NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rue-du-Bois Military Cemetery

Rue-du-Bois Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Fleurbaix in het departement Pas-de-Calais. De begraafplaats ligt zo'n 2,5 km ten zuidoosten van het centrum van Fleurbaix en werd ontworpen door Herbert Baker. Het terrein heeft een onregelmatig grondplan en is omgeven door een bakstenen muur. Centraal staat de Stone of Remembrance en vooraan staat het Cross of Sacrifice met aan beide zijden een metalen toegangshek. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 845 doden herdacht, waarvan 395 niet meer geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis Fleurbaix lag het grootste deel van de oorlog in geallieerd gebied, achter het front. De begraafplaats werd in november 1914 gestart en bleef tot december 1916 in gebruik. Ook in 1918 werd de begraafplaats een paar keer heropend. Na de oorlog werd de begraafplaats uitgebreid met 423 graven uit de omliggende slagvelden en uit kleinere ontruimde begraafplaatsen. Er werden graven overgebracht uit Laventie German Cemetery en Picantin Post Cemeteries in Laventie en Tilleloy Cemetery. In perk II liggen twee gemeenschappelijke graven waarin de resten van soldaten van de 5th Australian Division en de 2nd/1st Bucks Battalion werden begraven. Zij sneuvelden in 1916 op het slagveld van Fromelles. Het aantal doden in deze graven is niet zeker, maar het zouden respectievelijk 22 Australische en 52 "Bucks" zijn. Voor 13 slachtoffers werden Special Memorials opgericht omdat hun oorspronkelijke graven niet meer teruggevonden werden en men aanneemt dat ze zich onder de naamloze grafzerken bevinden. Er liggen nu 597 Britten, 241 Australiërs, 5 Nieuw-Zeelanders, 1 Indiër en 1 Duitser begraven. Graven Onderscheiden militairen Joseph Jones Bowen, luitenant bij het Welsh Regiment werd onderscheiden met het Military Cross (MC). Claude Elmhurst Benson, kapitein bij de Australian Infantry, A.I.F. en P. Bullock, schutter bij het King's Royal Rifle Corps werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). de sergeanten George Fowler en Edwin Isaac Ives; de korporaals E. Bee en R. Thomas en de soldaat W. Beckwith werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Minderjarige militairen Arthur E. Waite, schutter bij de Rifle Brigade was 16 jaar toen hij sneuvelde op 9 februari 1916. korporaal Frederick L. Moore en de soldaten J. McCarthy en James F. Daly waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Aliassen sergeant John Farrell diende onder het alias J. Hunt bij de Royal Irish Rifles. soldaat Rupert J. Bowring diende onder het alias R.J. Bevan bij de Australian Infantry, A.I.F.. soldaat George J. Dial diende onder het alias G. Dakin bij de Australian Infantry, A.I.F.. soldaat P.J. Hanna diende onder het alias P.J. Dalton bij de Australian Infantry, A.I.F.. Externe links The War Graves Photographic Project (coördinaten) Rue-du-Bois Military Cemetery op de website van de CWGC.
Philosophe British Cemetery

Philosophe British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Mazingarbe in het departement Pas-de-Calais. De begraafplaats ligt aan de Rue Alexandre Dumas bij de oostelijke rand van de gemeente op 1,4 km van het gemeentehuis en is vanaf deze weg bereikbaar langs een pad van 75 m. Ze werd ontworpen door Herbert Baker, heeft ongeveer de vorm van een trapezium en wordt omgeven door een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat aan de noordelijke rand en de Stone of Remembrance staat op dezelfde aslijn maar aan de zuidelijke rand van de begraafplaats op een verhoogd terras. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 2.277 doden begraven waaronder 179 niet geïdentificeerde. Geschiedenis De begraafplaats werd gestart in augustus 1915. In 1916 werd ze overgenomen door de 16th (Irish) Division, die toen de "Loos Salient" bezette waarbij ze hun gesneuvelden vanuit de frontlinie hier begroeven. Andere divisies gebruikten de begraafplaats tot oktober 1918 waarbij vaak mannen van dezelfde divisie of bataljon naast elkaar werden begraven. Na de oorlog werd de begraafplaats gebruikt voor de concentratie van geïsoleerde graven uit de slagvelden rond Loos, Cambrin, Auchy, Vermelles en Hulluch. Er liggen 2.267 Britten (waaronder 277 niet geïdentificeerde), 2 Australiërs, 6 Canadezen en 2 niet geïdentificeerde Duitsers begraven. Graven Onderscheiden militairen G.F. Bailey, kapitein bij het York and Lancaster Regiment, Dugald Black MacLean en James Elliot Black, allebei kapitein bij het Royal Army Medical Corps, Arthur Fox, kapitein bij de King's Shropshire Light Infantry en G.P. Barlow, onderluitenant bij de Sherwood Foresters (Notts and Derby Regiment) werden onderscheiden met het Military Cross (MC). sergeant G. Franks, kanonnier John William Stigger en soldaat J.T. Urwin werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal en de Military Medal (DCM, MM). compagnie sergeant-majoor C.A. Collins, de sergeant William Barlow, de korporaals Sidney Athur Williams en Cyril Storey en de soldaten J. Jones en G. Lowe werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). er zijn nog 33 militairen die de Military Medal (MM) ontvingen. Minderjarige militairen soldaat Reginald Albert Twyford was slechts 15 jaar toen hij sneuvelde. de soldaten James Woods en J.J. Riggs waren slechts 16 jaar toen ze sneuvelden. de soldaten F. Chubb, John Churchill, T. Duffy, Martin Kavanagh en John Ninian McHaffie waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Aliassen soldaat Henry Whenary diende onder het alias Henry Whinnery bij de Durham Light Infantry. kanonnier John E. Rees diende onder het alias John E. Reece bij de Royal Field Artillery. soldaat John Farr diende onder het alias John Harley bij de Royal Inniskilling Fusiliers. pionier Arthur Sowden diende onder het alias Arthur Major bij de Royal Engineers.
Cimetière militaire allemand d'Annœullin

Le cimetière militaire allemand d'Annœullin est un cimetière militaire allemand de la Première Guerre mondiale situé à Annœullin, dans le département français du Nord. Localisation Ce cimetière est implanté au sud-est de la ville, à côté du cimetière communal, rue du Vent de Bise. Historique Le cimetière militaire allemand d'Annœullin a été créé par l'armée allemande en octobre 1915 afin d'inhumer les victimes des violents combats ayant eu lieu à l'ouest de la localité, dans le secteur du front situé entre Armentières et Lens. Jusqu'en octobre 1918 y ont été enterrées principalement les victimes des attaques britanniques de grande envergure du printemps et de l'automne 1917, des attaques allemandes du printemps de 1918 et des batailles défensives qui ont suivi. Pendant l'entre-deux-guerres, le Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge a effectué les premiers travaux sur l'enceinte et a procédé à la plantation d'arbres. Après la conclusion de l'accord franco-allemand sur les sépultures de guerre du 19 juillet 1966, le Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge a mis au point le plan définitif du cimetière. Outre la refonte de l’ensemble du site et la construction d’une nouvelle entrée à murs en aile en 1980, les anciennes tombes provisoires en bois ont été remplacées par des croix en métal comportant les noms et dates des personnes qui y reposent. Caractéristiques Ce vaste cimetière agrémenté de nombreux arbres, d'une superficie de plus de 2 hectares, compte 1 627 tombes de soldats allemands et 7 de prisonniers russes et abrite celle de l'as britannique Albert Ball. Images Sépultures Notes et références Annexes Articles connexes Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Nord Liens externes « Cimetière militaire allemand d'Annoeullin », sur cheminsdememoire-nordpasdecalais.fr. (de) « Kriegsgräberstätte Annoeullin - Bau, Pflege und Instandsetzung », sur Volksbund.de. Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Nord-Pas-de-Calais
Deutscher Soldatenfriedhof Annœullin

De Deutscher Soldatenfriedhof Annœuillin is een Duitse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog en gelegen in de Franse gemeente Annœullin (Noorderdepartement). De begraafplaats ligt aan de Rue du Vent de Bise, één kilometer ten zuidoosten van het centrum (gemeentehuis) en grenst aan de gemeentelijke begraafplaats van Annœullin. Op het terrein staat een hardstenen monument voor de gesneuvelde soldaten van het 2.Garde-Res.-Division. Er worden 1.635 doden herdacht waaronder 1.627 Duitsers, 7 Russen en 1 Brit. De zeven Russen waren krijgsgevangenen. Van de 1.627 Duitse slachtoffers rusten er 1.593 in individuele graven waarvan er 11 onbekend bleven. In drie gemeenschappelijke graven rusten 34 niet geïdentificeerde doden. Hier ligt ook het private graf van Albert Ball, kapitein bij het Royal Flying Corps. Hij verkreeg het Victoria Cross voor zijn opmerkelijke moed en vaardigheid betoond tijdens de vele luchtgevechten waarbij hij 43 vijandelijke vliegtuigen en 1 observatieballon vernietigde. Hij was ook drager van de Distinguished Service Order (DSO) met twee bars (dit betekende dat hij deze drie maal ontvangen heeft) en het Military Cross (MC). Hij werd ook vereerd met de Ordre national de la Légion d'honneur (Fr) en was ridder in de Orde van Sint-George (Rusland) 4e klas. Hij was 20 jaar toen hij sneuvelde op 7 mei 1917. Geschiedenis Om de vele slachtoffers te begraven die gevallen waren tijdens de Slag bij Loos in september en oktober 1915, werd door de Duitse troepen naast de gemeentelijke begraafplaats van Annœuillin deze militaire begraafplaats aangelegd. In oktober 1918 werden er opnieuw gesneuvelden begraven. Dat waren vooral slachtoffers van de grootschalige Britse aanvallen in de lente en de herfst van 1917 en het Duitse lenteoffensief met de daaropvolgende geallieerde tegenaanvallen in 1918. In 1921 werden door de Franse autoriteiten nog Duitse slachtoffers die in de nabije omgeving gevonden werden hier bijgezet. Door een overeenkomst met de Franse regering in 1926 kon men beginnen met het heraanleggen en onderhouden van de Duitse militaire begraafplaatsen. Maar door de slechte financiële toestand van het toenmalige Duitsland en de op handen zijnde Tweede Wereldoorlog was het onderhoud van deze militaire begraafplaatsen geen prioriteit meer waardoor ze in verval geraakten. Na het sluiten van het Frans-Duitse oorlogsgravenverdrag van 19 juli 1966 begon men met de definitieve aanleg en onderhoud van de begraafplaatsen. In 1980 werd een nieuwe toegang gebouwd en werden de vorige tijdelijke houten grafkruisen vervangen door de huidige metalen exemplaren. Voor de 2 Joodse doden voorzag men in een natuurstenen zerk waarin een davidster en een Hebreeuwse tekst werd gegrift.
Le Portel Communal Cemetery

Le Portel Communal Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Le Portel (Pas-de-Calais). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 3 geïdentificeerde Gemenebest graven, waarvan een uit de Eerste Wereldoorlog en 2 uit de Tweede Wereldoorlog.
Kerkhof van Broksele

Het Kerkhof van Broksele is een gemeentelijke begraafplaats in de gemeente Broksele in het Franse Noorderdepartement. Het kerkhof ligt rond de Sint-Kwintenskerk in het dorpscentrum. Brits oorlogsgraf Op het kerkhof bevindt zich een Brits oorlogsgraf van een gesneuvelde uit de Eerste Wereldoorlog. Het graf is geïdentificeerd en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de CWGC-registers is het kerkhof opgenomen als Broxeele Churchyard. Zie ook Sint-Quintinuskerk in Broksele.
Foufflin-Ricametz Churchyard

Foufflin-Ricametz Churchyard is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Foufflin-Ricametz (Pas-de-Calais). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 1 geïdentificeerd Gemenebest graf uit de Eerste Wereldoorlog.
Railway Hollow Cemetery

Le Railway Hollow Cemetery est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune d'Hébuterne, dans le département du Pas-de-Calais, au sud d'Arras. Localisation Ce cimetière est situé à 2 km au sud-est du village, le long de la D 919 après le hameau de Serre-lès-Puisieux. On y accède après avoir emprunté un chemin rural dont l'entrée se trouve juste avant le Serre Road Cemetery N°1 sur environ 500 m. Ce cimetière est situé en contrebas du Sheffield Memorial Park. Trois autres cimetières militaires britanniques se trouvent à proximité immédiate : Serre Road Cemetery N°3 à 200 m au sud Queens Cemetery, Puisieux à 50 m au sud-est Luke Copse British Cemetery à 200 m au nord-est Histoire Le village d'Hébuterne reste aux mains des Alliés de mars 1915 à l'armistice, bien que lors des avancées allemandes de l'été 1918, il soit pratiquement en première ligne. Railway Hollow Cemetery se trouve dans la ligne de soutien britannique de juillet 1916, à environ 1 km à l'ouest de Serre et à 200 mètres à l'ouest du bosquet appelé Mark Copse. Il a été réalisé par le Ve Corps lorsque les champs de bataille de la Somme ont été dégagés en 1917, et contient les tombes de soldats des 3e, 19e et 31e Divisions morts le 1er juillet, le 13 novembre 1916 et 5 février 1917. Le cimetière contient 107 sépultures du Commonwealth de la Première Guerre mondiale, dont 44 sont non identifiées. Il y a aussi deux sépultures de guerre françaises. Caractéristiques Ce cimetière a un plan carré de 20 mètres et est clos par un muret de moellons. Le cimetière a été conçu par l'architecte britannique Wilfred Clement Von Berg. Sépultures Galerie Notes et références Pour approfondir Articles connexes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Bataille de la Somme Commonwealth War Graves Hébuterne Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail du Royaume-Uni
Railway Hollow Cemetery

Railway Hollow Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Hébuterne (Pas-de-Calais). De begraafplaats werd ontworpen door Wilfred Von Berg en heeft een vierkantig grondplan met een oppervlakte van 366 m². Ze ligt in het veld op 2,5 km ten zuidoosten van het centrum (Église Saint-Vaast), vlak bij de grens met de naburige gemeente Puisieux. Het terrein wordt omgeven door een natuurstenen muur en behoort bij het Sheffield Memorial Park. Een metalen hek tussen witte stenen zuiltjes vormt de toegang en het Cross of Sacrifice staat er direct achter. De graven liggen dicht bij elkaar in vier evenwijdige rijen. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 107 Britten begraven waaronder 44 niet geïdentificeerde. Er liggen ook twee Franse gesneuvelden. Recht tegenover het Sheffield Memorial Park ligt de Queens Cemetery (Puisieux) en in de nabije omgeving liggen onder meer nog Luke Copse British Cemetery en Serre Road Cemetery No.3. Geschiedenis Hébuterne bleef vanaf maart 1915 tot aan de wapenstilstand in handen van de geallieerden. Tijdens het Duitse lenteoffensief in maart 1918 kwam de frontlinie praktisch tot aan de begraafplaats waar ze in de Britse ondersteunende lijn van juli 1916 lag. Toen de slagvelden in dit gebied in 1917 door het V Corps werden ontruimd legde men verschillende kleine begraafplaatsen aan waaronder Railway Hollow Cemetery dat toen ook gekend was als V Corps Cemetery No.3. De meerderheid van de slachtoffers vielen op 1 juli 1916 (eerste dag van de Slag aan de Somme) en 13 november 1916. Onderscheiden militair M.C.P. Headeach, sergeant bij het York and Lancaster Regiment werd onderscheiden met de Military Medal (MM).
Kerkhof van Wavrans-sur-l'Aa

Het Kerkhof van Wavrans-sur-l’Aa is een begraafplaats in de gemeente Wavrans-sur-l'Aa (departement Pas-de-Calais). Ze ligt rond de kerk (Église Saint-Omer) aan de Rue de l’Église in het centrum van de gemeente. Het kerkhof wordt gedeeltelijk omsloten door een bakstenen muur, een lage muur met pijlers en metalen tralies en een draadafsluiting. De toegang bestaat uit een tweedelig traliehek tussen bakstenen pijlers. Brits oorlogsgraf In de zuidoostelijke hoek van het kerkhof ligt het graf van de Britse militair Lewis Walter Bridger. Hij was hoefsmid bij het Army Service Corps en sneuvelde op 25 december 1914. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staat er geregistreerd onder Wavrans-sur-l’Aa Churchyard.
Kerkhof van Blaringem

Het Kerkhof van Blaringem is een gemeentelijke begraafplaats in de gemeente Blaringem in het Franse Noorderdepartement. Het kerkhof ligt er rond de Sint-Maartenskerk in het dorpscentrum. Oorlogsgraven Op het kerkhof liggen een Britse oorlogsgraven uit de Eerste Wereldoorlog. Er liggen 4 graven, waarvan er 3 zijn geïdentificeerd. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de CWGC-registers is het kerkhof opgenomen als Blaringhem Churchyard
Kloster La Cessoie

Kloster La Cessoie ist seit 1948 ein französisches Kloster der Bernhardinerinnen von Esquermes in Saint-André-lez-Lille am Nordrand von Lille. Geschichte 1948 verlegten die Bernhardinerinnen ihr seit 1827 bestehendes Kloster Notre-Dame de la Plaine („Maria Flachland“) von Esquermes (heute: Lille) in das Schloss La Cessoie bei Lille und machten daraus ihr Mutterhaus (mit schulischen Einrichtungen). Literatur Bernard Peugniez: Le guide routier de l’Europe cistercienne. Esprit des lieux. Patrimoine. Hôtellerie. Editions du Signe, Straßburg 2012, S. 238. Weblinks Seite von Kloster La Cessoie mit Bildern Kloster La Cessoie mit Bild und Lokalisierung
Abbaye Notre-Dame de la Plaine

L'abbaye Notre-Dame de la Plaine est un monastère de moniales Bernardines d'Esquermes situé à Saint-André-lez-Lille dans l'agglomération de Lille (France). Il s'agit de la maison-mère des bernardines d'Esquermes. Historique Esquermes Après la Révolution française, des religieuses cisterciennes venues des trois abbayes de La Brayelle, de La Woestyne et des Prés se réfugient en Belgique et décident d'y fonder une nouvelle congrégation cistercienne. Pour la Brayelle, il s'agit d'Hombeline Le Couvreur. Pour la Woestyne, il s'agit de Hyacinthe de Wismes ; enfin, pour Douai, il s'agit de Hippolyte Le Couvreur, sœur de sang d'Hombeline. Elles fondent ensemble un pensionnat en 1798 dans l'ancien château de Grimaretz, qui devient l'abbaye d'Esquermes, avec autorisation de reprendre l'habit, le 28 mai 1827. Exil et retour à la Plaine Le 26 septembre 1904, chassées par les lois d'expulsion des congrégations, les bernardines trouvent refuge en Belgique. À partir de 1920, le retour en France est autorisé, mais pas à Esquermes, qui a été nationalisé. Après une vingtaine d'années d'errance, notamment à Cambrai et Armentières, la maison-mère est définitivement transférée à la Plaine en 1948. En août 2019, l'abbaye compte trente sœurs, âgées de trente-deux à cent cinq ans. Essaimage L'abbaye de la Plaine a fondé plusieurs couvents et monastères : L'abbaye Notre-Dame des Petites-Roches, au Touvet dans le Grésivaudan, fermée en 2015 ; Le monastère Stella Maris, à Mikkabi, au Japon. Le monastère Notre-Dame du Lac, à Goma, République Démocratique du Congo. Monastery of Our Lady of Hyning, à Carnforth, Angleterre. Le monastère Notre-Dame de Bafor, à Diebougou, au Burkina Faso. Monastery of Our Lady and Saint Bernard, à Brownshill, Stroud, Angleterre. Une pré-fondation en Asie. Architecture Communauté Les Bernardines d'Esquermes étant une congrégation enseignante, leur monastère intégrait plusieurs établissements d'enseignements primaires et secondaires. Le collège est désormais fermé et a été transformé en hôtellerie d'accueil, mais l'école élémentaire subsiste et les religieuses y sont impliquées. En 1972, Charles-Marie Himmer, évêque de Tournai, demande à une sœur de reproduire l'icône de l'Ascension, puis, en 1973, celle de la Résurrection. Face à ces demandes, la religieuse en question décide de se former à l'écriture d'icônes, d'abord seule puis avec un spécialiste jésuite ; après dix ans de formation, elle décide de mettre en pratique ce qu'elle a reçu et prend la tête d'une atelier d'icônes, qui accueille en 2012 soixante adultes Notes et références Voir aussi Articles connexes Cisterciennes bernardines d'Esquermes Liens externes Site officiel Portail de l'Ordre cistercien Portail de la métropole européenne de Lille Portail de l’architecture chrétienne
Sancourt British Cemetery

Le cimetière « Sancourt British Cemetery » est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale situé sur le territoire de la commune de Sancourt, Nord. Localisation Ce cimetière est situé au nord-ouest du bourg, en pleine campagne, en suivant un petit chemin vicinal rue Maurice-Camier. Historique Le village de Sancourt fut occupé par les troupes allemandes fin août 1914 après la défaite des alliés lors de la Bataille du Cateau. Le village a été repris par le Corps canadien à la fin du mois de septembre 1918 après de violents combats. Ce cimetière a été créé en octobre et novembre 1918 pour inhumer les victimes canadiennes de ces combats . Caractéristique Il y a maintenant plus de 217 victimes de la guerre de 1914-18 commémorées dans ce cimetière dont 20 ne sont pas identifiées. Sépultures Galerie Notes et références Liens internes Cimetière militaire Sancourt Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Nord Commonwealth War Graves Liens Externes http://www.inmemories.com/Cemeteries/sancourtbrit.htm Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail du Royaume-Uni
Sancourt British Cemetery

Sancourt British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog en gelegen in het Franse dorp Sancourt (Noorderdepartement). De begraafplaats werd ontworpen door Wilfred Von Berg en ligt aan de Rue Maurice Camier op ruim 650 m ten noordwesten van het dorpscentrum (gemeentehuis). Ze heeft een trapeziumvormig grondplan met een oppervlakte van 634 m² en wordt omsloten door een natuurstenen muur. In de noordwestelijke hoek staat in een soort apsis het Cross of Sacrifice. Aan de voorzijde markeert een metalen hekje de toegang. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 237 doden waaronder 20 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Sancourt werd op 29 september 1918 door het Canadian Corps ingenomen. De begraafplaats werd de daaropvolgende maand aangelegd. Er liggen nu 217 geïdentificeerde slachtoffers waaronder 211 Canadezen en 6 Britten. Graven soldaat Manuel Bermudez was een Venezolaan die bij de Canadian Infantry diende. Op zijn grafzerk staat de volgende tekst: A son of Venezuela who fought and died for God's justice on earth. Onderscheiden militairen C.F. Commins, kapitein bij de Canadian Infantry werd tweemaal onderscheiden met het Military Cross (MC and Bar). de kapiteins Ernest Wilkinson Lawrence en Leslie Kenneth Belcher en de luitenants Chester William Halstead en Stewart Smith McLean werden onderscheiden met het Military Cross (MC). Deze officieren dienden bij de Canadian Infantry. Robert Kennedy, compagnie sergeant-majoor bij de Canadian Infantry werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal en driemaal met de Military Medal (DCM, MM and 2 Bars). luitenant Charles Donald Nicol en compagnie sergeant-majoor Gilbert Fairbairn, beide dienend bij de Canadian Infantry en M. Duffy, sergeant bij het Canadian Machine Gun Corps werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal en de Military Medal (DCM, MM). sergeant J. Simpson en korporaal Thomas Douglas Gilbert, beide dienend bij de Canadian Infantry werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). nog 16 militairen werden onderscheiden met de Military Medal (MM).