NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Meteren)

De Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Frans: Église Saint-Pierre-et-Paul) is de parochiekerk van de gemeente Meteren in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Er bestond een hallenkerk met westtoren van 1550. Deze kerk had een fraai kerkmeubilair, vooral 18e-eeuws in Lodewijk XV-stijl en Lodewijk XVI-stijl. De kerk werd meermaals sterk beschadigd, zoals tijdens de Beeldenstorm (1566) en de Franse Revolutie, toen in 1793 de inventaris werd verbrand. In 1914 werd de kerk door de Duitsers als veldhospitaal in gebruik genomen en in 1916 werd de toren opgeblazen. Tijdens het Lenteoffensief werd de kerk, samen met het gehele dorp, verwoest. Sindsdien moesten de gelovigen zich met een noodkerk behelpen. In 1923 werd de eerste steen voor een nieuwe kerk gelegd die in 1927 werd ingezegend. Gebouw De huidige kerk is in baksteen uitgevoerd en in neobyzantijnse stijl. De voorgebouwde toren is 53 meter hoog en lijkt, met de vier hoektorentjes, enigszins op een belfort.
Sint-Quirinuskerk (Neuville-en-Ferrain)

De Sint-Quirinuskerk (Église Saint-Quirin) is de parochiekerk van de tot het Noorderdepartement behorende stad Neuville-en-Ferrain, gelegen aan Contour de l'Église 20. De kerk werd omstreeks 1500 gebouwd en in 1793, wegens de Franse Revolutie, gesloten waarna hij in verval raakte. Tussen 1860 en 1873 werd de kerk herbouwd in neogotische stijl. De 16e-eeuwse toren, met een 17e-eeuws portaal, bleef behouden. De huidige kerk is een driebeukige bakstenen kruiskerk met zware, ingebouwde toren.
Église Saint-Rémy de Neuville-Saint-Rémy

L'église Saint-Rémy est l'église catholique de Neuville-Saint-Rémy dans la banlieue de Cambrai (département du Nord). Elle dépend de l'archidiocèse et du doyenné de Cambrai. L'église est dédiée à saint Rémy. Histoire Avec l'afflux de population ouvrière au milieu du XIXe siècle à Cambrai, l'église du village devient trop petite. En 1867, l'église est donc démolie pour en construire une plus grande et plus belle, rue de Lille. Une souscription est lancée par l'abbé Ducatez. Elle est terminée en 1869. L'église est fortement endommagée pendant la guerre de 1914-1918 par un obus qui crève la toiture et brise les vitraux, puis un violent orage la frappe en 1924. L'église restaurée, avec des vitraux à l'identique, est bénie le 24 mars 1929 par le vicaire général, le chanoine Arnould. Aujourd'hui l'église est l'une des huit églises-relais de la paroisse Saint-Géry-Saint-Vaast de Cambrai. Elle dessert les villages de Neuville-Saint-Rémy (près de 3 800 habitants), Tilloy-lez-Cambrai (624 habitants), et le quartier de Morenchies de Cambrai (4 500 habitants). La messe n'y a plus lieu que les dimanches des mois pairs et tous les vendredis à 9 heures. Description L'architecte Duvivier commence la construction, puis après sa mort Henri de Baralle est l'auteur du clocher, du porche et du chœur. La nouvelle église néogothique de briques et à encorbellements de pierre mesure 37,75 mètres de longueur pour 14 mètres de largeur. Les voûtes de la grande nef s'élèvent à 12,20 mètres et celles des bas-côtés à 8 mètres. La tour du clocher a 27 mètres de haut, tandis que la flèche mesure 13 mètres de hauteur. Elle est surmontée en plus d'une croix et d'un coq. Le clocher-porche est flanqué de tourelles hexagonales, typiques de la région. Le tympan néo-gothique en pierre de taille présente un christ en majesté, entouré des symboles des quatre Évangélistes. Notes et références Bibliographie Michel Lefebvre, Gérard Mitaty et Jean-Claude Defer, Neuville-Saint-Rémy, des origines à nos jours, coll. Le Patrimoine des communes, éditions Flohic. Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Sint-Pieter-en-Pauluskerk (Pradeels)

De Sint-Pieter-en-Pauluskerk (Frans: Église Saint-Pierre-et-Paul) is de parochiekerk van de gemeente Pradeels (Frans: Pradelles) in het Franse Noorderdepartement. De bakstenen kruiskerk werd gebouwd in de 15e en 16e eeuw. Hij heeft een zware vroeggotische westtoren voorzien van steunberen en een traptoren. De kerk werd na de Eerste Wereldoorlog gerestaureerd. In het koor bevinden zich vier glas-in-loodramen, vervaardigd door Pierre Turpin. Zie ook Kerkhof van Pradeels
Sint-Michielskerk (Quesnoy-sur-Deûle)

De Sint-Michielskerk (Frans: Église Saint-Michel;) is de parochiekerk van de stad Quesnoy-sur-Deûle, gelegen aan de Rue du Général Koenig, in het Franse Noorderdepartement. De oorspronkelijke kerk werd in de 19e eeuw verbouwd naar ontwerp van Charles Leroy. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, in 1917, werd deze kerk verwoest. In 1932 werd een nieuw kerk ingewijd. Het is een grote bakstenen driebeukige neogotische kruiskerk met voorgebouwde toren, voorzien van een naaldspits. De kerk bezit mooie glas-in-loodramen.
Sint-Piatuskerk (Roncq)

De Sint-Piatuskerk (Frans: Église Saint-Piat) is de parochiekerk van de tot het Franse Noorderdepartement behorende stad Roncq, gelegen aan Rue des Arts. Oorspronkelijk was er een kerk van 1787. Deze werd gesloopt om vervangen te worden door een nieuw en groter kerkgebouw, waarvan de bouw duurde van 1868-1874. Het gebouw is uitgevoerd in neoromaanse stijl naar ontwerp van Charles Maillard. Het betreft een basilicale kruiskerk met ingebouwde toren.
Sint-Rochuskerk (Roncq)

De Sint-Rochuskerk (Frans: Église Saint-Roch) is de parochiekerk van de tot de in het Franse Noorderdepartement gelegen stad Roncq behorende wijk Blanc Four, gelegen aan de Rue de Lille. In de loop van de 19e eeuw groeide de wijk Blanc Four uit tot een tweede centrum van Roncq, mede door de industrialisatie. Er kwamen winkels en scholen en ook een kerk werd gebouwd. en wel tussen 1865 en 1895. Het is een driebeukige bakstenen neogotische kruiskerk met voorgebouwde toren die geen spits heeft maar geflankeerd wordt door twee achthoekige traptorentjes met hoge spits.
Sint-Mommolinuskerk

De Sint-Mommelinuskerk (Frans: Église Saint-Momelin) is de parochiekerk van de gemeente Saint-Momelin in tot het Franse Noorderdepartement. De kerk werd gesticht in 640 en in 1327 herbouwd. In 1477 werd de kerk (vieux-moustier) verwoest door de troepen van Lodewijk XI van Frankrijk. In 1519 werd een nieuwe, aan Mommelinus gewijde, kerk ingezegend door de abt van de Abdij van Sint-Bertinus te Sint-Omaars. Deze kerk werd herbouwd in 1685 en 1814. De huidige kerk is van 1876-1877. De kerk bezit een reliekschrijn van Mommelinus in de vorm van een borstbeeld, in verguld zilver en bezet met edelstenen (16e eeuw).
Sint-Pieterskerk (Sint-Pietersbroek)

De Sint-Pieterskerk (ook: Sint-Petrus'-Bandenkerk, Frans: Église Saint-Pierre) is de parochiekerk van de gemeente Sint-Pietersbroek in het Franse Noorderdepartement. Deze kerk bezit een 15e-eeuws gotisch koor. Verdere delen van de kerk zijn van jongere datum. In de kerk bevindt zich een schrijn waarin zich de "Ketenen van Sint-Petrus" bevinden. Ook bevat de kerk een zevental historische grafstenen waarvan de oudste uit de 14e eeuw stamt.
Sint-Leonarduskerk (Spijker)

De Sint-Leonarduskerk (Frans: Église Saint-Léonard) is de parochiekerk van de gemeente Spijker, gelegen aan het Place de la Mairie, in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis De voorganger van de huidige kerk, met onderdelen uit de 11e en 17e eeuw, werd verwoest in juni 1940, tijdens de Slag om Duinkerke. In 1954 begon men met de bouw van een nieuwe kerk naar ontwerp van Lucien Beun. Deze kerk werd in 1959 ingezegend en was daarmee de eerste na de Tweede Wereldoorlog herbouwde kerk in Frans-Vlaanderen die weer in gebruik werd genomen. Gebouw Het is een bakstenen zaalkerk met vierkante plattegrond, bedekt met twee gekruiste zadeldaken. Aldus ontstaan er vier gevels die elk voorzien zijn van vensters. Onder één daarvan bevindt zich het altaar. Op één der hoeken bevindt zich een klokkentoren. Deze bevat een klok van 1598 met Vlaamse tekst: Gegoten is deze klock, goet van Toone … Men sal se luyden alst bliksemt of dondert. Interieur Van 1675 zij twee panelen van een drieluik. In de doopkapel vindt men een houten beeld van Sint-Anna te Drieën (18e eeuw) en een houten ecce homo. Het doopvont werd vervaardigd door Maurice Ringot.
Sint-Maartenskerk (Strazele)

De Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Strazele in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Het vroegere kerkje werd verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog en daarna herbouwd waarbij de oriëntatie werd omgekeerd. Gebouw In 1929 werd de nieuwe kerk in gebruik genomen. De gevels hebben patronen in gekleurde baksteen. Het is een kruiskerk met een vieringtorentje. Interieur De kerk bezit een 16e-eeuws beeldje: Onze-Lieve-Vrouw van Troost en Verlossing (Notre-Dame de Consolation et de Délivrance) waaraan mirakelen worden toegeschreven.
Sint-Maartenskerk (Terdegem)

De Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Terdegem in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis In de eerste helft van de 12e eeuw was er sprake van een romaanse kruiskerk met vieringtoren. De huidige driebeukige hallenkerk is van 1664. De romaanse toren bleef behouden, en de vierkante benedenverdieping is gebouwd in ijzerzandsteen. De met leien bedekte torenspits is nieuwer. In 1882-1885 werd de kerk verbouwd, waarbij de oriëntatie werd omgekeerd, en hierbij kwam de vieringtoren aan de oostzijde te liggen, niet ver van het portaal, maar nog steeds op de viering, want de kerk heeft een pseudotransept. Interieur De kerk bezit grafstenen van 1505 en 1596. In het portaal is een catechismuszaaltje. Er is een 18e-eeuwse preekstoel en een Graflegging. De lambrisering is 18e-eeuws. De kruiswegstaties zijn van beeldhouwer Puyenbroek en waren oorspronkelijk bestemd voor de Kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele te Brussel. Er is een smeedijzeren doopvontgalg en er is een glas-in-loodraam, gewijd aan Sint-Gertrudis. Zie ook Kerkhof van Terdegem
Église Saint-Martin de Viesly

L’église Saint-Martin est un édifice religieux catholique situé au cœur du village de Viesly, Nord (France). Historique Sa construction date de 1765. Elle est un des rares témoins de l’architecture religieuse du XVIIIe siècle dans la région. Architecture Elle a la particularité de posséder une imposante tour carrée avec des angles arrondis. L’ensemble est remarquable par sa polychromie et par sa recherche de modénature : alternance de briques rouges et de pierre calcaire blanche reposant sur une embase en pierre bleue. À son sommet, quatre horloges, le tout surmonté d'un clocher octogonal. Galerie Références Articles connexes Église Saint-Martin Viesly Liens externes http://www.mairieviesly.biz/patrimoine.html « Les Villages du Hainaut Français », sur Les villages du Hainaut Français (consulté le 5 octobre 2024) Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Nord-Pas-de-Calais
Sint-Maartenskerk (Winnezele)

De Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Winnezele in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Het is een driebeukige hallenkerk met voorgebouwde toren. In 1646 brak er brand uit in de kerk, waarna het schip werd vernieuwd. De zijbeuken werden in 1869 vervangen, de toren is van 1872. Interieur De kerk bezit een zeldzame gotische preekstoel van begin 16e eeuw. Deze preekstoel komt uit de Sint-Maartenskerk van Ieper en werd aangekocht in 1804. De preekstoel is historisch, want Cornelius Jansenius heeft er nog op gepreekt. Het klankbord is in renaissancestijl (17e eeuw) en de kuip van de preekstoel bevat vijf houten panelen, voorstellende de verspreiding van Gods woord (Mozes, Johannes de Doper, Christus, Paulus, en een onbekende prediker). Ook zijn op de achterwand twee engelen met wapenschilden te zien en een hondje; dat blijkbaar genoeg heeft van al dat gepreek. De kerk heeft een houten Mariabeeld (17e eeuw) en een beeld van de apostel Mattheus. Ook is er een beeld van Sint-Antonius abt. Dan is er een schilderij van 1764; dat Sint-Nicolaas voorstelt. Zie ook Kerkhof van Winnezele
Sint-Maartenskerk (Wulverdinge)

De Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Wulverdinge in het Franse Noorderdepartement. Gebouw Het betreft een langgerekt eenbeukig kerkgebouw met in het midden een met leien bedekte dakruiter. Het is een gotische kerk waarvan het oostelijk deel eind 15e eeuw en de overige delen in de 16e en 17e eeuw tot stand kwamen. De westgevel is nog voornamelijk romaans (midden 12e eeuw), en gebouwd in kalksteen. Deze bevatte oorspronkelijk vijf spaarvelden. Het gotisch venster is later aangebracht in het middelste spaarveld. Ook zijn er speklagen in de geveltoppen aangebracht. In 2014-2015 werden het dak en de klokkentoren geheel gerestaureerd. Interieur De kerk bezit altaren voor Sint-Pieter en Sint-Maarten, de lambrisering, in rococostijl, en de communiebank zijn 18e-eeuws. De orgelkast is van 1844. Zie ook Kerkhof van Wulverdinge
Sint-Vaastkerk (Zuidpene)

De Sint-Vaastkerk (Frans: Église Saint-Vaast) is de parochiekerk van de gemeente Zuidpene in het Franse Noorderdepartement. Het betreft een neogotisch basilicaal bakstenen bouwwerk met voorgebouwde toren. De kerk bezit een grafzerk van 1540. Zie ook Kerkhof van Zuidpene
Église Saint-Nicolas de Bapaume

L'église saint-Nicolas de Bapaume est une église située dans la commune de Bapaume, Pas-de-Calais en France. Historique : l'ancienne église Edifiée au milieu du XVIe sur les ruines d'une ancienne église, Saint-Nicolas présentait, comme le montrent les documents ci-dessus, un aspect pratiquement identique à l'église actuelle, avec un imposant clocher-tour flanqué sur le côté nord. Destruction Bapaume est occupée par les Allemands à partir du 26 septembre 1914, puis reprise par les Britanniques en mars 1917. Le 24 mars 1918, les Allemands reprennent la ville. Les Nèo-Zélandais vont reconquérir la ville le fin août 1918. Plusieurs fois bombardée au cours des combats, l'église n'est plus qu'à l'état de ruines à la fin de la guerre. Reconstruction Les travaux de reconstruction de l'édifice dureront cinq ans, de 1924 à 1929, Eugène Bidard étant l'architecte. L' église sera reconstruite sur le plan de l'ancienne église en conservant les fondations : un plan allongé avec une nef à cinq travées, un bras du transept sur la façade sud, une tour-clocher sur la façade nord et un chœur à chevet polygonal . Galerie Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Nord-Pas-de-Calais
Église Saint-Pierre de Biache-Saint-Vaast

L'église Saint-Pierre de Biache-Saint-Vaast est une église originellement au moins du XVIe siècle qui fut entièrement reconstruite de 1923 à 1929, à la suite de la Première Guerre mondiale. Elle est située à Biache-Saint-Vaast dans le département du Pas-de-Calais. Dépendant du culte catholique, elle dépend du groupement paroissial des Paroisses de Saint-Vaast des Vallées de Scarpe et Sensée au sein du diocèse d'Arras dans l'archidiocèse de Lille. Présentation Historique L'église semble avoir toujours été située au même endroit, comme le montre une carte de 1694. La plus ancienne trace écrite de l'église remonte en 1665, dans l'état-civil de la commune, sous le nom d'Église parorsiale de Biarse. Au XVIIe siècle, le clocher de l'église était de forme cubique. L'ancienne église était de style roman. En 1926, une église temporaire, issue d'une demi-lune, célébrera des messes, jusqu'en 1926. Description L'église est de style néogothique. Elle est construite en briques et en pierre blanche. Elle organisée en croix latine, la nef se compose de 3 vaisseaux de 5 travées. Son clocher s'élève à 44 mètres. Le carillon se compose de 3 cloches (sol, la, si), en bronze qui ont été livrées le 15 avril 1927, la bénédiction de celles-ci eut lieu le 18 avril 1927 : La grosse cloche se prénomme : Camille Jeanne Thérèse Geneviève, La moyenne : Nelly Emmanuelle Louise Sophie, La petite : Ghislaine Alcide Élise Andrée. L'église renferme également 3 mobiliers inscrits à l'inventaire des objets mobiliers classés, des fonts baptismaux datant de 1547, un buste de saint Pierre et une statue de saint Nicolas. Liste des curés de 1507 à 1792 Notes et références Voir aussi Article connexe Biache-Saint-Vaast Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Nord-Pas-de-Calais
Sint-Maximinuskerk (Delettes)

De Sint-Maximinuskerk (Église Saint-Maxime) is de parochiekerk van de tot het Franse departement Pas-de-Calais behorende plaats Delettes. Geschiedenis In 1119 werd voor het eerst melding van een kerkgebouw in Delettes gemaakt. Een gepolychromeerd beeld van Sint-Maximinus werd omstreeks 1200 vervaardigd en bevindt zich tegenwoordig in het Musée de l'hôtel Sandelin te Sint-Omaars. In 1537 werd de kerk grotendeels verwoest tijdens het conflict tussen keizer Karel V en koning Frans I van Frankrijk. Tussen 1602 en 1620 werd de toren hersteld, en de tekst: Lan mil six cens dix sept De iung le premier jour Fut mise la première assiette Du fondement de ceste tour (in het jaar 1617 op de eerste juni werd de eerste steen van het fundament van deze toren gelegd). Tijdens de Franse Revolutie (einde 18e eeuw) werd de kerk en zijn bezittingen openbaar verkocht en in 1801 werd het weer een parochiekerk, maar deze was geheel vervallen. Van 1873-1874 werd de kerk hersteld en vergroot, om in 1875 weer ingezegend te worden. In 1893 vonden ingrijpende werkzaamheden plaats waarbij onder meer het oude koor werd gesloopt. Aan de westzijde kwam een nieuw koor en in de toren kwam een nieuw portaal, waarmee de kerk naar het westen werd georiënteerd. Vanaf 1995 vond opnieuw een restauratie plaats, en in 1997 werd de kerk weer voor godsdienstoefeningen opengesteld. Gebouw Het betreft een eenbeukig natuurstenen kerkgebouw met zware voorgebouwde toren. Het interieur wordt overkluisd door een houten tongewelf.
Église Saint-Stanislas de Dourges

L'église Saint-Stanislas est une des deux églises catholiques de la ville de Dourges dans le Pas-de-Calais. Consacrée à saint Stanislas (patron de la Pologne), elle desservait à l'origine les mineurs venus de Pologne. Elle est inscrite aux monuments historiques depuis le 5 novembre 2009. Elle fait partie depuis le 30 juin 2012 du patrimoine inscrit à la liste des biens du bassin minier du Nord-Pas-de-Calais protégés par l'Unesco , ainsi que son presbytère en parpaings de schiste, d'architecture régionaliste. Histoire et description La Compagnie des mines de Dourges fait bâtir en 1924 l'église Saint-Stanislas afin de desservir la cité-jardin Bruno (construite entre 1905 et 1908), essentiellement composée après-guerre de familles de mineurs polonais, dont un nouvel afflux arrive après 1919 et un autre en 1922 de Westphalie, ce qui oblige de construire la nouvelle cité Bruno. L'église est consacrée le 23 octobre 1927 par Mgr Radomski, évêque auxiliaire de Poznań. On lui adjoint aussi un patronage et un presbytère. L'église est bâtie en béton dans un style romano-byzantin mâtiné d'égyptianisme. C'est une église-halle sans transept de plan trapézoïdal avec une chapelle au bout du vaisseau du côté Est, recouverte d'une toiture à deux pans. Son clocher-porche est éclairé d'une haute baie dont le meneau et la traverse forment une grande croix latine en béton. Le clocher carré est surmonté d'un lanternon avec un bulbe allongé à la manière de Paul Abadie. Les deux côtés de la façade triangulaire sont éclairés à la base de fenêtres triples de plein-cintre. La nef est éclairée de triplets de baies en plein-cintre. À l'intérieur, l'autel dit « chapelle de la Nativité », est un trésor d'Art déco réalisé par l'artiste polonais Jan Szczepkowski pour l’exposition internationale des arts décoratifs de Paris de 1925. Cet autel est entièrement en bois sculpté, dans le style des églises de montagne en Pologne. La voûte lambrissée est en berceau en anse de panier. Les vitraux sont l'œuvre de Francis Chigot (1879-1960). On remarque dans le chœur deux vitraux, La Foudre tue le père de sainte Barbe et un autre de Saint Stanislas. Les autres verrières sont composées de vitraux à motifs géométriques ou floraux. Illustrations Notes et références Liens externes Notice no PA62000081, sur la plateforme ouverte du patrimoine, base Mérimée, ministère français de la Culture Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du bassin minier du Nord-Pas-de-Calais
Sint-Pieterskerk (Equihen-Plage)

De Sint-Pieterskerk (Église Saint-Pierre) is de parochiekerk van de in het departement Pas-de-Calais gelegen plaats Equihen-Plage, gelegen aan de Rue Léon Blum. Geschiedenis Van 1845-1856 werd hier een kerk gebouwd naar ontwerp van Albert Debayser voor de in 1852 gestichte parochie. In 1887 werd de westgevel en het portaal nog vergroot, naar ontwerp van Normand. De kerk werd verwoest tijdens het bombardement van 2 juni 1944, toen 98% van het dorp vernietigd werd. Van 1955-1959 werd een nieuwe kerk gebouwd, naar ontwerp van Robert Nédonchelle. Gebouw De kerk is in betonskeletbouw opgetrokken, opgevuld met natuursteenblokken. Het lange schip heeft een rechthoekige plattegrond. Er is een ronde doopkapel en een vierkante, naastgebouwde klokkentoren. Enkele glas-in-betonramen zijn in de kerk aanwezig.
Sint-Maximinuskerk (Escalles)

De Sint-Maximinuskerk (Église Saint-Maxime) is de parochiekerk van de in het departement Pas-de-Calais gelegen plaats Escalles. Geschiedenis Een eerste kerk werd hier gebouwd omstreeks 710, door de monniken van de Sint-Bertinusabdij te Sint-Omaars. Van 1347 tot 1558 was Escalles in Engelse handen, maar toen de Fransen het hadden veroverd was de kerk verwoest. In 1607 werd de kerk herbouwd. In 1681 werd de sacristie door brand verwoest. De Sint-Bertinusabdij verloor haar rechten op het grondgebied. In 1884 werd de kerk herbouwd. Het betreft een eenvoudig kerkje met voorgebouwde toren. Voor het portaal werden ook stenen van de oude kerk gebruikt.