NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château de Flers

The Château de Flers (French pronunciation: [ʃato də flɛʁs]) is a château located in Villeneuve d'Ascq, in the Nord department of France. It hosts the Château de Flers museum and the tourism office of Villeneuve d'Ascq city. The château is named after a former nearby village of Flers-lez-Lille. History The château, completed in 1661, is very characteristic of the Flemish architecture of the 17th century. From 1667 to 1747, it belonged to the De Kessel family, the Seigneurs of Flers. In 1747, Philippe André de Baudequin, seigneur of Sainghin, obtains the seigneurie of Flers and the château from his De Kessel cousin. In 1770, Marie-Claire-Josephe de Baudequin married count Ladislas de Diesbach. When his wife died in 1791, he inherits the château and he will be the last seigneur of Flers. Around 1787, the château was modified: the mullions of the windows were removed, the French ceilings were replaced by box-section ceilings, and new chimneys were built. The original drawbridge was replaced by a new one, which still exists. The archway arcade is from this time. During the French Revolution, the family emigrated. The château, entrusted to the care of the former gardener, fell in disrepair and was eventually converted into a farmhouse (La ferme d'en bas). In 1937, Paul Delesalle-Dewas sold the château to the De Diesbach family. In 1951, it was listed as a historic monument. In 1969 it was purchased by the State of France, in 1973 it passed to the commune, and in 1986 to the city of Villeneuve d'Ascq. The restoration was completed by 1991. Since then, the building houses the tourism office and other municipal departments. Architecture The château is characteristic of the Flemish rural architecture of the 17th century. Château de Flers Museum Four rooms in the basement were doing up an archeologic museum in 1991. The museum hosts also temporarily exhibitions, about archeology, local history and regional ethography. Gallery References
Castillo de Flers

El castillo de Flers es un castillo situado en Villeneuve-d'Ascq en el departamento del Norte de Francia. Fue construido en 1661. Su arquitectura es típica de la arquitectura rural flamenca del siglo XVII. Alberga un museo y la oficina turística de la ciudad Villeneuve-d'Ascq. Véase también Castillo de Dalzell Castillo de Drégely Castillo de Ekenäs Castillo de Faulx-les-Tombes
Castello di Flers

Il castello di Flers (in francese château de Flers) è un castello situato a Villeneuve-d'Ascq nel dipartimento del Nord in Francia. È stato costruito nel 1661. La sua architettura è tipica dell'architettura rurale fiamminga del XVII secolo. Ospita un museo e l'ufficio turistico della città. È classificato come Monumento storico di Francia. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Flers Collegamenti esterni Sito ufficiale, su villeneuvedascq.fr.
Kasteel van Flers (Villeneuve-d'Ascq)

Het Kasteel van Flers (Frans: Château de Flers) ligt in de Mélantois bij de plaats Villeneuve-d'Ascq in het Franse Noorderdepartement. Het kasteel is in de stijl van de Vlaamse architectuur in de 17e eeuw. Het is de zetel van de toeristische dienst van de stad en herbergt een museum. De naam van het kasteel is gebaseerd op het dorp Flers-lez-Lille. De bouw van het kasteel werd voltooid in 1661. Het kasteel is een beschermd historisch monument.
Флер (усадьба)

Флер (фр. Château de Flers) — усадебный дом в местечке Вильнёв-д’Аск на северо-востоке Франции, у самой границы с Бельгией. Он был построен в 1660-е годы в характерном для помещичьих домов Испанских Нидерландов стиле. До 1747 года принадлежал дворянскому семейству де Кассель, которое владело ближайшей деревней Флер. В XXI веке замок делят небольшой краеведческий музей и отдел городской администрации по туризму. Галерея Примечания Ссылки Официальный сайт (фр.) (Дата обращения: 7 ноября 2012)
Bergmolen (Waten)

De Bergmolen of Molen van de Berg (Frans: Moulin de la Montagne) is een torenmolen, die dienstdeed als korenmolen in de gemeente Waten in het Noorderdepartement van Frankrijk. Merkwaardig is de natuurstenen molenromp, bestaande uit een achtkant benedenstuk en een rond bovenstuk dat voorzien is van speklagen. Geschiedenis De molen is gelegen op de overblijfselen van de versterkingen. Hier stond vanouds een standerdmolen. In 1731 werd op deze plaats de huidige molen gebouwd. Daarbij werd gebruikgemaakt van witte natuursteen die afkomstig was van de Abdij van Waten. In 1930 werd het molenbedrijf beëindigd. De molen werd met haar omgeving in 1933 geklasseerd als beschermd landschap. In 1977 volgde ook een klassering als monument historique. In 1937 verloor de molen haar wieken tijdens een storm. De Duitse bezetter sloopte in 1940 het mechanisme uit de molen en nam de molen in gebruik als uitkijkpost. In 1985 werd de molen aangekocht door de gemeente. Ze werd vervolgens gerestaureerd: Het metselwerk werd hersteld, in 1987 werd de kap geplaatst. In 1988 volgden de wieken, en in hetzelfde jaar werd de molen opnieuw ingewijd. Er was echter nog geen overbrenging en maalinrichting aanwezig. Daarin werd voorzien in 1993-1994, waarop de molen weer maalvaardig was. Externe links (nl) De Bergmolen in Waten (website: Office de tourisme Hauts de Flandre) (fr) ARAM (fr) Moulins de France
Casteelmeulen

De Casteelmeulen (Frans: Moulin d'Étendard) is een standerdmolen in de gemeente Kassel in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis Op de top van de Kasselberg stond ooit een twintigtal windmolens. De laatste molen vatte vlam op 30 oktober 1911, wat tot ver in de omtrek te zien was. In 1947 werd de molen Ruytoor te Arneke aangekocht door het plaatselijke Syndicat d'Initiative, om op 14 juli 1949 opengesteld te worden voor het publiek. De molen beschikt over twee verschillende inrichtingen: hij fungeert als korenmolen, die biologische bloem vervaardigt. Een elektrische inrichting fungeert als oliemolen voor de productie van zowel koolzaadolie als lijnolie. Nabij de molen bevindt zich een oriëntatietafel en een standbeeld van Maréchal Foch. Externe link (fr) Moulins à Vent en France
Den Leeuw Meulen

Den Leeuw Meulen (ook: Moulin du Lion) is een windmolen in de gemeente Pitgam in het Franse Noorderdepartement. Deze standerdmolen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis De molen werd gebouwd in 1774, volgens een inscriptie in de molenspil. Eigenaar was toen Guillaume Delabaere, en de molen bleef in deze familie tot 1923. De molen bezat drie paar molenstenen. In 1923 werd de molen verkocht aan Lucien Dendrael, die eigenaar bleef tot zijn dood in 1946. Tot dit jaar was de molen in werking, deels door molenaars die hem van de eigenaar huurden. Hierna raakte de molen in verval. In 1970 werd ze echter als dorpsgezicht geklasseerd. De standerd was echter in slechte staat en in de herfst van 1983 viel het molenhuis op de grond. De erfgenamen van de molenaar verkochten de molen in 1984 aan de gemeente. Met behulp van de burgemeester werd de molen gerestaureerd en in 1989 was ze weer maalvaardig.
Drievenmeulen

De Drievenmeulen is een standerdmolen gelegen in de gemeente Steenvoorde in het Franse Noorderdepartement. Geschiedenis De molen werd in 1774 opgericht te Somain, door Quentin Hennion. Daar deed hij dienst als oliemolen. In 1901 werd de molen aangekocht door de heer Desbonnets en naar Steenvoorde verplaatst, waar hij als korenmolen dienst ging doen. In 1938 braken de twee houten roeden, waarop deze door ijzeren exemplaren werden vervangen. Ook de kap werd beschadigd, en deze werd vervangen door een exemplaar dat afkomstig was van de molen van Vanneufville, die zich te Sint-Silvesterkappel bevond. Op 13-14 november 1940 was er een noodweer, waarbij een twintigtal windmolens zwaar werd beschadigd en ook van de Drievenmeulen het dak en de wieken werden verwoest. Het dak werd vervangen door dat van de windmolen van Ledringem, die in mei 1940 door oorlogshandelingen werd verwoest. In maart 1974 staakte de molenaar zijn werkzaamheden en leidde sindsdien nog toeristen rond in zijn molen, die hij goed bleef onderhouden. De molenaar, en later zijn vrouw, overleden echter en in 1988 werd de molen te koop gezet. In 1993 werd ze aangekocht door de gemeente Steenvoorde, waarop van 1995-1997 restauratiewerkzaamheden plaatsvonden. Op 3 oktober 1998 werd de molen opnieuw ingewijd.
Mory Street Military Cemetery (Saint-Léger)

Le Mory Street Military Cemetery (Saint-Léger), cimetière militaire britannique de la route de Mory est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Saint-Léger, dans le département du Pas-de-Calais, au sud d'Arras. Un second cimetière britannique est implanté sur le territoire de la commune : le Saint-Léger British Cemetery. Localisation Ce cimetière est situé à 400 m au sud du village, au bord la route départementale D 36E2, en direction du village de Mory. Histoire Aux mains des Allemands dès fin août 1914, le village restera loin des combats jusqu'en mars 1917, date à laquelle les Allemands évacueront tous les habitants et détruiront complètement les habitations pour transformer la zone en un no man's land à la suite de leur retrait sur la ligne Hindenburg. Les ruines du village de Saint-Léger sont occupées par les troupes du Commonwealth à la mi-mars 1917. Elles sont perdues après une défense obstinée par les 40e et 34e divisions un an après et reprises définitivement à la fin du mois d'août suivant, après de violents combats, par la 62e (West Riding) et la division des gardes. Les premières sépultures du Commonwealth ont été faites au cimetière militaire de Mory Street en 1917. Le cimetière était autrefois considérablement plus grand, mais 48 tombes allemandes et certaines françaises ont ensuite été enlevées. Le cimetière contient maintenant 66 sépultures du Commonwealth et commémorations de la Première Guerre mondiale. Cinq des sépultures sont non identifiées et six sépultures détruites par des tirs d'obus ou enlevées après l'Armistice sont désormais représentées par des monuments commémoratifs particuliers . Caractéristiques Ce cimetière a un plan rectangulaire de 20 m sur 15 et est entouré d'un mur de moellons. Sépultures Galerie Notes et références Pour approfondir Articles connexes Cimetière militaire Liste des mémoriaux et cimetières militaires du Pas-de-Calais Ligne Hindenburg Commonwealth War Graves Saint-Léger Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Le site Find a Grave (trouver une tombe) Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail du Nord-Pas-de-Calais
Mory Street Military Cemetery

Mory Street Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Saint-Léger (Pas-de-Calais). De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt aan de Rue de Vaulx-Vraucourt op 640 m ten zuiden van het centrum (gemeentehuis). Ze heeft een nagenoeg vierkantig grondplan met aan de zuidwestelijke zijde een halfcirkelvormige uitsprong waarin het Cross of Sacrifice staat. De begraafplaats ligt hoger dan het straatniveau en wordt behalve aan de straatzijde afgebakend door een ruwe natuurstenen muur. De open toegang bestaat uit een trap die zich in twee splitst met in totaal zeventien opwaartse treden tussen natuurstenen bloembakken. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en telt 66 graven. Geschiedenis Mory en St. Leger werden midden maart 1917 door Britse troepen bezet. Een jaar later konden ze de dorpen ondanks een hardnekkige verdediging door de 40th en de 34th Divisions niet behouden maar aan het einde van de maand augustus werden de dorpen na zware gevechten door de 62nd (West Riding) en de Guards Division heroverd. In 1917 werden de eerste gesneuvelden op deze begraafplaats bijgezet die later flink werd uitgebreid. Nadien werden 48 Duitse en enkele Franse graven verwijderd. Op de begraafplaats worden nu 66 doden herdacht waaronder 5 niet geïdentificeerde. Voor 6 slachtoffers werden Special Memorials opgericht omdat hun graven door artillerievuur werden vernield en niet meer gevonden werden. Onderscheiden militairen G.F.B. Handley, luitenant bij de Coldstream Guards werd tweemaal onderscheiden met het Military Cross (MC and Bar). sergeant A.H. Wade (Scots Guards) werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). de sergeanten T. Locke (Royal Field Artillery) en A.E. Hooper (Coldstream Guards) en korporaal T.E. Clifford (Coldstream Guards) werden onderscheiden met de Military Medal (MM).
Moulin de la Roome

De Moulin de la Roome is een standerdmolen uit 2000 in de gemeente Terdegem in het Franse Noorderdepartement. Ze is gelegen op een molenberg langs een van de acht Romeinse wegen die uitstralen vanuit Kassel. Geschiedenis In 1992 werd een site aangekocht door Philippe Deram, die uit een molenaarsgeslacht stamde. Op de site stond mogelijk ooit een molen. Deram besloot er ook een molen te bouwen. De werkzaamheden begonnen in 1995 en op 6 mei 2000 werd de molen ingewijd. Externe links (fr) ARAM (fr) Moulins de France
Grand Moulin (Saint-Martin-au-Laërt)

De Grand Moulin is een windmolen te Saint-Martin-au-Laërt, een dorp in het Franse departement Pas-de-Calais, nabij Sint-Omaars. Het is een ronde stenen molen van het type stellingmolen, die dienstdeed als korenmolen. Geschiedenis Reeds in 1801 bestond deze molen. Zij was toen in bezit van Jean François Spéneux, die een aantal tijdens de Franse Revolutie verbeurd verklaarde goederen kocht. Het molenbedrijf werd reeds stopgezet in 1867, en omstreeks 1900 was van de molen slechts een bouwval over. In 1978 werden restauratiewerkzaamheden ingezet. Op 18 september 1983 werd de -geheel gerestaureerde- molen ingewijd en in 2001 werd de molen geklasseerd als Monument Historique. Externe links (fr) ARAM (fr) Gemeente Saint-Martin-au-Laërt
Hoflandmeulen

De Hoflandmeulen (Frans: Moulin de l'Hofland) is een standerdmolen gelegen in de gemeente Houtkerke in het Franse Noorderdepartement. De molen bezit twee maalwerken, zodat ze als korenmolen kan fungeren en tevens veevoederingrediënten tot veevoer kan verwerken. Geschiedenis Op het grondstuk was het jaartal 1782 te lezen, maar bij een restauratie die uitgevoerd werd in 1908, kwam ook het jaartal 1114 tevoorschijn, waarmee deze molen de oudste standerdmolen zou zijn, niet alleen van Frankrijk, maar van geheel Europa. Natuurlijk is de molen vele malen verbouwd. In 1808 was de molen eigendom van Pierre Sockeel, waarna ze in diverse andere handen overging, om in 1851 in bezit te komen van de familie Accou. Deze familie bezit de molen nog steeds, en zij was ook verantwoordelijk voor diverse restauraties, zoals die van 1946 en die welke werd uitgevoerd van 1984-1996. De molen werd in 1977 beschermd als monument historique. Trivia Boven de ‘meelgote’ van de molen is een plank bevestigd aan de meelbak met het daarin, in het Nederlands, de volgende rijmende vermaning gekerfd: "Schept tot u(w) voordeel en vreest Gods oordeel"
Moulin Lebriez (Mentque-Nortbécourt)

De Moulin Lebriez is een torenmolen in de Franse gemeente Mentque-Nortbécourt. De molen staat iets minder dan een kilometer ten oosten van het dorpscentrum van Nortbécourt en deed dienst als korenmolen. Geschiedenis De molen bevindt zich op een heuvel en zou gebouwd zijn in 1714, volgens een inscriptie op een steen aan de binnenkant van de toren. In 1897 werd hij eigendom van Alphonse Lebriez, waaraan de molen zijn naam heeft te danken. Tot 1950 oefende deze het molenaarsbedrijf uit, waarna de molen in verval raakte. In 1964 werd de molenruïne aangekocht door Michel Hoyez, die hem restaureerde en er een tweede woning van maakte. Het binnenwerk bleef grotendeels intact, maar de molenstenen werden verwijderd. In 1977 werd de molen ingeschreven als monument historique. De wieken, die in slechte staat verkeerden, werden in 1981 door nieuwe vervangen. Het aandrijfwerk, deels van oude datum, was niet meer in staat om de kracht van de wieken over te brengen. Daarom werden de wieken vastgezet: ze kunnen niet meer draaien. Nadat een van de wieken gebroken was, werden de houten wieken in 1999 vervangen door metalen wieken. Externe links (fr) Moulins de France (fr) ARAM
Molen van Beuvry

De Molen van Beuvry (ook: Moulin de Beuvry, Moulin du Ballon of Moulin Buret) is een windmolen te Beuvry. Het is een torenmolen die gekenmerkt wordt door speklagen van baksteen en natuursteen. Zij fungeerde als korenmolen. Geschiedenis Op de molenberg stond waarschijnlijk reeds in de 13e eeuw een standerdmolen. Een document uit 1450 toont aan dat deze molen toen toebehoorde aan de Heer van Beuvry. In de Franse tijd werd de molen onteigend en in 1794 werd hij verkocht aan particulieren. De huidige molen werd gebouwd in 1811. Ze heeft waarschijnlijk gefunctioneerd tot eind 19e eeuw, maar omstreeks 1900 had hij al geen wieken en geen staart meer. Tijdens de Eerste Wereldoorlog deed de molen dienst als bunker. Men maakte gebruik van de dikke muren van de molen, en bracht op de eerste verdieping een betonlaag aan. Later werden de deuren dichtgemetseld en werd de toren aan de duiven gelaten, die er in grote aantallen nestelden. In 1983 kwam de molen in bezit van de gemeente en in 1988 begonnen de herstelwerkzaamheden. Op 25 oktober 1992 werd de molen opnieuw ingewijd. Externe links Moulins de France ARAM
Moulin de Courcelles-lès-Lens

De Moulin de Courcelles-lès-Lens is een windmolen te Courcelles-lès-Lens van het type ronde stenen molen. Geschiedenis Deze molen bestond reeds in 1789 en was in bedrijf tot 1903. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden de wieken verwijderd en werd de molen als uitkijkpost gebruikt door de Duitse bezetter. In deze hoedanigheid werd de molen ook door een granaat getroffen, die zich een weg dwars door de molenromp boorde. Na de oorlog werd de molen verlaten en verviel. Gedurende de jaren 80 van de 20e eeuw waren er plannen om de vervallen molen te slopen, doch deze plannen werden verhinderd. De in slechte staat verkerende molen werd, nadat hij door de gemeente was aangekocht, gerestaureerd. In 2007 werd de romp opnieuw opgemetseld, in 2008 werd het timmerwerk en de maalinrichting aangebracht en op het einde van dat jaar werd de kap geplaatst. Vervolgens werd het wiekenkruis gemonteerd. December 2013 brak bij storm echter een wiek af, terwijl een andere beschadigd werd. Externe links Moulins de France La Voix du Nord
Moulin Blanc (Saint-Amand-les-Eaux)

De Moulin Blanc is een windmolen gelegen in de gemeente Saint-Amand-les-Eaux in het Franse Noorderdepartement. Het is een ronde stenen molen die dienst heeft gedaan als korenmolen en oliemolen. Geschiedenis Hoewel de gemeente Saint-Amand-les-Eaux 22 windmolens heeft gekend, is de Moulin Blanc de enig overgeblevene. Deze grote molen, op een opvallende ronde onderbouw, werd opgericht in 1802. Ze bezat drie paar molenstenen die in 1925 door rollen werden vervangen. Begin 20e eeuw was er al een stoommachine die als krachtbron fungeerde als er te weinig wind was. Deze werd in 1918 door de Duitse bezetter geconfisqueerd. In 1920 werden de wieken verwijderd en werd een gasmotor als krachtbron geïnstalleerd. In 1952 werd het bedrijf beëindigd en in 1982 werd de molen aangekocht door de gemeente. Het maalwerk was toen echter al verwijderd. Restauratie vond plaats vanaf 1986. In 1988 werd de kap geplaatst. De granieten molenstenen voor het persen van olie werden geplaatst, terwijl in 1995 ook de wieken werden aangebracht. Het mechanisme dat de kracht van de wieken op de molenstenen overbrengt, ontbreekt echter.
Moulin Michel

De Moulin Michel is een standerdmolen te Coquelles. Geschiedenis Op deze plaats stond reeds in de 13e eeuw een standerdmolen. Ook op kaarten uit latere tijdvakken kwam een standerdmolen voor. Op 22 september 1800 werd de molen door een wervelstorm vernield en weer herbouwd. Een document uit 1834 maakt melding van de molen. Op 22 mei 1940 werd de molen door de Duitse bezetter opgeblazen. Aldus vond de molenaar, die in 1939 was gemobiliseerd, zijn eigendom vernield, toen hij in 1941 terugkeerde. Na de oorlog werd de molen van Krochte aangekocht. De verplaatsing en reconstructie van de molen startte in 1951, en in augustus 1952 draaiden de wieken voor het eerst. In dit jaar kwam een timmerman echter om bij een verkeersongeluk, en enkele weken later viel een andere timmerman van de molentrap en overleed eveneens. Uiteindelijk werd het werk min of meer voltooid, maar -aangezien de molenaar allergisch was voor de verf- werd het houtwerk niet goed beschermd en de molen verkeerde snel in slechte staat omdat het houtwerk werd aangetast. Van 1975-1976 vonden conserveringswerkzaamheden plaats en in 1976 werd de molen ingewijd. In 1977 werd de molen geklasseerd als Monument Historique. In januari 1978 werd de molen echter door een zware storm omvergeblazen. Herstel volgde, en in 1980 was de molen weer maalvaardig. Externe links ARAM Moulins de France
Moulin Tablette

De Moulin Tablette is een windmolen in de gemeente Maubeuge in het Franse Noorderdepartement. Deze ronde stenen molen fungeerde als korenmolen. Tegenwoordig staat hij midden in een woonwijk met hoogbouw, zodat hij te weinig wind krijgt om te draaien. Geschiedenis De molen werd gebouwd in 1799 en stond aanvankelijk op een vlakte buiten de vestingwerken. De laatste eigenaar was Vital Legay. Diens zoon en gedoodverfde opvolger stierf eerder dan hij. In 1882 vermaakte de molenaar daarom de molen aan de gemeente, met recht op vruchtgebruik. Daarmee was de Moulin Tablette de eerste molen die in handen van de gemeente kwam. Uiteindelijk was van de molen alleen de romp over, die te midden van stadsuitbreidingen bleef bestaan. In 1993 werden definitieve plannen tot restauratie ervan ontvouwd en in 1996 was de molenromp hersteld. In 1999 werd ook de molenkap geplaatst. Dit was een reconstructie van de originele kap, waarvan de constructie met behulp van een aantal vroegere afbeeldingen, zoals briefkaarten, kon worden achterhaald. Ook het wiekenkruis werd weer geplaatst. Het achthoekige houten skelet is in het metselwerk opgenomen en alleen vanuit de binnenkant van de molen is te zien. De toren is 8,54 meter hoog en de buitendiameter aan de basis is 6,15 meter.