NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stade Bollaert-Delelis

Het Stade Bollaert-Delelis is een voetbalstadion, gesitueerd in het Franse Lens. Het stadion is gebouwd in 1932 en is de thuishaven van voetbalploeg RC Lens. Het stadion telt 38.223 plaatsen. De naam Bollaert is afkomstig van een commercieel directeur van een plaatselijk mijnbouwbedrijf die vlak voor de opening van het stadion overleed. De naam Delelis werd in 2013 als eerbetoon toegevoegd na het overlijden van André Delelis, jarenlang burgemeester van de stad Lens. Hij haalde RC Lens ook uit het slop toen de ploeg failliet ging. Vroeger heette het stadion Stade Félix Bollaert. Het stadion werd, na de toewijzing van Lens als speelstad voor het EK 2016, verbouwd. RC Lens week tijdens het seizoen 2014-2015 hiervoor tijdelijk uit naar het Stade de la Licorne in Amiens. Geschiedenis Het stadion is gastheer geweest van internationale wedstrijden in de volgende toernooien: 1982: Europacup 1984: Europees kampioenschap voetbal 1984 1998: Wereldkampioenschap voetbal 1998 1999: Wereldkampioenschap rugby 1999 2007: Wereldkampioenschap rugby 2007 2016: Europees kampioenschap voetbal 2016 WK- en EK-duels Overige interlands Architectuur Het Stade Bollaert-Delelis is gebouwd in de Engelse stijl, met vier losse tribunes, genoemd naar de volgende clubiconen: Henri Trannin, geboren in Bully-les-Mines, was 18 jaar lang doelman van Lens, en werd later voorzitter. Hij overleed in juli 1974; de tribune werd op 4 december 1976 naar hem vernoemd. Tony Marek, echte naam Anton Marek, geboren in Wenen was speler en trainer. Hij was Frans international uit de jaren '50. Louis Xercès, geboren in Martinique was speler en Frans international uit de jaren '50. Élie Delacourt, voorzitter van de supportersclub. De tribune werd in 1984 naar hem vernoemd juist voor Euro '84. Max Lepagnot, president van het departement Artesië. De tribune Marek-Xercès staat tegenover over tribune Lepagnot. De harde kern bevindt zich in de Tony Marek-tribune die gelegen is op de onderste ring. Het stadion kent alleen zitplaatsen, maar de harde kern op de Tony Marek-tribune blijft staan tijdens de wedstrijden. Externe links Stade Félix-Bollaert op www.sitercl.com Interlandoverzicht bij European Football
Stade Félix-Bollaert

Stade Félix-Bollaert – stadion piłkarski, położony w mieście Lens, Francja. Oddany został do użytku w 1932 roku. Od tego czasu swoje mecze na tym obiekcie rozgrywa zespół Ligue 1 – RC Lens. Jego pojemność wynosi 41 233 miejsc. Rekordową frekwencję, wynoszącą 48 912 osób, odnotowano w 1992 roku podczas meczu ligowego pomiędzy RC Lens a Olympique Marsylia. Linki zewnętrzne The Stadium Guide
Stade Bollaert-Delelis

O Stade Bollaert-Delelis é um estádio localizado em Lens, na França. É a casa do time de futebol RC Lens e pode abrigar até 38 223 espectadores segundo o site oficial do clube de futebol RC Lens. História Construído em 1932, leva o nome do diretor comercial da empresa mineira de Lens, Félix Bollaert, que incentivou o início dos clubes de futebol da cidade. Foi reformado para a Copa do Mundo de 1998, quando recebeu seis partidas, incluindo um jogo das Oitavas de Final entre França e Paraguai, que terminou 1 a 0 para os donos-da-casa, com o gol de ouro. O estádio (único em estilo inglês na França) é motivo de orgulho na pequena cidade. O estádio possui capacidade próxima a da população da cidade de Lens (36 206 habitantes). O estádio recebeu partidas da Eurocopa 1984, e das Copas do Mundo de Rugby de 1999 e 2007. O estádio foi um dos escolhidos para receber jogos do Campeonato Europeu de Futebol de 2016, onde foi contemplado com 3 jogos da fase de grupos e um jogo das oitavas-de-final. O estádio sediou outros eventos além dos esportivos, como o show de Johnny Hallyday em 2009 e uma reunião das Testemunhas de Jeová em 2006, o que gerou polêmica. Ligações externas Site Oficial do Estádio, dentro do Site do RC Lens Referências
Stade Bollaert-Delelis

Stade Bollaert-Delelis (pronunție în franceză [bɔˈlaʁt]) este un stadion din Lens, Franța, construit în 1933, utilizat de echipa de fotbal RC Lens. Stadionul are 41.229 de locuri - aproximativ cu 4000 mai multe decât populația orașului. Stadionul a găzduit meciuri de la Campionatul European de Fotbal 1984, Campionatul Mondial de Fotbal 1998, Cupa Mondială de Rugby din 1999 și Cupa Mondială de Rugby din 2007. A fost renovat în vederea găzduirii meciurilor de la Campionatul European de Fotbal 2016. Note
Боллар-Делелис

«Болла́р-Делели́с» (фр. Stade Bollaert-Delelis) — футбольный и регбийный стадион в Лансе (Франция), домашняя арена ФК «Ланс». Вместимость стадиона (после реконструкции 2015 года) — 38 223 человека, что несколько больше всего населения города. Стадион открыт в 1933 году и назван в честь Феликса Боллара (фр. Stade Félix-Bollaert), коммерческого директора горнозаводской промышленности города, содействовавшего развитию спорта в Лансе. В сентябре 2012 года к имени Боллара в названии стадиона было добавлено имя Андре Делелиса (1924—2012), 32 года занимавшего пост мэра Ланса, а также бывшего министром при президенте Франсуа Миттеране. История На стадионе проходили матчи нескольких крупнейших мировых и европейских соревнований: Чемпионат Европы по футболу 1984 (2 матча) Чемпионат мира по футболу 1998 (6 матчей) Чемпионат мира по регби 1999 Чемпионат мира по регби 2007 Чемпионат Европы по футболу 2016 (4 матча, в том числе матч 1/8 финала между сборными Португалии и Хорватии). Стадион прошёл реконструкцию в 2014—2015 годах. Примечания Ссылки Стадион «Боллар-Делелис» на сайте sitercl.com
Стадион Феликс Болар

Стадион Феликс Болар (фр. Stade Bollaert-Delelis) је главни фудбалски стадион у Лансу, Француска, који је изграђен 1933. године. То је дом РЦ Ланса. Капацитет стадиона је 38.223, око 7.000 више од градског становништва. Стадион је првобитно добио име по Феликсу Болаерту, директору Compagnie des Mines de Lens који је желео да промовише развој спортских клубова у граду. Изградња је почела 1931. године, али је Болаерт умро непосредно пре инаугурације стадиона. Преименован је у Стаде Болаерт-Делелис 2012. године након смрти Андре Делелиса, бившег градоначелника града који је био политичар који је служио као министар трговине под председником Франсоа Митераном. Историја Такође, на стадиону су се одиграле неке од утакмица Европских (1984) и светских (1998) фудбалских првенстава, као и Светског првенства у рагбију (1999 и 2007), чији је домаћин била Француска. Исто тако, Стаде Болаерт-Делелис је изабран за домаћина утакмица Европског фудбалског првенства 2016. Француска је тамо одиграла и осам утакмица у којима до сада није поражена, а служила је као домаћи стадион Лила за утакмице Лиге шампиона. Поред фудбалских утакмица, Џони Холидеј је одржао и концерт на стадиону Болаерт-Делелис, док су Јеховини сведоци 2006. године тамо одржали скуп, што је на крају изазвало критике. Стадион је био домаћин утакмица на следећим великим међународним турнирима: Европско првенство у фудбалу 1984. Светско првенство у фудбалу 1998. Светско првенство у рагбију 1999. Светско првенство у рагбију 2007. Европско првенство у фудбалу 2016. Утакмице са Европског првенства 1984. Утакмице са Европског првенства 2016. У мају 2011. стадион је одређен за домаћина Европског првенства у фудбалу 2016. Да би био реновиран, стадион је затворен током сезоне 2014/15. Референце Спољашње везе Stade Félix-Bollaert on www.sitercl.com Веб страница Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (17. јануар 2021)
Боллар-Делеліс

«Фелікс Боллар» (фр. Stade Bollaert-Delelis) — багатофункціональний стадіон у місті Ланс. Вміщає 38 223 глядачів. На ньому свої домашні матчі проводить футбольний клуб «Ланс». Історія Стадіон побудований в 1933 році. Стадіон названий на честь Фелікса Боллара, комерційного директора однієї з компаній міста, який сприяв розвитку спортивних клубів у місті. Будівництво почалося в 1931 році, сам Фелікс помер незадовго до інавгурації стадіону. Спортивна арена побудована в англійському стилі — трибуни розташовані впритул до поля. Стадіон з січня 2014 по грудень 2015 перебуває на реконструкції. Турніри, які приймала арена в минулому: Чемпіонат Європи з футболу 1984 Чемпіонат світу з футболу 1998 Кубок світу з регбі 1999 Кубок світу з регбі 2007 Чемпіонат Європи з футболу 2016 Національна збірна Франції з футболу інколи проводить як товариські, так і відбіркові матчі на стадіоні. Матчі та турніри Чемпіонат Європи з футболу 1984 Чемпіонат світу з футболу 1998 Кубок світу з регбі 1999 Кубок світу з регбі 2007 Чемпіонат Європи з футболу 2016 На стадіоні відбулись 4 матчі Євро-2016: три на груповому етапі та один на стадії 1/8 фіналу. Примітки Посилання Фелікс Боллар на rclens (фр.)
Jezuïetenkerk (Kassel)

De Jezuïetenkerk (Frans: Chapelle des Jésuites) is een voormalige kapel van de jezuïeten in de stad Kassel in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Deze kerk werd van 1620-1687 gebouwd in barokstijl naar ontwerp van broeder Cornely, die ook architect was. In 1764, na de opheffing van de orde, werd hij verkocht aan de paters recollecten, die afkomstig waren van de Mont des Récollets. Tijdens de Franse Revolutie werd de kapel in 1792 onteigend. Hij werd aan gekocht door Dominique Vandamme, generaal in het Napoleontische leger, die er een schuur voor paardenvoer van maakte. Vervolgens kwam er een bonnetterie in en begin 20e eeuw werd het een patronaatsgebouw.
Blockhaus d’Éperlecques

Blockhaus d’Éperlecques (auch: Bunker de Watten) ist der Name einer deutschen Bunkeranlage aus dem Zweiten Weltkrieg in Nordfrankreich im Département Pas-de-Calais. Sie befindet sich im Wald von Éperlecques etwa zehn Kilometer nordwestlich von Saint-Omer. Die Bunkeranlage mit dem Decknamen „Kraftwerk Nord West“ (KNW) sollte zur Montage und zum Abschuss von V2-Raketen dienen. Ihr Bau geht auf die Forderung Hitlers Ende 1942 zurück, den Verschuss der Raketen aus Großbunkern in der Nähe der Kanalküste vorzunehmen. In den letzten Dezembertagen prüften Offiziere und Ingenieure der Heeresversuchsanstalt Peenemünde mögliche Standorte und entschieden sich für den Wald bei Éperlecques. Die mit dem Bau im März 1943 beauftragte Organisation Todt konnte die Anlage (trotz des Einsatzes von Zwangsarbeitern) nicht fertigstellen, da die Briten über das Vorhaben und seinen Zweck informiert waren. Sie führten am 27. August und am 7. September 1943 erste Bombenangriffe auf den Standort aus. Am 19. Juni 1944 wurde die Anlage dann im Rahmen der Operation Crossbow durch Luftangriffe schwer beschädigt: Bomber der Royal Air Force warfen Tallboy-Bomben ab. Einzig die Anlage zur Herstellung von Flüssigsauerstoff mit fünf Maschinen wurde weiter ausgebaut und in Betrieb genommen. Am 27. Juli 1944 überstand sie einen weiteren Tallboyangriff unbeschädigt; in Anbetracht des Heranrückens der alliierten Truppen wurde Anfang Juli 1944 die Entscheidung getroffen, die Maschinen zu demontieren und die Anlage aufzugeben. Die Anlage beherbergt heute ein Freilichtmuseum, das ihre Geschichte und Funktion dokumentiert. Neben dem Bunker ist ein Krater einer Tallboy-Bombe mit einem Durchmesser von rund 42 Metern und etwa 18 Meter Tiefe zu sehen. 1986 wurde die Anlage vom französischen Kulturministerium als Monument historique registriert. Literatur Lippe, Théo, La Bosse de Beton. G. Lemaire, Ardres, 1973. Georg Schmundt-Thomas. „'A-Stoff Anlagen': die Versorgung mit flüssigem Sauerstoff im deutschen Fernraketen Programm 1931–45.“ ScienceOpen Preprints. 2024. DOI:10.14293/PR2199.000876.v1. Georg Schmundt-Thomas, "Bottleneck: the supply of liquid oxygen for the German V-2 rocket." Journal of Military History, No. 90 Vol. 1 (January 2026), 86-113. Steven J Zaloga: German V-weapon sites 1943–1945. Osprey Publ., Oxford; New York, NY 2008, ISBN 978-1-84603-247-9, S. 10 ff. (englisch, web.archive.org [PDF; 26,8 MB; abgerufen am 9. August 2021]). Weblinks Website des Museums. Abgerufen am 7. Dezember 2025 (französisch, englisch). Le Blockhaus d'Eperlecques. In: jean-maridor.org. Abgerufen am 7. Dezember 2025 (französisch, enthält Zeichnungen und zeitgenössische Bilder). Einzelnachweise
Blockhaus d'Eperlecques

Blockhaus d'Eperlecques (también llamados "búnker Watten") es un búnker de la Segunda Guerra Mundial se encuentra en las Éperlecques forestales pertenecientes al municipio del mismo nombre en el departamento francés de Pas-de-Calais. De nombre código Kraftwerk Noroeste , que fue construido por la Alemania nazi 1943-1944 para servir como base de lanzamiento de misiles V2 a Londres y el sur de Inglaterra. Construido para albergar más de 100 misiles a la vez y disparar 36 por día, el fortín habría dispuesto una fábrica de oxígeno líquido y una estación de tren bombas protegidas para suministrar el sitio por los cohetes y materiales de construcción de plantas de producción Alemania. Fue construido por los trabajadores forzados de los campos de concentración, así como por los franceses obligados a unirse a ellos. La instalación nunca se completó debido al bombardeo repetido de británicos y estadounidenses durante la Operación Crossbow. Los ataques causaron daños significativos y evitaron que se usara en su papel original; parte del edificio se convirtió en una planta de producción de oxígeno líquido. El sitio fue capturado por los Aliados a principios de septiembre de 1944, aunque su verdadero propósito solo se descubrió después del final de la guerra. El fortín ha sido incluido en el inventario de monumentos históricos desde 1986 1 . En 2014, el museo presenta el sitio y el programa de balística alemán.
Cimetière de la Porte Notre-Dame

Le cimetière de la Porte Notre-Dame est un des cimetières de Cambrai, dans le département du Nord, en France. Il était auparavant nommé cimetière Saint-Géry. Description Le cimetière est situé au nord de la gare de Cambrai, ce qui lui a valu d'être bombardé pendant la Seconde Guerre mondiale. Il comprend 2 641 sépultures ; sa superficie est de 1,69 hectare. Sépultures remarquables La commune de Cambrai signale les sépultures remarquables par un petit panneau vert. Notes et références Annexes Portail de la mort Portail de Cambrai
Begraafplaats van Sainghin-en-Weppes

De Begraafplaats van Sainghin-en-Weppes is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Sainghin-en-Weppes in het Noorderdepartement. De begraafplaats ligt langs de Rue de Verdun op 400 m ten oosten van het gemeentehuis. Rechts voor de ingang van de begraafplaats staat een herdenkingsmonument voor de burgerlijke en militaire slachtoffers uit de Eerste- en Tweede Wereldoorlog alsook van de Frans-Duitse Oorlog van 1870-1871 en het conflict in Vietnam (Tonkin). Britse oorlogsgraven Vooraan op de begraafplaats bevindt zich een Brits militair perk met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Er liggen 27 Britten van wie er 9 niet geïdentificeerd konden worden. Drie slachtoffers die in 1914-1915 als krijgsgevangenen waren gestorven en op de Duitse begraafplaats werden begraven konden later niet meer gelokaliseerd worden. Zij worden herdacht met een Special Memorial waarop de tekst: To the memory of ... who died as prisoner of war and was buried at the time in Sainghin-en-Weppes German Cemetery, staat vermeld. Aanvankelijk waren hier ook drie Indiërs begraven, maar zij werden overgebracht naar Rue-David Military Cemetery in Fleurbaix. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Sainghin-en-Weppes Communal Cemetery.
Duivelskapel

De Duivelskapel of Kapel Onze-Lieve-Vrouw Troost der Benauwden (Frans: Chapelle à loques Notre-Dame de toutes les peurs) is een veldkapel in de tot het Franse Noorderdepartement behorende plaats Boeschepe. Geschiedenis De geschiedenis voert terug tot 1768 toen een boer, wellicht enigszins dronken, naar verluidt rond middernacht oog in oog met de duivel kwam te staan. De boer wist te ontsnappen en kwam met de schrik vrij. Een andere variant beweert dat de duivel hier huisde en het op een boer voorzien had die altijd 's avonds langs deze plek moest gaan. De boer zou zo'n schrik hiervan hebben dat hij steeds een grote omweg moest maken om deze plek te vermijden. Uiteindelijk besloot de boer om op deze plaats een kapel te doen bouwen en deze onder bescherming van Onze-Lieve-Vrouw te plaatsen. Aldus geschiedde en hier had de duivel niet van terug. Kapel De kapel bevindt zich niet ver van de Katsberg. Door het rooster in de voordeur ziet men een Mariabeeld met een bleek, van schrik vertrokken gelaat.
Sint-Antonius van Paduakerk (Klein-Sinten)

De Sint-Antonius van Paduakerk (Frans: Église Saint-Antoine de Padoue) is een rooms-katholieke parochiekerk in de plaats Klein-Sinten, gelegen aan de Avenue de la Cité, in de gemeente Duinkerke in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis In 1901 werd de parochie gesticht en begon men met de bouw, die in 1908 voltooid werd. De kerk raakte in verval en werd tussen 1983 en 1988 herbouwd naar ontwerp van Maurice Salembier. Gebouw Het is een bakstenen kerk met een breed middenschip en smalle, lage zijbeuken die niet van het middenschip gescheiden zijn door scheibogen, zodat feitelijk van een zaalkerk sprake is. De kerk heeft een hoekig voorkomen door de platte daken van de zijbeuken. Er is een zware voorgebouwde toren, geflankeerd door twee ronde traptorentjes.
Le Peuplier Military Cemetery

Le cimetière « Le Peuplier Military Cemetery » est un cimetière de la Première Guerre mondiale situé à Caëstre (Nord). Histoire Ce cimetière a été utilisé par les unités de combat du mois de mai au mois d'août 1918 lors de l'offensive allemande du printemps 1918. Victimes Coordonnées GPS 50° 45′ 09″ nord, 2° 34′ 40″ est Voir aussi Commonwealth War Graves Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Nord Liens externes « Le Peuplier Military Cemetery » sur ww1cemeteries.com Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la mort Portail du Nord-Pas-de-Calais
Le Peuplier Military Cemetery

Le Peuplier Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Kaaster in het Noorderdepartement. De begraafplaats ligt bijna twee kilometer ten westen van het dorpscentrum, bij het gehucht Le Peuplier. De begraafplaats werd ontworpen door John Truelove en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Centraal vooraan staat het Cross of Sacrifice. Er worden 106 gesneuvelden herdacht. Geschiedenis De begraafplaats werd gebruikt tijdens het Duitse lenteoffensief van 1918. Gevechtseenheden begroeven hier van mei tot eind augustus 1918 hun gesneuvelden. Er liggen 61 Britse en 45 Australische doden. Voor één Brit werd een Special Memorial opgericht omdat zijn graf hier niet meer teruggevonden werd. Onderscheiden militairen sergeant T. Biggert en de soldaten David Tough Horsefield Naylor Aitken, David McFarlane en Walter Lorne Pattison ontvingen de Military Medal (MM). Trivia De grafzerken hebben een afwijkende kleur (roze) omdat men Robin Hood Limestone heeft gebruikt in plaats van de gebruikelijke Portland Limestone (Portlandsteen).
Cambrin Churchyard Extension

Le Cambrin Churchyard Extension est un cimetière de la Première Guerre mondiale situé à Cambrin dans le département français du Pas-de-Calais. Le cimetière est entretenu par la Commonwealth War Graves Commission. Histoire Sépultures Notes et références Pour approfondir Articles connexes Commonwealth War Graves Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Cambrin Churchyard Extension sur ww1cemeteries.com Cambrin Churchyard Extension sur Géoportail Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais
Onze-Lieve-Vrouw van het Fortkerk

De Onze-Lieve-Vrouw van het Fortkerk (Frans: Église Notre-Dame-du-Fort) is de rooms-katholieke parochiekerk in de plaats Fort-Mardijk, gelegen aan de Rue du Général de Gaulle/Place de l'Église, in de gemeente Duinkerke in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis In 1862 werd te Fort-Mardijk een kerk gebouwd, die door de zeelieden werd gefinancierd. Deze werd tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest. Een nieuwe kerk werd gebouwd van 1953-1955, naar ontwerp van Marcel Sézille. Gebouw Het betreft een bakstenen kruiskerk, die gebouwd werd op de fundamenten van de voorganger. De eenbeukige kerk heeft traditionele stijlelementen maar ook is er moderne invloed, zoals bij de voorgevel en de naastgebouwde klokkentoren. Luc Six ontwierp de glas-in-loodramen.
Fort Vallières

Het Fort Vallières is een fort in Koudekerke-Dorp in het Franse Noorderdepartement. Het fort moest de Havendijk (Canal de Bergues) beschermen tegen vijanden. Geschiedenis In 1657 bouwde het Leger van Vlaanderen op deze plaats een redoute, het Fort Saint-François. Deze werd in 1658 veroverd door Turenne, in het kader van de Slag bij Duinkerke. Door Vauban werd het fort in 1676 uitgebreid tot een compleet vestingwerk. Naast de oude, door de Spanjaarden gebouwde, kazernes kwamen er nieuwe kazernes, magazijnen voor wapens en munitie, kazematten, een bakkerij, een officiersverblijf en een kapel met aalmoezeniersverblijf. Nu heette het: Fort Vallières. In 1756 werd het fort gemoderniseerd onder leiding van Adam Jean Le Beuf. Tijdens de Franse Revolutie kreeg het de naam Fort français. Formeel kwam het fort in 1889 buiten bedrijf, maar tijdens de Eerste Wereldoorlog diende het als militair communicatiecentrum en van 1918 tot 1940 diende het als radiostation voor de marine. In 1940 werd het gedeeltelijk verwoest. In 1961 kwam het aan de dienst der domeinen en in 1967 kwam het in bezit van de stad Duinkerke. Omgeving In de nabije omgeving van het fort vindt men in het westen het Canal de Bergues, en in de directe nabijheid een golfterrein en het Bois des Forts.
Sint-Mattheüskerk (Eringem)

De Sint-Mattheüskerk (Frans: Église Saint-Mathias) is de parochiekerk van de gemeente Eringem in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis De documenten verwijzen naar de bouw van de kerk in het 3e kwart van de 16e eeuw. Jaartallen op het gebouw geven 1571 en 1564 aan. Einde 17e eeuw vond een ingrijpende verbouwing plaats, getuige de jaartallen 1674 op de vieringtoren, terwijl de rest van de kerk omstreeks 1700 werd herbouwd. In 1871 werd een portaal toegevoegd. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk. De zijbeuken zijn lager dan het middenschip. De drie koren hebben echter dezelfde hoogte, maar enkel het hoofdkoor is driezijdig afgesloten. De kerk heeft een vierkante vieringtoren, bedekt met een achtkante naaldspits. Hij is gebouwd in baksteen, maar er zijn ook speklagen van afgewisseld baksteen en natuursteen. Interieur Er is een schilderij van de Aanbidding der wijzen, 18e-eeuws naar voorbeeld van Gerard Seghers (1623). De zijaltaren zijn gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en aan Sint-Laurentius en ze hebben altaarstukken uit het begin van de 18e eeuw. Er zijn meerdere 18e-eeuwse heiligenbeelden. Zie ook Kerkhof van Eringem
Protestantse kerk van Duinkerke

De Protestantse kerk van Duinkerke (Frans: Temple de calvinistes of Temple de l'Eglise réformée de France) is de protestantse kerk van de stad Duinkerke, gelegen aan de Rue Dampierre 26, in het Franse Noorderdepartement. Deze kerk werd gebouwd in 1865-1866 door de aannemer Noël Dubuisson naar een ontwerp van stadsarchitect François-Napoléon Develle. Het is een driebeukig bakstenen kerkgebouw met neoromaanse stijlelementen. De brede middenbeuk heeft een zadeldak en de smallere en lagere zijbeuken hebben een plat dak. De voorgevel heeft als belangrijkste ornament een ronde nis boven de ingang waarin een Bijbel gebeeldhouwd is. Ook is er de tekst: EGLISE CHRETIENNE REFORMEE.
Sint-Nicolaaskerk (Klein-Sinten)

De Sint-Nicolaaskerk (Frans: Église Saint-Nicolas) is een rooms-katholieke parochiekerk in de plaats Klein-Sinten, gelegen aan de Avenue de Petite-Synthe, in de gemeente Duinkerke in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Aanvankelijk stond hier een neoromaans kerkgebouw dat door Paul Destombes werd ontworpen en die in 1944 door oorlogsgeweld werd verwoest. Tussen 1958 en 1962 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Pierre Lasnon. Gebouw Het betreft een vijfhoekige bakstenen zaalkerk, voorzien van een tentdak. De losstaande klokkentoren heeft een zadeldak. Door Emile Morlais werd een Sint-Nicolaasbeeld vervaardigd.