NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Maartenskerk (Blaringem)

De Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Blaringem in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Mogelijk in de 12e eeuw, maar zeker in de 13e-14e eeuw, beschikte Blaringem over een kapel. Van 1518-1593 werd gewerkt aan het vergroten van deze kapel. In 1611 kwamen twee zijbeuken gereed. Aldus ontstond een hallenkerk. Tegenwoordig zijn de afzonderlijke daken van de hallenkerk vervangen door een enkel dak dat de drie beuken bedekt. In 1518 werd begonnen aan de bouw van de zware, vierkante toren die in dit grensgebied ook als wachttoren dienst deed en tevens als verdedigingswerk kan worden beschouwd. De omgang van de toren is rijk gebeeldhouwd en zou in 1625 zijn gebouwd. De lage vierhoekige spits is vanaf de begane grond nauwelijks zichtbaar. Pas in 1692 was de toren geheel voltooid. De hoogte bedraagt 45 meter en de toren heeft zeven geledingen. De kerk heeft een klok van 1723. De twee andere klokken werden tijdens de Franse Revolutie verwijderd en zijn later door nieuwe klokken vervangen. Interieur De kerk heeft een pseudobasilicaal schip van drie beuken met houten tongewelven (zijbeuken met halftonnen). Zij bezit een 18e-eeuws schilderij Aanbidding der herders en een Dood van de gelukzalige Joscio (1781), wat betrekking heeft op een 12e-eeuwse novice van de Abdij van Sint-Bertinus te Sint-Omaars, waar dit schilderij ook vandaan komt. Het orgel zou zijn gebouwd omstreeks 1720 en wordt toegeschreven aan Jacobus Van der Eynde, een Brugs orgelbouwer. Zie ook Kerkhof van Blaringem
Sint-Legierskerk (Boezegem)

De Sint-Legierskerk (Frans: Église Saint-Léger) is de parochiekerk van de gemeente Boezegem in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis In 982 werd voor het eerst een aan Sint-Legiers gewijd kerkgebouw vermeld. Het patronaatsrecht berustte bij de Sint-Pietersabdij te Gent. De huidige kerk werd gebouwd in 1534 en hing af van het bisdom Terwaan en vanaf 1559 van het bisdom Sint-Omaars. In 1566 zou de kerk een belangrijke restauratie hebben ondergaan. Ook in latere jaren werd er veel aan het gebouw verbouwd. Omdat de kerk laag gelegen was en aan de georiënteerde ligging tal van nadelen waren verbonden, werd de oriëntatie in 1904-1905 omgekeerd, waarbij de drie westgevels elk een neogotisch koor kregen met een veelhoekige afsluiting. De oude koren werden nu vlak afgesloten. Het betreft een driebeukige hallenkerk, uitgevoerd in natuursteen. Door de omkering heeft ook de toren een afwijkende positie verkregen. Interieur De preekstoel is van 1748, maar bepaalde delen ervan kunnen ouder zijn. Het orgel is van 1834 en werd diverse malen gerestaureerd. Er zijn vier figuratieve glas-in-loodramen. Eén geeft de verschijning van Maria in Lourdes weer, drie andere, van 1904, tonen episoden uit het leven van Sint-Legiers. Het hoofdaltaar werd omstreeks 1904 samengesteld uit 18e en 19e-eeuwse onderdelen. Er zijn twee belangrijke zijkapellen: De Sint-Barbarakapel met een draagbalk van 1669, een marmeren doopvont van ongeveer 1500, en een beeld van Benedictus Jozef Labre. De Sint-Niklaaskapel, het oudste deel van de kerk, dat teruggaat tot de 15e eeuw en aan de buitenzijde een fries met fantasiedieren toont. Zie ook Kerkhof van Boezegem
Sint-Audomaruskerk (Kaaster)

De Sint-Omaarskerk of Sint-Audomaruskerk (Frans: Église Saint-Omer) is de parochiekerk van de gemeente Kaaster in het Franse Noorderdepartement. Reeds in 1191 was er sprake van een kerk. De huidige kerk heeft een zware, voorgebouwde, 14e-eeuwse toren. De kerk werd in 1803 vergroot en heeft een langgerekt, driebeukig schip. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk zwaar beschadigd, maar herbouwd.
Sint-Willibrorduskerk (Grevelingen)

De Sint-Willibrorduskerk (Église Saint-Willibrord) is de parochiekerk van de in het Franse Noorderdepartement gelegen stad Grevelingen (Gravelines). Geschiedenis Een kerk op deze plaats zou reeds in de 11e eeuw gebouwd zijn en is vernoemd naar de heilige die - naar verluidt - het stadje zou hebben gesticht. De huidige kerk werd gebouwd in 1598 en werd uitgevoerd in laatgotische stijl. Het was een driebeukige hallenkerk. In de loop van de geschiedenis liep de kerk veel schade op, zoals in 1644 toen de stad belegerd werd door Gaston van Orléans en in 1654, toen het buskruitmagazijn ontplofte. Daarna werd de kerk weliswaar hersteld, maar tijdens de Franse Revolutie werd ze gebruikt als exercitieplaats, als pakhuis, als marktplaats en als tempel van de rede. Naast de hiermee gepaard gaande verwoestingen zorgde in 1800 een orkaan ervoor dat de torenspits naar beneden viel en een kapel vernielde. In 1810 stortte ook de toren in en verwoestte het transept en het koor. Herstelwerk vond plaats in 1823-1824, waarbij de structuur van het bouwwerk werd gewijzigd, maar de gotische bouworde bleef bewaard. In 1900 vonden nog wijzigingen plaats aan het koor en het transept. Gebouw Het is tegenwoordig een driebeukige bakstenen kerk onder zadeldak. De kerk wordt betreden via een renaissanceportaal van 1598. Ook is er een overdekte gaanderij die de kerk verbindt met het huis van de militaire bevelhebber, die aldus de mis kon bijwonen zonder zich onder het volk te begeven. Ook bevindt zich in de gang de waterleiding die het water van het kerkdak afvoerde naar de cisterne. De vierkante toren, achter het koor aangebouwd, heeft een helmdak. Interieur De kerk bezit enkele 16e-eeuwse luiken die van drieluiken afkomstig zijn. Uit 1622 is een beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Foy. De preekstoel in renaissancestijl is van 1640. De houten wandbekleding is 17e-eeuws. Het doopvont in gotische stijl is van 1643. De kerk bezit enkele 17e-eeuwse grafmonumenten en diverse 17e-eeuwse schilderijen zoals de Aanbidding der wijzen, de Geseling van Christus en de Kroning van Onze-Lieve-Vrouw.
Sint-Maartenskerk (Hardefoort)

De Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Hardefoort in het Franse Noorderdepartement. Het betreft een eenbeukig kerkje zonder toren dat van 1804-1806 gerestaureerd is, maar nog muurfragmenten van ijzerzandsteen bezit. Interieur In de doopkapel een gotisch doopvont en een Sint-Annakrans. De kerk bezit een preekstoel van de 17e of 18e eeuw. Uit de 18e eeuw is een kleine gepolychromeerde Sint-Maartensgroep die zich boven het tabernakel bevindt. Kerkhof van Hardefoort Het kerkje wordt omgeven door een kerkhof, waarop zich ook het Klokhuys bevindt, een houten torentje waarin de klokken zijn ondergebracht. Samen met het Klokhuys van Eke vormt het een uniek gebouwtje.
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Herzele)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Frans: Église Notre-Dame de l'Assomption) is de parochiekerk van de gemeente Herzele in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis De kerk werd in de 17e eeuw herbouwd op de grondvesten van een oudere kerk. In de 19e eeuw werd de kerk verbouwd. De westtoren is van 1895 en werd gebouwd naar ontwerp van Cockempot Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk. De toren heeft een stenen spits. Interieur De kerk heeft houten gewelven. Er is een gotisch doopvont en een ex voto van einde 16e eeuw, waarop de schenker en zijn echtgenote geknield staan afgebeeld. Het hoofdaltaar en het Sint-Antoniusaltaar zijn in barokstijl. De lambrisering is in classicistische stijl en de biechtstoelen van 1734 en 1736 zijn daarin opgenomen. De preekstoel is van 1765. Er is een beschermde 18e-eeuwse processiedraaghemel en een draaibaar houten tabernakel. De communiebank is van smeedijzer.
Sint-Michielskerk (Killem)

De Sint-Michielskerk (Frans: Église Saint-Michel) is de parochiekerk van de gemeente Killem in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier een romaans kerkgebouw, opgetrokken in ijzerzandsteen, van de 11e eeuw en eerste helft 12e eeuw. Deze kerk werd tijdens de godsdienstoorlogen (einde 16e eeuw) vernield en begin 17e eeuw hersteld in laatgotische stijl als driebeukige hallenkerk. In de westgevel zijn nog muurresten van de romaanse kerk te zien. Gebouw De kerk heeft een zware westtoren op vierkante plattegrond, voorzien van een naaldspits. Er zijn zijaltaren in barokstijl, met Antwerpse invloed. De kerk bezit houtsnijwerk in rococostijl.
Église Saint-Vincent-de-Paul de Lille

L’église Saint-Vincent-de-Paul de Lille est une église du quartier de Lille-Moulins détruite en 1983 et transférée dans les bâtiments rénovés d'une ancienne filature. L’ancienne église La première église fut construite de 1838 à 1841 sur les plans de l’architecte Charles Benvignat. Cette église fut édifiée sur des terrains donnés en 1836 par les industriels Wallaert qui venaient d’installer une filature rue des Canonniers (actuellement rue de Fontenoy) à la récente commune de Moulins-Lille. Ces terrains comprenaient également ceux de la place de Trévise devant l’église, actuellement place Déliot et des rues environnantes. Cette place, avec son église, la nouvelle mairie, ses écoles, son marché en plein air (qui existe en 2017) devint le centre de la nouvelle commune créée en 1833 par détachement de la commune de Wazemmes de l'ancien faubourg des Malades groupé autour de la rue d'Arras avant son développement industriel amorcé à partir de 1830. L’église comprenait une nef aux longs murs de briques, une haute voûte supportée par des colonnes et une façade sur la place surmontée d’un clocher de 30 mètres comprenant une rosace au premier niveau. Son architecture était généralement considérée comme médiocre : son austérité et sa tristesse sont également signalées dans les ouvrages le mentionnant. Une importante pièce de mobilier était l'orgue Merklin, installé en 1860 dans un buffet du XVIIIe siècle. L'orgue et son buffet furent inscrits à l'inventaire des monuments historiques en 1973. Le tout disparut dix ans plus tard sans laisser de traces. On aperçoit la façade de cette église quelques années avant sa destruction dans un plan du début du film Le Corps de mon ennemi. La nouvelle église L’église menaçant ruine fut détruite en 1983 et transférée dans le bâtiment rénové d’une ancienne filature Le Blan. La cloche sur la façade a été apportée de l'ancienne église. Elle date de 1932, époque de crise, et porte l'inscription : « je sonne la guerre au taudis et à la misère ouvrière ». Ses dimensions intérieures sont nettement plus modestes que celle de l'ancienne église : 200 places groupées autour de l'autel sous un plafond bas avec des vitraux du maître-verrier Luc Six. Plusieurs éléments proviennent de l'ancienne église : des stalles de 1878, une porte de confessionnal et une statue de la Vierge de 1932. « La Filature » qui comprend également une médiathèque, un théâtre et des logements sociaux est la première d’un ensemble de réhabilitations d’anciennes usines textiles de Moulins où furent établis à la fin du XXe siècle les locaux de l’Université de Lille 2, de l’IRA de Lille et des bureaux. Voir aussi Articles connexes Liste des édifices religieux de Lille Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Références Portail de la métropole européenne de Lille Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Maartenskerk (Loberge)

De Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Loberge, gelegen aan de Rue de la Mairie, in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis De allereerste kerk werd in 1435 door de Engelsen in brand gestoken. De huidige kerk is 18e-eeuws en heeft een voorgebouwde toren die nog uit de 15e eeuw stamt. Deze heeft een stenen spits. Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw. Interieur De orgelkast van 1715 is geklasseerd als een monument historique.
Sint-Jan-de-Doperkerk (Oudezele)

De Sint-Jan-de-Doperkerk (Frans: Église Saint-Jean-Baptiste) is de parochiekerk van de gemeente Oudezele in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk in Vlaamse gotiek met in de noordbeuk veel muurresten met ijzerzandsteen. De kerk werd getroffen door brand in 1727 en daarna gerestaureerd. De kerk heeft een voorgebouwde westtoren die ook het portaal bevat. Interieur De kerk heeft houten gewelven, een preekstoel van 1735, een 18e-eeuwse communiebank, een lambrisering van 1780, vier altaren met altaarstukken, waarvan er twee zijn geklasseerd als monument historique. Onder het altaar bevindt zich een 18e-eeuwse Graflegging. Zie ook Kerkhof van Oudezele
Sint-Maartenskerk (Okselare)

De Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de gemeente Okselare in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis De kerk in de huidige vorm is van 1718, maar het middenschip heeft romaanse delen, zoals de voorgevel die in ijzerzandsteen is gebouwd. De kerk werd door de Beeldenstorm (omstreeks 1566) beschadigd maar werd weer hersteld. In 1936 werd de kerk gerestaureerd. Gebouw Het gebouw heeft drie beuken onder één dak en is voorzien van een met leien bedekte dakruiter. De vensters zijn in de loop der geschiedenis verplaatst. Het 18e-eeuwse portaal is merkwaardig en heeft onder meer twee medaillons die David respectievelijk Sint-Cecilia voorstellen. Interieur Het wandbeschot is in classicistische stijl en evenals de preekstoel, de orgelkast en het draaibare tabernakel uit de 18e eeuw. Zie ook Kerkhof van Okselare
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Ruisscheure)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Frans: Église de l'Assomption de Notre-Dame) is de parochiekerk van de gemeente Ruisscheure in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Hoewel er in de 12e eeuw al een romaanse kerk stond is de huidige kerk voornamelijk gotisch. Er werd in de 15e eeuw een nieuw eenbeukig schip gebouwd met transept. De vieringtoren was romaans. In 1537 werd een tweede beuk aangebouwd die uitkwam in het noordertransept. In 1928 werd de oriëntatie van de kerk omgekeerd, waarbij de twee koren werden gesloopt en de westgevel werd vervangen door twee neoromaanse apsiden. De romaanse vieringtoren werd nu het kerkportaal. Daarbij werden de vieringpilaren vervangen door een eenvoudiger constructie. Interieur De kerk bezit een 16e-eeuws beeld van Sint-Catharina, een beeld van Sint-Mauritius, een beeld van Sint-Brigitta, een 17e-eeuwse preekstoel in renaissancestijl, twee altaren die waarschijnlijk uit de Abdij van de Woestine afkomstig zijn, lambriseringen in rococo- en classicistische stijl, de laatste met ingewerkte biechtstoelen. De orgelkast is 17e-eeuws. Er is een devotie voor Sint-Hilarius, die tegen reumatiek wordt aangeroepen. Zie ook Kerkhof van Ruisscheure
Sint-Omaarskerk (Rekspoede)

De Sint-Omaarskerk (Frans: Église Saint-Omer) is de parochiekerk van de gemeente Rekspoede in het Franse Noorderdepartement. Oorspronkelijk was hier een kapel, vermeld in 1160, gewijd aan Sint-Nicolaas, die later aan Sint-Omaars werd gewijd. In 1557 werd de kerk herbouwd in gotische stijl. Het werd een bakstenen driebeukige hallenkerk. Deze kerk had een vieringtoren, die echter door een aardbeving ernstig werd beschadigd. Daarom werd in 1900 een nieuwe westtoren aangebouwd in neogotische stijl. Deze toren kreeg een totale hoogte van 66 meter. Het interieur van de kerk is voornamelijk neogotisch en bezit bovendien een orgelkast die afkomstig is van de Abdij van Sint-Winoksbergen, evenals een preekstoel en een koorgestoelte. Ook zijn er ex votos te vinden die deels in de Nederlandse taal zijn gesteld. Zie ook Begraafplaats van Rekspoede
Église Saint-Jean-Baptiste de Roubaix

L'église Saint-Jean-Baptiste est une église catholique située à Roubaix en France, classée en totalité Monument historique par arrêté du 6 juin 2014. L'église fait partie de la paroisse de la Trinité qui comprend les églises Saint-Michel à Roubaix et Saint-Paul à Hem. Localisation L'église est située dans le département français du Nord, sur la commune de Roubaix dans le quartier de la Potennerie à la lisière de secteurs cossus s’étendant autour du parc Barbieux et de quartiers populaires déshérités. Historique La construction de l'église fut décidée au cours des années 1880, époque de développement industriel et de très forte croissance démographique de Roubaix, au sud du centre ancien et de quartiers industriels, dans une zone de 4 000 habitants encore semi-campagnarde en voie d'urbanisation qui n'était desservie que par l'église Saint-Martin assez éloignée. Le secteur faisait l'objet de projets d'urbanisme notamment l'aménagement des boulevards de ceintures (actuel boulevard de Lyon à proximité). L'église fut construite de 1887 à 1890 au hameau de Raverdy sur un terrain offert par un brasseur, Guillaume Lefebvre, sur les plans de l'architecte Auguste Dupire qui est également celui du temple protestant de Roubaix, de la salle des fêtes Watremez et de plusieurs autres édifices de la ville. L'église a été restaurée à partir de 1995. Disposition L'église est orientée vers le Nord dans l'axe du solstice d'été (dans les évangiles saint Jean-Baptiste dont la nativité est fêtée le 24 juin s'efface devant Jésus, la lumière des nations). Son style s'inspire des cathédrales gothiques et de l'architecture industrielle (tours de façade faisant référence à certaines cheminées d'usines d'aspect médiéval construites à cette époque). L'architecture et le décor de l'église comporteraient des symboles ésotériques. Intérieur L'église contient deux tableaux de 1715 de l'école espagnole, des stalles en chêne avec des sculptures représentant les quatre évangélistes, une statuaire importante comprenant une reproduction d'une statue de la Vierge de Châteauponsac, sept vitraux représentant la vie de saint Jean-Baptiste et des quatre évangélistes, et des orgues du facteur Aristide Cavaillé-Coll classées Monument historique, inaugurées par Charles-Marie Widor. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de Roubaix Aristide Cavaillé-Coll Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail des monuments historiques français Portail de la métropole européenne de Lille
Sint-Andreaskerk (Sint-Silvesterkappel)

De Sint-Andreaskerk of Sint-Andrieskerk (Frans: Église Saint-André) is de parochiekerk van de gemeente Sint-Silvesterkappel in het Franse Noorderdepartement. Gebouw De bakstenen kerk werd gebouwd in 1892 in neogotische stijl. Het is een basilicale kerk met halfronde apsis en voorgebouwde toren.
Sint-Audomaruskerk (Stapel)

De Sint-Audomaruskerk of Sint-Omaarskerk (Frans: Église Saint-Omer) is de parochiekerk van de gemeente Stapel (Staple) in het Franse Noorderdepartement. Gebouw Het betreft een driebeukige kerk in Vlaamse gotiek. De middengevel springt voor de andere twee westgevels uit en bestaat grotendeels uit ijzerzandsteen. Hij is mogelijk oorspronkelijk romaans. De vierkante toren is van baksteen en staat iets ten oosten van de voorgevel. Het middenschip is 16e-eeuws en de noordbeuk is van 1737. Interieur De kerk heeft een preekstoel in renaissancestijl (17e eeuw), een gepolychromeerd houten processiekruis, een doopvont met oude smeedijzeren galg om het deksel op te lichten, in de lambrisering ingewerkte 18e-eeuwse biechtstoelen, en een 18e-eeuwse communiebank. Verder een reliekschrijn van Sint-Vedastus in de vorm van een borstbeeld. Zie ook Kerkhof van Stapel
Sint-Pieterskerk (Steenbeke)

De Sint-Pieterskerk (Frans: Église Saint-Pierre) is de parochiekerk van de gemeente Steenbeke in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Oorspronkelijk zou hier een romaanse kerk hebben gestaan. De huidige kerk werd gebouwd in 1532 in opdracht van Jan van Rijsel (Jean de Lille), heer van Steenbeke. Het is een driebeukige hallenkerk met pseudotransept en een vieringtoren welke steunt op pilaren van de 13e of 12e eeuw. De kerk werd tijdens de Beeldenstorm in 1566 in brand gestoken, waarbij de muren overeind bleven maar het interieur geheel verwoest werd. De kerk werd daarna hersteld. Achter de kerk bevindt zich op het voormalige kerkhof een calvarieberg (calvaire) uit 1821. Interieur Van belang zijn de altaarstukken van de beide zijaltaren. Deze werden in 1635 vervaardigd en in 1859 gerestaureerd. Het altaar in de noordbeuk is gewijd aan Sint-Rochus en het altaarstuk stelt de Aanbidding der herders voor. Er zijn diverse heiligenbeelden. Het andere altaarstuk geeft de voorouders van Christus weer: Maria en haar ouders Anna en Joachim. Ook de donateurs, vermoedelijk koning Filips II van Spanje en zijn gezin, zijn afgebeeld. Het hoofdaltaar is aan Sint-Pieter (Petrus) gewijd. In 1989 werd het gerestaureerd en waar nodig opnieuw verguld. Het koorgestoelte is in renaissancestijl en erboven zijn medaillons uit de tijd van Lodewijk XV. De preekstoel is van 1736 en afkomstig van de Sint-Pieterskerk in Aire-sur-la-Lys. Een gebeeldhouwde graflegging is van eind 17e eeuw. Ook het orgel is 17e-eeuws, het werd gerestaureerd in 1858.
Sint-Pieterskerk (Tienen)

De Sint-Pieterskerk (Frans: Église Saint-Pierre) is de parochiekerk van de gemeente Tienen, gelegen aan de Rue de l'Église, in het Franse Noorderdepartement. De oudste delen van deze kerk stammen uit de 13e eeuw. Het is een driebeukige hallenkerk uit 1550 met voorgebouwde zware natuurstenen westtoren die ouder is. In de kerk wordt Onze-Lieve-Vrouw van de Haard (Notre-Dame du Joyel) vereerd, waarvan het object een houten beeldje van de 17e eeuw is. Achter het doopvont is een schilderij aangebracht dat de geschiedenis van het wonderbeeld verbeeldt. Ook zijn er een 18e-eeuwse communiebank, 18e-eeuwse lambrisering en grafstenen van einde 17e eeuw, waaronder die van Maximilien d'Hembyse († 1691), telg van een beroemd Gents geslacht (zie Jan van Hembyse). Zie ook Kerkhof van Tienen
Sint-Omaarskerk (Zermezele)

De Sint-Omaarskerk (Frans: Église Saint-Omer) is de parochiekerk van de gemeente Zermezele in het Franse Noorderdepartement. De kerk is toegewijd aan de Audomarus. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier een romaans kerkje waarvan delen uit de 13e eeuw, in ijzerzandsteen, nog in de muren zijn verwerkt. In 1425 werd de herenkapel van het geslacht De Wische, aangebouwd aan de zuidkant. In latere jaren werden de zijbeuken uitgebouwd. Het koor is van 1567 en het jaartal 1615 in de toren duidt op een belangrijke restauratie. Gebouw Het betreft een driebeukig kerkje, voornamelijk laatgotisch, met ingebouwde klokkentoren. Interieur De kerk heeft barokke zijaltaren en een doopvont met eierlijsten. Ook de lambrisering, met medaillons welke diverse heiligen voorstellen, is van belang. Er is een schilderij Kroning van Onze-Lieve-Vrouw van eind 16e eeuw. Ook zijn er enkele grafstenen van 1413 en 1519, van heren van Zermezele en hun echtgenotes. Er is een klok van 1507.