NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeënkerk (Croix du Bac)

De Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeënkerk of Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smartenkerk (Frans: église Notre-Dame des Sept Douleurs) is de parochiekerk van het tot de in het Noorderdepartement gelegen gemeente Steenwerk behorende plaatsje Croix du Bac. Geschiedenis In de tweede helft van de 19de eeuw vatten de inwoners van het gehucht het plan op om een kerk te bouwen, ondanks de tegenstand van de pastoor van Steenwerk, de gemeente en handelaars van het dorp. De inwoners bouwden zelf met eigen middelen de kerk. Na de bouw bleek het moeilijk een priester te krijgen en dreigde men er even mee een protestantse dominee te doen komen, waarop Mgr. Duquesnay, aartsbisschop van Cambrai, toch een priester stuurde. E.H. Leleu werd er op 26 januari 1870 de eerste priester. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, op 15 oktober 1914, werd de kerk platgebrand door de Duitsers, opdat deze niet door de geallieerden zou kunnen worden gebruikt. De kerk werd heropgebouwd na de oorlog op de fundamenten van de voorganger, als eerste kerk van het bisdom Rijsel. Ze werd opnieuw gewijd op 29 januari 1922 door de Rijselse bisschop Mgr. Quilliet. Gebouw De Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeënkerk is een neogotisch bakstenen bouwwerk met ingebouwde westtoren. Het gebouw vertoont een langgerekt, zuidoostwaarts georiënteerd grondplan met driebeukige hallenkerk van zes traveeën en geëchelonneerd koor. De westgevel wordt gedomineerd door een klokkentoren-portaal over vier geledingen, met spitsbogig portaal, roosvenster en gotische steunberen in de benedenste niveaus, gevolgd door het klokkengeschoss met gekoppelde vensters en polygonale naaldspits. De overgangen tussen de geledingen worden geaccentueerd door kroonlijsten op geometrische modillons in natuursteen, die contrasteren met de rode baksteengevels. Het interieur ontvouwt zich in één verdieping met spitsbogige arcaden op zuilen en kruisribgewelven, volgens de neogotische traditie van de Frans-Vlaamse regio. Orgel In 1936 installeerde de firma Jules Anneessens-Tanghe uit Menen een tweedehands orgel van acht registers, vermoedelijk afkomstig van de firma Delmotte uit Doornik. Het instrument werd na 1980 niet meer bespeeld. In 1994 nam pater Maurice Quaegebeur het initiatief voor de vernieuwing en werd orgelbouwer Bernard Cogez uit Tourcoing belast met de herbouw. De werkzaamheden vonden plaats tussen 1995 en 1996, waarbij het orgel werd verplaatst van het koorbalkon naar het linkerzijbeuk. Het nieuwe instrument, gehuisvest in een eenvoudige eikenhouten kast met drie vlakke frontpijpvelden, beschikt over negen registers verdeeld over een manuaal en pedaal, met mechanische tractuur. Het orgel werd ingewijd op 15 september 1996. Externe links Geschiedenis – Plaatselijke mediatheek Kerkgebouw – Nationaal observatorium voor religieus erfgoed Orgel – Nationaal orgelinventaris
Maria Magdalenakerk (Calais)

De Maria Magdalenakerk (Église Sainte Marie Madeleine) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de stad Calais. Geschiedenis De vlakte van Petit-Courgain werd voornamelijk benut door tuinders. De in het westen gelegen stad Calais, waar zich de kantindustrie ontwikkelde, had vooralsnog weinig invloed op dit gebied. Er bestond in dit gebied een klein, aan Sint-Pieter gewijd kerkje dat echter, tijdens het beleg door de Spanjaarden van 1596, verwoest werd. De 1500 inwoners van de streek behoorden midden 19e eeuw tot de Sint-Pietersparochie, en in 1863 splitsten zij zich van deze parochie af. De aan Maria Magdalena gewijde parochiekerk werd in 1868 ingezegend. Zij was een populaire heilige onder tuinders, aangezien zij Jezus in een tuin zou hebben herkend. In 1923 splitste de Sint-Jozefparochie zich af van de Maria Magdalenaparochie. Gebouw Het betreft een betrekkelijk bescheiden gebouw in neoromaanse stijl. Het is een eenbeukige kerk met voorgebouwde toren die slechts 130 zitplaatsen telt.
Église Saint-Martin d'Esquermes

L'église Saint-Martin d'Esquermes est une église située dans la ville de Lille en France dans le quartier Vauban Esquermes. Elle est de style néoroman. Historique L'église Saint-Martin d'Esquermes a été construite entre 1847 et 1851 selon les plans de l'architecte Charles Benvignat. La nef a été agrandie de deux travées occidentales et d'un clocher en 1900. Dimensions Les dimensions de l'édifice sont : Hauteur : 20 m Longueur : 76 m Hauteur du clocher : 59 m Largeur : 41 m Notes et références Liens externes Ressource relative à la religion : Clochers de France Ressource relative à l'architecture : PSS Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la métropole européenne de Lille
Sint-Martinuskerk (Sangatte)

De Sint-Martinuskerk (Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de in het departement Pas-de-Calais gelegen plaats Sangatte. Geschiedenis Een oudere kerk, die in verval was geraakt zou worden vervangen door een nieuwe kerk, die van 1868-1870 tot stand kwam. Het was een driebeukige kerk met voorgebouwde toren, voorzien van een spits met daarop een koperen haan. De bouwstijl heeft neoromaanse en neogotische elementen. Een orkaan op 4 januari 1903 vernielde echter de spits en bracht ook schade toe aan de gevels. In juni 1903 was een nieuwe spits gereedgekomen maar de tornado van 10 september 1903 vernielde de spits opnieuw. Sindsdien heeft men het daarbij gelaten. In 1942 werd de toren door de Duitse bezetter iets verhoogd om als uitkijkpost te dienen. De kerk was niet meer toegankelijk voor de gelovigen. In augustus 1944 werden door een Canadese tank een aantal granaten afgevuurd waarbij dit bovendeel beschadigd werd. Na enkele vergeefse reparaties werd het niet meer opgebouwd.
Sint-Michaëlskerk (Boulogne-sur-Mer)

De Sint-Michaëlskerk (Église Saint-Michel) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de tot het departement Pas-de-Calais behorende stad Boulogne-sur-Mer, gelegen aan het Place Saint-Michel. Geschiedenis Pastoor Auguste Cozin kocht een stuk grond en in 1863 ontvouwde hij het idee om er een kerk op te bouwen. In 1867 werd de eerste steen gelegd en de kerk, naar ontwerp van Bouloch, werd in 1868 ingezegend. In 1892 woedde er een brand die het kerkmeubilair vernietigde en het gebouw beschadigde. Onder leiding van Clovis Normand werd de kerk hersteld en in hetzelfde jaar opnieuw ingezegend. De naastgebouwde klokkentoren is van 1955. Hij is ontworpen door Dujardin. Gebouw Het is een basilicale kerk in neogotische stijl, gebouwd in natuursteenblokken en met naastgebouwde klokkentoren.
Sint-Michielskerk (Koudekerke)

De Sint-Michielskerk (Frans: Église Saint-Michel) is de parochiekerk van de plaats Koudekerke, gelegen aan de Rue Henri-Ghesquières, in de gemeente Téteghem-Coudekerque-Villagein het Franse Noorderdepartement in de regio Hauts-de-France. Geschiedenis Reeds in de 11e eeuw zou Koudekerke een parochie zijn geweest. De oorspronkelijke kerk, gebouwd in 1894, werd herhaaldelijk getroffen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een nieuwe kerk werd in 1961 gebouwd naar ontwerp van André Neuville, dezelfde architect die in 1935 bij de restauratie van de toenmalige kerk was betrokken. Gebouw Het betreft een bakstenen kerkgebouw in de vorm van een Latijns kruis, maar van echte transeptarmen is eigenlijk geen sprake. Er is een vierkante, voorgebouwde toren als het ware boven het portaal, dat gedekt wordt door een zadeldak, gebouwd. De stijl is sober, de galmgaten en de omlijsting van het portaal zijn in beton uitgevoerd. Ook is er sprake van een betonskelet. Louis Piron en Pierre Ringot hebben het beeldhouwwerk verzorgd.
Église Saint-Michel d'Étaples

L’église Saint-Michel, aussi appelée l'église paroissiale Saint-Michel, est située sur la commune d'Étaples, dans le département Pas-de-Calais dans la région Hauts-de-France. Le bâtiment est propriété de la commune. Ancienne église Saint-Michel L'ancienne église Saint-Michel, qui date du XIIIe siècle, est située rue de l’Abreuvoir, l’actuelle place Jeanne-d’Arc, elle est détruite lors du bombardement du 15 juin 1944. La photo ci-contre montre un tableau d'Henri Le Sidaner représentant cette église. Actuelle église Saint-Michel Elle est reconstruite entre 1955 et 1960 sur les plans des architectes Clément Tambuté et Pierre Requier. Elle est inaugurée le 3 juillet 1960 par Mgr Perrin. Elle a la particularité de posséder un immense vitrail sur le thème de la création, œuvre du maître verrier Raphaël Lardeur. Localisation L'église actuelle est située rue du Bac, sur le Mont-à-Baudet, à un nouvel emplacement imposé par le plan d'urbanisme d'Étaples dressé après-guerre. Elle est située derrière l'hôtel de ville. Construction L'église, de plan rectangulaire, est élevée en béton armé et revêtue de dalles de ciment. C'est un vaste parallélépipède couvert d'un pan à faible pente, comprenant une nef bordée de deux bas-côtés. Une tour-clocher est implantée à l'angle sud-est de l'édifice, tandis que l'angle sud-ouest est occupé par le baptistère de plan carré, directement accessible du porche. Les ouvertures sont réalisées grâce à l'encastrement de cubes de béton creux. Paroisse Liste des curés Les curés qui se sont succédé à la paroisse d'Étaples sont : 1725, François Anseaume ; 1726, Antoine Bouilly ; 1751, Grégoire-Joseph Doresmieux ; 1751, Louis-Marie Deldrève ; 1776, Henequin ; 1776, Wavran ; 1799, Codron ; 1803, Ballin ; 1806, Louis-François Jorre ; 1820, Constant Ledieu ; 1849, M. Hanquer ; ??? 1875, Constant Cousin ; ??? L'abbé Van Lathem, jusque décembre 2009 ; 2010, Léonce Faucon. Pour Approfondir Bibliographie Gustave Souquet, Histoire et description des églises d'Étaples, imprimerie Duval et Herment, 5 place du Périgord, Amiens, 1855, 34 p. (lire en ligne) Articles connexes Étaples Liens externes Ressource relative à la religion : Clochers de France Ressource relative à l'architecture : Mérimée Notes et références Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Nord-Pas-de-Calais
Sint-Michielskerk (Étaples)

De Sint-Michielskerk (Frans: Église Saint-Michel) is de parochiekerk van de stad Étaples, gelegen aan de Rue du Bac, in het Franse departement Pas-de-Calais. Geschiedenis De oorspronkelijke Sint-Michielskerk dateert van de 13e eeuw en het was een kruiskerk met achtkante vieringstoren, maar deze werd vernietigd tijdens het bombardement van 15 juni 1944. Tussen 1955 en 1960 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Clément Tambuté en Pierre Requier. Gebouw De kerk is gebouwd in de stijl van het naoorlogs modernisme. De kerk heeft een rechthoekige plattegrond, gelegen op de Mont-à-Baudet en ingepast in het heropbouwplan van stedenbouwkundige Clément Tambuté. Het heeft de vorm van een groot parallellepipedum dat met een zwak hellend vlak dak is bedekt. De kerk heeft een breed middenschip en twee zijbeuken. Een kleine betonnen klokkentoren is aangebouwd evenals een vierkante doopkapel. Van belang is een groot glas-in-betonvenster dat de schepping verbeeldt.
Sint-Patriciuskerk (Boulogne-sur-Mer)

De Sint-Patriciuskerk (Église Saint-Patrick) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de tot het departement Pas-de-Calais behorende stad Boulogne-sur-Mer, gelegen aan de Rue du Chemin-Vert 171. Geschiedenis De Sint-Patriciusparochie werd gesticht in 1946, en de kerk moest niet alleen dienst doen voor de nieuwe parochie, maar ook voor een deel van de parochianen van de in de Tweede Wereldoorlog verwoeste Sint-Pieterskerk. Het ontwerp voor de nieuwe kerk werd aangedragen door Jean Grosbois. In 1960 werd de eerste steen gelegd en in 1961 werd de kerk ingewijd. Het is een zaalkerk in de stijl van het naoorlogs modernisme. Het hellende dak loopt uit op een klokkengevel die wordt afgesloten door een kruis.
Sint-Pauluskerk (Saint-Léonard)

De Sint-Pauluskerk (Frans: Église Saint-Paul) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de tot het Franse departement Pas-de-Calais behorende plaats Saint-Léonard. Geschiedenis Deze kerk werd gebouwd van 1972-1974 voor een nieuwe woonwijk naar ontwerp van Yves Laloy. De wijk ligt in Pont-de-Briques. Gebouw De kerk is gebouwd in de stijl van het naoorlogs modernisme. Het is een kleine kerk met een rechthoekige plattegrond, uitgevoerd in gewapend beton. De vorm is die van een parallellepipedum en het gehele gebouw is wit geschilderd. Boven het portaal verheft zich een klokkengevel in de vorm van een holle halve achtkant. Deze bevat een klok en een groot kruis.
Sint-Pieterskerk (Boulogne-sur-Mer)

De Sint-Pieterskerk (Église Saint-Pierre) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de tot het departement Pas-de-Calais behorende stad Boulogne-sur-Mer, gelegen aan de Rue du Camp-de-Droite. Geschiedenis In 1844 werd de eerste steen voor de Église Saint-Pierre des Marins gelegd dichter bij de kust aan dezelfde straat als de huidige kerk. In 1944 werd deze door een Brits bombardement verwoest. Van 1944-1960 kerkte men in een noodkerk. In dat jaar werd de eerste steen voor een nieuwe kerk gelegd, en deze werd in 1961 ingezegend. De kerk, in de stijl van het naoorlogs modernisme, werd ontworpen door Claude Blanchecotte, Sylvain Stym-Popper en Robert Vassas. Het is een zaalkerk op rechthoekige plattegrond met losstaande betonnen klokkentoren. De kerk is gebouwd in betonskelet dat bekleed werd met steen van Baincthun.
Église Saint-Pierre de Calais

L’église Saint-Pierre de Calais est un lieu de culte catholique, situé dans le quartier Saint-Pierre. Description De style néo-gothique, en forme de croix latine, cette église est marquée par une silhouette sévère mais élégante. Son clocher, inspiré de celui de Saint-Pierre de Caen, lui-même imité du Kresker (Saint-Pol-de-Léon) maintes fois reproduit en Bretagne. Il culmine à 65 mètres. Histoire L'antique église de la ville de Saint-Pierre, située quai du commerce, devenue vétuste, exigüe et menaçant ruine, il est décidé la construction d'un nouveau lieu de culte au fond de la place Crèvecoeur. C'est à Emile Boeswillwald, élève de Viollet-le-Duc, qu'est confié le projet. Photothèque Extérieur Intérieur Bibliographie Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Nord-Pas-de-Calais
Sint-Pieterskerk (Calais)

De Sint-Pieterskerk (Église Saint-Pierre) is een rooms-katholieke kerk in de Franse stad Calais, en was oorspronkelijk de parochiekerk van het ooit zelfstandige dorp Saint-Pierre-lès-Calais. Geschiedenis De Sint-Pietersparochie was oorspronkelijk bekend onder de naam Pétresse of Piternesse en werd al in 668 genoemd. Deze omvatte het gebied van Marck tot Coquelles en naar het noorden tot aan de stadsmuren van Calais. De kerk was afhankelijk van de Sint-Bertinusabdij te Sint-Omaars. Einde 9e eeuw werd Petresse verwoest door de Noormannen. Daarna volgde herbouw. Aan de rechten van de Sint-Bertinusabdij kwam een einde toen de Engelsen, in 1347, dit gebied veroverden. De toren was 11e-eeuws en in de 17e eeuw werd de kerk gerestaureerd. Het was een in wezen eenbeukige kerk met een kleine zijbeuk. Begin 19e eeuw veranderde het dorp van boeren en tuinders in een dicht bevolkte voorstad van Calais en als gevolg hiervan werd de kerk veel te klein. Een stuk grond werd geschonken waarop niet alleen een grote kerk, maar ook een gemeentehuis en een groot plein zou worden aangelegd. Naar ontwerp van Eugène Boeswillwald, leerling van Viollet-le-Duc, werd in 1862 begonnen met de bouw van de kerk. In 1870 werd deze ingezegend. In 1882 werd de oude kerk gesloopt. De nieuwe kerk liep schade op tijdens de bombardementen van 25 februari 1945. Gedurende de jaren '60 van de 20e eeuw werd de kerk gerestaureerd. Gebouw Het betreft een neogotische kruiskerk, die een breed schip en twee zijbeuken bezit. De voorgebouwde toren is 65 meter hoog en is geïnspireerd door de kerktoren van Caen. De vijf klokken zijn afkomstig van de oude kerk, de oudste is van 1757. Als materiaal is de witte steen uit de streek gebruikt, ingelegd met rode baksteen. Het kerkmeubilair is neogotisch en geïnspireerd op 13e-eeuwse gotiek. De glas-in-loodramen zijn aangebracht na de Tweede Wereldoorlog en het orgel is van 1869.
Sint-Pieterskerk (Nieuw-Koudekerke)

De Sint-Pieterskerk (Frans: Église Saint-Pierre) is een parochiekerk in de gemeente Nieuw-Koudekerke, gelegen aan de Rue des Platanes nr. 14, in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis De kerk werd gesticht om een zich uitbreidende voorstadswijk van een gebedshuis te voorzien. De kerk werd gebouwd in 1959-1960 naar ontwerp van Emmanuel Maes. De kerk werd gebouwd op een perceel dat door een oud-marine-officier werd geschonken onder voorwaarde dat de kerk aan Petrus (Sint-Pieter) zou worden gewijd. Gebouw Het betreft een zaalkerk in de stijl van het naoorlogs modernisme. De kerk, die 600 zitplaatsen bevat, heeft een rechthoekige plattegrond. Voor de kerk is een klokkentoren gebouwd, getooid met een groot kruis. De belichting van de kerkruimte komt tot stand door de voorgevel en door een venster naast het altaar.
Sint-Pieterskerk (Neufchâtel-Hardelot)

De Sint-Pieterskerk (Frans: Église Saint-Pierre) is de parochiekerk van het dorp Neufchâtel in de tot het Franse departement Pas-de-Calais behorende gemeente Neufchâtel-Hardelot. De kerk heeft een 13e-eeuws koor, een 16e-eeuws transept en in het schip een 15e-eeuws tongewelf. De 13de-eeuwse, romaanse doopvont werd in 1908 beschermd als monument historique. Het houten kerkmeubilair stamt uit 1875, bestaande uit drie altaren, twee biechtstoelen, een preekstoel en lambrisering, werd in 1979 als monument ingeschreven, net als de glasramen uit 1855.
Sint-Pieterskerk (Tetegem)

De Sint-Pieterskerk (Frans: Église Saint-Pierre) is de parochiekerk van de gemeente Tetegem, gelegen aan het Contour de l'Église, in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Deze kerk heeft een voorganger gekend die echter in 1940 bij een bombardement in brand vloog en werd verwoest. Als noodkerk werd een cichoreischuur ter beschikking gesteld. Tussen 1960 en 1962 werd de nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van de gebroeders Paul en Jean Gélis. Gebouw De bakstenen zaalkerk werd gebouwd met vierkante plattegrond, waarbij de fundering van de voormalige kerk kon worden gebruikt. De zitplaatsen werden in U-vorm om het altaar gegroepeerd. Links van de kerkruimte is een achtzijdige doopkapel die door een gang met de kerkruimte verbonden is. Boven het ingangsportaal bevindt zich een klokkentorentje met hoge spits.
Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Calais)

De Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Église Saint-Pierre-Saint-Paul) is een kerkgebouw in de Franse stad Calais. Geschiedenis Deze kerk bevindt zich in de wijk Courgain maritime, wat zich binnen een fort uit 1623 bevindt en van de stad gescheiden is door een brede gracht. De wijk bleef lange tijd geïsoleerd van de stad totdat van 1881-1885 de stadsmuren werden geslecht. De inwoners, voornamelijk schippers, hadden behoefte aan een eigen kapel, omdat de afstand tot de Onze-Lieve-Vrouwekerk erg groot was. In 1851 werd een zaal gehuurd waarin ook een kapel werd ingericht. Voor de zeer godsdienstige bevolking was de zaal echter te klein en in 1853 werd een grotere zaal in gebruik genomen. In 1864 werd de eerste steen voor een kerk gelegd en in 1867 werd de kerk in gebruik genomen, hoewel hij nog niet voltooid was. Het was een neogotisch gebouw. Op 10 mei 1940 werd de kerk geraakt door Duitse beschietingen. De gehele wijk werd door de bezetter tot verboden gebied verklaard en verviel tot een ruïne. De kerk bleek bovendien leeggeroofd te zijn. In 1953 begon men met de wederopbouw van de wijk, maar de kerk werd niet meer als zodanig herbouwd. Wat er van resteerde werd gesloopt en in 1960 werd de eerste steen voor een nieuwe kerk gelegd. De kerk werd in 1964 ingewijd. In 1984 werd een orgel afgeleverd, feitelijk bedoeld voor de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Maar daarvan was de herbouw nog niet ver genoeg gevorderd. Gebouw Het werd een moderne kerk, gebouwd in gewapend beton, naar ontwerp van Georges Wiart. De kerk heeft een asymmetrische opbouw, want hij bestaat uit een schip en een enkele, lagere, zijbeuk, het geheel onder asymmetrisch zadeldak. Boven de ingang bevindt zich een roosvenster. Op het dak bevindt zich een kleine klokkentoren. De glas-in-loodramen zijn het werk van Claude Blanchet. Folklore De kerk is verbonden met de zeevaart. Talrijke ex voto's zijn aanwezig. Ook is er een gedenkplaat waarop zich de namen bevinden van de omgekomen schippers. Twee votiefschepen zijn in de kerk aanwezig. Het betreft de Corsaire, verdwenen bij hevige storm in 1902, en de Auguste-et-Marie, die vergaan is na de aanvaring met een stoomschip in 1886. Vanuit de kerk worden diverse manifestaties georganiseerd: de wijding van de vloot, het feest van de reddingswerkers, en de Mis voor de overleden zeevaarders.
Église Saint-Vaast d'Armentières

L'église Saint-Vaast est une église catholique située à Armentières, en France. Histoire Cette église est dédiée à saint Vaast, connu comme étant un des grands évangélisateurs des Flandres ; lors de sa fondation, elle constitue une possession de l'abbaye Saint-Vaast d'Arras. Construite au IXe siècle, elle est plusieurs fois détruite. Utilisée comme grange à foin à la Révolution, elle est rendue au culte en 1825. L'église existante au moment du déclenchement de la Première Guerre mondiale, de style gothique, est achevée en 1864, Louis Dutouquet étant son architecte : son œuvre est gravement endommagée à plusieurs reprises en 1917 et 1918. En 1899, l'architecte Paul Vilain y construit une tribune en béton armé (système Hennebique), permettant de recevoir un orgue de la Maison Cavaillé-Coll. Architecture À partir de 1937, la reconstruction intervient selon les plans de Louis Marie Cordonnier dans une architecture régionaliste gothique, ou de style néo-flamand qu'apprécie cet architecte et qu'il décline également pour l'église Saint-Vaast de Béthune.L'église, d'une longueur de quatre-vingt mètres, possède un clocher culminant à une hauteur de 83 m ; construite en brique et en pierre, elle fait ainsi référence aux églises gothiques flamandes du même matériau. L'intérieur, tout comme ceux des églises Saint-Vaast à Béthune et Saint-Pierre à Merville, peut surprendre tout visiteur qui entre pour la première fois et non habitué à une telle vision de briques et de pierres dans un édifice religieux d'une taille qui apparaît impressionnante. Décoration «Saint François d'Assise recevant les stigmates», «Sainte famille», un «Christ en croix» «le Couronnement d'épines» , «Moïse et le serpent d'airain», «Descente de Croix», «Sainte Famille dite Sainte Famille au chêne», «Rencontre de saint Benoît et de Totila roi des goths» sont des tableaux préservés par l'abbé Peulemeule et les soldats anglais le 26 février 1918 inscrits à titre objets monuments historiques depuis 1973. Cloches Le troisième niveau du clocher-porche abrite la chambre des cloches; le clocher pèse 3 700 tonnes. Le baptême des cinq cloches a lieu le 16 mars 1930. Elles sont pour l'occasion parées de dentelles. Le mois suivant, juste avant Pâques, les cloches battent pour la première fois. Claire Louise Philomène pèse 550 kg ; Marie Thérèse Céline Bernadette pèse 950 kg; Madeleine Françoise Paule Marguerite pèse 1 500 kg; Jeanne Marie Camille pèse 2 500 kg et le bourdon Gaston Charles Louis Désiré accuse une masse de 5 198 kg. La fonderie Causard est le créateur de ces cloches. Vitraux Notes et références Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France GCatholic.org Ressource relative à l'architecture : PSS Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la métropole européenne de Lille Portail du Nord-Pas-de-Calais
Sint-Vaastkerk (Armentières)

De Sint-Vaastkerk (Frans: Église Saint-Vaast) is de hoofdkerk van de stad Armentières, gelegen aan de Rue Charles Conem, in het Franse Noorderdepartement. De eerste Sint-Vaastkerk werd al gebouwd in de 9e eeuw en werd voor het eerst vermeld in 866. Sinds 1620 ligt Karel II van Egmont er begraven. Op de grafsteen staat: Sépultures des nobles hauts et puissants seigneurs leurs altesses Charles septième comte d'egmont décédé à La Haye le 18 janvier 1620 et inhumé dans cette église le 18 mars de ladite année [...]. De eeuwenoude kerk werd verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog en werd daarna herbouwd naar ontwerp van Louis Cordonnier. Het is een grote bakstenen neogotische kerk met een 81 meter hoge voorgebouwde toren. Het is een basilicale kruiskerk met drie naast elkaar gelegen ingangsportalen.