uit 109 losse onderdelen op meer dan 120.000 ha, waaronder mijnbouwputten (de oudste dateert uit 1850), terrils, kolenvervoersmechanismen, treinstations, mijnbouwdorpen, scholen, religieuze gebouwen, gemeenschappelijke voorzieningen en bedrijfsterreinen. Eerste Wereldoorlog In 1913 leverde het bekken 67% van de steenkoolproductie in Frankrijk. Tijdens de Eerste Wereldoorlog viel het merendeel van de mijnen in Duitse handen. Toch bleven de steenkoolmijnen in het westelijk deel van het bekken in gebruik en werd de productie zelfs fors opgetrokken. Dit was nodig voor de Franse oorlogsinspanning. De plaatselijke wijnwerkers werden aangevuld met gevluchte mijnwerkers uit de bezette gebieden en werkten tot negen uur per dag. Zo slaagden ze erin om aan in om toch nog 45% van de jaarlijkse steenkoolproductie in Frankrijk te verzekeren. De mijnen in het oostelijk, bezette deel van het bekken werden door de Duitsers geëxploiteerd. Aan het einde van de oorlog vernielden de Duitsers de mijninfrastructuur en lieten ze mijnen onder water lopen. Het duurde tot 1925 tot alle schade was hersteld en het vooroorlogse productiepeil opnieuw werd bereikt. Zie ook Nord-Pas-de-Calais Externe link (en) Steenkoolbekken van Nord-Pas-de-Calais op de website van UNESCO Werelderfgoed
Zagłębie Północne

Zagłębie Północne – okręg przemysłowy w północno-wschodniej Francji (departamenty Nord i Pas-de-Calais) z centrum w Lille, w pobliżu granicy belgijsko-francuskiej, powstały na bazie złóż węgla kamiennego. Rozwinęła się tu karbochemia i produkcja stali, a także przemysł włókienniczy, korzystający z miejscowych upraw lnu, a także importowanej wełny i bawełny. W wyniku restrukturyzacji większe znaczenie zaczął zyskiwać przemysł środków transportu, chemiczny, elektroniczny, farmaceutyczny, petrochemiczny, poligraficzny i spożywczy. Na terenie liczącym przeszło 109 tys. ha wybrano 109 obiektów, które zostały w 2012 wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako Zagłębie Górnicze Nord-Pas de Calais. Zobacz też Zagłębie Ruhry Przypisy Bibliografia Władysław Skrzypczak: Geografia społeczno-ekonomiczna Świata i Polski. Kielce: wydawnictwo EFEKT, 2008, s. 130. ISBN 978-83-7491-217-4.
Bacia mineira de Nord-Pas de Calais

A Bacia mineira de Nord-Pas de Calais é uma zona de mineração de carvão localizada em Calais, Norte da França. Estende-se por cerca de 120 quilômetros por dois departamentos, Nord e Pas-de-Calais. UNESCO Foi inscrita como Patrimônio Mundial da UNESCO por ser: "Impressionante graças a uma paisagem que foi submetida a três séculos de extração de carvão....Ela documenta as condições de vida dos trabalhadores e da sociedade que cresceu nos seus arredores." Referências
Nord-Pas-de-Calais gruvområde

Nord-Pas-de-Calais gruvområde (franska: Bassin minier du Nord-Pas-de-Calais) är ett område som starkt påverkats ekonomiskt, socialt, ekologiskt och kulturellt genom den intensiva exploateringen av kolfyndigheterna i området. Området utgör den västra delen av ett mer vidsträckt gruvområde som sträcker sig bortom gränsen mellan Belgien och Frankrike längs floderna Sambre och Meuse. Den 30 juni 2012 blev gruvområdet ett världsarv. Historia Den första kolhällen upptäcktes i Boulogne år 1660, och den första gruvan öppnades av Cavrel av Tagny 1692, men kom att överges året därpå. Därför finns en mängd relativt små stenkolsgruvor på denna gruvplats i Boulogne som sträcker sig några få kvadratkilometer. Av dessa fanns på 1900-talet en handfull kvar. Stenkolet kom därför först att på allvar exploateras i Pas-de-Calais. I slutet av 1710-talet började kolfyndigheterna utforskas i departementet Nord: 1716 gick Nicolas Desaubois samman med Jean-Jacques Desandrouin och hans bror Jean-Pierre Desandrouin, Jacques Richard och Pierre Taffin. De öppnade utan någon framgång snabbt översvämmande stenkolsgruvor, tills man hittade ett ungefär fyra meter tjockt kolskikt vid Jeanne Colardgruvan den 3 februari 1720. Också denna gruvgrop översvämmades vid slutet av året och kunde inte återställas, men man hade då förstått att det finns en mängd stenkol i Fresnes-sur-Escaut. Gruvöppningar avlöste varandra, men framgången dröjde fram till 24 juni 1734, när bituminöst kol hittades i en gruva i Anzin. Försök gjordes sedan för att komma åt rikedomen, till slut lyckades Emmanuel de Croy-Solre förena de olika intressenterna den 17 november 1757 och företaget Compagnie des mines d'Anzin grundades. Företaget expanderade sedan snabbt. Parallellt med detta växte en mängd andra företag upp, ett av dem var Compagnie des mines d'Aniche som natten mellan den 11 och 12 september 1778 hittade kol i fosse Sainte-Catherine - Saint-Mathias. Fotnoter Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Noter Externa länkar ”Bassin minier du Nord-Pas-de-Calais” (på engelska). UNESCO World Heritage Centre. http://whc.unesco.org/en/list/1360. Läst 13 januari 2013.
Кам'яновугільний басейн у регіоні Нор — Па-де-Кале

Кам'яновугільний басейн у регіоні Нор — Па-де-Кале — гірничий басейн на півночі Франції, який простягається через департаменти Нор і Па-де-Кале. Регіон відомий своєю довгою історією видобутку вугілля та засвідчує важливий період в історії індустріалізації в Європі. Об'єкт Світової спадщини ЮНЕСКО, занесений до списку в 2012 році. Ця територія була сформована трьома століттями видобутку вугілля з кінця 17-го століття до 20-го століття, і демонструє еволюцію технологій видобутку вугілля та умов праці протягом цього часу. Опис та історія Гірничий басейн Нор-Па-де-Кале є західною частиною багатого вугіллям осадкового басейну, який продовжується через бельгійський кордон. У Франції басейн займає 1200 квадратних кілометрів, включаючи міста Бетюн, Ленс, Дуе та Валансьєн. Через довгу історію гірничодобувної промисловості як домантної галузі, архітектура та ландшафт регіону є унікальними. Попри те, що вугілля було вперше виявлено в басейні в 1660 році, а першу шахту викопали приблизно в 1692 році, видобуток вугілля на півночі Франції до середини 18 століття був незначним. Однак із дедалі більшою нестачею деревини та крахом Першої Французької імперії в 1815 році вугільні кар'єри поблизу Валансьєна були розширені, і в регіоні почали формуватися гірничодобувні компанії. У 1840-х роках була відкрита західна частина басейну. Починаючи з Другої Французької імперії в 1850-х роках, гірничий басейн Нор-Па-де-Кале став найважливішим гірничим басейном у Франції. До 1880 року басейн давав майже 8 мільйонів тонн, а на початку 1900-х років займав третину всього видобутку вугілля у Франції. Відомий роман «Жерміналь», написаний Емілем Золя в 1885 році, описує суворі умови та життя шахтарів під час розширення видобутку вугілля в регіоні. 1906 року тут сталася катастрофа на шахті Courrières, що призвело до смерті 1099 людей. Під час Першої світової війни Західний фронт розділив регіон навпіл, і східна частина гірського басейну була затоплена. Однак до 1930 року басейн мав максимальний видобуток у 35 мільйонів тонн, в якому працювало близько 75 000 робітників і становив 60 % національного виробництва вугілля у Франції. Після Другої світової війни виробництво почало падати, оскільки багато копалень почали виснажуватися, а умови праці стали ще важчими. Страйки 1968 і 1971 років прискорили занепад, і наприкінці 1980-х усі шахти в цьому районі були фактично закриті. Світова спадщина Об'єкт Світової спадщини включає 108 компонентів колись продуктивних шахт у цьому районі, зберігаючи місця гірничих робіт, включно з 17 шахтами, 21 копером (що використовується для підтримки систем підйому над шахтою), 51 териконом шлаку, інфраструктурою транспортування вугілля (включаючи шахтарські вагони та залізничні станції), робітничими та шахтарськими селищами. У шахтарських селах, які захищає ділянка, є школи, релігійні споруди, медичні та громадські заклади, приміщення компаній, будинки власників і менеджерів, а також ратуші. Галерея Примітки
Givenchy-en-Gohelle Communal Cemetery

Givenchy-en-Gohelle Communal Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Givenchy-en-Gohelle (Pas-de-Calais). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 10 geïdentificeerde Gemenebest graven uit de Tweede Wereldoorlog.
Pas-en-Artois Communal Cemetery

Pas-en-Artois Communal Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Pas-en-Artois (Pas-de-Calais). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 2 geïdentificeerde Gemenebest graven, waarvan een uit de Eerste Wereldoorlog en een uit de Tweede Wereldoorlog.
Rookery British Cemetery

Le Rookery British Cemetery est un cimetière militaire britannique de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune d'Héninel , dans le département du Pas-de-Calais, à l'est d'Arras. Cinq autres cimetières militaires britanniques sont implantés sur le territoire de la commune : le Héninel-Croisilles Road Cemetery, le Bootham Cemetery, Héninel, le Héninel Communal Cemetery Extension, le Chérisy Road East Cemetery et le Cuckoo Passage Cemetery. Localisation Ce cimetière est situé à 1,5 km au sud-est du village. Après le chemin de Chérisy, il faut suivre un chemin vicinal qui conduit à Fontaine-lès-Croisilles. Le cimetière est situé à 200 m à l'intérieur des cultures. Histoire Aux mains des Allemands dès fin août 1914, le village reste loin des combats jusqu'en mars 1917, date à laquelle les Allemands évacuent tous les habitants et détruisent complètement les habitations pour transformer la zone en un no man's land à la suite de leur retrait sur la ligne Hindenburg. La 21e division capture Héninel le 12 avril 1917 lors de la bataille d'Arras et avance vers l'est les deux jours suivants. La 33e division prend alors le relais de l'attaque. En avril 1918, ce terrain est perdu lors de l'offensive du Printemps et est repris définitivement en août 1918. Le cimetière britannique Rookery, qui doit son nom à un groupe de tranchées, est commencé en avril-juin 1917 et utilisé jusqu'en novembre 1917. Le cimetière contient 55 sépultures de la Première Guerre mondiale, dont une non identifiée. Caractéristiques Ce cimetière a un plan rectangulaire de 25 m sur 10 et est entouré d'une haie d'arbustes. Sépultures Galerie Notes et références Pour approfondir Articles connexes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Commonwealth War Graves Ligne Hindenburg Bataille d'Arras (1917) Héninel Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais
Rookery British Cemetery

Rookery British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Héninel (departement Pas-de-Calais). De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt in het veld op 1,5 km ten oosten van het dorpscentrum (Église Saint-Germain). Ze heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 334 m² en wordt omsloten door een haag. Vanaf een landweg naar Fontaine-lès-Croisilles leidt een pad van 165 m naar het houten toegangshek van de begraafplaats. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 55 Britten begraven waaronder 1 niet geïdentificeerde. In de buurt van de begraafplaats liggen ook nog Bootham Cemetery, Cuckoo Passage Cemetery en Cherisy Road East Cemetery. Geschiedenis Héninel werd tijdens een sneeuwstorm op 12 april 1917 (Slag bij Arras) door de 56th (London), de 21st Division en de 50th (Northumbrian) Division veroverd. De twee daaropvolgende dagen rukten ze vanuit Héninel op en veroverden Wancourt Tower. De begraafplaats (genoemd naar een groep loopgraven) werd in april-juni 1917 door de Burial Officers van de 18th en de 50th Division aangelegd en werd gebruikt tot november 1917. In augustus 1918 werden nog twee slachtoffers bijgezet. Onderscheiden militair sergeant F.H. Merryweather (Durham Light Infantry) werd onderscheiden met de Military Medal (MM).
Quatre Cantons - Stade Pierre-Mauroy

Het metrostation Quatre Cantons - Stade Pierre-Mauroy (voorheen Quatre Cantons - Grand Stade) is het beginstation van metrolijn 1 van de metro van Rijsel, gelegen in de Noord-Franse gemeente Villeneuve-d'Ascq. Dit station is het eerste metrostation van de metro van Rijsel dat in gebruik genomen werd. François Mitterrand wijdde dit station in op 25 april 1983. De naam Quatre Cantons komt van de gelijknamige buurtschap die zich in Villeneuve-d'Ascq bevindt. Naar aanleiding van de opening van het nieuwe voetbalstadion van Lille OSC werd de naam "Quatre Cantons" in de zomer van 2012 veranderd in "Quatre Cantons - Grand Stade".. Later veranderde het Grand Stade van naam en sindsdien heet deze halte "Quatre Cantons - Stade Pierre-Mauroy". Omgeving Quatre Cantons - Stade Pierre-Mauroy bevindt zich naast de Université de Lille 1 en daarom zijn veel gebouwen in de omgeving bestemd voor studenten. Zo vindt men er verscheidene laboratoria en onderzoekinstituten. Vanaf dit station kan men overstappen op negen buslijnen en er is eveneens een Vélopole-punt, waar men fietsen kan huren. Zie ook École Centrale de Lille Universiteit Rijsel I Grand Stade Lille Métropole Metro van Rijsel
Quatre Cantons – Stade Pierre-Mauroy

Quatre Cantons – Stade Pierre-Mauroy – stacja metra w Lille, położona na linii 1. Znajduje się w Villeneuve-d’Ascq, w dzielnicy Cité scientifique, obsługując między innymi teren kampusu naukowego Uniwersytetu Lille (dawniej Lille-I) i stadionu Pierre-Mauroy. Oddana została do użytku w 1982 jako część odcinka Quatre cantons - Hôtel de ville, oficjalnie zainaugurowanego 25 kwietnia 1983 przez ówczesnego prezydenta Republiki Francuskiej François Mitterranda. Przypisy
Cité Scientifique - Professeur Gabillard

Het metrostation Cité Scientifique - Professeur Gabillard is een station van metrolijn 1 van de metro van Rijsel, gelegen in de wijk Cité Scientifique in de Noord-Franse gemeente Villeneuve-d'Ascq. Afgezien van een andere kleur is het station vrijwel gelijk aan dat van Quatre Cantons - Grand Stade. In 2010 had de familie van Robert Gabillard, de uitvinder van de Véhicule Automatique Léger, al aangegeven dat zij dit metrostation graag wilden hernoemen ter ere van hem. Naar aanleiding van zijn dood in maart 2012 besloot de burgemeester van Villeneuve-d'Ascq, Gérard Caudron, en de burgemeester van Rijsel, Martine Aubry om de naam van het station te wijzigen in "Cité Scientifique - Professeur Gabillard". Omgeving Het station Cité Scientifique - Professeur Gabillard bevindt zich op het universitaire terrein van de Université de Lille I en daarom zijn veel gebouwen in de omgeving bestemd voor studenten, zoals de bibliotheek van de universiteit, laboratoria en onderzoeksinstituten. Zie ook Universiteit Rijsel I École Centrale de Lille Grand Stade Lille Métropole Metro van Rijsel
Cité Scientifique – Professeur Gabillard

Cité Scientifique – Professeur Gabillard – stacja metra w Lille, położona na linii 1. Znajduje się w Villeneuve-d’Ascq, w dzielnicy Cité scientifique, obsługując teren kampusu naukowego Uniwersytetu Lille (dawniej Lille-I). Oddana została do użytku w 1982 jako część odcinka Quatre cantons - Hôtel de ville, oficjalnie zainaugurowanego 25 kwietnia 1983 przez ówczesnego prezydenta Republiki Francuskiej François Mitterranda. Przypisy
Villeneuve-d'Ascq - Hôtel de Ville

Het metrostation Villeneuve-d'Ascq - Hôtel de Ville is een station van metrolijn 1 van de metro van Rijsel, gelegen in de wijk Hôtel de Ville in de Noord-Franse gemeente Villeneuve-d'Ascq. Het station heette tot 1999 "Hôtel de Ville", maar om eventuele verwarring te voorkomen met andere stations (zoals het metrostation Wasquehal - Hôtel de Ville) werd "Villeneuve-d'Ascq" aan de naam toegevoegd.. Het station bestaat uit drie verdiepingen. De onderste verdieping dient als perron voor de metro, de middelste verdieping komt uit bij het busstation en de bovenste verdieping bevindt zich op het Salvador-Allendeplein. Omgeving Winkelcentrum "V2" Stadhuis Villeneuve d'Ascq Forum départemental des Sciences de Villeneuve-d'Ascq (wetenschappelijk forum) Theater La Rose du Scène Grand Stade Lille Métropole (voetbalstadion Lille OSC) Zie ook Metro van Rijsel
Villeneuve-d’Ascq – Hôtel de Ville

Villeneuve-d’Ascq – Hôtel de Ville – stacja metra w Lille, położona na linii 1. Znajduje się w Villeneuve-d’Ascq, w dzielnicy Hôtel-de-Ville. Obok znajduje się centrum handlowe V2 i ratusz w Villeneuve-d’Ascq. Oddana została do użytku w 1982 jako część odcinka do Quatre cantons, oficjalnie zainaugurowanego 25 kwietnia 1983 przez ówczesnego prezydenta Republiki Francuskiej François Mitterranda. Przypisy
Cimetière du Plomeux

De Cimetière du Plomeux is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Wasquehal (Noorderdepartement). De begraafplaats ligt aan de Avenue du Molinel op 850 m ten noordwesten van het centrum van de gemeente (gemeentehuis), langs het Canal de Roubaix. Ze werd in 1951 aangelegd nadat de oude begraafplaats was volzet. De begraafplaats wordt omsloten door een draadafsluiting en heesters. Franse oorlogsgraven In de noordelijke hoek van de begraafplaats staat een herdenkingszuil voor de gesneuvelde gemeentenaren uit de beide wereldoorlogen. Rond dit gedenkteken ligt een perk met de graven van 114 Franse militairen, oud-strijders en burgers die omkwamen in de Eerste of Tweede Wereldoorlog. Deze graven werden in 1971 overgebracht vanuit de vroegere begraafplaats in het centrum van de gemeente. Tussen deze graven ligt 1 Britse gesneuvelde militair uit de Tweede Wereldoorlog. Brits oorlogsgraf Tussen de Franse oorlogsgraven ligt het graf van de Britse kanonnier William Johnson. Hij diende bij de Royal Artillery en sneuvelde op 5 december 1939. Zijn grafzerk is niet de gebruikelijke Britse witte Portlandsteen maar van hetzelfde type als de Franse militaire graven. Bij de Commonwealth War Graves Commission staat zijn graf geregistreerd onder Wasquehal Communal Cemetery.
Begraafplaats van Templemars

De Begraafplaats van Templemars is een gemeentelijke begraafplaats in de gemeente Templemars in het Franse Noorderdepartement. De begraafplaats ligt in het oosten van de dorpskern. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats bevinden zich 2 Britse oorlogsgraven. De 2 graven zijn geïdentificeerd en worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de CWGC-registers is de begraafplaats opgenomen als Templemars Communal Cemetery.
Louvre-Lens

Il Louvre-Lens a Lens, in Francia, è un museo d'arte legato al celebre Museo del Louvre di Parigi. Inaugurato il 4 dicembre 2012, ha aperto al pubblico il 12 dicembre 2012. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Louvre-Lens Collegamenti esterni (FR, EN) Sito ufficiale, su louvrelens.fr. Musée du Louvre-Lens (canale), su YouTube. (EN) Louvre-Lens, su Structurae.
Louvre-Lens

Het Louvre-Lens is een dependance van het Louvre in de Franse gemeente Lens, in het departement Pas-de-Calais. Het werd geopend op 4 december 2012, de dag waarop het feest van de Heilige Barbara, patroonheilige van de mijnwerkers, wordt gevierd. Deze dag werd gekozen als symbool voor de reconversie van de voormalige steenkolenmijnsite waarop het museum gevestigd is. Het gebouw De constructie van glas en staal is ontworpen door de Japanse architecten Kazuyo Sejima en Ryue Nishizawa, die samen architectenbureau SANAA in Tokio vormen. Het ontwerp kwam tot stand in 2006 als onderdeel van een internationale wedstrijd. De omliggende tuin werd ontworpen door landschapsarchitecte Catherine Mosbach. Tentoonstelling Grote galerij Van 2012 tot en met 2017 werd in deze zaal een tentoonstelling gehouden onder de naam La Galerie du temps. Er waren werken te vinden uit de vaste collectie van het Louvre, opgedeeld in drie perioden. Van verschillende culturen kreeg men kunstwerken te zien uit de Oudheid, de Middeleeuwen en de Moderne Tijd. Glazen paviljoen In het glazen paviljoen, dat zich aan het einde van de grote galerij bevindt, wordt jaarlijks een tentoonstelling georganiseerd die aansluit bij de vaste tentoonstelling uit de grote galerij. Galerij voor tijdelijke tentoonstellingen Halfjaarlijks wordt een tijdelijke tentoonstellingen samengesteld in de daartoe bestemde galerij. Renaissance (4 december 2012 - 11 maart 2013) Het Europa van Rubens (22 mei 2013 - 23 september 2013) De Etrusken en de Middellandse Zee (5 december 2013 - 10 maart 2014) De Verschrikkingen van Oorlog (28 mei 2014 - 6 oktober 2014) Dieren en Farao's (4 december 2014 - 9 maart 2015) Goud en Ivoor (27 mei 2015 - 28 september 2015) Dans, Omhels Wie Je Wil (5 december 2015 - 29 februari 2016) Retrospectieve Charles Le Brun (18 mei 2016 - 29 augustus 2016) De Geschiedenis Begint in Mesopotamië (2 november 2016 - 23 januari 2017) De Gebroeders Le Nain, (22 maart 2017 - 26 juni 2017) Galerij