NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Le Touquet–Elizabeth II Airport

Le Touquet–Elizabeth II Airport (French: Aéroport Le Touquet–Elizabeth II; IATA: LTQ, ICAO: LFAT) is 2.9 kilometres (1.8 mi) east-southeast of Le Touquet, a commune of the Pas-de-Calais department on the coast of northern France. Following the death of Queen Elizabeth II in September 2022, the airport was renamed in her honour. The passenger terminal is open 09:00–20:00. There are three flying clubs and most of them also give flying lessons; two of them are helicopter schools and clubs. Airlines and destinations As of November 2018, there are no more scheduled services after the only operator, LyddAir, ceased its route to Lydd. Statistics Accidents and incidents On 2 May 1981, Aer Lingus Flight 164, a Boeing 737-200 carrying 108 passengers and crew, was hijacked on a flight from Dublin Airport in Ireland to London Heathrow Airport in the United Kingdom. The hijacker had the pilots fly the aircraft to Le Touquet where it then stood for nearly 10 hours before French armed forces troops stormed the aircraft and apprehended the suspect. No one was killed or injured. Appearances in media Le Touquet airport is featured in the Microsoft Flight Simulator X mission Flying Blind Across The Channel, in which the player flies a Cessna 172 from Manston Airport in Kent, UK on a foggy day using instrument flight rules. References External links Aéroport Le Touquet Côte d'Opale - official site (in French) Aéroport de Le Touquet - Côte d'Opale (LTQ / LFAT) at Union des Aéroports Français Accident history for LTQ at Aviation Safety Network
Le Touquet–Côte d’Opale repülőtér

A Le Touquet–Côte d'Opale repülőtér (IATA: LTQ, ICAO: LFAT) Franciaország egyik nemzetközi repülőtere, amely Le Touquet közelében található. Éves utasforgalma 1124 (2018) fő. Futópályák A repülőtér futópályái: 13/31 (1850 m, 40 m, aszfaltbeton) Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Érdekességek A repülőtér szerepel a Microsoft Flight Simulator X repülőszimulátor egyik küldetésében is, amikor a La Manche felett kell átrepülni egy Cessna 172 tipusú repülőgéppel. További információk Hivatalos oldal (francia, angol) Aéroport de Le Touquet – Côte d'Opale (LTQ / LFAT) at Union des Aéroports Français (franciául) Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-tőlJegyzetek ↑ a b "www.ecologique-solidaire.gouv.fr/sites/default/files/bulletin_stat_trafic_aerien_2018.pdf" (PDF). 2019. június 25. dátummal az eredeti (PDF) címről archiválva.
Aeroportul Le Touquet – Côte d'Opale

Aeroportul Le Touquet – Côte d'Opale (IATA: LTQ, ICAO: LFAT) este un aeroport din Le Touquet-Paris-Plage, Pas-de-Calais, Hauts-de-France, Franța metropolitană, Franța ce deservește zona Le Touquet-Paris-Plage. Aeroportul a fost tranzitat în 2018 de 1.124 de pasageri. A fost deschis în 3 iulie 1936 și numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 6 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista are orientarea 13/31. Terminale Note Vezi și
Ligny-sur-Canche British Cemetery

Ligny-sur-Canche British Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Ligny-sur-Canche (Pas-de-Calais). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 80 geïdentificeerde Gemenebest graven uit de Eerste Wereldoorlog.
Bailleul Communal Cemetery And Extension

Le cimetière « Bailleul Communal Cemetery And Extension » est un cimetière de la Première Guerre mondiale situé à Bailleul (Nord). Le cimetière est entretenu par la Commonwealth War Graves Commission. Histoire Galerie Victimes Voir aussi Articles connexes Commonwealth War Graves Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Nord Liens externes « Bailleul Communal Cemetery And Extension » sur ww1cemeteries.com Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Nord-Pas-de-Calais
Haucourt Communal Cemetery

Haucourt Communal Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Haucourt (Pas-de-Calais) (Pas-de-Calais). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 3 geïdentificeerde Gemenebest graven uit de Tweede Wereldoorlog.
Couin British Cemetery

Couin British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog en gelegen in het Franse dorp Couin (departement Pas-de-Calais). De begraafplaats werd ontworpen door Reginald Blomfield en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Ze ligt aan de Rue de Souastre op ruim 500 m ten noorden van het dorpscentrum (Église Saint-Pierre). Het terrein heeft een trapeziumvormig grondplan en wordt aan twee zijden afgebakend door een bakstenen muur en aan de andere zijden door een haag. Het Cross of Sacrifice staat in de noordoostelijke hoek. Achter een metalen hekje leiden twee tegenover elkaar liggende opwaartse trappen met een viertal treden naar het deel met de graven. In tien evenwijdige rijen liggen 404 graven. Geschiedenis Het kasteel van Couin werd door de Britten van 1915 tot 1918 als divisiehoofdkwartier gebruikt. De begraafplaats werd begin mei 1916 door de veldhospitalen van de 48th (South Midland) Division aangelegd en werd gedurende de Slag aan de Somme door hen en gevechtseenheden gebruikt. Eind januari 1917 werd de begraafplaats gesloten omdat verdere uitbreiding niet mogelijk was. Aan de overkant van de straat werd dan een nieuwe begraafplaats aangelegd met de naam Couin New British Cemetery. Er liggen nu 397 Britten, 2 Zuid-Afrikanen, 1 Canadees, 1 Indiër en 3 Duitsers. Graven Onderscheiden militairen Walter Long, brigade-generaal bij de General Staff werd onderscheiden met de Order of Saint Michael and Saint George en de Distinguished Service Order (CMG, DSO). Hij werd ook vereerd met het lidmaatschap van de Orde van Sint-Stanislas (Rusland) Walter Robert Stewart, luitenant-kolonel bij de Rifle Brigade werd onderscheiden met de Distinguished Service Order en het Military Cross (DSO, MC). William James Nesbit Glasgow, kapitein bij de Royal Engineers en Eric Walter Roper, luitenant bij de Royal Fusiliers werden onderscheiden met het Military Cross (MC). Robert McDowall, korporaal bij de Royal Marine Light Infantry werd onderscheiden met de Distinguished Service Medal (DSM). onderluitenant Charles Edward Roberts, compagnie sergeant-majoor Richard McFadden, de sergeanten Owen Owen en F.E. Hermann, korporaal F.R. Carter en geleider J. Cowgill werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Minderjarige militairen Edward Walker, kanonnier bij de Royal Garrison Artillery en George Jewson Large, soldaat bij het Royal Sussex Regiment waren slechts 16 jaar toen ze sneuvelden. William Gardner Stephenson, kanonnier bij de Royal Field Artillery; William Debney, soldaat bij het Worcestershire Regiment en George William Marston, soldaat bij het London Regiment (Royal Fusiliers) waren 17 jaar toen ze sneuvelden.
Faro de Berck

El faro de Berck (en francés: Phare de Berck) es un faro situado en la Punta de Haut-Blanc, en el Canal de la Mancha, en la localidad de Berck, departamento de Paso de Calais, Francia. Construido en 1836 y un segundo en el mismo lugar en 1868, ambas torres fueron destruidas en 1944 durante la Segunda Guerra Mundial. El faro actual entró en servicio en 1951. Historia El primer faro construido en Berck data de 1836 construido sobre unos terrenos cedidos por su propietario con la promesa verbal de éste de no reclamar ningún pago por ellos. Consistía en una pequeña torre de 11 metros que sobresalía del centro de una pequeña casa de una planta. Tenía una óptica de cuarto orden y estaba alimentado por aceite vegetal. En 1850 el nuevo propietario de los terrenos donde se asentaba el faro reclamó un pago por sus derechos. Tras un largo litigio judicial, el Estado francés procedió a la expropiación de los terrenos en 1854. En 1868, la edificación de un hospital de mayor altura y de cara al mar que obstaculizaba la luz del faro, motivó la construcción de una nueva torre de 25 metros de altura anexa al anterior edificio. Estaba equipado con una óptica de tercer orden de 250 mm de distancia focal y alimentado por aceite vegetal. En 1906 se instaló una nueva óptica giratoria sobre cubeta de mercurio, estaba alimentado con vapor de petróleo y su característica era de destellos blancos cada 5 segundos. Ambos faros fueron destruidos en 1944 durante la retirada alemana de Francia en la Segunda Guerra Mundial. Hasta 1950 no se dio comienzo a las obras del nuevo faro de Berck, construido en hormigón pretensado y puesto en servicio en 1951. Tiene instalado una óptica de 300 mm de distancia focal, giratoria sobre cubeta de mercurio Barbier Bénard et Turenne, BBT, y animado por una máquina de rotación del fabricante Sautter-Harlé.​​ Características El faro consiste en una torre de hormigón de planta cilíndrica de 45 metros de altura y pintada a gruesas bandas horizontales blancas y rojas. Emite un destello de luz blanca cada 5 segundos con un alcance nominal nocturno de 23 millas náuticas.​​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Faro de Berck. Base Mérimée. Phare de Berck. Registro del Patrimonio Cultural e Histórico de Francia. Ministerio de Cultura de Francia. (en francés). NGA list of lights. Sitio web de la Agencia Nacional de Inteligencia-Geoespacial. (en inglés). Lighthouses of France: North Coast. Sitio web con información de faros de todo el mundo. (en inglés). Les phares de France. Berck. Sitio web con información sobre faros de Francia. (en francés). & Feux des côtes de France: Berck - Pointe du Haut-Banc. (en francés).
Phare de Berck

Le phare de Berck est un phare situé dans la commune de Berck dans le département du Pas-de-Calais en région Hauts-de-France. Localisation Il est situé au nord de la commune de Berck à l'embouchure du fleuve côtier l'Authie, sur la pointe du Haut-Banc, dans les dunes. Histoire des phares Le premier « phare », qui n'est qu'un feu allumé, se trouvait au sommet de la tour de l’église Saint-Jean-Baptiste. Un phare de 11 mètres est construit en 1836 pratiquement à l'emplacement de l'actuel, il est constitué d'un feu fixe alimenté par de l'huile végétale. À la suite de la construction de l'hôpital maritime de Berck qui rendait moins visible le signal du phare, il est construit, en 1868, un phare de 25 mètres alimenté au pétrole, il est détruit par les Allemands pendant la Seconde Guerre mondiale en 1944. Phare actuel La construction du phare actuel démarre en 1949. Il est construit en béton précontraint sur les plans de l'architecte Georges Tourry. C'est une tour de 44,50 mètres avec une élévation de 57 mètres au-dessus du niveau de la mer, accolée à un bâtiment en forme de L, dans un grand jardin. Il est situé à proximité de l'hôpital maritime de Berck. En 1951, il est mis en service et a une porté de 24 milles (44 km). le dernier gardien est parti en 1996, année à laquelle le phare est automatisé et géré par le centre de télécontrôle du service public des phares et balises de Boulogne-sur-Mer. Il n'est pas autorisé à la visite. Le phare, avec son bâtiment et son mur d'enceinte, fait l’objet d’une inscription au titre des monuments historiques depuis le 30 décembre 2010. Identifiant : ARLHS : FRA-159 - Amirauté : A1202 - NGA : 8828. Galerie Notes et références Pour approfondir Articles connexes Liste des phares de France Liens externes Notice no IA62001159, sur la plateforme ouverte du patrimoine, base Mérimée, ministère français de la Culture Ressources relatives à l'architecture : Mérimée PSS Structurae Phare de Berck (Phares et Feux des Côtes de France) Phare de Berck (photographie aérienne) Les Archives nationales conservent sous la cote CP/F/14/17523/2 dix-neuf plans des deux phares successifs de Berck élaborés de 1835 à 1949. Portail des phares Portail de la Manche Portail de la Côte d'Opale Portail des monuments historiques français
Vuurtoren van Berck

De Vuurtoren van Berck (Frans: Phare de Berck) is een vuurtoren in de tot het Franse departement Pas-de-Calais behorende plaats Berck. Geschiedenis Een eerste vuurtoren kwam gereed in 1863, maar deze werd verwoest tijdens de Tweede Wereldoorlog, in 1944. Een nieuwe vuurtoren werd gebouwd in 1950 naar ontwerp van Georges Tourry. In 2010 werd deze beschermd als monument historique. Gebouw De vuurtoren bevindt zich bij de ingang van de Baai van de Authie. Het is een ronde cilindrische toren, uitgevoerd in beton. De toren heeft rood-witte banden en een groene lantaarn. Hij is 44,5 meter hoog. Zie ook Lijst van vuurtorens in Frankrijk
Belfort van Béthune

Het Belfort van Béthune is een historisch belfort in de Noord-Franse stad Béthune. De toren is 33 meter hoog en bevat een beiaard met 36 klokken. Het is een van de 56 belforten in België en Frankrijk die tot werelderfgoed van de UNESCO verklaard zijn. Geschiedenis Het eerste belfort van Béthune was een houten constructie uit 1346. Die brandde uit in 1388 en dan werd de huidige toren gebouwd. In 1918 richtte Duits artillerievuur grote schade aan in de stad. Ook het belfort was zwaar beschadigd; de restauratie duurde van 1921 tot 1923.
Deutscher Soldatenfriedhof Lille-Süd

Het Deutscher Soldatenfriedhof Lille-Süd is een Duitse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog en gelegen in de Franse stad Rijsel. Ze ligt bijna 3 km ten zuiden van het centrum van de stad (Place du Général de Gaulle) en grenst aan de noordoostelijke rand van de Cimetière du Sud (Rijsel). Op de natuurstenen kruisen staan op de voor- en achterkant de namen van één tot twee gesneuvelden. Centraal ligt een rechthoekig perceel dat hoger ligt dan het omringende terrein en dat door een lage bakstenen muur wordt omgeven. Het is een begraafplaats van de Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge. Er liggen 2.888 doden begraven. Geschiedenis Bij het begin van de oorlog begroeven de Duitsers hun gesneuvelden vanaf augustus tot midden oktober 1914 eerst bij de Porte de Douai. Daarna werd de burgerlijke begraafplaats uitgebreid met een terrein dat werd ingericht als de huidige Duitse militaire begraafplaats. Duitse veldhospitalen die zich in en rond de stad bevonden bleven tot aan de ontruiming van de stad in oktober 1918 hier hun doden begraven. In 1915 werd een groot monument opgericht van de hand van de Berlijnse beeldhouwer Otto Richter, die voorheen in vredestijd de sculpturale versiering op de buitenkant van de Reichstag in Berlijn had gemaakt. Na de Tweede Wereldoorlog moest het wegens de vervallen staat worden verwijderd. Na de oorlog werd begraafplaats uitgebreid toen Duitse graven uit de omgeving van Rijsel naar hier werden overgebracht. In de tweede helft van de 20ste eeuw werd de begraafplaats verder heringericht en in 1978 werden de tijdelijke grafkruisen door kruisen in natuursteen vervangen. De acht graven van Joodse gesneuvelden hebben een grafzerk waarop een Davidster en een tekst in Hebreeuwse letters is aangebracht. De begraafplaats wordt door de Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge onderhouden.
Les Prés - Edgard-Pisani (métro de Lille)

La station Les Prés - Edgard-Pisani est une station de la ligne 2 du métro de Lille, située à Villeneuve-d'Ascq, dans le quartier des Prés. Inaugurée le 18 août 1999, la station permet de desservir la zone d'activité Les Prés. Situation La station se situe à la fin du boulevard de l'Ouest reliant Mons-en-Barœul à l'entrée sur l'autoroute A22 qui relie Lille à la Belgique. Elle dessert le quartier Les Prés de Villeneuve-d'Ascq ainsi que de nombreuses entreprises et restaurants situés autour du rond-point en face de la station. Elle est située sur la ligne 2 entre les stations Fort de Mons et Jean-Jaurès, respectivement à Mons-en-Barœul et à Villeneuve-d'Ascq. Histoire La station est inaugurée le 18 août 1999. Elle doit son nom au quartier de Villeneuve-d'Ascq, Les Prés, qu'elle dessert. En mars 2017, le nom d'Edgard Pisani est accolé au nom de la station. Service aux voyageurs Accueil et accès La station bâtie sur deux niveaux, bénéficiant d'un seul accès : niveau de surface : entrée, accès ascenseur, vente et compostage des billets niveau aérien : voies centrales et quais opposés de biais. Intermodalité La station dispose d'un vélopole, d'un parking gratuit de 497 places. Le parking a été agrandi de 137 à 497 places entre mai 2010 et octobre 2011 afin de créer une liaison de navette entre la station et le stade Pierre-Mauroy. La station est desservie par la ligne 60E du réseau Ilévia et par la ligne 851 du réseau interurbain Arc-en-Ciel 2. À proximité Centre Commercial Décathlon Campus Parc d'Activités Les Prés Annexes Articles connexes Métro de Lille Liste des stations du métro et du tramway de Lille Notes et références Portail du métro Portail de la métropole européenne de Lille
Les Prés - Edgard-Pisani

Het station Les Prés - Edgard-Pisani is een metrostation van lijn 2 van de metro van Rijsel, gelegen in de Franse gemeente Villeneuve-d'Ascq. De naam verwijst naar de wijk Les Prés waarin het ligt. In de omgeving van het metrostation bevindt zich een groot winkelcentrum en een industrieterrein. Zie ook Metro van Rijsel
Beuvry Communal Cemetery And Extension

Le Beuvry Communal Cemetery And Extension est un cimetière de la Première Guerre mondiale situé à Beuvry dans le département français du Pas-de-Calais. Le cimetière est entretenu par la Commonwealth War Graves Commission. Histoire Pendant la guerre, le village de Beuvry a été en grande partie occupés par les Royal Engineers, par l'approvisionnement et par l'artillerie. Beuvry Communal Cemetery a été utilisé par les unités et les ambulances de novembre 1914 au mois d'août 1916. L'extension a commencé en mars 1916 jusqu'en octobre 1918. Après l'armistice il y a été concentré plusieurs charniers découvert au Nord et à l'Est de Béthune Sépultures Galerie Notes et références Pour approfondir Articles connexes Commonwealth War Graves Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Beuvry Communal Cemetery And Extension sur ww1cemeteries.com Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais
Begraafplaats van Beuvry

De Begraafplaats van Beuvry is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Beuvry in het departement Pas-de-Calais. De begraafplaats ligt aan de Rue Edouard Vaillant in het dorpscentrum, zo'n 150 meter ten noordwesten van de Église Saint-Martin. Ze wordt omgeven door een bakstenen muur en een afsluiting met metalen tralies. Er is ook nog een tweede toegang in de Rue Sadi Carnot. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats bevinden zich verschillende Britse oorlogsgraven van gesneuvelden uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog. De graven liggen verspreid, geïsoleerd of in kleine perkjes, en worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er bevinden zich in totaal 70 Commonwealth graven uit de Eerste Wereldoorlog, waaronder 1 niet geïdentificeerde, en 34 uit de Tweede Wereldoorlog, waaronder 2 niet geïdentificeerde. Onder de geïdentificeerde doden zijn er 94 Britten (5 dienden in Indische regimenten) en 7 Canadezen. De graven zijn in de CWGC-registers opgenomen als Beuvry Communal Cemetery. Geschiedenis Beuvry was tijdens de hele Eerste Wereldoorlog in Britse handen, ook tijdens het Duitse lenteoffensief van 1918. De begraafplaats werd door Britse eenheden en veldhospitalen gebruikt van november 1914 tot augustus 1916. In maart 1916 openden de Britten ook een extensie (uitbreiding) naast de gemeentelijke begraafplaats, de Beuvry Communal Cemetery Extension, die ze gedurende de rest van de oorlog zouden gebruiken. Ook in de Tweede Wereldoorlog werden gesneuvelde Britten op de gemeentelijke begraafplaats begraven. Onderscheiden militairen Harold Fisher, kapitein bij het Manchester Regiment werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). Charles Campbell Winchester, majoor bij de Royal Scots en David McCarthy, luitenant bij het The King's (Liverpool Regiment) werden onderscheiden met het Military Cross (MC).
Bois-Carré British Cemetery

Le Bois-Carré British Cemetery est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Thélus, dans le département du Pas-de-Calais, au nord-est d'Arras. Localisation Ce cimetière est situé à 500 m au sud-est de l'agglomération, rue de Bailleul, à la limite des dernières habitations. Histoire Le village de Thélus a été capturé par l'armée canadienne le 9 avril 1917, premier jour de la bataille d'Arras et est resté aux mains des Britanniques jusqu'à la fin de la guerre. Le cimetière britannique de Bois-Carré a été commencé par des unités de la 1re division canadienne en avril 1917 pour inhumer les soldats victimes des combats. Il fut utilisé jusqu'en joint juin suivant. Après l'armistice, ce cimetière fut considérablement agrandi par la concentration des nombreuses tombes des cimetières provisoires des environs. Il y a maintanant 502 victimes de la Première Guerre Mondiale et six de la Seconde Guerre commémorées sur ce site dont 59 ne sont pas identifiés. Caractéristiques Ce vaste cimetière a un plan rectangulaire de 50 m sur 35 et est entouré par un muret de briques. Le cimetière a été conçu par les architectes britanniques Reginald Blomfield et William Harrison Cowlishaw. Sépultures Galerie Notes et références Pour approfondir Articles connexes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Commonwealth War Graves Bataille d'Arras Thélus Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais
Houdain-Les-Bavay Communal Cemetery

Houdain-Les-Bavay Communal Cemetery is een Britse militaire begraafplaats gelegen in de Franse plaats Houdain-Les-Bavay (Noorderdepartement). De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt een Brits graf uit de Eerste Wereldoorlog.