NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Chrysoliuskerk (Komen, Frankrijk)

De Sint-Chrysoliuskek is de parochiekerk van de in het Franse Noorderdepartement gelegen plaats Komen, gelegen aan het Grand Place tegenover het Belfort. Geschiedenis Volgens overlevering zou de uit Armenië afkomstige Sint-Chrysolius te Komen in de 3e eeuw een christengemeenschap hebben gesticht. In het jaar 303 zou hij zodanig aan het hoofd geraakt zijn dat hij als dood neerviel. Niettemin stond hij weer op en liep naar Komen, met in zijn hand zijn schedeldak, om te sterven op de plaats waar hij een altaar had opgericht dat gewijd was aan Sint-Petrus. In 656 zou zijn stoffelijk overschot door Sint-Eligius zijn opgegraven. In de 11e eeuw werd dan een aan Sint-Petrus gewijde kapittelkerk gesticht. In 1230 werd het aantal kanunniken verdubbeld en nam ook de devotie tot de heilige Chrysolius toe. Toch duurde het nog tot na de Franse revolutie voor de kerk aan Chrysolius werd gewijd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk verwoest. Na deze oorlog werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Dom Bellot en Maurice Staurez in neobyzantijnse stijl. In 1929 werd de kerk ingewijd maar pas in 1938 was hij voltooid. In 2002 werd het gebouw geklasseerd als monument historique. In 2011 werd een omvangrijke restauratiecampagne in gang gezet, waarbij ook opgravingen plaatsvonden. Daarbij werden delen gevonden van graftomben uit de 15e eeuw van voormalige heren van Komen, terwijl ook een 17e-eeuws epitaaf voor de in 1520 gestorven taalkundige Jean Despautère aanwezig is. Gebouw Hoewel niet de eerste kerk in Frankrijk waarbij gewapend beton werd toegepast, werden hier de mogelijkheden van dit materiaal optimaal benut. Het betreft betonskeletbouw waarvan de ruimten opgevuld werden met bakstenen. Het beton maakte het mogelijk om grote ruimten te scheppen. De kerk heeft een symmetrische opbouw met een grote ruimte in het midden. De korte transeptarmen aan weerszijden van deze ruimte geven de kerk de plattegrond van een Grieks kruis. Als men de kerk binnenkomt heeft men links de achthoekige doopkapel, die een doopvont in grijs marmer in gotische stijl bevat, die gered kon worden uit de ruïnes van de verwoeste kerk. Rechts is een hoge, losstaande toren die bereikt kan worden via een gang. Deze toren, eveneens in betonskeletbouw, toont art-deco-achtige kenmerken. Het kerkmeubilair werd grotendeels door Dom Bellot ontworpen. Er is een Mariakapel achter het koor, en er zijn kapellen in het transept die gewijd zijn aan respectievelijk Sint-Petrus en Sint-Chrysolius. Fotogalerij
Église Saint-Denis de Saint-Omer

L'église Saint-Denis est une église catholique située à Saint-Omer, en France. Localisation L'église est située dans le département français du Pas-de-Calais, sur la commune de Saint-Omer. Historique La paroisse Saint-Denis de Saint-Omer était dans le passé la paroisse aristocratique par excellence, et nombre de seigneurs se firent ensevelir dans l'église de la paroisse. La famille d'Averhoult a fondé dans l'église la chapelle de la sainte famille, également dénommée chapelle d'Avroult. L'édifice est classé au titre des monuments historiques en 1989. Notes et références Annexes Bibliographie Augustin Dusautoir, Histoire de la paroisse Saint-Denis à Saint-Omer, Pas-de-Calais, depuis ses origines jusqu'au XXe siècle, Saint-Omer, 1912, lire en ligne. Pierre Héliot, « Saint-Omer. Eglises diverses : Église Saint-Denis », dans Congrès archéologique de France. 99e session. Amiens. 1936, Paris, Société française d'archéologie, 1937 (lire en ligne), p. 540-542 Articles connexes Liste des monuments historiques du Pas-de-Calais Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail des monuments historiques français Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Dionysiuskerk (Sint-Omaars)

De Sint-Dionysiuskerk in Sint-Omaars (Frans: Église Saint-Denis de Saint-Omer) is een rooms-katholieke kerk uit de gotiek. De kerk werd gebouwd tussen de 13e- en 15e eeuw. Het huidige uiterlijk stamt grotendeels uit de 18e eeuw. De kerktoren is wel gebouwd in gotische stijl. Geschiedenis De parochie van Sint-Dionysius was vroeger de parochie van de aristocratische en kooplieden bij uitstek. Dit is te zien aan de vele graven in de kerk die hiernaar verwijzen De familie Averhoult stichtte in de kerk de kapel van de Heilige Familie, ook wel bekend onder de naam "Kapel van Averoult". De kerk werd uitgebreid in de 18e eeuw, uit die tijd stamt het houtsnijwerk en lambrisering op het priesterkoor, waarachter het 15e-eeuwse originele koor is verstopt en het baldakijn. Links van het priesterkoor in een kapel is een albasten christusbeeld van Jacques Dubroeucq te vinden. Het kerk werd in 1989 geklasseerd als historisch monument. Het kerkgebouw is alleen op vrijdagmiddag te bezoeken en op zondag tijdens de vieringen.
Церква Сен-Мартен де Себур

Церква Сен-Мартен де Себур , також зазвичай називається церквою Сен-Дрюон, це католицька церква в Себурі, Франція . Вона присвячена святому Мартину, популярному принаймні з XIII століття святому на півночі Франції. Після реконструкції внаслідок пожежі 1186 року церква залишилася присвяченою святому Мартину, але також вшановує місцевого святого Дроґо (Дрюона), покровителя пастухів, який народився в графстві Артуа у 1118 році і помер як відлюдник у Себурі у 1186 році. Місцезнаходження Церква розташована у французькому департаменті Нор, у комуні Себур . Вона розташована на площі Церкви (Place de l'Eglise), на пагорбі, який домінує над південно-східною частиною села. Історія Ймовірно, стара церква зникла під час пожежі, яка сталася до 1186 року. Ця пожежа пов'язана із дивовижною подією, коли святий Дроґо залишився молитися у своїй келії, оточений полум’ям. Вогонь оточив його, але не завдав шкоди. Про цю стару церкву, яка була заснована ще за романських часів, є досить мало відомостей . За словами П'єра Лебука, будівництво нинішньої церкви почалося після смерті Дроґо в 1186 році . Це будівництво було зафіксовано в XIII сторіччі . Після того, як у цій церкві було поховано Дроґо, там почали відбуватися чудеса (серед інших — зцілення переломів ). Ця церква не була схожа на сьогоднішню. За пройдешні роки вона зазнала численних змін, найпомітнішою з яких, безумовно, є заміна бічної башти на фронтальну (як це можна побачити в альбомах Крої ). Ця нова башта датується 1697 роком (згідно вказаної на ній дати), вона була побудована Бернардом Дуезом. Висота башти сягає 73 метрів. Годинник із трьома циферблатами, де святий Дроґо показував час, зник. Сьогодні тут залишилося лише три дзвони, тоді як раніше їх було 18. Дзвіниця чотирикутної форми в стилі Людовика XV; він має контрфорси та шпиль, оточений чотирма сиґнатурками . Під час Першої світової війни ця дзвіниця була частково зруйнована німецьким бомбардуванням, що можна побачити на тогочасних листівках . З 1919 року будівлю було віднесено до списку історичних пам’яток. Інтер'єр церкви Інтер'єр церкви містить багато визначних предметів : Вироби з дерева XVII ст. (амвон, вівтар з балюстрадою, лава для причастя, головний вівтар і вівтарний образ на хорах, вівтар Святого Дрого, його вівтарний образ та балюстрада) і XVIII ст. (4 сповідальні, два бічні вівтарі, корпус органу та всі панелі, що оточують нави та хор). Надгробки XIV ст століття, що зображають графа Бодуіна д'Енен-Ліетар та його дружину Ізабо де Себур. Амвон 1613 р., зроблений столяром Жаком Гантуа. Органи XVI ст з дубовим корпусом 1780 року. Ці дерев'яні вироби віднесені до пам'яток історії. Романський (або літургійний) басейн, один з останніх у Франції. Картини святого Мартина та святого Дрого у XIX ст . Скит або келія Дрого 1774 р. Це та сама келія, де святий Дрого знаходився під час пожежі попередньої церкви. У цій келії знаходиться надгробок святого XV ст. та вітраж XX ст. Попередній вітраж був червоним, і вся келія була залита яскраво-червоним світлом . Галерея Примітки та література Зовнішні посилання Релігійні ресурси : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Архітектурні ресурси : Mérimée
Église Saint-Étienne de Beaudignies

L'église Saint-Etienne est une église située à Beaudignies, en France. Description Église fortifiée du Moyen Âge. Reconstruite en 1823, elle a conservé son donjon, qui est flanqué d'une tourelle ronde à meurtrières. Localisation L'église est située sur la commune de Beaudignies, dans le département du Nord. Historique Voir aussi Articles connexes Églises fortifiées de Thiérache Références Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Portail du catholicisme Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail de l’architecture chrétienne
Église Saint-Firmin de Morbecque

L'église Saint-Firmin est une église catholique située à Morbecque, dans le département du Nord, en France. Localisation L'église est située dans le département français du Nord, sur la commune de Morbecque. Historique Construite aux XIe et XIIIe siècles. Aujourd'hui une église-halle du gothique de brique L'édifice est classé au titre des monuments historiques en 1920. Reconstruction depuis des destructions de la Seconde Guerre mondiale. Références Annexes Articles connexes Liste des monuments historiques du Nord Liste des édifices gothiques en brique du nord de la France Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail des monuments historiques français Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Firminuskerk (Moerbeke)

De Sint-Firminuskerk is de parochiekerk van de gemeente Moerbeke in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis In de 11e eeuw werd een romaanse kerk gebouwd en in de 13e eeuw kwam er een gotische kerk. Deze werd tijdens de Eerste Wereldoorlog beschadigd en in oorspronkelijke stijl herbouwd. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog liep de kerk zware schade op. Gebouw Het betreft een bakstenen gotische hallenkerk. Het gotisch koorgewelf heeft sluitstenen die onder meer het Lam Gods en de wapenschilden van de heren van Moerbeke verbeelden. De kapitelen in het koor tonen episoden uit het Evangelie en gevechten tussen mensen en dieren. De Sint-Firminuskapel heeft gewelven die op de kathedraal van Lincoln zijn gebaseerd en uit 1259 stammen. Er is een praalgraf van Josse de Saint-Omer (-1482) en zijn vrouw Jeanne de Hondecoutre (-1472), dat tijdens de Eerste Wereldoorlog beschadigd werd. De preekstoel is in renaissancestijl en het Sint-Firminusaltaar is van 1707 en in barokstijl. De glas-in-loodramen zijn van na de Eerste Wereldoorlog en stellen heiligenlevens voor. De kerk heeft ook een transept en een vieringtoren op vierkante plattegrond. Zie ook Kerkhof van Moerbeke
Église Saint-Géry de Valenciennes

L'église Saint-Géry est une église catholique située à Valenciennes, en France. Localisation L'église est située dans le département français du Nord, sur la commune de Valenciennes. Histoire L'église, dédiée à saint Géry, est édifiée dans la première moitié du XIIIe siècle. Elle peut s'enorgueillir d'être – aujourd'hui – la plus ancienne église de Valenciennes, construite à la demande des franciscains. Cet édifice est choisi par la branche aînée des comtes de Hainaut pour y être ensevelis, tandis que la branche cadette est inhumée au sein de l'église des dominicains. Le beffroi est ajouté en 1851. Bombardée en 1944, elle est reconstruite et rendue au culte en 1965. En 1946, l'édifice est classé au titre des monuments historiques. Le samedi 7 août 2010, l'église subit la visite de vandales qui s'en sont pris à deux statues et ont commis d'autres dégradations diverses. En 2021, le reliquaire contenant les ossements des Ursulines martyres de Valenciennes, offert un peu plus tôt au diocèse par les Ursulines de Saint-Saulve, est transféré dans une chapelle de l'église Saint-Géry, « pile dans l'axe de la place d'Armes » où furent martyrisées les Ursulines de Valenciennes en 1794. Durant la cérémonie de translation des reliques, la chapelle est consacrée aux bienheureuses Ursulines martyres par l'archevêque de Cambrai Vincent Dollmann, en présence de l'abbé Jean-Marie Launay, curé-doyen de Valenciennes. Description L'église se compose d'une nef et de deux bas-côtés. De son origine, au XIIIe siècle, elle a conservé 12 piliers de pierre bleue avec leurs chapiteaux, symbolisant les 12 apôtres, et une partie de son chœur. Le sculpteur valenciennois Antoine Joseph Pater (1670-1747) effectue des réparations sur l'autel principal en 1703. Galerie d'images Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques du Nord Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressources relatives à l'architecture : Mérimée PSS Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail des monuments historiques français
Église Saint-Hilaire de Frévent

L'église Saint-Hilaire est une église catholique située à Frévent, en France. Localisation L'église est située dans le département français du Pas-de-Calais, sur la commune de Frévent. Historique L'édifice est classé au titre des monuments historiques par arrêté du 5 octobre 1982. Il date du XVIe siècle, est restauré au XIXe siècle par Louis Normand et attire notamment l'attention par son clocher-porche massif. Références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques du Pas-de-Calais Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail des monuments historiques français Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Jacobus de Meerdere en Sint-Ignatiuskerk

De Sint-Jacobus de Meerdere en Sint-Ignatiuskerk (Frans: Église Saint-Jacques-le-Majeur-et-Saint-Ignace) is een kerk in de tot het Franse departement Pas-de-Calais behorende stad Aire-sur-la-Lys / Ariën aan de Leie, gelegen aan de Rue de Saint-Omer. Geschiedenis Het is vanouds een kerk van de jezuïeten, welke zich in 1612 te Aire-sur-la-Lys / Ariën aan de Leie vestigden. De plannen voor een kerk konden echter niet onmiddellijk ten uitvoer worden gebracht, daar het ontbrak aan middelen. De familie De Caverel voorzag uiteindelijk in die middelen, en wilde tegelijkertijd dat de te bouwen kerk gewijd zou worden aan twee heiligen. Uiteindelijk werd de kerk gebouwd van 1682-1688. In 1763 werd de jezuïetenorde in Frankrijk opgeheven. Tijdens de Franse Revolutie werd de kerk een verenigingszaal van de Amis de la Constitution, en van 1795-1837 was het een munitiedepot van het leger, en daarna een opslagplaats voor veevoer, en een toneelzaal. Het kerkmeubilair werd verwijderd, de glas-in-loodramen werden vernield. Hoewel het gebouw eigendom van de gemeente bleef, werd het in 1846 weer opengesteld voor de eredienst. Toen in 1851 het Collège Sainte Marie werd heropend, werd deze kerk gebruikt als de kapel van het instituut. Het gebouw werd hersteld en in 1853 werd een nieuw kerkmeubilair geïnstalleerd. Gebouw Het betreft een eenbeukig kerkgebouw zonder toren, waarvan de voorgevel naar de straatzijde is gekeerd. De kerk is 58 meter lang en is gebouwd in barokstijl. Het kerkmeubilair is van 1853, met uitzondering van een 14-tal panelen in verguld hout, welke na het bombardement van 1944 werden teruggevonden.
Sint-Jacobskerk (Douai)

De Sint-Jacobskerk in Douai (Frans: Église Saint-Jacques de Douai) is een Rooms-Katholieke kerk gewijd aan Sint-Jakobus de Meerdere en is historisch verbonden met de Pelgrimsroute naar Santiago de Compostella, tegenwoordig meer specifiek 'Pelgrimsroutes in Frankrijk naar Santiago de Compostella'. Geschiedenis Door de eeuwen heen zijn er twee verschillende Sint-Jacobskerken in Douai geweest. De Eerste Sint-Jacobskerk en de Tweede Sint-Jacobskerk De kerk stond oorspronkelijk op wat nu Place Carnot is en werd gebouwd in gotische architectuur. Het bedient de parochie van Saint-Jacob en werd opgericht in 1225 vanuit de collegiale Sint-Pietersstiftkerk. Het gebouw werd herbouwd in de zeventiende eeuw. De begraafplaats en de kerk zijn begraafplaatsen van de 13e eeuw tot de revolutie en daar werden 19.000 graven vermeld van 1647 tot 1790. Richard White van Basingstoke en Matthew Kellison rustten daar. De kerk werd ontmanteld tijdens de Revolutie en vervolgens verkocht en gesloopt in 1797. De tweede kerk werd gebouwd tussen de 'Rue des Récollets Anglais" en de "Rue du Pont des Pierres" op de plek van een oude kloosterkapel en werd tussen 1852 tot 1854 uitgebreid door de bisschoppelijk architect Alexandre Grigny. Het gebouw werd in 1995 geklasseerd als historisch monument. In 2011 werd het in afwachting van de restauratie gesloten vanwege het risico op instorting van de centrale koepel. Relikwie van Jacobus de Meerdere Na de herdenkingsviering van de 1200 jaar pelgrimsroute naar Santiago de Compostella en de opname op de op de Werelderfgoedlijst van Unesco in 1998 is het Frans ministerie van cultuur verantwoordelijk voor deze relikwieën van Sint-Jakobus de Meerdere omdat zowel Dowaai (Douai) als Atrecht (Arras) aan deze route lag. Het hoofd van deze apostel zou in Atrecht zijn. Stukken van deze relikwie zouden vanuit Atrecht over de Zuidwestelijke Nederlanden verdeeld zijn tussen de steden Ariën-aan-de-Leie, Bonen en Dowaai. De vergeten relikwie was eerder in deze kerk te vinden, maar werd sinds 2011 over geplaatst naar de Sint-Pietersstiftkerk, haar Kapittelkerk. De relikwie is een wenkbrauwboog dat authentiek is verklaard. Afbeeldingen
Sint-Jan-de-Doperkerk (Broekburg)

De Sint-Jan-de-Doperkerk (Frans: Église Saint-Jean-Baptiste) is de parochiekerk van de stad en gemeente Broekburg in het Franse Noorderdepartement. Gebouw De kerk werd gesticht op initiatief van de Sint-Bertinusabdij in Sint-Omaars. De oudste delen zijn van ongeveer 1250. De kerk heeft romaanse en vroeggotische onderdelen. De kerk is driebeukig en heeft een basilicale structuur. Ook heeft hij een transept met een vierkante gotische vieringtoren, bekroond met een lantaarn. In juni 1940 liep de kerk, tijdens het Duitse offensief, grote schade op. In 1962 werd het gerestaureerde romaanse schip en het transept weer ingewijd, maar het koor was nog een ruïne. Het was door een muur van de kerkruimte afgescheiden. In 2008 kwam ook het koor weer gereed. Dit vroeggotisch koor bleef afgescheiden van de kerkruimte als een afzonderlijke kapel, met daarin het kunstwerk van de Brit Anthony Caro, getiteld: le Choeur de lumière. Schrijn Het Schrijn van Onze-Lieve-Vrouw voert terug op een mirakel uit 1383, tijdens de Honderdjarige Oorlog. Enkele Bretonse huurlingen zouden de deur van de kerk hebben geforceerd. Een van hen liep af op een Mariabeeld waarvan hij geloofde dat het van goud was. Het bleek echter van hout te zijn, waarop hij het met zijn degen te lijf ging. Maar volgens de legende ging het Mariabeeld toen bloeden, de klokken luiden en de soldaat viel dood neer. Het geheel is verbeeld in een schrijn, die een zeldzaam liggend Mariabeeld toont.
Église Saint-Joseph de Roubaix

L'église Saint-Joseph est une église catholique située à Roubaix, en France. Localisation L'église est située dans le département français du Nord, sur la commune de Roubaix dans le quartier du Fontenoy. Historique L'église a été conçue par l'architecte belge Jean-Baptiste Bethune (auteur du couvent des Clarisses de Roubaix) entre 1876 et 1878. Le vitrail du Rosaire provenant des ateliers Stalins-Janssens d’Anvers a obtenu une Médaille d’or à l'exposition universelle de Paris de 1889. L'édifice est inscrit au titre des monuments historiques en 1992 et classé en 1993. En restauration depuis l'automne 2014, la première messe a lieu le dimanche 18 avril 2021, marquant ainsi la réouverture après six ans de travaux. Le boxeur et chiropracteur Mamadou Michel N'Diaye s'y marie en 1951. Description L'église est de style néo-gothique et présente une façade en briques. Le décor intérieur a été réalisé par le peintre Guillaume Deumens et les vitraux du chœur proviennent des ateliers parisiens du fils de Claudius Lavergne. Galerie de photographies Notes et références Voir aussi Articles connexes Jean-Baptiste Béthune Style néogothique Église Saint-Joseph Liste des monuments historiques du Nord Bibliographie Roland Recht, Gilles Maury et Siméon Levaillant, Le baron Béthune à Roubaix - l'église Saint-Joseph et le couvent des Clarisses, introduction de Roland Recht, Tourcoing, éd Invenit, 2014, 160 pages. Siméon Levaillant, Orgues de Roubaix, Tourcoing, éd. Invenit, 2017. Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Mérimée PSS Structurae Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Site officiel de l'église Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail des monuments historiques français Portail de la métropole européenne de Lille
Église Saint-Louis de Boulogne-sur-Mer

L'église Saint-Louis est une église catholique, située rue Félix-Adam dans le centre-ville de Boulogne-sur-Mer. L'église est inscrite à l'inventaire du patrimoine culturel. Historique Au XIXe siècle, la communauté britannique anglicane avait un temple, rue de l'Ancien-Rivage : la St. John Church. Pour des raisons inconnues, ce temple (appelé aussi New British Church) s'effondra en juin 1887. Aussitôt, la communauté anglicane réagit en faisant construire un nouveau temple situé, cette fois, rue Félix-Adam. Ce dernier, nommé Saint John the Evangelist, fut réalisé par l'architecte londonien William Thorold Lowdell et par l'entreprise boulonnaise Lacour frères. Les travaux furent terminés juste à temps pour le service du 25 décembre 1888. En 1952, les Anglais avaient complètement déserté la Côte d'Opale pour se tourner vers la Côte d'Azur. L'église fut rachetée par un voisin qui la transforma en garage. L'église subit des dommages irréparables. En 1953, l'Église protestante évangélique des Assemblées de Dieu (aujourd'hui 9 allée de l'Alma) a célébré des offices dans ces locaux pendant quelque temps avant d'acquérir un lieu de culte au 18 rue Dutertre. Le garagiste mourut en 1989 et sa veuve souhaita vendre. Or, l'édifice était frappé d'alignement. La boulangerie contiguë avait déjà été détruite et transformée en un petit jardin public. La mairie souhaitait exercer son droit de préemption pour la détruire, comme elle l'a déjà fait avec une dizaine d'autres chapelles de la ville (notamment celles des collèges nationalisés, établissements hospitaliers, chapelles anglaises, couvents désaffectés, etc.). En 1988, Bernard Fellay, alors trésorier de la Fraternité Saint Pie X, vint avec le supérieur du district de France, l'abbé Paul Aulagnier. Il décida de racheter l'édifice et de faire effectuer une partie des travaux indispensables ; à charge pour les paroissiens futurs de rembourser les prêts et de compléter les travaux. La chapelle fut bénie par l'abbé Boivin au cours de la première messe qui s'y déroula fin septembre 1989 ; mais, il fallut faire vite car était prévue une consécration solennelle, laquelle intervint le 19 mai 1990. La St. Peter and John Church se nomme désormais Saint-Louis en souvenir de la chapelle de l'hôpital du même nom construit en partie par Louis XIV (hôpital rasé au cours des années 2000). La chapelle anglaise est désormais une église catholique. En 2015, l'église compterait une centaine de fidèles. Description Galerie Notes et références Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Site officiel de l'église Saint-Louis. (Consulté le 2 mars 2015.) Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Boulogne-sur-Mer