NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rocket Lab Launch Complex 1

Rocket Lab Launch Complex 1 (LC-1) is een lanceerbasis in Nieuw-Zeeland, gelegen boven de klifkust van Ahuriri Point de zuidelijkste punt het schiereiland Mahia. Het is de eerste lanceerplaats van Rocket Lab, het bedrijf dat het platform gebruikt om er hun lichte orbitale raketten van het type Electron te lanceren. De lanceerinstallatie bestaat uit een horizontale hangar voor de assemblage, een transporter-erector en een lanceerplatform. Dit doet denken aan de lanceerinstallaties van SpaceX, maar kleiner. RocketLab heeft een vergunning om er maximaal 120 raketten per jaar te lanceren. Geschiedenis Na meerdere locaties in Nieuw-Zeeland te hebben verkend werd in 2015 besloten dat Mahia de geschikte plaats voor een lanceerbasis is, omdat het luchtruim er betrekkelijk rustig is en het stilleggen van de luchtvaart binnen de gevarenzone daardoor minder impact heeft. Op 26 september 2016 werd de lanceerbasis officieel geopend. Op 18 december 2019 kondigden Rocketlab de bouw van een tweede platform genaamd LC-1B aan, dat vlak bij het eerste platform, dat voortaan LC-1A heet, wordt aangelegd. De constructie daarvan was reeds onderweg. Op 23 februari 2022 werd platform B geopend en 28 februari werd er voor het eerst vanaf dat platform gelanceerd. LC-1B maakt gebruik van dezelfde integratiefaciliteit als LC-1A. Lanceringen Op 25 mei 2017 werd er voor het eerst een raket gelanceerd. Deze lancering, genaamd "It's a Test" was slechts deels een succes: de lancering slaagde, maar de Electron-raket bereikte door een storing in een trackingstation een hoogte van slechts 250 km in plaats van de beoogde heliosynchrone baan van 300 bij 500 kilometer. De tweede lancering, op 21 januari 2018, genaamd "Still Testing", slaagde erin om vier satellieten in de geplande baan om de Aarde te brengen. De lanceringen tellen als Amerikaanse lanceringen, omdat Rocket Lab zijn hoofdkantoor in de Verenigde Staten heeft en onder jurisdictie van de Amerikaanse luchtvaartautoriteit de FAA valt. Zusterplatform In december 2019 werd Rocket Lab LC-2, een zuster-lanceerplatform op de Mid-Atlantic Regional Spaceport in de Verenigde Staten geopend. Het ontwerp van dit platform verschilt weinig van LC-1A maar deelt enkele zaken zoals de watertoren voor het geluidsonderdrukkings systeem met het naastgelegen lanceercomplex LP-0A. De eerste lancering aldaar werd aanvankelijk in maart 2020 verwacht, maar doordat het volautomatische vluchtafbraak-systeem van NASA en Rocket Lab met vertraging gereedkwam heeft er anno februari 2022 nog geen lancering van LC-2 plaatsgevonden. Externe link (en) Rocket Lab Launch Complex 1, infomercial op YouTube.
Centro de Lançamento 1 da Rocket Lab

Centro de Lançamento 1 da Rocket Lab é um cosmódromo comercial situado perto de Promontório de Ahuriri na ponta sul da Península de Maia, na costa oriental de Ínsula Septentrional de Zelândia Nova. A sociedade comercial privada de espaçovoos Rocket Lab é a proprietária e operadora do Centro, o qual será utilizado para lançar, mediante seu foguete Electron, nanosatélites do tipo CubeSat. O cosmódromo foi inaugurado oficialmente em 26 de setembro de 2016. Descrição O Centro de Lançamento 1 apresenta uma plataforma e torre de lançamento de 50 toneladas, um hangar para os foguetes Electron, e reservatórios para oxigênio líquido e querosene. No período de experimentos das operações de lançamento, iniciadp em Maio de 2017, a zona de exclusão provavelmente teria um raio de 8 quilômetros da base, e seria reduzida quando o Centro tornasse-se comercialmente operativo. Referências Ligações externas Sítio da Rocket Lab
Mangahanea Marae

Mangahanea Marae is a marae (traditional Māori meeting house) located in the East Coast township of Ruatoria in New Zealand. The marae is the within the land catchment of the descendants of Māori tribes Ngāti Porou and Ngāti Uepohatu, through the marriage of Hinetapora and Te Rangikaputua. Their descendants are connected to a number of subtribes (hapū): Uepohatu, Te Aitangā o Materoa, Hauiti, Ruataupare and Te Whānau o Umuariki. Work commenced on the ancestral house (Whare Tipuna, the main meeting house of the marae) carvings and interior panels during the 1880s and the house was formally opened in 1896. The unique carving and tukutuku adorned dining hall (wharekai) named Rutu Tawhiorangi, was built and opened in the late 1930s. The land under the marae was made a Māori Reserve under the Native Purposes Act 1937 (later renamed the Maori Purposes Act 1937) on 29 October 1947. The marae was the site of an iconic Herbs album launch party in 1987. In October 2020, the Government committed $5,756,639 from the Provincial Growth Fund to upgrade the marae and 28 other Ngāti Porou marae. The funding was expected to create 205 jobs. References External links Managahanea Marae (official website)
Hastings Girls' High School

Hastings Girls' High School is a girls' high school in Hastings, New Zealand for students in years 9 to 13. The school is the main all-female secondary school within Hastings City. It was originally a co-ed school, joined with Hastings Boys' High School, until the mid 1950s, when they split into two single-sex schools. Hastings Girls' High School has four houses: gold, purple, blue and green. They share an emblem with Hastings Boys' High School; the huia bird. Enrolment As of March 2026, Hastings Girls' High School has a roll of 544 students, of which 239 (43.9%) identify as Māori. As of 2026, the school has an Equity Index of 514, placing it amongst schools whose students have many socioeconomic barriers to achievement (roughly equivalent to decile 2 and 3 under the former socio-economic decile system). References
Worcester Chambers

The Worcester Chambers, recently also known as Gough Chambers, is a heritage building in Christchurch, New Zealand. It was designed by Cecil Wood in 1926 and is designated as a Category II heritage building registered by Heritage New Zealand. Located at 69 Worcester Street in Central Christchurch, it was originally the site of a secretarial school called Digby's Commercial College. 2010 and 2011 Canterbury earthquakes As a result of earthquake strengthening in 2007 it withstood the Canterbury earthquakes in 2010 and 2011. Owners In September 2015, the building was bought for NZ$2.3m by members of the Gough family: prominent businessman Tracy Gough and two of this children, including Christchurch City Councillor Jamie Gough. The new owners renamed the building Gough Chambers. Although they dropped the rent, they were unable to find tenants and sold the building in late 2016 for NZ$2.18m to lawyer Gerard McCoy and his wife Siu-Wai McCoy. References
Public Trust Building, Christchurch

The former Public Trust Building in Christchurch, New Zealand, is a heritage building designed by leading architect Cecil Wood that was threatened with demolition. It is now being restored for a range of office and hospitality tenants. Background The Public Trust of New Zealand was a government-appointed trustee service for those unwilling to use private services, or required by the courts or legislation to use the Public Trustee. It dealt, for example, with intestate estates, i.e. where people died owning property whose value is greater than the sum of their enforceable debts and funeral expenses without having made a valid will. The Public Trust commenced operating in 1873. The Christchurch office is responsible for a large area, from the Waiau Toa / Clarence River in the north, the Southern Alps in the west, and the Rangitata River in the south. History The Public Trust has had a number of offices in Christchurch throughout its history, with rapid growth necessitating frequent moves. The first public trustee in Christchurch was Alexander Lean, who had his office at the Chief Post Office in Cathedral Square. The office moved to two further buildings in Cathedral Square before a freehold property was purchased at 96 Gloucester Street; this was the department's home from 1909. When those premises had become too small despite several additions to the building, a new site had to be found. Cecil Wood was engaged to design the building. Wood had been practising as an architect in Christchurch since 1906, and had early in his career become a leading domestic architect. Since 1916, he had been the architect for Christ's College. The Public Trust Building in Christchurch was one of his first large commercial projects.Before the staff moved in, the public enjoyed two open days on 7 and 8 May 1925. On Saturday, 9 May, the Gloucester Street office closed and on Monday, 11 May 1925, the new Public Trust Building opened to the public for business. Wood received further commissions from the Public Trustee and designed their office in Dunedin, which opened on 20 May 1929. Heritage registration The New Zealand Historic Places Trust, since renamed to Heritage New Zealand, registered the building as a Category II structure on 26 November 1981, with registration number 3128. The building had a separate heritage registration under the Christchurch City Plan. The current owner, Tailorspace, applied to an independent hearings panel set up for the Christchurch Replacement District Plan to have the local heritage listing revoked, and this request was granted on 12 July 2016. Location The Public Trust Building is located at 152–156 Oxford Terrace in the Christchurch Central City. The building overlooks the Avon River. Its immediate neighbour to the north was the Clarendon Hotel, which later became the Clarendon Tower. References
Národní park Rakiura

Národní park Rakiura (anglicky Rakiura National Park) je rozsáhlé chráněné území, která se nachází na Stewartově ostrově, třetím největším ostrově Nového Zélandu. Dějiny Národní park byl oficiálně otevřen 9. března 2002 Helen Clarkovou, tehdejší ministerskou předsedkyní Nového Zélandu, Sandrou Lee-Vercoe, tehdejší ministryní životního prostředí, a Edmundem Hillarym. Jedná se o 14. národní park Nového Zélandu. Charakteristika Národní park má rozlohu kolem 157 tisíc ha, což představuje kolem 85 % plochy Stewartova ostrova. Nejvyšším bodem parku je Mount Anglem/Hananui s nadmořskou výškou 980 m. Průměrný roční úhrn srážek je kolem 1 600 mm. Parkem vede Rakiura Track, jeden z tzv. Great Walks Nového Zélandu. Rakiura se vyznačuje vysokou biodiverzitou, která je unikátní i v rámci Nového Zélandu. Park představuje místo s největší šancí spatřit kivie ve volné přírodě, což je možné mj. z důvodu nepřítomnosti hranostajů a fretek. K dalším ohroženým druhům ptáků, které lze v parku spatřit, patří tučňák žlutooký, chřástal weka či sovka bubuk. V 70. letech 20. století byli ve zdejším pohoří Tin nalezeni poslední jedinci kakapů sovích, kteří byli přemístěni na nedaleký ostrov Whenua Hou. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Národní park Rakiura na Wikimedia Commons Národní park Rakiura na webu Ministerstva památkové péče
Rakiura-Nationalpark

i3i6 Der Rakiura-Nationalpark (englisch Rakiura National Park) ist Neuseelands südlichster Nationalpark. Er befindet sich auf der kaum bewohnten Stewartinsel, die der neuseeländischen Südinsel vorgelagert ist. Der am 9. März 2002 gegründete Rakiura-Nationalpark ist der jüngste aller 14 Parks Neuseelands. Geographie Mit einer Größe von 157.000 Hektar Land bedeckt der Nationalpark rund 85 % der gesamten Insel von Stewart Island. An Höhenlagen reicht der Park von Meereshöhe an bis auf 981 m. Der Nationalpark liegt nur etwa 30 km vor der Küste des neuseeländischen „Festlandes“ und zeichnet sich doch durch eine sehr eigene Naturlandschaft aus. Dies liegt unter anderem daran, dass die Foveaux-Straße, die die Insel vom Rest des Landes trennt, mit ihrem oft stürmischen Wetter und kaltem, unruhigen Wasser eine starke Isolation bedeutet („Roaring Forties“). Die Insel erlebt oft aus dem Südlichen Ozean einbrechende Schlechtwetterfronten und ist daher nur für solchen Klimaverhältnissen angepasste Arten als Lebensraum geeignet. Durch den Nationalpark führt der Wanderweg Rakiura Track. Beschreibung Einen hohen konservatorischen Wert hat der Rakiura-Nationalpark nicht nur, weil die Insel durch ihre periphere Lage von größeren menschlichen Eingriffen verschont geblieben ist, sondern auch durch die große landschaftliche Vielfalt auf relativ kleiner Fläche. So finden sich an der Westküste felsige Klippen, die von Sandstränden unterbrochen werden, während die Ostseite der Insel von drei, teils tief in die Insel ragenden, Meeresbuchten stark gegliedert wird. Auch der Nord- und der Südteil der Insel unterscheiden sich stark; sie werden durch das Freshwater Valley getrennt. Im Binnenland des Nationalparks gibt es ausgedehnte Sumpfgebiete wie auch Waldgebiete neben Bergen, die bis knapp 1000 Höhenmeter aufragen. Rakiura ist Lebensraum zahlreicher einheimischer Vogelarten, darunter auch endemische und solche, die auf den neuseeländischen Hauptinseln ausgestorben oder stark dezimiert sind wie zum Beispiel der Kakapo (Strigops habroptilus), ein nachtaktiver, flugunfähiger Papagei. „Rakiura“ bedeutet in der Sprache der Māori „Das Land der glühenden Himmel“, was sich auf das hier auftretende Polarlicht und die spektakulären Sonnenuntergänge bezieht. In Oban/Halfmoon Bay, dem einzigen bewohnten Ort der Insel, ist ein Besucherzentrum mit Informationen über den Park und seine Natur eingerichtet. Es gibt 245 km Wanderwege sowie einige Hütten für mehrtägige Hiking-Touren. Siehe auch Stewart Island Literatur Helga Neubauer: Rakiura-Nationalpark. In: Das Neuseeland Buch. 1. Auflage. NZ Visitor Publications, Nelson 2003, ISBN 1-877339-00-8, S. 865. Weblinks Rakiura National Park. Department of Conservation, abgerufen am 7. September 2014 (englisch). Einzelnachweise
Parque nacional de Rakiura

El Parque nacional de Rakiura es un espacio protegido con el estatus de parque y reserva natural ubicado en la isla Stewart / Rakiura, Nueva Zelanda.​ Es el parque nacional número 14 de Nueva Zelanda y fue establecido oficialmente el 9 de marzo de 2002. Cubre 1.570 km ², que es aproximadamente el 85% de la isla de Stewart, la tercera más grande de Nueva Zelanda. El área del parque no incluye el área del municipio alrededor de la bahía de Halfmoon (Oban) y algunas carreteras, así como algunas tierras privadas o de propiedad de los maoríes en el interior.​ Se compone de una red de reservas naturales, reservas escénicas y áreas de bosques estatales . Véase también Geografía de Nueva Zelanda Geografía de Oceanía Referencias
Parc national de Rakiura

Le parc national de Rakiura est situé sur l'île Stewart, au sud de l'île du Sud de la Nouvelle-Zélande. Il est le quatorzième parc national du pays, fondé le 9 mars 2002. Recouvrant 1570 km², il occupe ainsi environ 85 % de la superficie de l'île, qui est elle-même faiblement peuplée (seulement 400 habitants à Oban). Avant sa fondation comme parc national il s'agissait d'un réseau de réserves naturelles et scéniques et des parcs régionaux. On y trouve le Rakiura Track, populaire avec les personnes faisant du trekking. On peut y voir beaucoup d'oiseaux ; le parc est célèbre pour être le meilleur endroit pour voir le kiwi, en partie parce que l'île n'a peu ou pas d'hermines et de furets, leurs prédateurs naturels. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Rakiura National Park » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressources relatives à la géographie : New Zealand Gazetteer World Database on Protected Areas Portail de la conservation de la nature Portail de la Nouvelle-Zélande
Parco nazionale Rakiura

Il Parco nazionale Rakiura è un parco nazionale della Nuova Zelanda. Si trova sull'Isola Stewart, il cui nome ufficiale è Stewart Island/Rakiura. Rakiura in lingua māori significa "terra dal cielo brillante", con riferimento alle aurore polari frequenti nell'isola durante i mesi invernali. Istituito nel 2002 è il più recente dei parchi nazionali del paese. Geografia Il parco comprende l'85% circa del territorio dell'isola Stewart con i suoi circa 400 abitanti. L'isola di Stewart è separata dall'Isola del Sud dallo stretto di Foveaux le cui acque sono spesso burrascose, fattore che ha contribuito a preservare la biodiversità del parco. Il punto più elevato è il Mount Anglem/Hananui (980 m s.l.m.). Note Voci correlate Parchi nazionali della Nuova Zelanda Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su parco nazionale Rakiura Collegamenti esterni (EN) Rakiura national Park, su doc.govt.nz.
Nationaal park Rakiura

Het Nationaal park Rakiura (Engels: Rakiura National Park) ligt op het Stewarteiland en is het veertiende en meest recente nationaal park van Nieuw-Zeeland (officieel geopend op 9 maart 2002). Met een oppervlakte van 163 km² bedekt het circa 60 procent van Stewart Island. Door het ontbreken van natuurlijke vijanden is dit de beste plaats om kiwi's in hun natuurlijke omgeving te observeren. Externe link (en) Nationaal park Rakiura
Park Narodowy Rakiura

Park Narodowy Rakiura (ang. Rakiura National Park) – jeden z czternastu parków narodowych w Nowej Zelandii. Zlokalizowany jest na Wyspie Stewart, zajmuje 85% jej powierzchni (1570 km²). Został utworzony w 2002 roku i jest najmłodszym parkiem narodowym w Nowej Zelandii. Tak jak pozostałe parki narodowe w Nowej Zelandii, jest zarządzany przez Department of Conservation. Flora Północna część wyspy porośnięta jest lasem, w którego skład wchodzą głównie nowozelandzkie endemity: kahikatea, rimu i zastrzalin totara. Pozostała część wyspy to głównie zarośla, mokradła, łąki alpejskie i inne tereny trawiaste. Fauna Na terenie parku można spotkać lokalny podgatunek kiwi brunatnego (przez niektóre źródła uważany za osobny gatunek), który zachowaniem i wyglądem nieco różni się od podgatunków spotykanych na pozostałych dwóch wyspach Nowej Zelandii. Oprócz tego występuje tu krytycznie zagrożony nielot kakapo, zagrożona papuga kaka, endemiczny gatunek gołębia – garlica maoryska, cztery gatunki pingwinów (zagrożony wyginięciem pingwin żółtooki, najmniejszy gatunek pingwina – pingwinek mały, pingwin grubodzioby i pingwin skalny) oraz dziewięć gatunków albatrosów. Spotykano tutaj również pingwina grzebieniastego, który lęgnie się tylko na wyspach Snares. Nieloty mają tu lepsze warunki życia niż na dwóch głównych wyspach Nowej Zelandii, ponieważ populacje inwazyjnych drapieżników takich jak gronostaje i fretki domowe nie są tu tak rozwinięte. Przypisy
Rakiura nationalpark

Rakiura nationalpark är en nationalpark på Stewart Island i Nya Zeeland. Parken inrättades år 2002 och omfattar en yta på 1 570 kvadratkilometer, vilket är ungefär 85 procent av hela Stewart Island. Naturen i parken består av skog, låga berg, våtmarker, floder och kustområden. Flera för Nya Zeeland endemiska träd som rimu, kahikatea och totara växer i parkens skogar. Även fågelfaunan innehåller flera endemiska arter, som kiwi (Apteryx australis), kereru, korimako, weka (Gallirallus australis) och kaka. Stewart Island var också länge ett av de sista fästena för den mycket sällsynta och starkt utrotningshotade kakapon. När även denna ö till slut blev invaderad av införda predatorer som råttor och katter infångades och flyttades alla kvarvarande fåglar man kunde hitta till andra, mindre och fortfarande rovdjursfria öar. Sammanlagt räddades 61 fåglar från Stewart Island under åren 1980 till 1992. Så sent som år 1997 upptäcktes ytterligare en hona på ön. Det finns dock inga säkra uppgifter om att arten skulle finnas kvar i nationalparken idag. Noter Referenser Department of Conservation information on Rakiura National Park (engelska)
Ракіура (національний парк)

Національний парк Ра́кіура (англ. Rakiura National Park, [ˈrɑːkɪʊrə]) — природний заповідний парк розташований на острові Стюарт, Нова Зеландія. Це наймолодший національний парк Нової Зеландії, був відкритий у 2002 році. Заповідна територія охоплює близько 85% острова. Історія Національний парк Ракіура було офіційно відкрито 9 березня 2002 року прем'єр-міністром Нової Зеландії Хеленою Кларк, міністром з охорони природи Сандрою Лі та альпіністом сером Едмундом Гілларі. Площа парку становить 1683 км². За розмірами приблизно 75 кілометрів у довжину і 45 кілометрів завширшки в найвіддаленіших своїх точках. Найвища точка — гора Енглем (980 м.). Приблизно 85% території острова Стюарт, — за винятком містечка Обан на березі затоки Гафмун, деяких доріг, а також приватних земель і земель, що належать Маорі, — зайняті парком. Він складається з мережі колишніх природних заповідників та територій державних лісів. Ланцюгова скульптура біля входу в національний парк Ракіура символізує прикутість острова Стюарт до Південного острову. У 2008 році подібну скульптуру було споруджено в Блаффі, і вона являє собою інший кінець ланцюга. Територією парку пролягає Траса Ракіура — пішохідний туристичний маршрут, що входить до Великих прогулянок Нової Зеландії. Фауна В парку представлено велике різноманіття місцевих птахів. Парк Ракіура, можливо, найкраще місце в Новій Зеландії де можна спостерігати за ківі в дикій природі. Деякі прибережні райони парку є середовищем проживання жовтооких пінгвінів. Острів Стюарт є ареалом існування уеку — цікавий нелітаючий птах завбільшки з курку, якого можна зустріти тільки в Новій Зеландії. У 1977 році група дослідників виявила на острові популяцію какапо, хоча вважалося, що вид вимер. Примітки
Phare de Wairoa

Le phare de Wairoa est un ancien phare relocalisé à Wairoa, dans la région d'Hawke's Bay (île du Nord), en Nouvelle-Zélande. Le phare est enregistré par le Heritage New Zealand depuis novembre 1986 en tant que structure de catégorie II. Histoire Le phare a été mis en service en 1878. Il se situait sur l'île Portland(Waikawa en Maori) juste au bout de Mahia Peninsula (en) dans la région de Hawke's Bay, à 65 km au sud-est de Wairoa. Il a été désactivé en 1958 et remplacé par le phare de Portland Island. L'ancien phare a été transféré en 1961 à Wairoa, sur le côté ouest de la rivière, où c'est maintenant le site de référence et historique le mieux connu de la ville. Il contient toujours sa lentille de Fresnel d'origine du 2e ordre qui émet une lumière blanche continue du coucher du soleil jusqu'à minuit. Description Le phare est une tour hexagonale en bois, avec une grande lanterne au dôme de cuivre, de 7 m de haut. Le phare est totalement peint en blanc. Identifiant : ARLHS : NZL-089 . Voir aussi Notes et références Lien connexe Liste des phares de Nouvelle-Zélande Liens externes (en) Site du Maritime New Zealand University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of New Zealand: North Island Lighthouses of New Zealand: South Island (en) Online List of Lights - New Zeland (en) Liste ARLHS - New Zeland List of lights (New Zeland) Portail des phares Portail de l’océan Pacifique Portail de la Nouvelle-Zélande
Boulder Bank Lighthouse

Boulder Bank Lighthouse is a decommissioned 19th century lighthouse located near the Port Nelson end of the Boulder Bank. It was New Zealand's second permanent lighthouse. Prior to its construction, the Nelson harbour entrance, with its four-metre tidal range and narrow curved channel, was a trap to unwary ship's captains. The octagonal cast-iron tower was manufactured in sections by Stothert & Pitt, an engineering firm from Bath, England, in 1859 at a cost of £2,824 (equivalent to £306,775 as of 2025). It was then shipped to New Zealand on board the Glenshee, and was erected in 1862. It is registered with Heritage New Zealand as a category I structure with registration number 41. The lighthouse was lit for 120 years, from 1862 until 1982. It was given a fresh coat of white paint in October 2018. Its perch on the natural breakwater makes it popular with tourists. Today, it stands alone, but was not always so. When it was staffed by lighthouse keepers, a number of homes, other buildings and radio mast clustered around its base. See also List of lighthouses in New Zealand References External links Nelson Boulder Bank Light in Lighthouse Digest's Lighthouse Explorer Database