NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gereformeerde kerk (Campen)

De gereformeerde kerk (Altreformierte Kirche) is een kerk in Campen in de gemeente Krummhörn in de Duitse regio Oost-Friesland. De kerk werd in 1905 in neogotische stijl gebouwd. Geschiedenis en beschrijving Voorgeschiedenis De gemeente van Campen was de eerste gereformeerde gemeente van Oost-Friesland en heeft haar ontstaan in het jaar 1854 te danken aan de leek Heye Gossen Heikens (1806–1884). Heikens begon in 1848 voor het eerst te preken en baarde met zijn catechistische geschriften in 1851 opzien, waarvan gedrukte exemplaren werden verspreid. Er kwamen steeds meer mensen op zijn samenkomsten af en al snel werd de privéruimte waarin deze bijeenkomsten plaatsvonden te klein. Om meer ruimte te scheppen werd in 1866 een eerste kerk gebouwd. Op een schets van deze gereformeerde kerk uit het bouwjaar is een eenvoudig zaalkerkje met een zadeldak en vier rondboogramen in de lengtemuren te zien. De huidige kerk Op de plaats van dit kerkje werd in 1905 het huidige gebouw gebouwd. Het betreft eveneens een zaalkerk met een zadeldak, maar dan in neogotische stijl met in beide gevels twee kleine spitsboogramen en in de lengtemuren drie grotere spitsboogramen. Het zadeldak draagt een dakruiter waarin een kleine klok hangt. Op de hoeken en tussen de ramen zijn steunberen aangebracht, die het gebouw ondersteunen. Nadat de kleine gemeente in 1901 een voormalige herberg als pastorie verwierf, bouwde men in 1959 op de plaats van dit gebouw een nieuwe pastorie. In 1977 werd aan de pastorie tevens een gemeentelijk centrum aangebouwd. In 2015 fuseerde de kleine gemeente met de nog kleinere gereformeerde gemeente van Emden. Interieur en orgel Het interieur is zoals bij veel gereformeerde kerken uiterst eenvoudig. De oude zeshoekige houten kansel aan de westelijke muur met een klankbord werd naderhand verwijderd en door een licht verhoogde open kansel in de noordwestelijke hoek vervangen, Ook de oude banken met deurtjes moesten wijken voor modernere banken, die bovendien anders ten opzichte van de preekstoel werden opgesteld. Voor de schriftlezingen wordt sinds 2004 een houten preekstoelachtige lezenaar van Heye Mollema uit Emden gebruikt. Op de orgelgalerij bevindt zich een orgel van de firma Paul Ott uit het jaar 1948. Oorspronkelijk bezat dit orgel negen registers verdeeld over één manuaal en aangehangen pedaal. Sinds de renovatie door Bartelt Immer (1995-1996) kent het instrument nog zes registers. Zie ook Lijst van historische kerken in Oost-Friesland Externe link Website van de gereformeerde gemeente Campen-Emden
Altreformierte Kirche (Neermoor)

Die Altreformierte Kirche in Neermoor, Gemeinde Moormerland, wurde im Jahr 1865 gebaut und ist eine der kleinsten Kirchen Ostfrieslands. Die Kirchengemeinde wurde zum 1. Januar 2017 aufgelöst. Geschichte Die altreformierten Kirchengemeinden entstanden aus einer Abspaltungsbewegung von der Reformierten Kirche. Die Gemeinde in Neermoor ist die jüngste altreformierte Gemeinde Ostfrieslands und wurde 1861 von Pastor J. B. Sundag aus Bentheim mit acht Gemeindegliedern gegründet. Als erster Pastor wird 1864 Nickolas Steffens angestellt. 1865 wurde die Einraum-Saalkirche mit Satteldach, Eckpilastern und je drei Segmentbogen-Fenstern an den Langseiten gebaut. Die Langseiten werden durch Pilaster gegliedert und oben mit einem Fries abgeschlossen. Das Eingangsportal ist etwas vorgebaut und wird von zwei Pilastern flankiert, die bis ins Giebeldreieck emporreichen. In der Giebelspitze ist ein kleines halbrundes Fenster angebracht. Hinter der Kirche wurde im Jahr 1974 ein kleiner Anbau für Gemeinderäume ergänzt. 1885 bis 1888 war die Gemeinde mit Ihrhove und 1891/92 und 1955 bis 1958 mit Emden verbunden. Seit 1975 teilen sich Neermoor und Ihrhove eine gemeinsame Pastorenstelle. Das Kirchengebäude wurde im Jahr 1995 unter Denkmalschutz gestellt. Am 31. Dezember 2014 umfasste die Gemeinde 60 Mitglieder. Da nach einem weiteren Rückgang der Mitgliederzahl auf 49 im Jahr 2016 kein beschlussfähiger Kirchenrat mehr gebildet werden konnte, wurde die Auflösung der Kirchengemeinde zum 1. Januar 2017 unausweichlich. Das Gebäude ist im Dezember 2017 in private Nutzung übergegangen, wird jedoch mit Inneneinrichtung erhalten. Ausstattung Das Kircheninnere ist mit einer Kanzel, einem Tisch und einem Lesepult schlicht gestaltet. Auf zwölf Bänken aus dem Jahr 1954 finden die Gottesdienstbesucher Platz. Der Abendmahlstisch und ein zweiter Kelch wurden 1987 angeschafft. Seit 2009 ist an der Stirnseite ein hölzernes Kreuz angebracht. Orgel Die englische Orgel stand zuletzt in St Alban’s, Blue Bell Hill, Chatham (Kent). Sie wurde um 1900 von Positive-Organ-London gebaut und 1993/94 von Gerrit Geerds für Neermoor umgebaut. Sie verfügt über vier Register auf einem Manual und angehängtes Pedal. Das Gehäuse wurde weitgehend erneuert. Die Pfeifen im Prospekt stammen aus der Orgel der Unitarian Reformed Church im Risca (England), die von Henry Salter Neath gebaut wurde. Für das verlorene vierte Register wurde als Ersatz ein „Open Diapason“ aus einer Orgel der Trinity Church Atherton (England) erworben und eingebaut. Literatur Ev.-altreformierte Kirchengemeinde Neermoor (Hrsg.): 150 Jahre Evangelisch-altreformierte Kirchengemeinde Neermoor. Sollermann, Leer 2011 (online, PDF). Gerrit Jan Beuker: Evangelisch-altreformierte Kirchengemeinde Neermoor 1861–1986. Neermoor 1986 (online, PDF). Gerrit Jan Beuker: Umkehr und Erneuerung. Aus der Geschichte der Evangelisch-altreformierten Kirche in Niedersachsen 1838–1988. Synode der EAK in Niedersachsen (Hrsg.). 2. Aufl. Hellendoorn, Bad Bentheim 1988, ISBN 3-929013-04-5. Siehe auch Liste der historischen Kirchen in Ostfriesland Weblinks Präsenz der Ev.-altreformierten Kirche Einzelnachweise
Gereformeerde kerk (Neermoor)

De Gereformeerde kerk (Altreformierte Kirche) in Neermoor, gemeente Moormerland (Nedersaksen), werd in het jaar 1865 gebouwd en behoort tot de kleinste kerkgebouwen van Oost-Friesland. Sinds 1995 is het kerkje een beschermd monument. Geschiedenis De gereformeerde gemeente van Neermoor is de jongste gereformeerde gemeente van Oost-Friesland en werd samen met acht gemeenteleden in 1861 door dominee J.B. Sundag uit Bentheim gesticht. Als eerste dominee werd in 1864 Nickolas Steffens beroepen. Het eenvoudige zaalkerkje met zadeldak, hoekpilasters en drie segmentboogramen in de lengte muren werd in 1865 opgericht. De lengtemuren zijn versierd met pilasters en hebben boven een fries. Het iets naar voren springende ingangsportaal wordt geflankeerd door twee pilasters, die tot hoog in de geveldriehoek reiken. Daar bevindt zich in de spits nog een klein halfrond raam. Achter de kerk werd in 1974 nog een kleine aanbouw toegevoegd, die ruimte biedt voor gemeentelijke activiteiten. De gemeente was in de jaren 1885-1888 met Ihrhove en in 1891-1892 en 1955-1958 met Emden verbonden. Sinds 1975 delen Neermoor en Ihrhove samen een dominee. Interieur Het eenvoudige interieur heeft een preekstoel, een tafel, een lezenaar en voor de gelovigen twaalf banken, die uit 1954 stammen. Het Engelse orgel uit circa 1900 stond nog niet zo lang geleden in de Sint-Albanuskerk, Blue Bell Hill, Chatham (Kent).Gerrit Geerds verbouwde het positief voor Neermoor, dat over vier registers op één manuaal en aangehangen pedaal beschikt. De orgelkas werd grotendeels vernieuwd. De pijpen in het front stammen uit een orgel van de hervormde kerk te Risca (Engeland). Ter vervanging van een verloren gegaan register werd een open diapason uit een orgel van de Drie-eenheidskerk te Atherton (Engeland) verworven en ingebouwd. De avondmaalstafel en een tweede kelk werden in 1987 aangeschaft. Sinds 2009 siert een groot houten kruis de muur achter de preekstoel. Zie ook Lijst van historische kerken in Oost-Friesland Externe link (de) Website Gereformeerde kerk van Neermoor
Rynek Starego Miasta w Brunszwiku

Rynek Starego Miasta (Altstadtmarkt) – historyczny plac na terenie brunszwickiego Starego Miasta (Altstadt). Jeden z ważniejszych zespołów zabytkowych w mieście. Stare Miasto (Altstadt) zajmuje zachodnią część historycznego Brunszwiku. W centrum powstał prostokątny rynek, znany już w XII w. Znany później ze śródeł jako forum Brunswicense (1206), de market in der oldenstat (1268). Przez całe średniowiecze Stare Miasto było centrum brunszwickiego mieszczaństwa, które stanowiło opozycję dla księcia, który rezydował na wyspie na rzece Oker w rezydencji zamkowej. Rynek stał się centrum handlowym tej części miasta. Podczas ostatniej wojny zabudowa rynku uległa poważnym zniszczeniom. Odbudowa przywróciła jej dawną świetność. Zabudowa Rynku Starego Miasta Płyta placu: Fontanna Marii (Marienbrunnen) – z 1408 wykonana z brązu w formie piętrowej struktury zwieńczonej wieżą z figurą Marii. Płaskorzeźbione misy posiadają reliefy z wizerunkami świętych. Pierzeja zachodnia: Ratusz – gotycki, z XIV w. z bogata dekoracją rzeźbiarską m.in. cykl figur władców niemieckich z ich małżonkami (od Henryka I do Ottona I Dziecię – księcia Brunszwiku i Lüneburgu. Obecnie oddział Muzeum Miejskiego (Städtisches Museum) z cennymi zbiorami średniowiecznego rzemiosła artystycznego. Kościół Świętego Marcina – romańsko-gotycki z XII w., gruntownie rozbudowany w XIV wieku. Wewnątrz m.in. barokowy ołtarz główny dzieło Antona Detleva Jennera z pocz XVIII w., organy z XVIII w., manierystyczna ambona z pocz. XVII w. W przykościelnej kaplicy Św. Anny z gotycką dekoracją rzeźbiarską późnogotyckie stalle i manierystyczna chrzcielnica. Na zewnątrz liczne gotyckie rzeźby tworzące cykle figuralne (m.in. figury biskupów, apostołów, oraz panien mądrych i panien głupich) Portale: zachodni romański z XII w i dwa południowe, gotyckie z tympanonami przedstawiającymi Agnus Dei i zaśnięcie NMP. Pierzeja południowa Sukiennice – podłużna budowla mieszcząca dawniej kramy handlowe, zbudowane w XIV w. w stylu gotyckim, z późniejszymi dobudówkami i fasadą wschodnią o bogatej dekoracji rzeźbiarskiej w stylu niderlandzkiego manieryzmu. Pierzeja północna Dom Stechinnelli (Stechinelli-Haus) – wczesnobarokowy z ozdobnym portalem wejściowym. Dom pod Siedmioma Wieżami (Haus zu den sieben Türmen) – znany od 1207 obecny późnobarokowy, dzieło Hermanna Korba z 1708. Linki zewnętrzne Galeria zdjęć
Fântâna din Piața veche, Braunschweig

Fântâna din Piața veche (germană: Altstadtmarktbrunnen sau Marienbrunnen) a fost construită în noiembrie 1408 în piața veche din Braunschweig, Germania. Ea face parte împreună cu Braunschweiger Löwe (Leul din Braunschweig) din puținele monumente istorice renumite pe plan internațional care s-au păstrat în oraș. Fântâna este o construcție de tipul gotic târziu cu trei bazine de apă, pe ea se poate citi inscripția latină anno domini MCCCC VIII vigilia katerine fusa est - (În anul domnului 1408 a fost turnată în seara Sf. Catarina) ceace înseamnă data de 24 noiembrie 1408. Plumbul a fost folosit ca metalul la turnare, zăcăminte de plumb fiind în Rammelsberg lângă Goslar. Fântâna are o formă piramidală cu trei bazine de apă, fiind ornată cu steme, figuri florale și inscripții latine. Ea a servit în trecut ca sursă de apă potabilă și ca sursă de apă pentru stingerea incendiilor. Legături externe 52.26277777777810.5177777777787
Ratusz Starego Miasta w Brunszwiku

Ratusz Starego Miasta w Brunszwiku (niem. Altstadtrathaus) – dawna siedziba rady miejskiej. Jest jednym z najstarszych ratuszów w Niemczech, którego początki dziejów sięgają XIII w. Zbudowany został dla jednego z najbogatszych i najbardziej wpływowych ośrodków miasta jednego z pięciu tzw. weichbildów Brunszwiku – Starego Miasta. Wraz z kościołem Świętego Marcina tworzy zachodnią pierzeję Rynku Starego Miasta – cennego zespołu zabytkowego miasta. Obecnie parter zajmuje Muzeum Miasta Brunszwiku, zaś pomieszczenia na piętrze stanowią miejsce dla uroczystych spotkań, ceremonii związanych z miastem i władzami miejskimi. Pierwsza wzmianka o siedzibie samorządu miejskiego Starego Miasta pochodzi z 1253. W 1302 budynek ratusza został po raz pierwszy wymieniony w źródłach. Na miejscu dawnego drewnianego budynku wzniesiono nowy, murowany w stylu gotyckim, którego stanowi obecne skrzydło zachodnie. W latach 1393–1396, zostało zbudowane dwukondygnacyjne skrzydło północne. Obecny reprezentacyjny kształt ratusza jest rezultatem przebudowy w latach 1455–1468, w tym czasie powstały 17 kamiennych figury przypisywane rzeźbiarzowi Hansowi Hesse Młodszemu. Przedstawiają one władców z dynastii Ludolfingów oraz Welfów wraz z małżonkami. Literatura Georg Dehio, Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Bremen/Niedersachsen, 1977 Linki zewnętrzne Galeria zdjęć ratusza Gotyckie figury władców
Старая ратуша (Брауншвейг)

Старая ратуша Брауншвейга (нем. Altstadtrathaus Braunschweig) — бывшее административное здание на площади Альтштадтмаркт в нижнесаксонском городе Брауншвейг, построенное в середине XIII века. Готическое здание является одной из старейших сохранившихся мэрий Германии и памятником архитектуры города. История и описание Ратуша в Брауншвейге существовала до 1253 года: данное здание, располагавшееся к юго-западу от церкви Святого Мартина, было продано, чтобы построить современное готическое здание. Первым было возведено западное крыло, а в 1302 году современный «Ратхус» (нем. dat Rathus) впервые упоминается в документах. В 1393—1396 годах были достроены северное крыло и обновлён фасад западного крыла; северный фасад был построен в период между 1447 и 1468 годами. Строительство затянулось вследствие серии войн и восстаний, повлиявших на жизнь города. В Средние века местные лорды, постоянно нуждавшиеся в деньгах, передавали городским властям всё большие права в обмен на финансовые ресурсы — город постепенно становился независимым. Во время беспорядков в центре Брауншвейга, 19 апреля 1374 года, были убиты несколько членов городского совета и мэр Тиле фон Дамм: город был исключен из Ганзейского союза и восстановлен в нём только в 1380 году. В данный период подвал и цокольный этаж ратуши использовались в качестве арсенала, а также — тюрьмы, пыточной камеры и для хозяйственных нужд; на верхних этажах северного крыла находилась городская налоговая администрация, известная как «Schotteldornse». После потери городом независимости, в 1671 году, Старая ратуша стала владением герцогов; только в 1858 году здание вернулось в собственность города. В 1841—1852 годах архитектор Фридрих Мария Краэ восстановил здание. В годы Второй мировой войны, в результате многочисленных бомбардировок, здание полностью сгорело, хотя фасады остались практически неповрежденными. В настоящее время «старогородская» ратуша, часть помещений которой была отреставрирована в 1977 году, используется в представительских целях — а её первый этаж выступает в качестве выставочного пространства для городского музея. См. также Ратуша Брауншвейга Церковь Святого Петра Брауншвейгский собор Liberei Примечания Литература Luitgard Camerer, Manfred Garzmann, Wolf-Dieter Schuegraf (Hrsg.): Altstadtrathaus // Braunschweiger Stadtlexikon. Joh. Heinr. Meyer Verlag, Braunschweig 1992, ISBN 3-926701-14-5. Wolfgang Kimpflinger: Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland. Baudenkmale in Niedersachsen. Band 1.1.: Stadt Braunschweig. Verlag CW Niemeyer, Hameln 1993, ISBN 3-87585-252-4. Ссылки Altstadtrathaus (нем.). braunschweig.de. Stadt Braunschweig. Дата обращения: 17 января 2019.
Weser-Ems

The Regierungsbezirk Weser-Ems was the most westerly of the four administrative regions of Lower Saxony, Germany, bordering on the Dutch provinces of Groningen, Drenthe and Overijssel. It was established in 1978 by merging the former regions Osnabrück, Aurich, and Oldenburg. It was formally dissolved by the end of 2004 along with the other Regierungsbezirke of Lower Saxony as part of an effort to optimize the administrative system of the state. The administrative centre of the Regierungsbezirk Weser-Ems was located in the Staatsministerium building in Oldenburg, a representative governmental complex from the period of the Grand Duchy and later Free State of Oldenburg. The department of educational affairs was based in Osnabrück, the department for financial affairs (Regierungskasse treasurer's office) in Aurich. References
Distretto governativo del Weser-Ems

Il distretto governativo del Weser-Ems (in tedesco Regierungsbezirk Weser-Ems) è stato uno dei quattro distretti governativi del land della Bassa Sassonia, soppresso nel 2005. Storia Il distretto fu creato nel 1978 e ha operato fino al 31 dicembre 2004. Dal 1º gennaio 2005, con la soppressione di questo e degli altri 3, la Bassa Sassonia non viene suddivisa in distretti governativi. Geografia fisica Il distretto si trovava ad ovest del suo stato, attraversato dai fiumi Weser ed Ems, con al centro la città capoluogo di Oldenburg. Era compreso nella regione storica della Frisia, comprendendo gran parte delle Isole Frisone. Confinava con gli stati della Renania Settentrionale-Vestfalia e Brema, e con gli ex-distretti di Hannover e Lüneburg. Suddivisione Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Distretto governativo del Weser-Ems
Weser-Ems

Weser-Ems was de meest westelijke van de vier Regierungsbezirke (regio's) in de Duitse deelstaat Nedersaksen, grenzend aan de Nederlandse provincies Groningen, Drenthe en Overijssel. Het was gevormd in 1978 door de samenvoeging van de Regierungsbezirke Osnabrück, Aurich en Oldenburg. De deelstaatregering van Nedersaksen besloot tot een bestuurshervorming, waarbij de regio's per 1 januari 2005 zijn opgeheven. Vanaf die datum bestaat er een vertegenwoordiging van de deelstaatregering voor de voormalige regio. Voormalige bestuurlijke indeling
Помпена станция

Помпената станция е съоръжение в хидростроителството, която служи за изпомпване на вода от един воден басейн или източник с по-ниско ниво към воден басейн или консуматор с по-високо ниво. Приложение Помпените станции се използват много области основно на водното стопанство: Работа на шадравани в градински комплекси като например все още функциониращата помпена станция в двореца Нимфенберг (на немски: Die Pumpwerke des Schlosses Nymphenburg München) Регулиране на водното ниво на: Естествени водни източници (защита от наводнения) Изкуствени водоизточници/канали Напояване на селскостопански площи. Пресушаване на влажни/мочурливи зони и отвоюване на нови площи Подаване на питейна вода. Подаване на вода за технологични нужди на ТЕЦ, АЕЦ и промишлени предприятия. Обработка на отпадни води. Съхранение на вода за енергийни нужди чрез Помпено-акумулираща водноелектрическа централа. В този случай водата служи за акумулиране на енергията като се изпомпва в по-високо разположен резервоар и при необходимост чрез преминаването в по-ниско разположен резервоар се произвежда електрическа енергия. При тези помпени станции се използват много често турбини на Френсис тъй като при тях може да се премине от режим на изпомпване в режим на генерация. Конструктивни части Помпените станции се състоят от две основни групи съоръжения: машинни и строителни. Машините са различни видове помпи: бутални, центробежни, архимедов винт и други; двигатели: с вътрешно горене, електродвигатели или ветродвигатели; пускови и защитни съоръжения и други. Строителната част се състои от здания, напорни и входни тръбопроводи и различни разпределителни устройства. При големи водоиизточници с променливо нива като например река Дунав се ползват плаващи (понтонни) помпени станции. Вижте също Арматура (техника) Източници
Pumpwerk

Ein Pumpwerk (je nach Bauart auch Schöpfwerk oder Hebewerk genannt) ist eine Anlage aus dem Wasserbau, die dazu dient, Wasser aus einem niedriger gelegenen Gewässer in ein höher gelegenes zu pumpen. Pumpwerke kommen in vielen Bereichen der Wasserwirtschaft zum Einsatz: Betrieb von Springbrunnen in Schlossparks (z. B. die heute noch arbeitenden Pumpwerke des Schlosses Nymphenburg in München) Wasserstandsregulierung von natürlichen Gewässern (Hochwasserschutz) künstlichen Gewässern / Kanälen Bewässerung landwirtschaftlicher Flächen Entwässerung feuchter Flächen, Landgewinnung (siehe als Beispiel Pumpwerk De Cruquius, Pumpwerk Arkemheen, Pumpwerk Mastenbroek) Trink- und Brauchwasserförderung (Wasserwerk) Abwasserförderung (Abwasserpumpwerk) Speicherung von Wasser für die Energieerzeugung (Pumpspeicherkraftwerk) oder andere Zwecke (Rückpumpwerk) Als Pumpe werden Kreiselpumpen, Schneckenpumpen, Schöpfwerke oder pneumatische Hebewerke eingesetzt. Siehe auch Liste von Pumpwerken im Ruhrgebiet Weblinks
Station de pompage

Une station de pompage est une station servant à pomper l'eau ou plus généralement un fluide, tel que le pétrole par exemple. Elle peut être utilisée pour plusieurs applications telles que l'approvisionnement en eau des canaux, le drainage des terres basses, et l'élimination des eaux usées vers le site de transformation. Drainage des terres Assainissement des polders ; Démergement de Liège : AIDE Réseaux d'eau potable Le drainage , en agriculture , désigne l'évacuation artificielle de l'eau des terres. Il est utilisé pour la restauration des zones humides , la prévention de l'érosion et comme complément à l'irrigation dans les régions arides. Le drainage permet d'évacuer l'excès d'eau avant qu'elle ne s'infiltre dans le sol , évitant ainsi le lessivage des nutriments et la formation d'eau stagnante en surface, et favorisant les semis précoces au printemps. Une fois l'excès d'eau infiltré, son évacuation est une opération coûteuse et spécialisée, indépendante de l'irrigation, bien qu'elle puisse parfois s'avérer nécessaire pour les terres irriguées. Réseaux d'égouts Oléoduc Le long d'un oléoduc, des stations de pompage sont nécessaires à intervalles réguliers afin de maintenir la vitesse du fluide. Notes et références Voir aussi Articles connexes Château d'eau Pompe Station de pompage relais Station de pompage de Parksluizen Pompage-turbinage Station de Transfert d'Énergie par Pompage Pipeline Station de pompage d'eau potable Pompage en ligne Station de relevage Liens externes Portail de l’eau Portail des lacs et cours d'eau
Crpna stanica

Crpna stanica je postrojenje za podizanje tekućina s niže razine na višu. U vodoopskrbnom sustavu crpna stanica služi za crpenje vode iz bunarâ, rijeka, nisko položena izvora, te za potiskivanje u vodospremnik. Kod kanalizacijskog sustava služi za podizanje otpadnih voda iz dubljega kolektora i za potiskivanje na višu razinu odvodne kanalizacije. U industriji služi za podizanje i tlačenje različitih vrsta tekućina (ulje, mazut, benzin, kemikalije). Građevina u kojoj je smještena crpna stanica ima, ovisno o učinu (kapacitetu), prostore za smještaj strojeva (crpke, pogonski strojevi – elektromotori ili motori s unutrašnjim izgaranjem, dizelski agregati, kompresori, kranovi), te pomoćne prostore (radionice, kotlovnice, ventilacijske komore, prostori za transformatore, sanitarije, smještaj osoblja). Na crpnu stanicu spojen je s jedne strane usisni cjevovod, a s druge strane tlačni cjevovod. U zatvaračnicu (zasunsku komoru) smješteni su zatvarači na cjevovodima. Za crpenje tekućina najviše se koriste centrifugalne crpke, a za crpenje iz većih dubina vertikalne višestupanjske crpke. Izvori