NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mémorial de Neuve-Chapelle

Le mémorial de Neuve-Chapelle honore la mémoire des soldats indiens morts en France pendant la Première Guerre mondiale, et particulièrement pendant la bataille de Neuve-Chapelle. Il est situé sur le territoire de la commune de Richebourg dans le département du Pas-de-Calais. Historique Le monument est inauguré le 7 octobre 1927, au lieu-dit La Bombe, en présence du maréchal Foch, de Sir Claud Jacob (en), général anglais, du secrétaire d'état pour l'Inde, Sir Frederick Edwin Smith, comte de Birkenhead, et de Léon Perrier, ministre des Colonies. En 2010, le 19 juillet, l'héritier de la couronne d'Angleterre, le prince de Galles s'est recueilli au mémorial indien de Neuve-Chapelle. Le 11 avril 2015, le premier ministre Indien Narendra Modi s'est recueilli au mémorial. Il a rendu hommage aux 10 000 soldats indiens morts durant la Première Guerre mondiale. Cette visite fait de lui le premier et seul premier ministre indien à s'être déplacé au mémorial de Neuve-Chapelle. En 2017, le cimetière est inscrit au titre des monuments historiques. En septembre 2023, le cimetière fait partie des 139 sites mémoriels et funéraires de la Première Guerre mondiale inscrits au patrimoine mondial lors de la 45e session du Comité du patrimoine mondial. Caractéristiques Il se présente sous l'aspect d'un forum circulaire, avec deux cénotaphes diamétralement opposés, et coiffés du lotus impérial. Ces deux dômes sont reliés par deux murs en demi-cercle. Le premier, ajouré en quadrillage, au centre duquel est placé un "podium" surplombé d'une colonne de 16 mètres de haut, d'où culminent le lotus impérial, la couronne impériale et l'Étoile d'Inde. Au pied de cette colonne se trouvent deux tigres, symbole religieux sikh. Sur le second mur, 4847 noms sont gravés, par ordre alphabétique et par unité combattante. Au centre du mémorial, la pierre du Souvenir mentionne l'épitaphe : En l'honneur de l'armée de l'Inde qui a combattu en France et en Belgique, 1914-1918, et pour perpétuer le souvenir de ses morts aux tombes inconnues dont les noms sont ici gravés. En 1964, un panneau de bronze est ajouté en l'honneur des 206 soldats tombés en Allemagne, pendant la Seconde Guerre mondiale, et dont les tombes ne pouvaient être conservées: A la mémoire de ces hommes qui moururent en captivité et furent enterrés à Zehrensdorf près de Berlin. Le cimetière militaire portugais de Richebourg se situe à quelques mètres du mémorial indien. Liens internes Bataille de la Somme Bataille de Flers-Courcelette Bataille de la crête de Bazentin Bataille du bois Delville Bataille d'Ypres Zehrensdorf Indian Cemetery (de) Liste des 139 sites funéraires et mémoriaux de la Première Guerre mondiale inscrits sur la liste du Patrimoine mondial de l'Unesco Liens externes Mémoires de pierre Vidéo de l'inauguration Chemins de Mémoire Panorama à 360 degrés Récit du sacrifice indien Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’histoire militaire Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail de l’Inde
Begraafplaats van Mazingarbe

De Begraafplaats van Mazingarbe is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Mazingarbe in het departement Pas-de-Calais. De begraafplaats ligt langs de Rue Lamartine op 420 m ten zuidwesten van het centrum (Église Sainte Rictrude). Franse oorlogsgraven Aan de linkerkant van de begraafplaats liggen vooraan in een perk met Britse oorlogsgraven, 24 gesneuvelde Franse soldaten uit de Eerste Wereldoorlog. Vlakbij staat een herdenkingsmonument voor de omgekomen inwoners van de gemeente. Britse oorlogsgraven In de begraafplaats ligt een perk met Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Het langwerpige perk ligt links van de toegang dicht bij de noordoostelijke begrenzing. De meeste graven zijn in dit perk ingedeeld maar een zevental liggen wat verder tussen de civiele graven. Ze worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd als Mazingarbe Communal Cemetery. Er worden 108 Britten herdacht. Geschiedenis De begraafplaats werd tussen juni 1915 en februari 1916 door veldhospitalen gebruikt om de soldaten die aan hun verwondingen overleden waren te begraven. Zij waren de slachtoffers van de kleinere, maar daarom niet minder dodelijke aanvallen rond Vermelles en Loos-en-Gohelle. Toen de toevloed van slachtoffers te groot werd begon men vanaf april 1916 met de aanleg van een afzonderlijke begraafplaats, de Mazingarbe Communal Cemetery Extension, in de zuidoostelijke hoek van de civiele begraafplaats. Graven Onderscheiden militairen Robert Dunsire, soldaat bij het 13th Bn. Royal Scots, verkreeg het Victoria Cross (VC) voor het ophalen van zwaar gewonde kameraden onder hevige vijandelijke beschietingen tijdens de strijd om Hill 70 op 26 september 1915. Hij sneuvelde in Mazingarbe op 30 januari 1916. Hij was 24 jaar. Harry Maclear, luitenant-kolonel bij het East Lancashire Regiment werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). Gefusilleerde militairen James Graham, soldaat bij het 2nd Bn. Royal Munster Fusiliers, werd wegens desertie gefusilleerd op 21 december 1915. John Docherty, soldaat bij het 9th Bn. Black Watch, werd wegens desertie gefusilleerd op 15 februari 1916. Hij was 27 jaar. John T. Jones, soldaat bij het 1st Bn. Northamptonshire Regiment, werd wegens desertie gefusilleerd op 24 februari 1916. Hij was 21 jaar. G. Lewis, korporaal bij het 12th Bn. Highland Light Infantry, werd wegens desertie gefusilleerd op 11 maart 1916. Arthur Dale, soldaat bij het 13th Bn. Royal Scots, werd wegens moord gefusilleerd op 3 maart 1916.
Kerkhof van Gonnehem

Het Kerkhof van Gonnehem is een gemeentelijke begraafplaats in het Franse dorp Gonnehem in het Noorderdepartement. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Église Saint-Pierre. Voor de kerk staat aan de straatzijde een gedenkteken voor de gesneuvelde dorpsgenoten uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof liggen vijf Britse gesneuvelde militairen uit de Eerste Wereldoorlog. Het zijn de graven van de onderluitenants William Eric Price (Royal Sussex Regiment) en Tom Dixon Stocks (Duke of Wellington's (West Riding Regiment)), korporaal Thomas Bishop en soldaat William Stanley Leonard (Royal Warwickshire Regiment) en George Henry Jarvis (Royal Army Medical Corps). Laatstgenoemde werd onderscheiden met de Military Medal (MM). De graven worden door de gemeente onderhouden en staan bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd onder Gonnehem Churchyard. Op 380 m ten westen van de kerk ligt de Gonnehem British Cemetery.
Begraafplaats van Armentières

De Begraafplaats van Armentières is een gemeentelijke begraafplaats in de stad Armentières in het Franse Noorderdepartement. De begraafplaats ligt aan de Avenue Léo Lagrange in het noorden van de stad, vlak bij de Belgische grens en Le Bizet. Deze grote begraafplaats heeft een onregelmatig grondplan en wordt omsloten door een afsluiting bestaande uit betonnen platen. Op een rotonde voor de begraafplaats onthulde men in 2008 een monument van "Mademoiselle from Armentières", een oorlogslied uit de Eerste Wereldoorlog. Het monument werd onthuld in het bijzijn van zangeres Line Renaud, die in de jaren 50 haar versie van het nummer opnam. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats liggen 7 Britse gesneuvelde militairen uit de Eerste Wereldoorlog. Ze kwamen om in 1915 en liggen verdeeld over twee perken. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission waar ze geregistreerd staan als Le Bizet Cemetery, naar de nabijgelegen wijk Le Bizet die deel uitmaakt van de Belgische gemeente Komen-Waasten .
Robecq Communal Cemetery

Robecq Communal Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Robecq (Pas-de-Calais). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 23 geïdentificeerde Gemenebest graven, waarvan 14 uit de Eerste Wereldoorlog en 9 uit de Tweede Wereldoorlog.
Flers-en-Escrebieux Communal Cemetery

Flers-en-Escrebieux Communal Cemetery is een Britse militaire begraafplaats gelegen in de Franse plaats Flers-en-Escrebieux (Noorderdepartement). De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt een Brits graf uit de Eerste Wereldoorlog.
Highland Cemetery Le Cateau

Higtland Cemetery est l'un des quatre cimetières militaires de la Première Guerre mondiale situés sur le territoire de la commune du Cateau-Cambrésis dans le département du Nord. Les 3 autres sont Le Cateau Communal Cemetery, Le Cateau Military Cemetery et Quietiste Military Cemetery. Historique Après la bataille du Cateau (26 août 1914), la ville resta aux mains des Allemands jusqu'à la mi-octobre 1918. Ce cimetière militaire appelé "Highland" (hautes terres en anglais) à cause de sa position élevée fut d'abord créé pour inhumer les victimes d'un des premiers engagements de la bataille du Cateau le 26 août 1914 et ensuite quatre ans plus tard quand la ville fut reprise aux Allemands par les troupes britanniques et australiennes.Le cimetière a été considérablement agrandi après l'armistice lorsque des tombes d'octobre et de novembre 1918 ont été apportées de positions isolées de tous les côtés du Cateau. Le cimetière des Highlands contient maintenant 624 sépultures de la Première Guerre mondiale Caractéristique Ce cimetière est situé au sud-est, à 500 m de la sortie de la ville, route de Guise. Il a été conçu par Charles Holden. Galerie Sépultures Liens internes Le Cateau-Cambrésis Circuit du Souvenir Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Nord Commonwealth War Graves Notes et références Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la mort Portail du Nord-Pas-de-Calais
Highland Cemetery (Le Cateau)

Highland Cemetery (Le Cateau) is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog en gelegen in de Franse stad Le Cateau-Cambrésis (Noorderdepartement). De begraafplaats ligt 2,2 km ten zuiden van het stadscentrum langs de weg naar Wassigny. Ze werd ontworpen door Charles Holden en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 2.260 m² en is omgeven door een lage natuurstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat centraal tegen de westelijke muur. De toegang bestaat uit een witstenen muur met de naamsteen en aan weerszijden een hek. Er liggen 624 doden begraven waaronder 64 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Na hevige gevechten tussen het Britse II Corps en het superieure Duitse leger kwam na de slag bij Le Cateau (26 augustus 1914) de stad in Duitse handen en bleef dit tot oktober 1918. De begraafplaats werd oorspronkelijk door de 50th (Northumbrian) Division aangelegd in oktober 1918 (nu perk III waar 32 leden van de 13th (Scottish Horse) Battalion, Black Watch die sneuvelden op 17 oktober 1918 begraven liggen). Na de wapenstilstand werd de begraafplaats nog uitgebreid met graven die afkomstig waren van geïsoleerde posities ronde Le Cateau. Er liggen nu 594 Britten, 13 Canadezen, 1 Australiër en 16 Zuid-Afrikanen begraven. Graven Onderscheiden militairen de luitenants Eric Talbot Allan Ingram van de Royal Inniskilling Fusiliers, Frederick Egerton Sanders van de The King's (Liverpool Regiment) en John Scott Whyte van de Cameronians (Scottish Rifles) en de onderluitenants Horace Nickson Ellis van het Machine Gun Corps (Cavalry) en Norman Henry Gershorn Blackburn van het Royal Berkshire Regiment werden onderscheiden met het Military Cross (MC). Majoor F.A. Robinson van het Tank Corps ontving tweemaal deze onderscheiding (MC and Bar). Richard Curnow Perry, compagnie sergeant-majoor bij de Cameronians (Scottish Rifles) en Albert Percy Sargeant, compagnie sergeant-majoor bij de Cameronians (Scottish Rifles) werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). James Stewart McIntosh, compagnie sergeant-majoor bij de Black Watch (Royal Highlanders), A.E.Marsh, sergeant bij de Royal Garrison Artillery en W. Hargreaves, artillerist bij de Royal Field Artillery werden onderscheiden met de Meritorious Service Medal (MSM). er zijn nog 22 militairen die de Military Medal (MM) ontvingen. Tom Pearce, soldaat bij het Bedfordshire Regiment ontving deze onderscheiding tweemaal (MM and Bar). Alias kanonnier Harry Hartley Howarth diende onder het alias Harry Hartley bij de Royal Field Artillery.
Enquin-sur-Baillons Churchyard

Enquin-sur-Baillons Churchyard is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Enquin-sur-Baillons (Pas-de-Calais). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 1 geïdentificeerd Gemenebest graf uit de Tweede Wereldoorlog.
Chérisy Road East Cemetery

Le Chérisy Road East Cemetery est un cimetière militaire britannique de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune d'Héninel, dans le département du Pas-de-Calais, à l'est d'Arras. Cinq autres cimetières militaires britanniques sont implantés sur le territoire de la commune : le Héninel-Croisilles Road Cemetery, le Bootham Cemetery, Héninel, le Héninel Communal Cemetery Extension, le Rookery British Cemetery et le Cuckoo Passage Cemetery. Localisation Ce cimetière est à 1 km à l'est du village, chemin de Chérisy. Histoire Aux mains des Allemands dès fin août 1914, le village reste loin des combats jusqu'en mars 1917, date à laquelle les Allemands évacuent tous les habitants et détruisent complètement les habitations pour transformer la zone en un no man's land à la suite de leur retrait sur la ligne Hindenburg. Le 9 avril 1917 débute la bataille d'Arras et le village d'Héninel est capturé lors d'une tempête de neige le 12 avril par la 56e Londres et la 21e division. La 50e division Northumbrian, avançant d'Héninel les deux jours suivants, s'empare du village de Wancourt. Chérisy Road East Cemetery est commencé en avril 1917 à la suite des violents combats qui se sont déroulés en ce lieu le 23 avril 1917. Le cimetière contient 82 sépultures de la Première Guerre mondiale, dont 19 sont non identifiées. Caractéristiques Ce cimetière a un plan rectangulaire de 30 m sur 10 et est entouré d'un muret de moellons. Les tombes sont alignées sur une seule rangée le long du mur du fond. Le cimetière est conçu par G H Goldsmith. Sépultures Galerie Notes et références Pour approfondir Articles connexes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Commonwealth War Graves Ligne Hindenburg Bataille d'Arras (1917) Héninel Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais
Cherisy Road East Cemetery

Cherisy Road East Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Héninel (departement Pas-de-Calais). De begraafplaats ligt aan een landweg in het veld op ruim 1 km ten oosten van het dorpscentrum (Église Saint-Germain). Ze heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 247 m² en wordt omsloten door een natuurstenen muur die wordt afgedekt met witte boordstenen. Het Cross of Sacrifice staat centraal op het terrein. De open toegang aan de straatzijde wordt gemarkeerd door twee witte stenen paaltjes. Ruim vier meter verder in dezelfde muur bevindt zich de naamsteen. Aan elke korte zijde van de begraafplaats staat een rustbank. De grafzerken staan in een rij langs de noordoostelijke muur opgesteld. Sommige ervan vermelden twee slachtoffers. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 82 Britse militairen begraven waaronder 19 niet geïdentificeerde. In de buurt van de begraafplaats liggen ook nog Bootham Cemetery, Cuckoo Passage Cemetery en Rookery British Cemetery. Geschiedenis Het dorp Heninel werd op 12 april 1917 tijdens een sneeuwstorm veroverd door de 56th (London) en de 21st Division. De 50th (Northumbrian) Division rukte de twee volgende dagen vanuit Heninel op en veroverde Wancourt Tower. De begraafplaats werd later in april 1917 door de Burial Officers van de 30th en de 33rd Divisions aangelegd.
Centre historique minier

Het Centre historique minier de Lewarde is een voormalige steenkoolmijn en museum in het Noord-Franse Lewarde. De Fosse Delloye was actief tussen 1927 en 1971. Het museum bestaat uit de gebouwen, gangen en schachtbokken van de voormalige mijn. De Fosse Delloye maakt deel uit van Unesco-Werelderfgoed Steenkoolbekken van Nord-Pas-de-Calais. Externe link Officiële website
Waggon Road Cemetery

Waggon Road Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Beaumont-Hamel (departement Somme). De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt in het veld op een kilometer noordelijk van het dorpscentrum van Beaumont. Ze heeft een nagenoeg vierkantig grondplan met een oppervlakte van 581 m² en wordt omgeven door boordstenen en een haag. Het Cross of Sacrifice staat in de zuidelijke hoek. De graven liggen dicht bij elkaar in zes evenwijdige rijen. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 195 Britten begraven waaronder 36 niet geïdentificeerde. Ongeveer 280 m noordelijker ligt de Munich Trench British Cemetery. Geschiedenis In november 1916 werd Beaumont-Hamel bij de Slag bij de Ancre ingenomen door de Britten. De meerderheid van de slachtoffers vielen in die strijd en 46 van hen behoorden tot het 11th Battalion van het Border Regiment, dat zowel in juli als november 1916 aan de Ancre vochten. Na de Duitse terugtrekking achter de Hindenburglinie in het voorjaar van 1917 werd het slagveld door het Britse V Corps opgeruimd en werd de begraafplaats aangelegd onder de naam V Corps Cemetery No.10. Graven Onderscheiden militairen William Thomas, sergeant bij de King's Own Yorkshire Light Infantry, Joshua Hardisty, sergeant bij het Border Regiment en J. Crawford, soldaat bij de Highland Light Infantry werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Zij sneuvelden op 18 november 1916. Minderjarige militairen Eddie Fisher, onderluitenant bij het East Lancashire Regiment en W.H. Mighall, soldaat bij het Machine Gun Corps (Infantry) waren slechts 17 jaar toen ze sneuvelden.
Sint-Maartenskerk (Wilder)

De Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Wilder in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis en gebouw Het betreft een van oorsprong gotische kerk, die in 1795 werd verwoest door een brand. In de periode 1829-1830 werd de kerk weer herbouwd naar een ontwerp van een regionale architect, Jacques Planckeel. In 1897 werden de torenspits en het dak vervangen naar een ontwerp van architect Charles Pladys. De driebeukige bakstenen kerk heeft een ingebouwde westtoren. Interieur De kerk bezit een schilderij, Schenker zich wendend tot de Heilige Catharina, van 1651 uit de school van Jacob Jordaens. Er is ook een, naar een 15e-eeuws altaarstuk gemodelleerde, grafleggingsgroep in gepolychromeerd hout die uit één blok werd gesneden. Het orgel in de kerk dateert uit 1857 en is gebouwd door de Noord-Franse orgelbouwer Louis Neuville.
Chapelle Notre-Dame-du-Rosaire de Lille

La Chapelle Notre-Dame-du-Rosaire est située dans le quartier du Saint-Maurice Pellevoisin à Lille. C'est une chapelle, de type moderne, dédiée à Notre-Dame du Rosaire et au sein de laquelle est pratiqué le rite tridentin appelé aussi « forme extraordinaire du rite romain ». Elle appartient au Prieuré de la Sainte-Croix, lui-même dépendant de la Fraternité sacerdotale Saint-Pie-X (FSSPX). Ce site est desservi par la station de métro Saint-Maurice Pellevoisin. Historique En 1986, le bâtiment des anciens ateliers de tricotage Devylerre vit son intérieur aménagé de telle manière qu'il fût propice à la messe, en langue latine, selon la forme extraordinaire du rite romain. À cette occasion, la chapelle fut baptisée « Notre-Dame du Rosaire ». Le besoin d'un édifice neuf et plus conforme aux besoins du culte et des fidèles s'était ensuite progressivement imposé. Malgré une certaine lenteur administrative due à diverses contestations quant au permis de construire, le dossier, officiellement amorcé dès novembre 2001, fut finalement validé par la mairie de Lille en novembre 2003. En février 2004, les travaux de démolition de cet ancien bâtiment, faisant jusqu'alors toujours office de chapelle, débutent sous l'égide de l'architecte Benoît Deryckere. Le samedi 9 avril 2005, l'abbé de Cacqueray-Valmenier, le Supérieur du District de France de la FSSPX, procéda à la bénédiction de la chapelle Notre-Dame-du-Rosaire à Lille ; l'autel a été consacré en octobre de la même année par Mgr de Galarreta. Au soir du lundi 8 décembre 2008 (solennité de l'Immaculée conception), l’abbé Berteaux consacre le Doyenné du Nord de la Fraternité sacerdotale Saint-Pie-X au Cœur Douloureux et Immaculé de Marie. Description D'architecture moderne, mais alliée à des formes classiques, la façade est en briques rouges-orangées. Le pignon est surmonté d'une grande croix de fer forgée à son sommet et trois grandes portes de bois agrémentent la façade. La chapelle est dotée d'un intérieur sobre de 12 mètres de large sur 25 mètres de long. Cependant, sa charpente interne apparente contribue à lui donner un aspect intérieur relativement chaleureux. Le chœur, seul à baigner dans une lumière naturelle, contraste avec la nef qui réside, en tout temps, dans une sorte de semi-pénombre. Ce même chœur contient un autel de pierre et une grande croix le dominant. Mobilier L'autel sculpté, d'une tonne et demie, est composé de pierre blanche pour les massifs et de « pierre bleue de Tournai » quant à la table. La statue de Notre-Dame du Rosaire, vocable ici retenu pour la Vierge Marie, est en pierre polychrome, placée à gauche de l'entrée du chœur. Le chemin de croix en terre cuite, aux couleurs chaudes, parcourt les murs latéraux. Le font baptismal, sculpté dans les mêmes pierres que l'autel, se trouve à l'entrée gauche de la nef. Une statue de Saint Joseph. Notes et références Articles connexes Liste des lieux de culte lillois Portail de la métropole européenne de Lille Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Gorikskerk (Bieren)

De Sint-Gorikskerk (Frans: Église Saint-Géry) is de parochiekerk van de gemeente Bieren, gelegen aan de Rue de l'Église, in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Er bestond een kerk van 1414, maar deze werd, tijdens de Franse Revolutie, in 1799 verkocht en vervolgens gesloopt. Een nieuwe kerk werd gebouwd in 1807 naar ontwerp van Deterre. Van 1893-1895 werd de kerk met een travee verlengd en er werd ook een toren met ingangsportaal voorgebouwd naar ontwerp van Louis Croin. Gebouw Het betreft een bakstenen bouwwerk met neoclassicistische stijlelementen en voorgebouwde toren. De kerk wordt omgeven door een kerkhof.