NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cité Europe

La Cité Europe (aussi appelée Cité de l'Europe) est un centre commercial situé à Coquelles, dans le département du Pas-de-Calais, à proximité de la ville de Calais, du terminal Eurotunnel et de l'autoroute A16. Il est le plus important centre commercial de la région Hauts-de-France (devant le centre Euralille à Lille), fréquenté par de nombreux voyageurs journaliers ou en transit en provenance du Royaume-Uni, ainsi que par les habitants du Calaisis. Historique Après la construction du Tunnel sous la Manche en 1994 qui relie Coquelles à Folkestone en Angleterre, l'implantation de commerces et de services pour les passagers du tunnel est devenu nécessaire. France–Manche et Channel Tunnel Group confient à la société Espace Expansion et à l'architecte Paul Andreu la réalisation du centre commercial qui sera inauguré le 21 mars 1995. Localisation et accès La Cité Europe se trouve dans le nord de la France, dans le département du Pas-de-Calais et la région des Hauts-de-France. Plus précisément, elle se situe dans la commune de Coquelles, à environ 4 km de Calais. Le centre se trouve également à proximité immédiate de l'entrée française du Tunnel sous la Manche. L'autoroute A16 passe à proximité de la Cité Europe, la desservant par le biais des sorties 41 et 43. Le centre se trouve également à proximité de la gare de Calais-Fréthun, desservie par des Eurostar, des TGV et des TER. Elle est accessible par les lignes 1, 12 et 13 du réseau Imag'in de Calais ainsi que par les lignes 426 et 427 du réseau interurbain du Pas-de-Calais. Caractéristiques commerciales On retrouve au travers de 140 boutiques et magasins, de grandes enseignes françaises et internationales, ainsi que de petits commerces. Le centre commercial dispose également d'un hypermarché, un complexe cinématographique, d'une aire de jeux (bowling, billard, jeux d'arcades, etc.), d'une aire de restauration avec des pubs, des fast food, etc. Enseignes Mode Jeux Beauté et bien être Mobilier et décoration Électronique, électroménager et téléphonie Loisirs etc. Commerces à proximité La Cité Europe est au cœur d'une importante zone commerciale destinée aux personnes qui empruntent le tunnel. On trouve notamment, à proximité immédiate de la cité le « Channel Outlet Store » (anciennement Marques Avenue) depuis 2002 avec 57 magasins référençant 80 marques et une rare branche française d'un détaillant britannique. Notes et références Voir aussi Articles connexes Coquelles Grande distribution dans le Nord-Pas-de-Calais Terminal de Coquelles du tunnel sous la Manche Lien externe Site officiel du centre commercial Cité Europe Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail du commerce Portail de la Côte d'Opale
Kloster Vaucelles

Das Kloster Vaucelles (Valcella) ist eine ehemalige Zisterzienserabtei in der Gemeinde Les Rues-des-Vignes im Département Nord, Region Hauts-de-France, in Frankreich. Es liegt rund 13 km südlich von Cambrai am rechten Ufer der Schelde. Geschichte Die Gründung des Klosters geht auf ein Zusammentreffen des Herrn von Crèvecoeur, Hugues d’Oisy, mit Bernhard von Clairvaux im Jahr 1131 zurück. Die Gründung des Klosters, das von der Primarabtei Clairvaux besetzt wurde, erfolgte im Jahr 1132. Der Bau des Klosters war gegen 1175 vollendet. Das Kloster blühte im 12. und 13. Jahrhundert und die Zahl der Mönche und Konversen betrug um 1250 430, zu Anfang des 14. Jahrhunderts aber unter fünfzig. Die nahe Grenze zwischen Frankreich und dem Heiligen Römischen Reich brachte vielfältige Beeinträchtigungen mit sich, die dazu führten, dass das Kloster durch eine in der ersten Hälfte des 13. Jahrhunderts errichtete 7 km lange Mauer geschützt wurde. Gegen 1770 wurde unter dem Abt Pierre Ruffin ein neues Abtspalais errichtet, dessen Bibliothek 40.000 Bücher, Manuskripte und Inkunabeln zählte, das aber seit 1917 in Ruinen liegt. In der Französischen Revolution wurde das Kloster verkauft und teilweise abgebrochen, bis eine Spinnerei in den Mönchsflügel einzog. 1914 wurde das Kloster vom deutschen Generalstab beschlagnahmt und vor der anglo-kanadischen Offensive 1917 gingen die Gebäude in Flammen auf. Dabei wurde das mittelalterliche Pfortenhaus zerstört. Seit 1970 wird eine Restaurierung durchgeführt. Bauten und Anlage Die 1988 ergrabene, 1235 geweihte Kirche war 137 m lang, im Querhaus 60 m breit und damit die größte Kirche des Zisterzienserordens. Von den Konventsgebäuden hat sich der Mönchsflügel mit dem Kapitelsaal, dem größten des Zisterzienserordens, und dem dreischiffigen Mönchssaal zu sechs Jochen erhalten. Literatur Kathryn E. Salzer: Vaucelles Abbey,social, political, and ecclesiastical relationships in the borderland region of the Cambrésis, 1131–1300. Brepols, Turnhout 2017, ISBN 978-2-503-55524-9. Benoît-Michel Tock (Hrsg.): Les chartes de l’abbaye cistercienne de Vaucelles au XIIe siècle (= Atelier de Recherches sur les Textes Médiévaux. Bd. 12). Brepols Publishers, Turnhout 2010, ISBN 978-2-503-53156-4. Bernard Peugniez: Routier cistercien. Abbayes et sites. France, Belgique, Luxembourg, Suisse. Nouvelle édition augmentée. Éditions Gaud, Moisenay 2001, ISBN 2-84080-044-6, S. 291–296. Bernard Peugniez: Vaucelles – la fureur de construire. In: Dossiers d'Archéologie. Nr. 234, 1998, ISSN 1141-7137, S. 136–137. Weblinks Website der Certosa di Firenze über das Kloster mit einigen Fotos Website des ehem. Klosters „Vaucelles“ in Cistopedia - Encyclopaedia Cisterciensis
Abdij van Vaucelles

De abdij van Vaucelles is een voormalige cistercienzer abdij in het Noord-Franse Les Rues-des-Vignes (Noorderdepartement). Ze werd in 1131 gesticht door Bernardus van Clairvaux in de vallei van de Schelde. De abdij werd in 1790 opgeheven. Externe links Officiële website Abdij van Vaucelles
Opactwo w Vaucelles

Opactwo w Vaucelles – założone w 1132 przez Bernarda z Clairvaux opactwo cystersów, położone w dolinie Skaldy. Historia Bernard z Clairvaux osobiście położył kamień węgielny pod budowę klasztoru, trzynastej fundacji Clairvaux, 1 sierpnia 1132 na gruntach przekazanych przez feudała Huguesa d'Oisy, właściciela pobliskiej wsi Crèvecœur-sur-l’Escaut. Brak pieniędzy wywołał poważne opóźnienia w budowie, która trwała przez kilka dziesięcioleci (ostateczny koniec prac ogłoszono w 1190). Klasztor należał do ważniejszych ośrodków cysterskich w Europie, przechowywał również relikwie korony cierniowej podarowane przez Ludwika IX Świętego. Kościół klasztorny był zarazem największym kościołem cysterskim, mając 137 metrów długości i 64 szerokości w transepcie przewyższał rozmiarami także wszystkie wielkie katedry francuskie. Opat klasztoru Godescale nakazał również wznieść imponujący pałac dla przeorów klasztoru oraz osobny gmach dla nowicjatu i w rezultacie został skarcony za to, że cały kompleks budynków nie miał wiele wspólnego z deklarowaną przez cystersów regułą skromności i ubóstwa. Mimo tego, w XIII wieku opat Guillaume de Gand nakazał kolejną rozbudowę klasztoru, którego epoka świetności trwała do wojny stuletniej. Kilkakrotnie zdemolowany przez wojska obydwu stron, klasztor w XV wieku był w opłakanym stanie; remont trwał do wieku XVII. Najlepsze czasy Vaucelles bezpowrotnie już jednak minęły, co wynika z opisów podróżujących po regionie w XVIII w. Na początku tego stulecia część zabudowań zawaliła się. Wreszcie w czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej kościół klasztorny został zagarnięty przez miejscowych hebertystów na nielegalną Świątynię Rozumu. Po jej zamknięciu klasztor został całkowicie porzucony i niszczał przez cały XIX wiek, zaś ostatecznym ciosem dla jego nadal efektownych ruin był pożar w czasie I wojny światowej. Uratowano jedynie ołtarz główny z kościoła, przeniesiony do Cambrai oraz część imponującej biblioteki. W 1971 klasztor został wykupiony przez inwestora prywatnego, który rozpoczął zachowanych ruin oraz odbudowę klasztoru. Do 2007 udało się odbudować pałac opata, zrekonstruować cztery sale (skryptorium, refektarz, rozmównicę i kapitularz)w zabudowaniach przeznaczonych dla mnichów i zabezpieczyć inne pozostałości przez zarastaniem i niszczeniem. Planowana jest całkowita restauracja kompleksu. Co roku w marcu na terenie klasztoru w Vaucelles odbywa się wystawa orchidei. Architektura Zabudowania mieszkalne klasztoru mają łącznie 80 metrów długości i 18,50 metra szerokości. Zachowane zabudowania są dwupiętrowe, z półkolistymi oknami, bez zewnętrznych ozdób. Podobną skromnością odznaczają się wnętrza, oparte na kamiennych filarach, z krzyżowo-żebrowymi sklepieniami. Część zachowanych murów klasztornego kościoła posiada jeszcze imponujące ostrołukowe okna z maswerkami. Przypisy Linki zewnętrzne Strona opactwa
Le Trou Aid Post Cemetery

The Le Trou Aid Post Cemetery is a World War I cemetery located in the commune of Fleurbaix, in the Pas-de-Calais departement of France, about 3 kilometres (1.9 mi) south of the village of Fleurbaix on the D175 road (rue de Pétillon). British soldiers of the 19th Infantry Brigade made the earliest burials at the site in October 1914 during the First Battle of Ypres. By the end of the war, the cemetery contained 123 graves. This number nearly tripled after a postwar consolidation of war burial sites, when Le Trou Aid Post was expanded by the architect Sir Herbert Baker. Described as one of Baker's most sentimental works, the rural site is surrounded by a narrow moat and sheltered by a grove of weeping willows. Visitors approach over a footbridge and enter through a delicate cottage-style gateway. The cemetery contains more than 350 graves, and over two hundred are unidentified. The dead represent the battlefields of Ypres, Le Maisnil (October 1914), Aubers Ridge (May 1915), Loos (September–October 1915), and Fromelles (July 1916). See also Rue-du-Bois Military Cemetery V.C. Corner Australian Cemetery and Memorial Fromelles (Pheasant Wood) Military Cemetery References External links Le Trou Aid Post Cemetery at Find a Grave Media related to Le Trou Aid Post Cemetery, Fleurbaix at Wikimedia Commons
Le Trou Aid Post Cemetery

Le Trou Aid Post Cemetery est un cimetière situé à Fleurbaix dans le département français du Pas-de-Calais. Géré par la Commonwealth War Graves Commission, ce cimetière contient la sépulture de 356 combattants de la Première Guerre mondiale dont 149 sont identifiés. Histoire et description Conçu par l'architecte britannique Herbert Baker, Le Trou Aid Post Cemetery est un cimetière géré par la CWGC de France. Il contient les restes de 354 soldats du Commonwealth de la Première Guerre mondiale, dont 149 identifiés, ainsi que de deux soldats français. Ces soldats ont combattu lors des batailles du Maisnil en octobre 1914, d'Aubers en mai 1915, Loos en septembre 1915 et Fromelles en juillet 1916. Le cimetière tire son nom d'un lieu-dit de la commune de Fleurbaix appelé « Trou ». En 2017, le cimetière est inscrit au titre des monuments historiques. Notes et références Pour approfondir Articles connexes Commonwealth War Graves Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la mort Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais
Le Trou Aid Post Cemetery

Le Trou Aid Post Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Fleurbaix in het departement Pas-de-Calais. De begraafplaats werd ontworpen door Herbert Baker en ligt drie kilometer ten zuiden van het centrum van Fleurbaix. Ze heeft een nagenoeg vierkantig grondplan omwald door een gracht en beplant met wilgen. Een brugje en een toegangsgebouw met zadeldak en een boogvormige doorgang geven toegang tot de begraafplaats. Centraal staat het Cross of Sacrifice. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 356 gesneuvelden herdacht, waarvan er 207 niet geïdentificeerd zijn. Geschiedenis De begraafplaats werd gebruikt tussen oktober 1914 en juli 1915 en bevond zich vlak bij een regimentshulppost en een verbindingsloopgraaf naar het front. Aan het eind van de oorlog waren er 123 gesneuvelden begraven. Na de oorlog werden hier nog zo'n 230 graven bijgezet die werden overgebracht uit de omliggende slagvelden en uit kleinere, ontruimde begraafplaatsen, onder meer uit La Haute Loge British Cemetery in Le Maisnil. De meeste slachtoffers zijn gevallen tijdens de hevige gevechten in Le Maisnil in oktober 1914, de Slag om Aubers Ridge (9-10 mei 1915), de Slag bij Loos (25 september – 14 oktober 1915), en de Slag om Fromelles (19-20 juli 1916). Vijf gesneuvelden worden herdacht met Special Memorials omdat hun graf niet meer teruggevonden werd. Onder de geïdentificeerde slachtoffers zij er 138 Britten, 7 Canadezen en 4 Australiërs. Er zijn ook twee Franse graven. Graven Onderscheiden militairen Arthur Willoughby George Lowry Cole, brigade-generaal bij de General Staff en commandant van de 25th Infantry Brigade werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). Hij werd ook vereerd met de Order of the Bath (CB). Alan Knyveton Hargreaves, kapitein bij de Rifle Brigade werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). Richard Jellard Ford, kapitein bij het Worcestershire Regiment werd onderscheiden met het Military Cross (MC). Reginald Percy Stoneham, onderluitenant bij de Sherwood Foresters (Notts and Derby Regiment) werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). Minderjarige militairen Korporaal W. Butler van het 1st Bn Worcestershire Regiment en de soldaten J. Lickley en Joseph B. Metcalf, beiden van het West Yorkshire Regiment (Prince of Wales's Own) waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Externe links The War Graves Photographic Project (coördinaten) Le Trou Aid Post Cemetery op de website van de CWGC. Le Trou Aid Post Cemetery op de website van Webmatters.net
Gare de Saint-Omer (Pas-de-Calais)

Gare de Saint-Omer vasútállomás Franciaországban, Saint-Omer településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Lille–Fontinettes-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Gare de Watten - Éperlecques Gare de Renescure Gare d’Hazebrouck Kapcsolódó szócikkek Franciaország vasútállomásainak listája Jegyzetek További információk Gare de Saint-Omer az SNCF hivatalos "Gares & Connexions" weboldalán (franciául)
Gare de Saint-Omer

Gare de Saint-Omer – stacja kolejowa w Saint-Omer, w departamencie Pas-de-Calais, w regionie Hauts-de-France, we Francji. Została otwarta w 1848 przez Compagnie des chemins de fer du Nord. Jest stacją Société nationale des chemins de fer français (SNCF), obsługiwaną przez pociągi TGV i TER Nord-Pas-de-Calais. Linki zewnętrzne Site SNCF TER Nord-Pas-de-Calais : Gare de Saint-Omer. ter-sncf.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-04)].
Begraafplaats van Bondues

De Begraafplaats van Bondues is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Bondues in het Noorderdepartement. De begraafplaats ligt aan de Rue du Général de Gaulle op 750 m ten zuidoosten van het centrum (Église Saint-Vaast). Vanaf de weg en het toegangshek leidt een pad van ruim 100 m naar het terrein met de graven. De begraafplaats bestaat uit een oud gedeelte en een jongere uitbreiding en hebben samen een oppervlakte van ruim 2.6 ha. De uitbreiding is ook toegankelijk via een tweede ingang in de Rue Albert Lecointre. Vooraan op de begraafplaats staat een gedenkzuil voor de gesneuvelde gemeentenaren uit de beide wereldoorlogen en andere militaire conflicten waarbij Frankrijk betrokken was. Franse oorlogsgraven Bij oorlogsmonument liggen 30 graven met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog of Tweede Wereldoorlog. Britse oorlogsgraven In de noordelijke hoek van de begraafplaats ligt een perk met 11 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Eén van hen is niet geïdentificeerd. Zij kwamen om tussen 21 en 25 mei 1940. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Bondues Communal Cemetery.
Kerkhof van Okselare

Het Kerkhof van Okselare is een gemeentelijke begraafplaats in het Franse dorp Okselare in het Noorderdepartement. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Sint-Maartenskerk. Ze heeft een vierkante vorm en is omgeven door een haag. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof ligt een perk met 4 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Twee van hen konden niet meer geïdentificeerd worden en liggen onder 1 grafzerk. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn er geregistreerd onder Oxelaere Churchyard.
Kerkhof van Waten

Het Kerkhof van Waten is een gemeentelijke begraafplaats in de gemeente Waten in het Franse Noorderdepartement. Het kerkhof ligt rond de Sint-Gilleskerk in het stadscentrum. Brits oorlogsgraf Op het kerkhof ligt een Brits oorlogsgraf uit de Eerste Wereldoorlog. Het graf is geïdentificeerd en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de CWGC-registers is het kerkhof opgenomen als Watten Churchyard. Zie ook Sint-Gilleskerk in Waten.
Audruicq Churchyard And Extension

Audruicq Churchyard And Extension is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Audruicq (Pas-de-Calais). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 7 geïdentificeerde Gemenebest graven, waarvan een uit de Eerste Wereldoorlog en 6 uit de Tweede Wereldoorlog.
Auxi-le-Chateau New Communal Cemetery

Auxi-le-Chateau New Communal Cemetery is een begraafplaats gelegen in de Franse plaats Auxi-le-Château (Pas-de-Calais). De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 4 geïdentificeerde Gemenebest graven uit de Tweede Wereldoorlog.
Ayette British Cemetery

Ayette British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Ayette (Pas-de-Calais). De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt achter het erf van een boerderij op 180 m ten noordwesten van het gemeentehuis. Vanaf de straat is ze bereikbaar via een pad van 80 m. Het terrein heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 326 m² en is omgeven door een lage bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat op een verhoogd plateau tegen de noordelijke muur. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 54 geïdentificeerde doden herdacht. Zeshonderd meter zuidelijker ligt Ayette Indian and Chinese Cemetery. Geschiedenis Het dorp bleef in Britse handen van maart 1916 tot 27 maart 1918, toen het tijdens het Duitse lenteoffensief door hen werd veroverd. Na acht dagen van hevige gevechten met de Guards Division werd het op 3 april 1918 door de 32nd Division heroverd. De begraafplaats werd door gevechtseenheden van maart tot juni 1918 aangelegd. Er liggen 53 Britten en 1 Chinees (werkte bij het Chinese Labour Corps) begraven. Voor drie slachtoffers werden Special Memorials opgericht omdat hun graven door artillerievuur werden vernietigd en niet meer gelokaliseerd konden worden. Onderscheiden militairen William Brett St.Leger, luitenant bij de Coldstream Guards en Edward Budd, kapitein bij de Irish Guards werden onderscheiden met het Military Cross (MC); laatstgenoemde verkreeg deze onderscheiding driemaal (MC and 2 Bars). Robert George Ward, korporaal bij deGrenadier Guards ontving de Military Medal (MM).
Beaulencourt British Cemetery

Le Beaulencourt British Cemetery (cimetière militaire britannique de Beaulancourt) est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Ligny-Thilloy, dans le département du Pas-de-Calais, au sud d'Arras. Localisation Bien qu'il porte le nom de Beaulencourt dans son appellation, ce cimetière est situé sur le terroir de Ligny-Thilloy à 2 km à l'est du village en bordure de la route menant à Beaulencourt. Le cimetière Thilloy Road Cemetery, Beaulencourt est situé à 300 m à l'est. Histoire Aux mains des Allemands depuis le début de la guerre, le secteur a été conquis en septembre - octobre 1918 lors de l'offensive des Cent-Jours par les troupes britanniques. Ce cimetière a été créé par les 3e, 4e, 43e et 58e postes d'évacuation des blessés, qui ont été postés à Beaulencourt à différentes périodes après la mi-septembre 1918. Après l'armistice, les corps de soldats inhumés dans les cimetières des environs ont été apportés. Il y a aujourd'hui 736 tombes de soldats, dont 599 Britanniques, 81 Néo-Zélandais, 51 Australiens, 3 Canadiens, 1 Sud-Africain et 1 Indien, parmi lesquels 305 ne sont pas identifiés. Après la guerre, quelques chinois travaillant pour l'armée, morts probablement de maladie, ont été inhumés ici . Caractéristiques Le cimetière a un plan carré de 30 mètres de côté. Il est clos par un muret de moellons sur trois côtés. Sépultures Galerie Notes et références Pour approfondir Articles connexes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Bataille de la Somme Commonwealth War Graves Ligny-Thilloy Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais
Beaulencourt British Cemetery

Beaulencourt British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Ligny-Thilloy (departement Pas-de-Calais). De begraafplaats werd ontworpen door Edwin Lutyens en ligt langs de weg naar Beaulencourt op bijna twee kilometer ten oosten van het centrum van de gemeente (Église Notre-Dame). Het terrein ligt hoger dan het straatniveau en heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 2.917 m². De begraafplaats wordt aan drie zijden afgebakend door een natuurstenen muur. De open toegang bevindt zich in de zuidoostelijke hoek. Centraal tegen de oostelijke muur staat de Stone of Remembrance op een hoger terras (tien treden) dat op de vier hoeken wordt gemarkeerd met bloembakken. Aan de tegenoverliggende westelijke muur staat het Cross of Sacrifice. Er liggen 736 doden graven waaronder er 427 niet geïdentificeerde. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. . Geschiedenis De begraafplaats werd oorspronkelijk aangelegd door de 3rd, de 4th, de 43rd en de 58th Casualty Clearing Stations, die vanaf september 1918 op verschillende tijdstippen in de gemeente werden opgericht. De overleden slachtoffers uit deze veldhospitalen werden in de perken I, rij A tot D begraven. Na de wapenstilstand werd de begraafplaats uitgebreid door de concentratie van graven uit de naburige slagvelden en uit enkele ontruimde begraafplaatsen, waaronder: Beaulencourt Churchyard (2 doden), de twee Duitse militaire begraafplaatsen in Beaulencourt (samen 50 doden die deels naar de Beaulencourt British Cemetery en deels naar Favreuil werden overgebracht) en Grevillers German Cemetery (24 doden) in Grévillers. Onder de geïdentificeerde slachtoffers zijn er 209 Britten, 80 Nieuw-Zeelanders, 29 Australiërs, 3 Canadezen, 1 Zuid-Afrikaan, 1 Indiër en 14 Chinezen (tewerkgesteld bij het Chinese Labour Corps). Voor 21 Britten werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer teruggevonden werden en men vermoedt dat ze onder naamloze grafzerken liggen. Onderscheiden militairen Nigel D.R. Hunter, kapitein bij de Royal Engineers werd tweemaal onderscheiden met het Military Cross (MC and Bar). majoor N.G.M. Mason (Royal Field Artillery) en de kapiteins Erasmus Baxter (New Zealand Rifle Brigade), B. Catling (Royal Field Artillery) en Charles Ethelbert Gribble (Leicestershire Regiment) werden onderscheiden met het Military Cross (MC). J. Robertson, compagnie sergeant-majoor bij de Seaforth Highlanders werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). sergeant P. Campbell (Royal Fusiliers) werd tweemaal onderscheiden met de Military Medal (MM and Bar). nog 10 militairen werden onderscheiden met de Military Medal (MM): de sergeanten Arthur Mundell, James Alexander Mackay en W. Batchelor, de korporaals Peter Calder Durward, W. Newton en Robert Roberts en de soldaten V. Holland, L. Cutler, W.T. Clements en B. Chennell.