NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stade Boewa

Stade Boewa – wielofunkcyjny stadion w Boulari w Nowej Kaledonii, który jest używany przede wszystkim do meczów piłki nożnej. Stadion jest domową areną dla wielu lokalnych klubów i był także areną używaną podczas turnieju mężczyzn w piłce nożnej na Igrzyskach Pacyfiku 2011. W związku z tym, Stade Boewa był areną największych zwycięstw na Igrzyskach Pacyfiku 2011, a mianowicie Papui-Nowej Gwinei przeciwko Kiribati 17:1 w dniu 3 września 2011 i Tahiti przeciwko Kiribati 17:1 w dniu 5 września 2011. Bibliografia Informacje o stadionie na World Stadiums. worldstadiums.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-21)]. (ang.) Terrain de Football Boéwa, [w:] baza Soccerway (stadiony) [dostęp 2021-01-02] . Informacje o stadionie na satellitesights. satellitesights.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-31)]. Informacje o stadionie na wikimapia
Aérodrome de Tiga

L'aérodrome de Tiga (code IATA : TGJ • code OACI : NWWA) est un petit aéroport intérieur de la Nouvelle-Calédonie, situé dans les îles Loyauté, au nord-est de la Nouvelle-Calédonie. L'aéroport est desservi en vol régulier, uniquement par la compagnie Air Calédonie puis Air Océania depuis 2025. Les vols sont principalement en provenance et à destination de l'aéroport Nouméa Magenta. Compagnie aérienne et destination En décembre 2022, les destinations sont les suivantes : Situation Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Notes Lien externe Portail de l’aéronautique Portail de la Nouvelle-Calédonie
Aeroportul Tiga

Aeroportul Tiga (IATA: TGJ, ICAO: NWWA) este un aeroport din Noua Caledonie, Franța ce deservește zona Tiga⁠(d)[[Tiga (island in New Caledonia)|​]]. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 2.016 pasageri. Situat la o altitudine de 39 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Aérodrome de Bélep

L'aérodrome de Bélep (code IATA : BMY • code OACI : NWWC) est un petit aéroport intérieur de la Nouvelle-Calédonie, situé dans l'île Art, qui se situe dans la Province Nord. L'aéroport est desservi en vol régulier, uniquement par la compagnie Air Calédonie. Les vols sont principalement des vols en provenance et à destination de l'aéroport Nouméa Magenta et de Koumac. Situation Compagnies et destinations Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Notes Lien externe Portail de l’aéronautique Portail de la Nouvelle-Calédonie
Aeroportul Île Art – Waala

Aeroportul Île Art – Waala (IATA: BMY, ICAO: NWWC) este un aeroport din Noua Caledonie, Franța ce deservește zona Bélep⁠(d)​. Aeroportul a fost tranzitat în 2019 de 1.124 de pasageri. A fost numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 93 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
La Tontouta International Airport

La Tontouta International Airport, also known as Nouméa – La Tontouta International Airport (French: Aéroport de Nouméa - La Tontouta; IATA: NOU, ICAO: NWWW), is the main international airport in New Caledonia, an overseas collectivity of France in the southwest Pacific Ocean, as well as the military base (Base aérienne 186 Nouméa) for the French Air Force based in New Caledonia. The airport is located in the municipality of Païta, approximately 37 km (23 mi) northwest of Nouméa. La Tontouta International Airport serves international flights, while Nouméa Magenta Airport, within the city of Nouméa, serves domestic flights. The airport is regularly served by four airlines, including Aircalin, which is based at the airport. In 2017, 529,349 passengers used the airport. History World War II Tontouta Air Base was originally constructed by the United States Navy's Seabees. THe base played a role during the Pacific War of the Second World War. The base had two runways numbered 3/21 and 11/29. The base reverted to French control after the war and today's remaining runway is aligned on 11/29. United States Army Air Forces units based here included: 64th Troop Carrier Squadron operating Douglas C-47 Skytrains in 1943 67th Fighter Squadron operating Bell P-39 Airacobras from 17 March 1942 – 24 April 1943 United States Marine Corps units based here included: VMF-212 operating Grumman F4F Wildcats VMO-251 operating Grumman F4F Wildcats from June–August 1942 Terminal expansion A major expansion of the airport's terminal was completed in 2012 after several years of work. The project resulted in a significant increase in the terminal's size and included a new arrivals area, a larger check-in area and the installation of two jetbridges. The terminal now has five stands capable of handling commercial jet aircraft, two of which are served by the new airbridges and three of which utilise stairs to access the aircraft. In addition, the airport has several more stands designed to handle smaller aircraft. 2024 New Caledonia unrest In response to the 2024 New Caledonia unrest, Nouméa's international airport was closed until 21 May 2024. Due to the airport's closure, Air New Zealand cancelled its flights to Nouméa scheduled for 18 and 20 May. Airlines and destinations The following airlines operate regular scheduled and charter flights in Nouméa: Statistics See also Nouméa Magenta Airport, the domestic airport for Nouméa. References This article incorporates public domain material from the Air Force Historical Research Agency External links Media related to La Tontouta International Airport at Wikimedia Commons Nouméa-La Tontouta International Airport (official website) French Aeronautical Information Publication for NWWW (PDF) – NOUMÉA LA TONTOUTA Aéroport de Nouméa - La Tontouta at L'Union des Aéroports Français (in French)
Aeropuerto Internacional La Tontouta

El Aeropuerto Internacional La Tontouta (en francés, Aéroport international de Nouméa - La Tontouta) (IATA: NOU, ICAO: NWWW) es el principal aeropuerto internacional de Nueva Caledonia. El aeropuerto se encuentra en el municipio de Païta, aproximadamente 52 km al noroeste de Numea, la capital regional y la ciudad grande más cercana en la región. En el año 2018, 538 791 pasajeros utilizaron el aeropuerto.​​ Historia Segunda Guerra Mundial Las unidades de la USAAF que se encontraban aquí eran: 64.º Escuadrón de Transporte de Tropas, operando con C-47 en 1943. 67.º Escuadrón de Combate, operando con P-39 desde el 17 de marzo de 1942 hasta el 24 de abril de 1943. Las unidades del USMC que se encontraban aquí eran: VMFA-212 con F4F. VMFA-251 con F4F desde junio de 1942 a agosto de 1942. Expansión de la terminal Una importante expansión de la terminal del aeropuerto se completó en 2012 después de varios años de trabajo. El proyecto resultó en un aumento significativo en el tamaño de la terminal e incluyó un área de nuevos arribos, un área de registro más grande y la instalación de dos pasarelas de acceso. La terminal ahora tiene cinco puestos capaces de manejar aviones comerciales, dos de los cuales son atendidos por las dos nuevas pasarelas y tres de los cuales utilizan escaleras para acceder al avión. Además, el aeropuerto tiene varios puestos más diseñados para manejar aviones más pequeños. Aerolíneas y destinos Destinos internacionales Estadísticas Véase también Aeropuerto de Magenta Referencias Este artículo incorpora material de dominio público del Air Force Historical Research Agency; página web: https://www.afhra.af.mil/. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Aeropuerto Internacional La Tontouta. Aéroport international de Nouméa - La Tontouta (sitio web oficial) (en francés) Publicación de información aeronáutica francesa del NWWW (PDF) - NOUMÉA LA TONTOUTA Aéroport de Nouméa - La Tontouta por L'Union des Aéroports Français (en francés)
La Tontouta nemzetközi repülőtér

A La Tontouta nemzetközi repülőtér (IATA: NOU, ICAO: NWWW) egy nemzetközi repülőtér Franciaország tengeren túli területén, Új-Kaledóniában, Nouméa közelében. Éves utasforgalma 320 333 (2022) fő. Kifutók A repülőtér futópályái: 11/29 (3250 m, 45 m, aszfalt) Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (francia) A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában Aéroport international de Nouméa - La Tontouta (hivatalos weboldal) (franciául) Aéroport de Nouméa - La Tontouta at L'Union des Aéroports Français (franciául)
Aeroporto di Numea-La Tontouta

L'Aeroporto di Nouméa La Tontouta (in corso: Aeroportu di Nomea a Tuntuta, in francese: Aéroport de Nouméa-La Tontouta, in kanak: Bandara Numéea La Tountoa) è un aeroporto francese situato vicino alla città di Païta nella collettività sui generis della Nuova Caledonia. Esso serve da hub per la compagnia aerea Aircalin. È classificato come aerodromo di Stato. Note Statistiche PasseggeriAnno0100.000200.000300.000400.000500.000600.0001970198019902000201020202030PasseggeriTraffico annuale.mw-chart-e42c4c6b2e9ca8faf95289655bee0f21c09dbd715b5b7d7d0f83b353388356df3682a2cf3781314037d31e0a43d93e5a168889b5b05708b847bfc78d6f630efb__zr5921209-cls-31047109:hover{pointer-events:none}.mw-chart-e42c4c6b2e9ca8faf95289655bee0f21c09dbd715b5b7d7d0f83b353388356df3682a2cf3781314037d31e0a43d93e5a168889b5b05708b847bfc78d6f630efb__zr5921209-cls-31047110:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,1)}.mw-chart-e42c4c6b2e9ca8faf95289655bee0f21c09dbd715b5b7d7d0f83b353388356df3682a2cf3781314037d31e0a43d93e5a168889b5b05708b847bfc78d6f630efb__zr5921209-cls-31047111:hover{cursor:pointer}.mw-chart-e42c4c6b2e9ca8faf95289655bee0f21c09dbd715b5b7d7d0f83b353388356df3682a2cf3781314037d31e0a43d93e5a168889b5b05708b847bfc78d6f630efb__zr5921209-cls-31047112:hover{cursor:pointer;fill:rgba(82,130,235,1)}.mw-chart-e42c4c6b2e9ca8faf95289655bee0f21c09dbd715b5b7d7d0f83b353388356df3682a2cf3781314037d31e0a43d93e5a168889b5b05708b847bfc78d6f630efb__zr5921209-cls-31047113:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,0)} Voci correlate Aeroporti in Francia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Numea-La Tontouta Collegamenti esterni Aéroport de Nouméa - La Tontouta, su cci-nc.com (archiviato dall'url originale il 14 dicembre 2010). Aéroport de Nouméa - La Tontouta, su aeroport.fr. URL consultato il 4 settembre 2017 (archiviato dall'url originale il 14 giugno 2006). (Union des Aéroports Français)
Aéroport de Nouméa - La Tontouta

De Aéroport de Nouméa - La Tontouta (Engels: La Tontouta International Airport) (IATA: NOU, ICAO: NWWW) is de belangrijkste internationale luchthaven van het Franse overzeese gebied Nieuw-Caledonië. De luchthaven is gelegen op het hoofdeiland Grande Terre zo'n 50 km ten noordwesten van de hoofdstad Nouméa in Païta. De naam Tontouta verwijst naar een lokale rivier. La Tontouta is de thuisluchthaven van Aircalin maar wordt ook aangevlogen door Air New Zealand, Air Vanuatu en Qantas. De luchthaven maakt onderdeel uit van het cargotransportnetwerk van DHL Aviation. In 2017 maakten 529.349 passagiers gebruik van het vliegveld en werd 4.277 ton vracht getransporteerd, dit alles met 3.844 vliegbewegingen. De laatste grote uitbreiding en vernieuwing van de luchthaventerminal dateert uit 2012. Lokale vluchten naar de omliggende eilanden gebeuren meestal vanuit de Aéroport de Nouméa Magenta, een luchthaven vlak bij Nouméa gelegen. Externe link (fr) Aéroport de Nouméa - La Tontouta
Port lotniczy Numea-La Tontouta

Port lotniczy Numea-La Tontouta (IATA: NOU, ICAO: NWWW) – międzynarodowy port lotniczy położony 52 km na północny zachód od Numei, w miejscowości Païta, w Nowej Kaledonii. Jest głównym hubem linii lotniczych Aircalin. Linie lotnicze i połączenia Cargo Przypisy
Aeroportul Internațional Nouméa–La Tontouta

Aeroportul Internațional La Tontouta (IATA: NOU, ICAO: NWWW) este un aeroport din Païta⁠(d), Noua Caledonie, Franța ce deservește zona Nouméa. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 320.333 de pasageri. A fost deschis în 1941 și numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 16 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 11/29 are suprafața de asfalt și dimensiunile 3.250 m × 45 m. Terminale Note Vezi și
Ла-Тонтута (аэропорт)

Международный аэропорт Ла-Тонтута или Международный аэропорт Нумеа — Ла-Тонтута (англ. La Tontouta International Airport, фр. Aéroport de Nouméa - La Tontouta, (ИАТА: NOU, ИКАО: NWWW)) — главный международный аэропорт Новой Каледонии, расположенный в муниципалитете Паита в 52 километрах к северо-западу от города Нумеа. По данным статистики в 2006 году услугами Международного аэропорта Ла-Тонтута воспользовалось 415 813 человек. Авиакомпании и пункты назначения Пассажирские авиакомпании Грузовые авиакомпании ACT Cotrans Mirage Transit Nouméa Transit Socatrans TTI См. также Аэропорт Нумеа Маджента (ИАТА: GEA, ИКАО: NWWM) — аэропорт Нумеа внутренних авиалиний. Примечания Ссылки Aéroport international de Nouméa — La Tontouta (официальный сайт аэропорта) (фр.) Aéroport de Nouméa — La Tontouta (фр.)
Лоайоте (острови)

Лоайоте́ (на френски: Îles Loyauté) или Ло́ялти (на английски: Loyalty Islands) е архипелаг, съставен от група коралови острови, разположени в южната част на Тихия океан, на 100 km североизточно от остров Нова Каледония. Общата площ на островите е 1981 km². Архипелагът се състои от 4 по-големи острова: Лифу (1196 km²), Маре (642 km²), Увеа (Уева, 132 km²) и Тига (11 km²) и няколко десетки миниатюрни островчета, скали и коралови рифове. Релефът им е равнинен и хълмист с максимална височина 138 m на остров Маре. Голяма част от островите е заета от тропически гори и плантации с кокосови палми. Основно износно перо е копрата. През 2019 г. населението на островите наброява 18 353 души. Архипелагът Лоайоте формира 1 от 3-те административни области на Нова Каледония, разделена в 3 общини: Уева (4359 жители на островите Увеа, Моули, Файава, Ео, както и още няколко по-малки островчета и скали.) Лифу (10 320 жители на островите Лифу, Тига и няколко по-малки островчета) Маре (7401 жители на островите Маре и Дудун) Първият европеец който посещава островите, е английският капитан Уилям Рейвън на кораба „Британия“ през 1793 г. на път от Норфолк за Батавия (сегашна Джакарта). Много е вероятно обаче името на островите да произлиза от името на английския кораб Loyalty (Loyalist, Jethro Daggett), пребиваващ в района на Полинезия в периода между 1789 и 1790 г. Островната група Лоайоте, както и Нова Каледония са владения на Франция. Названието Лоялти, произлизащо от времето на съвместното англо-френско владение на островите, вече е остаряло. Източници
Loyauté

Loyauté je korálové souostroví v Melanésii, tvořící stejnojmennou provincii v rámci francouzského zámořského společenství Nová Kaledonie. Má rozlohu 1981 km² a žije na něm okolo 18 000 obyvatel, správním centrem je vesnice Wé na největším ostrově Lifou. Řetěz ostrovů se táhne podél východního pobřeží hlavního ostrova (Grande Terre) ve vzdálenosti zhruba 100 km. Ostrovy jsou ploché (nejvyšší bod leží na ostrově Maré a má 138 metrů nad mořem), porostlé převážně tropickým deštným lesem, pěstuje se kokosovník ořechoplodý, kávovník, kolokázie jedlá a povijnice batátová. Díky příznivému klimatu a množství písečných pláží se rozvíjí turistický ruch. Vzhledem k odlehlosti ostrovů se na nich zachovala původní klanová struktura, starobylé zvyky i stavitelství a kuchyně využívající lokálních zdrojů. Podle nálezů keramiky náležející kultuře Lapita byly ostrovy osídleny před třemi tisíci lety. Prvním Evropanem byl roku 1790 Angličan Jethro Daggett s lodí Loyalty, podle níž dostaly ostrovy jméno (francouzsky Îles Loyauté, doslova Ostrovy Loajality). Roku 1827 je prozkoumal Jules Dumont d'Urville, později zde působili britští protestantští misionáři, ale nakonec souostroví připadlo Francouzům. Na rozdíl od etnicky pestré Grande Terre tvoří na Loyauté 96 % obyvatel domorodí Kanakové, nejpočetnějšími menšinami jsou Polynésané a Francouzi. Ostrovy Loyauté Lifou neboli Drehu (1150 km², 10 000 obyvatel) Maré (641 km², 5 000 obyvatel) Ouvéa (132 km², 3 000 obyvatel) Tiga neboli Tokanod (10 km², 160 obyvatel) Mouli neboli Hwakaio (7,5 km², neobydlený) Unyee (3,1 km², neobydlený) Dudune (2,5 km², neobydlený) Vauvilliers neboli Nië (1,8 km², neobydlený) Léliogat neboli Niriekul (0,7 km², neobydlený) Faiava neboli Wasau (0,2 km², 40 obyvatel) neobydlené skupinky ostrůvků Récifs de l'Astrolabe, Pléiades du Nord a Pléiades du Sud ostrov Walpole (2 km², neobydlený, geograficky patří k Loyauté, ale administrativně je přiřazen k provincii Île des Pins) Fotogalerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Loyauté na Wikimedia Commons Îles Loyauté Encyclopaedia Universalis Jane Resture Archivováno 24. 8. 2017 na Wayback Machine.
Islas de la Lealtad

Las islas de la Lealtad (en francés, Îles Loyauté) son un archipiélago situado a 100 km al este de Nueva Caledonia. Administrativamente es una de las tres provincias que forman la colectividad francesa de Nueva Caledonia, llamada simplemente provincia de las islas en contraposición a Grande Terre ('tierra grande'). Las islas principales son: Lifou, Maré, Ouvéa y Tiga. El grupo tiene una superficie total de 1 981 km². La población era de 22.080 habitantes en el censo del 2004, el 10% del total de Nueva Caledonia. La actividad principal es la agricultura, la exportación de copra y el turismo. Historia Las islas fueron descubiertas por los occidentales en 1793, por el inglés Raven, capitán de un barco mercante de Sídney, que las llamó Loyalty Islands (islas de la Lealtad) destacando el trato amistoso de los habitantes. Pobladas por melanesios desde hace más de 3.000 años, las islas fueron colonizadas más tarde, entre los siglos XVI a XVIII, por inmigrantes polinesios de Tonga, Samoa y Wallis. En el siglo XIX, después de las revueltas indígenas en Grande Terre, fueron deportados a las islas muchos canacos (melanesios de Nueva Caledonia). Al quedarse al margen de la colonización europea, las islas son hoy en día un centro de cultura kanak que coexiste a la vez con una población polinesia periférica. En Ouvéa las lenguas vernáculas son faga-uvea, de origen polinesio, y ïaaï de origen melanesio. En Mare y Lifou se habla nengone, iwateno y drehu, de origen melanesio. Referencias [1] alhama.com/ - Islas de la Lealtad, Nueva Caledonia. [2] 20minutos.es/noticia/ - Islas de la Lealtad, Nueva Caledonia.
Isole della Lealtà

Le Isole della Lealtà (Îles Loyauté in francese, Loyalty Islands in inglese, Loyalitas Kepunahoa in canaco) sono un arcipelago dell'oceano Pacifico sudoccidentale, situato di fronte alla costa orientale della Nuova Caledonia. Ne fanno parte le isole di Maré, Lifou, Ouvéa, Tiga, Mouli e Faiava. Amministrativamente appartenenti alla Francia, sono una delle tre province del Dipartimento d'oltremare della Nuova Caledonia e comprende i comuni di Lifou, Ouvéa e Maré. Presidenti della Provincia delle Isole della Lealtà Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isole della Lealtà Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Isole della Lealtà Collegamenti esterni (FR) Sito della Provincia delle Isole della Lealtà, su province-iles.nc.
Loyaliteitseilanden

De Loyaliteitseilanden (Frans: Îles Loyauté) zijn een archipel in de Grote Oceaan die onderdeel vormt van het Franse overzeese gebiedsdeel Nieuw-Caledonië. De eilandengroep vormt bestuurlijk gezien de Province des îles Loyauté, een van de drie provincies van Nieuw-Caledonië. De eilanden liggen in het regenwoudgebied en vallen onder Melanesië. De hoofdplaats is Wé op het eiland Lifou. De bevolking van 18.297 personen (volkstelling 2014) bestaat uit een mengeling van Polynesiërs en Melanesiërs en een kleine Europese minderheid. Het belangrijkste exportproduct van de eilanden vormt kopra (gedroogd vruchtvlees van kokosnoten). Geografie en indeling De eilandenarchipel bestaat uit 4 atollen (Maré, Lifou, Ouvéa en Tiga) en een paar kleine eilandjes eromheen. De totale oppervlakte van de eilanden bedraagt 1.981 km². Op Maré ligt het hoogste punt (138 meter). De eilandengroep is onderverdeeld in drie communes (gemeenten): Lifou - omvat Lifou, Tiga en verschillende eilandjes; Maré - omvat Maré en Dudun; Ouvéa - omvat Ouvéa, Mouli, Faiava en verschillende eilanden en eilandjes eromheen. De eilanden Dudun, Faiava, Lifou, Maré, Mouli en Ouvéa zijn bewoond. Geschiedenis De Britse kapitein William Raven, die in 1793 met het handelsschip Britannia van Norfolk naar Batavia voer, wordt vaak genoemd als de eerste westerling die het eiland aandeed. Het is echter waarschijnlijker dat de ontdekking en naamgeving van de eilanden iets verder teruggaat; Tussen 1789 en 1790 voer het Londense schip Loyalty (ook Loyalist) tijdens een handelsreis ook in de buurt van de eilanden. Literatuur Dunbabin, Thomas: William Raven, RN, and his 'Britannia', 1792 - 95; in: The Mariner's mirror, Vol. 46, No. 4 (Nov.); London [u.a.] 1960 (S. 297-303) Dunmore, John: Who's who in Pacific navigation; Carlton, Vic. 1992 Henze, Dietmar: Enzyklopädie der Entdecker und Erforscher der Erde, Bd. 4; Graz 2000 Jones, A. G. E.: Ships employed in the South Seas trade Vol. 1: 1775 - 1861; Canberra 1986 & Vol. 2: 1775 - 1859; Burwood, Vic. [1992] Parsons, Vivienne: 'Raven, William (1756 - 1814)'; in: Australian Dictionary of Biography, Vol. 2, Melbourne Univ. Press, 1967, S. 364-365 Riesenberg, Saul H.: Six Pacific island discoveries; in: The American neptune, Vol. 34; Salem, Mass. 1974 (S. 249-57) Sharp, Andrew: The discovery of the Pacific Islands; Oxford 1960
Wyspy Lojalności

Wyspy Lojalności (fr. Îles Loyauté) – grupa wysp stanowiących jedną z trzech prowincji Nowej Kaledonii. Leżą na Oceanie Spokojnym w odległości 100 do 150 km na północny wschód od wybrzeża Nowej Kaledonii. Wyspy zostały odkryte w 1792 przez ekspedycję francuską Antoine’a d'Entrecasteaux. Pierwszym Europejczykiem, który wylądował w 1793 na wyspach był angielski kapitan William Raven, dowódca handlowego statku „Britannia” płynącego z wyspy Norfolk do Batawii (obecnej Dżakarty). Wyspy Lojalności zostały dokładnie zbadane w 1827 przez Jules’a Dumonta d’Urville'a, który sporządził ich pierwszą dokładną mapę w 1840. Pierwszymi osadnikami byli angielscy misjonarze, którzy przybyli na wyspy w 1843. Natomiast pierwszy misjonarz francuski przybył na wyspy wraz z ekspedycją francuską pod dowództwem admirała Febvriera Despointe'a, który 24 września 1853 w imieniu Napoleona III przejął archipelag we władanie Francji. Archipelag składa się sześciu zamieszkanych wysp: Lifou Maré Ouvéa Tiga Mouli Faiava oraz kilku mniejszych i bezludnych wysp i wysepek. Całkowita powierzchnia archipelagu wynosi 1981 km². Najwyższy szczyt osiąga 138 m n.p.m. i znajduje się na wyspie Maré. Klimat wysp jest gorący, podzwrotnikowy. Opady deszczu są obfite i wynoszą od 1500 do 2000 mm rocznie, przynoszone przez pasat południowo-zachodni, znacznie większe na nawietrznej stronie wysp. Średnia roczna temperatura wynosi 23 °C do 28 °C. Głównym ośrodkiem administracyjnym całej prowincji jest miejscowość Wé nad zatoką Baie de Chateaubriand na wyspie Lifou. Archipelag zamieszkują Melanezyjczycy, Polinezyjczycy oraz mniejszość pochodzenia azjatyckiego i europejskiego. Według spisu ludności z 2004 liczba ludności Wysp Lojalności wyniosła 22080 mieszkańców. Kilka tysięcy rdzennych mieszkańców Wysp Lojalności zamieszkuje stolicę Nowej Kaledonii – Numéę. Głównymi uprawami są kawa, palma kokosowa, kukurydza, drzewa owocowe i warzywa, natomiast towarami eksportowanymi m.in. do Francji, Australii są kopra, kawa i bawełna. Z uwagi na niezwykle atrakcyjne położenie wysp, dogodną komunikację (lotniska na Ouvéa, Lifou, Maré) oraz sprzyjający klimat coraz większego znaczenia nabiera turystyka. Demografia Prowincję zamieszkują następujące grupy etniczne (2009): Kanakowie – 96,62%, Europejczycy – 1,96%, Wallisyjczycy – 0,14%, Tahitańczycy – 0,08%, Ni-Vanuatu – 0,07%, Azjaci – 0,04%, Indonezyjczycy – 0,04%, Wietnamczycy – 0,01%, inni – 0,10%, pochodzenie mieszane – 0,93%. Przypisy Bibliografia https://web.archive.org/web/20170824071957/http://www.janeresture.com/loyalty/index.htm https://www.province-iles.nc/