NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Riddagshausen Abbey

Riddagshausen Abbey (German: Kloster Riddagshausen) was a Cistercian monastery just outside the city of Brunswick in Germany. History It was founded as Marienzelle by Ludolf the Wend, a ministerialis of Henry the Lion and steward of Brunswick, and settled in 1145 by monks from Amelungsborn Abbey. Henry endowed the new foundation in 1146 with the neighbouring village of Riddagshausen, from which it took its name. The abbey early acquired reichsunmittelbar status as an Imperial abbey. It was mediatised in 1569 by Brunswick-Wolfenbüttel, when it became a Protestant establishment. From 1690 it was also the home of a prestigious Lutheran seminary for training of preachers, the first in Germany. The religious community and the seminary were dissolved in 1809. Description The site, now included within the city of Brunswick, in the district of Wabe-Schunter-Beberbach, is now mostly a nature reserve and arboretum. The nature reserve Riddagshäuser Teiche is designated as Important Bird Area and Special Protection Area. The surviving buildings include the abbey church and the gatehouse, now home of the Cistercian Museum. Notes and references External links (in German) Riddagshausen: local history and photo gallery (in German) Riddagshausen Abbey photo gallery (in German) Riddagshausen Abbey photos
Abbazia di Riddagshausen

L'abbazia di Riddagshausen (in tedesco: Kloster Riddagshausen) è stato un monastero cistercense, nella parte orientale di Braunschweig, in Germania. Storia L'abbazia venne fondata nel 1145 da monaci cistercensi dell'abbazia di Amelungsborn. Qui venne fondata una prima chiesa da Ludolfo di Wenden, ministeriale di Enrico il Leone, signore di Braunschweig. Nel 1146 Enrico donò alla nuova fondazione religiosa i terreni circostanti del villaggio di Riddagshausen, da cui l'abbazia prese nome. Anche Anno di Heimburg fu coinvolto nella fondazione. L'abbazia raggiunse brevemente lo status di abbazia imperiale. L'abbazia di Riddagshäuser si ispira a modelli francesi, come l'abbazia di Cîteaux in Borgogna, regione dalla quale aveva avuto origine l'ordine dei cistercensi. La concezione architettonica del complesso monastico segue i principi della purezza ascetica, senza fare uso di alcun elemento decorativo. La chiesa dell'abbazia è in classico stile gotico con una grande navata centrale. La chiesa dell'abbazia venne consacrata nel 1275. Gli edifici circostanti furono tutti terminati nel corso del XII secolo. Nei secoli successivi l'abbazia raggiunse molta fama, tanto che si ricorda la visita del cardinale Niccolò Cusano nel 1451. Inoltre l'abbazia ottenne da papa Sisto IV la concessione dei diritti cardinali. Con la Riforma a cui aderì il ducato di Brunswick-Wolfenbüttel nel 1569, l'ordine cistercense lasciò l'abbazia che divenne un prestigioso centro di formazione per i seminaristi luterani. Questa comunità religiosa e il seminario venne sciolta nel 1809. Attualmente l'abbazia va parte di un quartiere della città di Braunschweig ed è tutelata come monumento storico ma anche grazie alla presenza del parco circostante come area protetta naturale. Gli edifici ad oggi in piedi sono la chiesa e il portale d'ingresso all'area, oggi museo dell'abbazia cistercense. Galleria d'immagini Bibliografia Johann Georg Justus Ballenstedt: Geschichte des Klosters Riddagshausen bei Braunschweig. Scheningen 1809. (Digitalisat der UB Braunschweig) Johannes Beste: Das Kloster Riddagshausen. Ein Geschichtsbild. Wolfenbüttel 1898. (Digitalisat der UB Braunschweig) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Abbazia di Riddagshausen Collegamenti esterni Sito ufficiale, su klosterkirche-riddagshausen.de. Riddagshausen L'abbazia di Riddagshausen in www.cistercensi.info
Abdij Riddagshausen

De abdij Riddagshausen was een cisterciënzerabdij bij Braunschweig in Nedersaksen. Het klooster Riddagshausen bij Brunswijk werd gesticht door Ludolf van Wenden en in 1145 bevolkt vanuit het Klooster Amelungsborn (dat weer vanuit het eerste Duitse klooster, Klooster Kamp was gesticht). Reeds in 1146 werd het bezit vergroot door Hendrik de Leeuw met de villa Reddageshausen en in de eeuwen daarna breidde het bezit zich verder uit. Abt Johannes Lorbeer (overleden 1586) voerde in 1568 definitief de Reformatie in. Sinds 1625 was de eerste theoloog van Brunswijk tevens abt van Riddagshausen. In 1776 kwam de abdij zelfs nog voor in een lijst van de Nederrijns-Westfaalse Kreits. Het kloosterdomein vormde van 1822 tot 1934 een eigen gemeente.
Klasztor Riddagshausen

Klasztor Riddagshausen (niem. Kloster Riddagshausen) – dawny klasztor cystersów znajdujący się w niemieckim mieście Brunszwik, w dzielnicy Riddagshausen. Od 1568 kościół klasztorny służy jako świątynia luterańska. Historia Klasztor został założony około 1145 roku przez Ludolfa von Wendena, który za zgodą księcia Henryka Lwa podarował zakonnikom z Amelungsborn 45 hektarów ziemi. W 1147 placówkę pod swoją opiekę wziął papież Eugeniusz III, a w 1173 Henryk Lew podarował jej relikwie przewiezione z Jerozolimy. W latach 1216–1275 wzniesiono obecną świątynię na miejscu romańskiego poprzednika. Pod koniec XIII wieku wzniesiono kaplicę, znaną jako Frauenkapelle, która służyła jako dom modlitwy dla kobiet, które nie mogły przebywać na terenie klasztoru. W okresie reformacji, w latach 1542–1553, kompleks był wielokrotnie plądrowany, wskutek czego nie zachował się żaden element pierwotnego wystroju. W 1568 kościół przeszedł w ręce luteran, a w dawnym klasztorze założono szkołę protestancką, której dyrektor zachował tytuł opata. W 1606 świątynia została ponownie obrabowana. W latach 1809–1813 kompleks okupowały wojska napoleońskie. W latach 50. XIX wieku zrujnowane zabudowania klasztorne rozebrano. Zachowano kościół, który odrestaurowano w latach 70. tamtego stulecia pod okiem Ernsta Wiehego i rekonsekrowano w 1883 roku. W 1975 ukończono jego kolejną renowację. Architektura i wyposażenie kościoła klasztornego Kościół klasztorny reprezentuje styl wczesnogotycki. Jest to budowla trójnawowa, o układzie bazylikowym, z transeptem i prostopadle zamkniętym prezbiterium otoczonym obejściem. Nawę główną przykrywaja sklepienie krzyżowo-żebrowe. Nad skrzyżowaniem naw wznosi się sygnaturka. Najstarszym elementem wyposażenia jest renesansowa chrzcielnica, wykonana w 1562 roku. Otacza ją dębowo-lipowa balustrada z roku 1620, a nad nią zawieszony jest bogato dekorowany baldachim. Ambonę wykonał w 1622 roku Zacharias König. Barokowy ołtarz główny pochodzi z 1735 roku, zdobią go sceny ostatniej wieczerzy oraz ukrzyżowania Chrystusa. Organy wykonał w 1979 roku Alfred Führer, zainstalowano je w prospekcie nawiązującym do zniszczonych w XIX wieku barokowych organów z 1619 roku, z których zachowano dwa rejestry oraz tablice z malowidłami. W sygnaturce zawieszono trzy dzwony – najstarszy z 1882 roku i dwa młodsze z 1972. Galeria Przypisy
Kunsthalle Emden

Kunsthalle Emden (Henri and Eske Nannen Foundation, Donation Otto Van de loo) is a German art museum in Emden in East Frisia, Germany. The museum's collections include more than 1,500 works. History In 1986, Henri Nannen (1913–1996) commissioned a building for his collection of 20th-century art in Emden, his home town. The core of the collection includes German Expressionism with works by Nolde, Macke and Kokoschka. In October 2000 the Munich art dealer and collector Otto van de Loo donated his collection to Kunsthalle Emden. Provenance research and collection Provenance research into the Nannen donation pointed to some problematic artworks. An artwork from the Ismar Littmann art collection, which had confiscated by the Gestapo, was restituted. In 2002 a settlement was reached with the heirs of Elisabeth Bamberger concerning the painting Bauernhof by Emil Nolde. In fleeing Nazi Germany, Bamberger had placed her painting for safekeeping with her cantor, Mr. Wurzburger, who, along with his wife, was murdered by Nazis in the Holocaust and their possessions seized by the Gestapo. The reappeared in the Kuntshalle in Emden, where" it arrived as a bequest from the Henri Nannen Foundation". See also Kunsthalle References
Kunsthalle d'Emden

La Kunsthalle d'Emden (Fondation Henri et Eske Nannen, Donation Otto Van de loo) est un musée d'art allemand à Emden en Frise orientale. Les collections du musée comprennent plus de 1 500 œuvres. Histoire Collections Le musée a participé à la première restitution d'un tableau de la collection Littmann, confisquées par la Gestapo. Notes et références Sources (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Kunsthalle in Emden » (voir la liste des auteurs). Bibliographie Voir aussi Articles connexes Kunsthalle Liens externes Portail des arts Portail des musées Portail de l’Allemagne
Kunsthalle Emden

De Kunsthalle Emden is een museum voor moderne kunst in de noordwestelijke Duitse havenstad Emden in Nedersaksen. Beschrijving De Kunsthalle is een uit typisch Oost-Friese baksteen opgetrokken gebouw, dat werd ontworpen door de architecten Friedrich en Ingeborg Spengelin uit Hannover. De bouw van het museum werd in 1983 mogelijk gemaakt door de in Emden geboren Henri Nannen (1913-1996), jarenlang de uitgever en hoofdredacteur van het tijdschrift Stern. Hij stelde daartoe een groot deel van zijn vermogen beschikbaar, waaronder zijn omvangrijke kunstverzameling, die vooral uit schilderijen en beeldhouwwerken uit de tijd van het expressionisme bestaat. De Kunsthalle werd op 3 oktober 1986 geopend door het toenmalige Duitse staatshoofd Richard von Weizsäcker, die bij die gelegenheid de "menselijke dimensies" van het museum roemde. Aan Nannen werd vanwege de oprichting van het museum het ereburgerschap van de stad Emden verleend. In 1997 werd een substantiële collectie moderne kunst geschonken door de verzamelaar Otto van de Loo (1924-2015). In hetzelfde jaar werd begonnen met een verbouwing van de Kunsthalle. Het vernieuwde en uitgebreide museum werd op 2 oktober 2000 heropend door bondskanselier Gerhard Schröder. Nannens weduwe Eske Nannen, geboren Nagel (1942) leidt zowel het museum als de Stiftung Henri und Eske Nannen und Schenkung Otto van de Loo die de vaste collectie beheert. Aan de Kunsthalle is een schilderopleiding voor kinderen verbonden. Collectie en tentoonstellingen De Kunsthalle heeft een vaste collectie van ongeveer 1500 schilderijen, beelden en andere objecten. Daarvan zijn ongeveer 650 ingebracht door Henri Nannen bij de oprichting van het museum. Het zwaartepunt ligt bij schilderijen uit de periode van de nieuwe zakelijkheid en het Duitse expressionisme. Er is werk te zien van onder anderen Ernst Ludwig Kirchner, Max Pechstein, Franz Marc en Emil Nolde. De door Otto van de Loo gedoneerde collectie (ongeveer 200 objecten) bevat werken uit met name de informele schilderkunst, CoBrA en Gruppe SPUR. Er worden jaarlijks gemiddeld ongeveer vijf speciale exposities ingericht. In april 2006 waren in het museum 103 exposities gehouden. De meest succesvolle daarvan was die over de Noorse schilder Edvard Munch, die van oktober 2004 tot januari 2005 ongeveer 120.000 bezoekers trok. Ook een tentoonstelling over Emil Nolde (1987) en de expositie Der Akt (2002/2003) werden goed bezocht. De Kunsthalle Emden organiseert in samenwerking met diverse beeldenparken jaarlijks de Garten Eden Ostfriesland. Externe link (de) Website Kunsthalle Emden
Кунстхалле Эмдена

Кунстхалле в Эмдене (нем. Kunsthalle in Emden) — художественный музей в восточнофризском городе Эмден, основанный публицистом Генри Нанненом в 1986 году. Существенный вклад в собрание внесла коллекция мюнхенского галериста Отто ван де Лоо, которая дополнила 650 произведений из фондов основателя; сегодня галерея располагает коллекцией в полторы тысячи полотен, регулярно пополняемых за счет покупок и пожертвований. История и описание План по созданию нового кунстхалле в городе Эмден появился в 1983 году. Генри Наннен пожертвовал все свое состояние, приобретенное за время руководства журналом «Stern»; он также передал музею свою обширную коллекцию произведений искусства, включавшую картины и скульптуры, созданные в годы расцвета экспрессионизма. Позднее Наннен несколько раз объяснял в газетных интервью, что вначале его часто спрашивали, почему он решил построить галерею именно в Эмдене — а не в Гамбурге, где он долгое время жил и работал; Наннен обосновывал своё решение тем, что в Гамбурге он смог бы открыть только «еще один кунстхалле», в то время как в Эмдене это был единственный музей такого рода. За свою работу Наннен позже был удостоен звания почетного гражданина города. 3 октября 1986 года бывший президент ФРГ Рихард фон Вайцзеккер открыл новый музей, специализировавшийся на немецком экспрессионизме и включавший в том числе работы Эрнста Людвига Киршнера, Макса Пехштейна и Эмиля Нольде. Работа музея поддерживается некоммерческим объединением «Друзья Кунстхалле» (Kunstverein in Ostfriesland e.V.; 1154 члена), а также — федеральной землёй Нижняя Саксония: с 2014 года галерея получает ежегодную субсидию в размере 850 000 евро. В апреле 2006 года в музее прошли работы по модернизации и реконструкции, занявшие двадцать месяцев. Кунстхалле в Эмдене также сотрудничает с местной детской художественной школой. Музей отметился и рядом удачных приобретений: так в 1980-х годах им были приобретены работы Герхарда Рихтера, которые с тех пор кратно возросли в цене. Самой успешной выставкой в истории кунстхалле на сегодня является выставка норвежского художника Эдварда Мунка, которая в 2005 году привлекла около 120 000 посетителей: за ней следуют выставки Эмиля Нольде (1987 год, 46 000 посетителей) и выставка «The Nude» (2002/2003, 42 000). На апрель 2006 года в галерее были проведены 103 выставки. См. также Гамбургский кунстхалле Примечания Литература Kunsthalle in Emden, Stiftung Henri und Eske Nannen, München: Prestel, 1996. 25 Jahre Kunsthalle Emden, Flessner, Bernd. — Norden: Verl. Soltau-Kurier-Norden, 2011, 1. Aufl. Ссылки Kunsthalle in Emden, (Emden Art Gallery) (англ.). lootedart.com. Central Registry of Information on Looted Cultural Property 1933—1945 (12 декабря 2002). Дата обращения: 6 февраля 2019.
Grane Dam

The Grane Dam (German: Granetalsperre) is a dam above the village of Astfeld/Herzog-Juliushütte in the borough of Langelsheim in the Lower Saxon part of the Harz mountains. Dam system It is the newest dam in the Harz, built in 1969 in the Grane valley. Because the river Grane itself does not deliver enough water for the 3 km long reservoir, a 7.4 km long diversion channel was built from the Oker river below the Oker Dam. This also collects water from the Gose on the way. A further 4.8 km long diversion runs from the Radau to the Großer Romke and thus into the Oker-Grane Tunnel as well. Likewise there is a 4.6 km long tunnel to the Innerste Dam. The operator of the Grane Dam, as well as its associated diversion systems and waterworks is the Harzwasserwerke. The barrage is an earth dam with asphaltic concrete lining. Reservoir The Grane Reservoir (Granestausee) supplies drinking water, acts as flood protection, water regulation and electricity generation. The hydro-electric power station has a power output of 180 kW. The waterworks for drinking water lies higher up on the northern slope. The water from the reservoir is pumped up into a compensating storage basin of 60,000 m³ capacity, from where it flows to the waterworks. The Grane Dam has an average annual discharge of 55 million m³. Because the reservoir provides drinking water, water sports are not allowed. Even motor traffic is kept away from it. A track for maintenance was laid around the reservoir, which is also open to walkers and cyclists and is about 17 km long. There is a checkpoint (no. 110) in the Harzer Wandernadel hiking network by the reservoir known as Granestausee. See also List of dams and reservoirs in Germany List of dams and reservoirs in the Harz Notes Peter Franke; Wolfgang Frey (1987), Talsperren in der Bundesrepublik Deutschland (in German), Berlin: Systemdruck, ISBN 3-926520-00-0 External links Harzwasserwerke.de Archived 2011-07-19 at the Wayback Machine with link to current dam data
Lappwald

The Lappwald is a heavily wooded range of hills, 20 km long and up to 5 km wide, in central Germany. It stretches northwards from the town of Helmstedt. The border between Lower Saxony and Saxony-Anhalt runs through the woods, of which about three quarters is on Lower Saxon terrain. The Lappwald is part of the Elm-Lappwald Nature Park. Location The Lappwald runs from north-west to south-east parallel to the Elm hills, which lie about 10 km further west. The forests of the Lappwald are almost entirely uninhabited. The only settlements are the Helmstedt hamlet of Bad Helmstedt and the Harbke sector of Autobahn in the south, and the installations of the old airbase of Mariental in the north. History The first records describe the Lappwald as the Lapvualt in the year 1147. There is no clear derivation for the name "Lappwald". The most likely theory is to do with the hunting term Einlappens. The Lappwald was a border forest for many centuries between the Brunswick and Prussian territories. Numerous smugglers and other criminals, including the well-known figure of "Robber Captain Rose" (Räuberhauptmann Rose, real name: Carl Wallmann) used the forest's border situation to their advantage. In the 20th century the Inner German Border divided the Lappwald, following the old Brunswick-Prussian boundary. In the Lappwald northeast of Helmstedt are the remains of a defensive ditch forming part of the old dyke to Walbeck. The structures that have survived include two watchtowers from the 13th century which are referred to as the 1st and 2nd Walbeck Watchtowers (Walbecker Warte). Another well-preserved medieval watchtower is located immediately next to the B 1 federal road to Magdeburg on the edge of the Lappwald. Geology From a geological point of view, the Lappwald, which reaches a height of 211 m on the Heidberg, is a hollow, that only appears like a raised horst due to the sharply downfaulted terrain it is surrounded by. In the Cretaceous, a period of some 71 million years, the sea washed chalk, marls and sands in several flood phases into the Helmstedt and Schöppenstedt hollow and thus covered the underlying rock. Further flooding by the sea in the succeeding Tertiary era created large areas of bog in the Helmstedt Basin that were transformed under sub-tropical climatic conditions into massive brown coal deposits. References External links Official tourism website Archived 2020-11-23 at the Wayback Machine Private website about the Nature Park Lappwald Nature Reserve
Lappwald

Het Lappwald is een 20 kilometer lange en vijf kilometer brede beboste heuvelrug en natuurpark in Duitsland, nabij Helmstedt. De deelstaatsgrens tussen Nedersaksen en Saksen-Anhalt loopt erdoorheen. Ongeveer drie-vierde ligt in Nedersaksen. Een deel van het woud is natuurreservaat. Het hoogste punt is 194 m hoog, en in een ten zuidoosten aansluitende andere heuvelrug de Heidberg met 211 meter. Ligging Het Lappwald ligt in het Natuurpark Elm-Lappwald. Het verloopt van noordwest naar zuidoost, evenwijdig met de Elm, een tot meer dan 300 m hoge, met beukenbos bedekte, heuvelrug, die een tiental km westelijker ligt. Het gebied is vrijwel onbewoond. Er zijn alleen de plaatsen Bad Helmstedt van de gemeente Helmstedt, en 'Autobahn' van de gemeente Harbke en in het noorden de voormalige kazerne van Mariental-Horst, waar vanaf 1937 een Fliegerhorst met militaire opleidingsschool van de Luftwaffe is geweest, en waar nu het Ortsteil Horst van Mariental ligt. Van 1755 tot 1894, toen die opdroogde, was er op de locatie van Bad Helmstedt een als geneeskrachtig beschouwde, minerale bron in het bos aanwezig. Geschiedenis Het Lappwald wordt voor het eerst vermeld in 1147 als Lapvualt. De herkomst van de naam is onzeker: vermoedelijk komt het van de jachtterm Einlappen. Dat betekent ongeveer: rondom het terrein, waar een drijfjacht wordt gehouden, fladderende lappen of bundels veren ophangen, om het te bejagen wild zó te laten schrikken, dat dat het jachtterrein niet ontvlucht (Duits: durch die Lappen geht). Het Lappwald was eeuwenlang een grensgebied tussen Pruisen en Brunswijk. Talrijke smokkelaars en criminelen maakten gebruik van deze grenssituatie. In de 20e eeuw volgde de Duits-Duitse grens hier dezelfde grenslijn. Ten noordoosten van Helmstedt vindt men nog resten van de gracht van de landweer richting Walbeck. Twee 13e-eeuwse wachttorens, Walbecker Warte 1 en 2 genoemd, alsook een in 1855 ingrijpend gerenoveerde, van oorsprong ook middeleeuwse, wachttoren aan de weg naar Maagdenburg bevinden zich in het woud.
Лаппвальд

Ла́ппвальд (нем. Lappwald) — группа сильно лесистых холмов в центральной Германии, 20 км в длину и до 5 км в ширину, простирается от города Хельмштедт. Через Лаппвальдский лес проходит граница между Нижней Саксонией и Саксонией-Анхальт, причём около трёх четвертей его территории находятся в Нижней Саксонии. Лаппвальд входит в Эльм-Лаппвальдский заповедник. Расположение Лаппвальд протянулся с северо-запада на юго-восток, параллельно элмским холмам, которые лежат примерно в 10 км к западу. Леса Лаппвальда почти полностью необитаемы. В них расположены только деревни Bad Helmstedt и Харбке на юге, и постройки старой авиабазы Мариенталь на севере. История Впервые упомянут как Lapvualt в 1147 году. Происхождение названия неясно. Наиболее вероятно, что оно связано с охотничьим термином (нем. Einlappens) — обносить флажками. На протяжении многих столетий Лаппвальд был пограничным лесом между брауншвейгскими и прусскими территориями. Многочисленные контрабандисты и другие преступники, в том числе знаменитый разбойник «Капитан Роуз» (нем. Rauberhauptmann Rose, настоящее имя: Карл Валльманн), использовали пограничное положение леса в своих интересах. В XX веке внутренняя немецкая граница (en:Inner German Border) разделила Лаппвальд, следуя старой брауншвейг-прусской границе. К северо-востоку от Хельмштедта, в Лаппвальде находятся остатки оборонительного рва, входившего в состав старой системы укреплений Вальбека. Сохранившиеся сооружения включают в себя две сторожевых башни XIII века, называемые первой и второй вальбекскими сторожевыми башнями. Другая хорошо сохранившаяся средневековая сторожевая башня расположена непосредственно рядом с федеральной дорогой B1 на Магдебург, на краю Лаппвальда. Геология С геологической точки зрения Лаппвальд, достигающий высоты 211 м, представляет собой низину, которая лишь выглядит как горст в связи с резким опущением местности, которой он окружён. В меловом периоде, в течение примерно 71 миллионов лет, море намывало мел, известняк и песок в несколько этапов наводнения в хельмштедтское и шёппенштедтское углубления, покрыв таким образом подстилающие породы. Дальнейшие затопления морем в последующем третичном периоде создали большие площади болот в хельмштедтском бассейне, которые под воздействием субтропических климатических условий трансформировались в массивные залежи бурого угля. Примечания Ссылки Official tourism website Private website about the Nature Park Lappwald Nature Reserve (недоступная ссылка)