NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Alter Bothfelder Friedhof

Der Alte Bothfelder Friedhof in Hannover ist ein denkmalgeschützter Friedhof der Kirchengemeinde der evangelischen Kirche St. Nicolai et Antonii aus dem 19. Jahrhundert. Standort der rund 0,98 Hektar großen Anlage ist die Ebelingstraße im heute hannoverschen Stadtteil Bothfeld. Geschichte und Beschreibung Als Nachfolger des bereits im Mittelalter angelegten Kirchhofes direkt an der Kirche St. Nicolai et Antonii wurde zur Zeit des Königreichs Hannover im Herbst des Jahres 1847 ein etwas weiter entfernter, neuer Friedhof angelegt, der heutige Alte Bothfelder Friedhof an der Ebelingstraße, die wiederum direkt auf die Kirche zurückführt. Auf der südlichen Seite der heutigen Ebelingstraße, auf dem Flurstück 11 in der ehemaligen Feldmark der Gemarkung Klein-Buchholz, kauften in der Folge auf dem etwa 3,5 Morgen großen Friedhofsgelände sämtliche Hofstellen mit Reihestellen-Nummern im Kirchspiel Bothfeld ihre für ihren Hof gedachten Erbbegräbnisse. Unter anderem sind Pastor vom Berge und seine Frau, die Schwiegereltern von August Heinrich Hoffmann von Fallersleben, hier bestattet. Heute sind manche der historischen Grabmäler ebenfalls denkmalgeschützt. Siehe auch Stadtteilfriedhof Bothfeld Liste der Baudenkmale in Bothfeld-Vahrenheide Literatur Gerhard Stoffert: Alter Bothfelder Friedhof, in Tradition Klein-Buchholz e. V. (Hrsg.): Von den Urzeiten bis zur Gegenwart. Chronik und Heimatbuch Klein-Buchholz mit Lahe. 1. Auflage. Tradition Klein-Buchholz, 2004, ISBN 3-89384-027-3, S. 364f. Weblinks Viktoria Breitenbicher: Friedhof / Alter Bothfelder Friedhof auf der Seite st-nicolai-bothfeld.de Anmerkungen Einzelnachweise
Nordseewerke

Nordseewerke byla německá loděnice sídlící v Emdenu. Existovala v letech 1903–2010. Zaměřovala se na stavbu, údržbu a opravy civilních i válečných lodí. Historie Loděnice byla založena roku 1903 v Emdenu, přístavu s výhodnou polohou v ústí Emže, která byla prostřednictvím kanálu Dortmund-Ems významnou dopravní tepnou do Porúří. První název loděnice byl Nordseewerke Emder Werft und Dock AG. V první letech se však potýkala s vážnými ekonomickými problémy a roku 1911 prodělala bankrot. Významnou loděnicí se stala až poté, co ji v aukci zakoupil německý průmyslník Hugo Stinnes. Roku 1913 loděnici přejmenoval na Deutsch-Luxemburgische Bergwerks- und Hütten-AG Abt. Nordseewerke Emden. Loděnici se podařilo stabilizovat, rozšířit a modernizovat. Roku 1913 byl dokončen 260metrový suchý dok a začala práce na pěti skluzech pro plavidla. Dva byly dokončeny roku 1913, třetí roku 1914 a zbývající v letech 1918–1919. Za první světové války se loděnici dařilo, i když od Německého císařského námořnictva získala jen dvě menší zakázky na dvě minolovky (M13, M14) a deset ozbrojených trawlerů. Roku 1917 loděnice zakoupila dva plovoucí doky o výtlaku 1250 a 300 tun. Roku 1920 byl v Nordseewerke na vodu spuštěn tanker Baltic pro společnost Deutsch-Amerikanische Petroleum AG. S výtlakem 14 000 tun byl největším do té doby postaveným tankerem. Roku 1924 loděnice výrazně omezila provoz kvůli nedostatku zakázek a v letech 1926–1931 provoz pozastavila a ponechala si pouze nejnutnější personál. Znovuotevřena byla roku 1934 jako Nordseewerke Emden GmbH. V letech 1939–1942 byl Nordseewerke potřetí rozšířena, tentokrát za účelem stavby ponorek pro německou Kriegsmarine. Za druhé světové války námořnictvu dodala třicet středních ponorek Typu VIIC. Dále postavila desítky minolovek třídy M. Nordseewerke obnovila provoz několik let po válce a postupně se zařadila mezi nejvýznamnější německé dodavatele válečných lodí. Poválečnému Německému námořnictvu dodala především řadu ponorek a fregat (většinou v rámci širších konsorcií). Nordseewerke postavila několik sérií ponorek pro export: patnáct ponorek třídy Kobben a šest třídy Ula pro Norsko, tři třídy Dolphin pro Izrael, dvě Třída TR-1700 pro Argentinu a jednu Typu 209 pro Jihoafrickou republiku. V letech 1976–2009 byl loděnice součástí koncernu ThyssenKrupp po názvem Thyssen Nordseewerke. Nordseewerke ukončila činnost roku 2010, neboť byla převzata společností Schaaf Industrie AG. Jejím posledním plavidlem se tak stala kontejnerová loď Frisia Cottbus. Vybrané projekty Fregaty Třída Sachsen (F124) Hessen (F-221) Třída Brandenburg (F123) Bayern (F217) Třída Bremen (F122) Emden (F210) Lübeck (F214) Korvety Třída Braunschweig (K130) – konsorcium ARGE K130 Erfurt (F262) Ponorky Typ 212 – konsorcium ARGE U212 Třída Ula (Typ 210, 6 ks) Třída Dolphin (3 ks) Třída TR-1700 (2 ks) Typ 209 (1 ks) Typ 206 (10 ks) Třída Kobben (15 ks) Typ VII (30 ks) Ostatní Planet (typ 751) – hydrografická výzkumná loď Třída M – minolovka Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nordseewerke na Wikimedia Commons
Nordseewerke

Nordseewerke era una società di costruzioni navali che operava nella città di Emden in Germania facente ora parte di ThyssenKrupp Marine Systems. Il cantiere navale impiegava circa 1.400 maestranze ed era il secondo più grande stabilimento di Emden, dopo quello della Volkswagen. Lo stabilimento Nordseewerke è stato fondato l'11 marzo 1903 ed è attualmente uno dei più antichi tra i cantieri esistenti in Germania. Nei suoi stabilimenti sono state costruite molte navi per la Kaiserliche Marine durante la prima guerra mondiale e per la Kriegsmarine durante la seconda guerra mondiale, nonché per la moderna Deutsche Marine. Il cantiere ha anche costruito le navi per l'uso di altre marine, come le classi Kobben (tipo 207) e Ula (tipo 210) per la Marina Reale Norvegese. Negli ultimi venti anni, dei sottomarini costruiti nel cantiere sono stati esportati anche in Sudafrica, Argentina (Classe TR-1700) e Israele. Oltre a navi militari negli stabilimenti Nordseewerke sono state costruite imbarcazioni ad uso civile come porta-container e altre navi da trasporto merci. Nel 1971 nel cantiere è stata costruita la nave da crociera Sea Venture, poi ribattezzato Pacific Princess, conosciuta al pubblico televisivo in quanto vi era ambientata la serie Love Boat. Voci correlate Blohm und Voss Howaldtswerke-Deutsche Werft Lürssen Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Nordseewerke Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su nordseewerke.com.
Nordseewerke

Nordseewerke (NSWE) – niemiecka stocznia okrętowa w Emden, jedna z najstarszych istniejących stoczni w Niemczech. NSWE wybudowała w swej historii wiele okrętów wojennych dla Kaiserliche Marine oraz Kriegsmarine jak i dla współczesnej Deutsche Marine. Pierwotnie Rheinstahl-Nordseewerke AG, w 1991 roku stała się częścią ThyssenKrupp Marine Systems, a współcześnie stanowi spółkę należącą do Schaaf Industrie AG Przypisy
Nordseewerke

Нордзееверке (нем. Nordseewerke) — фирма, входящая в состав концерна ТиссенКрупп АГ. Фирма занимается строительством судов с 1903 года. В 1905 году компанией был построен первый корабль, в 1973 году — самое быстрое судно-контейнер в мире, в 2001 году — самая большая землесосная драга, в 2004 году — современный научно-исследовательский корабль по технологии SWATH, названный кораблём года 2004 года. Программа поставок Морские суда Торговые суда Ремонтная база Ссылки Официальный сайт компании Нордзееверке Официальная страница компании Нордзееверке на официальном сайте Представительства концерна ТиссенКрупп АГ в РФ
Nordseewerke

Nordseewerke GmbH är ett varv i Emden som tillverkar marin- och specialfartyg. Nordseewerke ingår i ThyssenKrupp Marine Systems. Idag har varvet 1400 anställda fördelade på tre område: marinfartyg, handelsfartyg och reparationer. Historia Nordseewerke grundades 11 mars 1903 och är ett av Tysklands äldsta varv som fortfarande är kvar. Byggandet var en följd av utbyggnaden av hamnen i Emden och byggandet av Dortmund-Ems-Kanal. I början tillverkade man olika mindre fartyg. Ekonomiskt gick det dåligt och Emdens stad fick gå in för att hålla verksamheten vid liv. 1911 följde utbyggnaden till ett stort varv sedan Hugo Stinnes gått in i bolaget. Byggandet av världens för sin tid största sjösluss 1913 gjorde det möjligt att tillverka större skepp. Under första och andra världskriget byggde Nordseewerke ett stort antal fartyg för Kriegsmarine. Efter andra världskriget togs varvet över av Rheinstahl som i sin tur gick upp i Thyssen - dagens ThyssenKrupp. Man har tillverkat ubåtar för Norge, Argentina och (delvis) Israel (Dolphin-klassen). För den tyska marinen, Bundesmarine och från 1990 Deutsche Marine har man bl.a. gjort 206 och 212. Ubåtsklassen 212a är den senaste skapelsen som man utvecklat tillsammans med HDW i Kiel. Man har även tillverkat fregatter för den tyska marinen tillsammans med HDW, Blohm + Voss och Lürssen. 1970-talets varvskris klarade varvet men gjorde att företaget fick dra ner antalet anställda drastiskt från 5000 till dagens 1400. Externa länkar Nordseewerke
Nordseewerke

«Нордзееверке» (нім. Nordseewerke), повністю (нім. Nordseewerke Emden GmbH) — німецька суднобудівна компанія, що базувалася в гавані Емден у північнонімецькому місті Емден. Заснована в 1903 році, припинила своє існування в 2010 році, і власність компанії перейшла до Schaaf Industrie AG, яка, серед іншого, виробляє компоненти для офшорних систем. У 2010 році на верфі працювало близько 1 400 осіб, і вона була другим за величиною роботодавцем в Емдені після заводу автомобільної компанії Volkswagen. У 2010 році судноверф відокремила судноремонтні потужності від суднобудівних, утворивши нову компанію Emder Werft und Dockbetriebe GmbH у своєму володінні. У новий судноремонтний підрозділ відійшов сухий док і два великих плавучих доки, а для суднобудування залишився сліп. Пізніше обидві верфі змінили власників і стали різними компаніями. Лише кілька колишніх співробітників верфі працювали у нового власника — компанії Schaaf, яка також збанкрутувала у 2012 році. Див. також Корабельні Ізраїлю Суднобудівний завод імені Андре Марті Cantieri Navali del Tirreno e Riuniti Swan Hunter Société Nouvelle des Forges et Chantiers de la Méditerranée Mare Island Naval Shipyard Посилання Nordseewerke Emden GmbH (NSWE)(нім.) Fosen Yard Emden GmbH Nordseewerke, Emden Література Hans Jürgen Witthöft, 100 Jahre Nordseewerke, Edition Schiff & Hafen Bd. 6, Seehafen Verlag, Hamburg 2004, ISBN 3-87743-806-7
Marienburg (zámek)

Zámek Marienburg postavil v letech 1857–1867 král Jiří V. Hannoverský, jako lovecký zámek a letní sídlo pro svou rodinu. Věnoval ho své manželce Marii Sachsen-Altenburg (1818–1907) k narozeninám. Leží na jihu Dolního Saska v okrese Pattensen v hannoverském kraji. Stavba se tyčí na kopci Marienberg nad řekou Leine. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Schloss Marienburg na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zámek Marienburg na Wikimedia Commons Domovská stránka zámku (německy) Článek Der Traum von der Trutzburg v Hannoversche Allgemeine Zeitung (německy) Geologie kopce Marienberg (PDF; 264 kB) (německy) Interaktives 360° Panoramafoto des Schlossinnenhofs Interaktives 360° Panoramafoto des Schlosses von außen
Castillo de Marienburg

El castillo de Marienburg es un castillo y residencia palaciega neogótica en el estado federado de Baja Sajonia, Alemania. Está situado a 15 km al noroeste de Hildesheim y alrededor de 30 km al sur de Hannover en el municipio de Pattensen, Hannover. Era una residencia de verano de la Casa de Welf. Historia El castillo-palacete fue construido entre 1858 y 1867 como regalo de cumpleaños del rey Jorge V de Hannover (reinado 1851-1866) a su esposa María de Sajonia-Altenburgo. Entre 1714 y 1837 no existía prácticamente ninguna corte real en Hannover, ya que la casa de Hannover gobernaba los reinos de Hannover y Gran Bretaña en unión personal, así que el complejo también fue construido como sede adecuada para la casa de Hannover en Alemania. Su arquitecto fue Conrad Wilhelm Hase, uno de los más influyentes de Hannover. Después de la anexión de Hannover por Prusia en 1866 y la salida de la familia real al exilio, el lugar permaneció deshabitado durante 80 años, permaneciendo en buen estado de conservación, puesto que se realizaron pocas reformas a la vuelta de la familia tras 80 años.​ Hasta finales de 2018 fue propiedad del príncipe Ernesto Augusto de Hannover, después de que su padre le cediera todas las propiedades reales en herencia. El lugar albergaba las oficinas de gestión del patrimonio de la casa de Hannover y servía como su sede oficial. Algunas de sus partes están abiertas al público, como el museo del castillo, el restaurante, la capilla, y puede alquilarse para eventos sociales (recepciones, conciertos, bodas, etc.). Tras siete largos años de negociaciones, Ernesto Augusto finalmente cedió y firmó la entrega del castillo al estado de Baja Sajonia en una transacción simbólica a cambio de un euro, cantidad testimonial por la que pasa a pertenecer al Estado. A partir de 2020 arrancarán las costosas obras de renovación, para las que serán destinados 27 millones de las arcas públicas. Galería de imágenes Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Marienburg Castle. Sitio web oficial (en inglés)
Slot Marienburg (Hannover)

Slot Marienburg is een 19e-eeuws kasteel in de Duitse gemeente Pattensen, in de deelstaat Nedersaksen. Koning George V van Hannover schonk dit kasteel aan zijn echtgenote Marie van Saksen-Altenburg, naar wie het slot is vernoemd, ter ere van haar 39e verjaardag. Het kasteel werd tussen 1857 en 1867 gebouwd, geheel in neogotische stijl. Het architectenteam werd geleid door Conrad Wilhelm Hase, de beroemdste Duitse ontwerper van neogotische gebouwen. Het diende als zomerresidentie en jachtslot. Het bevindt zich 135 meter hoog op de Marienberg. Tijdens de bouw van het slot werd er rondom een romantisch landschapspark aangelegd. Openstelling voor publiek Het slot is privé-bezit van het Huis Hannover en (nog steeds) de residentie van deze Welfendynastie. Ernst August, thans hoofd van deze familie, heeft het slot grotendeels opengesteld voor publiek. Het kasteel met de inventaris is ingebracht in een stichting, met het behoud ervan als doel. Sinds 2022 is een ingrijpende restauratie (met overheidssubsidie) gaande. Het kasteel was in een zo slechte bouwkundige staat, dat het eind 2023 voor bezoekers gesloten werd. De vrees, dat het geheel afgebroken en vervolgens herbouwd moest worden, is in 2026 gelukkig niet bewaarheid gebleken. Een gedeeltelijke heropening voor het publiek is gepland in het derde kwartaal 2026. Bekende bewoners Victoria Louise van Pruisen Ernst August van Brunswijk Ernst August (IV) van Brunswijk Galerij
Zamek Marienburg

Zamek Marienburg (niem. Schloss Marienburg) – neogotycki zamek książąt hanowerskich koło Nordstemmen w Dolnej Saksonii (Niemcy). Zamek położony jest nad południowo-zachodnim stokiem Góry Marii (niem. Marienberg), nad rzeką Leine, ok. 20 km na południe od Hanoweru. Wzniesiony w latach 1858–67 przez architektów tzw. Szkoły Hanowerskiej Conrada Wilhelma Hasego i Edwina Opplera. Obecnie (2008) nadal pełni funkcję rezydencji książąt Hanoweru. W części zamku urządzono muzeum wnętrz i historii Królestwa Hanoweru. Historia W 1857 Jerzy V Hanowerski, ostatni król Hanoweru, podarował swojej żonie Marii ziemie położone na górze Schulenburger Berg w prezencie urodzinowym. Na cześć królowej nadał im nazwę Marienberg. W latach 1857–66 wybudował zamek, przeznaczony na letnią rezydencję małżonków. Budowla jest uważana za jeden z najważniejszych zabytków niemieckiego neogotyku. Styl ten przejawia się bardziej w kształcie niż w strukturze budowli, która miała wyglądać jak romantyczny zamek średniowieczny. Wielką czteroskrzydłową budowlę zaczął wznosić architekt Conrad Wilhelm Hase, którego w 1864 zastąpił Edwin Oppler. Budowa nie została ukończona – zajęcie królestwa Hanoweru przez Prusy w 1866 zatrzymało prace. Król Jerzy V został usunięty i wyemigrował do Austrii. Ekskrólowa Maria mieszkała na zamku jeszcze przez krótki czas, zanim nie wyjechała za swoim mężem na emigrację. Rodzina książęca wróciła tam dopiero w 1945. Dziś zamek nadal należy do książąt hanowerskich, gałęzi Welfów, najstarszej dynastii książęcej w Europie. Obecnie głową rodu i tytularnym królem Hanoweru jest książę Ernest August V Hanowerski (jego żoną jest Karolina Grimaldi księżna Hanoweru i księżniczka Monako). Obecność księcia na zamku sygnalizuje flaga książęca, wywieszana z tej okazji na głównej wieży zamku. Książę Ernest August udostępnił część swego zamku turystom. W historycznych salach zamku, przeznaczonych na muzeum, jest udokumentowane historia rodu Welfów i Królestwa Hanoweru. Oglądać można również pokoje zamieszkiwane przez ostatniego króla i królową Hanoweru, które nadal są kompletnie wyposażone, i poznać bliżej XIX-wieczne życie dworskie. W dniach 6–15 października 2005 książę Ernest August zorganizował na zamku aukcję antyków i dzieł sztuki, będących własnością rodziny. Aukcja przyniosła około 44 mln euro. Wpływy zostały przeznaczone na renowację zamku. Sprzedano m.in. tryptyk malowany przez ucznia Lukasa Cranacha (za 180 tys. euro), parę empirowych waz z Petersburga (1690 tys. euro), historyczny mundur rosyjski (350 tys. euro), meble, broń, biżuterię, obrazy XVIII-wiecznych mistrzów i inne cenne przedmioty, przechowywane na strychach i w piwnicach zamku. Na licytację wybrali je dwaj synowie księcia: Ernest August i Krystian. Linki zewnętrzne Schloss Marienburg: strona oficjalna. [dostęp 2011-02-11]. (niem. • ang. • fr. • hiszp. • pol. • ros. • chiń. • jap.). Zamek Marienburg - Małe El Dorado. [w:] sekulada.com [on-line]. [dostęp 2019-10-07]. (pol.).
Мариенбург (замок, Ганновер)

Замок Мариенбург (нем. Schloss Marienburg) — неоготический замок, расположенный в регионе Ганновер, в земле Нижняя Саксония, в Германии. Построен в 1858—1869 годах архитекторами Конрадом Вильгельмом Гасе и Эдвином Опплером, представителями Ганноверской архитектурной школы по заказу Георга V, последнего короля Ганновера. Монарх возвёл его в качестве подарка супруге, королеве Марии, урождённой принцессе Саксен-Альтенбургской, на её день рождения 14 апреля 1857 года. Замок служил летней резиденцией для королей Ганновера из дома Вельфов. История После заключения личной унии в 1714 году между курфюршеством Ганновера и королевством Великобритании представители Ганноверской ветви дома Вельфов не имели достойной резиденции на континенте до 1837 года. Строительство Мариенбурга должно было исправить это положение. Когда в 1866 году королевство Ганновера было аннексировано королевством Пруссии, замок стал частным владением ганноверской королевской семьи, утратившей владетельный статус. Они были вынуждены отправиться в изгнание и поселились сначала на вилле Королевы в Гмундене, откуда переехали в замок в Камберленде. В течение почти восьмидесяти лет Мариенбург пустовал. Только в 1945 году его владельцы смогли снова поселиться в нём. Замок являлся официальной резиденцией наследных принцев Ганновера. Здесь находилось представительство по управлению имуществом королевского дома Ганновера. В 2018 году Эрнст Август, наследный принц Ганновера продал замок. Музей В некоторых частях замка, открытых для общественного доступа расположены музей, ресторан, капелла; эта территория сдаётся владельцами в аренду для проведения свадеб, концертов и банкетов. Примечания Ссылки Официальный сайт (нем.)
Katholisch-apostolische Kapelle (Hannover)

Die Katholisch-apostolische Kapelle in Hannover ist ein im 19. Jahrhundert errichteter Sakralbau der katholisch-apostolischen Gemeinde der niedersächsischen Landeshauptstadt. Standort des denkmalgeschützten Gebäudes ist die Badenstedter Straße 3 im hannoverschen Stadtteil Linden-Mitte. Geschichte Nachdem im Zuge der Industrialisierung im 19. Jahrhundert Linden, das ehemals „größte Dorf des Fürstentums Calenberg“ und später „größte Dorf Preußens“ zur Industriestadt angewachsen war und 1885 Stadtrechte erhalten hatte, wurde im Umfeld des nur kurz zuvor angelegten Lindener Marktplatzes und „vermutlich 1897“ am Beginn der Badenstedter Straße die Kapelle für die Katholisch-Apostolische Gemeinde des Ortes errichtet als eines der ältesten dort heute erhaltenen Bauwerke. Die aus Backsteinen im Stil der Neugotik errichtete Kapelle vornehmlich aus roten Ziegelsteinen wurde in der Fluchtlinie der Straße in Nord-Süd-Richtung ausgerichtet. Dem kleinen Saalbau ist ein polygonaler Chor angefügt. Siehe auch Liste der Baudenkmale in Linden-Limmer Literatur Heinz-Siegfried Strelow: Eine Kirche im Dornröschenschlaf / Vor 200 Jahren wurde der norddeutsche Gründer der „Katholisch-Apostolischen“ geboren. In: Heimatland. Zeitschrift für Heimatkunde, Naturschutz, Kulturpflege, hrsg. vom Heimatbund Niedersachsen, Heft 3 (2018), S. 131ff. Weblinks Einzelnachweise
Unternehmerinnen-Zentrum Hannover

Das Unternehmerinnen-Zentrum Hannover, abgekürzt auch UZH oder UZ Hannover, ist ein von Frauen gemeinschaftlich initiiertes Projekt zur Förderung der beruflichen Selbständigkeit. Die durch eine nicht gewinnorientierte GmbH betriebene Einrichtung nimmt zudem für die bundesweite gründerinnenagentur (bga) die regionalen Aufgaben auf dem Gebiet des Landes Niedersachsen wahr. Standort des Zentrums speziell für Unternehmerinnen in der Landeshauptstadt Hannover ist die Hohe Straße 9 und 11 im hannoverschen Stadtteil Linden-Mitte. Geschichte Im Jahr 1997 fanden sich mehrere Frauen zusammen, um gemeinsam innovative Wege zu Existenzgründungen zu suchen. Für das bald angestrebte Unternehmerinnenzentrum gründeten sie zunächst den Förderverein Impuls & Praxis e.V. – Innovative Wege für Existenzgründungen. Nach den ersten Aufbaujahren in ehrenamtlicher Arbeit, die neben Idealismus geprägt war von einem rauen Umgang zwischen den Beteiligten, „von Kritiklust und dem Mut, sich einzumischen,“ konnten die Vereinsmitglieder die städtischen Kommunalpolitiker sowie die Stadtverwaltung Hannovers überzeugen, ihnen die kommunalen Immobilien Hohe Straße 9 und 11 auf Basis eines Erbbaurechts zur Verfügung zu stellen. Zur Aufnahme der Geschäftstätigkeiten des Unternehmerinnenzentrums wurde 1999 schließlich eine GmbH gegründet. Mit Hilfe der Landeshauptstadt Hannover, einer Wirtschaftsförderung „und der Unterstützung durch das Gleichstellungsreferat“ konnte die Geschäftsführung des UZH ihre Arbeit aufnehmen. Im Jahr 2000 war das UZH als einziges Frauenwirtschaftprojekt aus Niedersachsen ausgewählt worden, das während der Weltausstellung Expo 2000 als weltweit ausgerichtetes Projekt vorgestellt wurde. 2008 wurde das Unternehmerinnen-Zentrum Hannover in dem durch die Bundesregierung und die Deutsche Wirtschaft veranstalteten Wettbewerb 365 Orte im Land der Ideen als „besonders innovativer und kreativer Ort gewürdigt.“ Nach den ersten 15 Jahren seines Bestehens realisierten die Unternehmerinnen des UZH gemeinschaftlich eine „Jubiläums-Zeitschrift“, die neben Schlagworten wie beispielsweise Kompetenzen, Netzwerken und Synergien auf dem Titelblatt im Untertitel neben einer Standort- auch eine Wegbeschreibung enthielt: Im Juli 2017 wurde das UZH eine Tochtergesellschaft der Wirtschaftsförderungsgesellschaft der Landeshauptstadt und der Region Hannover hannoverimpuls. Ausstellungen und Veranstaltungen Neben regelmäßigen Kunstausstellungen, bei denen Werke einzelner Künstlerinnen vorgestellt werden, kündigte die UZ Hannover GmbH sich als Veranstalter unter dem Titel „Gesundes für Körper und Geist“ für den 31. Entdeckertag der Region Hannover am 9. September 2018 an. Literatur Cornelia Klaus, Urte Boljahn et al.: Unternehmerinnen-Zentrum Hannover. Jubiläums-Zeitschrift ..., Hannover: UZH, [2012?] Weblinks Nadine Leibner: Zentrale Anlaufstelle für Unternehmerinnen und Gründerinnen: Das Unternehmerinnen-Zentrum Hannover, Einzelheiten zum UZH auf der Seite wirtschaftsfoerderung-hannover.de Einzelnachweise