NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nécropole nationale d'Assevent

De Nécropole nationale d'Assevent is een Frans-Duitse militaire begraafplaats in de Franse gemeente Assevent. Er rusten 1.819 militaire die sneuvelden in de Eerste Wereldoorlog. De begraafplaats ligt aan de noordrand van het dorpscentrum. Geschiedenis Assevent ligt vlak bij Maubeuge, dat omwille van zijn ligging dicht bij de Belgische grens op het kruispunten van de spoorlijnen van Brussel en Luik naar Parijs, een strategisch doelwit was voor de Duitsers. De vesting van Maubeuge werd belegerd en op 8 september 1914 moesten de Fransen deze al uit handen geven. De stad bleef nu de volgende jaren in Duitse handen. Veel lichamen van gesneuvelden bleven echter onder het puin of in tijdelijk graven achter. Zelfs in februari 1916 trof men nog lichamen aan tijdens het ruimen van het puin van de forten. Het Duitse bewind richtte daarom een militaire erebegraafplaats op in Assevent. In maart 1916 was het terrein, als uitbreiding op de gemeentelijke begraafplaats, klaar en konden de graven worden overgebracht naar de nieuwe begraafplaats. Op 20 oktober 1916 werd de necropool ingehuldigd. Op de begraafplaats liggen 1.400 gesneuvelde Fransen, waarvan 487 in een massagraf. Van de 399 Duitse gesneuvelden liggen er 342 in een massagraf. Daarnaast liggen er nog een aantal andere nationaliteiten. Zo liggen er ook 260 Russen, waarvan 200 in een massagraf. Er liggen ook 7 Britten, van wie 4 werden geïdentificeerd. In de Britse CWGC-registers is de begraafplaats opgenomen als Assevent French National Cemetery. Verder ligt er ook 1 Belg en ten slotte nog 12 Roemenen.
Kerkhof van Wicres

Het Kerkhof van Wicres is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Wicres in het Noorderdepartement. Het kerkhof ligt rond de Église Saint-Vaast in het dorpscentrum. Vlak naast het kerkhof lig de Duitse militaire begraafplaats Deutscher Soldatenfriedhof Wicres Village. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof bevinden zich 8 Britse militaire graven uit de Eerste Wereldoorlog. Ze liggen per 4 aan beide zijden van de kerk. Twee slachtoffers konden niet meer geïdentificeerd worden. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd als Wicres Churchyard.
Haspres Coppice Cemetery

Le cimetière « Haspres Coppice Cemetery » (« cimetière des taillis » en anglais) est un des deux cimetières militaires de la Première Guerre mondiale situés sur le territoire de la commune d'Haspres, Nord. Le second est le cimetière York Cemetery, Haspres. Localisation Ce cimetière est implanté à la sortie sud du village, à 300 m de la dernière habitation, rue de Villers-en-Cauchies. A 1 km à l'ouest, on aperçoit l'autre cimetière militaire d'Haspres. Historique Occupé dès la fin août 1914 par les troupes allemandes, le village d'Haspres est resté loin des combats jusqu'au 20 octobre 1918, date à laquelle il a été repris après de violents combats à l'aide de chars. Ce cimetière a été créé à cette date. Toutes les sépultures datent du 13 au 26 octobre 1918 et 50 d'entre elles sont des hommes des 19e fusiliers du Lancashire, tombés le 13 octobre. Caractéristique Ce cimetière tout en longueur (11 m de large sur 85 m de long) comprend maintenant 64 sépultures de la Première Guerre mondiale disposées sur une seule rangée. Galerie Sépultures Notes et références Liens internes Cimetière militaire Haspres Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Nord Commonwealth War Graves Liens externes http://www.inmemories.com/Cemeteries/hasprecoppice.htm Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail du Royaume-Uni
Haspres Coppice Cemetery

Haspres Coppice Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Haspres (Noorderdepartement). De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt 1 km ten zuiden van het centrum van de gemeente (Église Saints-Hughes-et-Achaire) langs de weg naar Villers-en-Cauchies. Het terrein heeft een langgerekte rechthoekige vorm met een oppervlakte van 268 m² en is omgeven door een haag (aan de linkerkant) een laag bakstenen muurtje (rechts). Het Cross of Sacrifice staat vooraan bij de toegang op een sokkel met aan weerszijden enkele traptreden. De graven liggen op een rij tegen de linkerzijde. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De begraafplaats telt 64 geïdentificeerde Britse graven. Geschiedenis De gemeente Haspres werd na hevige gevechten en met behulp van tanks tijdens het geallieerde eindoffensief op 20 oktober 1918 veroverd. De begraafplaats werd aangelegd door de 1st Rifle Brigade en eenheden van de 49th Division. Alle slachtoffers vielen tussen 13 en 26 oktober 1918 en 50 van hen behoorden tot de 19th Lancashire Fusiliers die sneuvelden op 13 oktober 1918. A.M. Knipe, schutter bij het 1st Bn. Rifle Brigade was 17 jaar toen hij op 20 oktober 1918 sneuvelde. Zie ook York Cemetery dat in dezelfde gemeente ligt.
Sint-Wandregesiluskerk (Bollezele)

De Sint-Wandregesiluskerk (Frans: Église Saint-Wandrille) is de parochiekerk van de gemeente Bollezele in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis In de 12e eeuw stond hier een romaanse kerk, waarvan geen overblijfselen behouden zijn gebleven. De pilaren, die in het 16e-eeuwse schip nog gehandhaafd waren, werden bij herbouwactiviteiten in de 19e eeuw vernietigd. De vieringtoren werd omstreeks 1600 vervangen door een nieuwe, terwijl in de 16e eeuw ook het schip van de oorspronkelijke kerk werd vervangen. Het bestond uit een kerk van twee gelijke beuken, de zuidbeuk werd nooit gebouwd, zodat er sprake is van een onvoltooide hallenkerk. In 1865 werd het kerkhof verplaatst naar buiten het dorp. Van 1878-1882 werd de kerk grotendeels herbouwd in neogotische stijl naar ontwerp van Auguste Outters. Het oorspronkelijke schip werd toen gesloopt. Tussen 1895 en 1900 werd de zuidelijke transeptarm verlengd. In 1900 werd de inrichting van de koren aangepast. Gebouw Het is een bakstenen bouwwerk, maar in de vieringtoren werd ook natuursteen toegepast. Het neogotische middenschip wordt geflankeerd door twee lagere zijbeuken. Voor het schip bevindt zich een portaalgebouw, waarboven zich een klein roosvenster bevindt. Er zijn drie koren van gelijke grootte. Interieur Er zijn 16e-eeuwse schilderingen op hout; er is een renaissance-orgelkast van 1669; de altaren en de lambrisering zijn 18e-eeuws. Er is een miraculeus Mariabeeld.
Sint-Jacobus de Meerderekerk (Kapellebroek)

De Sint-Jacobus de Meerderekerk (Frans: Église Saint-Jacques-le-Majeur) is de parochiekerk van de gemeente Kapellebroek in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis In 1169 werd een domein geschonken door de Graaf van Vlaanderen Filips van de Elzas aan het kapittel van de Sint-Pieterskerk in Aire-sur-la-Lys. Hier werd ook een kerk gebouwd nadat Filips van Santiago de Compostela was teruggekeerd. In 1173 schonk hij een relikwie van Jacobus de Meerdere aan deze kerk. Het dorp bleef in bezit van dit kapittel tot aan de Franse Revolutie. Tijdens de Honderdjarige Oorlog werd de kerk versterkt tegen de Engelsen en hun bondgenoten. De kerk werd in de tweede helft van de 16e eeuw vernield door de Geuzen waarna omstreeks 1600 een restauratie volgde. Ook in 1940 werd schade aangericht: de zuidelijke transeptarm werd verwoest. Bij het daarop volgende herstel moest de westgevel vernieuwd worden. Gebouw Het betreft een grotendeels natuurstenen kruiskerk met vieringtoren. De hoofdbeuk en de noordbeuk zijn romaans, de gotische vieringtoren is 17e-eeuws en rust op romaanse overblijfselen. De vierkante vieringtoren heeft een stenen spits. Interieur Het zwartmarmeren doopvont is 16e-eeuws; de preekstoel is van 1702; het Sint-Jacobsaltaar is in barokstijl; er zijn twee 18e-eeuwse altaarstukken, respectievelijk betreffende Sint-Barbara en Sint-Rochus.
Hôtel de la Noble Cour

Het Hôtel de la Noble Cour (Landshuys) is een voormalig gerechtsgebouw in stad Kassel, gelegen aan de Grand'Place (Grote Markt), in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Het gebouw stamt uit 1634 en was de zetel van de kasselrij Kassel, welke reeds in de 13e eeuw was gesticht door gravin Johanna van Vlaanderen. Deze omvatte de steden Hazebroek, Steenvoorde, Waten en Stegers, en daarbij 54 dorpen. Hier werd civiel- en strafrecht gesproken. In de grote zaal vindt men nog de 54 kasten waarin de documenten van de dorpen werden bewaard. In 1914 verbleef maarschalk Foch in dit gebouw en had er zijn werkkamer. Sinds 1964 is het Musée de Flandre in dit gebouw gevestigd. Gebouw Het betreft een bouwwerk in renaissancestijl.
Kasteel van Ekelsbeke

Het kasteel van Ekelsbeke is een kasteel in de gemeente Ekelsbeke (Esquelbecq) in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Van oorsprong stond hier een 15e-eeuws kasteel in gotische stijl. Dit kasteel werd diverse malen belegerd. Zo werd het ingenomen door de calvinistische kapitein François de La Noue. In 1586 werd het dan weer belegerd door Valentin de Pardieu, een kapitein van de (Spaansgezinde) malcontenten. Deze kon het echter niet innemen. Wel werd een deel van het kasteel toen vernield. Van 1606-1610 werd het kasteel herbouwd op de resten van het gotisch kasteel. In 1984 stortte de donjon in en viel op een der vleugels, waardoor twee salons werden beschadigd. Van 2000 tot 2016 werden restauratiewerkzaamheden uitgevoerd waarna openstelling van de tuinen voor het publiek volgde. In 2015 werd het kunstwerk Gieter van Alice, van Philippe Thill, in de tuin opgesteld. Zowel het kasteel, bijgebouwen alsmede de tuin en het landschapspark zijn beschermd en geklasseerd als monument historique op 17-08-1987. Gebouw Het is een door grachten omgeven waterkasteel in Vlaamse renaissancestijl. De grachten worden gevoed door de rivier de IJzer. Om de binnenplaats van 18 bij 20 meter liggen vier vleugels. Er zijn negen ronde gotische torens en daarnaast een jonger, zeshoekig torentje van 32 meter hoog. Er is een portierswoning van 1590 en een duiventoren van 1606. Interieur Er zijn drie salons: wandtapijtsalon, salon der vier jaargetijden en marmeren salon. De schouw van de portierswoning is typerend voor de landelijke haarden in dit deel van Vlaanderen. Tuinen Het kasteel ligt in een park van 5 ha, dat voor het publiek toegankelijk is. Daarnaast is er een tuin van 1 ha, terwijl ook het eigenlijke kasteel zelf nog 1 ha beslaat. De gecompartimenteerde tuin is aangelegd in het eerste kwart van de zeventiende eeuw en weerspiegelt de typische Vlaamse tuin uit die periode.
Église Saint-Folquin d'Esquelbecq

L'église Saint-Folquin est une église de la ville d'Esquelbecq, située place Alphonse Bergerot. Datant des Xe et XVIe siècles, elle est inscrite aux monuments historiques depuis 1945. Elle subit un incendie en 1976 et est reconstruite en 1978. Historique L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du 20 juillet 1945. Le 11 avril 1976 en fin d'après midi, elle subit un incendie le jour du dimanche des Rameaux. Description Les vestiges des pierres tombales datées de 1522 Le clocher comporte 23 cloches. Les fonts baptismaux en marbre noir avec couvercle en laiton sont inscrits à l’Inventaire Départemental des Antiquités et Objets d’Art non classés par l’État L'église comprend des fragments du mobilier liturgique carbonisé et sauvé des flammes de l'incendie en 1976, et statues exposés dans l"église : Reliques Dédiée à saint Folquin de Thérouanne, elle en conservait plusieurs reliques. Ainsi était conservée jusqu'en 1793 une de ses étoles, que l'on transportait au domicile des personnes en cours d'accouchement et placée à leurs côtés. Emportée à l'étranger pendant la Révolution, on ne sait ce qu'il en advint. En 1618, la châsse de Folquin à Saint-Omer fut ouverte à la demande de Philippe Levasseur de Guernonval, baron d'Esquelbecq, dans le but d'en prélever quelques os pour doter l'église d'Esquelbecq, placée sous l'invocation du saint, reconstruite après les pillages et dévastations liées à la furie iconoclaste. Les ossements en question furent remis aux fils de Philippe de Guernonval, un religieux de Saint-Bertin, Guillaume de Whitte présent à la cérémonie écrivit une vie de saint Folquin qu'il dédia au seigneur d'Esquelbecq. Les reliques arrivèrent à Esquelbecq le 14 août 1618. Lors de la Révolution, le curé constitutionnel Antoine Devulder cacha les reliques de saint Folquin pour éviter leur destruction. Seule sa servante fut mise dans le secret. Les reliques se trouvaient toujours dans l'église jusqu'en 2013, date à laquelle elles disparurent. Notes et références Cet article est partiellement ou en totalité issu de l'article intitulé « Esquelbecq » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques du Nord Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail des monuments historiques français
Sint-Folquinuskerk (Ekelsbeke)

De Sint-Folquinuskerk (Frans: Église Saint-Folquin) is de parochiekerk van de gemeente Ekelsbeke in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis De geschiedenis van deze kerk gaat terug tot zeker de 12e eeuw, uit welke tijd de fundamenten van het huidige kerkgebouw stammen. De vierkante vieringtoren is 13e-eeuws en het schip is van 1610. De kerk werd in 1976 getroffen door brand en in 1978 hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met pseudotransept en vieringtoren. Merkwaardig is de met symmetrische figuren in rode en gele baksteen versierde voorgevel. In de toren bevindt zich een beiaard met 13 klokken, waarvan 12 uit 1586 stammen. Interieur De kerk bezit relikwieën van Sint-Folquinus, in een 18e-eeuws schrijn. Deze heilige is hier in 855 overleden. De preekstoel en de biechtstoelen zijn 17e-eeuws, het koorgestoelte 18e-eeuws. Er zijn 16e-eeuwse en vooral 18e-eeuwse heiligenbeelden. Van 1665 is het schilderij Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans, naar Caravaggio. Hier is de kasteelvrouwe Marie-Jacqueline Triest te zien met aan haar voet een hondje. Zij was namelijk vermoord door haar meid, en volgens de overlevering zou het hondje haar lijk hebben gevonden. De graflegging is een 18e-eeuwse beeldengroep.
Église Saint-Martin de Féron

L'église Saint-Martin est une église située sur le territoire de la commune de Féron, dans le département du Nord. Localisation L'église est située sur la commune de Féron, dans le département du Nord. Description L'église Saint-Martin est protégée par un imposant donjon à base carré de 8 m de côté surmonté d'un toit à quatre pans en ardoise. Trois niveaux de construction sont bien délimités : les deux niveaux inférieurs en granit grossier et la partie supérieure en brique. Les deux niveaux supérieurs sont eux-mêmes divisés chacun en deux étages avec une porte centrale et des meurtrières (la porte du haut a été remplacée par l'horloge). Sur la partie en brique sont fixés les quatre chiffres en fer forgé qui scellent la date de construction de l'édifice : 1614. Historique L'église Saint-Martin est construite en 1614. Des phases de reconstruction de la nef auront lieu au XVIIIe siècle et XIXe siècle. L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du 10 février 1948. Mobilier L'essentiel du mobilier de l'église est classé à l'inventaire général du patrimoine culturel en particulier : Le maître-autel en bois peint du XVIIe L'autel de la Sainte-Vierge et son retable La statue de la Vierge à l'enfant Le groupe sculpté de saint Marin et le pauvre La statue de saint Nicolas Galerie Cartes postales anciennes Extérieur de l'église Saint-Martin Intérieur de l'église Saint-Martin Intérieur de l'église Saint-Martin : éléments classés Références Annexes Articles connexes Églises fortifiées de Thiérache Liste des monuments historiques du Nord Féron Liens externes Saint-Martin sur " Les Èglises fortifiées de la Thiérache " Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail du catholicisme Portail des monuments historiques français Portail de l’architecture chrétienne Portail du Nord-Pas-de-Calais
Château des Douaniers

Le château des Douaniers est un château situé à Fresnes-sur-Escaut, dans le Nord, en France. Histoire Les façades et toitures du château, ainsi que, à l'intérieur, le salon et grande chambre au rez-de-chaussée avec leur décor font l'objet d'une inscription au titre des monuments historiques par arrêté du 24 décembre 1982. Le château est inscrit sur la liste des biens du bassin minier du Nord-Pas-de-Calais inscrits sur la liste du patrimoine mondial le 30 juin 2012. En 2019, il fait partie des dix sites considérés comme menacés parmi ce patrimoine de 353 sites inscrits sur la liste du patrimoine mondial. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux du Nord Liste des monuments historiques du Nord Portail du bassin minier du Nord-Pas-de-Calais Portail des monuments historiques français Portail des châteaux de France
Église Saint-Vaast d'Hallennes-lez-Haubourdin

L'église Saint-Vaast est une église située à Hallennes-lez-Haubourdin dans le département du Nord en région Hauts-de-France. Histoire La nef de l'église en pierre calcaire blanche de Lezennes date du XIIe siècle, le clocher est ajouté en 1518 à la demande du seigneur Marc de Cuinghien. Une statue de Saint-Roch réalisée par Julien Destrée est présente dans l'église. Notes et sources Références Notes Voir aussi Portail de l’architecture chrétienne Portail de la métropole européenne de Lille
Sint-Vaastkerk (Hondschote)

De Sint-Vaastkerk (Frans: Église Saint-Vaast) is de parochiekerk van de stad Hondschote, gelegen aan het Place du Général De Gaulle, in het Franse Noorderdepartement. Het betreft een bakstenen gotische hallenkerk die in 1513 gebouwd zou zijn. In dat jaar werd ook de 82 meter hoge toren, genaamd Witte Torre, gebouwd in witte bakstenen. Deze kerk heeft een merkwaardige hoge stenen spits. In 1566 werd de kerk geplunderd door de geuzen, en barstte de Beeldenstorm in de omgeving los. In 1582 brandde de kerk uit, maar de toren bleef gespaard. In 1620 was de kerk weer hersteld. Interieur Het Sint-Sebastiaanaltaar heeft houtsnijwerk in Lodewijk XIV-stijl en wordt beheerd door het in 1586 opgerichte boogschuttersgilde. Het Altaar der Zielen, oorspronkelijk van 1673, is in Lodewijk XV-stijl en heeft een beschilderd paneel dat de Uitstorting van de Heilige Geest boven de Apostelen verbeeldt. Onder het hoofdaltaar is een nicht van Jan Baert begraven, waarop een grafsteen wijst. De preekstoel is van 1755 in rococostijl. De lambrisering werd aangebracht in 1737-1755 en bevat een aantal ingewerkte biechtstoelen. De communiebank is van 1746. De orgelkast werd tussen 1611 en 1613 gebouwd in renaissancestijl. In 1737 werd het deels vervangen door een orgelkast in Lodewijk XV-stijl.
Maison du renard (Lille)

La maison du renard est un bâtiment situé 8bis parvis Saint-Maurice à Lille dans le département français du Nord en région Hauts-de-France. Histoire Le bâtiment est construit en 1660, il tient son nom du renard sculpté dans le cartouche sur le tympan au dessus de la fenêtre droite du 2ème étage. Le cartouche au dessus de la fenêtre gauche contient lui la date de construction. Il est occupé aujourd'hui par des logements dans les étages, son rez-de-chaussée et celui de l'immeuble adjacent accueillent une boulangerie dite Boulangerie du Renard du nom du bâtiment. La façade, la toiture ainsi que l'enseigne sculptée représentant le Renard ont été inscrites à la liste des monuments historiques en 1944. Description De style lillois à arcures, le bâtiment divisé en 2 travées se compose au rez-de-chaussée de 2 arcs, celui de gauche classique surmontant 1 fenêtre à croisée et celui de droite comportant 1 porte en bois sur la gauche et une fenêtre à croisée sur sa droite. Les étages sont aménagés de manière identique chacun composé de 2 arcs surmontant 1 fenêtre à 1 meneau mais sans traverse. Les fenêtres du 2e étage ont la particularité d'être surmontées d'un cartouche dans le tympan, un renard sur la droite et la date de construction du bâtiment à gauche. Le bâtiment est par ailleurs orné sur son coin gauche d'un chaînage alternant pierre calcaire et brique rouge et sur son coin droit d'un chaînage d'angle en besace réalisé également en pierre calcaire. Notes Sources et bibliographie Site ou page web Voir aussi Article connexe Liste des bâtiments de style lillois à arcures pour des bâtiments de style identique. Portail des monuments historiques français Portail de la métropole européenne de Lille
Sint-Audomaruskerk (Millam)

De Sint-Audomaruskerk (Frans: Église Saint-Omer) is de parochiekerk van de gemeente Millam in het Franse Noorderdepartement. De kerk werd samen met het kerkhof in 1951 ingeschreven als monument historique. Geschiedenis Een eerste kerkgebouw werd gewijd in 1083 door de abt van de Abdij van Waten. In 1171 was sprake van de oprichting van een kapel, die bediend werd door een kapelaan en mogelijk een nieuw gebouw was. Deze kerk werd voortdurend verbouwd en vergroot, en uiteindelijk ontstond een driebeukige hallenkerk met transept, tijdens bouwfasen in de 15e eeuw en 1607. De spits van de vierkante vieringtoren werd van 1620-1625 aangebracht. In de 18e eeuw werd de noordbeuk en het middenschip nog vergroot en ook werd tegen de zuidgevel een portaal geplaatst. In de 19e eeuw werd een sacristie aangebouwd. Interieur Het orgel werd vervaardigd door Van Peteghem in 1846 en in 1977 werd het gerestaureerd. De orgelkast kwam in 1812 tot stand. Uit de 18e eeuw is een schilderij dat het Laatste Avondmaal verbeeldt. Een schilderij voorstellende Maria en Kind die de slang verpletteren wordt toegeschreven aan Annibale Carracci. Zie ook Kerkhof van Millam
Sint-Denijskerk (Noordpene)

De Sint-Denijskerk (Frans: Église Saint-Denis) is de parochiekerk van de gemeente Noordpene in het Franse Noorderdepartement. Deze kerk heeft een 14e-eeuwse gotische toren met opengewerkte stenen spits die is ingebouwd in het neogotisch basilicaal kerkgebouw, dat gebouwd is van 1890-1928 en uitgevoerd werd in rode baksteen. De kerk bezit een romaans Doorniks doopvont van de 12e eeuw, uitgevoerd in Blauwe hardsteen van Écaussinnes. ook is er een 16e-eeuwse grafsteen. Uit de 17e eeuw is een schilderij van Mathieu Elias dat de Hemelvaart van Christus verbeeldt. De kerk heeft 16e-eeuwse klokken en een calvarieberg van 1808. De toren en de spits ervan werden in 1932 beschermd en geklasseerd als monument historique.
Sint-Omaarskerk (Ochtezele)

De Sint-Omaarskerk (Frans:Église Saint-Omer) is de parochiekerk van de gemeente Ochtezele in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier een 12e-eeuws romaans bedehuis, waarvan enkele muurresten, gebouwd in ijzerzandsteen in de westgevel behouden zijn gebleven. Gedurende de 15e en 16e eeuw werd deze vergroot in laatgotische stijl, waartoe een noordbeuk en drie koren werden bijgebouwd. Een zuidbeuk werd nooit bijgebouwd zodat de oorspronkelijke, smalle, beuk behouden bleef. Gebouw Er is sprake van een op een hallenkerk gelijkend bouwwerk, nu echter met slechts twee even grote beuken. De drie koorgedeelten zijn wel ongeveer even hoog. Er is een achtkantige vieringtoren. Interieur Het orgel, van 1899, werd vervaardigd door de firma Auguste Renard. Het hoofdaltaar is 19e-eeuws en heeft een tabernakel en een altaarstuk. Een 18e-eeuws schilderij stelt Sint-Nicolaas voor die de zee tot rust brengt. Van omstreeks 1700 is het Maria-altaar in de noordkapel. Er zijn enkele grafstenen, waaronder een van 1577. Het zuidelijke zijaltaar (18e eeuw) is gewijd aan Sint-Omaar, waarvan een beeld aanwezig is. Ook het noordelijke zijaltaar is 18e-eeuws en aan Sint-Anna gewijd. Er zijn twee 18e-eeuwse biechtstoelen en ook het doopvont is uit die eeuw.