Knochenhaueramtshaus

Het Knochenhaueramtshaus (Nederlands: slagersgildehuis, letterlijk beenhouwersgildehuis) werd in 1529 gebouwd als gildehuis van de slagers op het marktplein in Hildesheim en is het bekendste vakwerkhuis in de stad. Het gebouw werd verwoest tijdens de Tweede Wereldoorlog en later gesloopt, maar tussen 1986 en 1989 werd het getrouw gereconstrueerd. Het Slagersgildehuis was het gildehuis van de slagers (beenhouwers) en staat, net als andere gildehuizen van de ambachtsverenigingen van Hildesheim, centraal op het marktplein van de oude stad, tegenover het stadhuis. Er is weinig onderzoek gedaan naar de vroege bouwgeschiedenis ervan sinds de 16e eeuw. Het bouwjaar, 1529, werd boven de ingang op de begane grond gedocumenteerd door een inscriptie in gotisch minuscuul schrift: Anno ∙ Dnj ∙ Dusent ∙ vyffhundert ∙ twitich ∙ vde ∙ neghen. Het gildehuis verwierf pas in het midden van de 19e eeuw een wijdverspreide, bovenregionale betekenis met de herontdekking en waardering van vakwerkbouw als historisch monument. Het vakwerkgebouw, dat nog steeds in de laatgotische bouwstijl verkeert, met zijn indrukwekkende, 26 meter hoge siergevel, werd door de inwoners van Hildesheim – zoals Eugène Viollet-le-Duc opmerkte – beschouwd als het mooiste vakwerkhuis ter wereld. In 1852 verwierf de stad het gebouw op initiatief van Herrmann Roemer en liet het in 1853-1854 grondig restaureren onder leiding van de stadsarchitect Carl Schütte. In deze context bestudeerden Conrad Wilhelm Hase en Edwin Oppler de geschiedenis van het gebouw en gaven zij advies over het bouwproject. Door deze eerste restauratie werd het gildehuis buiten de regio bekend en vormde het uitgangspunt voor talrijke studies en beschrijvingen. Na de restauratie deed het gebouw dienst als pandjeshuis en gemeentelijke spaarbank. De beschilderde kunstwerken op de schuine vulplanken werden uitgevoerd door de Hildesheimse schilder Georg Bergmann. Het gebouw werd ernstig beschadigd door een brand op 1 augustus 1884, waarbij het dak en grote delen van de decoratieve gevel werden verwoest. Er was meteen een wens om "de verwoeste delen zo snel mogelijk en in dezelfde vorm als vóór de brand te herstellen." De houtsnijwerken die tijdens de reconstructie van 1884-1885 werden gerestaureerd, waren van Friedrich Küsthardt, geholpen door eerder gemaakte nauwkeurige foto's en gipsafgietsels van de ornamenten. Na verdere renovaties in 1910-1912 nam de Hildesheimse Kunstnijverheidsvereniging er haar intrek en werd het interieur omgebouwd tot een grote zaal voor haar museum "Kunstnijverheidshuis". De meest verwoestende gebeurtenis in de architectuurgeschiedenis van het gebouw was de volledige vernietiging ervan aan het einde van de Tweede Wereldoorlog op 22 maart 1945, tijdens het luchtbombardement op Hildesheim door Britse en Canadese luchtmachteenheden. Hoewel het zelf niet door bommen werd geraakt, werd het wel door de brand verwoest die bijna het hele stadscentrum in de as legde. In 1962 werd het zeven verdiepingen tellende Hotel Rose, met een aangebouwde lage kantoorvleugel, gebouwd op de plek van de Slagersgilde volgens een ontwerp van Dieter Oesterlen, dat zijn concept van een "sterk contrast" tussen oud en nieuw weerspiegelde. Het gebouw had een gewapend betonnen frameconstructie. Het verdwenen slagersgildehuis bleef echter voor veel inwoners hét symbool van het oude Hildesheim, waardoor de wens tot herbouw bleef bestaan. In de jaren tachtig deed zich een kans voor toen Hotel Rose failliet ging. Tegelijkertijd was de Hildesheimse Spaarbank van plan een nieuw hoofdkantoor te bouwen aan de zuidkant van het marktplein, inclusief een reconstructie van het Wedekindhuis. Het stadsbestuur greep deze kans met beide handen aan en besloot het historische marktplein en de omliggende gebouwen volledig te herbouwen. In tegenstelling tot de gebouwen aan de noord- en zuidzijde van het plein, waarvan alleen de gevels werden gerestaureerd, werd het slagersgildehuis, samen met het bakkersgildehuis links ervan, ook van binnen gereconstrueerd met behulp van traditionele vakwerkconstructies tussen 1986 en 1989. Hiervoor werd 400 kubieke meter eikenhout gebruikt en werden meer dan 4300 houtverbindingen gemaakt met ongeveer 7500 houten pinnen. De houtsnijwerken op de consoles van de twee zichtbare gevels zijn bijzonder indrukwekkend. De oorspronkelijke decoratie van de windveren aan de noordzijde, die van het marktplein afgekeerd is, was niet nauwkeurig gedocumenteerd en kon daarom niet worden gereconstrueerd. In plaats daarvan werden ze versierd met moderne schilderijen van verschillende kunstenaars die oorlog en verwoesting uitbeelden. Zie ook Großer und Kleiner Engel