NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St-Martin (Abancourt)

Die römisch-katholische Pfarrkirche St-Martin in Abancourt, einer französischen Gemeinde im Département Nord in der Region Hauts-de-France, wurde ab 1923 an der Stelle eines im Ersten Weltkrieg zerstörten Vorgängerbaus errichtet. Beschreibung Die dem heiligen Martin geweihte Kirche wurde nach Plänen des Architekten Pierre Leprince-Ringuet erbaut. Die Kirche aus Stahlbeton an der Place de l'Église wurde mit Ziegelsteinen verkleidet. Über dem rundbogen Haupteingang ist Christus als Relief dargestellt. Er trägt das lange Kleid eines Philosophen. Rechts des Eingangs überragt ein rechteckiger Glockenturm das Kirchenschiff. Der runde Chor ist mi Fresken ausgemalt, die das Leben des heiligen Martin zum Thema haben. Literatur Le Patrimoine des Communes du Nord. Flohic Editions, Band 1, Paris 2001, ISBN 2-84234-119-8, S. 347–348. Weblinks
Sint-Maartenskerk (Bousbecque)

De Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Bousbecque in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in 1480 in opdracht van Gilles Ghiselin de Busbecq, heer van Bousbecque (Busbeke). In 1516 werden vijf altaren in deze kerk gewijd. Tussen 1623 en 1636 vonden nog diverse verbouwingen en herstellingen plaats. In 1874 vond een belangrijke verbouwing plaats naar ontwerp van Charles Maillard. Gebouw Het is een driebeukige hallenkerk met transept en voorgebouwde toren. Deze toren is 50 meter hoog, terwijl de kerk 47 meter lang en 19 meter breed is. In de kerk bevindt zich een kapel, gewijd aan Sint-Antonius Abt, een heilige die hier onderwerp is van bedevaarten. Hier bevindt zich het mausoleum voor Gilles Ghiselin de Busbecq en zijn vrouw Agnès Gommet, gestorven in 1514 respectievelijk 1541. Onder een grafsteen bevindt zich sinds 1932 een urn waarin zich het hart bevindt van de botanicus Ogier Gisleen van Busbeke, die onder andere de tulp in West-Europa heeft geïntroduceerd. De kerk bezit onder meer een 13e-eeuws zilveren kruis. Ook is er een doopvont uit Doornikse steen van de 16e eeuw.
Sint-Kwintenskerk (Broksele)

De Sint-Kwintenskerk (Frans: Église Saint-Quintin) is de parochiekerk van de gemeente Broksele in het Franse Noorderdepartement. Deze kerk werd gebouwd in 1561 en gewijzigd in 1801. De westgevel heeft een portaal en speklagen van baksteen afgewisseld met natuursteen. De vierkante toren bevindt zich in het oosten aan de koorzijde. Zie ook Kerkhof van Broksele
Sint-Symphorianuskerk (Deûlémont)

De Sint-Symphorianuskerk (Frans: Église Saint-Symphorien) is de parochiekerk van de gemeente Deûlémont in het Franse Noorderdepartement. De huidige kerk is een driebeukige bakstenen kerk met lage voorgebouwde toren en enkele zijkapellen. De huidige kerk is van 1925 en vervangt een vroegere kerk die ten gevolge van de Eerste Wereldoorlog werd verwoest. De kerk bezit enkele glas-in-loodramen die onder meer episoden uit het leven van Sint-Symphorianus weergeven. Als Dulzemonde kwamen veel West-Vlamingen ter bedevaart naar Deûlémont, om Sint-Symphorianus te vereren.
Sint-Wandregesiluskerk (Drinkam)

De Sint-Wandregesiluskerk (Frans: Église Saint-Wandrille) is de parochiekerk van de gemeente Drinkam in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Deze kerk werd, na in verval te zijn geraakt, voor de eerste maal herbouwd in 1369. In 1688 werd hij vrijwel helemaal herbouwd en in 1901 werd hij eveneens vrijwel geheel herbouwd. Gebouw Het betreft een eenbeukige neoromaanse kerk, gebouwd in gele bakstenen en voorzien van een halfingebouwde toren. Interieur De kerk bezit een biechtstoel van 1684. Ook is er een 18e-eeuwse preekstoel en communiebank. De kerk bezit ook twee 18e-eeuwse retabels.
Sint-Samsonkerk (Ebblingem)

De Sint-Samsonkerk (Frans: Église Saint-Samson) is de parochiekerk van de gemeente Ebblingem in het Franse Noorderdepartement. De kerk is gewijd aan de heilige Samson van Dol (Sint-Samson). Gebouw Het betreft een tweebeukige kerk met een met leien bedekte dakruiter op de voorgevel. De kerk heeft een bescheiden transept waarin twee laatgotische vensters. Interieur De kerk bezit een biechtstoel in renaissancestijl uit 1616, afkomstig uit de voormalige Abdij van de Woestine in Ruisscheure. Daarnaast is er ook nog een biechtstoel uit de 18e of 19e eeuw, een 18e-eeuwse communiebank, een lambrisering in rococostijl, een marmeren grafzerk van 1820, een oude stenen doopvont en kerksieraden, afkomstig van de Abdij van Klaarmares.
Sint-Vulmarkerk

De Sint-Vulmarkerk (Frans: Église Saint-Wulmar) is de parochiekerk van de gemeente Eke in het Franse Noorderdepartement. Deze kerk is gewijd aan Vulmar van Hautmont. Geschiedenis Reeds in 1214 was er een romaans kerkgebouw, opgetrokken in ijzerzandsteen, waarvan nog enkele muurresten aanwezig zijn. Omstreeks 1600 werd een laatgotische hallenkerk opgetrokken en in 1714 werd deze herbouwd en vergroot. Omstreeks 1780 werd de kerk opnieuw vergroot en werd een portaal toegevoegd. In 1659 stortte de kerktoren in, en de klokken werden ondergebracht in een houten klockhuys dat in 1661-1662 werd gebouwd en een losstaande klokkenstoel is in de vorm van een vierkant torentje. Na 1783 werd dit klockhuys nog opgeknapt. Het is een van de twee nog aanwezige dergelijke karakteristieke gebouwtjes in Frans-Vlaanderen. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw zonder toren, met een portaal dat een sierlijk in- en uitgezwenkt geveltje bezit. Los van de kerk staat een houten klokkentorentje, het klockhuys, waarin zich twee klokken bevinden. Dit heeft drie verdiepingen: de hal, de klokkenverdieping en de uurwerkverdieping. Interieur Het doopvont is 16e-eeuws. De preekstoel en het koorgestoelte dateren uit de 17e eeuw. De biechtstoelen zijn in het 18e-eeuws wandbeschot ingewerkt. Ook de zijaltaren zijn 18e-eeuws. Sint-Dorothea wordt hier vereerd, er is een Dorothea-altaar.
Sint-Vaastkerk (Stegers)

De Sint-Vaastkerk (Frans: Église Saint-Vaast) is de parochiekerk van de gemeente Stegers in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Op deze plaats stond een kerk van 1858, ontworpen door Charles Leroy. Deze kerk werd verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog en op de plaats daarvan werd een nieuwe kerk gebouwd, ontworpen door Georges Dumas. De kerk werd beschadigd tijdens de bombardementen van 25 en 26 mei 1940. In 1952 waren de herstelwerkzaamheden voltooid en kon de kerk weer in gebruik worden genomen. Gebouw Het betreft een driebeukige neogotische bakstenen hallenkerk. Hij is 76 meter lang en 29 meter breed. De spits van de voorgebouwde toren is 76,7 meter hoog. De beeldhouwwerken, onder meer in het timpaan, werden vervaardigd door Robert Coin.
Saint Vulgan Church

Saint-Vulgan Church is a Catholic church inf the village of Estourmel, Nord department, Hauts-de-France region of France. It is in the Archdiocese of Cambrai and the rural parish of Saint-Joseph en Cambrésis. The church is dedicated to Saint Vulgan, an English hermit of the 7th century, evangelizer of the surroundings of Boulogne and Thérouanne, and patron of Lens. History The medieval church was demolished under the Second French Empire because it was considered too small and dilapidated. A new, larger church was built in 1866 in Romanesque Revival architecture. It was funded by donations from the Bricout family, whose funeral chapel (listed as a historical monument in 1990) is located just at the entrance to the cemetery to the right of the alley leading to the church. Description The brick church, with a Latin cross plan and limestone corbels, is pierced with twin windows and overlooked by a high steeple-porch 41 metres (135 ft) high, flanked by hexagonal turrets. Its neo-Romanesque vaults feature elegant arcades. The portal, the tympanum and the small columns are in Creil stone. Its spire is covered with slate and crowned with a cross on which is perched the cock of Saint Peter. The interior is remarkable with its wide arcades and double arches. It houses the recumbent figures of the Marquis d'Estourmel. Gilles-Rembold Creton d'Estourmel, governor of Saint-Quentin died in 1522. His son Jean had a tomb erected for him, surmounted by his recumbent figure, as well as that of his wife Élayne de Noyelles, who died in 1518. Gilles d'Estourmel is in arms, a gauntlet by his side and a lion at his feet. His wife has her feet on a sighthound. Their heads are separated by a shield bearing a cross. During the French Revolution the tomb was hidden by the Marquis Louis d'Estourmel. It was offered by his daughter to the town. Gallery Citations Sources
Église Saint-Vulgan d'Estourmel

L'église Saint-Vulgan est l'église catholique du village d'Estourmel dans le département français du Nord en région Hauts-de-France. Elle dépend de l'archidiocèse de Cambrai et de la paroisse rurale Saint-Joseph en Cambrésis. L'église est consacrée à saint Vulgan, ermite anglais du VIIe siècle, évangélisateur des environs de Boulogne et de Thérouanne, et patron de Lens. Histoire L'église médiévale est démolie sous le Second Empire, car jugée trop petite et vétuste. Une nouvelle église plus vaste est construite en 1866 en architecture néo-romane, grâce aux dons de la famille Bricout, dont la chapelle funéraire (inscrite aux monuments historiques en 1990) se trouve juste à l'entrée du cimetière à droite de l'allée menant à l'église. Description L'église de briques, de plan en croix latine et à encorbellements de pierre calcaire, est percée de fenêtres géminées et surplombé d'un haut clocher-porche de 41 mètres de hauteur, flanqué de tourelles hexagonales. Ses voûtes néo-romanes présentent d'élégantes arcades. Le portail, le tympan et les colonnettes sont en pierre de Creil. Sa flèche est recouverte d'ardoises et couronnée d'une croix sur laquelle est juché le coq de saint Pierre, L'intérieur est remarquable avec ses larges arcades et ses arcs doubleaux. Il abrite les gisants des marquis d'Estourmel. Lorsque Gilles-Rembold Creton d'Estourmel, gouverneur de Saint-Quentin meurt en 1522, son fils Jean lui fait ériger un tombeau, surmonté de son gisant, ainsi que celui de son épouse Élayne de Noyelles, morte en 1518. Gilles d'Estourmel est en armes, un gantelet à son côté et un lion aux pieds. Son épouse pose les pieds sur une levrette. Le époux sont séparés par un écu frappé d'une croix. Sous la Révolution, le tombeau est caché par le marquis Louis d'Estourmel. Il est offert par sa fille à la commune. Galerie Notes et références Annexes Articles connexes Chapelle Bricout Portail du catholicisme Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Mattheuskerk (Vleteren)

De Sint-Mattheuskerk (Frans: Église Saint-Mathieu) is de parochiekerk van de gemeente Vleteren in het de Franse Noorderdepartement. Geschiedenis De kerk is van oorsprong 14e-eeuws, want we weten dat de heer van Vleteren, Jan van Houtte, hier in 1398 werd bijgezet. De kerk had aanvankelijk twee beuken, en een derde werd later bijgebouwd. In 1727 werden de twee oudste beuken afgebroken en vervangen door twee nieuwe, die elk even hoog waren als de derde, zodat een hallenkerk ontstond. De kerk had geen toren, maar de klokken hingen in een klokhuys (een losstaande klokkenstoel in de vorm van een gesloten houten torentje). In 1799 werd de kerk publiekelijk verkocht. De vraagprijs was echter extreem hoog. De slopers werden opgetrommeld. Dit leidde tot een volksopstand. Uiteindelijk kon de kerk tegen een veel lagere prijs door de parochianen worden teruggekocht. In 1903 kwam een toren gereed en werd het klokhuys gesloopt. In 1906 was er opnieuw een opstand, toen de kerkelijke goederen werden geïnventariseerd in het kader van de wet Scheiding van kerk en staat. De kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog beschadigd en verloor ook een deel van zijn schatten, waaronder de 16e-eeuwse glas-in-loodramen en een altaarstuk in régencestijl. Gebouw Het betreft een laatgotische hallenkerk met voorgebouwde toren. Interieur De kerk bezit enkele opmerkelijke kunstschatten: Een sacramentstoren van einde 16e eeuw, in verguld houtsnijwerk en geïnspireerd door de sacramentstoren van Zoutleeuw. Deze is 8 meter hoog en heeft vijf verdiepingen. Twee grafstenen uit de 16e eeuw, met gisanten van heren en vrouwen van Vleteren, zijnde Antoon van Houtte en Barbara van Belle, respectievelijk Jean de Wignacourt en Barbara de Sars. Een communiebank in barokstijl, van 1759.
Église Saint-Martin de Floyon

L'église Saint-Martin de Floyon est une église fortifiée de Thiérache située à Floyon, France. Description La seule caractéristique pour la fortification est la haute tour sur le flanc droit du clocher construit en briques, qui permet d’accéder aux étages des salles d’évacuation. Localisation L'église est située au milieu du village de Floyon, dans le département français du Nord. Historique L’église actuelle date de 1573, cette date apparaît avec les armoiries du village sur une pierre bleue au-dessus du portail Renaissance. Annexes Liens internes Églises fortifiées de Thiérache Liens externes Saint-Martin sur " Les Èglises fortifiées de la Thiérache " Portail de l’architecture chrétienne Portail du Nord-Pas-de-Calais
Église Saint-Marcellin-et-Saint-Pierre d'Hasnon

L'église Saint-Marcellin-et-Saint-Pierre est une église catholique située à Hasnon, en France. Histoire Au XXIe siècle, l'église possède encore son cimetière. Notes et références Annexes Articles connexes Hasnon Cimetière de l'église Saint-Marcellin-et-Saint-Pierre Bibliographie : document utilisé comme source pour la rédaction de cet article. Jules Dewez, Résumé de la notice sur Saint Marcellin et Saint Pierre, patrons de la paroisse d'Hasnon, avec une prière et deux cantiques à l'usage des pélerins, Éditions Desclée de Brouwer, 1888, 16 p. (BNF 30339072). Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Nord-Pas-de-Calais
Sint-Vincentiuskerk (Haverskerke)

De Sint-Vincentiuskerk (Frans: Église Saint-Vincent) is de parochiekerk van de gemeente Haverskerke in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Reeds in 1119 werd melding gemaakt van een kerk in deze plaats. Het huidige bouwwerk betreft een driebeukige gotische hallenkerk uit de 15e eeuw, gezien het jaartal 1486. De romaanse vieringtoren is van midden 12e eeuw en uitgevoerd in Artesische kalksteen. De klokkenverdieping is meer recent en is uitgevoerd in baksteen. De galmgaten van de oudere verdieping die zich daaronder bevindt, werden gedicht. De ramen zijn laatgotisch. Interieur Er zijn biechtstoelen en een preekstoel van de 18e eeuw, en er is een beeld van Sint-Antonius Abt. Zie ook Kerkhof van Haverskerke
Sint-Michielskerk (Holke)

De Sint-Michielskerk (Frans: Église Saint-Michel) is de parochiekerk van de gemeente Holke in het Franse Noorderdepartement. Oorspronkelijk is dit een 16e-eeuws gotisch kerkje, waarvan de zware voorgebouwde bakstenen westtoren behouden is gebleven. De spits is recenter en in beton uitgevoerd. Het eenbeukig schip is gedeeltelijk van 1746. Het interieur wordt overkluisd door een tongewelf. Op het hoofdaltaar is Onze-Lieve-Vrouw van de Kolme, patrones van Holke, te vinden, in rococostijl. Er zijn moderne glas-in-loodramen.
Sint-Audomaruskerk (Hondegem)

De Sint-Omaarskerk of Sint-Audomaruskerk (Frans: Église Saint-Omer) is de parochiekerk van de gemeente Hondegem in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis In de 11e eeuw stond hier al een kerk. Deze werd opgevolgd door een 13e-eeuwse driebeukige kruiskerk met een romaanse vieringtoren welke aan de noordzijde in kalksteen en aan de zuidzijde in ruwe breuksteen uit Kassel werd gebouwd. In 1910 werd de kerk door brand getroffen. In 1912 kwam een nieuwe kerk, in neogotische stijl, gereed. Het is een driebeukige kerk met voorgebouwde toren. Zie ook Kerkhof van Hondegem
Église Saint-Martin de Hon-Hergies

L’église Saint-Martin de Hon-Hergies est une église française de culte catholique, située dans le hameau de Hon à Hon-Hergies dans le département du Nord. Surplombant le bourg, elle possède un clocher à bulbe du XVIIIe siècle. À l'intérieur, un ensemble de huit médaillons ornés de bustes de saints en bois sculptés, un christ en bois, une statue de Saint Roch du XVIIIe siècle, un magnifique buffet d'orgues et des vitraux anciens. Histoire Elle a été construite vers 1760. La cloche et les vitraux sont des années 1920. Notes et références Liens externes « Église Saint-Martin », sur Sauvegarde de l’Art Français (consulté le 10 janvier 2020) Portail de l’architecture chrétienne Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail du catholicisme
Église Saint-Martin de Jeumont

L'église Saint-Martin est l'église de Jeumont dans le département du Nord. Son culte dépend du diocèse de Lille. Elle est dédiée à saint Martin, apôtre des Gaules, et a été construite à la fin du XVIIIe siècle. Histoire Une église dédiée à saint Martin est construite en 1454 sur une colline surplombant le bourg et est entourée du cimetière de la paroisse, disparu à la fin du XVIIIe siècle. Menaçant de s'effondrer, l'église est remplacée par une nouvelle église construite entre 1787 et 1789 selon un plan en croix latine. Elle est fermée et mise sous séquestre sous la Terreur en 1793, alors que l'abbaye de Liessies (dont dépendait sa cure), est démolie en 1791-1793. L'église Saint-Martin devient un magasin de fourrage. L'église est endommagée en avril 1794 par les canons autrichiens. Elle est rendue au culte en 1802. L'église abrite des fonts baptismaux en marbre noir datant de 1516 qui sont classés monuments historiques. On remarque aussi cinq dalles funéraires en pierre bleue datant du XVe au XVIIIe siècle, dont celle de l'écuyer Jean de Kessel et son épouse Anne de La Biche. Les vitraux datent de 1929 et relatent des épisodes de la vie de Jésus. Le maître-autel du XIXe siècle a été ôté à la fin des années 1960. Une statue de 1931 du Sacré-Cœur se trouve sur le côté Sud à l'extérieur de l'église. Notes et références Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Nord-Pas-de-Calais
Sint-Audomaruskerk (Ledringem)

De Sint-Audomaruskerk of Sint-Omaarskerk (Frans: Église Saint-Omer) is de parochiekerk van de gemeente Ledringem in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Deze gotische hallenkerk werd gebouwd tussen 1548 en 1618, maar bevat restanten van een vroeger kerkgebouw, wat blijkt uit muurresten van ijzerzandsteen. De kerk heeft een vieringtoren welke romaanse resten in ijzerzandsteen van midden 12e eeuw toont. De westgevels van de zijbeuken zijn voorzien van trapgevels. De kerk bevat metselaarstekens. Interieur De kerk heeft een Sint-Nicolaasaltaar in barokstijl van de 17e eeuw. De kerk bezit een 18e-eeuws schilderij voorstellende Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans. Zie ook Kerkhof van Ledringem
Église Saint-Roch de Loffre

L'église Saint-Roch est une église catholique située à Loffre, en France. Elle est dédiée à Roch de Montpellier, et a été bâtie à la place d'une chapelle du même nom. Un cimetière l'entoure, la commune possède un second cimetière. Histoire L'église a été fondée par Pierre-Joseph Caron en 1859, il a été maire de la commune entre 1848 et 1870. Sa tombe porte la mention de cette fondation. Localisation L'église est située dans le département français du Nord, sur la commune de Loffre. Notes et références Annexes Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : PSS Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Nord-Pas-de-Calais
Sint-Vaastkerk (Linde)

De Sint-Vaastkerk (Frans: Église Saint-Vaast) is de parochiekerk van de gemeente Linde in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier een romaans kerkgebouw, waarvan de vierzijdige vieringtoren uit de 12e eeuw nog is overgebleven. Deze werd gebouwd in ijzerzandsteen. De pilaren onder de viering zijn deels romaans, deels gotisch. Ook de westgevel van de middenbeuk is oud. Deze bevat allerlei steensoorten: ijzerzandsteen, kalksteen, zandsteen en baksteen. In de 16e en 17e eeuw werd de kerk omgebouwd en uitgebreid tot een driebeukige hallenkerk. In 1702 vond nog een belangrijke verbouwing plaats, getuige het chronogram: Les DisMes L'ont refaICt. Interieur De lambrisering is in rococostijl. Het koorgestoelte is van 1784. De biechtstoelen zijn 18e-eeuws en werden in de lambrisering ingewerkt. De preekstoel is van 1784. Van 1634 is een basreliëf in Doornikse steen dat François de Mammez voorstelt, kanunnik en heer van Linde, die door Franciscus van Assisi aan Maria wordt voorgesteld. Het oksaal is van ongeveer 1500, vermoedelijk afkomstig uit de kathedraal van Terwaan. Het heeft 15 gepolychromeerde beelden, namelijk de Twaalf apostelen, Paulus, Maria en de Heilige Drievuldigheid. Zie ook Kerkhof van Linde
Église Saint-Luc de Lys-lez-Lannoy

L'église Saint-Luc est un édifice situé à Lys-lez-Lannoy, près de Lille, dans le Nord. Fondée en 1901, cette église est consacrée à Luc. Trois stalles sont inscrites monument historique au titre objet en 1973. Elle fait partie de la Paroisse Saint-Jean du Ferrain. Références Voir aussi Articles connexes Liste des églises du Nord Portail de l’architecture chrétienne Portail de la métropole européenne de Lille
Église Saint-Martin de Masnières

L'église Saint-Martin est une église située à Masnières dans le département français du Nord en région Hauts-de-France. Localisation Très visible de loin, l'église est située sur la partie la plus élevée de la ville. Historique L'ancienne église Il existe peu de documents sur l'église de Masnières qui datait du XVIe siècle et qui avait subi de nombreux remaniements. Le clocher, en mauvais état, fut reconstruit en 1860. La destruction de l'église En 1917, l'État-Major allemand décide de se retrancher derrière une ligne de défense appelée ligne Hindenburg, toute proche de Masnières sur le Ccnal de Saint-Quentin. Pour éviter les tirs de réglages de l'artillerie britannique, les bâtiments élevés, dont l'église, sont systématiquement dynamités par les Allemands fin avril 1917. La commune sera presque entièrement détruite lors de la bataille de Cambrai en novembre 1917 et restera occupée par les Allemands jusque fin octobre 1918 . La nouvelle église Après l'Armistice, le culte fut d'abord assuré dans un baraquement puis dans une tente-hôpital. Grâce aux fonds des dommages de guerre, c'est le projet de l'architecte Pierre Leprince-Ringuet qui fut retenu en 1927 . C'est la brique et le béton armé qui composent l’essentiel du bâtiment de 40 m de long sur 19 m de large . Galerie: extérieur de l'église Galerie : intérieur de l'église Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Nord-Pas-de-Calais
Sint-Pieterskerk (Merkegem)

De Sint-Pieterskerk of Sint-Pieters-Bandenkerk (Frans: Église Saint-Pierre-au-Liens) is de parochiekerk van de gemeente Merkegem gelegen in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Er bestond reeds een eerdere kerk in Merkegem die in de 17e en 18e eeuw tot stand kwam. In 1875-1876 werd deze kerk echter geheel herbouwd. Op 24 juni 1944 werd de kerk door oorlogsgeweld beschadigd. Het betreft een bakstenen basilicale neogotische kerk met voorgebouwde toren.
Sint-Pieterskerk (Meregem)

De Sint-Pieterskerk (Frans: Église Saint-Pierre) is de parochiekerk van de gemeente Meregem, gelegen aan het Place Bruël, in het Franse Noorderdepartement. De kerk werd vernietigd tijdens de Eerste Wereldoorlog en daarna herbouwd in neo-byzantijnse stijl naar ontwerp van Louis Marie Cordonnier. De voorgevel wordt geflankeerd door twee torens. In de kerk zijn fraaie mozaïeken, er is een preekstoel met dubbele trap, een neoromaans doopvont, een piëta die een kopie is van de piëta van Gian Lorenzo Bernini, glas-in-loodramen van na de Eerste Wereldoorlog, en kruiswegstaties van 1892-1893 door Pierre de Conincq.