NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Isola del Nord

L'Isola del Nord (North Island in inglese, Te Ika-a-Māui in māori) è una delle due isole principali che costituiscono la Nuova Zelanda. Con una superficie di 113 729 km² essa è la quattordicesima isola più grande del mondo. Descrizione Sull'Isola del Nord si trovano numerose importanti città tra cui Auckland e Wellington, rispettivamente la più popolosa città del Paese e la sua capitale. La prima si trova alla sua estremità nord-occidentale, mentre la seconda all'estremità sud-occidentale sullo stretto di Cook, il braccio di mare che separa l'Isola del Nord da quella del Sud, più estesa, ma meno popolata. Nell'Isola del Nord vive circa il 76% della popolazione neozelandese. Secondo la mitologia dei Maori, l'Isola del Nord e quella del Sud nacquero all'epoca di Māui, che era un semidio. Mentre egli pescava insieme ai suoi fratelli a bordo della loro canoa (l'Isola del Sud), presero un grosso pesce e cercarono di tirarlo fuori dal mare. Mentre Māui non stava guardando, i suoi fratelli combatterono con il pesce fino a che non riuscirono a farlo affiorare dall'acqua. Questo grande pesce divenne l'Isola del Nord e infatti il suo nome in lingua māori è Te Ika-a-Māui (cioè il pesce di Māui). Secondo questa leggenda, le montagne e le valli della grande isola sono il risultato dei numerosi colpi dati al pesce dai fratelli di Māui. Senza un nome ufficiale per molti anni (così come l'Isola del Sud), nel 2013 e dopo una consultazione popolare, all'Isola del Nord è stato assegnato il nome che porta, assieme al nome maori di Te Ika-a-Maui nell'ottobre 2013. Regioni dell'Isola del Nord Nell'Isola del Nord e nelle isole situate nelle sue vicinanze si trovano 9 regioni; Città dell'Isola del Nord Le maggiori città neozelandesi situate sull'Isola del Nord sono: Luoghi di maggior interesse Cape Reinga Cook Strait Lago Taupo Parco nazionale del Tongariro Taumatawhakatangihangakoauauotamateaturipukakapikimaungahoronukupokaiwhenuakitanatahu Waikato Waipoua Kauri Forest Grotte di Waitomo Titirangi Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isola del Nord Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Isola del Nord Collegamenti esterni (EN) North Island, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Ilha Norte

A Ilha Norte (em inglês: North Island; em maori: Te Ika-a-Māui, lit. "o Peixe de Maui") é uma das duas maiores ilhas da Nova Zelândia. A maior é a Ilha Sul (ou Ilha do Sul). Muitas cidades importantes estão na Ilha Norte, sendo as mais notáveis Auckland, a maior cidade da Nova Zelândia, e Wellington, a capital, localizada na extremidade sul da ilha. Em torno de 76% da população da Nova Zelândia vive na Ilha Norte. A mitologia Maori diz que as Ilhas Norte e Sul da Nova Zelândia vieram do tempo do herói mítico Maui. A história conta que ele e seus irmãos estavam pescando em sua canoa (a Ilha Sul) quando ele capturou um grande peixe e puxou-o do mar. Enquanto ele não olhava seus irmãos brigaram pelo peixe e acabaram o picando. Este grande peixe tornou-se a Ilha Norte e o nome Maori para esta ilha é Te Ika a Maui (o peixe de Maui). As montanhas e vales da ilha são supostamente formados como resultado da briga dos irmãos de Maui pelo peixe. Com 113 729,00 km², é a 14ª maior ilha do mundo. Cidades e vilas da Ilha Norte Auckland Cambridge Coromandel Foxton Gisborne Hamilton Hastings Huntly Kerikeri Matamata Napier New Plymouth Pahiatua Palmerston North Raglan Rotorua Stratford Taupo Tauranga Wellington Whangarei Destaques geográficos Cape Reinga Península de North Auckland (cujo extremo é a Península de Aupouri) Estreito de Cook Lago Taupo Taumatawhakatangihangakoauauotamateapokaiwhenuakitanatahu Rio Waikato Floresta Waipoua Kauri Cavernas Waitomo Ver também Ilha Sul Resina kauri Referências
Insula de Nord (Noua Zeelandă)

Insula de Nord (engl. North Island; maoră: Te Ika-a-Māui) este despărțită la sud de South Island prin strâmtoarea Cook, care are o lățime de 25 km. Insula de Nord, este mai mică, după întindere, dar are densitatea populației mai mare ca South Island (Insula de Sud). Pe ea se află orașele Auckland (1,3 mil. loc.) și Wellington (300.000 loc.). Insula are suprafața de 114.597 km2, în interiorul insulei sunt câțiva vulcani activi ca, de exemplu, Ruapehu, care are altitudinea de 2.797 m deasupra n.m.. Regiuni: Northland Auckland Waikato Bay of Plenty Gisborne Taranaki Manawatū-Whanganui Hawke's Bay Wellington Localități (în ordine alfabetică): Auckland, Cambridge, Coromandel, Dannevirke, Dargaville, Eketahuna, Featherston, Feilding, Foxton Gisborne Hamilton, Hastings, Huntly Kaikohe, Kaitaia, Kawakawa, Kawerau, Kerikeri Levin, Lower Hutt Manukau, Martinborough, Masterton, Matamata Napier, New Plymouth, North Shore City, Ohakune, Opotiki Palmerston North, Papakura, Porirua, Pukekohe Raglan, Rotorua Stratford Tairua, Taupo, Tauranga Upper Hutt Wairoa, Waitakere, Wanganui, Whakatane, Whangarei, Wellington, Wanganui, Woodville Demografie În iunie 2021, s-a estimat că populatia ar fi de 3.925.800 de locuitori. De la încheierea febrei de aur de la Otago, în anii 1860, populația europeană a Noii Zeelande a continuat să crească, concentrându-se in mai mult în Insula de Nord decât în cea de Sud. Tendința demografică a continuat în veacul al XXI-lea, dar a încetinit. Populația Insulei de Nord continuă sa crească mai repede decât în cea din Sud, grație sporului natural pozitiv (mai multe nașteri decât decese) și a migrației de peste hotare. De la sfârșitul anilor 1980, migrația internă a fost de la Nord la Sud. Cultură și identitate Recensământul de la 2018 a stabilit că 65,7% din locuitorii Insulei de Nord sunt de origine europeană, 18,5% Māori, 17% asiatică, 9,7% provin din insulele Pacificului, 1,6% sunt din Orientul Mijlociu/ America Latină/ Africa și 1,2% și-au declarat altă etnie (cei mai mulți ca "neo-zeelandezi"). 29,3% din locuitorii Insulei de Nord s-au născut în afara țării. Aceștia au fost împărțiți astfel: cei mai multi din ei au fost din Anglia (15,4%), China Continentală (11,3%), India (10,1%), Africa de Sud (5,9%), Australia (5,5%) și Samoa (5,3%). Legături externe de Insula de Nord (Noua Zeelandă) în Catalogul Bibliotecii Naționale a Germaniei
Северный (остров, Новая Зеландия)

Северный остров (англ. North Island, маори Te Ika-a-Māui, в 1840-х годах также Новый Ольстер) — один из двух главных островов Новой Зеландии. Отделён проливом Кука от большего, но менее населённого Южного острова. Западный берег омывается Тасмановым морем, северный и восточный Тихим океаном. На Северном острове проживает 3 760 900 человек (июнь 2019 года), что составляет 76 % населения Новой Зеландии. Этимология Хотя в течение многих лет остров был известен как Северный, в 2009 году Географический совет Новой Зеландии обнаружил, что, как и у Южного острова, у Северного острова нет официального названия. После публичных консультаций в октябре 2013 года Правление совета официально назвало остров «Северным островом» или Те Ика-а-Мауи. На некоторых картах XIX века Северный остров называют Новым Ольстером. География Северный остров, площадью 113 729 км², является вторым по величине (после Южного) в Новой Зеландии и 14-м в мире. Северный остров в значительно меньшей степени покрыт горами, чем Южный. Самая высокая его точка — активный вулкан Руапеху (2797 м). На острове имеется высокая вулканическая активность, в результате чего из шести вулканических зон Новой Зеландии пять расположены именно здесь. В самом центре Северного острова расположено наибольшое в стране озеро Таупо. Отсюда вытекает самая протяжённая река Новой Зеландии, Уаикато, длиной 425 км. Среднегодовая температура на острове составляет +19 °C. На западе острова находится национальный парк Эгмонт. На острове имеется ряд примечательных пещер. Население На Северном острове расположены основные города страны, в том числе самый большой в Новой Зеландии — Окленд, и столица страны — Веллингтон. По переписи 2011 года число жителей острова составляла 3 366 100 человек. Примечания
Nordön

Nordön (engelska: North Island) är den mindre av Nya Zeelands två huvudöar med en yta på 115 777 km². Huvudstaden Wellington och landets största stad Auckland ligger på ön och cirka 75 % av landets befolkning bor där. Öns geografi Öns östra och västra sidor har kullig terräng, medan vulkanberg dominerar höglandet i mitten av ön. Ön är världens 14:e största ö. Mytologi Maorisk mytologi hävdar att Nord- och Sydön skapades av guden Maui. Myten hävdar att han och hans bröder var ute och fiskade i sin kanot, Sydön, när han fångade en stor fisk och drog upp den ur havet. Medan han inte tittade slogs hans bröder om fisken och delade upp den. Den stora fisken blev Nordön och därför är öns namn på maori Te Ika a Maui (Mauis fisk). Bergen och dalarna sägs ha skapats då bröderna högg i fisken. Städer Auckland Cambridge Coromandel Foxton Gisborne Hamilton Hastings Huntly Kawakawa Kerikeri Matamata Napier New Plymouth Pahiatua Palmerston North Raglan Rotorua Stratford Taupo Tauranga Wellington Whangarei Källor Fotnoter
Hot Water Beach

Der Hot Water Beach ist ein Strandabschnitt an der Pazifikküste etwa 12 km von der Kleinstadt Whitianga entfernt. Er befindet sich im Thames-Coromandel District auf der Coromandel Peninsula der Nordinsel Neuseelands. Der Strand trägt seinen Namen, der übersetzt „Heißwasser-Strand“ bedeutet, wegen des Austrittes von Thermalwasser an einem eng begrenzten Abschnitt des Sandstrandes. Etwa 2 km unter der Erdoberfläche befinden sich etwa 170 °C heiße Gesteinsschichten, die Reste vulkanischer Aktivität in einer Zeit vor 5 bis 9 Millionen Jahren sind. Darüber befinden sich Reservoire heißen Wassers. Kaltes Grundwasser sickert in das Gestein, an seiner Stelle steigt Heißwasser durch Risse im Gestein nach oben. Es tritt in zwei Quellen aus, „Maori“ im Norden mit einer Temperatur von 64 °C und einem Ausstoß von 10 bis 15 L/min und „Orua“ 20 m weiter südlich mit 60 °C. Das mineralhaltige Wasser hat einen neutralen pH-Wert und enthält Calcium, Magnesium, Natrium, Fluor und Brom sowie Silikate. Im Wasser gelöstes Kohlendioxid tritt in Form von Bläschen aus. Der Bereich, in dem das Heißwasser austritt, ist nur in einer Zeit zwischen zwei Stunden vor und nach dem Niedrigwasser nicht vom Meer bedeckt. In dieser Zeit wird der Strandabschnitt von Einheimischen und Touristen genutzt, die sich Mulden in den Sand graben, um in dem warmen Wasser zu baden. Die jährlichen Besucherzahlen lagen 2011 bei rund 700.000, wobei man von rund 210.000 Touristen ausging, die von außerhalb Neuseelands kamen. Damit ist der Strand die wichtigste mit Geothermie verbundene Sehenswürdigkeit der Region Waikato. Südlich der Quellen liegen die Ansiedlung Hot Water Beach, ein bewachter Badestrand und ein von Geröll bedeckter Strand, an dem sich kugelförmige Konkretionen befinden, die an die Moeraki Boulders von der Küste Otagos erinnern, auch wenn sie deutlich weniger gut ausgebildet sind. Der Strand kann vom wenige Kilometer entfernten State Highway 25 erreicht werden. Nördlich befinden sich die Ortschaft Hahei und die Cathedral Cove. Weblinks Hot Water Beach. Destination Coromandel, archiviert vom Original am 24. September 2015; abgerufen am 7. Februar 2016 (englisch, Originalwebseite nicht mehr verfügbar). World Famous Hot Water Beach. Data Concept, abgerufen am 14. Dezember 2014 (englisch). Interaktives Panorama vom Hot Water Beach Einzelnachweise
Hot Water Beach

Hot Water Beach is a beach on the east coast of the Coromandel Peninsula, New Zealand, just south of Mercury Bay. It is approximately 12 kilometres south east of Whitianga, and approximately 175 kilometres from Auckland by car. Its name comes from underground hot springs that filter up through the sand between the high and low water tidal reaches. The beach is a popular destination both for locals and tourists. Annual visitor numbers have been estimated at 700,000, making it one of the most popular geothermal attractions in the Waikato region. Hot water springs Within two hours either side of low tide, it is possible to dig into the sand allowing hot water to escape to the surface forming a hot water pool. The water, with a temperature as hot as 64 °C (147 °F), filters up from two underground fissures located close to each other. These natural springs can be found on the beach opposite the off-shore rocks. Visitors often dig large holes and relax and soak in the thermal water. Many visitors bring a spade and bucket with them. Spades can also be hired from the nearby surf shop. Safety Care needs to be exercised as the location of the hot springs are not far from the sea even at low tide, and visitors may be caught unaware by the large breaking waves. Hot Water Beach is known for its dangerous rip currents, holes and large waves. Signs at the beach advise swimmers not to swim within 50 m either side of the off-shore rocks (opposite the springs), and to only swim between the flags of the Hot Water Beach Lifeguard Service. Hot Water Beach's rip currents have claimed the lives of several unwary visitors and only strong and experienced swimmers are advised to enter the water. References
Hot Water Beach

Hot Water Beach (en français : Plage d'eau chaude) est une plage de Nouvelle-Zélande située au bord de l'océan Pacifique à proximité de la commune de Hahei dans la péninsule du Coromandel. Cette plage est remarquable du fait de la présence de sources d'eau chaude d'origine géothermique qui créent des bains chauds naturel. L'eau remonte à une température pouvant atteindre 64 °C. Du fait de la marée, il n'est possible de profiter de ces remontées d'eau chaude qu'à marée basse. En raison de cette géothermie naturelle la plage attire un très grand nombre de touristes tout au long de l'année. Ce nombre est estimé à environ 700 000 touristes par an. Une grande partie de ces touristes vient équipée de pelles et de seaux afin de pouvoir creuser plus facilement des piscines dans le sable. Notes et références Portail de la Nouvelle-Zélande
Newtown Park

El Newtown Park és un estadi multiusos de Wellington, Nova Zelanda. Avui en dia es fa servir majoritàriament per a partits i entrenaments futbolístics. El camp principal té una pista d'atletisme de 400 metres de llargada, a més dels seients dels espectadors. Un segon camp rectangular (Newtown Park 2) és adjunt al sud del camp principal. Futbol El Newtown Park és operat durant la temporada d'hivern pel Wellington United. Però, el Wellington United té acords de compartir l'estadi amb el Wellington Olympic AFC, permetent a l'Olympic albergar els seus propis partits a Newtown Park. A més, el Newtown Park és l'estadi on juga principalment el Team Wellington del Campionat de Futbol de Nova Zelanda, una franquícia que està composta per uns vint equips amateurs incloent ambdós el Wellington United i el Wellington Olympic. El Team Wellington, l'equip regional professional de Wellington, juga partits a Newtown Park; però, quan l'estadi no està disponible a causa d'un altre dels equips jugant-hi, jugava al Porirua Park de Porirua fins al 2010 i avui en dia al David Farrington Park de Wellington. El segon camp va ser renovat el 2008, i avui en dia és utilitzat pel Wellington Phoenix de l'A-League per a entrenament i partits amistosos. Altres esdeveniments futbolístics Les finals de 1925, 1927, 1989 i 2012 de la Copa Chatham. La final de 2007 de la Lliga Nacional Femenina. Partit amistós benèfic per al terratrèmol de Sichuan de 2008 — partit entre el Wellington Phoenix i la comunitat xinesa de Christchurch. Partit preolímpic amistós de 2008 — Nova Zelanda vs Xile. Referències Vegeu també Team Wellington Campionat de Futbol de Nova Zelanda Federació de Futbol de Nova Zelanda Enllaços externs (anglès) Pàgina web oficial del Team Wellington Arxivat 2012-07-22 a Wayback Machine.
Newtown Park

El Newtown Park es un estadio multipropósito, utilizado principalmente para la práctica del fútbol, ubicado en Wellington. El club dueño del terreno es el Wellington United, de la Capital Premier League, que firmó un convenio para compartir el recinto con el Wellington Olympic. La franquicia representante de Nueva Zelanda en la A-League, el Wellington Phoenix, usa el Newtown Park como campo de entrenamiento y sede de su pretemporada; así como su equipo filial, el Wellington Phoenix Reserves, juega de local. Durante la Copa Mundial de Rugby 2011 también funcionó de centro de entrenamiento para varias selecciones. Además, el Team Wellington, participante de la ASB Premiership, también lo utilizó como sede hasta 2014. Fue sede en cuatro ocasiones de la final de la Copa Chatham, en las ediciones de 1925, 1927, 1989 y 2012.
Newtown Park

Newtown Park – wielofunkcyjny stadion sportowy położony w dzielnicy Newtown w Wellingtonie, stolicy Nowej Zelandii. Obiekt służy głównie do rozgrywek piłki nożnej, rugby oraz imprez lekkoatletycznych. Jest siedzibą lokalnych klubów sportowych oraz miejscem ważnych zawodów regionalnych. Historia Newtown Park powstał w 1881 roku jako teren sportowy dla mieszkańców Wellingtonu. Już w 1882 roku gościł pierwszy międzynarodowy mecz rugby pomiędzy Nową Południową Walią a Wellingtonem, gromadząc około 5000 widzów, w tym ówczesnego gubernatora Jamesa Prendergasta. W kolejnych dekadach stadion przeszedł kilka modernizacji, by dostosować się do wymogów rosnącej liczby dyscyplin sportowych i publiczności. Infrastruktura Obiekt oferuje naturalną nawierzchnię trawiastą o wymiarach 105 × 68 m, a także bieżnię lekkoatletyczną wykonaną z nawierzchni tartanowej. Pojemność stadionu wynosi około 5000 widzów, którzy mają do dyspozycji trybuny oraz zaplecze sportowe, w tym szatnie i pomieszczenia techniczne. Stadion jest zarządzany i utrzymywany przez Wellington City Council. Wykorzystanie Newtown Park jest domowym stadionem Wellington Olympic AFC oraz miejscem rozgrywek lokalnych klubów rugby. Ponadto wykorzystywany jest do organizacji zawodów lekkoatletycznych oraz innych imprez sportowych na poziomie regionalnym. Stadion gościł również mecze turniejów młodzieżowych oraz krajowych rozgrywek piłkarskich i rugby. Lokalizacja Obiekt znajduje się przy Normanby Street w dzielnicy Newtown, łatwo dostępny zarówno komunikacją publiczną, jak i samochodem, co czyni go ważnym punktem sportowym Wellington. Przypisy
Baycourt Community and Arts Centre

Baycourt Community and Arts Centre is a multi-purpose performing arts and theatre facility in Tauranga, New Zealand. It was designed by Warren and Mahoney, and has a main auditorium, the Addison Theatre, that seats 589. The Addison Theatre is named after Bob Addison, chairman of a group of local residents who formed the Tauranga Community Arts Council and developed the original proposal for a community and arts centre in 1974. It took nine years of fundraising and planning before the centre was built and officially opened in 1983. Warren and Mahoney won an award for their design, from the Waikato Bay of Plenty branch of the New Zealand Institute of Architects. One of the unusual features of Baycourt is its Wurlizter organ. The instrument is a 1926 Mighty Wurli (2/10 Wurlitzer Model H Opus 1482). It was originally installed in a theatre in Wellington, then moved to a shed in Tokoroa, and then into the former Tauranga Town Hall before being installed in Baycourt. Baycourt also has a Steinway D-274 concert grand piano, purchased in 2009. Fundraising to purchase the piano was organised by the Tauranga Regional Concert Piano Trust. In 2017 and 2018, Friends of Baycourt organised open days where members of the public had an opportunity to play the instrument. References Further reading Guy, Maureen (2015). The Story of Baycourt. Friends of Baycourt. ISBN 978-0-473-32379-0. External links Official website What in the World is Baycourt's Mighty Wurli? at YouTube Friends of Baycourt Baycourt Community and Arts Centre at Creative Bay of Plenty
ГТЕС Каверау (Mercury)

ГТЕС Каверау (Mercury) — геотермальна електростанція на Північному острові Нової Зеландії, що належить компанії Mercury NZ (на момент спорудження станції була відома як Mighty River Power), яка діє через Kawerau Geothermal Limited (KGL). Можливо відзначити, що ще з 1957 року компанія Ngati Tuwharetoa Geothermal Assets Limited (NTGAL) використовувала геотермальне поле Каверау для подачі теплової енергії (пару) місцевим промисловим підприємствам целюлозно-паперової та деревообробної промисловості. З плином часу на основі цього ж поля виникли кілька геотермальних електростанцій, що належали компаніям Nova Energy/NTGAL (5,9 МВт, два генератори стали до ладу в 1989 та 1993 роках і виведені з експлуатації у 2014 та 2017 роках), Norske Skog Tasman/NTGAL (8 МВт, введена в 1996-му), Eastland Generation (57 МВт, перше генеруюче обладнання запустили в 2008-му). Нарешті, в 2008-му запустили найпотужнішу серед названих ГТЕС, споруджену компанією KGL. Її живлення забезпечують шість свердловин, що подають двофазну паро-водяну суміш з глибини від 1900 до 2100 метрів (також відомо, що температура підземного резервуару Каверау становить від 250 до 310 градусів Цельсію). За потреби може відбуватись обмін з паровою системою NTGAL, яка постачає пару промисловим підприємствам. Електроенергію виробляє одна парова турбіна виробництва Fuji номінальною потужністю 95,7 МВт (максимальна — 113 МВт). Примітки
ТЕС Саутдаун

ТЕС Саутдаун – колишня теплова електростанція на півночі Нової Зеландії, в найбільшому місті країни Окленд. В 1996-му на майданчику станції запустили парогазовий блок комбінованого циклу потужністю 122 МВт, в якому дві газові турбіни потужністю по 45 МВт живили через котел-утилізатор одну парову турбіну з показником 35 МВт. ТЕС розташовувалась у потужній промисловій зоні та могла також постачати сусіднім підприємствам 24 тони технологічного пару на годину. У 2007-му роках додатково ввели в експлуатацію газову турбіну потужністю 45 МВт, яка була встановлена на роботу у відкритому циклі. У 2015-му на тлі падіння попиту на електроенергію з викопного палива ТЕС вивели з експлуатації. Станція була спроектована з розрахунку на природний газ, який може надходити в район Окленду по трубопроводу Хантлі – Маунгатапере. Враховуючи роботу на природному газу та доволі невелику потужність, ТЕС не мала потреби у високих димарях, так, відомо, що газотурбінна установка отримала димар заввишки лише 28 метрів. Примітки
Universitat d'Otago

La Universitat d'Otago (University of Otago en anglès, Te Whare Wānanga o Otāgo en maori) és una universitat neozelandesa situada a la ciutat de Dunedin, a la regió d'Otago. Fundada el 1869, és la universitat més antiga del país, i la segona millor. Entre 1874 i 1961, la Universitat va formar part de la Universitat de Nova Zelanda. Durant el 2011 va tenir més de 21.000 alumnes matriculats. Compta amb quatre divisions acadèmiques: Humanitats, Ciències de la Salut, Ciències i Escola de Negocis. Alumni Categoria principal: Alumnes de la Universitat d'Otago Entre els seus exalumnes hi trobem els polítics Cam Calder, David Clark, Bill English, Paul Foster-Bell, Nikki Kaye i Grant Robertson, entre d'altres. Referències Enllaços externs Web oficial (anglès) Associació d'estudiants de la Universitat d'Otago (anglès)
Universidad de Otago

La Universidad de Otago es una universidad situada en Dunedin, en Nueva Zelanda, fundada en el año 1869 la convierte en la universidad más antigua de este país, además es la segunda mejor universidad de Nueva Zelanda según el QS World University Rankings y se encuentra entre las primeras 200 a nivel mundial. Cuenta con más de 21.000 alumnos matriculados en 2019, 3.000 de ellos son estudiantes extranjeros, principalmente asiáticos. Entre 1874 y 1961, la Universidad de Otago formó parte de la Universidad de Nueva Zelanda.​ En el año 1907 se incorporó la Escuela de Odontología, en 1911 la de Ciencias Aplicadas y en 1912 las escuelas de Contabilidad y Comercio. Más recientemente se crearon la Facultad de Teología en 1946 y la Escuela de Educación Física en 1947. Referencias