NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Andreas, Hildesheim

The church of St. Andreas is the principal Lutheran church of Hildesheim, Germany, not to be confounded with the Catholic Hildesheim Cathedral. Its tower is 114.5 metres (376 ft) tall, making it the tallest church tower in Lower Saxony; it is accessible (364 steps) and offers a panoramic view of both the city and surrounding countryside. History The earliest church building on the Treibeinsel dedicated to the Apostle Andreas (Andrew) was a simple pre-Romanesque chapel, which already existed at the death of Bishop Bernward in 1022. Bishop Godehard was brought here after his death in 1038 so the people could mourn. During the romanesque period, the center of the market and workshops was relocated from the swampy lowlands between Domburg and Michaeliskirche ("Old Market") to near St. Andreas. The chapel was subsequently replaced with a romanesque church with a strong westwork. The building of the gothic church, in the basilica style and romanesque westwork, was begun at the end of the fourteenth century, the choir in 1389, the northern nave in 1404, and the tower in 1503. By 1504, the nave with its side altars was finished and all that remained to be completed was the tower. This was only done in 1883-1890, when the tower reached its current height. The interior, with the quire and the radiating side chapels to the east, was modeled after the French cathedrals. Like market churches in many other German dioceses, St. Andreas represented bourgeois self-confidence in the High Middle Ages in comparison to the lordship of the Bishops, manifested in the cathedral. During the Reformation, this old question of authority was combined with the religious question. Consequently, in 1542, St. Andreas became the first church in Hildesheim to support Lutheranism; it was also there where Johannes Bugenhagen initiated the new church order. This is remembered in the 1995 Brunnen Memorial by Ulrich Henn, which is located in the southern forecourt of the church. The church burned down during the Second World War on 22 March 1945, and only the ruined outer wall remained standing. From 1956-1965, St. Andreas was completely rebuilt as an almost exact copy of the original. A new, four manual organ was built by Rudolf von Beckerath and completed in 1966. Opposite the church, the Upended Sugarloaf, a famous half timbered-house with a very unusual shape, was rebuilt in 2009/2010. Bells In the tower hang four bells from 1725, 1738, 1632, and 1963: Measurements The church's dimensions attest to the prosperity and self-confidence of the Hildesheim citizens. St. Andreas is with its 114.5 m tower one of the tallest churches of the world. Length: 80 m Width: 35 m Height: 27 m Tower: 114.5 m See also List of tallest structures built before the 20th century References The information in this article is based on that in its German equivalent. External links (in German) St.-Andreas-Gemeinde Hildesheim Official website of the parish
Église Saint-André de Hildesheim

L'église Saint-André de Hildesheim est une église luthérienne située dans la ville de Hildesheim dans la moitié nord de l'Allemagne dans le land de Basse-Saxe. C'est la plus haute structure de la ville et la plus haute église de Basse-Saxe . L'édifice comprend une horloge. Historique La construction a commencé au Moyen Âge en 1389 . De nombreuses interruptions de la construction ont été causées par des guerres, des querelles, le manque de matériel, le manque de fonds et les périodes de peste. Le 10 novembre 1883, jour du 400e anniversaire de Martin Luther, la première pierre fut posée pour la construction de la tour qui a été achevée en 1886. La tour comprend un étage d'observation à 75 mètres de hauteur. Durant la Deuxième Guerre mondiale l'église Saint-André a complètement brûlé. Elle a été reconstruite entre 1956 et 1965 et inaugurée le 29 août 1965. Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes : Hauteur sous voûte : 28,6 m Longueur : 80 m Hauteur de la tour : 114 m Largeur : 35 m Articles connexes Liste des églises les plus hautes Liens externes Site officiel Emporis Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de la Basse-Saxe
Sint-Andreaskerk (Hildesheim)

De Sint-Andreaskerk van Hildesheim is een lutherse kerk gewijd aan de apostel Andreas. Deze kerk in gotische stijl heeft een toren van 114,5 meter, wat het de hoogste kerktoren van Nedersaksen maakt. Geschiedenis Op de plaats van de huidige kerk heeft in ieder geval voor het sterfjaar van bisschop Bernward in 1022 een preromaanse kapel gestaan die gewijd was aan Andreas. In de romaanse periode wordt de markt verplaatst van de Oude Markt bij de Michaeliskirche naar het veld bij de kapel. Het kleine kapelletje wordt dan vervangen door een romaanse kerk. Van deze kerk resteert nu alleen nog het westwerk. Met de gotische kerk is aan het eind van de veertiende eeuw begonnen. Het koor kwam gereed in 1389, de noordelijke zijbeuk in 1404, de toren in 1503. De toren werd echter pas afgebouwd eind negentiende eeuw. Deze parochiekerk aan de markt was in de middeleeuwen een prestigeobject van de steeds welvarender en invloedrijker wordende burgerij, tegenover de macht van de lokale bisschop die zetelde in de Dom van Hildesheim. Tijdens de reformatie was de Andreaskerk de eerste kerk in Hildesheim die overging naar het protestantisme. In 1542 werd door Johannes Bugenhagen voor het eerst Luthers gepreekt. In 1995 heeft de Beeldhouwer Ulrich Henn deze gebeurtenis vastgelegd in een bronzen deur in een van de portalen van de kerk. In de Tweede Wereldoorlog is de kerk zwaar beschadigd. Na bombardementen in 1945 op Hildesheim was de kerk volledig uitgebrand en stonden alleen de buitenmuren en de toren overeind. In de jaren 50 werd de kerk zo goed mogelijk in originele staat hersteld.
Kościół św. Andrzeja w Hildesheimie

Kościół św. Andrzeja w Hildesheimie (niem. St. Andreaskirche zu Hildesheim) – kościół luterański położony w Hildesheimie. Pełni funkcję kościoła parafialnego parafii St.-Andreas-Gemeinde Hildesheim. Zbudowany w XIV i XV wieku w stylu gotyckim na miejscu wcześniejszego kościoła romańskiego. Jego widoczna z daleka, mierząca 114.50 m wieża, jest najwyższą wieżą kościelną w Hildesheimie i w całej Dolnej Saksonii. Historia Na miejscu obecnego kościoła stała zbudowana w XII wieku trzynawowa romańska bazylika. W 1389 mieszczanie Hildesheim rozpoczęli budowę trzynawowego, gotyckiego kościoła pod wezwaniem św. Andrzeja. Rozmiary kościoła i jego wyposażenie miały świadczyć o dumie i zamożności mieszkańców miasta, które swój dochód czerpało z położenia na przecięciu się dwóch głównych szlaków handlowych. Budowniczym świątyni był prawdopodobnie Peter Parler lub któryś z jego uczniów. Wzorem architektonicznym nowego kościoła mogła być, nie licząc katedr francuskich, katedra św. Wita w Pradze. Budowa kościoła trwała ponad sto lat, a biorąc pod uwagę położenie kamienia węgielnego pod odbudowę wieży 10 listopada 1883 roku (z okazji 400. rocznicy urodzin Marcina Lutra) – prawie pięciuset lat. Budowa była wiele razy przerywana; na przeszkodzie stawały wojny, konflikty, brak materiałów budowlanych i środków finansowych oraz zarazy. Reformacja dotarła do Hildesheimu w 25 lat po tym, jak Marcin Luter przybił swoje 95 tez na drzwiach kościoła w Wittenberdze. 1 września 1542 roku przyjaciel i współpracownik Lutra, Jan Bugenhagen wygłosił w kościele św. Andrzeja, po raz pierwszy w Hildesheimie, kazanie protestanckie. Jego tematem był ustęp z Ewangelii św. Marka: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!” (Mk 1,15). Pobyt Bugenhagena upamiętnia nowoczesna fontanna na zewnątrz kościoła. Po niszczycielskim ataku bombowym 22 marca 1945 roku kościół został całkowicie spalony. W latach 1956–1965 został odbudowany i 29 sierpnia 1965 roku uroczyście poświęcony, jako ostatni ze zniszczonych kościołów Hildesheimu. Architektura Wnętrze Wejście do wnętrza prowadzi przez drzwi fasady zachodniej, w której zachowały się pozostałości romańskiego westwerku z roku 1140. Nawa główna, wysoka na 28,60 m, przykryta jest sklepieniem gwiaździstym. Nawy boczne łączą się z przodu w wieniec pięciu kaplic otaczających przestrzeń wokół ołtarza. Wystrój rzeźbiarski tej przestrzeni jest dziełem Ulricha Henna. Wieża Wieża kościelna została udostępniona publiczności w marcu 1995 roku. Znajduje się na niej platforma widokowa, do której prowadzą 364 stopnie schodów. W wieży wiszą cztery dzwony, z których trzy pochodzą z byłych niemieckich terenów na wschodzie. Najcięższy i najstarszy dzwon, 3-tonowy Osanna pochodzi z kościoła Mariackiego w Gdańsku, gdzie w 1632 roku został odlany, a po drugiej wojnie światowej wywieziony do Hildesheimu. Przypisy
Centre Alemany de l'Emigració

El Centre Alemany de l'Emigració de Bremerhaven es troba en el moll New Harbor, el qual fou obert el 1852 i per on fins al 1890 hi passaren gairebé 1,2 milions de persones que es dirigien a les Amèriques. Si tenim en compte els molls que hi havia al costat, uns 7,2 milions d'emmigrants partiren d'Alemanya des de Bermerhaven.Després d'un període aproximat d'uns vint anys treballant per la seva fundació, el Centre va obrir les portes finalment el 5 d'agost de 2005. Conté una biblioteca de 2.000 llibres sobre la emmigració i una col·lecció en creixement que inclou biografies, imatges, documents i objectes diversos.Ha estat distingit com a millor Museu Europeu de l'any 2007. Entre 1821 i 1914 un total de 44 milions d'europeus deixaren la seva terra. El segle xix va ser un segle de forts canvis socials a Alemanya (la transició d'una societat agrícola a una d'industrial, creixement demogràfic, atur, desigualtats, etc.) i bona part de la població marxà als Estats Units, Canadà, Sud-amèrica i Austràlia cercant feina, terres, un sou i menjar. Ja en el segle xx, el moviment migratori es va mantenir, assolint els nivells més elevats durant el període de la República de Weimar als anys 20 per causes econòmiques, i després de la Segona Guerra Mundial molts emigrants eren refugiats, desplaçats, sense sostre, etc. Referències
Deutsches Auswandererhaus

Deutsches Auswandererhaus je muzeum v Bremerhavenu v německé spolkové zemi Svobodné hanzovní město Brémy. Věnuje se především německému vystěhovalectví do Ameriky (především do Spojených států) v 18.–20. století. Bylo otevřeno v roce 2005. V roce 2012 byla budova rozšířena a expozice se nyní věnuje i problematice přistěhovalectví, přičemž hlavní důraz je věnován 60. a 70. létům 20. století. Jedná se o jediné muzeum v Německu, věnující se otázkám migrace. V roce 2007 bylo oceněno cenou Evropské muzeum roku. Expozice Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Deutsches Auswandererhaus na Wikimedia Commons Auswandererhaus Bremerhaven
German Emigration Center

The German Emigration Center (German: Deutsches Auswandererhaus) is a museum located in Bremerhaven, Germany dedicated to the history of German emigration, especially to the United States. It is Europe's largest theme museum about emigration. Visitors can experience the emigration process through interactive exhibits. The museum also provides access to databases of immigration records. The museum opened on August 8, 2005. References External links German Emigration Center Website, in German and English Further reading Bade, Klaus J. "From emigration to immigration: The German experience in the nineteenth and twentieth centuries." Central European History 28.4 (1995): 507–535. Quirin, Katrin (2009). Das Buch zum Deutschen Auswandererhaus = The German Emigration Center Book (in German and English) (2nd ubarb. und erw. ed.). Bremerhaven [Germany]: DAH. ISBN 978-3-00-028384-0.
Maison allemande de l'émigration

La Maison allemande de l'émigration (Deutsches Auswandererhaus) est un musée de Bremerhaven, créé en 2005, sur le thème de l'émigration allemande aux États-Unis à diverses périodes. Ce musée a reçu en 2007 le Prix du musée européen de l'année. Photos Liens externes (de + en) Site de la maison allemande de l'émigration Site officiel Portail des États-Unis Portail des musées Portail des minorités Portail de Brême
Deutsches Auswandererhaus

Deutsches Auswandererhaus is een museum in Bremerhaven in Noord-West-Duitsland. Het hoofdonderwerp is de emigratie van Duitsers en mensen uit Oost-Europa van Bremerhaven naar de Verenigde Staten in de 19e eeuw. Het museum bestaat sinds 2005. Het gebouw ligt in de nieuwe haven welke in 1852 in gebruik werd genomen. Van hieruit vertrokken zo’n 1,2 miljoen mensen naar Noord-Amerika tot 1890. Vanuit Bremerhaven emigreerden in totaal 7,2 miljoen mensen tussen 1830 en 1974. Havenstad Hamburg was een belangrijke concurrent van waaruit ook veel emigranten vertrokken. De Norddeutscher Lloyd was de belangrijkste rederij voor het vervoer van de emigranten vanuit Bremen en de Hamburg-America Line voor Hamburg. Sinds 2012 is er een nieuw gebouw over de immigratie van andere landen naar Duitsland. Dit is het enige museum in Duitsland dat zich met dit onderwerp bezighoudt. In het museum neemt de bezoeker via een audioguide de identiteit van een emigrant over en gaat langs mensen aan een kade via een trap op een 'schip'. Op het schip zijn er hutten en andere kamers uit verschillende decennia en voor verschillende klassen. Later komt de bezoeker bij Ellis Island in 'Amerika' aan en leert bijvoorbeeld de eisen aan immigranten kennen. Andersom kan de bezoeker later naar 'Duitsland' immigreren en ziet zaken, kantoren en ook een bioscoop uit de jaren zestig en zeventig van de 20e eeuw. In 2007 werd het museum beloond met de Europese prijs museum van het jaar. Zie ook Duitse migratie naar de Verenigde Staten BallinStadt in Hamburg Literatuur (de) Joachim Baur, Expokritik: Ein Migrationsmuseum der anderen Art. Das Deutsche Auswanderer-Haus in Bremerhaven. In: Werkstatt Geschichte 15, 2006, nr. 42, pp. 97–103 online-versie (pdf, 190 kb). Externe links (de) Auswandererhaus Bremerhaven (de) Artikel op Monumente Online
Deutsches Auswandererhaus

Deutsches Auswandererhaus är ett emigrantmuseum i Bremerhaven i Tyskland. Huvudtemat för Deutsches Auswandererhaus är den tyska utvandringen till USA under olika epoker. Museet ligger vid Neuer Hafen mittemot Zoo am Meer och har en yta på 4.200 kvadratmeter. Byggnaden ritades av arkitekt Andreas Heller på Architekturbüro Studio i Hamburg. Museet fick 2007 priset European Museum of the Year Award. Fotogalleri Litteratur Joachim Baur, Expokritik: Ein Migrationsmuseum der anderen Art. Das Deutsche Auswanderer-Haus in Bremerhaven, i Werkstatt Geschichte 15, 2006, Nr. 42, sidorna 97-103 Online-Fassung (pdf, 190 kb). Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Deutsches Auswandererhaus. Deutsches Auswandererhaus webbplats Källor Denna artikel baseras på artikeln Deutsches Auswandererhaus på tyskspråkiga Wikipedia. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Deutsches Auswandererhaus. Deutsches Auswandererhaus webbplats
Braunschweig Hauptbahnhof

Braunschweig Hauptbahnhof vasútállomás Németországban, Braunschweig városban. A német vasútállomás-kategóriák közül a második csoportba tartozik. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Hannover–Braunschweig-vasútvonal Braunschweig-Helmstedt-vasútvonal Braunschweig–Bad Harzburg-vasútvonal Braunschweig-Gifhorn-vasútvonal Berlin–Lehrte-vasútvonal Braunschweig–Wieren Forgalom Regionális Távolsági Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Wolfenbütteli vasútállomás (Goslar railway station, RB 43, Braunschweig–Bad Harzburg-vasútvonal) Salzgitter-Bad (Herzberg (Harz), RB 46, Braunschweig–Bad Harzburg-vasútvonal) Salzgitter-Thiede (Salzgitter-Lebenstedt, RB 48, Braunschweig–Bad Harzburg-vasútvonal) Lengede-Broistedt (Hildesheim Hauptbahnhof, RE 50) Braunschweig-Gliesmarode (Bahnhof Uelzen, Braunschweig-Gifhorn-vasútvonal, Braunschweig–Wieren, RB 47) Vechelde (Rheine, Bielefeld Hauptbahnhof, Hannover–Braunschweig-vasútvonal, Ems-Leine-Express, Weser-Leine-Express) Weddel (Braunschw) (Burg (b Magdeburg), Wolfsburg Hauptbahnhof, RB 40, RE 50, Berlin–Lehrte-vasútvonal) Irodalom Jegyzetek További információk
Брауншвейг-Головний

Брауншвейг-Головний (нім. Braunschweig Hauptbahnhof) — залізнична станція в німецькому місті Брауншвейг. Розташована приблизно за 1,5 км SE від центру міста, відкрита 1 жовтня 1960 року, замінивши стару пасажирську станцію. На станції обслуговуються потяги: Deutsche Bahn, Erixx, Metronom і WestfalenBahn. Історія Після трьох років будівництва та десяти років планування 1 жовтня 1960 року було відкрито новий головний залізничний вокзал Брауншвейга, включаючи офісну будівлю висотою 29 м і шириною 98 м, спроектував Ервін Дюркоп, архітектор зі штаб-квартири Deutsche Bundesbahn. Він був створений за зразком римського вокзалу Терміні. Станція працює в мережі Intercity з 1979 року та підключена до мережі Intercity-Express з 1993 року. У травні 1993 року регіональний експрес вперше відправився з Брауншвейга до Магдебурга. З 1993 року будівля вокзалу внесена до списку пам’яток . 25 і 26 жовтня 2003 року була введена в експлуатацію нова електронна централізація. У рамках перенесення вокзалу головний поштамт було перенесено з центру міста на Берлінер-плац. 15 червня 1970 року було завершено будівництво пішохідної естакади між Головним залізничним вокзалом і готелем «Атріум» над Берлінською площею разом із таверною. Шляхопровід знесли у 1999 році. У наступні роки район вокзалу був відремонтований. Першу секцію було завершено у 1992 році, а другу – у червні 2006 року. У 1999-2000 роках, в рамках підготовки до Expo 2000, перед вокзалом був побудований термінал місцевого транспорту. У травні 2000 року відбулося урочисте відкриття зупинки, яка захищена від негоди 100-метровим навісом. Послуги Далекого прямування Регіональний RE 50 Гільдесгайм - Брауншвейг - Вольфсбург RE 60 Райне - Оснабрюк - Мінден - Ганновер - Брауншвейг RE 70 Білефельд - Герфорд - Мінден - Ганновер - Брауншвейг RB 40 Брауншвейг - Гельмштедт - Магдебург - Бург RB 42 Бад-Гарцбург - Фіненбург - Вольфенбюттель - Брауншвейг RB 43 Гослар - Фіненбург - Вольфенбюттель - Брауншвейг RB 44 Зальцгіттер - Брауншвейг RB 45 Брауншвейг - Вольфенбюттель - Шоппенштедт RB 46 Герцберг - Остероде - Зезен - Зальцгіттер - Брауншвейг RB 47 Ільцен - Віттінген - Гіфхорн - Брауншвейг RB 48 Брауншвейг - Зальцгіттер-Тіде - Зальцгіттер-Лебенштедт Примітки Джерела Bundesbahndirektion Hannover, ред. (1960). Hauptbahnhof Braunschweig 1960. Gemeinsam herausgegeben zur Eröffnung des neuen Braunschweiger Hauptbahnhofs am 1. Oktober 1960 von der Bundesbahndirektion Hannover, der Stadt Braunschweig und der Industrie- und Handelskammer Braunschweig (нім.). Braunschweig. G Lages; Albert Trapp; IHK Braunschweig, ред. (1960). Die Braunschweiger Wirtschaft und der neue Bahnhof (нім.). Braunschweig. Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Брауншвейг-Головний
Paula Modersohn-Becker Museum

The Paula Modersohn-Becker Museum in Bremen, Germany, is the first museum in the world devoted to a female artist. Modersohn-Becker (1876–1907) was one of the most important early Expressionists, and the museum features key works from each of her creative periods. History Construction of the museum was commissioned by the businessman and art patron Ludwig Roselius, who assigned the sculptor, craftsman and architect Bernhard Hoetger to design it. Hoetger had become acquainted with Modersohn-Becker while in Paris, and created a unique Brick Expressionist building in her memory. Opened in 1927, the museum now counts as one of the key works of expressionist architecture in Germany. The collection features works covering the artist's entire career, from the early pictures of her training years in Berlin to the paintings she created in Paris in 1906-07, in which she most fully realised her artistic vision. In 1935 local Nazis attacked the art and architecture of the Paula Modersohn-Becker Museum. Ludwig Roselius ignored this but Hitler denounced the art at the September 1936 Nuremberg NSDAP rally and Roselius contemplated suicide. Barbara Goette intervened on Roselius' behalf and Hitler declared the Böttcherstrasse as a monument of 'degenerate art'; the offensive works, including the Paula Modersohn-Becker Museum would not have to be demolished. In exchange Ludwig Roselius pumped capital into Focke-Wulf aircraft company. Important paintings and drawings from Roselius's collection are supplemented by works on loan from the Paula Modersohn-Becker Foundation. Besides Paula's works, the museum also owns the most extensive collection of works by Bernhard Hoetger (1874–1949). The rooms that he designed are now used for special exhibitions of classic modern art. Since 1973, the building has been listed under the monument protection act. The museum is run by the Böttcherstraße GmbH company, named after its location on the architecturally significant Böttcherstraße. Since 2005, Jenny Holzer's electronic homage For Paula Modersohn-Becker has been permanently installed in the stairwell. See also Self-Portrait at 6th Wedding Anniversary List of single-artist museums Google Arts & Culture Notes External links Archived from Paula Modersohn-Becker Museum English-language website in 2010 Paula Modersohn-Becker Museum German-language site Concise English-language site of the Paula Modersohn-Becker Museum and adjacent Ludwig Roselius Museum Paula Modersohn-Becker Museum within Google Arts & Culture Media related to Paula Modersohn-Becker Museum at Wikimedia Commons
Museo Paula Modersohn-Becker

El Museo Paula Modersohn-Becker es un museo dedicado a la artista alemana Modersohn-Becker (1876–1907), una de las primeras pintoras expresionistas. Ubicado en Bremen, Alemania, fue el primer museo del mundo dedicado a una mujer artista y expone obras clave de cada uno de sus períodos creativos. Historia La construcción del museo fue encargada por el empresario y mecenas Ludwig Roselius al arquitecto Bernhard Hoetger. Hoetger conoció la obra de Modersohn-Becker mientras estaba en París y creó un edificio expresionista de ladrillo en su memoria. Inaugurado en 1927, el museo es considerado una de las obras clave de la arquitectura expresionista en Alemania. La colección presenta obras que abarcan toda la carrera de la artista, desde las primeras pinturas de sus años de formación en Berlín hasta las que creó en París en 1906-1907, en las que desarrolló plenamente su creatividad. Importantes pinturas y dibujos de la colección de Roselius se complementan con obras prestadas por la Fundación Paula Modersohn-Becker. Además, el museo también posee la colección más extensa de obras de Bernhard Hoetger . Las salas que diseñó ahora se utilizan para exposiciones de arte moderno. Desde 1973, el edificio está incluido en la ley de protección de monumentos.​ Y desde 2005, una pieza electrónica de la artista Jenny Holzer llamada Arte para Paula Modersohn-Beckerest está instalada de forma permanente en el hueco de la escalera del museo.​ Galería Véase también Autorretrato en el sexto aniversario de bodas Arte y cultura de Google Referencias Enlaces externos Sitio web del Museo Paula Modersohn-Becker Museo Paula Modersohn-Becker dentro de Google Arts & Culture