NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Международный музей ветряных и водяных мельниц

Международный музей ветряных и водяных мельниц (нем. Internationales Wind- und Wassermühlen-Museum) расположен в городе Гифхорн, земля Нижняя Саксония, Германия. На площади около 16 гектар представлены 16 мельниц из 12 стран, а также около 50 моделей мельниц из 20 стран. История создания История музея связана с его создателем и владельцем Хорстом Вробелем. В 1965 году он обнаружил в городе Аббенроде (Германия) старую ветряную мельницу, которая всё ещё находилась в эксплуатации. Вробель построил модель мельницы в масштабе 1:25 и начал собирать материалы о ветряных и водяных мельницах. В 1974 году Вробель открыл в коммуне Зулендорф частный музей с построенными им моделями мельниц, ставший единственным частным немецким музеем, включённым Министерством культуры Германии в перечень уникальных мест, которые необходимо посетить в стране. В 1977 году была достигнута договоренность с районом Гифхорн о предоставлении земли для полномасштабного музея, который открылся в 1980 году. В Германии Вробеля называют «Дон Кихотом наоборот» — «всю свою жизнь он сражался не с мельницами, а за них». Модели мельниц В музее представлены выставочные залы площадью 800 квадратных метров. В залах представлено 49 моделей ветряных и водяных мельниц из 20 стран мира. Некоторые модели мельниц: мельница из Кремлингена (Германия); ветряная мельница из Лере (Нижняя Саксония); британская мельница из графства Суффолк; финская мельница из Уусикаупунки; венгерская дунайская плавучая водяная мельница (расположена на Изе). Деревня Центральным экспонатом музея является деревенская площадь, на которой расположены следующие дома: пекарня, построенная в 1983 году, вмещает в себя 250 посетителей. пекарня, построенная в 1985, в которой выпекается хлеб для посетителей музея. ресторан, построенный в 1990, вмещает в себя до 500 гостей. Мельницы Некоторые из мельниц, представленных в музее: Русский православный храм На территории музея расположен деревянный храм Святителя Николая, принадлежащий Русской православной церкви и посвящённый Николаю Чудотворцу. Храм имеет высоту 27 метров и увенчан 8 куполами. Строительство храма было начато в 1994. В 1995 году, во время строительства, храм посетил Патриарх Московский и всея Руси Алексий II. В 1996 году храм был освящён митрополитом Смоленским и Калининградским (ныне Патриарх Московский и всея Руси) Кириллом. Примечания Ссылки Официальная страница музея (нем.) Неофициальный сайт русской православной церкви в Гифхорне Официальный сайт русской православной церкви в Гифхорне (нем.)
Abbazia di Amelungsborn

L'abbazia di Amelungsborn (in tedesco Kloster Amelungsborn o Amelunxborn) è un'antica abbazia cistercense a Negenborn, in Bassa Sassonia, nella diocesi di Hildesheim. Storia Nel 1124 i monaci di Altenkamp ottennero in concessione dal conte di Northeim, Sigfrido IV di Boyneburg, un terreno a ovest di Stadtoldendorf. Nel 1129 il papa Onorio II riconobbe la concessione ai monaci. Nel 1135 venne fondata l'abbazia che fu consacrata da Bernardo di Hildesheim. L'abbazia crebbe velocemente, diventando un centro economico locale. Questa crescita dell'ordine portò alla fondazione di altre abbazie nella regione come nel 1145 l'abbazia di Riddagshausen e quella di Doberan, presso Rostock. Nel XV secolo l'abbazia di Amelungsborn ottenne altri territorio nei dintorni del Weser e del Leine, diventando presto così un ostacolo all'espansione del ducato di Brunswick-Wolfenbüttel. Nel 1542 l'ordine cistercense venne sciolto e nel 1549 il duca Giulio di Brunswick-Lüneburg si convertì al protestantesimo. L'abbazia venne così rifondata istituzione religiosa luterana e con una scuola di latino. Nonostante alcune pause durante l'occupazione napoleonica e fra i due conflitti mondiali, tuttora l'abbazia è gestita da una comunità religiosa luterana con i propri abati. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'Abbazia di Amelungsborn Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su kloster-amelungsborn.de. Youtube.com: Coro dell'abbazia di Amelungsborn, su YouTube.
Amelungsborn

Amelungsborn is een klooster van de orde der cisterciënzers in Duitsland. Het ligt 2 kilometer ten noordoosten van het dorp Negenborn in de Samtgemeinde Bevern, in de deelstaat Nedersaksen, bijna op de grens met Noordrijn-Westfalen. Het klooster wordt door een vlakte met de naam Odfeld omgeven. De kerk van het gebouwencomplex werd als romaanse, drieschepige basilica gebouwd en rond 1350 in de stijl der gotiek vergroot. De kerk is van binnen zeer bezienswaardig. De torenspits werd in 2007 verwijderd en in 2016 door een nieuwe vervangen. Geschiedenis Amelungsborn is op een na het oudste cisterciënzerklooster van Nedersaksen. In 1129 schonk de laatste graaf van Northeim, Siegfried IV von Homburg of von Boyneburg landerijen aan de Rooms-Katholieke Kerk om een klooster te stichten. In de begintijd was klooster Amelungsborn zeer invloedrijk. Het was het moederklooster van verscheidene andere kloosters van deze orde, waaronder dat te Bad Doberan. Na de, nagenoeg rimpelloos verlopen, Reformatie in 1568 werd het klooster een sticht van de Evangelisch-Lutherse Kerk. Het klooster had tot 1760 een belangrijke kloosterschool. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog, op 8 april 1945, werden kerk en klooster voor een groot deel verwoest, maar later, in 1954, herbouwd. De evangelisch-lutherse kerkgemeentes Negenborn en Golmbach, alsmede een evangelisch-lutherse congregatie, die de kloosterorde der cisterciënzers nog grotendeels volgt, en ook met de rooms-katholieke kloosters van deze orde broederlijke contacten onderhoudt, gebruiken de kloosterkerk voor de regelmatige erediensten. Na afspraak met de koster kan men buiten de kerktijden het kerkgebouw bezichtigen. Het klooster is ook een rustpunt voor pelgrims op de evangelisch-lutherse pelgrimsroute Loccum – Volkenroda. De kloostertuin bevat een naar oude tradities ingerichte kruidentuin en is vrij toegankelijk. De roman Das Odfeld (1888) van Wilhelm Raabe speelt in het klooster Amelungsborn. Een omstreden kunstwerk in de kloosterkerk is het Thomas-altaar (1928-1930) van de hand van de kunstenaar Erich Klahn (zie voetnoot onder Neustadt am Rübenberge). Klahn was van 1933 tot 1945 een overtuigd nationaalsocialist, en vervlocht zijn politiek-filosofische opvattingen in veel van zijn werken. Ook over dit altaar in Amelungsborn is een felle discussie tussen kunstkenners gevoerd. De in 2016 geuite bewering, dat de figuur van Jezus Christus op dit altaarstuk met het gezicht van een in 1920 vermoorde man zou zijn, die door de nazi's als martelaar geëerd werd, werd een jaar later weerlegd. De meeste op het altaar afgebeelde figuren hebben gezichten van mannen, die een rol hebben gespeeld in de geschiedenis van de orgelbouw in de 16e-19e eeuw. Afbeeldingen Externe link www.kloster-amelungsborn.de Website van het klooster
Klasztor Amelungsborn

Klasztor Amelungsborn (niem. Kloster Amelungsborn) – dawne opactwo cystersów znajdujące się w granicach niemieckiej gminy Negenborn. Historia Klasztor został założony w 1135 roku przez cystersów z opactwa Kamp za sprawą Siegfrieda IV von Northeima. Zabudowania klasztorne konsekrował w 1145 roku biskup Hildesheimu Bernhard I, a w 1158 roku ukończono budowę romańskiej bazyliki. Zakonnicy z Amelungsborn zasiedlili klasztory Riddagshausen (w 1145 roku) i Doberan (w 1171 roku). W 1272 roku w doszło do buntu braci świeckich i ich ucieczki z klasztoru. Sytuację w opactwie próbowali poprawić opaci klasztorów Morimond i Kamp. Nowych braci świeckich przyjmowano ponownie od 1279 roku. Pod koniec XIII wieku liczba zakonników osiągnęła szczytową liczbę 50 mnichów i 90 braci. W tamtym okresie wzniesiono nowe prezbiterium kościoła oraz krużganek. Prezbiterium konsekrowano 15 października 1309, rok wcześniej rozpoczęto budowę nowego budynku bramnego. W 1332 roku rozpoczęto budowę tzw. starego domu opata. W 1504 roku dawny budynek braci świeckich przebudowano na nowy dom opata. W następnych latach klasztor popadał w coraz większe problemy finansowe. W 1542 roku kompleks został splądrowany przez najemników związku szmalkaldzkiego. W 1568 roku placówka przeszła w ręce protestantów, rok później założono tu szkołę łacińską. W 1598 roku na dachu kościoła klasztornego wzniesiono nową, smukłą sygnaturkę. Zabudowania zostały splądrowane w 1625 roku, podczas wojny trzydziestoletniej, a w latach 1631–1632 zakonnicy zostali wypędzeni z opactwa przez wojska szwedzkie. W 1684 roku sygnaturka kościoła spłonęła, zastąpiono ją niższą, barokową konstrukcją. Siedzibę uczelni w 1760 roku przeniesiono do Holzminden. Opactwo zostało zlikwidowane w 1803 roku, podczas okupacji napoleońskiej, przez następne lata jedynym reprezentantem klasztoru była osoba nosząca tytuł honorowy opata Amelungsborn. Kościół klasztorny wyremontowano w latach 1874–1896. Kompleks uległ zniszczeniom podczas amerykańskiego nalotu 8 kwietnia 1945, odrestaurowaną świątynię konsekrowano 12 lipca 1959. W 1960 roku opatem został mianowany Christhard Mahrenholz, który reaktywował klasztor jako luterańską wspólnotę religijną. W 1969 roku zainstalowano 23-głosowe organy, wykonane przez przedsiębiorstwo Karl Schuke Berliner Orgelbauwerkstatt. Kościół wyremontowano w latach 2007–2009, a w 2016 roku wzniesiono nową sygnaturkę. Galeria Przypisy
Amelungsborn kloster

Amelungsborn kloster eller Amelunxborn är ett protestantiskt kloster i Bad Doberan i Tyskland, grundat 20 november 1135. Idag har klostret 8 bröder, en abbot och 30 lekbröder (Familiaritas). Cirka 1280 fanns där 50 munkar och 90 lekbröder. Klostret fick flera dotterkloster, Doberan Kloster kanske mest känt i Sverige som begravningsplats för Albrekt av Mecklenburg, Isenhagen-Marienrode kloster, m.fl. 1875 togs klostrets skola över av napoleons trupper. Under andra världskriget bombades klostret av amerikanska trupper, skadorna reparerades 1954 till 1959. Abbotar: Heinrich I (1141–1143) Everhelm (c. 1150-1184) Johann I (1186) Hoiko (1196–1201) Walbert (1204/1205) Konrad (1209) Gottschalk (1213–1235) Dietrich (1236–1245) Johann II (1246–1251) Arnold (1254–1269) Moritz (1270–1291) Balduin (1293–1301) Bertram (1302–1311) Gieseler (1317–1322) Ludolf I (1326–1329) Heinrich II (1334–1337) Ludolf II (1339–1353) Engelhard (1355–1371) Johann (III) Maske (1377–1378) Heinrich (III) Rikolf (1400–1415) Reiner (1417–1426) Herwig (1431–1432) Johann IV (1433) Saner von Horn (1438–1462) Johann (V) Alremann (1463–1464) Heinrich (IV) von Horn (1465–1477) Johann (VI) von Dassel (1477–1483) Bernhard von Haselünne (1483–1485) Werner von der Werder (1487–1495) Gebhard Maske (1499–1510) Hermann Kannegießer (1516–1531) Veit Teckermester (1533–1553) Andreas Steinhauer (1555–1588) - förste lutherske abboten Vitus Buchius (1588–1598) Anton Georgius (1598–1625) Theodor Berkelmann (1625–1645) Statius Fabricius (1647–1649) Hermann Topp(ius) (1655–1675) Herbert Rudolphi (1676–1684) Andreas Overbeck (1685–1686) Andreas Rudeloff (1686–1701) Johann Georg Werner (1702–1711) Christian Heinrich Behm (1712–1740) Anton August Osterreich (1740–1745) Theodor Wilhelm Ritmeister (1747–1774) Johann Friedrich Häseler (1774–1797) Jakob Christian Weland (1798–1813) - under dennes period stängdes klostret Theodor Christoph Grotian (1814–1829) Franz Heinrich Wilhelm Rägener (1831–1837) Theodor Wilhelm Heinrich Bank (1840–1843) Wilhelm Hille (1845–1880) Karl Julius Franz Stausebach (1881–1892) Johann Karl Theodor Schütte (1900–1912) position of abbot vacant (1912–1960) 1960–1971: Christhard Mahrenholz - återgrundare 1971–1989: Kurt Schmidt-Clausen 1989–1996: Ernst Henze 1996–2002: Hans-Christian Drömann 2002– : Eckhard Gorka Externa länkar Officiell webbplats
St. Marien (Sevelten)

St. Marien in Sevelten, Gemeinde Cappeln (Oldenburg), ist eine Filialkirche der römisch-katholischen Kirchengemeinde St. Peter und Paul Cappeln, die zum Dekanat Cloppenburg des Bistums Münster gehört. Die romanische Kirche aus dem 12. Jahrhundert gehört zu den ältesten Sakralbauten im Oldenburger Münsterland. Baugeschichte und Beschreibung Die zweijochige Saalkirche wurde in der Mitte des 12. Jahrhunderts als Feldsteinkirche erbaut. Sie hatte ursprünglich eine Flachdecke und erhielt am Ende des 13. Jahrhunderts ein Gewölbe mit halbkreisförmigen Schildbögen und gedrückt spitzem Scheidbogen, wobei die Wände mit Backstein erhöht wurden. 1835 wurde der untere Teil eines Turms errichtet, der 1886 fertiggestellt wurde. 1920 wurden ein Querschiff und ein Chor angebaut, 1965 wurde der Turm erneuert. Ausstattung Der von Bernd Meiering (1631–1703) aus Sandstein gefertigte Hochaltar mit Darstellungen der Passion wurde 1662 für den Vorgängerbau der Kirche St. Peter und Paul in Cappeln gestiftet. Von dort stammt auch ein gemalter Flügelaltar aus der Zeit um 1600 an der Westwand. Der frühere Hochaltar im Rokokostil aus der Zeit um 1780/1790 wurde nach der Erweiterung der Kirche 1921 im nördlichen Querarm aufgestellt. Literatur Die Bau- und Kunstdenkmäler des Herzogtums Oldenburg. III. Heft: Amt Cloppenburg und Amt Friesoythe, Neudruck der Ausgabe 1903, Osnabrück 1976, S. 73 f. Georg Dehio (Hrsg.): Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Bd. 2: Bremen/Niedersachsen, Neubearb., München 1992, ISBN 3-422-03022-0, S. 1202 f. Weblinks Einzelnachweise
Blankenburger See (Oldenburg)

Der Blankenburger See ist ein Baggersee im östlichen Stadtgebiet von Oldenburg. Er liegt außerhalb der großstädtischen Bebauung jenseits der Bundesautobahn 29 und unmittelbar südlich der Hunte. Er ist nach dem angrenzenden ehemaligen Kloster Blankenburg bzw. der östlich liegenden Blankenburger Mark benannt. Der See hat eine Wasserfläche von 21,5 Hektar und ist maximal 16 Meter tief. Er ist von beinahe rechteckiger Gestalt und misst in Nord-Süd-Richtung rund 700 Meter, in Ost-West-Richtung rund 300 Meter. Er liegt auf Meeresspiegelniveau (0 Meter über NN). Die Hunte fließt im Norden des Sees in 500 m Entfernung. Die Bundesautobahn 29 verläuft in rund 50 Metern Abstand zum Westufer. Für den Bau der Rampe der Autobahn zur Hochbrücke über die Hunte war es erforderlich, dem Boden in großem Umfang Sand zu entnehmen. Dem Autobahnbau verdankt der Blankenburger See, wie auch die nördlich und südlich gelegenen Baggerseen auf dem Gebiet der Stadt Oldenburg, seine Entstehung. Der See liegt in der Huntemarsch. Unmittelbar nördlich und westlich befindet sich auf einer Geestinsel ein rund 55 Hektar großes Waldgebiet. Das sonstige Umland des Sees besteht aus (alt)marschtypischem Dauergrünland. Der Blankenburger See wird von Tauchern als Tauchspot genutzt. Am Süd- und am Westufer des Sees ist Nacktbaden erlaubt. Der See wird vom Sportfischer-Verein Oldenburg e. V. als Angelgewässer genutzt. 2010 wurden Aal, Barsch, Hecht, Karpfen, Rotauge und Zander aus dem See gemeldet. Siehe auch Liste von Seen in Niedersachsen Weblinks Badegewässer-Atlas Niedersachsen: Blankenburger See www.anglermap.de: Gewässersteckbrief Blankenburger See Einzelnachweise
Blankes Flath bei Jeversen

Das Blanke Flath bei Jeversen ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Gemeinde Wietze im Landkreis Celle. Es sollte nicht mit dem Naturschutzgebiet Blankes Flat in der Region Hannover verwechselt werden. Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG LÜ 178 ist 10 Hektar groß. Es liegt westlich von Wietze und stellt ein Heideschlatt mit dem umgebenden Gelände unter Schutz. Das Schlatt liegt in die Allerniederung begleitenden Dünen. Da es in niederschlagsarmen Zeiten austrocknet, fand hier keine Moorbildung statt. Wenn das Schlatt Wasser führt, wachsen hier Binsen, Torfmoose und Wasserschläuche. In trockenen Zeiten breiten sich Kiefern aus, die das Gebiet auch umgeben. Diese müssen dann durch Entkusselungsmaßnahmen entfernt werden. Der Kiefernwald innerhalb des Schutzgebietes soll zu der natürlichen Vegetation entsprechendem Eichen-Birkenwald entwickelt werden. Das Gebiet steht seit dem 28. Dezember 1989 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Celle. Weblinks Naturschutzgebiet „Blankes Flath bei Jeversen“ in der Datenbank des Niedersächsischen Landesbetriebs für Wasserwirtschaft, Küsten- und Naturschutz (NLWKN)
Blankschmiede Neimke

Die Blankschmiede Neimke in Dassel ist ein Technik- und Landwirtschaftsmuseum, das eine wasserbetriebene Hammerschmiede beherbergt. Die Blankschmiede Neimke ist ein Kulturdenkmal. Gebäude Das Museumsgebäude ist im Bautyp eines zweigeschossigen mitteldeutschen Querdielenhauses konstruiert. Es wird vom Spüligbach durchflossen. Die Blankschmiede ist ein verkleidetes Fachwerkhaus, dessen Dach mit Platten aus Wesersandstein gedeckt ist. Es wird museal genutzt. In Einzelfällen wird es für Veranstaltungen des örtlichen Fördervereins genutzt, der das Museum betreibt. Dem Stadtarchiv des Ortes dient es als Depot für einige ausgelagerte Einzelstücke. Geschichte 1727 wurde an diesem Standort, der am östlichen Rand des Ortskerns der Stadt Dassel liegt, eine Schmiede in Betrieb genommen. Der Platz lag außerhalb der Stadtmauer, bis diese im folgenden Jahrhundert teilweise niedergelegt wurde. Später erweiterte man den Bau um den Wohntrakt. Bis 1985 wohnte und arbeitete hier in einer Folge von acht Generationen die Familie Neimke, deren Alltagskultur heute ihr hinterlassener Hausrat als authentischer Bestandteil der Sammlung dokumentiert. 1988 gründete sich ein Förderverein. 1993 wurde das Museum eröffnet. 2012 nahm man Exponate zur Geschichte der 130 Jahre davor in Dassel gegründeten Ilmebahn in das Museum auf. Ausstellungen Das Museum weist folgende Themenschwerpunkte auf: Mit dem historischen Wasserrad wird Energie aus dem Spüligbach gewonnen. Die Energie wird mittels Transmission auf Sensenhammer und Schleifvorrichtung übertragen. Der Schmied war im selben Gebäude Kleinbauer im Nebenerwerb. Die landwirtschaftlichen Geräte und Werkzeuge geben in Kombination mit Stall, Wohnküche und Schlafkammern für Knecht und Familie einen eindrucksvollen Einblick in das Leben und die Wirtschaftsweise der Kleinbauern der letzten Jahrhunderte. Rund 100 m östlich der Schmiede bestand bis 2002 der Kopfbahnhof der Ilmebahn. Dieser wird neben anderen Dokumenten der regionalen Bahngeschichte im Modell gezeigt. Die im Original erhaltene Inneneinrichtung des Gebäudes ist als Dauerausstellung konzipiert. Literatur Hans-Norbert Mittendorf: Die Blankschmiede Neimke in Dassel. Ihre Bedeutung und ihre Wiederherstellung als Technikmuseum. In: Einbecker Jahrbuch. 42, 1993, S. 161–168. Weblinks Museumsbeschreibung auf der Seite der Stadt Dassel Bilder und Anfahrt auf der Seite des Verkehrsverbundes Südniedersachsen Einzelnachweise
Pöhlde

Pöhlde is a village in southern Lower Saxony in Germany. It is part of the town Herzberg am Harz. It has a population of 2207 (1 October 2006). Archaeological excavation has revealed traces of settlement dating to the 2nd through 4th centuries AD. The town is noted for its Benedictine (later Premonstratensian) abbey. The Annals of Pöhlde, an important 12th century historical text, were composed here.
Pöhlde

Pöhlde is een dorp in de gemeente Herzberg am Harz in het Landkreis Göttingen in Nedersaksen in Duitsland. Het werd in 1972 bij Herzberg gevoegd. De geschiedenis van het dorp hangt samen met de stichting van een klooster op deze plek in het midden van de tiende eeuw. Hendrik de Vogelaar schonk hier in 927 aan zijn echtgenote Mathilde van Ringelheim die er in 952 een klooster stichtte. Het klooster ging ten onder in de Dertigjarige Oorlog. Op de fundamenten is de huidige dorpskerk gebouwd.
NAVO-oefenterrein Bergen-Hohne

Het NAVO-oefenterrein Bergen-Hohne is een militair oefenterrein in de Duitse deelstaat Nedersaksen. Met een oppervlakte van 284 km² is het een van de grootste militaire oefenterreinen van Europa. Het terrein strekt zich in noord-zuidrichting uit over een lengte van 27 km en in oost-westrichting over 18 km. Het oefenterrein ligt in het zuidelijke deel van de Lüneburger Heide, midden in de strategisch belangrijke Noord-Duitse Laagvlakte. Het ligt op ongeveer 40 km ten noorden van Hannover, 60 km ten zuidoosten van Bremen en 60 km ten zuiden van Hamburg. Het hoogste punt is de Falkenberg met 150 meter en het laagste gedeelte is het Ostenholzer Moor op 28 meter. Bestuurlijk ligt het overgrote deel van het oefenterrein in twee gemeentevrije zones: Lohheide en Osterheide. Het grootste deel van het oefen- en schietterrein is omgeven door een ringweg, de zg. Panzer Ringstraße. Aan deze weg liggen verschillende kazernes (zoals Bergen, Hohne, Fallingbostel en meer) en legeringskampen zoals Oerbke, Hörsten maar ook kazerne Langemannshof, genoemd naar een voormalige boerderij. Kaserne Langemannshof is tot 1992 standplaats geweest van 43 Tankbataljonen 41 Pantserluchtdoelbatterij. Het oefenterrein werd in 1935 door de Wehrmacht ingericht bij de plaats Belsen, ten westen van de plaats Bergen. De legerplaats werd vernoemd naar het iets ten westen van Bergen gelegen dorpje Hohne, dat bij de creatie van het oefenterrein door het Duitse leger werd ontruimd. Het grootste deel van het personeel woonde in Bergen. Voor de inrichting van het oefenterrein werden 24 dorpjes en nederzettingen met in totaal ruim 3650 inwoners ontruimd. Na het einde van de Tweede Wereldoorlog werd Bergen-Hohne door het Britse Rijnleger overgenomen. Sinds de zestiger jaren is het oefenterrein in gebruik bij de NAVO en de Bundeswehr. In de periode 1963 t/m 1993 was Bergen-Hohne in Nederland vooral bekend als de standplaats van 41 Tankbataljon (Regiment Huzaren prins Alexander) en 43 Tankbataljon (Regiment Huzaren van Sytzama)], 41 Pantsergeniecompagnie en 41 Pantserluchtdoelbatterij. Trivia Op het oefenterrein ligt een groep hunebedden, de zg. 'Sieben Steinhäuser'. Voor een korte beschrijving hiervan zie onder Bergen. Sinds midden jaren 10 van deze eeuw zijn weer Nederlandse militairen gestationeerd in Bergen-Hohne, namelijk het Nederlandse eskadron van 414 (DEU) Panzerbatallion
Câmpul pentru exerciții militare Bergen

Câmpul pentru exerciții militare Bergen (Truppenübungsplatz Bergen) ocupă un areal de 284 km² este situat în partea de sud a regiunii Lüneburger Heide, landul Saxonia Inferioară, Germania. El este câmpul cel mai mare din Germania destinat pentru exerciții militare a trupelor germane și NATO. Date geografice Câmpul pentru exerciții militare se întinde pe ambele părți a graniței dintre districtele Celle și Soltau-Fallingbostel la ca. 40 km nord de Hanovra, 70 km sud-est de Bremen și la 80 km sud de Hamburg. El se află la altitudinea de 28 - 150 m deasupra n.m. fiind amplasat între Bad Fallingbostel (în vest) și Bergen (Landkreis Celle) (în est) la câțiva kilometri sud de Soltau și nord de Wietze. Vezi și Lohheide Osterheide Oerbke