NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gmina zbiorowa Dahlenburg

Gmina zbiorowa Dahlenburg (niem. Samtgemeinde Dahlenburg) – gmina zbiorowa położona w niemieckim kraju związkowym Dolna Saksonia, w powiecie Lüneburg. Siedziba gminy zbiorowej znajduje się w miejscowości Dahlenburg. Położenie geograficzne Gmina zbiorowa Dahlenburg jest położona pomiędzy Pustacią Lüneburską od zachodu a Łabą od wschodu ok. 20 km na wschód od Lüneburga. Leży w południowo-wschodniej części powiatu Lüneburg. Graniczy z powiatem Lüchow-Dannenberg od wschodu i południa, a także z powiatem Uelzen na południu. Sąsiaduje również na zachodzie z gminą zbiorową Ostheide i na północy z Bleckede. Przez gminę płynie z południa na północ rzeka Neetze, prawy dopływ Ilmenau. Podział administracyjny Do gminy zbiorowej Dahlenburg należy pięć gmin, w tym jedno miasto (Flecken): Boitze Dahlem Dahlenburg Nahrendorf Tosterglope Współpraca gmina Damasławek, Polska od 1999 Gramsbergen, Holandia od 1976 Le Molay-Littry, Francja od 1982 Linki zewnętrzne gmina zbiorowa Dahlenburg. samtgemeinde-dahlenburg.city-map.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-01-29)]. (niem.) oficjalna strona gminy zbiorowej Dahlenburg. dahlenburg.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-09)]. (niem.)
Schacht Asse II

La Schacht Asse II (minera dell'Asse II) è un'ex miniera di sale utilizzata fino al 1995 come deposito geologico profondo per i rifiuti radioattivi nelle alture dell'Asse vicino Wolfenbüttel, in Germania. Storia La Schacht Asse II fu costruita tra il 1906 e il 1908 ad una profondità di 765 metri. Inizialmente progettata per estrarre potassio, la miniera fu utilizzata anche per estrarre salgemma tra il 1916 e il 1964. La produzione di potassio cessò invece nel 1925. Tra il 1965 e il 1995, la Helmholtz Zentrum München, il centro di ricerca per la salute ambientale di proprietà statale, utilizzò la miniera per conto del Ministero federale della Ricerca per testare la gestione e lo stoccaggio di scorie radioattive. Tra il 1967 e il 1978 rifiuti radioattivi di livello basso e intermedio furono collocati in 13 camere della miniera. Le camere erano collocate ad una profondità compresa tra i 725 e i 750 metri sotto la superficie. Tra il 1972 e il 1977, i rifiuti radioattivi di medio livello sono stati collocati esclusivamente in una camera a 511 metri di profondità. In totale sono stati versati circa 126 mila fusti di materiale radioattivo. Il progetto è stato interrotto nel 1995 e tra il 1995 e il 2004 le cavità furono riempite di sale. Dopo le notizie riportate dei media nel 2008 riguardanti la contaminazione da cesio-137, plutonio e stronzio delle acque limitrofe, i politici accusarono il Centro di ricerca tedesco di non aver informato correttamente le autorità. L'8 settembre 2008 i ministri della Bassa Sassonia e del governo tedesco passarono la gestione dell'edificio dal Helmholtz Zentrum München al Bundesamt für Strahlenschutz (BFS), l'Ufficio federale per la radioprotezione. Nell'aprile 2017, la responsabilità della miniera è stata trasferita dal BFS al Consiglio di sorveglianza del Bundes-Gesellschaft für Endlagerung (BGE), sotto il Ministero Federale dell'Ambiente, della Conservazione della Natura e della Sicurezza Nucleare. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Schacht Asse II Collegamenti esterni WDR Asse II Tour 3.7.2008, su wdr.de (archiviato dall'url originale il 2 agosto 2008).
Gustav Adolf Stave Church

The Lutheran Gustav Adolf Stave Church (German: Gustav-Adolf-Stabkirche) is a stave church situated in Hahnenklee, a borough of Goslar in the Harz mountains, Germany. Construction of the church began in 1907 and it was consecrated on 28 June 1908. The church is a copy of the medieval Borgund Stave Church in Norway. It was erected during the sudden rise in Hahnenklee's popularity as a spa town and major tourist destination, with adaptions to fulfil its role as a parish church. The plans were designed by Karl Mohrmann (1857–1927), architect of the Evangelical-Lutheran Church of Hanover, a representative of the historicist Hanover school of architecture. He had visited Borgund and held the view that stave churches once were common in the medieval Saxon areas too. The church was built from spruce trunks harvested at the nearby Bocksberg mountain. The interior comprises numerous carvings of archaic symbols as well as Viking ship design features. The building soon became a frequently visited landmark and a popular wedding church. References External links Official website (in German)
Gustav Adolf-staafkerk

De Gustav Adolf-staafkerk (Duits: Gustav-Adolf-Stabkirche) is een staafkerk in Hahnenklee, een stadsdeel van de Duitse stad Goslar. De kerk is vernoemd naar de Zweedse koning Gustaaf II Adolf. Net als de oude staafkerken, die zijn ontstaan tijdens de kerstening en daarom nog veel heidense symbolen zoals drakenkoppen en slangensymbolen bevatten, heeft de Gustav Adolf-kerk ook veel van dergelijke symbolen. Opvallend zijn de vele verwijzingen naar de scheepsbouw. De Gustav Adolf-staafkerk heeft bijvoorbeeld een kroonluchter in de vorm van een stuurrad en de bovenste vensters lijken op kajuitramen. De staafkerken uit Noorwegen zijn met circa 50 plaatsen doorgaans kleiner en wegens gebrek aan grote vensters erg donker. Met name in de jaren 60 en 70 was de staafkerk een zeer geliefde kerk om te trouwen. Destijds werden er wel 300 huwelijken per jaar gesloten. Nog steeds is de kerk een populaire plaats om een huwelijk te sluiten. De kerk bezit een mechanisch en elektronisch klokkenspel en regelmatig vinden er orgelconcerten plaats. In een ranglijst van de 100 belangrijkste bouwwerken van Noord-Duitsland, samengesteld door de Norddeutscher Rundfunk, staat de kerk op de 29e plaats. Geschiedenis Tot het begin van de 20e eeuw diende de bovenste verdieping van een toenmalig schoolgebouw als kerk voor de protestantse gemeenschap van Hahnenklee. Met de ontwikkeling van het toeristenverkeer in het gebied werd deze ruimte te klein. In 1907 werd begonnen met de bouw en op 28 juni 1908 vond de wijding van de kerk plaats. De staafkerk van Borgund diende als voorbeeld bij de bouw van de kerk. Omdat de Gustav Adolf-staafkerk plaats moest bieden aan 350 gelovigen, wijkt de kerk enigszins af van het origineel. De architect Karl Mohrman uit Hannover kreeg de opdracht een eigenzinnig kerkgebouw voor Hahnenklee te ontwerpen. Tijdens een studiereis naar Noorwegen had Mohrman kennis gemaakt met de voor Noorwegen zo typerende staafkerken en enkele daarvan uitgetekend. Hij stelde vervolgens voor een staafkerk voor Hahnenklee te bouwen. Hij onderbouwde zijn voorstel met het gegeven dat rond het jaar 900 ook in het noorden van Duitsland talrijke, op staafkerken lijkende, houten kerken werden gebouwd. Sommige van die kerken verweerden, anderen werden te klein wegens de toename van het aantal gelovigen en dus werden de houten kerken meer en meer vervangen door stenen kerken. Het neemt echter niet weg dat de bouwstijl van de kerk oorspronkelijk een voor Duitsland inheemse stijl is. Het materiaal van de kerk, vurenhout, was afkomstig van de Bocksberg en vakmannen uit Hahnenklee bouwden de kerk in slechts 10 maanden tijd. Alhoewel de kerk strikt genomen een kopie betreft van een 800-jaar oude staafkerk, kreeg de kerk door het ongewone voorkomen al spoedig enorme bekendheid. In het begin kon men de altaarruime nog met bewegende wanden afscheiden en zo de afgescheiden ruimte als winterkerk gebruiken. Afbeeldingen Externe link (de) Website van de Gustav Adolf-staafkerk
Ганноверский музей трамваев

Ганноверский музей трамваев (нем. Hannoversches Straßenbahn-Museum) — частный музей трамваев в городе Зенде к юго-востоку от города Ганновер (Германия). История На современной территории музея в период с 1897-го по 1920-е годы располагался рудник по добыче калийной соли, затем, во время Второй мировой войны, — завод по производству боеприпасов. После войны территория использовалась британскими войсками и Бундесвером. В 1973—1974 годах территория была освобождена. Музей открыт в 1987 году на основе коллекции, собираемой с 1970-х годов. Изначально коллекция включала в себя более 350 трамваев, автобусов и троллейбусов. Со временем некоторые экспонаты были переданы в другие музеи и частные коллекции. В результате многолетнего нахождения под открытым небом многие экспонаты прошли в негодность. В то же время, музей проводит реставрацию и ремонт существующих экземпляров. В 1990—1991 и 2008 годах в музее были построены новые крытые выставочные помещения для защиты коллекции от воздействия окружающей среды. Экспонаты В музее представлено около 100 трамваев. Основными экспонатами являются немецкие трамваи различных годов. Помимо этого представлена конка, вагон Вуппертальского подвесного трамвая, а также вагон первой серии Будапештского метрополитена, который является самым старым метрополитеном в мире после лондонского. Развлечения Посетителям музея предоставляется возможность самостоятельно управлять трамваем: с помощью симулятора, либо в течение пятнадцатиминутной поездки на настоящем учебном трамвае DUEWAG 1955 года выпуска, под наблюдением инструктора. Каждый участник по окончании поездки получает сертификат. Фотографии Ссылки Сайт музея (нем.) Парк вагонов Hannoversches Straßenbahn-Museum e.V. Straßenbahnreisen: Hannoversches Straßenbahn-Museum (HSM) Описание на сайте Ганновера (нем.) Примечания
Hannoversches Strassenbahn-Museum

Hannoversches Strassenbahn-Museum är ett privat spårvägsmuseum i Sehnde i Hannover i Tyskland. Museet drivs av föreningen Hannoversches Straßenbahn-Museum e. V. och öppnade 2004. Historik Kalibergwerk Hohenfels, en gruva för att utvinna pottaska, bedrevs från 1901 till dess gruvan lades ned 1928, även om gruvschaktet hölls i skick till 1983. Området användes från 1937 som "Munitionsanstalt Sehnde", i vilken tvångsarbetare sattes in från ett angränsande arbetsläger. Efter andra världskriget utnyttjades området först av den brittiska armén och senare av Bundeswehr till 1973. En 1987 grundad stödförening började bygga upp ett museum på 1970-talet genom att anskaffa fordon från den tidigare föreningen Deutsches Straßenbahn-Museum Hannover e. V., som gått i konkurs. Från början fanns fler än 350 spårvagnar, bussar, trådbussar och arbetsfordon, men samlingarna bantades ned till omkring 140 rälsfordon till 2016. Många avyttrades till andra museer, företag och privata samlingar, men många skrotades också, eftersom de stått ofta mer än 30 år uppställda i det fria. Det ingick också många dubbletter i den ursprungliga samlingen. Museet har i körbart skick 17 motorvagnar och nio släpvagnar för persontrafik. Museet har till del kunnat utnyttja den tidigare gruvans normalspår. Ett stort problem för museet har varit bristen på skyddade uppställningsplatser. Idag står dock närmare ett hundratal fordon under tak. Fordonssamling Fordonssamlingen består mest av tyska spårvagnar, från alla epoker. Förutom dessa spårvagnar från Tyskland finns spårvagnar från bland andra Österrike, Schweiz, Ungern och Nederländerna. Från Sverige finns en Düwag M97-spårvagn från Norrköpings spårväg, som byggdes 1948 och förvärvades av museet 2005. Det finns också en vagn från Wuppertals hängbana och ett restaurerat exemplar av den första serien tunnelbanevagnar från sekelskiftet 1800/1900 från Budapests tunnelbana, världens näst äldsta tunnelbana. Bildgalleri Källor Noter Externa länkar Hannoversches Strassenbahn-Museums webbplats
Eisbär Eis

Die Eisbär Eis GmbH mit Sitz in Apensen ist ein deutscher Hersteller von Speiseeis. Geschichte Das Unternehmen wurde 1955 von Wilhelm Klehn und Helmut Klehn sen. als Eisbär Eis Gebr. Klehn oHG in Buxtehude-Neukloster gegründet. Im Jahr 1983 wurde das Werk in Apensen errichtet. 1987 übergab Wilhelm Klehn seine Geschäftsanteile an seinen Sohn Helmut (junior), der damit auch in die Geschäftsführung eintrat. Helmut Klehn (sen.) übergab seine Anteile 1990 an seine Tochter Britta Klehn-Ruehs, Martin Ruehs trat in die Geschäftsführung ein. Helmut Klehn (sen.), Helmut Klehn (jun.) und Horst-Dieter Schröder gründeten 1992 die Eisbär Eis GmbH Ribnitz-Damgarten in Ribnitz-Damgarten. Schröder hatte 1974 das Café seines Vaters in Damgarten im Bezirk Rostock der damaligen DDR übernommen. Dort wurde 1982 die Zentrale Eisproduktion Ribnitz-Damgarten eingerichtet, die auch das Gebiet Fischland-Darß belieferte. Nach der Wende in der DDR wurde dort zunächst der Vertrieb von Eisbär-Eisprodukten aus Apensen organisiert. 1993 erfolgte die Gründung der Eisbär Eis-Produktion GmbH in Ribnitz-Damgarten, die 1994 eine eigene Produktion plante und nach Fertigstellung einer neuen Produktionsstätte in Plummendorf in Betrieb nahm. In den Jahren 2009 und 2011 wurden in Apensen Kühlhäuser mit jeweils 6500 Palettenplätzen in Betrieb genommen. Zum Jahresende 2015 übergab Helmut Klehn jun. seine Firmenanteile an seine Tochter Isabel Schuldt (geb. Klehn), die 2016 in die Geschäftsführung in Apensen eintrat. Eine neue Produktionshalle wurde 2016 in Apensen eingeweiht. Im Jahr 2022 wurde ein neues Lager für Roh-, Hilfs- und Betriebsstoffe mit 4500 Palettenplätzen gebaut. Produkte Eisbär Eis produziert nur noch Handelsmarken unter Verwendung der Marken des jeweiligen Kunden. Dabei kann es sich um Lebensmitteleinzelhändler und Discounter handeln, aber auch um Großversorger und Tiefkühl-Heimdienste. Hergestellt wird Stieleis, Desserts (Eistörtchen, Eispralinen, Zimtsterne und Eis-Bratapfel), Sandwich-Eis, Dosen/Wannen mit Speiseeis-Inhalt von 500 bis 1000 ml, Becher (z. B. Spaghetti-Eis), Rollen und Torten (vielfach für Heimdienste), Hörnchen/Mini-Hörnchen sowie Eis-Riegel. Eisbär Eis Produktions GmbH Die Eisbär Eis Produktions GmbH in Daskow ist ein rechtlich eigenständiges Unternehmen. Es teilt sich aber den Internetauftritt und einen Teil der Geschäftsleitung mit der Eisbär Eis GmbH. Die Gesellschaftsanteile von Horst-Dieter Schröder übernahm 2016 seine Tochter Manuela Fürtig, die damit in die Geschäftsführung eintrat. 2019 wurde im Amt Ribnitz-Damgarten ein neues Kühlhaus mit einer zusätzlichen Kapazität von etwa 12.000 Paletten in Betrieb genommen. Einzelnachweise
Dankwarderode Castle

Dankwarderode Castle (German: Burg Dankwarderode) on the Burgplatz ("castle square") in Braunschweig (Brunswick) is a Saxon lowland castle. It was the residence of the Brunswick dukes for centuries and, today, is part of the Herzog Anton Ulrich Museum. Construction and history of use Dankwarderode Castle was built between c. 1160 and 1175 as the Pfalz of Duke Henry the Lion on an island in the river Oker. Next to the castle, the construction of Brunswick Cathedral began in 1173. The castle lost its military significance as a defensive structure early when it became surrounded completely by the growing city. During the 15th century, the dukes of Brunswick-Wolfenbüttel moved their Residenz out of the city and to the nearby town of Wolfenbüttel. In 1616 the palas was remodelled in the Renaissance style, while the rest of the castle was demolished or left to decay. During the 19th century, the castle keep served as a barrack, plans to demolish it were stopped by public protests in 1873. The present structure was rebuilt in 1887 by Ludwig Winter, based on archaeological investigations. Today the ground floor of Dankwarderode Castle houses the permanent collection of medieval objects from the Herzog Anton Ulrich Museum. Gallery References Sources Reinhold Wex: Burg Dankwarderode, in: Braunschweiger Stadtlexikon, herausgegeben im Auftrag der Stadt Braunschweig von Luitgard Camerer, Manfred R. W. Garzmann und Wolf-Dieter Schuegraf unter besonderer Mitarbeit von Norman-Mathias Pingel, Brunswick, 1992, page 52, ISBN 3-926701-14-5. Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Bremen/Niedersachsen, Deutscher Kunstverlag, 1977. Richard Moderhack: Braunschweiger Stadtgeschichte, Brunswick, 1997. External links Medieval Division of the Herzog Anton Ulrich Museum Archived 2010-01-24 at the Wayback Machine Dankwarderode Castle "Dankwarderode Castle". Alle Burgen (in German).
Castello di Dankwarderode

Il castello di Dankwarderode (in lingua tedesca: Burg Dankwarderode) si trova nella Burgplatz di Braunschweig. Per secoli è stata la residenza dei conti di Braunschweig, mentre oggi è parte del museo Herzog Anton Ulrich. Storia La prima struttura risale all'XI secolo, quando venne costruita su un'isoletta naturale del fiume Oker una fortezza. La prima menzione di questo edificio risale al 1134 e viene definito castrum Tanquarderoth. Sullo stesso luogo Enrico il Leone fece costruire un Kaiserpfalz fra il 1160 e il 1175. L'origine del nome non è purtroppo ricostruibile. La nuova costruzione si sviluppava come un'aula centrale a due piani con absidi sui lati corti. Il palazzo era collegato al duomo di San Biagio vicino tramite un corridoio sopraelevato che partiva dal primo piano. Il piano terra aveva un sistema di riscaldamento nel pavimento, come era presente nel palazzo imperiale di Goslar. Il castello, come parte della città, venne distrutto da un grande incendio nel 1252. Durante i secoli dei rinascimento i resti del palazzo vennero ristrutturati nel coevo stile rinascimentale. Successivamente l'edificio perse sempre più importanza, perché i conti di Braunschweig preferivano risiedere nel palazzo nuovo di Braunschweig. Quello che restava del castello divenne da prima una caserma militare e poi nel 1878 la città stessa di Braunschweig acquisì le rovine. La struttura venne così restaurata e ricostruita dall'architetto Ludwig Winter, fra il 1887 e 1906, grazie agli aiuti finanziari del principe Alberto. La ricostruzione si basa su prospezioni archeologiche e verosimilmente riproduce l'aspetto originario del palazzo voluto da Enrico il Leone. Bibliografia Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Bremen/Niedersachsen. Deutscher Kunstverlag, 1977. Richard Moderhack: Braunschweiger Stadtgeschichte. Braunschweig, 1997. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Dankwarderode Collegamenti esterni Sito ufficiale, su 3landesmuseen.de. Castello di Dankwarderode, su archINFORM. Castello di Dankwarderode, su ISIL.
Zamek Dankwarderode

Zamek Dankwarderode (niem. Burg Dankwarderode) w Brunszwiku – romański dwór książęcy założony ok. 1173 roku przez księcia Saksonii i Bawarii Henryka Lwa z dynastii Welfów jako rezydencja władcy, który uczynił miasto siedzibą założonego przez siebie księstwa. Rezydencja ta usytuowana jest na dawnej wyspie na rzece Oker, zajmuje wschodnią stronę placu, przy którym Henryk Lew ufundował także kościół Św. Błażeja i Jana Chrzciciela, obecnie katedrę. Dzieje Pierwotna rezydencja składała się z palatium i dwukondygnacyjnej kaplicy dedykowanej świętym Jerzemu i Gertrudzie. W 1252 roku zamek uległ zniszczeniu przez pożar, a następnie odbudowany i powiększony do obecnych rozmiarów. W 1616 roku na zlecenie księcia Brunszwiku i Wolfenbüttel Fryderyka Ulryka zamek przebudowano w stylu północnego manieryzmu. W wyniku kolejnych przebudów w XVIII i XIX w. zamek niemal całkowicie utracił historyczne formy. Po pożarze w 1873 roku, dzięki mecenatowi ówczesnego regenta Brunszwiku, księcia Albrechta dokonano gruntownych badań. Wówczas uratowano zachowane romańskie fragmenty. W latach 1887–1906 architekt i budowniczy miejski Brunszwiku Ludwig Winter dokonał rekonstrukcji zamku, który otrzymał dawny kostium architektoniczny, natomiast część wnętrz z Salą Rycerską na czele otrzymała wystrój w duchu romantyczno-historyzującym. Po odbudowie ze zniszczeń wojennych w 1963 roku zamek stał się oddziałem Muzeum Księcia Antoniego Ulryka. Wewnątrz znalazły się zbiory sztuki średniowiecznej (cenne dzieła rzeźby, malarstwa książkowego, malarstwa tablicowego i rzemiosła artystycznego – złotnictwo, wyroby z kości słoniowej). W 1989 roku zbiory zostały wzbogacone o oryginalną brązową rzeźbę Lwa Brunszwickiego, który stał dotąd przed zamkiem. Oryginał w historycznym miejscu zastąpiono kopią z 1937 roku. Galeria Bibliografia Georg Dehio, Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Bremen/Niedersachsen. Berlin-München 1977 Richard Moderhack, Braunschweiger Stadtgeschichte, Braunschweig, 1997 Monika Soffner-Loibl und Joachim Hempel, Der Braunschweiger Dom, Passau 1999 Reinhold Wex, Burg Dankwarderode [in:] Luitgard Camerer, Manfred Garzmann, Wolf-Dieter Schuegraf (Hrsg.), Braunschweiger Stadtlexikon, Braunschweig 1992 Linki zewnętrzne Zbiory średniowieczne Herzog-Anton-Urlich Museum. 3landesmuseen.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-04)]. Galeria zdjęć
Mehrum Power Station

Mehrum Power Station was a coal-fired power station in Mehrum, Lower Saxony, Germany. It lies about 20km east of Hannover. It had an output of 690 megawatts (netto). The chimney of the power station is 250 m (820 ft) high. On 1 November 2017, Enercity and BS Energy sold it to Energetický a Průmyslový Holding (EPH). Unit 3, commissioned in 1979, was in use until 1 April 2024. It had an Energy conversion efficiency of 40.5 % and (as of 2022) 130 employees. On 12 April 2025, the cooling tower was wrecked. See also Energiewende in Germany Electricity sector in Germany Coal phase-out de:Ausstieg aus der Kohleverstromung in Deutschland References External links destatis.de: Gross electricity production in Germany
Centrale thermique de Mehrum

La centrale thermique de Mehrum était une centrale thermique en Basse-Saxe (Allemagne). Elle est située à environ 20 km à l'est de Hanovre. Sa puissance était de 690 mégawatts (net). La cheminée de la centrale mesure 250 m (820 ft) de haut. Le 1er novembre 2017, Enercity et BS Energy l'ont vendue à la EPH Holding. L'unité 3, mise en service en 1979, était utilisée jusqu'au 1er avril 2024. Elle avait un rendement énergétique de 40,5 % et employait (en 2022) 130 personnes. La Houille était transportée par le Mittellandkanal. Le 12 avril 2025, la Tour aéroréfrigérante était dynamitée. voir aussi Électricité en Allemagne Élimination progressive du charbon (en) Références Portail de l'industrie Portail des énergies fossiles Portail de la Basse-Saxe