NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château de Bentheim

Le château de Bentheim est un château fondé au début du Moyen Âge. Il est cité pour la première fois au XIe siècle dans les registres de l'abbaye de Werden (1050). Il est situé sur une colline surplombant la commune de Bad Bentheim. Histoire Le château de Bentheim était la capitale du comté de Bentheim. Le premier propriétaire connu du château est Otton II de Northeim, duc de Bavière. En 1116, le château est complètement détruit pendant la guerre entre Lothaire III et Henri V. L'Annalista Saxo décrit comment Lothaire « assiège Binithem, une belle ville forte, brûlée après avoir été conquise ». Le mot « fort » (firmam) suggère que le château a joué un rôle vital dans les défenses de la ville, mais il est supposé qu'il s'agissait d'une structure en bois, et pas encore d'un château en pierre. Le château sera reconstruit peu de temps après par Otto von Salm, beau-frère du vainqueur de la guerre, Lothaire III. En 1146 une guerre a éclaté entre Otto von Salm et le seigneur d'Utrecht, l’évêque Herbert de Béron. Otto sera vaincu près de Ootmarsum. Par cette défaite, le château tombe aux mains du seigneur d'Utrecht. Le fils d'Otto essayera de reprendre le château mais perdit l'affrontement et fut capturé par Hermann von Stahleck en 1148. Il passera une année entière en prison avant d'être étranglé. La fille d'Otto, Sophie von Salm-Rheineck héritera alors du château. Elle se mariera au comte Thierry VI de Hollande. Leur fils, Florent III, héritera du comté à la mort de Sophie (en 1165) et devient ainsi le premier des comtes de Bentheim-Hollande (ou plus fréquemment utilisé comte de Hollande), qui restèrent attaché jusqu'en 1421. Cette année-là, le château passe aux mains de Eberwin IV von Götterswick, cousin du dernier comte de Hollande. Voir aussi Bad Bentheim Comté de Bentheim Liste des ducs de Bavière Liste des comtes de Hollande Liens externes (de + en + nl) Site officiel Portail des châteaux Portail de la Basse-Saxe Portail des monuments historiques en Allemagne
Kasteel Bentheim

Kasteel Bentheim (Duits: Burg Bentheim) is een middeleeuws kasteel gelegen in Bad Bentheim in de Grafschaft Bentheim in Nedersaksen. Het kasteel is gebouwd van zandsteenblokken. Dit zandsteen draagt de naam van de plaats: Bentheimer zandsteen. Het kasteel is nog steeds bewoond maar de vestingwerken en enkele historische ontvangstruimtes zijn (tegen betaling) toegankelijk voor het publiek. Het woongedeelte wordt bewoond door de adellijke familie zu Bentheim und Steinfurt. Het kasteel is gelegen op een heuvel met een hoogte van 91,9 meter boven NN. Per 2026 is het kasteel, tijdelijk, gesloten voor bezoekers wegens instortingsgevaar. Het gebouw Wil men het kasteel betreden dan passeert men twee poorten. De onderste poort stamt nog uit de dertiende eeuw. De bovenste poort werd in de zeventiende eeuw ontworpen door de Nederlandse bouwmeester Philips Vingboons. De Kronenburg is het representatieve gotische woongebouw, dat in de late negentiende eeuw naar historisch voorbeeld werd gerenoveerd. De Kruittoren met zijn middeleeuwse kerker kreeg rond 1525 zijn huidige vorm. In het kasteel zijn dus meerdere bouwstijlen terug te vinden, zoals de romaanse stijl, gotiek en renaissance. Vanaf de dertig meter hoge middeleeuwse kruittoren heeft men bij mooi weer een fraai uitzicht over Westfalen en Twente. In de kapel (de Katharinenkirche) bevindt zich het Crucifix van Bentheim (Duits: Herrgot von Bentheim) , een zandstenen kruisbeeld uit de twaalfde eeuw. Geschiedenis Het kasteel Bentheim is sinds het midden van de twaalfde eeuw steeds door vererving familiebezit gebleven. De oudste bekende bezitters waren Otto II van Rheineck en zijn moeder Geertruid van Northeim. Vervolgens kwam het door het huwelijk van Otto's zuster Sophia van Rheineck met graaf Dirk VI van Holland Bentheim in handen van hun jongere zoon Otto van Bentheim. In de veertiende eeuw kwam de burcht door vererving in handen van de familie Van Güterswyk die zich later Van Bentheim noemde. Kasteel Steinfurt werd door huwelijk aan het bezit toegevoegd. In 1650 werd Bentheim bezocht door de kunstschilders Jacob van Ruisdael en Nicolaes Berchem, die het kasteel vastlegden op diverse schilderijen (een van deze schilderijen wordt permanent tentoongesteld in een galerie binnen Kasteel Bentheim). Tussen 1752 en 1804 werd Kasteel Bentheim verpand aan het Keurvorstendom Hannover. Sinds 1804 behoort het weer aan de familie Van Bentheim, die zich sinds 1817 Fürsten zu Bentheim und Steinfurt mag noemen. Afbeeldingen Externe links (nl) Officiële website
Zamek Bentheim

Zamek Bentheim (niem. Burg Bentheim) – wczesnośredniowieczny zamek położony w mieście Bad Bentheim w Dolnej Saksonii w Niemczech będący siedzibą rodu szlacheckiego Bentheim-Steinfurt. Położenie Zamek znajduje się na wysokości 91,9 m n.p.m. w centrum miasta Bad Bentheim w powiecie Grafschaft Bentheim w kraju związkowym Dolna Saksonia Republiki Federalnej Niemiec. Jest oddalony o około 8 kilometrów od granicy niemiecko-holenderskiej. Historia Pierwsze udokumentowane wzmianki na temat zamku pojawiły się w 1020 roku. Od XV wieku w posiadaniu grafów von Bentheim, których potomkowie mieszkają w nim do dziś. Po wojnie trzydziestoletniej zamkowe obwarowania zaczęły tracić swoje znaczenie militarne i zamiast tego budowla służyła m.in. jako sąd i więzienie. Kiedy po zakończeniu wojen napoleońskich tereny dzisiejszego Grafschaft Bentheim trafiły w granice Królestwa Hanoweru, tutejszy graf Ludwig otrzymał tytuł książęcy. W połowie XIX wieku ruszyła powolna odbudowa ze zniszczeń poniesionych w minionych konfliktach zbrojnych. W latach 1883–1912 część mieszkalną przebudowano w stylu neogotyckim na reprezentatywną rezydencję dla panującego księcia zu Bentheim und Steinfurt. Dalsze prace restauracyjne zatrzymał wybuch I wojny światowej w 1914 roku. Zamek Bentheim współcześnie Obiekt jest obecnie udostępniany w celach turystycznych. Ze zwiedzania wyłączone są tylko pywatne pomieszczenia zajmowane przez rodzinę książęcą. Zobaczyć można m.in. gotycką kaplicę, muzeum zlokalizowane w dawnej stajni, zamkowe wieże oraz wnętrza palatium, w tym: bibliotekę, salę rycerską i komnatę sypialną w stylu rokoko. W historycznym wnętrzu zamku można zorganizować sesję zdjęciową, a nawet się pobraċ. Dodatkowo zobaczyć można również kolekcję powozów, a co roku w maju w przyległym parku zamkowym odbywa się turniej rycerski. Linki zewnętrzne Zamek Bentheim: strona oficjalna. [dostęp 2020-04-23]. (niem. • ang. • niderl.). Miasto Bad Bentheim: strona oficjalna. [dostęp 2020-04-23]. (niem. • niderl.).
St. Peter und Paul (Cappeln)

St. Peter und Paul in Cappeln (Oldenburg) ist die Pfarrkirche der katholischen Kirchengemeinde St. Peter und Paul Cappeln, die dem Dekanat Cloppenburg des Bistums Münster angehört. Geschichte In Cappeln bestand im 12. Jahrhundert eine Kapelle, die zum Kirchspiel Emstek gehörte. 1159 wurde Cappeln ausgepfarrt. Die vormalige Kapelle wurde zur Pfarrkirche erhoben und in den folgenden Jahrhunderten mehrmals vergrößert. Von 1900 bis 1902 wurde sie durch einen Neubau von Hilger Hertel dem Jüngeren ersetzt. Baubeschreibung Die neugotische Hallenkirche aus rotem Backstein mit Werksteingliederung hat ein Querhaus, einen eingezogenen polygonalen Chor und einen vorgestellten Westturm. Ausstattung Der überwiegende Teil der Ausstattung stammt aus der Bauzeit der neuen Kirche. Dazu gehören die 1902 von Wilhelm Derix gestalteten Bleiglasfenster, der Kreuzweg von Johann Bartscher sowie Altar, Kanzel, Chorgestühl und Wandmalerei. Vom Vorgängerbau übernommen wurden der romanische Taufstein aus Bentheimer Sandstein (Bentheimer Typ), der um 1200 gefertigt wurde, barocke Figuren aus der Werkstatt des Thomas Simon Jöllemann, ein Vortragekreuz aus dem späten 18. Jahrhundert sowie eine Glocke von Hermann Klinghe aus dem Jahr 1494. Zwei Altäre aus der alten Kirche befinden sich in St. Marien im benachbarten Sevelten. Literatur Die Bau- und Kunstdenkmäler des Herzogtums Oldenburg. III. Heft: Amt Cloppenburg und Amt Friesoythe, Neudruck der Ausgabe 1903, Osnabrück 1976, S. 71–73. Georg Dehio (Hrsg.): Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Bd. 2: Bremen/Niedersachsen, Neubearb., München 1992, ISBN 3-422-03022-0, S. 339 f. Weblinks St. Peter und Paul (Cappeln) im Denkmalatlas Niedersachsen Einzelnachweise
Halepaghen Grammar School

The Halepaghen Grammar School (German: Gymnasium Halepaghen-Schule), or HPS, is a gymnasium ("grammar school") in Buxtehude (Lower Saxony, Germany). The school was mentioned for the first time in 1390 as an (original) grammar school. The school was named after Gerhard Halepaghe (born about 1430 in Buxtehude; died April 1484 in Buxtehude), a famous graduate from Buxtehude. The Halepaghen School was the first school in Germany to establish a new sixth form system. Instead of a class system (Obersekunda, Unterprima, Oberprima), the HPS established a course system. Notable alumni Elton, comedian Stefan Studer, former footballer Tiemo Wölken, German Member of the European Parliament (MEP, Social Democratic Party of Germany) See also List of the oldest schools in the world Pictures External links School website (in German)
Volkswagenwerk Wolfsburg

Volkswagenwerk Wolfsburg (letteralmente in italiano stabilimento Volkswagen di Wolfsburg) è un complesso edilizio multifunzionale che ospita sia lo stabilimento che la sede centrale mondiale del Gruppo Volkswagen. Situato a Wolfsburg in Germania, è uno degli stabilimenti di produzione più grandi al mondo occupando un'area di poco meno di 6,5 milioni di m² e un'area edificata di 1,6 milioni di m². Nel 2015 lo stabilimento ha prodotto 815.000 autovetture. A metà del 2023 circa 61.880 persone erano impiegate nello stabilimento. Era il più grande al mondo fino a quando non è stato superato dalla Tesla Gigafactory 5 in Texas nel 2022. Automobili prodotte Auto in produzione Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Volkswagenwerk Wolfsburg Collegamenti esterni Sito ufficiale, su volkswagen-newsroom.com. (EN) Volkswagenwerk Wolfsburg, su Structurae.
Завод Volkswagen в Вольфсбурге

Завод Volkswagen в Вольфсбурге — всемирная штаб-квартира Volkswagen Group и одно из крупнейших производственных предприятий в мире. В 2015 году завод в Вольфсбурге произвёл 815 тысяч автомобилей. На этом предприятии также производятся колбаски карривурст Volkswagen. Производимые автомобили Volkswagen Golf Volkswagen Golf Sportsvan Volkswagen Golf R Volkswagen Golf GTI Volkswagen Golf GTE Volkswagen e-Golf Volkswagen Touran Volkswagen Tiguan SEAT Tarraco См. также Autostadt Сборочный завод Ford Kansas City Фольксваген карривурст Примечания
Volkswagenwerk

Volkswagenwerk är huvudfabriken till Volkswagen AG, belägen i Wolfsburg. Fabriken grundades i slutet av 1930-talet inom ramen för Nazitysklands KdF-projekt. Under Andra världskriget användes fabriken till produktion av krigsmateriel, bland annat terrängfordonet Kübelwagen, amfibiefordonet Schwimmwagen. Även montering av V-1-raketen ägde rum här. Efter krigsslutet återupptogs produktionen av Volkswagen typ 1 vid fabriken. Antalet anställda vid anläggningen uppgick 2007 till ca. 49 300. Referenser
Braunschweig University of Art

The Braunschweig University of Art (Hochschule für Bildende Künste Braunschweig, HBK) is the second largest fine arts college in Germany. History The history goes back to the “Zeichnen-Instithut” (Drawing Institute) founded by the Brunswick Business Association in 1841 and which was first led by Johannes Selenka. From that Drawing Institute, the state-approved urban “Handwerker-Kunstgewerbeschule” (Artisan Arts and Crafts School) developed via various stages, and shortly thereafter the “Meisterschule des Deutschen Handwerks” (Master School of German Craftsmanship) developed. The real precursor of the HBK was founded in 1952: the urban Werkkunstschule Braunschweig (School of applied art). It became the Staatliche Hochschule für Bildende Künste (State College of Fine Arts) – abbreviated as SHFBK - and in 1978 it became the HBK. The SHFBK was already equated with the academic universities of Lower Saxony since 1972 and a few years later it was included in the Lower Saxony Higher Education Act as an artistic and scientific university. Since then the HBK has the right to award doctoral degrees as well as habilitation. Associated with this recognition was an extension in staff and space. In 1984, the award-winning new building of the Brunswick architects Kraemer, Sieverts & Partners was completed. A few years later, a multi-storied former factory building was rebuilt in which many of the artistic classes and workshops are housed. As a final addition, the library became an expansion which was built with parts of the dismantled Mexican pavilion from the EXPO 2000 by architect Ricardo Legorreta. About 1,200 students are currently enrolled in the courses Media Studies (Bachelor and Master), Science of Art (Bachelor, Master and PhD), Fine Arts (Diploma), Visual Communication (Bachelor), Industrial Design (Bachelor, Master and phD), Art Education (Bachelor), as well as Performing Arts / Arts in Action (Bachelor, Master of Education) at HBK. Characteristics The special profile of the HBK consists of relatively open studies. Individual projects, the discourse between students and professors and finally the discourse between the students (learning from and with each other) are supported. Students have the opportunity to link different subjects together and participate in all college courses and activities. Persons Visual Arts Visual Communication References External links Official website
EWE Arena

Die EWE Arena (Eigenschreibweise: EWE ARENA) ist ein Komplex aus zwei Multifunktionsarenen in der niedersächsischen Stadt Oldenburg, der an die Weser-Ems-Halle angegliedert ist. Der Namensgeber der Arena ist der Energieversorger EWE aus Oldenburg. Dabei tragen beide Arenen den Namen EWE Arena, zur Unterscheidung wird nur jeweils Große oder Kleine vor den Namen gestellt. Dieses Konzept wird auch im Logo der EWE Arena verdeutlicht. Dabei steht das blaue Rechteck für die große und der gelbe Kreis für die kleine Arena. Kleine EWE Arena Die Kleine EWE Arena wurde im Juni 2005 eröffnet und fasst bis zu 4100 Zuschauer bei Konzerten sowie 3100 Zuschauer bei Basketball- und 2300 Zuschauer bei Handballspielen. Charakteristisch ist der kreisrunde Bau der Arena mit einem Durchmesser von rund 70 Meter. Darüber hinaus besitzt die Arena eine 35 Meter lange und 5 Meter hohe Photovoltaikanlage, die auf Schienen seitlich an der Außenwand installiert ist, der Sonneneinstrahlung folgt und gleichzeitig das Halleninnere vor den Sonnenstrahlen schützt. Die Kleine EWE Arena ist die Heimspielstätte für den Damen-Handball-Bundesligisten VfL Oldenburg. Bis zum Umzug in die Große EWE Arena im April 2013 bestritt auch der Herren-Basketball-Bundesligist EWE Baskets Oldenburg hier seine Heimspiele. 2014 und 2015 war die Kleine EWE-Arena Austragungsstätte der Deutschen Hallenmeisterschaften im Männerfaustball. Die ARD überträgt seit 2005 im Rahmen der Sportschau Box-Veranstaltungen aus der Halle. Im Juni 2006 bestritt die deutsche Volleyballnationalmannschaft der Herren hier im Rahmen der EM-Qualifikation ein Spiel gegen Tschechien. Des Weiteren finden in der Halle Konzerte, Shows, Ausstellungen, Messen, Kongresse und Tagungen statt. Große EWE Arena Zu Beginn des 21. Jahrhunderts prüfte die Stadt Oldenburg die Modernisierung des Hallenkomplexes der Weser-Ems-Halle. Als Ergebnis, welches „Projekt 2014“ genannt wird, wurde der Bau einer neuen Multifunktionsarena und der Abriss mehrerer alter Hallen beschlossen. Nachdem mit dem Abriss der Hallen 5 und 6 der Weser-Ems-Hallen Platz geschaffen wurde, begann man im Februar 2012 mit dem Bau der Großen EWE Arena (in der Planungsphase auch „Weser-Ems-Arena“ genannt), welche am 20. April 2013 nach 14-monatiger Bauzeit mit einem BBL-Spiel der EWE Baskets Oldenburg gegen die Telekom Baskets Bonn eröffnet wurde. Seitdem ist die Arena neue Heimspielstätte der EWE Baskets. Die Große bietet gegenüber der Kleinen EWE Arena nochmal eine deutliche Steigerung des Platzangebots. Sie fasst bei Basketballspielen über 6000, bei Handballspielen über 5500 und bei Boxkämpfen über 7300 Zuschauer. Sogar Reitveranstaltungen können von über 4200 Zuschauern verfolgt werden. Auch bei Konzerten bietet die Arena bis zu 8000 Zuschauern Platz. Seit dem Spiel der EWE Baskets gegen den FC Bayern München am 20. Oktober 2019 betrug die Kapazität bei Basketball-Spielen 6200 Zuschauer. Im Februar 2026 erhöhte sie sich durch das Ermöglichen weiterer Stehplätze im Oberrang auf 6.335 Zuschauer. Weblinks weser-ems-hallen.de: Offizielle Website der EWE Arena und der Weser-Ems-Halle stadionwelt.de: Hallenführer Einzelnachweise
Kleine EWE Arena

Kleine EWE Arena (English: Small EWE Arena) is a dual indoor sporting arena complex that is located in Oldenburg, Germany. It is a part of the Weser-Ems Halle multi-sporting complex, which contains two main sports arena halls, the small Kleine EWE Arena, and the large Große EWE Arena. The facility's name comes from a sponsorship arrangement with the German energy and telecommunications company EWE AG. Kleine EWE arena The small Kleine EWE arena has a seating capacity of 4,100 for concerts, 3,148 for basketball games, and 2,300 for handball games. It was regularly used as the home arena of the EWE Baskets Oldenburg professional basketball team for national domestic German League games from 2005 to 2013, and occasionally used by them for their home games after that. Gallery References External links Official Website Kleine EWE Arena (in German) Official Website Kleine EWE Arena (in German)
ЕВЕ Арена

ЕВЕ-арена (нем. EWE Arena) — дворец спорта в Ольденбурге, Германия. Вместимость — приблизительно 4100 зрителей. Домашняя площадка для баскетбольного клуба «ЕВЕ-Баскетс», выступающем в первой Бундеслиге Германии и женского гандбольного клуба «Ольденбург». Начало строительства арены началось в 2003 году, а открытие состоялось 11 июня 2005 года. Цена строительства составила 9 млн евро. На арене также проходят другие спортивные соревнования, концерты, ярмарки и конгрессы. Ссылки Official Website (нем.) EWE Arena Official Website (нем.)
Heligoland Bird Observatory

The Heligoland Bird Observatory (Vogelwarte Helgoland in German), one of the world's first ornithological observatories, is operated by the Ornithologische Arbeitsgemeinschaft Helgoland e.V., a non-profit organization which was founded in 1891 to support research on the fauna of Heligoland, a small German archipelago, comprising the islands of Heligoland and Düne, in the Heligoland Bight of the North Sea. The principal research focus is on bird migration through banding studies. Over 400 species have been recorded. OAG Helgoland produces an annual bird report. History Heligoland is on a major migration route for birds crossing the North Sea; for centuries, both those on migration and those breeding there, were an important source of food for the islanders. In the early 19th century Heligoland also became a source of bird specimens for collectors and museums. Ornithologist and artist Heinrich Gätke first visited the island in 1837 and moved there permanently in 1841 as secretary to the British Governor. He began collecting specimens of rarities for both artistic and scientific purposes. He spent most of the next 60 years studying the birds and coined the term "Vogelwarte", producing a book ("Die Vogelwarte Helgoland") on his research in 1891, with an English translation published in 1895. The modern observatory was established in 1910 by Hugo Weigold with a systematic trapping and banding program using the "Heligoland traps" he developed. References Notes Sources Hünemörder, Ch. (1995). "Ornithology on the island of Helgoland and the role of the Biologische Anstalt up to the foundation of the separate "Vogelwarte"". Helgoland Marine Research. 49 (1–4): 125–134. Bibcode:1995HM.....49..125H. doi:10.1007/BF02368343. "OAG Helgoland". Ornithologischen Arbeitsgemeinschaft Helgoland e.V. Archived from the original on 31 July 2018. Retrieved 2 February 2010. "RRBO: History". Raccoon Ridge Bird Observatory. Archived from the original on 29 January 2009. Retrieved 2 February 2010. Further reading Gätke, Heinrich (1895). Heligoland as an ornithological observatory; the result of fifty years' experience. Edinburgh: D. Douglas.
Helgolands fågelstation

Helgolands fågelstation är en av världens första ornitologiska fågelstationer. Den drivs av Ornithologische Arbeitsgemeinschaft Helgoland, en ideell organisation grundad 1891 för forskning om fågelfaunan på Helgoland. Verksamhet Fågelstationens huvudsakliga fokus ligger på sträckräkning och ringmärkning, där över 400 arter har registrerats. Stationen tar fram omfattande årliga rapporter som täcker all forskning som bedrivs vid stationen. Historia Helgoland ligger i en stor flyttväg för fåglar som korsar Nordsjön. I århundraden var både de fåglar som flyttade och de som häckade där en viktig källa till föda för öborna. På 1800-talet blev Helgoland också en källa för samlare till museer. Ornitologen och konstnären Heinrich Gätke besökte ön första gången 1837, och han flyttade dit permanent 1841 som sekreterare åt den brittiske guvernören. Han började samla in exemplar av rariteter för både konstnärliga och vetenskapliga ändamål. Han tillbringade större delen av de följande 60 åren med att studera fåglarna på Helgoland. Gätke myntade termen Vogelwarte. Han skrev 1891 boken Die Vogelwarte Helgoland om sin forskning, med en engelsk översättning publicerad fyra år senare. Den moderna forskningsstationen etablerades 1910 av Hugo Weigold. Där förekommer systematisk forskning, sträckräkning och ringmärkning med hjälp av Helgolandsfällan som han utvecklade där. Helgolands fågelstation är numera uppdelad på två enheter. Det är dels fågelstationen på ön, dels forskningsinstitutet i Wilhelmshaven. Bilder Se även Rossittens fågelstation Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Helgolands fågelstation.
Międzynarodowe Muzeum Wiatraków i Młynów Wodnych w Gifhornie

Internationales Mühlenmuseum Gifhorn (z niem. Międzynarodowe Muzeum Młynów w Gifhornie) – skansen wiatraków i młynów wodnych założony w 1980 roku w Gifhornie w niemieckim kraju związkowym Dolna Saksonia. Na obszarze 16 ha nad kanałami i stawami zgromadzono tu 16 oryginalnych młynów lub dokładnych replik młynów z 12 krajów świata (m.in. z Niemiec, Holandii, Portugalii, Hiszpanii – Baleary, Francji – Prowansja, Grecja – wyspa Mykonos, Węgier, Rosji, Ukrainy, Tajwanu, Korei i Serbii). Jest to jedyny tego rodzaju i na taką szeroką skalę skansen na świecie poświęcony wiatrakom. Na obszarze skansenu znajduje się również wystawa modeli wiatraków z całego świata. Linki zewnętrzne Strona muzeum