NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Couin New British Cemetery

Couin New British Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for military personnel who died on the Western Front during the First World War. It is located in the Pas de Calais region of France. Established in 1917, it was designed by Sir Reginald Blomfield and is administered by the Commonwealth War Graves Commission. There are 363 soldiers of the First World War interred in the cemetery, including two from Germany. History Couin is a village to the east of Doullens, in the Pas de Calais region of France. A chateau in the village was used as a headquarters for British forces in the area from 1915 to 1918 and a cemetery, the Couin British Cemetery, was established in May 1916 by the field ambulance of the 48th Division. The Couin New British Cemetery was started in January 1917 when the original cemetery reached capacity. It was used by field ambulances from then, although not continuously, until the end of the war. Cemetery Designed by the English architect Sir Reginald Blomfield and administered by the Commonwealth War Graves Commission, the Couin New British Cemetery is located on the D2, a road running between Couin, to the southwest, and Souastre, to the northwest. The main entrance is along the southeast wall of the cemetery and a Cross of Sacrifice is located in the east corner. Across the road to the south is Couin British Cemetery. The cemetery contains the remains of 363 military personnel, all from the First World War. The majority of the interments are British, with 14 New Zealanders, two Canadians and two Germans also buried there. A notable burial in the cemetery is Sergeant Richard Travis, a Victoria Cross recipient of the New Zealand Expeditionary Force who was killed in action on 25 July 1918. Notes References
Couin New British Cemetery

Couin New British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog en is gelegen in het Franse dorp Couin (departement Pas-de-Calais). De begraafplaats werd ontworpen door Reginald Blomfield en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Ze ligt aan de Rue de Souastre op ruim 500 m ten noorden van het dorpscentrum (Église Saint-Pierre). Het terrein ligt in de hoek gevormd door de splitsing van twee wegen en heeft een nagenoeg driehoekige vorm. De begraafplaats wordt aan twee zijden afgebakend door een bakstenen muur en aan de derde zijde door een haag en heesters. Het Cross of Sacrifice staat in de oostelijke hoek. Een metalen hekje dat naar twee tegenover elkaar liggende opwaartse trappen met een zestal treden leidt, vormt de toegang. In de zuidelijke hoek staat een schuilhuisje. In 8 evenwijdige rijen liggen 362 doden begraven. Aan de overzijde van de straat ligt de Couin British Cemetery. Geschiedenis Het kasteel van Couin werd door de Britten van 1915 tot 1918 als divisiehoofdkwartier gebruikt. Omdat Couin British Cemetery, dat aan de overkant van de straat ligt, niet meer uitgebreid kon worden begon men in januari 1917 met de aanleg van de Couin New British Cemetery dat door veldhospitalen tot het einde van de oorlog werd gebruikt. Eén graf werd na de wapenstilstand vanuit een begraafplaats in Coigneux naar hier overgebracht. Er liggen 344 Britten, 14 Nieuw-Zeelanders, 2 Canadezen en 2 Duitsers begraven. Onderscheiden militairen Dickson Cornelius Savage, sergeant bij het Otago Regiment, N.Z.E.F. werd onderscheiden met het Victoria Cross, de Distinguished Conduct Medal en de Military Medal (VC, DCM, MM). Hij was ook drager van het Belgische oorlogskruis. Hij diende onder het alias Richard Charles Travis. Norman Newton Caton, luitenant bij de Royal Field Artillery werd onderscheiden met het Military Cross (MC). Donald Fraser, kapelaan bij het Army Chaplains' Department werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). Frederick Mackay, luitenant bij de Royal Welsh Fusiliers, J. Burns, sergeant bij het King's Royal Rifle Corps en Thomas Ernest Saunderson, korporaal bij het East Yorkshire Regiment werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal DCM). luitenant John Henry Hodgson; sergeanten Thomas Stuart en A.J. Berry; korporaals Sydney John Beard en W. Barlow; kanonnier George Simons en soldaat Lionel George Nicholson werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Sergeant J. Fielding ontving deze onderscheiding tweemaal (MM and Bar).
Begraafplaats van Deûlémont

De Begraafplaats van Deûlémont is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Deûlémont in het Noorderdepartement. De begraafplaats ligt aan de Route de Comines op 480 m ten oosten van het centrum (gemeentehuis). Ze wordt omsloten door een haag en afgesloten door een tweedelig traliehek tussen bakstenen zuilen. Britse oorlogsgraven In de noordelijke hoek van de begraafplaats liggen 2 Britse gesneuvelde militairen uit de Tweede Wereldoorlog. De graven zijn van Deryk Reginald Stanfield, onderluitenant bij de Royal Artillery en van Keith Smith, sergeant bij de Gordon Highlanders. Zij sneuvelden op 27 mei 1940 en hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission waar ze geregistreerd staan onder Deulemont Communal Cemetery.
Christ Church, Lille

Christ Church Lille is an English-speaking Anglican Church located in the city of Lille in Nord-Pas-de-Calais, the Flemish area of France. Christ Church Lille is part of the Church of England, Diocese in Europe. Location The church, on Rue Lydéric, is within walking distance of Gare de Lille Flandres, Gare de Lille Europe and the city centre as well as tourist attractions such as the Palais des Beaux-Arts de Lille. References External links Official website
Kerkhof van Wulverdinge

Het Kerkhof van Wulverdinge is een gemeentelijke begraafplaats in de gemeente Wulverdinge in het Franse Noorderdepartement. Het kerkhof ligt rond de Sint-Maartenskerk in het dorpscentrum. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof liggen een aantal Britse oorlogsgraven van gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Er liggen 5 graven, waarvan er 4 zijn geïdentificeerd. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de CWGC-registers is het kerkhof opgenomen als Wulverdinghe Churchyard.
Kerkhof van Eringem

Het Kerkhof van Eringem is een gemeentelijke begraafplaats in de gemeente Eringem in het Franse Noorderdepartement. Het kerkhof ligt rond de Sint-Mattheüskerk (Église Saint-Mathias) in het dorpscentrum. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof bevindt zich een Britse militair perkje met 3 graven uit de Tweede Wereldoorlog. Een graf is niet geïdentificeerd. Een ander graf is dat van Sir Arnold Wilson, een Engels staatsman en parlementslid. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de CWGC-registers is het kerkhof opgenomen als Eringhem Churchyard. Zie ook Sint-Mattheüskerk in Eringem
Roclincourt Military Cemetery

Le Roclincourt Military Cemetery est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Roclincourt, dans le département du Pas-de-Calais, au nord d'Arras. Trois autres cimetières britanniques sont implantés sur le territoire de cette commune : le Arras Road Cemetery, le Highland Cemetery (Roclincourt) et le Roclincourt Valley Cemetery. Localisation Ce cimetière est situé au milieu du village, voie de Rionval. Histoire Le village de Roclincourt se trouvait juste sur la ligne de front en 1917. Le 9 avril 1917, premier jour de la bataille d'Arras, les troupes du Commonwealth attaquèrent le secteur. C'est à cette date que fut créé le Roclincourt Military Cemetery pour inhumer les victimes des combats. Il a continué à être utilisé comme cimetière de première ligne jusqu'en octobre 1918. Après l'Armistice, des tombes provenant de cimetières militaires provisoires des environs ont été ajoutées. Ce cimetière contient 916 sépultures du Commonwealth de la Première Guerre mondiale, dont 32 ne sont pas identifiées. Il y a aussi quatre tombes de guerre allemandes Caractéristiques Ce vaste cimetière a un plan rectangulaire de 85 m sur 45, entouré entièrement et clos par une haie d'arbustes. Il a été conçu par l'architecte britannique Reginald Blomfield. Sépultures Galerie Pour approfondir Articles connexes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Commonwealth War Graves Ligne Hindenburg Roclincourt Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Notes et références Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais
Roclincourt Military Cemetery

Roclincourt Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Roclincourt (Pas-de-Calais). De begraafplaats ligt 240 m ten zuidwesten van het centrum (gemeentehuis). Ze werd ontworpen door Reginald Blomfield en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een trapeziumvormig grondplan met een oppervlakte van 3.540 m² en is omgeven door een haag. De toegang bestaat uit een bakstenen gebouwtje in de zuidwestelijke hoek. De Stone of Remembrance staat centraal aan de straatzijde en het Cross of Sacrifice aan de tegenoverliggende zijde op het einde van het centrale pad. Er liggen 920 doden begraven waaronder 32 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Vóór maart 1916 hadden de Franse troepen, die dit deel van het front verdedigden, in de buurt reeds een begraafplaats ingericht maar deze werd later verwijderd. De huidige begraafplaats werd in april 1917 door de 51st (Highland) en 34th Divisions gestart om de talrijke slachtoffers die bij het begin van de Slag bij Arras gevallen waren te begraven. Ze bleef tot in oktober 1918 als frontlijnbegraafplaats in gebruik maar na de wapenstilstand werden nog graven, die voornamelijk uit het slagveld ten noorden van Roclincourt afkomstig waren, bijgezet. Er worden 783 Britten, 133 Canadezen en 4 Duitsers herdacht. Graven Onderscheiden militairen Edward William Hermon, luitenant-kolonel bij het 1st King Edward's Horse Commanding 24th (Tyneside Irish) Bn. werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). Douglas Cumming Paget Kindersley, kapitein bij de Highland Light Infantry werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO) en het Croix de guerre. C. Thomson, kapitein bij het East Lancashire Regiment werd tweemaal onderscheiden met het Military Cross (MC and Bar). Arthur Plow, majoor bij de Canadian Infantry werd onderscheiden met het Military Cross en de Military Medal (MC, MM). James Gordon Goodfellow, majoor bij de Royal Engineers; Arthur John Spencer Hammans, majoor bij de Duke of Cornwall's Light Infantry en J.W.W. Sutton, onderluitenant bij de Royal Garrison Artillery werden onderscheiden met het Military Cross (MC). de sergeanten H. Wake en R. McLeish en de korporaal George William King werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). Sergeant J. Mandelville van het Cheshire Regiment ontving ook deze onderscheiding en ook de Military Medal (DCM, MM). er zijn nog 15 militairen die de Military Medal (MM) ontvingen. Minderjarige militair schutter Frank Taylor van het King's Royal Rifle Corps was 17 jaar toen hij op 2 juli 1916 sneuvelde. Gefusilleerde militair Harry Williams, schutter bij het 1/9th Bn. Royal Fusiliers (Queen Victoria's Rifles), werd wegens desertie gefusilleerd op 28 december 1917.
Saint-Léger British Cemetery

Le Saint-Léger British Cemetery , cimetière militaire britannique de Saint-Léger est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Saint-Léger, dans le département du Pas-de-Calais, au sud d'Arras. Un second cimetière britannique est implanté sur le territoire de la commune : le Mory Street Military Cemetery (Saint-Léger). Localisation Ce cimetière est situé au nord du village en contrebas de l'ancienne voie ferrée qu'il faut emprunter à pied sur environ 250 m. Histoire Aux mains des Allemands depuis le début de la guerre, le village de Saint-Léger est occupé par les troupes du Commonwealth à la mi-mars 1917 au retrait des troupes allemandes sur la ligne Hindenburg. Il est perdu après une défense opiniâtre par les 4e et 3e divisions britanniques en mars 1918 et repris vers la fin du mois d'août suivant, après de violents combats, par le 62e West Riding. Ce cimetière a été commencé fin mars 1917 pour inhumer les victimes des combats et poursuivis par des unités combattantes jusqu'en mars 1918, date à laquelle un certain nombre d'inhumations ont été faites par les Allemands qui avaient repris le secteur, puis de nouveau en août et septembre 1918. Le cimetière contient 184 sépultures du Commonwealth. Il comporte également 20 sépultures allemandes non identifiées. Caractéristiques Ce cimetière a un plan rectangulaire de 35 m sur 25 et est clos par un muret de moellons. Sépultures Galerie Notes et références Pour approfondir Articles connexes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Ligne Hindenburg Commonwealth War Graves Saint-Léger Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Le site Find a Grave (trouver une tombe) Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais
St. Leger British Cemetery

St. Leger British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Ze ligt in de Franse plaats Saint-Léger (Pas-de-Calais) (departement Pas-de-Calais), 400 m ten noordwesten van het centrum (gemeentehuis). De begraafplaats werd ontworpen door de George Goldsmith en heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van ruim 1100 m². Ze ligt in een bosstrook op een licht hellend terrein en wordt deels afgebakend door een ruwe natuurstenen muur. Een trap met negen opwaartse treden leidt naar het terrein met de graven. Halverwege tegen de noordelijke muur staat het Cross of Sacrifice. Er liggen 204 slachtoffers begraven waaronder 23 niet geïdentificeerde. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis St. Léger werd midden maart 1917 door Britse troepen bezet. Na een hardnekkige verdediging door de 40th en 34th Divisions verloor het dorp een jaar later zijn positie, maar tegen het einde van augustus van datzelfde jaar werd het na hevige gevechten door de 62nd (West Riding) en de Guards Divisions heroverd. De begraafplaats werd in maart 1917 aangelegd en tot maart 1918 gebruikt door gevechtseenheden en veldhospitalen (fieldambulances), toen er een aantal Duitse gesneuvelden werden begraven. Op de begraafplaats liggen 204 graven. Daarbij zijn er 180 Britten (waaronder 3 niet geïdentificeerde) en 1 Indiër. Zes Britten wier graven door granaatvuur werden verwoest worden herdacht met Special Memorials. Er liggen ook 20 niet geïdentificeerde Duitse soldaten. Graven E. Nolan, korporaal bij de Royal Dublin Fusiliers was 17 jaar toen hij op 30 november 1917 sneuvelde. Onderscheiden militairen F.G. Coles, onderluitenant bij de Royal Field Artillery werd onderscheiden met het Military Cross (MC). James Merrins, sergeant bij de Royal Dublin Fusiliers werd tweemaal onderscheiden met de Military Medal (MM and Bar). sergeant W. Delaney, de korporaals James Sidney Sattler en Horace Louis Morrow en soldaat W.G. Hopkins werden onderscheiden met de Military Medal (MM).
Bertry Communal Cemetery

Bertry Communal Cemetery est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale situé sur le territoire de la commune de Bertry dans le département du Nord. Historique Le 1er Gordon Highlanders fut pris au piège et anéanti à Bertry le 26 août 1914 lors de la retraite des troupes britanniques depuis la Belgique. Le village a été repris aux Allemands par la brigade sud-africaine le 9 octobre 1918. Un certain nombre de morts ont été enterrés par les Allemands en août 1914 et les autres par les britanniques en octobre 1918. Caractéristique Dans ce cimetière reposent 61 victimes de la guerre 1914-18 dont un tiers sont non identifiées. Galerie Sépultures Voir aussi Articles connexes Cimetière militaire Bertry Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Nord Commonwealth War Graves Liens externes In Memory by Pierre Vanderveld Notes et références Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Nord-Pas-de-Calais
Villa Cavrois

Vila Cavrois je budova v mezinárodním stylu, která se nachází v severofrancouzském městě Croix. Byla postavena v letech 1929–1932 pro majitele místní textilní továrny Paula Cavroise. Autorem projektu je francouzský architekt Robert Mallet-Stevens. Vila je dlouhá 60 metrů a vyznačuje se nápadně žlutou cihlovou fasádou. Má rozlohu 3800 m², z toho 1840 m² zaujímá obytná plocha, patří k ní 830 m² teras a 17 600 m² zahrad. Architekt ji navrhl jako Gesamtkunstwerk spojující estetiku a účelnost. Měla být novodobým zámkem poskytujícím maximální pohodlí v hygienickém prostředí, zahrada nabízela sportovní vyžití včetně velkého plaveckého bazénu. Elegantní proudnicové tvary byly inspirovány zaoceánskými plavidly. Na interiéry byl použit švédský zelený mramor i kubánský mahagon, každý pokoj byl navržen v odlišném stylu. Dům poskytoval veškerý moderní komfort jako je výtah, elektrické osvětlení, tekoucí teplá i studená voda, telefony a ledničky. Rodina Cavroisova zde bydlela do roku 1985 (s výjimkou druhé světové války, kdy se v objektu usadila německá armáda). Pak se dům stal majetkem realitní kanceláře, chátral a uvažovalo se o demolici. V roce 1990 byla vila vyhlášena francouzskou historickou památkou. Roku 2001 ji odkoupil stát, proběhla rekonstrukce a od roku 2015 je přístupná návštěvníkům jako muzeum. Ročně ji zhlédne více než 100 000 návštěvníků. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Villa Cavrois na Wikimedia Commons Villa Cavrois
Villa Cavrois

La villa Cavrois es un edificio singular situado en la localidad francesa de Croix, inaugurado en 1932 y desde 1990 declarado Monumento Histórico de Francia. Fue el último de los diseños de residencias privadas realizados por el arquitecto parisino Robert Mallet-Stevens a petición de Paul Cavrois, un empresario de la industrial textil de Rubaix, en el área suburbana de Lille, como casa unifamiliar para 9 personas y 2400 m² de superficie. Mallet-Stevens junto a Pierre Barbe, arquitecto interiorista, dirigieron los trabajos de construcción iniciados en 1929 y más tarde, entre 1947 y 1955, Barbe realizó varios trabajos de ampliación. A partir de 1986 la ville Cavrois fue deshabitada y en los años siguientes sufrió los efectos de la falta de manutención y de actos de vandalismo, presentando tal grado de abandono que en 1990 se constituyó una asociación por la defensa de la conservación del edificio, siendo finalmente adquirido por el Estado francés quien delegó en la comunidad urbana de Lille y la Dirección del Patrimonio Cultural de la Región de Norte-Paso de Calais, la gestión de los trabajos de su restauración iniciados en 1999. La villa Cavrois es un ejemplo de armonización del espacio arquitectónico y del decorativo interior dentro del estilo moderno contemporáneo representado entre otros por Le Corbusier. Véase también Villa Paul Poiret Enlaces externos Robert Mallet-Stevens en ARCHIGUIDE Sitio de la asociación de salvaguardia de la villa cavrois Reseña sobre la villa Cavrois en el sitio patrimoine-XX del Ministerio de Cultura francés
Willa Cavrois

Willa Cavrois – modernistyczna willa, zlokalizowana we francuskim mieście Croix (Nord), nieopodal Lille. Historia Willę wzniesiono w latach 1929–1932 według projektu paryskiego architekta Roberta Malleta-Stevensa, a 12 grudnia 1990 wpisano na francuską listę zabytków architektury. Inwestorem był przedsiębiorca tekstylny Paul Cavrois z pobliskiego Roubaix. W latach 1947–1955 sylwetkę nieco naruszono, w wyniku przebudowy dokonanej na zlecenie właścicieli, przez architekta Pierre’a Barbe. W 1986 dom sprzedano i popadł on w poważne zaniedbanie. Dom został wyremontowany w 2015. Architektura Obiekt stanowi przykład eleganckiej i prostej, wczesnej architektury modernistycznej, propagowanej w latach 20. XX wieku, m.in. przez Le Corbusiera. Przemysłowiec pragnął posiadać dom czysty, higieniczny, zapewniający wysoki komfort mieszkania i umożliwiający uprawianie czynnego wypoczynku w obszernym ogrodzie wokół. Sama willa ma długość 60 m, na którym to dystansie spiętrzają się poszczególne bryły obiektu w tym basen i liczne tarasy. Dom ma powierzchnię mieszkalną równą 1840 m². Salon ma wysokość 6 m. W domu zainstalowano urządzenia będące wówczas, w latach 30. XX wieku nowatorskie takie jak telefon, winda, lodówka. Zobacz też Modernizm we Francji Willa Savoye Przypisy Bibliografia Informacje o willi na stronie nordnet.fr [dostęp 2010-11-02]
Villa Cavrois

Villa Cavrois är en modernistisk villa i Croix i departementet Nord i norra Frankrike. Den ritades och inreddes som privatbostad av arkitekt Robert Mallet-Stevens på uppdrag av textilfabrikant Paul Cavrois och byggdes mellan 1929 och 1932. Villa Cavrois ägs av franska staten och är tillgänglig för besökare. Paul Cavrois, som hade ärvt textilföretaget Cavrois-Mahieu i Roubaix med ullspinneri, färgeri och väveri, köpte ett område utanför staden för att bygga ett hus åt sin stora familj med sju barn och tjänstefolk. Arkitekt Jacques Grebers första förslag förkastades när Cavrois mötte Mallet-Stevens på Parisutställningen 1925 och han fick fria händer att utforma huset och inredningen i minsta detalj. Villan, som var långt före sin tid och inte liknade något av grannhusen, invigdes till den äldsta dotterns bröllop 5 juli 1932 efter tre års arbete. Den var enkel och funktionell, men inredd med exklusiva material som marmor, metall och exotiska träslag och hade moderniteter som elbelysning, högtalare och telefoner i varje rum samt luftkonditionering, eldammsugare och handdukstorkar. Villan var som ett mindre palats med en yta på 3 800 kvadratmeter, varav 1 840 kvadratmeter bostadsyta och 830 kvadratmeter terrasser, samt en park på 1,8 hektar Under andra världskriget ockuperades Villa Cavrois av tyskarna och användes som militärförläggning. När ägarfamiljen återvände från Normandie, där de hade bott under kriget, fick arkitekt Pierre Barbe i uppdrag att inreda två lägenheter i västra delen av huset åt Cavrois två söner med familjer. Paret Cavrois bodde kvar i östra delen till 1985 då Lucie Cavrois avled. Sönerna sålde alla möbler på en auktion 1985 och själva villan två år senare till ett bolag som ville riva huset och stycka upp tomten. Villan övergavs och förföll, men år 1990 utsågs den och trädgården till Monument historique. En förening bildades för att bevara huset som övertogs av franska staten år 2001. Villa Cavrois har renoverats ut- och invändigt samt inretts och möblerats så likt originalet som möjligt. En del originalmöbler har hittats hos samlare och köpts in medan andra har rekonstruerats efter fotografier. Trädgården har återställts med alléer, nya planteringar och dammar. Efter mer än tio års renovering, till en kostnad på €23 miljoner, öppnade villan för besökare 13 juni 2015. Galleri Källor Externa länkar Officiell webbplats Wikimedia Commons har media som rör Villa Cavrois.
Begraafplaats van Ablainzevelle

De Begraafplaats van Ablainzevelle is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Ablainzevelle in het departement Pas-de-Calais. De begraafplaats ligt in het noordwesten van het centrum de plaats, aan de weg naar Courcelles-le-Comte. Oorlogsgraf De begraafplaats telt één onbekend militaire graf van de Eerste Wereldoorlog. Dit graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission, die de begraafplaats heeft ingeschreven als Ablainzevelle Communal Cemetery.
La Gorgue Communal Cemetery

Le cimetière « La Gorgue Communal Cemetery » est un cimetière de la Première Guerre mondiale situé à La Gorgue (Nord). Histoire Victimes Voir aussi Commonwealth War Graves Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Nord Liens externes « La Gorgue Communal Cemetery » sur ww1cemeteries.com Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la mort Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais